Sąd Okręgowy w Przemyślu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 904/13
Data wyroku: 2013-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Józef Pawłowski

Sygn. akt III U 904/13

POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Józef Pawłowski
Protokolant:Ewelina Kowalska
po rozpoznaniu w dniu29 sierpnia 2013 r. w Przemyślu
narozprawie
sprawyM. H.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
oemeryturę

na skutek skargiM. H.
owznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Przemyślu III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11

p o s t a n a w i a :

odrzucić skargę.

Sygn. akt III U 904/13

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 12 września 2013 r.

W dniu 25 czerwca 20013 do tut. Sądu wpłynęła skarga o wznowienie postępowania (nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 24 czerwca 2013 r.), wnioskodawczyniM. H., która działając na podstawieart. 4011k.p.c.w powiązaniu z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt K 5/11, wniosła o wznowienie postępowaniaw sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowegow Przemyślu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11 oddalającym odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do emerytury z tytułu opiekinad chorym dzieckiem.
Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o przywrócenie terminudo złożenia skargi o wznowienie postępowania.
Na uzasadnienie wniosku podała, że okres po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego był dla niej wyjątkowo trudny. Po oddaleniu odwołania od decyzji odmawiającej prawa do emerytury załamała się. Czuła się coraz gorzej, aż w końcu rodzina wysłała ją do lekarza psychiatry. Mimo zażywania leków nie było poprawy, dlatego trafiła doSzpitala (...)wJ.. W tamtym okresie nie miała kontaktuz rzeczywistością, nie oglądała telewizji, nie czytała prasy, była załamana. Wnioskodawczyni wskazała, że niezrozumiałe jest dla niej, jak można odebrać wcześniej przyznaną emeryturę, zostawiając ją bez środków do życia. Raz przyznane świadczenie nie powinno podlegać weryfikacji. Do tej pory jest pod stałą opieką lekarza psychiatry i zażywa leki.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania, organ rentowy wniósł o jej odrzucenie, jako że została złożona po terminie.
W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie brak jest ustawowej przesłanki wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. K 5/11, na który powołuje się wnioskodawczyni,za niezgodne zKonstytucjązostały uznane przepisyart. 114 ust. 1a ustawyz dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W skutek tego orzeczenia w przypadkach, w których prawomocne orzeczenie Sądu zostało oparte na powołanym niekonstytucyjnym przepisieart. 114 ust. 1aww. ustawy, zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia tego postępowania sądowego określonawart. 4011k.p.c.W sprawie wnioskodawczyni sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż ani zaskarżona odwołaniem decyzja ZUS z dnia 14 marca 2011 r., ani wydany po rozpatrzeniu ww. odwołania wyrok Sądu Okręgowegow Przemyślu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11 nie zostały wydane na podstawie uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z akt sprawy wynika, że decyzjaz dnia 14 marca 2011 r. została wydana na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Również w toku postępowania sądowego zostało ustalone, że wnioskodawczyni nie spełniała warunków do przyznania świadczenia z tytułu konieczności sprawowania opieki nad córkąI. H.. Stan zdrowia dziecka nie wymagał stałej opieki matki oraz pomocy w czynnościach samoobsługowych. Stan faktyczny sprawy wskazuje,że w przypadku wnioskodawczyni orzekający Sąd, jak również poprzednio wydający zaskarżoną decyzję organ rentowy nie stosowały przepisu art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W rezultacie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie ma znaczenia dla sytuacji prawnej wnioskodawczyni. W sprawie nie zachodzi zatem powołanaprzez wnioskodawczynię w skardze, określona wart. 4011k.p.c., ustawowa przesłanka wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem.

