Sąd Okręgowy w Gliwicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 50/13
Data wyroku: 2013-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 158 § 3 kk

Sygn. akt IV K 50/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach w IV Wydziale Karnym w składzie :

I.Przewodniczący: SSR (del.) Sławomir Lach

II.Protokolant :A. Z.

w obecności Prokuratora --------------------

III.po rozpoznaniu w dniach: 8, 17 maja 2013 r., 17 czerwca 2013 r., 15 lipca 2013 r., 13 września 2013 r., 7 i 21 października 2013 r. i 28 listopada 2013 r.

sprawy:

I
K. R., synaH.iJ.z domuU.

urodzonego(...)r. wR.

oskarżonego o to, że:
w dniu 9 maja 2012 r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu zR. W.iK. S. (1)poprzez zadawanie uderzeń rękami i nogami oraz skakaniu z krzesła na ciałoM. S. (1)dokonał jego pobicia, czym spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci krwiaka podtwardówkowego mózgu, podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki oraz kończyny górnej prawej, grzbietu i kończyn dolnych, które to obrażenia skutkowały śmierciąM. S. (1),
tj. o przestępstwo zart. 158§3 kk,

II
R. W.,synaB.iA.z domuP.,

urodzonego(...)r. wR.

oskarżonego o to, że:
w dniu 9 maja 2012 r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu zK. R.iK. S. (1), poprzez zadawanie uderzeń rękami i nogami po całym ciele oraz skakaniu przezK. R.z krzesła na ciałoM. S. (1)dokonał jego pobicia, czym spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci krwiaka podtwardówkowego mózgu, podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki oraz kończyny górnej prawej, grzbietu i kończyn dolnych, które to obrażenia skutkowały śmierciąM. S. (1),
tj. o przestępstwo zart. 158§3 kk,

o r z e k a

1
uznaje oskarżonychK. R.iR. W.za winnych tego, że w dniu 9 maja 2012 r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, poprzez zadawanie uderzeń rękami i nogami oraz skakanie przezK. R.z taboretu na pokrzywdzonegoM. S. (1)narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci prawostronnego krwiaka podtwardówkowego mózgu, podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki oraz kończyny górnej prawej, grzbietu i kończyn dolnych, które to obrażenia skutkowały śmiercią pokrzywdzonegoM. S. (1), zaś następstwo to powinni móc przewidzieć, to jest przestępstwa zart. 158§3 kk,

i za to na mocyart. 158§3 kkskazuje ich na karę po 6 (sześć) lat pozbawienia wolności;

2
na zasadzieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. J.łącznie kwotę brutto 3.394,80 zł (trzy tysiące trzysta dziewięćdziesiąt cztery złote i osiemdziesiąt groszy), tytułem nieuiszczonych kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuK. R.;

3
na zasadzieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. K.łącznie kwotę brutto 1.918,80 zł (tysiąc dziewięćset osiemnaście złotych i osiemdziesiąt groszy), tytułem nieuiszczonych kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuR. W.;

4
na mocyart. 624§1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV K 50/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

K. T.poznała pokrzywdzonegoM. S. (1)ps.K., kiedy ten przebywał w zakładzie karnym i po jego opuszczeniu, w maju 2011 r. zamieszkali wspólnie u niej w mieszkaniu położonym wR.przy ul.(...). Od tego momentu żyli w konkubinacie. Oboje często spożywali alkohol, pod wpływem którego często zdarzało się, że pokrzywdzonyM. S. (1)stosował przemoc fizyczną wobecK. T.. W kwietniu 2012 r. zrzucił ją ze schodów na klatce schodowej pobliskiej kamienicy przy ul.(...), gdzie mieszkałaK. P., w wyniku czegoK. T.została hospitalizowana.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo zeznania świadkaK. T.k. 65-68, 272, 451-453; częściowo zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593)

    We środę 9 maja 2012 r.w godzinach rannych w mieszkaniuK. P.położonym wR.przy ul.(...)przebywaliK. T., pokrzywdzonyM. S. (1), oskarżeniK. R.,R. W.ps.S.orazK. S. (1)ps.K.oraz matkaK. P.i jej konkubent, gdzie spożywali alkohol. Następnie w godzinach rannych wszyscy udali się do mieszkania matkiK. P.na ul.(...), która z uwagi na upojenie alkoholowe była niesiona przez jednego z mężczyzn. Z okna swojego mieszkania obserwował ichB. K. (1). Tam nadal spożywali alkohol, aż w końcu w godzinach popołudniowych rozeszli się, by później udać się do mieszkaniaK. T., do którego zaprosił ich pokrzywdzonyM. S. (1).
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; częściowo zeznania świadkaK. T.k. 65-68, 272, 451-453; zeznania świadkaB. K. (2)k. 22, 271, 384-385)

W godzinach popołudniowych, do mieszkaniaK. T.przyszliK. S. (1), oskarżonyR. W., oskarżonyK. R.iK. P.. W mieszkaniu byli również pokrzywdzonyM. S. (1)iK. T.. Wszystkie te osoby w pokoju spożywały nadal alkohol, za wyjątkiemK. P., która nie piła alkoholu, gdyż była w ciąży. PokrzywdzonyM. S. (1)ubrany był w spodnie dżinsowe i nie miał założonej koszuli. Zazwyczaj tak ubrany chodził po domu. W pewnym momencie pokrzywdzonyM. S. (1)zaczął wulgarnie wyzywaćK. T., wówczasK. S. (1)stanął w jej obronie i trzy razy uderzył pokrzywdzonego ręką w twarz co spowodowało, że pokrzywdzony uspokoił się i siedział spokojnie na wersalce.K. T.z powodu upojenia alkoholowego podsypiała na wersalce w pokoju, w którym pozostali uczestnicy dalej spożywali alkohol.
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; częściowo zeznania świadka:K. T.k. 65-68, 272, 451-453; protokół oględzin mieszkaniaK. T.wraz z dokumentacja fotograficzną oraz audio-video k. 14-16, 19, 20, 32-37, 41)

Następnie doK. P.zadzwoniłaM. S. (2)i poprosiła, by ta przyszła do niej do mieszkania.K. P.zostawiła swój telefonK. S. (2)i sama wyszła z mieszkania, udając się doM. S. (2). Stamtąd razem z córkąM. S. (2)udały się najpierw do bankomatu, z któregoM. S. (2)wypłaciła 50 złotych, a stamtąd poszły do baru(...), gdzie wypiły po piwie. Następnie razem poszły do mieszkaniaK. T.poK. S. (1), którego bardzo chciała poznaćM. S. (2). Do mieszkania weszłaK. P., zaśM. S. (2)czekała na korytarzu. W tym czasie pokrzywdzonyM. S. (1)spał na tapczanie po prawej stronie od wejścia do pokoju.
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; zeznania świadkaM. S. (2)k. 161-163, 275; częściowo zeznania świadkaK. T.k. 65-68, 272, 451-453)

NastępnieK. P.,K. S. (1), oskarżeniR. W.iK. R.wyszli z mieszkania, w którym pozostali jedynieK. T.i pokrzywdzonyM. S. (1).K. P.razem zM. S. (2)iK. S. (1)udali się do baru(...), natomiast oskarżeniK. R.iR. W.chcieli iść z nimi, jednakżeM. S. (2)się na to nie zgodziła. Po pewnym czasie z baru(...)udali się do sklepu, w którym kupili piwo i chrupki, a stamtąd do mieszkaniaM. S. (2), gdzie wypili zakupiony alkohol.
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; zeznania świadkaM. S. (2)k. 161-163, 275)

Po wyjściu z mieszkaniaM. S. (2)K. P.razem zK. S. (1)wrócili do mieszkaniaK. T.. Pod klatką schodową spotkali oskarżonegoK. R., natomiast na klatce oskarżonegoR. W.. Po wejściu do mieszkaniaK. P.zobaczyła pokrzywdzonegoM. S. (1), który leżał w kuchni na prawym boku i miał zakrwawioną twarz, poruszał się jednak i coś mamrotał. Zakrwawiona była również podłoga w okolicy twarzy pokrzywdzonego. Aby wejść do pokoju wszyscy musieli przejść przez leżącego w przejściu pomiędzy kuchnią a pokojem pokrzywdzonegoM. S. (1).
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadka:K. T.k. 65-68, 272, 451-453)

