Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 695/13
Data wyroku: 2013-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Bogusz-Patyra, Elżbieta Jóźwiakowska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt XI Ka 695/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2013 r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym
w składzie:Przewodniczący: SSOArkadiusz Śmiech
Sędziowie: SOEwa Bogusz - Patyra
SOElżbieta Jóźwiakowska /spr./

Protokolant:prot. Katarzyna Zabielska

przy udzialeProkuratoraMarty Baranowskiej

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r.

sprawyR. K.

oskarżonego zart. 226 § 1 kki innych

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 2 kwietnia 2013 r. sygn. akt II K 841/11

I- zmienia zaskarżony wyrok w stosunku doR. K.a na podstawieart. 435 k.p.k.także wobecM. F.w ten sposób, że:
1. z opisu czynów przypisanych oskarżonym eliminuje sformułowania „przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego”, zaś z ich kwalifikacji prawnej i podstawy skazania -art. 57 a § 1 k.k.;
2. uchyla orzeczenie wydane na podstawieart. 57 a § 2 k.k.;
3. wysokość należnej opłaty ustala na kwotę 330 /trzysta trzydzieści/ zł;

II– w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do obu oskarżonych utrzymuje w mocy;

III -zasądza od oskarżonegoR. K.na rzecz Skarbu Państwa 330 /trzysta trzydzieści/ zł opłaty za II instancję oraz 20 /dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