Ostatecznie na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. wnioskodawczyni wniosła o przywrócenie terminu i przywrócenie prawa do emerytury.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

ustalił następujący stan faktyczny:

WnioskodawczyniM. H.,ur. (...), w dniu 4 czerwca 1997 r. złożyła wniosek o emeryturę EWK. Do wniosku dołączyła ona zaświadczenie z dnia 20 marca 1997 r. o stanie zdrowia córkiI. H.,ur. (...), w którym jako chorobę główną wskazano przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, natomiast jako choroby współistniejące – zapalenie dróg moczowych, niedotlenienie mięśnia sercowego, stan po zapaleniu otrzewnej i zapalenie wyrostka, nerwicę.W zaświadczeniu tym podano również, iż dziecko wymaga opieki osoby dorosłej.
Decyzją z dnia 17 czerwca 1997 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wP., na podstawierozporządzenia Rady Ministrów z 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki, przyznał wnioskodawczyni emeryturę od 1 czerwca 1997 r.

W lutym 2011 r. ZUS Oddział wR.dokonał weryfikacji akt emerytalnych, celem sprawdzenia zasadności przyznania emerytury z tytułu opieki nad chorym dzieckiem dlaM. H..
W związku z powyższym organ rentowy zwrócił się do wnioskodawczyni o nadesłanie dokumentacji leczniczej córkiI. H., a następniedo lekarza orzecznika ZUS o wydanie opinii, czy stwierdzony stan zdrowia dziecka na zaświadczeniu lekarskim z dnia 20 marca 1997 r. dotyczącymI. H.mieści się w katalogu chorób wymienionych wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnieńdo wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki.
W opinii z dnia 10 marca 2011 r. Główny Lekarz Orzecznik ZUS wydał opinię, w której wskazał, że w jego ocenie dokonanej na podstawie przedłożonej dokumentacji medycznej – stan zdrowia dziecka nie spełniał warunków określonych wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r.i nie wymagał stałej opieki matki. Z dokumentacji nie wynika,aby przebieg astmy oskrzelowej był ciężki.
W rezultacie decyzją z dnia 14 marca 2011 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych w związku z ujawnieniem nowych okoliczności odmówił wnioskodawczyni prawa do emerytury, zgodniezart. 114 ust. 1.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zakład zmienił decyzję z dnia 17 czerwca 1997 r. w całościi odmówił prawa do emerytury wcześniejszej.
W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające ujawniło nieznane organowi rentowemu dowody /dokumentacja przebiegu leczenia dziecka/, których treść stanowio sprzeczności dołączonego do wniosku o emeryturę zaświadczenia lekarskiego, z obiektywnie istniejącym stanem zdrowia i które stały się podstawą do wznowienia postępowania w trybie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej.

Dowód – akta organu rentowego.

Od powyższej decyzji wnioskodawczyniM. H.złożyła odwołanie.
Sąd Okręgowy w Przemyślu, po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11 oddalił odwołanie.
W toku postępowania sądowego przeprowadzono dowód z opinii lekarzy biegłych sądowych specjalistów: pulmonologa, urologa, chirurgai psychiatry.
Biegli sądowi: lek. med.A. D., lek. med. P.P. K., lek.G. K.-M., lek.J. Ł., lek. med.H. B., lek. med.T. C.w opinii z dnia 29 czerwca 2011 r., po przeprowadzeniu analizy dokumentacji medycznej oraz po rozmowie i badaniu lekarskimI. H., zgodzili się z opinią Głównego Orzecznika ZUS z dnia 10 marca 2011 r. i decyzją odmowną ZUS z dnia 14 marca 2011 r., które potwierdziły, że schorzenia stwierdzone u dziecka, tj. astma oskrzelowa kontrolowana, alergiczny nieżyt nosa, nawracające zapalenie zatok przynosowych, piasekw nerkach w wywiadzie, nie są schorzeniami, które na podstawie przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r.kwalifikowałybydo uznania dziecka, za wymagające stałej opieki osoby dorosłej. Biegli ponadto wskazali, żeI. H.nie ma całkowitej dysfunkcji kończyn górnych lub dolnych, niedowładów, porażeń uniemożliwiających samodzielne poruszanie się i kontrolowanie czynności fizjologicznych. Nie jest upośledzona umysłowo. Pozostałe schorzenia nie upośledzają w poważnym stopniu sprawności organizmu. Nie wymaga stałej opieki. W rezultacie biegli wskazali, że schorzeniaI. H.na dzień złożenia przez matkęM. H.wniosku o emeryturę, nie mieściły się w wykazie stanów chorobowych wymienionych w§ 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 15 maja 1989 r., a dziecko nie wymagało stałej opieki matkioraz pomocy w czynnościach samoobsługowych. Schorzenia te bez wątpienia nie powodują stałej konieczności opieki, pielęgnacji lub pomocyw czynnościach samoobsługowychI. H.ze strony matkiM. H., które uniemożliwiałyby kontynuację zatrudnienia.
W sprawie nie zostało sporządzone uzasadnienie powyższego wyroku,a wobec braku jego zaskarżenia uprawomocnił się on 12 października 2011 r.