GdyK. P.spytała się co się stało, to wówczas oskarżonyK. R.przyznał, że pokrzywdzony został pobity. Następnie wszyscy usiedli w pokoju i spożywali alkohol, po czym w pewnym momencie oskarżonyK. R.poszedł do kuchni, przystawił taboret do leżącego na podłodze pokrzywdzonego, wszedł na niego i kilka razy skoczył na pokrzywdzonego. Uczynił tak co najmniej cztery razy. Zeskakiwał z taboretu w okolice tułowia i głowy pokrzywdzonego. Gdy przestał skakać, to zaczął kopać pokrzywdzonego po twarzy, po czym odszedł od pokrzywdzonego i wrócił do pokoju. Wtedy leżącego pokrzywdzonego zaczął kopać oskarżonyR. W., a następnie dwukrotnie w twarz kopnął go takżeK. S. (1). Po zaprzestaniu kopania pokrzywdzonego wszyscy napastnicy oddali na niego mocz. Przebieg zdarzenia widziałyK. T.iK. P.. Wszyscy siedzieli jeszcze przez jakiś czas w pokoju i spożywali alkohol, po czymK. S. (1)poleciłK. P.by razem zK. T.udały się do jej mieszkania, co uczyniły zabierając ze sobą psy. W tym czasie pokrzywdzonyM. S. (1)nadal leżał na podłodze w kuchni, poruszał się jednak i mówił coś niewyraźnie.
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; częściowo zeznania świadka:K. T.k. 65-68, 272, 451-453; protokół oględzin mieszkaniaK. P.wraz z dokumentacją fotograficzną k. 61-63)

W wyniku pobicia pokrzywdzonyM. S. (1)doznał podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki, kończyny górnej prawej, grzbietu, kończyn dolnych, prawostronnego krwiaka podtwardówkowego mózgu. Obrażenia twarzoczaszki połączone z krwiakiem podtwardówkowym mózgu stały się następnie bezpośrednią przyczyna zgonu pokrzywdzonegoM. S. (1).
(Dowód: protokół sekcji zwłok wraz z dokumentacja fotograficzną k. 77-89, 90; ustana opinia biegłejM. C. (1)k. 616-618)

Mieszkanie opuścili razemK. R.,R. W.,K. S. (1), który zamknął drzwi na klucz. Udali się prosto do sklepu po piwo, a następnie poszli do mieszkaniaK. P., gdzie nadal spożywali alkohol.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593)

Po pewnym czasie oskarżeniR. W.iK. R.udali się do mieszkaniaK. R., przy czym wcześnie poszli ponownie do pobliskiego sklepu zakupić alkohol. Po drodze spotkaliM. C. (2), której oskarżonyK. R.powiedział, że w trójkę pobili pokrzywdzonegoM. S. (1).
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaM. C. (2)k. 164-165, 275, 402-403; protokół oględzin mieszkaniaK. R.z dokumentacją fotograficzną k. 17-18, 21, 38-39)

Mimo odniesionych obrażeń ciała pokrzywdzonyM. S. (1)w godzinach nocnych, otworzył od środka drzwi wejściowe mieszkania i udał się do mieszkania sąsiadów z pietra wyżejI. R.iA. K.. Nosił widoczne ślady pobicia, miał zaczerwienioną i opuchniętą twarz. Tam, gdy spożywał alkohol zA. K.powiedział mu, że został pobity przezK. S. (1)i oskarżonychK. R.iR. W.. Pokrzywdzony nie krwawił i nie miał śladów krwi na sobie. Był ubrany w spodnie i koszulę. Po jakimś czasie pokrzywdzonyM. S. (1)wyszedł i wrócił do siebie.
(Dowód: częściowo zeznania świadkaA. K.k.157-158, 491-492; częściowo zeznania świadkaI. R.k.159-160, 171-173, 273, 401-402, 403; protokół eksperymentu procesowego k. 188-189)

K. T.iK. S. (1)pozostali na noc w mieszkaniuK. P., przy czymK. T.przebywała w nim przez dłuższy czas, do niedzieli, nie wracając do swojego mieszkania. Jako jedyna nie miała świadomości, że jej konkubentM. S. (1)zmarł. Sprawcy wmawiali jej, że pokrzywdzony wyprowadził się z jej mieszkania zabierając swoje rzeczy osobiste, i twierdzili, że będzie miała już z nim spokój.
(Dowód: zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; częściowo zeznania świadka:K. T.k. 65-68, 272, 451-453; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591)

Następnego dnia,w czwartek 10 majaw godzinach rannych oskarżeniK. R.iR. W.udali się doB.do matkiR. W.. Na podwórku oskarżonyK. R.spotkałA. K., który powiedział mu, że poprzedniej nocy był u nich w mieszkaniu pokrzywdzonyM. S. (1), razem spożywali alkohol i twierdził wówczas, że został pobity przez oskarżonych iK. S. (1). Mówił też, że widoczne były ślady pobicia.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; częściowo zeznania świadkaA. K.k.157-158, 491-492)

Tego dniaK. S. (1)w godzinach rannych poszedł z kolei do mieszkaniaK. T.po kawę i karmę dla psów. Będąc na miejscu zauważył, że drzwi do mieszkania nie są zamknięte na klucz, zaś pokrzywdzonyM. S. (1)nie odpowiada, gdy go woła. Gdy go odnalazł leżącego w samych slipach w pokoju na podłodze przy wersalce twarzą na dywanie, początkowo sądził, że pokrzywdzony śpi, jednakże po pewnym czasie zorientował się, że pokrzywdzonyM. S. (1)może nie żyć. WówczasK. S. (1)wrócił do mieszkaniaK. P.i zadzwonił do oskarżonegoK. R.informując go o śmierci pokrzywdzonegoM. S. (1). Następnie wszyscy sprawcy spotkali się w mieszkaniuK. P., skąd udali się do mieszkaniaK. T.i potwierdzili, że pokrzywdzonyM. S. (1)zmarł. OskarżonyR. W.ubrał zwłokiM. S. (1)w spodnie z dresu i założył buty sportowe, po czym wszyscy zawinęli ciało w dywan, który wcześniej stał zrolowany w kuchni.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593)

Następnie wszyscy sprawcy wrócili do mieszkaniaK. P., gdzie ustalili, iż nie będą nic mówićK. T.o śmierci pokrzywdzonegoM. S. (1), zaś jego ciało ukryją, rozpowiadając w środowisku, że się wyprowadził. W tym celu oskarżeniK. R.iR. W.wykopali w parku dół, w którym zamierzali zakopać ciało pokrzywdzonego. Tego dnia w godzinach nocnych w trójkę udali się do mieszkaniaK. T., znieśli zawinięte w dywan ciało pokrzywdzonego i ukryli w piwnicy. Stwierdzili przy tym, że nie jest możliwe przeniesienie zwłok do parku celem ich zakopania, a z uwagi na dobre oświetlenie podwórka nie było również możliwości ukrycia zwłok w studzience kanalizacyjnej.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; częściowo zeznania świadka:K. T.k. 65-68, 272, 451-453; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; protokół oględzin miejsca wP.wraz z dokumentacją fotograficzną k. 27-28, 40)

Następnego dnia,

    w piątek 11 majaK. S. (1)kazałK. P.pójść do mieszkaniaK. T.i posprzątać.K. P.w mieszkaniu tym zmyła ręcznikiem ślady krwi znajdujące się na podłodze w kuchni, na szafce w kuchni, na podłodze koło łóżka w pokoju. W międzyczasie sprawcy ustalili, że zwłoki pokrzywdzonego zamurują w piwnicy, zaś jego rzeczy osobiste zakopią w przygotowanym wcześniej dole w parku. Tego dnia sprawcy spotkali się w parku zA. S. (1), do którego wcześniej zadzwoniłK. S. (1)informując, że zabili pokrzywdzonegoM. S. (1). W trakcie rozmowy w parkuK. S. (1)opowiedział mu, jak w trójkę pobili pokrzywdzonegoM. S. (1), który następnie zmarł. Do rozmowy włączyli się oskarżeni i potwierdzili, że wszyscy w trójkę mieli go pobić. Powiedzieli, że mają zamiar zakopać ciało w parku albo zamurować w piwnicy.