XI Ka 695/13

UZASADNIENIE
R. K.został oskarżony o to, że w dniu 19 kwietnia 2011 roku wM.działając z pobudek chuligańskich znieważył funkcjonariuszy Policji post.A. M.i sierż.S. S.zKPM.podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w miejscu publicznym, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.
M. F.został oskarżony o to, że w dniu 19 kwietnia 2011 roku wM.działając z pobudek chuligańskich znieważył funkcjonariuszy Policji post.A. M.i sierż.S. S.zKPM.podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w miejscu publicznym, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Radzyniu PodlaskimR. K.iM. F.uznał za winnych tego, że: w dniu 19 kwietnia 2011 roku wM.znieważyli funkcjonariuszy Policji post.A. M.i sierż.S. S.zKPM.podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym zarzucanego im czynu dopuścili się publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego t.j. winnych dokonania czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kk;
I za popełnione czyny z mocyart. 226 §1 kkw zw.art. 57a §1 kkskazałR. K.karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaśM. F.na karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawieart. 69 § l, 2 i 4 kkiart. 70 § l pkt.l kkwykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił obu oskarżonym na okres 3 ( trzech) lat tytułem próby; Na podstawieart. 71 § l kkorzekł wobec obu oskarżonych grzywny w wymiarze po 100 /sto/ stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 /piętnastu/ złotych; Na zasadzieart. 57a §2 kkorzekł od każdego z oskarżonych na rzeczS. S.iA. M.nawiązki w kwotach po 500 ( pięćset) złotych na rzecz każdego z pokrzywdzonych; Zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem opłat oraz kwoty po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem poniesionych wydatków.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył w całości jedynie obrońca oskarżonegoR. K..
W apelacji sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj.:
-art. 4, 7 i 366 § 1 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wyrażające się w ocenie zeznań świadków:J. C.,Ł. F.,D. K.,K. N.iK. S., którym Sąd odmówił wiary mimo tego, że świadkowie ci byli bezpośrednimi obserwatorami zdarzeń z dnia 19 kwietnia 2011 r. i żadem z nich nie potwierdził tego, że oskarżony używał wobec policjantów słów wulgarnych, próbował naruszać ich nietykalność cielesną, czy też miał opluwać radiowóz, a depozycje te nie zawierały sprzeczności i uzupełniały się wzajemnie w związku z czym powinny stać się podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych które to uchybienia doprowadziły Sąd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, które mogło mieć wpływ na jego treść polegające na przyjęciu, iż oskarżony znieważył funkcjonariuszy Policji podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych mimo, tego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania w żaden sposób nie potwierdził stawianych oskarżonemu zarzutów.
W konkluzji skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. K.od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoR. K.i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja tak w zakresie podniesionych w niej zarzutów, jak i sformułowanych wniosków - na uwzględnienie nie zasługuje.
Lektura treści zawartych w wywiedzionym środku odwoławczym prowadzi do przekonania, iż jej autor kwestionuje przede wszystkim dokonaną przez Sąd I Instancji ocenę dowodów, a w następstwie poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne; nadto zarzuca naruszenie zasady obiektywizmu /art. 4 kpk/ oraz normyart. 366 § 1 kpk.
Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego - należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart.7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw sądu orzekającego, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, że sąd oceniając dowody naruszy zasady logicznego rozumowania, bądź nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego /OSNPG 1978 z.3 poz.40/.
Istotnym czynnikiem kształtującym przekonanie sądu orzekającego w I instancji o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków - są spostrzeżenia i wrażenia odniesione w toku bezpośredniego przesłuchania tych osób na rozprawie - i tej sfery przekonania sędziowskiego kontrola odwoławcza już nie obejmuje, sprowadzając się wyłącznie do jej weryfikacji w kontekście powołanych wyżej kryteriów.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy że kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie wykazała, aby Sąd Rejonowy oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy dopuścił się wskazanych wyżej uchybień.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I Instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, a zgromadzony w powyższy sposób materiał ocenił stosownie do reguł wynikających zart. 7 kpk.
Lektura pisemnych motywów orzeczenia prowadzi do przekonania, że proces decyzyjny Sądu nie pozostaje w opozycji do zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś uzasadnienie w pełni odpowiada wymogomart. 424 § 1 pkt.1 i 2 kpk.
Odnosząc się do kwestii podniesionych przez autora apelacji - Sąd I instancji był w pełni uprawniony do odmowy waloru wiarygodności zeznaniomJ. C.,Ł. F.,D. K.,K. N.iK. S..
Motywy powyższego stanowiska sądu zostały w prawidłowy i czyniący zadość normieart. 424 kpksposób zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Tego rodzaju ocena dowodów była oczywistą konsekwencją uznania za wiarygodne zeznańA. M.,S. S.,W. H.iP. M..
Świadkowie ci podali spójny i konsekwentny opis zdarzenia objętego zarzutem. Wskazane relacje cechuje logika i niesprzeczność odnośnie okoliczności elementarnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego – a więc sytuacji w jakiej doszło do objętego zarzutem zachowaniaR. K.i podejmowanych przez niego czynności sprawczych.