Dowód – akta tut. Sądu o sygn. III U 325/11.

Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawczyni od 2011 r. pozostajew leczeniu psychiatrycznym. W 2011 r. zgłosiła się do lekarza psychiatry, gdyż się źle czuła.
W okresie od 27 sierpnia 2011 r. do 23 września 2011 r. była hospitalizowana w(...) Zespole (...)im. prof.A. K.wJ.z rozpoznaniem ostre wielopostaciowe zaburzenia psychotyczne bez objawów schizofrenii.
Później kontynuowała leczenie w(...)wP.. Terminy miała wyznaczane raz na 4 miesiące. Leczenie nadal kontynuuje.

W dniu 16 lutego 2012 r. wnioskodawczyni poddana została badaniu psychologicznemu w wyniku, którego wskazano, że pacjentka w badaniu uzyskała wysoki wynik w skali symulacji, stąd interpretacja profiluw oparciu o skale kontrolne. Wynik ten może wskazywać na nieświadomą agrawację swoich problemów. Badana może mieć poczucie nieradzenia sobie z trudnościami, może przejawiać prawdopodobnie trudności osobowościowe (o cechach schizoidalnych lub paranoidalnych), chce przedstawić sięw gorszym świetle, krytyczna wobec siebie. Wynik w teście pamięci wzrokowejB.sugeruje na łagodne obniżenie sprawności poznawczejw zakresie bezpośredniego odtwarzania materiału spostrzeganego wzrokowo. Wynik w teścieB.jest w normie.
W zaświadczeniu lekarskim o stanie zdrowia wydanym dla potrzeb Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 13 września 2012 r. z(...)wP.wskazano, że u wnioskodawczyni rozpoznaje się schizofrenię paranoidalną.
Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wP.orzeczeniem z dnia 14 listopada 2012 r. postanowił zaliczyć wnioskodawczynięM. H.do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Od początku tego roku stan zdrowia wnioskodawczyni się poprawił.
W kwietniu od koleżanki dowiedziała się, że przysługiwała jej taka sama emerytura, która następnie została jej zabrana, odwoływała się ona do Sądu i emerytura została jej przywrócona. Skargę o wznowienie postępowania wnioskodawczyni złożyła jednak dopiero pod koniec czerwca 2013 r.

Dowód:
- orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 14.11.2012 r. – k. 3,
- karta informacyjna leczenia szpitalnego w okresie od 27.08.2011 r. do 23.09. 2011 r. – k. 4,
- zaświadczenie lekarskie z dnia 13.09.2012 r. – k. 5,
- opinia psychologiczna z dnia 16.02.2012 r. – k. 6,
- historia choroby zPZP,
- przesłuchanie wnioskodawczyni.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodówz dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych, aktach tut. Saduo sygn. III U 325/11 oraz w ramach toczącego się w sprawie sądowego postępowania dowodowego, których domniemanie prawdziwości wynikazart. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron.
Sąd dał również wiarę zeznaniom wnioskodawczyniM. H.uznając je za spójne, logiczne, znajdujące potwierdzenie w dowodachz dokumentów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż w dniu 25 czerwca 2013 r. wpłynęłado tut. Sądu skarga wnioskodawczyniM. H.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowegow Przemyślu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt III U 325/11.
Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o przywrócenie terminudo złożenia przedmiotowej skargi, wskazując na okoliczności stanowiąceo niezachowaniu ustawowego terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania od w/w wyroku, mające uniemożliwiać dokonanie powołanej na wstępie czynności procesowej, a to zły stan zdrowia psychicznego, leczenie psychiatryczne, brak kontaktu z rzeczywistością po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt K 5/11, na podstawie którego opiera ona swoją skargę.