    (Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaA. S. (1)k. 70-72, 272-273, 403; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; protokół oględzin mieszkaniaK. T.wraz z dokumentacja fotograficzną oraz audio-video k. 14-16, 19, 20, 32-37, 41; protokół oględzin miejsca w Parku wraz z dokumentacją fotograficzną k. 27-28, 40; opinia sądowa z przebiegu oględzin k. 91)

Następnego dnia,w sobotę 12 majaK. S. (1)zakupił worek cementu i wapna, zaś z pobliskiej budowy oskarżonyK. R.przyniósł piasek. Wszyscy razem rozrobili zaprawę w wanience w kuchni mieszkaniaK. T., a następnie po założeniu szalunku w piwnicy, zamurowali zwłoki pokrzywdzonego zawinięte w dywan. Po zakończeniu pracy około godziny 5.00 już następnego dnia wszyscy wrócili do mieszkaniaK. P..K. S. (1)obudziłK. P.i ponownie kazał jej iść posprzątać mieszkanieK. T., gdyż zostało zabrudzone cementem.
(Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593 
)

    W niedzielę 13 majasprawcy usunęli szalunek z piwnicy.K. S. (1)oraz oskarżeniK. R.iR. W.postanowili uciec z kraju i wyjechać do Niemiec. Tego dnia spotkali się również zA. S. (1)i powiedzieli mu, że zamurowali w piwnicy zwłoki pokrzywdzonego.

    (Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; zeznania świadkaA. S. (1)k. 70-72, 272-273, 403; protokół oględzin miejsca odnalezienia zwłok i zwłok k. 50-55)

Następnego dnia,
    w poniedziałek 14 majaoskarżonyK. R.kupił dla wszystkich bilety autobusowe doM.i o godzinie 16.00 wyjechali zZ.. Jak szli na autobus to spotkaliA. S. (1), z którym ustali, że będą się z nim kontaktować telefonicznie i dowiadywać się co się dalej dzieje ze sprawą. Kontakt telefoniczny utrzymywali również zK. P..

    (Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383; częściowo zeznania świadkaK. S. (1)k. 580-583, 584-585, 589-591; zeznania świadkaK. P.k. 24-25, 105-110, 273-274, 591-593; zeznania świadkaA. S. (1)k. 70-72, 272-273, 403; kserokopie biletów k. 64)

    W dniu 22 maja 2012 r.w pomieszczeniu piwnicznym kamienicy przy ul.(...)zostały ujawnione zwłoki pokrzywdzonegoM. S. (1). Były one zawinięte w dywan i zamurowane przy ścianie. Ciało było ubrane w slipy, spodnie z dresu oraz białe buty sportowe. Tors był nagi. Na lewym nadgarstku widoczna była rana cięta płatowa. Zwłoki były w zaawansowanym stadium procesu gnilnego. W próbie krwi pobranej z ciała denata w dniu 24 maja 2012 r. stwierdzono 0,2 promila alkoholu etylowego.
(Dowód: protokół oględzin miejsca odnalezienia zwłok wraz z dokumentacją fotograficzna k. 50-51, 52, 53-55; protokół oględzin zwłok na miejscu zdarzenia k. 56-57; opinia toksykologiczno-sądowa k. 102)

OskarżonyK. R.był wielokrotnie karany sądownie. Z zawodu jest piekarzem, przed osadzeniem nie pracował. OskarżonyR. W.był również wielokrotnie karany sądownie. Oskarżony jest rozwiedziony, na utrzymaniu ma dwójkę małoletnich dzieci, z zawodu jest ślusarzem.
(Dowód: karta karna k. 141-142, 158-160, 443-445 z akt o sygn. IV K 20/13; (Dowód: karta karna k. 168-170, 242-245, 373-376; dane osobo poznawcze k. 161 z akt o sygn. IV K 20/13; odpisy wyroków k. 165-166, 173-178, 305-307, 389-392 z akt o sygn. IV K 20/13)

OskarżonyK. R.przed sądem do winy przyznał się częściowo zaprzeczając, jakoby skakał z taboretu na pokrzywdzonegoM. S. (1). W postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem wyjaśnił między innymi, że faktycznie razem z oskarżonymR. W.iK. S. (1)w mieszkaniuK. T.bili rękami i kopali pokrzywdzonegoM. S. (1), ponieważ ten wcześniej uderzyłK. T.. Kiedy skończyli bić i kopać pokrzywdzonego, on leżał na podłodze w kuchni, a z nosa i ust leciała mu krew. Następnego dnia ranoK. S. (1)telefonicznie poinformował go, żeM. S. (1)nie żyje. Kiedy poszli do mieszkaniaK. T.sprawdzić co się stało, zastali tam zwłokiM. S. (1)leżące w pokoju. Tego samego dnia wieczorem wynieśli zwłokiM. S. (1)zawinięte w dywan do piwnicy. W nocy z soboty na niedzielę zamurowali zwłoki w tej piwnicy.
(wyjaśnienia oskarżonegoK. R.k. 131-140, 143, 153-155, 179-181, 270-271, 382-384, 385, 453, 560, 600).

Z kolei oskarżonyR. W.przyznał się do zadania kilku uderzeń pokrzywdzonemu. Przed Sądem odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania, jednakże podtrzymał wyjaśnienia złożone w śledztwie. Wyjaśnił wówczas między innymi, iż na zaproszenie pokrzywdzonegoM. S. (1)razem zK. S. (1)i oskarżonymK. R.przebywał w mieszkaniuK. T.. W mieszkaniu była równieżK. P., która przyszła zK. S. (1)i przyniosła ze sklepu wódki, papierosy i piwa. Wszyscy spożywali alkohol. W trakcie libacji pokrzywdzonyM. S. (1)kilkukrotnie zaczepiałK. T., a w jej obronie stawałK. S. (1), który kilkakrotnie uderzył go w twarz. W pewnym momencie pokrzywdzony wziął ze stołu do ręki nóż albo widelec, na co natychmiast zareagował oskarżonyR. W.i zaczął uderzać go rękami w twarz, aż wytrącił mu nóż z ręki. Pokrzywdzony siedząc na tapczanie, na skutek uderzeń, przewrócił się na niego. NastępnieK. S. (1)chwycił pokrzywdzonego za ubranie i przeciągnął go do kuchni, gdzie jedną ręka go trzymał, a drugą bił po twarzy. Potem go puścił i pokrzywdzony upadł na podłogę. Wtedy dołączył się oskarżonyK. R., który zaczął kopać pokrzywdzonego po całym ciele razem zK. S. (1). Kopali go na zmianę, gdyż kuchnia była zbyt mała, aby kopać równocześnie. Trwało to około 5 minut, a potem obaj napastnicy wrócili do pokoju. Wtedy do kuchni poszedł oskarżonyR. W.i otwarta ręką zaczął uderzać pokrzywdzonego w twarz, aby sprawdzić czy on jeszcze żyje. Oblał go również wodą z butelki i po reakcji pokrzywdzonego stwierdził, że żyje. W kuchni było już dużo krwi. Następnie wrócił do pokoju i wszyscy dalej pili alkohol. W miarę spożytego alkoholu oskarżonyK. R.iK. S. (1)wykazywali dalszą agresję wobec pokrzywdzonego. Poszli ponownie do kuchni i zaczęli kopać pokrzywdzonego. Następnie oskarżonyK. R.przysunął krzesło i kazał się odsunąćK. S. (1). Wszedł na nie i skoczył parę razy na głowę, brzuch i klatkę piersiową pokrzywdzonego. Potem wysikał się na pokrzywdzonego. Zrobić to miał równieżK. S. (1). OskarżonyR. W.nie wysikał się na pokrzywdzonego, który jeszcze wtedy żył i wydawał jakieś odgłosy. Potem wszyscy wyszli i udali się do mieszkaniaK. P..
(Wyjaśnienia oskarżonegoR. W.k. 366-374 z akt o sygn. IV K 20/13, k. 383)

Wyjaśnienia oskarżonychK. R.iR. W.w części dotyczącej samego rozwoju wydarzeń związanych z pobiciem pokrzywdzonegoM. S. (1)w znacznym zakresie są między sobą sprzeczne. Z kolei zupełnie odmienną wersję wydarzeń przedstawił trzeci sprawcaK. S. (1). Nie sposób zatem uznać tych relacji za wiarygodne w zakresie w jakim nie znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

Z kole relacje sprawców w zakresie dotyczącym wydarzeń już po stwierdzeniu, że pokrzywdzonyM. S. (1)nie żyje w znacznej części korespondują między sobą, a także uzupełniają się z pozostałym materiałem dowodowym, na jakim oparł się Sąd dokonując w tej części ustaleń faktycznych. Relacje w tym zakresie w większości są spójne, zaś pojawiające się rozbieżności można przede wszystkim wytłumaczyć upływem czasu od zdarzenia. Zasadnym było oparcie się w tym zakresie także na zeznaniach świadków, z którymi w tym czasie sprawcy się spotykali i którym również relacjonowali fragmentarycznie przebieg wydarzeń. Na tej podstawie możliwym było ustalenie logicznego ciągu wydarzeń znajdującego również oparcie w protokołach oględzin.

