Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 325/03
Data wyroku: 2003-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Misztalska, Waldemar Szmidt, Jolanta Śpiechowicz
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt : II AKa 325/03

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2003 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicachw II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Barbara Misztalska

Sędziowie

SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.)
SSO del. Waldemar Szmidt

Protokolant

Krzysztof Wdowiak

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Jolanty Cykowskiej
po rozpoznaniu w dniu 23 października 2003 r. sprawy wnioskodawczyniE. K.(K.)o odszkodowanie
na skutek apelacji prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 11 kwietnia 2003 r. sygn. akt. IV Ko 1/02

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa

II AKa 325/03

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gliwicach, wyrokiem z dnia 11.04.2003 r. sygn. IV Ko 1/02 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyniE. K., jako uprawnionej po zmarłymJ. K., kwotę 25.200 zł., tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z represjonowania przez radzieckie organy ścigania za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, z ustawowymi odsetkami od daty uprawomocnienia się wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator zarzucając błąd w ustaleniach faktycznym polegający na niesłusznym przyjęciu, że służba wojskowaJ. K.
w Armii Czerwonej stanowiła represję radzieckich organów ścigania za jego działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie wniosku.
Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną.
Analizując cały zebrany w sprawie materiał dowodowy a w szczególności dołączoną do akt opinię Instytutu Pamięci Narodowej ( k.52-53 ) nie sposób było dojść do przekonania, iż represje z jakimi zetknął się ojciec wnioskodawczyni nie były li tylko prostą konsekwencją uznania go za obywatela radzieckiego, ale miały charakter represji za jego działalność
w ramach Armii Krajowej, czyli za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w rozumieniu art. 1 ust. 1 Ustawy z 23.02.1991 r.
Fakt, iżJ. K.był aktywnym działaczem – najpierwZwiązku (...), a następnie Armii Krajowej jest bezsporny i nie wymaga dłuższych wywodów.
Nie ma też żadnych wątpliwości co do tego, że został on w dniu 18.VII.1944 r. zatrzymany przez NKWD nie jako szeregowy, przypadkowy obywatel zamieszkujący tamte tereny, ale właśnie jako żołnierz AK, którego oddział został otoczony, a on sam wraz
z pozostałymi towarzyszami broni został ujęty, rozbrojony i umieszczony w obozie przejściowym wM., a następnie wywieziony doK.i wcielony do batalionów Armii Czerwonej.
Prawdą jest, iż część oficerów została od razu wywieziona do więzienia wW.
– o czym wspomina prokurator – ale wcale nie oznacza to, iż jedynie wobec nich podjęto pewne działania o charakterze karnym, jako że ze wspomnianej na wstępie opinii wynika jednoznacznie, iż kilkudziesięciu oficerów AK przebywających początkowo wM.wkrótce wywieziono do więzienia wŁ.wW., a na miejscu pozostali zaś ci,którzy nie ujawnili swoich stopni.
Skoro więc działanie to nie objęło ojca wnioskodawczyni, to można wysnuć z tego jedynie wniosek o zatajeniu przez niego posiadanego stopnia wojskowego, nie zaś – jak wywodzi prokurator – że nie był on w zainteresowaniu organów NKWD.
Trudno zgodzić się z wywodami apelacji, jakoby fakt wcieleniaJ. K.do Armii Radzieckiej była jedynie częścią polityki radzieckiej, traktującej osoby zamieszkujące ówczesne polskie tereny litewskie za obywateli radzieckich, skoro
w pierwszym akapicie opinii Instytutu Pamięci Narodowej wskazano, że jak wynika
z dokumentów i współczesnej wiedzy historycznej –wydarzenia będące przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie odnoszą sięwyłączniedo jednej, konkretnej grupy obywateli polskich – części żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego zaangażowanego w operację(...).
W konkluzji zaś stwierdza się, iż „kwestia wywożenia obywateli polskich doK.wymaga dalszych badań i poszukiwań dokumentów, a na obecnym etapie jej rozpoznania (...) byłoby nieuzasadnione wydawanie kategorycznych sądów na ten temat”. Dodaje się także,
iż „nie można również jednoznacznie odnieść wywiezienia AK-owców doK.do prowadzonego od 27 lipca 1944 r. na terytorium Litewskiej SSR poboru do Armii Czerwonej”, a to chociażby z uwagi na wybitnie odbiegający od normy mechanizm „wcielania”.
Mając powyższe na uwadze, a w szczególności okoliczność zatrzymania ojca wnioskodawczyni,, nie można – zdaniem Sądu Apelacyjnego, pewnych faktów nie dających się do końca ustalić, interpretować na jego niekorzyść.
Ustalenia sadu I instancji co do przyczyn represji jakie dotknęłyJ. K., nie mogą też być podważone faktem zaliczenia mu okresu od 6.08.1944 r. do 6.01.1946 r.
do stażu pracy i do stażu kombatanckiego.
Skoro rzeczywiście pracował on w tym czasie i to bardzo ciężko, co zostało w pełni udokumentowane, to jest oczywistym, iż należało mu ten okres zaliczyć do ogólnego stażu pracy, natomiast zaliczenie mu tego okresu do stażu kombatanckiego należy oceniać
z historycznej perspektywy lat 70 i nie można wyciągać negatywnych wniosków
ze skorzystania z możliwości jakie dały mu wówczas obowiązujące przepisy prawa.
Mając to wszystko na względzie, orzeczono jak w części dyspozytywnej.