Przed merytorycznym rozstrzygnięciem o zasadności skargio wznowienie postępowania sąd sprawdza, czy spełnia ona wymogi formalne. Na tym etapie sąd bada, czy skarga została wniesiona w terminie wynikającym z przepisów art. 407 i art. 408, czy jest ona dopuszczalna(ze względu na zaskarżone orzeczenie) i czy oparto ją na ustawowej podstawie.

Wskazać należy, iż zgodnie zart. 407 § 2 k.p.c.w sytuacji określonejwart. 4011skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie, o którym mowa wart. 4011, nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu, a w wypadku wydania gona posiedzeniu jawnym - od dnia ogłoszenia tego postanowienia.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. K 5/11 został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 8 marca 2012 r., pod poz. 251.
Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni uchybiła terminowido wniesienia skargi o wznowienie postępowania, co w sprawie jest bezsporne.

Zgodnie z dyspozycjąart. 168 § 1 zd. 1 k.p.c.jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do treściart. 169 k.p.c.pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności procesowej (§ 3).

Przywrócenie terminu jest dopuszczalne, jeżeli strona nie dokonała czynności procesowej bez swojej winy. Konieczną przesłankę przywrócenia terminu procesowego stanowi brak winy po stronie osoby zamierzającej dokonać określonej czynności procesowej i powstanie w wyniku tego uchybienia ujemnych dla niej skutków procesowych. Jako kryteriumprzy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności. Strona powinna uprawdopodobnić,że mimo całej swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie,a więc, że była przeszkoda od niej niezależna. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.

Sąd badając przesłankę braku winy w uchybieniu terminowi, powinien mieć na względzie wszystkie okoliczności sprawy i oceniać je według obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 maja 2009 r. sygn. I UO 3/08 Sąd Najwyższy przyjął, że uprawdopodobnienie przez stronę okoliczności mających uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu może stanowić podstawę do jego uwzględnienia dopiero wówczas, gdy dokonana przez sąd ocena tych okoliczności wskazuje, że strona nie dokonała czynnościw terminie bez swojej winy w rozumieniuart. 168 § 1 k.p.c.Przepisart. 168 § 1 k.p.c.nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż jest zasadą, że czynności procesowe powinny być dokonywane w terminie.O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy istniała jakaś przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi. Przyczyna taka zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościachnie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy. Dlatego w każdym przypadku przy ocenie braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu uchybionego przez stronę należy uwzględniać wymaganie dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy.
Ponadto w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. II UZ 23/09 Sąd Najwyższy stwierdził, że warunkiem zasadności wnioskuo przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę, że pomimo całej swej starannościnie mogła czynności dokonać w terminie, a więc, że zachodziła niezależnaod niej przeszkoda. Brak winy w uchybieniu terminu podlega oceniena podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można i należy wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

Wnioskodawczyni składając wniosek o przywrócenie terminu winna wykazać okoliczności, jakie stanęły na przeszkodzie do złożeniaw ustawowym terminie skargi o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu wnioskodawczyniM. H.nie wykazała okoliczności pozwalającychna uznanie braku winy w uchybieniu terminowi.

W ocenie Sądu Okręgowego podawane przez wnioskodawczynię okoliczności niezachowania ustawowego terminu do złożenia skargio wznowienie postępowania, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminudo jej wniesienia. Niekwestionowanym jest fakt, iż wnioskodawczyni miała problemy zdrowotne natury psychiatrycznej od 2011 r. Jednakże w trakcie przesłuchania na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. wskazywała ona, że już od początku tego roku czuła się dobrze. Ponadto zaś w kwietniu 2013 r. dowiedziała się, że przed Sądem toczyła się sprawa podobna do jej, jednakże swoją skargę o wznowienie postępowania złożyła dopiero w czerwcu 2013 r.
Zgodnie z treściąart. 410 § 1 k.p.c.Sąd odrzuca skargę wniesionąpo upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartąna ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W rezultacie uznać należy, w świetle poczynionych wyżej ustaleń, że skarga wnioskodawczyni została złożona po upływie ustawowego terminu, a wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że uchybienie terminowido złożenia skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie było spowodowane okolicznościami zawinionymi przez wnioskodawczynięi już z tego powodu skarga podlegała odrzuceniu.

Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu skarga wnioskodawczynio wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie.
Skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkowąw tym znaczeniu, że przysługuje wyłącznie od ściśle określonych orzeczeńi na ściśle określonej podstawie. Ratio legis takiego jej ukształtowania stanowi potrzeba zabezpieczenia stabilności prawomocnych merytorycznych orzeczeń, a poprzez to ładu prawnego przez nie stworzonego. Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem zostały przez ustawodawcę enumeratywne wyliczone w ustawie, przy czym - co istotne -nawet sformułowanie przez skarżącego podstawy wznowieniaw sposób odpowiadający przepisomart. 401-404 k.p.c.nie oznacza jeszcze oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika, że wskazywana podstawa nie zachodzi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt I UKN 174/99, OSNP 2001, Nr 4, poz. 133, z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV CO 3/08, niepubl., z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt V CO 28/08).Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie Sądu Najwyższego, skargao wznowienie postępowania podlega odrzuceniu nie tylko wtedy,gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nie odpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności wskazują, że w rzeczywistości podstawa ta nie występuje(por. wyrok z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CSK 56/07, LEX 334985, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt I CZ 40/07, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt IV CZ 20/08, niepubl., z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt II PZ 5)10, LEX 583798).

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wskazała, iż podstawę wznowienia stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 lutego 2012 r.w sprawie K 5/11, uznający art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS za niezgodny z zasadą zaufania obywatelido państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 i art. 67 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem, ww. przepis utracił moc z dniem 8 marca 2012 r.
Zgodnie zart. 4011k.p.c.można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodowąlub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Wnioskodawczyni, wnosząc skargę o wznowienie postępowania,nie dostrzegła jednak, że orzeczenie Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 21 września 2011 r. w sprawie III U 325/11 zostało wydane na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a nie w oparciu o art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ rentowy wydając wyżej powołaną decyzję z dnia 14 marca 2011 r. o ponownej ocenie uprawnieńdo świadczenia, podał w jej podstawie prawnej art. 114 ust. 1 ustawyo emeryturach i rentach z FUS, a Sąd Okręgowy oddalając odwołanie od tej decyzji podzielił argumentację organu rentowego.
Analizując prowadzone w poprzedniej sprawie postępowanie, począwszy od czynności organu rentowego prowadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego, którego wyniki stanowiły podstawę wydania decyzji o odmowie przyznanej wcześniej emerytury należy uznać, że podstawy takiego „wznowienia” w danej sprawie faktycznie istniały. Podstawę weryfikacji uprzednio przyznanej emerytury nie stanowiła odmienna ocena dowodu dołączonego do wniosku w postaci zaświadczenia o stanie zdrowia córki wnioskodawczyni i zwartej w nim informacji, że wymaga ona opieki osoby dorosłej. Podstawę w ocenie Sądu orzekającego uprawnienia do tej ponownej weryfikacji, stanowiły okoliczności nieznane organowi rentowemu w chwili orzekania, a mianowicie, że stan zdrowia dziecka nie wymagał konieczności sprawowania nad nim opieki, co zostało ustalone w oparciuo pozyskaną dokumentację lekarską z przebiegu jej leczenia, a następnie jej ocena przez lekarza orzecznika ZUS. W toku postępowania sądowego ustalenia poczynione przez organ rentowy zostały nadto potwierdzoneprzez powołany przez Sąd zespół biegłych lekarzy sądowych, składający się ze specjalistów: pulmonologa, urologa, chirurga i psychiatry.

Skoro więc uchylony przez Trybunał Konstytucyjny przepis nie miał zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy objętej skargą, oznaczato, iż powołana przez wnioskodawczynię podstawa określona wart. 4011k.p.c.nie występuje.

W tym stanie sprawy, skarga o wznowienie postępowania na mocyart. 410 § 1 k.p.c.podlegała odrzuceniu.