Do oceny wiarygodności osobowych źródeł dowodowych należało podchodzić nadzwyczaj ostrożnie. Nie bez znaczenia bowiem na treść relacji uczestników wydarzeń pozostaje fakt, iż wszyscy obecni w mieszkaniuK. T., pozaK. P., w tym również pokrzywdzony, tego dnia spożywali alkohol i to w znacznych ilościach. Działanie alkoholu wywiera ten skutek między innymi, że nie wszystkie okoliczności dotyczące zaistniałych wówczas wydarzeń są zapamiętywane przez osoby znajdujące się pod jego działaniem i brak jest możliwości ich późniejszego odtworzenia. Niewątpliwie zatem zdolność do postrzegania i zapamiętywania zdarzeń, szczegółów, ich chronologii, w szczególności wobec ich dynamiki, jest w znacznym stopniu ograniczona. Z tych właśnie względów w ocenie Sądu w sprawie pojawia się szereg drobnych, drugorzędnych okoliczności, które w relacjach uczestników pozostają w sprzeczności, bądź też w ogóle nie są wskazywane. Nakłada się na to, w szczególności w trakcie przesłuchań przed Sądem, dodatkowo niekorzystne działanie czasu, które zaciera w pamięci szczegóły. Należy bowiem mieć na uwadze, że materiał dowodowy, pierwsze przesłuchania miały dopiero miejsce po ujawnieniu zwłok, zaś z uwagi na ukrywanie się sprawców ich wyjaśnienia były składane w jeszcze późniejszym okresie. Do tego znaczna część śladów na miejscu zdarzenia została zatarta albo usunięta, zaś stan zwłok z uwagi na zaawansowany proces gnilny utrudniał dokładne ustalenie wszystkich, w szczególności drobnych obrażeń ciała oraz czasu ich powstania. Nadto, w ocenie Sądu, na zniekształcenie osobowego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków niewątpliwie mają wpływ wzajemne relacje towarzyskie pomiędzy uczestnikami feralnych wydarzeń, które są typowe dla środowiska, w którym funkcjonują, a przejawiają się w chęci ograniczenia niekorzystnych skutków dla oskarżonych, co jest widoczne podczas odbierania zeznań od kolejnych świadków i wyraża się w ich modyfikacji w ten sposób, by nie świadczyły na niekorzyść oskarżonych.

Z powyższych względów ustalenie rzeczywistego przebiegu wypadków było w znacznej mierze utrudnione, zaś niektórych okoliczności nie sposób było wyjaśnić, stąd należało zastosować regułę nakazująca takie wątpliwości tłumaczyć na korzyść oskarżonych.

Do takowych z całą pewnością należą obrażenia ciała pokrzywdzonegoM. S. (1)w postaci ran ciętych nadgarstka oraz uda. BiegłaM. C. (1)wskazała, że obrażenia te powstały za życia pokrzywdzonego, jednakże nie była w stanie podać, czy powstały one w tym samym czasie co pozostałe stwierdzone obrażenia ciała, czy też wcześniej albo później. Uniemożliwił to stan zwłok, które w chwili przeprowadzania sekcji uległy już zaawansowanemu procesowi gnicia. Przy czym, jak wskazała biegła, nie ma możliwości ustalenia tych okoliczności poprzez jakiekolwiek inne badania laboratoryjne. Stąd zasadnym jest posiłkowanie się w tym zakresie pozostałym materiałem dowodowym, a w zasadzie należało oprzeć się na relacjach uczestników. W ocenie Sądu nic nie wskazuje, aby do tych obrażeń doszło w trakcie pobicia pokrzywdzonego. Wówczas nie był używany żaden twardy, płaski i zarazem ostry przedmiot, którym mogłyby być spowodowane takie obrażenia. Wprawdzie oskarżonyR. W.wskazuje w swoich wyjaśnienia, że pokrzywdzony miał chwycić nóż albo widelec, jednakże miał on zostać wytrącony mu z ręki poprzez zadawanie uderzeń w twarz. Z kolei charakter ran nie wskazuje aby pokrzywdzony zadał je ręką własną. Podkreślić należy, że żaden inny uczestnik zdarzenia w ten sposób zachowania pokrzywdzonego nie opisywał. WprawdzieK. S. (1)wskazał, że pokrzywdzony jakby chciał sięgną po nóż w kuchni, jednakże i tak do tego nie doszło. Brak jest także dowodów, jakoby którykolwiek z napastników posługiwał się takim niebezpiecznym narzędziem podczas zajścia. Stąd relacje, jakoby mógł być używany w czasie zdarzenia nóż uznać należy za niewiarygodne. Również z protokołu oględzin przedmiotów zabezpieczonych w mieszkaniuK. T.(k. 190-191) nie wynika, aby jakiekolwiek z tych narzędzi nosiło ślady krwi mogące świadczyć o jego użyciu. Z kolei, gdyby faktycznie podczas pobicia doszło do powstania tych ran, to krwawienie, szczególnie z rany płatowej nadgarstka byłoby obfite i z pewnością zostałoby zauważone przez osoby znajdujące się w mieszkaniu, a także mając na uwadze, żeM. S. (1)tej nocy udał się jeszcze doA. K., z którym spożywał alkohol, również i on musiałby to zauważyć, zaś w swoich pierwszych zeznaniach o tym nie wspomina. ZarównoA. K., jak iI. R.wskazują nawet, że nie widzieli żadnych śladów krwi u pokrzywdzonego. W tych okolicznościach należy wykluczyć, aby do tych obrażeń doszło przed pobiciem – nikt ze świadków nie wspomina, aby pokrzywdzony miał jakiś opatrunek na ręce – jak również by do nich doszło w trakcie pobicia, kiedy to pokrzywdzony miał krwawić jedynie z ust i nosa. Z drugiej strony rana nadgarstka została zauważona następnego dnia rano, gdy oskarżeni iK. S. (1)znaleźli ciało pokrzywdzonego leżące przy wersalce. Na te okoliczności wskazuje również świadekA. S. (1), który zeznał, że z tego powodu oskarżonyK. R.miał podejrzenia wobecK. S. (1), że to on mógł zamordować pokrzywdzonego, jako że to on pierwszy ujawnił zwłoki. Z powyższego jasno wynika, iż do powstania tych obrażeń musiało dojść w czasie kiedy pokrzywdzony przebywał już sam, jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów, a nawet poszlak, wskazujących w jaki sposób do tego doszło. Wobec braku możliwości poszerzenia w tym zakresie materiału dowodowego jakiekolwiek tłumaczenia tego faktu będą tylko stanowiły domniemania. Dlatego uznać należy, iż oskarżeni swoim działaniem nie odpowiadają za spowodowanie u pokrzywdzonego tych obrażeń. Z kolei obrażenia te nie miały bezpośredniego związku ze zgonem pokrzywdzonego, a stanowić mogły jedynie naruszenia czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, przy założeniu braku wystąpienia jakichkolwiek powikłań, oraz przy założeniu, że pokrzywdzony by przeżył. Mechanizm ich powstania mógł być zarówno czynny, a więc mogły być zadane narzędziem ostrym, płaskim i twardym, rana nadgarstka mogła nawet powstać w wyniku obrony pokrzywdzonego, gdy ten zasłaniał się ręką przed ciosami nożem (przy czym brak było jakichkolwiek innych ran na przedramionach), ale również mogło dojść do ich powstania w sposób bierny, choćby poprzez upadek na ostry przedmiot np. szkło. Z kolei z relacjiK. T.wynika, iż w kuchni była zbita szyba w wewnętrznym skrzydle okna kuchennego, które następnie zostało zdemontowane i położone za wersalkę, co jest widoczne na dokumentacji z oględzin mieszkania. Faktem jest, że rany te nie stanowiły bezpośredniej przyczyny zgonu, nie doszło bowiem do wykrwawienia się pokrzywdzonego, zaś krwawienie z rany z nadgarstka ustało w chwili zgonu, co zatem potwierdza, że gdy pokrzywdzony został znaleziony przezK. S. (1)to już nie żył, bowiem żaden ze sprawców nie wskazuje żeby pokrzywdzony jeszcze krwawił. Niemniej jednak, przy braku jakichkolwiek innych dowodów rozważania dotyczące okoliczności doznania powyższych obrażeń stanowić będą jedynie zbyt daleko idące domniemania.

