Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1105/13
Data wyroku: 2013-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Ewa Opozda-Kałka, Wojciech Arczyński

Sygn. akt IX Ka 1105/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara
Sędziowie: SO Ewa Opozda-Kałka
SO Wojciech Arczyński (spr.)

Protokolant: prot. sąd.M. M.

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w KielcachM. C.
po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 roku
sprawyT. K.
oskarżonego o przestępstwo zart.158 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 25 kwietnia 2013 roku sygn. akt IX K 709/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. T.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoz urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonegoT. K.od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję.

Sygn. akt IX Ka 1105/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013r. sygn.IX K 709/12 uznał oskarżonegoT. K.winnym tego, że w dniu 3 kwietnia 2012r. wK.uderzył pięścią w twarzR. B.na skutek czego pokrzywdzony przewrócił się na ziemię, powodując w ten sposób powstanie obrażeń ciała u pokrzywdzonego w postaci otarcia naskórka na czole, sińców na powiekach dolnych obu oczu i złamania kości promieniowej lewej, które to obrażenia naruszyły czynność narządu ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni i kwalifikując ten czyn jako występek zart. 157 § 1 kkna mocy tegoż przepisu wymierzył mu karę1 roku pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 kkiart. 73 § 1 kkwykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesił na okres 4 lat i oddał go na ten czas pod dozór kuratora; na podstawieart. 71 § 1 kkiart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywnyw ilości 40 stawek dziennych ustalając wysokość 1 stawki dziennej na kwotę 20 złotych; na podstawieart. 47 § 1 kkiart. 48 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci nawiązki w kwocie 1000zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej; na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10.04.2012r. do dnia 11.04.2012r. i uznał karę grzywny za wykonaną do wysokości 4 stawek dziennych; orzekł o dowodzie rzeczowym i o wynagrodzeniu adwokackim, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.

Apelację od tego wyroku wywiodła obrońca oskarżonego zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu, że oskarżony objął swym zamiarem spowodowanie obrażeń ciałaR. B.w postaci otarcia naskórka na czole i złamania kości promieniowej lewej, podczas, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności właściwa ocena strony podmiotowej i przedmiotowej działania oskarżonego w połączeniuz wnioskami opinii biegłego patomorfologa, nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony działał choćby z zamiarem ewentualnym spowodowania opisanych powyżej skutków;

2
rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej wobec oskarżonego kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 4, kary grzywny oraz środka karnego tj. kary znacznie przekraczającej stopień zawinienia,z przewartościowaniem okoliczności obciążających i nieuwzględnieniu w dostatecznym stopniu okoliczności łagodzących zachodzących po stronie oskarżonego oraz pominięciu sytuacji majątkowej oskarżonego.

Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił o:

1
wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemuT. K.„otarcia naskórka na czole” oraz „złamania kości promieniowej lewej” i po przyjęciu, że obrażenia naruszyły czynność narządu ciała trwający nie dłużej niż 7 dni, zakwalifikowanie czynu oskarżonegow oparciu oart. 157 § 2 kk;

2
obniżenie wymierzonej w pkt I wyroku kary do 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3
zmianę pkt II wyroku poprzez obniżenie okresu próby do lat 2;

4
uchylenie rozstrzygnięcia w pkt III i IV zaskarżonego wyroku, względnie znaczne złagodzenie orzeczonej w pkt III kary grzywny;