Zaakcentować również należy, iż wskazani wyżej świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego /ich relacje były determinowane wyłącznie przez pryzmat sfery działania funkcjonariuszy/ - tak więc po ich stronie nie istniała żadna racjonalna przyczyna, dla której byłyby zainteresowane niezgodnym z rzeczywistym stanem rzeczy obciążaniem oskarżonego.
W kontekście powyższego prezentowana przez niego linia obrony, wspierana przez zeznania wymienionych w środku odwoławczym świadków - słusznie została uznana za niemiarodajną /jako pozostająca w oczywistej sprzeczności z dowodami prawidłowo uznanymi za wiarygodne/.
Autor apelacji - poza zaprezentowaniem własnego poglądu dotyczącego oceny dowodów – nie wskazał na jakiekolwiek mankamenty procesu decyzyjnego Sądu Rejonowego, które nakazywałyby jego zdyskredytowanie.
Nie uzasadnił także na czym konkretnie miałoby polegać, w jego ocenie, naruszenie normyart. 4 kpkiart. 366 § 1 kpk– co powoduje, że trudno polemizować z tymi zarzutami.
Wystarczy jedynie zasygnalizować, że Sąd Okręgowy tego rodzaju nieprawidłowości w procedowaniu się nie dopatrzył.
W kontekście powyższego zatem, zawarte w środku odwoławczym argumenty skarżącego zakwalifikować należy wyłącznie w kategoriach polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu orzekającego.
Mając więc na uwadze podniesione argumenty – Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji , gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zarzut wadliwego uznania zawinieniaR. K.- nie jest zasadny.
Działając natomiast z urzędu – sąd odwoławczy w oparciu o przepisart. 455 kpkdokonał weryfikacji zaskarżonego wyroku w zakresie jego kwalifikacji prawnej.
Otóż w opinii Sądu Okręgowego nie zasługuje na aprobatę stanowisko sądu meriti o ile uznał on, iż przypisany oskarżonemu występek posiadał charakter chuligański.
Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, iż Sąd Rejonowy uznał że oskarżony działał „publicznie” w rozumieniuart. 115 § 21 kk.
Jednocześnie – jak wynika przecież z autonomicznych ustaleń tegoż sądu – w miejscu w którym doszło do popełnienia przestępstwa /ulica miasta/ - poza oskarżonymi byli obecni pokrzywdzeni ich działaniem funkcjonariusze oraz osoby znajdujące się w dwóch pojazdach; czyn popełniony został nadto w późnych godzinach nocnych
„ Publiczny” charakter czynu oznacza, że ze względu na miejsce, okoliczności lub sposób działania - może ono być postrzegane przezwiększą, bliżej nieokreślonąliczbęniezidentyfikowanych osób /wyrok SN z dnia 3 VIII 1972r. Rw 743/72 – Biuletyn Inf. SN 1972 poz. 10/.
Tytułem przykładu – tego rodzaju status miałoby działanie oskarżonego, gdyby podjęto je w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu np. imprezy sportowej czy kulturalnej o dużym zakresie, mającej miejsce na stadionie, w sali widowiskowej, hali sportowej czy nawet na ulicy.
W takim właśnie wypadku oczywiste jest, że w powołanej wyżej sytuacji - w miejscu popełnienia czynu zabronionego znajdowała się owa „nieokreślona liczba osób nie podlegających identyfikacji”.
Natomiast niewadliwe, zdaniem sądu odwoławczego, ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie okoliczności w jakich doszło do popełnienia przestępstwa – eliminują możliwość przyjęcia „publicznego” charakteru działania oskarżonego.
Miało ono bowiem miejsce co prawda na ulicy – ale w późnych godzinach nocnych, zaś krąg osób mogących je zaobserwować – był ściśle określony czy wręcz przez wskazane wyżej elementy limitowany. Byli to przecież tylko pokrzywdzeni funkcjonariusze Policji oraz ściśle określona oraz relatywnie nieliczna grupa towarzyszących oskarżonym osób, znajdujących się w dwóch pojazdach.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że element „publiczności” determinujący możliwość przyjęcia chuligańskiego charakteru czynu – nie został zrealizowany.
Mając zatem na uwadze podniesione okoliczności Sąd Okręgowy dokonał stosownej korekty zaskarżonego wyroku w zakresie opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej i podstawy skazania, a także w konsekwencji – orzeczenia o nawiązkach.
Zważywszy na zawarty w uzasadnieniu katalog okoliczności wpływających na wymiar kary i priorytetowy charakter innych /poza przyjęciem działania w warunkachart. 57 a § 1 kk/ okoliczności obciążających – sąd odwoławczy nie znalazł podstaw obligujących do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary.
Kara orzeczona w I instancji nie nosi bowiem cech rażącej niewspółmierności o jakiej stanowi przepisart.438 pkt.4 kpk.
Jej wymiar optuje nadto za przyjęciem, że Sąd I Instancji uwzględnił wszelkie reguły wynikające zart.53 § 1 i 2 kk, zaś stopień dolegliwości jest adekwatny wobec stopnia zawinienia.
Weryfikacja zaskarżonego wyroku z uwagi na zaistnienie przesłanek zart. 435 kpk– została dokonana także w części dotyczącejM. F.– który orzeczenia nie zaskarżył.
Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy działając z urzędu dokonał jego stosownej korekty również w zakresie opłat należnych od oskarżonych za I Instancję.
Otóż obaj oskarżeni skazani zostali na kary pozbawienia wolności nie przekraczające roku oraz na kary grzywny w wysokości po 100 stawek przy wysokości stawki - 15 zł.
W tym stanie rzeczy należne od nich opłaty, uwzględniając treśćart.2 ust.1 pkt.3 i art. 3 ust.2 ustawy z 23 VI 1973r. o opłatach w sprawach karnych- winny wynosić po 330 zł.
Nie dopatrując się zatem przesłanek zart.439 § 1 kpk– w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do obu oskarżonych utrzymano w mocy.
Orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte naart.636 § 1 kpkiart.8 ustawy z 23 VI 1973r. o opłatach w sprawach karnych.