Jako, że świadekK. P.w dniu zdarzenia nie spożywała alkoholu, miała zatem zachowaną świadomość w znacznie większym zakresie, niż pozostali uczestnicy wydarzeń, stąd Sąd potraktował jej zeznania, jako punkt wyjścia do dokonanych ustaleń faktycznych. Wersja wydarzeń przedstawiona przez nią znalazła potwierdzenie w zeznania świadkówM. S. (2),K. T., a także częściowo oskarżonychK. R.,R. W.i już w niewielkim zakresie w zeznaniach świadkaK. S. (1). Przy czym wskazać należy, iż dopiero w drugim przesłuchaniu w śledztwie w miarę dokładnie opisała ona przebieg już samego pobicia. Początkowo ewidentnie starała się uchronić przed odpowiedzialnością karną sprawców pobicia, jak podawała, z obawy przed nimi. Na kolejnych etapach postępowania sądowego widoczne były rozbieżności w jej zeznaniach, które ewidentnie wynikały z chęci umniejszenia winy sprawców, jednakże za każdym razem podtrzymywała swoje pierwotne relacje, które, co ważne, stanowiły logiczny ciąg wydarzeń.

Dlatego też Sąd uznał jej zeznania w tym zakresie za wiarygodne i oparł na nich ustalenia faktyczne. Natomiast pozostałe relacje zarówno oskarżonych, jak i świadkówK. T.iK. S. (1)w zakresie opisującym wydarzenia z dnia pobicia pokrzywdzonego Sąd uznał za wiarygodne jedynie w zakresie w jakim korespondowały lub uzupełniały się wzajemnie z relacjamiK. P..

OskarżonyK. R.konsekwentnie w swoich wyjaśnieniach zaprzeczał jakoby skakał z taboretu na pokrzywdzonego. Jednakże tę okoliczność Sąd ustalił na podstawie zeznańK. P., jak również zeznańK. S. (1)oraz wyjaśnień oskarżonegoR. W., którzy spójnie w tym zakresie twierdzili, że to właśnie oskarżonyK. R.kilkukrotnie zeskoczył z taboretu na ciało pokrzywdzonego.

Z zeznańK. P.wynika niezbicie, że oskarżony skakał z taboretu na ciało pokrzywdzonego. Podobnie twierdzili oskarżonyR. W.iK. S. (1). Nie ma żadnych logicznych powodów, które wskazywałyby, że działanie to, wbrew prawdzie, świadekK. P.przypisała właśnie oskarżonemuK. R.w sytuacji, gdyby podczas pobicia w ogóle nie były zadawane takie uderzenia. W pobiciu pokrzywdzonego brało udział trzech napastników pomimo to,K. P.konsekwentnie opisała rolę każdego z nich, podając, iż skakał z taboretu jedynie oskarżonyK. R., który, na co wskazywali pozostali uczestnicy zdarzenia, wykazywał się największą niechęcią i agresją wobec pokrzywdzonegoM. S. (1). W tym miejscu należy wskazać, iż nie doszło do urazów kośćca, na co wskazała biegłaM. C. (1)(k. 616-618), które to urazy są typowymi w wypadku skakania z wysokości na głowę czy też klatkę piersiową ofiary. Jednakże na podstawie ustalonych obrażeń biegła stwierdziła, że podczas skakania z taboretu dochodziło do ześlizgiwania się obutych nóg z ciała pokrzywdzonego. Tego typu obrażenia zostały stwierdzone podczas sekcji zwłok. Stąd obiektywny dowód, jakim jest opinia biegłego, nie wyklucza kategorycznie tego typu zachowania oskarżonegoK. R.. Staje się ono tym bardzie realne, jeżeli zwróci się uwagę, że napastnicy tego dnia od godzin rannych spożywali alkohol w dużych ilościach, co niewątpliwie miało wpływ na ich koordynacje ruchową, w szczególności w sytuacji zeskakiwania z taboretu.

Zauważyć należy, iż skakanie z taboretu na ofiarę nie jest typowym zachowaniem podczas pobicia. Logicznym zatem jest, żeK. P., jako jedyna trzeźwa osoba, widząc takie drastyczne zachowanie oskarżonegoK. R., zapamiętała je dokładnie.

Wyjaśnienia oskarżonychK. R.iR. W.w zakresie w jakim dotyczą zdarzeń poprzedzających i tych jakie nastąpiły po pobiciu w zasadniczym zakresie korespondują między sobą, a także z pozostałym materiałem dowodowym. Pojawiające się drobne rozbieżności nie są na tyle istotne, aby na ich podstawie wysnuwać wnioski o niewiarygodności całości ich relacji. Z kolei w wyjaśnieniach oskarżonych, jak i zeznaniach świadkaK. S. (1), w zakresie dotyczącym już przebiegu pobicia zauważalne staje się umniejszanie swojej roli przez każdego z napastników i przerzucanie odpowiedzialności na pozostałych, w szczególności na oskarżonegoK. R.. Stąd w tym zakresie dokonując ustaleń faktycznych Sąd kierował się przede wszystkim zeznaniami bezpośrednich świadkówK. P.orazK. T.. Przy czym ta ostatnia z uwagi na upojenie alkoholowe w trakcie zdarzenia zasypiała i pamiętała jedynie fragmenty zdarzenia. Niemniej jednak podczas przesłuchania potwierdziła zasadnicze fragmenty przebiegu zdarzenia, które korespondowały z relacjamiK. P., a mianowicie, że tego dnia rano spożywali alkohol w mieszkaniuK. P., że jej mieszkanie w trakcie spożywania alkoholu po telefonieM. S. (2)opuszczałaK. P., a potemK. S. (1), a także sam fakt pobicia przez oskarżonych pokrzywdzonegoM. S. (1). Z kolei pojawiające się rozbieżności w jej relacjach dotyczą okoliczności drugorzędnych nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W szczególności należy wskazać, że świadek nie była w stanie podać skąd mógł się w jej kuchni znaleźć dywan, w który następnie zostały zawinięte zwłoki pokrzywdzonegoM. S. (1).

Istotne i pomocne przy dokonaniu ustaleń faktycznych okazały się także zeznaniaA. S. (1), który został poinformowany o zdarzeniu i sprawcy częściowo zrelacjonowali mu główne jego okoliczności, a także informowali go o zacieraniu śladów i ukryciu zwłok. Niewątpliwie relacje sprawców były wówczas spontaniczne i szczere, bowiem jak wskazałA. S. (1),K. S. (1)chciał mu się wyżalić. Co ważne, świadekA. S. (1)w swoich zeznaniach wskazywał, że wszyscy sprawcy czuli się odpowiedzialni za pobicie i śmierć pokrzywdzonegoM. S. (1), zaś działania jakie podejmowali w zakresie dotyczącym zacierania śladów, w tym ukrycia zwłok, robili razem, stąd twierdzenia oskarżonegoK. R., jakoby nie wiedział o wykopaniu w parku dołu i ukryciu w nim rzeczy osobistych pokrzywdzonego jawią się jako niewiarygodne, w szczególności, jeżeli zwróci się uwagę, że na jego czynny udział w tych czynnościach wskazuje także oskarżonyR. W.i świadekK. S. (1).

