Sąd Okręgowy w Zamościu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 507/13
Data wyroku: 2013-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Gorzko, Andrzej Sak, Urszula Zwolak
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art.177§1 kk, art.66§1 i 2 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Grażyna Gorzko
Sędziowie:  SO Urszula Zwolak (spr.)
SO Andrzej Sak
Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Roberta Gąski
po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 roku
sprawyB. M.
oskarżonej zart.177§1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu
z dnia 18 kwietnia 2013 r.     sygn. akt II K 771/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ;

II
wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

/-/ Na oryginale właściwe podpisy.

Sygn. akt II Ka 507/13

UZASADNIENIE
Uzasadnienie faktyczne:
Prokurator Rejonowy w Zamościu oskarżyłB. M.o to, że:
w dniu 9 maja 2012 roku wZ.woj.(...), nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, iż kierując samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)nie zachowała należytej ostrożności, w wyniku czego potrąciła prawidłowo przechodzące przez jezdnię pieszeK. H.iJ. B., na skutek czego nieumyślnie spowodowała uK. H.obrażenia ciała w postaci złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej, złamanie głowy kości strzałkowej lewej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu i rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni i uJ. B.obrażenia ciała w postaci złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej bez przemieszczenia, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu i rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni
tj. o czyn zart. 177 § 1 k.k..

Sąd Rejonowy w Zamościu wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 roku wydanym w sprawie IIK 771/12 na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne przeciwkoB. M.po przyjęciu następującego opisu czynu:
w dniu 9 maja 2012 roku wZ.woj.(...), kierując po drodze publicznej samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)umyślnie naruszyła zasady szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa pieszym znajdującym się na oznakowanym przejściu dla pieszych, na skutek czego kierowanym przez siebie pojazdem potrąciła przechodzące przez to przejścieK. H.iJ. B., powodując u pierwszej z nich obrażenia ciała w postaci złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej, złamanie głowy kości strzałkowej lewej, zaś uJ. B.złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej lewej – skutkujące naruszeniem czynności ich narządów ruchu na okres powyżej 7 dni, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 177 § 1 k.k.– warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 lata;
na podstawieart. 49 § 1 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.w zw. zart. 67 § 3 k.k.orzekł odB. M.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 2000 złotych;
zasądził od oskarżonejB. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych.

Apelację od tego wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy w Zamościu.
Na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonej, zaś na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1). błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż stopień społecznej szkodliwości jej czynu nie są znaczne, a jego postawa, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegała porządku prawnego, w sytuacji gdy prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy oraz ocena zachowania oskarżonej, prowadzi do wniosku przeciwnego;
2). niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu, sposób jego popełnienia, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za jego orzeczeniem.
Podnosząc te zarzuty skarżący, na zasadzieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Uzasadnienie prawne:
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest niezasadna i to w stopniu oczywistym, bo kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił Sąd Rejonowy, są prawdziwe i oparte na zgromadzonych w sprawie dowodach. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej. Apelacja jest niezasadna również z tego powodu, że jako podstawę prawną jej treści wskazane zostałyart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., jednak lektura zarzutów nie wskazuje, jakie mianowicie przepisy proceduralne zostały przez Sąd w ocenie skarżącego naruszone, gdyż oba te zarzuty skłaniają się w kierunku zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Tymczasem:

      Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, a powinien wykazywać, że oceny i wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadają wymogom logicznego rozumowania. Możliwość przedstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.(uchwała SN z dnia 10 maja 2007 roku, SNO 24/07, opubl. LEX nr 568916).
Apelacja prokuratora stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami, przy czym jak podkreśla w uzasadnieniu apelacji prokurator, nie kwestionuje on samych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd, a jedynie wnioski z tego stanu faktycznego wyciągnięte, gdyż nie dopatruje się podstaw do warunkowego umorzenia postępowania. Tymczasem Sąd Rejonowy po dokonaniu na podstawie kompleksowej oceny zgromadzonych dowodów, prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie stanu faktycznego, przeprowadził również prawidłowa analizę istnienia w stosunku do oskarżonej, przesłanek pozwalających na podjęcie decyzji o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Swoje stanowisko Sąd logicznie i przekonywująco uzasadnił, przedstawiając, iż kierował się wiedzą, doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem nie tylko przy ustalaniu stanu faktycznego, ale również przy decydowaniu o warunkowym umarzaniu postępowania. Podjęcie decyzji o zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania wobec sprawcy przestępstwa musi być poprzedzone dokonaniem prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie stanu faktycznego. Ustaleń stanu faktycznego skarżący nie kwestionuje, zatem:

      Podjęcie przez sąd prawidłowej decyzji w zakresie warunkowego umorzenia postępowania wymaga, aby stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości w świetle zebranego materiału dowodowego i dokonanej przez sąd jego oceny. To właśnie na podstawie tych dowodów sąd ustala sprawstwo oskarżonego, stopień jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, a więc okoliczności, które implikują inną przesłankę warunkowego umorzenia postępowania, a mianowicie wymóg, by okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości.(wyrok SN z dnia 20 października 2011 r., IIIKK 159/11, LEX nr 1101665).
Skoro prokurator w apelacji nie kwestionuje ustaleń w zakresie stanu faktycznego, brak jest logicznych podstaw do przyjęcia, że zarzut 1). jego apelacji jest zasadny. Ponadto jak wskazano powyżej ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie ustalenia istnienia przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonej zostały dokonane prawidłowo i Sąd Okręgowy je podziela.

Przechodząc do zarzutu 2). apelacji również należy stwierdzić, że jest on chybiony, bowiem:

      Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w sytuacji, w której postępowanie karne zostaje warunkowo umorzone, pozostaje fakultatywny. Przepisart. 67 § 3 in fine k.k.jest bowiem w zakresie orzekania tego środka karnego przepisem szczególnym w stosunku doart. 42 § 2 k.k.i wyłącza stosowanie tego ostatniego w zakresie przez siebie objętym, a więc przy warunkowym umorzeniu postępowania.(postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., IKZP 33/01, OSNKW 2002/3-4/15).
Zastosowane w stosunku do oskarżonej obowiązki stanowiące swego rodzaju dolegliwość, należy oceniać całościowo, stosując odpowiednio miarę dolegliwości karnej w przypadkach skazania. Ta miara nakazuje oceniać nałożone na oskarżoną obowiązki kompleksowo (maksymalny okres próby, wysoka kwota świadczenia) , a skoro Sąd Rejonowy uznał, że cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonej odniesie obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 2000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a swoją decyzję w tym zakresie Sądmeritiprawidłowo uzasadnił, to pozostaje się z nim zgodzić. Naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez oskarżoną nie było rażące, a zachowanie się oskarżonej po dokonaniu czynu świadczy, że zasady współżycia społecznego ma ona wdrożone prawidłowo i nie ma potrzeby dodatkowymi obowiązkami jej to uświadamiać. Sąd Rejonowy nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów wobec oskarżonej co w pisemnych motywach uzasadnił, a orzeczenie to było fakultatywne.
Orzeczenie o wydatkach postępowania odwoławczego znajduje uzasadnienie w treściart. 636 § 1 k.p.k..
/-/ Na oryginale właściwe podpisy.