5
ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Apelację wywiódł również Prokurator RejonowyK.- Zachód zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicieart. 79 § 1 pkt 3 kpk, poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż w dniu 8 sierpnia 2012 roku Sąd uzyskał pisemną informację od oskarżonegoT. K., iż leczył się on odwykowo oraz ma zaburzenia świadomości, co skutkować winno uzasadnioną wątpliwością co do stanu zdrowia psychicznego w/w oskarżonego i poddaniem go badaniom przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na okoliczność możliwości brania przez niego udziałuw czynnościach procesowych oraz poczytalności w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicieart. 483 kpkw zw. zart. 325c pkt 1 kpk,art. 469 kpkiart. 484 kpkpoprzez ich niezastosowanie i prowadzeniew dniu 15 listopada 2012 roku rozprawy w trybie uproszczonym pod nieobecność Prokuratora pomimo, iż w dniu 9 października 2012 roku Sąd uzyskał informację, iż oskarżonyT. K.jest pozbawiony wolności i przebywa w Areszcie Śledczym wK.a nadto w tym dniu Sąd odroczył rozprawę na kolejny termin co winno skutkować wyłączeniem trybu uproszczonego i prowadzeniem rozprawy w trybie zwyczajnym, z obligatoryjnym udziałem w rozprawie Prokuratora.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Nie jest zasadna apelacja obrońcy oskarżonego.
Z treści wniesionej apelacji wynika, iż skarżąca nie kwestionuje poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń dotyczących przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem osądu, a w tym zachowania zarówno oskarżonego jaki pokrzywdzonego. Podnoszony w tej apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadza się do twierdzenia, że błędnym jest ustalenie zamiaru oskarżonego jako obejmującego spowodowanie u pokrzywdzonegoR. B.obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka na czole i złamania kości promieniowej lewej. Zarzut ten nie jest zasadny. Prawidłowo bowiem Sąd Rejonowy przyjął i obszernie uzasadnił pogląd, iż uderzenie pokrzywdzonego pięścią w twarz skutkiem czego był upadek pokrzywdzonego na ziemię i doznanie przez niego wszystkich wymienionychw zaskarżonym wyroku obrażeń ciała łącznie ze złamaniem kości promieniowej lewej pozostawało w związku przyczynowym z zadanym ciosem i spełniło znamiona przestępstwa zart. 157 § 1 kk. Trafnie również Sąd Rejonowy przyjął iż oskarżony działał w tym przypadku umyślnie i z zamiarem ewentualnym obejmującym powstałe faktycznie następstwa tego działania i nie musiał mieć świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw zadanego ciosu. Tym samym odpadła zasadnicza przesłanka na której skarżąca oparła zarzut niewspółmierności rozstrzygnięciaw zakresie odnoszącym się do wymiaru kary. Uznając dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę prawną przypisanego oskarżonemu czynu za prawidłową Sąd Okręgowy uznał za trafną ocenę stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, a za zgodne z ustawowymi dyrektywami wymiaru kary orzeczenie o wymierzonej karze zasadniczej i środkach karnych. Żadna za stron nie kwestionuje zasadności warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności, zaś omówiona apelacja nie zawiera żadnego skutecznego argumentu który uzasadniałby odstąpienie od orzeczenia środka karnego w postaci nawiązki czy też odstąpienie od orzeczenia grzywny lub jej złagodzenia, zwłaszcza, iż Sąd Rejonowy szczegółowo przytoczył wszystkie okoliczności które uwzględnił w części wyroku traktująceo wymiarze kary. Wszystkie te okoliczności spowodowały uznanie apelacji obrońcy oskarżonego za niezasadną.
W stopniu oczywistym nie jest zasadna apelacja prokuratora. Wbrew jej twierdzeniom z zebranych w sprawie informacji w żaden sposób nie wynika, abyw sprawie niniejszej doszło do obrazy przepisuart. 79 § 1 pkt 3 kpkto jest do ujawnienia się okoliczności mogących wskazywać na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Według autora apelacji na istnienie takich miała wskazywać treść pisma oskarżonego z dnia 02.08.2012r. (k. 85), którym wnosił on o ustanowienie obrońcy z urzędu pisząc wprost, iż nie stać go na ustanowienie obrońcy z wyboru i dodając iż leczył się odwykowo i ma zaburzenia świadomości polegające na tym iż nie może się czasami wysłowić. Wniosek ten – czego apelująca nie dostrzegła – poprzedzony został oświadczeniem oskarżonego złożonym 11.04.2012r. (k. 28 verte) z którego wynika, iż nie leczy się on ani odwykowo ani psychiatrycznie. Sąd Rejonowy w tej sytuacji słusznie ustanowił oskarżonemu obrońcę z urzędu na zasadnieart. 78 § 1 kpk(k. 87) i obrońca ten uczestniczył w czynnościach przeprowadzonych w postępowaniu przed SądemI instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. Ani ustanowiony w ten sposób obrońca oskarżonego, ani on sam ani prokurator uczestniczący na rozprawachw dniach 20 grudnia 2012r. (k. 136 i nast.), 12 lutego 2013r. (k. 148 i nast.), 28 marca 2013r. (k. 160 i nast.) i 23 kwietnia 2013r. (k. 180 i nast.) nie podnieśli istnienia okoliczności wskazujących na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności oskarżonego i w konsekwencji nie składali wniosku o poddanie oskarżonego badaniom psychiatrycznym. W tej sytuacji nie można uznać aby niniejszy zarzut był zasadny.
Również jest bezpodstawny podniesiony w apelacji zarzut obrazy prawa procesowego. Na rozprawie w dniu 15 listopada 2012r. (k. 112) Sąd Rejonowy procedując w trybie uproszczonym, bez udziału prokuratora postanowił prowadzić rozprawę od początku. W sprawie tej prowadzone było dochodzenie zakończone aktem oskarżenia datowanym 21.06.2012r. zawierającym wniosek o prowadzenie postępowania w trybie uproszczonym (k. 82). Ponieważ przez cały czas trwania dochodzenia oskarżony pozostawał na wolności, a jego osadzenie w zakładzie karnym nastąpiło dopiero 19 września 2012r. (k. 233) nie może być mowyo naruszeniu przepisuart. 325c pkt 1 kpkktóry zakazuje prowadzenia dochodzenia wobec osoby pozbawionej wolności w tej lub innej sprawie. Prowadzenie rozprawyw dniu 15.11.2012r. od początku pozwoliło Sądowi Rejonowemu na stosowanie trybu uproszczonego właśnie na podstawieart. 469 kpk. W dniu 15 listopada 2012r. Sąd Rejonowy odroczył rozprawę z terminem na 20 grudnia 2012r. (k. 116) i w tym dniu prawidłowo na podstawieart. 484 § 2 kpkzmienił tryb postępowaniaz uproszczonego na zwyczajny. Zatem cały omawiany zarzut jest chybiony,a ponieważ apelacja prokuratora poza omawianymi zarzutami innych nie zawiera należało ją uznać za niezasadną.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na zasadzieart. 437 § 1 kpkorzekł jakw wyroku na zasadzieart. 624 § 1 kpkzwalniając oskarżonego pozbawionego aktualnie wolności od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję.

/SSO Wojciech Arczyński/ /SSO Zbigniew Karamara/ /SSO Ewa Opozda-Kałka/