Sąd uznał, że zeznania świadkówB. K. (1),A. K.orazI. R.wprawdzie nie dotyczą bezpośredniego przebiegu zdarzenia, jednakże uwiarygodniają w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonegoK. R..B. K. (1)zeznał bowiem, że widział jak w dniu zdarzenia w godzinach rannych jakiś mężczyzna niósł jakąś bezwładną osobę na ramieniu przez podwórko. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoK. R.była nią matkaK. P., która w tym czasie miał krótkie włosy i nosiła spodnie. Okoliczność tę potwierdzaK. P.. Jednocześnie oskarżonyK. R.wskazał, że widział wtedy właśnieB. K. (1)przy oknie. Wprawdzie zaistniała rozbieżność co do godziny, jednakże jest to okoliczność drugorzędna, która mając na uwadze doświadczenie życiowe, najczęściej ulega zatarciu w pamięci, bądź też nie jest przykładana aż tak duża waga do niej w momencie zaistnienia danych okoliczności, które przecież tego dnia nie były najważniejsze dla oskarżonegoK. R.. Dlatego w tej kwestii zeznania świadkaB. K. (1), jako że zostały złożone na świeżo, bezpośrednio po ujawnieniu zwłok pokrzywdzonego, jawią się jako wiarygodne.

Z koleiA. K.podczas pierwszego przesłuchania wskazał, że w godzinach nocnych był u niego w mieszkaniu pokrzywdzonyM. S. (1), który skarżył się, że został pobity przez oskarżonych iK. S. (1). Wizytę pokrzywdzonego potwierdza równieżI. R.. Oboje wówczas wskazali, że pokrzywdzony był bardzo pobity, miał opuchniętą i czerwoną twarz. BiegłaM. C. (1)podała w swojej ustnej opinii, że tego typu obrażenia na twarzy jak zasinienia i obrzęk powstają niemal natychmiast po urazie i z czasem tylko się nasilają. Pokrzywdzony wedle relacji świadków nie miał żadnych ran na rękach po nożu, nie krwawił. Był to ostatni raz kiedy go widzieli. Tej treści zeznania w świetle opinii sądowo-lekarskiej jawią się jako wiarygodne, bowiem pokrzywdzony mógł po doznanych w czasie pobicia obrażeniach poruszać się, a nawet wejść na pierwsze piętro i potem wrócić do swojego mieszkania. Wskazać jednak należy, że zeznania świadkówA. K.iI. R.na kolejnych etapach postępowania ulegały już pewnym modyfikacjom, jednakże dla dokonanych ustaleń faktycznych istotne były ich pierwsze relacje. W pozostałym zakresie Sąd uznał ich wypowiedzi za zmierzające do ograniczenia odpowiedzialności oskarżonych, widoczne było bowiem zasłanianie się niepamięcią, spożytym wówczas alkoholem, jednakże, co należy podkreślić, w ostateczności podtrzymali oni swoje pierwotne relacje, wskazując, że wówczas zeznawali prawdę, zaś obecnie nie pamiętają już tych wydarzeń. Nadto relacje te korespondują z wyjaśnieniami oskarżonegoK. R.w tym zakresie, który to jednoznacznie wskazałA. K.jako tego, który nazajutrz po zdarzenie poinformował go o tym, że pokrzywdzony był u nich w nocy i wskazał między innymi na niego jako sprawcę pobicia. Ta okoliczność sprawiła, żeA. K.iI. R.zostali następnie przesłuchani w charakterze świadków w celu weryfikacji tej części wyjaśnień oskarżonegoK. R.. Wskazać również należy, że na pewnym etapie, po rozmowieI. R.zM. C. (2), pojawiły się wątpliwości u świadkaI. R., czy pokrzywdzonyM. S. (1)był u niej przed pobiciem, wcześniej, po zdarzeniu dotyczącym zrzucenia przez niegoK. T.ze schodów, które miało miejsce około dwóch tygodni przed pobiciem pokrzywdzonego. Podczas konfrontacji obu świadków te okoliczności zostały wyjaśnione, bowiem świadekI. R.nie wiedziała w ogóle, żeK. T.została zrzucona ze schodów przez pokrzywdzonego, tak więc nie mogła wiązać nocnej wizyty pokrzywdzonego z tym zdarzeniem. W dodatku w swoich zeznaniachI. R.wskazała, że więcej już pokrzywdzonego nie widziała, zaśK. S. (1)w tym czasie mówił jej, że pokrzywdzony wyprowadził się z mieszkaniaK. T.. Powyższe przesądza, że w tym zakresie nie sposób dać wiary zeznaniomM. C. (2), która zresztą z tych twierdzeń się ostatecznie wycofała. Istotne w tym zakresie były również zeznaniaK. T., która wskazała, że nigdy wcześniej, w tym bezpośrednio po zrzuceniu jej ze schodów, pokrzywdzonyM. S. (1)nie został pobity przez oskarżonych iK. S. (1).

ŚwiadekM. C. (2)potwierdziła także, że spotkała oskarżonychK. R.iR. W.w nocy, kiedy toK. R.powiedział jej, że pobili pokrzywdzonegoM. S. (1). Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności jej zeznań w tym zakresie.

Jako wiarygodne Sąd ocenił również zeznania świadkaM. S. (2), które przyczyniły się do ustalenia daty dziennej zdarzenia. Świadek wiązała swoje spotkanie zK. P.iK. S. (1)z dniem 9 maja, kiedy to są już przelane pieniądze na jej rachunek bankowy, z którego przed pójściem do baru(...)wybierała pieniądze z bankomatu. Tę datę potwierdza również oskarżonyK. R., wskazując, że utkwiła mu w pamięci z uwagi na te wydarzenia.

Zeznania świadkówJ. C.(k. 112-113, 271, 384),M. G.(k. 127) iM. B.(k. 128) nie wniosły niczego istotnego do ustalenia stanu faktycznego, a dotyczą okoliczności pobocznych.

Z kolei zeznania świadkaZ. B.(k. 492-493) zostały uznane przez Sąd jako całkowicie niewiarygodne. W sposób znaczący odbiegają one od zeznań naocznych świadków, jak i nawet od wyjaśnień oskarżonych, w tym oskarżonegoR. W., na którego relacjach pozaprocesowych świadek opierał swoje zeznania.

Sąd oparł się również na pisemnych opiniach sądowych (k. 50-55, 56-57, 78-80, 102) oraz ustnej opinii uzupełniającej biegłejM. C. (1)(k. 616-618). Biegła precyzyjnie wyjaśniła mechanizm powstania obrażeń u pokrzywdzonego wskazując, iż do prawostronnego krwiaka podtwardówkowego mózgu, podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki oraz kończyny górnej prawej, grzbietu i kończyn dolnych mogło dojść podczas zadawania uderzeń rękami i nogami oraz podczas skakania przezK. R.z taboretu na pokrzywdzonegoM. S. (1). Powstanie tego typu obrażeń w wyniku urazu biernego należało wykluczyć. Z uwagi na upływ czasu jaki wystąpił od zdarzenia do chwili ujawnienia zwłok i przeprowadzonego badania sekcyjnego, biegłaM. C. (1)podkreśliła, że trudno jest ocenić dokładny zakres obrażeń zewnętrznych, z uwagi na zaawansowany proces gnilny.

BiegłaM. C. (1)uznała, że wyjściową przyczyną zgonuM. S. (1)były obrażenia twarzoczaszki połączone z krwiakiem podtwardówkowym mózgu. Z kolei krwawienie śródczaszkowe jakie wystąpiło u pokrzywdzonego było krwawieniem jednoczasowym, zatem nie było sytuacji by na wcześniej istniejący krwiak nałożyły się kolejne krwawienie. Brak było dowodów by był to krwiak różnoczasowy czy przewlekły. Zatem pomiędzy obrażeniami okolic głowy jakich doznał pokrzywdzony, a jego zgonem zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.

