Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmC 943/10
Data wyroku: 2011-07-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: del/Ewa Maciejewska

Sygn. Akt XVII AmC 943/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lipca 2011 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:
Przewodniczący: SSR /del/Ewa Maciejewska
Protokolant:   Anna Redkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. , w Warszawie na rozprawie
sprawy z powództwaStowarzyszenia (...)wP.
przeciwko
Firmie (...)– rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.
o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone
I.uznaje za niedozwolone i zakazuje wykorzystywania pozwanejFirmie (...)– rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.w obrocie z konsumentami postanowień wzorca umowy o nazwie: „RegulaminSklepu (...)(...)l o treści: „ Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe pod względem technicznym działanie Sklepu (…)” (rozdział 10 pkt 2),
II.zasądza od pozwanejFirmy (...)– rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.na rzecz powodaStowarzyszenia (...)wP.kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,
III.nakazuje pobranie od pozwanejFirmy (...)– rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.na rzecz Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w Warszawie) kwoty 600 zł (sześćset złotych) tytułem nie uiszczonych kosztów sądowych,
IV.zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt pozwanejFirmy (...)– rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL..
/-/ SSR del. Ewa Maciejewska
Sygn. akt AmC 943/10

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 21 lipca 2011 r.
Pozwem z dnia 22 kwietnia 2010r. (data stempla pocztowego) powódStowarzyszenie (...)z siedzibą wP.wniósł o uznanie za niedozwolone i zakazanie wykorzystywania w obrocie z konsumentami postanowienia zawartego w stosowanym przez pozwanąFirmę (...)- rok założenia 1952” spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością wL.wzorcu umowy o nazwie „Regulamin sklepu internetowego” o treści:„Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe pod względem technicznym działanie sklepu” (Rozdział 10 pkt.2 Regulaminu)oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwana w ramach swojej działalności gospodarczej prowadzi m.in. sklep internetowy. Oferując swoje usługi pozwana posługuje się Regulaminem zawierającym m.in. zakwestionowane postanowienie. Postanowienie to- zdaniem powoda- jako rażąco sprzeczne z dobrymi obyczajami i naruszające interesy konsumentów stanowi klauzulę niedozwoloną w rozumieniuart.3851k.c.Przewiduje ono bowiem, w sposób sprzeczny z prawem cywilnym, wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy wobec konsumentów.
PozwanaFirma (...)- rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.wniosła o oddalenie powództwa oraz obciążenie powoda kosztami postępowania, w tym zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Motywując swoje stanowisko strona pozwana podniosła, że zleciła obsługę techniczną sklepu podmiotowi zewnętrznemu ( osobie trzeciej ), za której działania lub zaniechania nie jest w stanie przejąć odpowiedzialności wobec konsumentów. W związku z tym w regulaminie sklepu został prowadzony zapis pkt 2 rozdział 10.
Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanaFirma (...)- rok założenia 1952” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wL.w ramach swojej działalności gospodarczej prowadzi sklep internetowy .
Oferując swoje usługi pozwana posługuje się wzorcem umowy o nazwie „Regulamin sklepu internetowego(...)”.
We wzorcu tym zamieszczone jest postanowienie o treści:
„Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe pod względem technicznym działanie sklepu” (Rozdział 10 pkt.2 Regulaminu)
\Okoliczności bezsporne\
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd rozważył co następuje:
W ocenie Sądu powództwo zasługuje na uwzględnienie.
W myślart. 3851§ 1 k.c.niedozwolonymi są takie postanowienia umowy, które kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, o ile nie zostały uzgodnione indywidualnie i nie są postanowieniami określającymi główne świadczenia stron w sposób jednoznaczny.
Uznanie postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowanie go z obrotu wymaga zatem łącznego spełnienia następujących przesłanek:
- postanowienie umowy zawieranej z konsumentem nie zostało uzgodnione indywidualnie, tj. konsument nie miał rzeczywistego wpływu na jego treść, nie podlegało negocjacjom, lecz zostało ono narzucone konsumentowi,
- prawa i obowiązki konsumenta zostały ukształtowane w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami , rażąco naruszając jego interesy,
- postanowienie umowne nie odnosi się do określonych jednoznacznie głównych świadczeń stron.
W niniejszej sprawie bezsporny jest zarówno fakt stosowania przez stronę pozwaną wzorca umownego zawierającego sporną klauzulę, jak i okoliczność , iż klauzula ta była narzucana konsumentowi i nie podlegała indywidualnym uzgodnieniom. Postanowienie to nie dotyczyło przy tym jednoznacznie określonych głównych świadczeń stron w ramach umowy zawieranej w oparciu o krytyczny wzorzec .