W zakresie mechanizmu powstania obrażeń w postaci podbiegnięć krwawych w zakresie twarzoczaszki, tułowia oraz kończyn, szczegółowo opisanych w protokole posekcyjnym, biegła stwierdziła, że obrażenia zostały zadane narzędziem, bądź narzędziami twardymi, tępymi, zaś charakter oraz lokalizacja tych obrażeń, a zwłaszcza obrażeń twarzoczaszki wskazują na czynny mechanizm ich powstania, co wyklucza, aby obrażenia śmiertelne czyli twarzoczaszki z krwiakiem podtwardówkowym były konsekwencją upadku na twarde podłoże, czy też upadku z wersalki. Brak było jakichkolwiek dowodów, które mogłyby wskazywać na zaistnienie mechanizmu biernego. U pokrzywdzonegoM. S. (1), w świetle dowodów ze źródeł osobowych, miała miejsce taka sytuacja, gdzie istniejące krwawienie nie dawało objawów klinicznych od razu po zdarzeniu, ale do ich ujawnienia doszło po pewnym czasie. Brak było zmian w obrębie kości czaszki co świadczyło, iż siła urazu mogła być średnia, a w sporadycznych przypadkach mała. Nadto uwzględniając całość stwierdzonych u pokrzywdzonegoM. S. (1)obrażeń ciała biegła wskazała, że nie ma możliwości, aby powstały one od jednego ciosu lub upadku, a całość obrazu wskazuje na pobicie.

W ocenie Sądu opinie, w tym opinia ustna złożona na rozprawie, są szczegółowe, rzetelne, sporządzone przez kompetentne, posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe osoby, poprzedzone przeprowadzeniem badań w niezbędnym zakresie oraz analizą dokumentacji i akt sprawy. Wnioski tych opinii zostały należycie uzasadnione, są logiczne, a ich treść jest jasna i kompletna. Opinie są wyczerpujące, niesprzeczne i znajdują potwierdzenie w okolicznościach sprawy, co więcej, żadna ze stron ich nie kwestionowała. Mając to na uwadze Sąd przyjął w całości opinie biegłych.

Ujawnione w toku postępowania dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne. Autentyczność i prawdziwość treści tych dokumentów nie budzi wątpliwości, a informacje w nich zawarte znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Powyższy materiał dowodowy pozwolił, w ocenie Sądu, na dokonanie stanowczych i pozbawionych wątpliwości ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia.

W toku postępowania karnego oskarżonegoR. W.poddano badaniom psychologicznym oraz psychiatrycznym połączonym z obserwacją (k. 529-540, 541, 542-546). Opinie zostały również oparte na dołączonej do akt sprawy dokumentacji psychiatrycznej (k. 428-430, 442-445, 460-463, 476-479). Biegli wykluczyli u oskarżonegoR. W.występowanie choroby psychicznej w rozumieniu psychozy oraz niedorozwój umysłowy. Zdiagnozowali jednak zaburzenia osobowości i ujawniające się na tym podłożu trudności adaptacyjne, oraz zaburzenia zachowania, za czym przemawiała dotychczasowa linia życiowa oskarżonego. Przeprowadzone badanie psychologiczne określiło poziom inteligencji oskarżonego jako przeciętny przy sugestii zmian organicznych w OUN w zakresie osobowości. Stwierdzone u oskarżonego cechy osobowości, stereotypy zachowań społecznych usposabiają go do zachowań nieakceptowanych społecznie, co jednak nie ma znaczenia przy ocenie poczytalności. Brak było również podstaw do rozpoznania u oskarżonego podczas czynu upojenia patologicznego lub innego atypowego. Zdaniem biegłych oskarżonyR. W.miał tempore criminis w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Brak było podstaw do stwierdzenia okoliczności zart. 31§1 lub 2 kk. Poczytalność oskarżonego w chwili czynu, jak i obecnie nie budzi zatem wątpliwości biegłych.

Brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonegoR. W.. Sąd uznał opinie biegłych psychiatrów i psychologa za jasne, konsekwentne i przekonywujące. Istniejące wątpliwości co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych zostały wyjaśnione. Opinie są wyczerpujące, niesprzeczne i znajdują potwierdzenie w okolicznościach sprawy. Mając to na uwadze Sąd przyjął w całości opinie biegłych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż oskarżonymK. R.iR. W.można przypisać winę. Są bowiem dorosłymi ludźmi, znającymi podstawowe normy jakie obowiązują w społeczeństwie. Mieli również możliwość postąpienia zgodnie z regułami porządku prawnego, jednakże z tej możliwości nie skorzystali i popełnili przestępstwo. Okoliczności popełnionego przez oskarżonych czynu, jak również treść opinii sądowo-psychiatrycznej prowadzą jednoznacznie do wniosku, iż nie mieli zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, przez co brak jest jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku poczytalności. Nie stwierdzono także innych okoliczności mogących skutkować wyłączeniem zdolności oskarżonych do zawinienia.

Sąd uznał oskarżonychK. R.iR. W.za winnych tego, że w dniu 9 maja 2012 r. wR.działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, poprzez zadawanie uderzeń rękami i nogami oraz skakanie przezK. R.z taboretu na pokrzywdzonegoM. S. (1)narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci prawostronnego krwiaka podtwardówkowego mózgu, podbiegnięć krwawych powłok miękkich głowy w zakresie twarzoczaszki oraz kończyny górnej prawej, grzbietu i kończyn dolnych, które to obrażenia skutkowały śmiercią pokrzywdzonegoM. S. (1), zaś następstwo to powinni móc przewidzieć, to jest przestępstwa zart. 158§3 kk.

Przez pobicie należy rozumieć czynną napaść przynajmniej dwóch osób na jedną osobę. Przestępstwo pobicia może być popełnione tylko umyślnie. Sprawca bierze umyślnie udział w pobiciu ze świadomością, że pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce, lub przynajmniej na to się godzi. Nie ulega wątpliwości, iż zachowanie obu oskarżonych charakteryzowało się dużą intensywnością ciosów zadawanych pokrzywdzonemu, długotrwałością pobicia, zadawaniem ciosów i kopnięć w głowę, skakanie z taboretu na ciało pokrzywdzonego, co zawsze stwarza wysokie ryzyko nastąpienia poważnych skutków. Każdy dorosły człowiek ma pełną świadomość, że skutki takiego zachowania mogą nastąpić i jeżeli nie rezygnuje z takiego działania, to należy przyjąć z całą pewnością, że wystąpienia takich skutków oczekuje. Oskarżeni swoim zachowaniem narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.

Przepisart. 158§3 kktypizuje udział w pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156§1 kklubart. 157§1 kk, a którego następstwem jest śmierć człowieka. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przepisart. 158§1 kknie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę, jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku dla jego zdrowia. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy możliwość ich nastąpienia przewidywał albo mógł przewidzieć (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV KK 14/09, opubl. Prok. i Pr. 2009/11-12/6). Udziałem w pobiciu jest każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar. Rozmaitość form zachowania, aktywność każdego z uczestników, zadawane razy, ich ilość i skutki mają znaczenie dla oznaczenia stopnia winy każdego z nich, więc i kary, ale nie są one znamienne dla bytu tego przestępstwa (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2001 r., sygn. akt II AKa 227/2000, KZS 2001, z. 4, poz. 25).

Wszyscy trzej sprawcy, w tym oskarżeniK. R.iR. W.zadawali uderzenia rękami, a następnie kopali pokrzywdzonegoM. S. (1), gdy ten leżał już w kuchni na podłodze. Zachowanie to było rozciągnięte w czasie, bowiem jak do mieszkania wróciłaK. P.pokrzywdzony leżał w kuchni i jak wskazywał oskarżonyK. R.miał już zostać przez oskarżonych pobity. Trzy osoby dokonujące napaści na jednego człowieka mają niewątpliwie ogromną przewagę, a suma zadanych ciosów radykalnie zwiększa skutki pobicia i naraża na niebezpieczeństwo spowodowania nawet śmierci, w szczególności jeżeli zwróci się uwagę na siłę uderzeń i miejsca, w które były wyprowadzane ciosy.

W przypadku kiedy ciosy zadawane były przez wszystkich uczestników pobicia, nawet w sytuacji gdy tylko oskarżonyK. R.zeskakiwał z taboretu na ciało pokrzywdzonego, to takie zachowanie uniemożliwia przypisanie skutku konkretnemu sprawcy. Tym bardziej jeżeli zwróci się uwagę na ustną opinię biegłejM. C. (1), która wystąpienie krwiaka podtwardówkowego wiązała nie ze skakanie z taboretu, a z kopaniem w okolice żuchwy wywołujących ruch obrotowy mózgu, skutkujący z kolei zrywaniem naczyń krwionośnych w mózgu, przy czym tego typu urazy nakładały się na siebie. Nadto biegła wskazała, że skoki musiały być mało precyzyjne, musiało dochodzić do ześlizgnięcia obutej nogi z ciała ofiary, przez co ich siła nie była na tyle znaczna by spowodować uszkodzenie kośćca. Wskazać również należy, że wszyscy sprawcy aprobowali zachowanie każdego z nich, w tym skakanie z taboretu na pokrzywdzonego. Wskazuje na to przede wszystkim to, że każdy z nich bił pokrzywdzonego bezpośrednio po sobie, nikt z nich nie protestował, nie powstrzymywał od agresywnego zachowania, zaś na zakończenie wszyscy razem oddali mocz na pokrzywdzonego.

Dlatego Sąd uznał, iż całość doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń i ich charakter odpowiadają sumie działań oskarżonych. Ustalenia co do powinności i możności przewidywania przez sprawcę pobicia skutku o jakim mowa wart. 158§3 kktrzeba poczynić w oparciu o konkretne okoliczności zajścia świadczące o tym, że pobicie miało charakter tak dalece niebezpieczny, iż mogło w jego wyniku dojść do śmierci człowieka. Do takich okoliczności należą np. szczególna i widoczna w działaniu sprawców brutalność i bezwzględność, długi okres działania, czy też zadawanie uderzeń w newralgiczne dla ludzkiego życia narządy ciała. O wszystkich takich okolicznościach można mówić w przypadku działań podejmowanych przez obu oskarżonychK. R.iR. W..

Skazując oskarżonychK. R.orazR. W.Sąd wziął pod uwagę okoliczności podmiotowe i przedmiotowe popełnionego przestępstwa. Sąd wymierzył oskarżonym karę po 6 lat pozbawienia wolności, bacząc przy tym, by orzeczona kara nie przekraczała stopnia winy oskarżonych, który w niniejszej sprawie równy był stopniowi społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa.

Oskarżeni w dniu 9 maja 2012 r. zaatakowali pokrzywdzonegoM. S. (1), który wcześniej ich zaprosił, którego znali, który z pewnością nie spodziewały się takiej agresji z ich strony. Co więcej, wszyscy razem tego dnia, jak i tuż przed atakiem spożywali alkohol. Wybuch agresji ze strony napastników wywołało zachowanie pokrzywdzonego wobec jego konkubinyK. T., jednakże nie usprawiedliwia to w żaden sposób ich zachowania. Istnieją bowiem inne sposoby rozwiązywania tego typu konfliktów rodzinnych. Agresja wśród oskarżonych narastała wraz z rozwojem sytuacji. Jak wynika z zeznań świadkaK. P., gdy wrócili do mieszkania pokrzywdzony leżał już na podłodze w kuchni. Wtedy oskarżonyK. R.przyznał, że podczas jej nieobecności pobiliM. S. (1). Od tego czasu każdy z napastników po kolei podchodził do pokrzywdzonego i kopał go po całym ciele, zaś oskarżonyK. R.dodatkowo skoczył kilka razy na niego z taboretu. Oskarżeni swoim zachowaniem naruszyli przede wszystkim podstawowe dobro chronione prawem, jakim jest zdrowie oraz życie ludzkie. Oddając następnie mocz na nieprzytomnego pokrzywdzonego, wykazali się brak szacunku dla pokrzywdzonego i dóbr chronionych prawem. Sposób zachowania oskarżonych, w szczególności zbliżony, wysoki stopień stosowanej przemocy, sprawił, że Sąd nie dokonywał różnicowania wymiaru kary za pobicie pokrzywdzonegoM. S. (1). Zarówno obrażenia ciała, jak i skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego był następstwem działania ich wszystkich. Nie można, na podstawie materiału dowodowego, powiedzieć, jakoby działanie któregokolwiek z napastników było odmienne od zachowania pozostałych, by cechowało się szczególną brutalnością. Zresztą wszyscy napastnicy, gdy ujawnili na następny dzień zwłokiM. S. (1), odbierali to jako skutek ich wspólnego pobicia, a nie następstwo zachowania jednego z nich. Wszyscy razem podjęli działania mające na celu ukrycie zwłok i zatarcie śladów, a następnie wszyscy razem wyjechali z kraju. Wymaga podkreślenia, iż żaden z nich w trakcie pobicia nie podejmował żadnych skutecznych działań by uchronić pokrzywdzonego od dalszej eskalacji agresji wobec niego.

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości czynu jawi się jako wysoki i równy jest on stopniowi winy oskarżonych w zakresie przypisanego im przestępstwa.

Sąd nie dopatrzył się po stronie oskarżonych jakichkolwiek istotnych okoliczności łagodzących, jednakże przy wymiarze kary miał na uwadze, że oskarżeni częściowo przyznali się do winy, aczkolwiek ich wyjaśnienia w zakresie dotyczącym pobicia w przeważającej części nie zostały przez Sąd uznane za wiarygodne, gdyż zmierzały jedynie do umniejszenia odpowiedzialności każdego z nich.

Z kolei na ich niekorzyść Sąd poczytał uprzednią wielokrotną karalność oskarżonych oraz działanie pod wpływem alkoholu.

Orzeczona kara nie jest nadmiernie surowa, jednakże z uwagi na ponowne popełnienie przestępstwa, gdyż orzeczone dotychczas kary pozbawienia wolności nie powstrzymały ich od dokonania kolejnego występku, zasadnicze znaczenie w zakresie prewencji indywidualnej znalazła konieczność eliminacji oskarżonych ze społeczeństwa na dłuższy czas. Oskarżeni nie dają rękojmi przestrzegania porządku prawnego, dalszego funkcjonowania zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Czyn jakiego dopuścili się, przypisując sobie niejako prawo do odwetu za krzywdy jakich miała doznaćK. T., świadczy o tym, że są oni osobami potencjalnie niebezpiecznymi i społeczeństwo ma prawo do skutecznej obrony przed takimi osobami.

Przy wymiarze kary Sąd miał również na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara winna odnieść wobec oskarżonych. Wymierzając oskarżonym kary Sąd dążył do wzbudzenia w nich przekonania, że negatywne skutki popełnionego przestępstwa przekraczają płynące z tego korzyści. Kara w powyższej postaci sprawi, że na przyszłość oskarżeni będą już przestrzegać obowiązującego porządku prawnego i nie naruszą go więcej.

Orzeczona kara czyni również zadość prewencji ogólnej, albowiem dąży do wzbudzenia u osób należących do najbliższego otoczenia oskarżonych, środowiska w którym funkcjonowali przed zdarzeniem, przekonania, iż brak poszanowania dla obowiązującego prawa rodzi szereg niekorzystnych konsekwencji, a sprawcy muszą ponieść surowe tego skutki, przewidziane wkodeksie karnym.

Z uwagi na wykonywanie wobec obu oskarżonych w okresie stosowania tymczasowego aresztowania orzeczonych kar pozbawienia wolności w innych sprawach brak było podstaw do zastosowaniaart. 63§1 kk(k. 138, 386, 387, 412, 497-500, k. 384-386, 473 z akt o sygn. IV K 20/13).

Z uwagi na fakt, iż oskarżeni korzystali w toku postępowania z pomocy prawnej udzielonej przez obrońcę ustanowionego dla każdego z nich z urzędu Sąd na zasadzieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził na rzecz ich obrońców stosowne wynagrodzenie obejmujące zarówno poprzednie postępowanie prowadzone przeciwko oskarżonemuK. R.przed sądem pierwszej instancji, postępowanie odwoławcze, jak i obecne postępowanie sądowe prowadzone przeciwko obu oskarżonym, mając przy tym na uwadze udział obrońców w czynnościach procesowych, w kolejne dni, w których była przeprowadzana rozprawa oraz uwzględniając należny podatek od towarów i usług. Stąd od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. J.łącznie zasądzono kwotę brutto 3.394,80 złotych, zaś na rzecz adw.S. K.łącznie zasądzono kwotę brutto 1.918,80 złotych.

Mając na względzie sytuację obu oskarżonych, Sąd uznał, że zachodzą przesłanki zart. 624§1 kpkiart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychi zwolnił obu oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.

Zarządzenie:
1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:
- oskarżony z pouczeniem i ich obrońcom;
2. Kal. 14 dni
Gliwice, dnia 23 grudnia 2013 r.