Powyższe oznacza, że przesądzenia wymaga jedynie kwestia czy
zakwestionowany zapis o treści:„Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe pod względem technicznym działanie sklepu”kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami , rażąco naruszając jego interesy i istotnie ogranicza odpowiedzialność pozwanego względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, w rozumieniuart. 3853pkt 2 k.c.
Należy wskazać, że ,, dobre obyczaje” to reguły postępowania nie
sprzeczne z etyką, moralnością i aprobowanymi społecznie obyczajami.
Ukształtowanie praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami w zakresie treści stosunku obligacyjnego, wyraża się w tworzeniu klauzul godzących w równowagę kontraktową stron (vide: wyrok SN z 13 lipca 2005r.I CK832/04, Lex nr 159111). Za sprzeczne z dobrymi obyczajami uznać trzeba działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub braku doświadczenia, a więc działania traktowane powszechnie za nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające od przyjętych reguł, standardów postępowania.
Rażące naruszenie interesów konsumentów polega zaś na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na ich niekorzyść (vide: wyrok SN z 13 lipca 2005 r. I CK 832/04, Lex nr 159111).
Sad podziela stanowiska powoda, iż sporne postanowienie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumentów. Postanowienie to w ocenie Sadu stanowi niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniuart. 3853pkt 2 k.c.
Zgodnie zart. 3853pkt 2 k.c.w razie wątpliwości uważa się , że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania.
W myśl przedmiotowego postanowieniem pozwany przedsiębiorca nie odpowiada za nieprawidłowe pod względem technicznym działanie swojego sklepu internetowego. W ocenie Sądu, przedmiotowa klauzula prowadzi niewątpliwie do wyłączenia lub istotnego ograniczenia odpowiedzialności pozwanej wobec konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania w stosunku do zasad określonych wart.471 k.c.i następne.
Objęta sporem klauzula poprzez niedoinformowanie konsumenta może wywołać u niego błędne przekonanie co do zakresu przysługujących mu praw , możliwości dochodzenia przez niego ewentualnych roszczeń wynikających z zawartej umowy. To wyłącznie od pozwanej będzie należała ocena tego , czy zaistniałe okoliczności (nieprawidłowości)
mieszczą się w przedmiotowym zakresie.
Podkreślić trzeba, że skoro pozwana prowadzi działalność gospodarczą nastawioną na zysk, to winna ponosić również ryzyko gospodarcze z tą działalnością związane, a nie przerzucać tego ryzyka na swoich klientów – konsumentów..
Zgodnie zart. 354 § 1k.c. określającym sposób wykonania zobowiązania-dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego. Stosownie doart.355 § 2 k.c.należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
Wbrew stanowisku pozwanej, nieuzasadnionym jest więc wyłączenie jej odpowiedzialności z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez podmioty, za pośrednictwem lub przy pomocy których, pozwany prowadzi swoją działalność ( podmiot zewnętrzny, któremu pozwana zleciła obsługę techniczną sklepu).
Reasumując przyjąć należy , że przedstawione ukształtowanie stosunku prawnego w przedmiotowym wzorcu umowy jest nieuzasadnione, gdyż godzi w dobre obyczaje (rzetelne traktowanie konsumenta, szacunek, zaufanie stron) i rażąco narusza interesy konsumenta ( dezinformacja, wykorzystanie niewiedzy konsumenta).
Sporny zapis stanowi przy tym niedozwoloną klauzulę umowną w myślart. 3853pkt 2 k.c., wyłącza bowiem odpowiedzialność pozwanej względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, w stosunku do zasad ogólnych przewidzianych wart.471
iart. 472 k.c.w zw. zart. 355§ 2 k.c.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawieart. 3851§1 k.c.w zw. zart. 3853pkt.2 k.c.uznał sporne postanowienia wzorca umowy za niedozwolone, zaś na podstawieart. 47942zakazał ich wykorzystywania w obrocie.
O wysokości opłaty sądowej od pozwu i obciążeniu nią pozwanej na rzecz Skarbu Państwa, orzeczono na podstawieart. 26 ust 1pkt 6w zw. z art..113ust.1 oraz art.96 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.)
O kosztach zastępstwa procesowego rozstrzygnięto, stosownie do wyniku sporu, na zasadzieart. 98 i 99 k.p.c.w zw. z§ 14 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)
O publikacji prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt pozwanej zarządzono na podstawieart.47944kpc
/-/ SSR (del) Ewa Maciejewska