Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 819/13
Data wyroku: 2013-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 288§1kk

Sygn. akt VIII Ka 819/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant: Aneta Chardziejko
z udziałem prokuratora Wiesławy Sawośko-Grębowskiej,po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. sprawyJ. P.oskarżonego o czyn zart. 288§1 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 5 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II K 179/13):
I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150-zł. (stu pięćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 70-zł. (siedemdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
J. P.został oskarżony o to, że w dniu 31 grudnia 2012 roku w(...)przyul. (...), na parkingu przedsklepem (...), dokonał umyślnego uszkodzenia mienia poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej obu drzwi po stronie prawej samochodu osobowego marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), czyniąc przy tym straty w wysokości 1.200 złotych na szkodęM. J., to jest o czyn zart. 288§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 179/13 oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na mocyart. 288§1 k.k.skazał go, zaś na mocyart. 288§1 k.k.w zw. zart. 58§3 k.k.wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 15 (piętnaście) złotych.
Na mocyart. 46§1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzeczM. J.kwoty 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w sprawie.
Powyższy wyrok, na zasadzieart. 425§1 i 2 k.p.k.,art. 427§1 i 2 k.p.k., w zw. zart. 444 k.p.k.i445§1 k.p.k., zaskarżył w całości obrońca oskarżonego.
Na podstawieart. 427§1 i 2w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu mimo, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie pozwala na takie stwierdzenie, a oskarżony od samego początku w sposób zdecydowany i konsekwentny nie przyznał się do winy,
2. obrazęart. 4, 7 i 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przeprowadzenie mało wnikliwej i jednostronnej analizy dowodów, które to w oderwaniu od zasad prawidłowego rozumowania, oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego doprowadziło do uznania przez Sąd, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż, oskarżony popełnił zarzucany mu czyn zart. 288 k.k., mimo braku świadków zdarzenia, motywu i narzędzia po stronie oskarżonego, oraz wskazań pokrzywdzonego opartych wyłącznie na domniemaniu,
3. obrazęart. 170§l pkt 2 i 5 k.p.k., poprzez nie uwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodów:
a) z opinii biegłego z zakresu lakiernictwa samochodowego, na okoliczność czasu powstania zarysowania i kierunku działania siły zewnętrznej na przedmiotowe uszkodzenie, w sytuacji gdy przedmiotowa opinia wobec sprzecznych stanowisk pokrzywdzonego i oskarżonego była by podstawą do poczynienia ustaleń czy oskarżony mógł dokonać zarysowania przedmiotowego samochodu,
b) z eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu zdarzenia i ustalenia możliwości dokonania zarysowania przedmiotowego samochodu przez oskarżonego, przy uwzględnieniu jego warunków fizycznych i znajdujących się śladów zarysowania na drzwiach samochodu pokrzywdzonego.
Mając powyższe na uwadze na zasadzieart. 427§1 i 437 k.p.k., wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
ponadto:
- wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu lakiernictwa samochodowego na okoliczność czasu powstania zarysowania i kierunku działania siły zewnętrznej (od przodu do tyłu samochodu, czy odwrotnie) oraz przeprowadzenie eksperymentu procesowego przez odtworzenie zdarzenia i ustalenie możliwości dokonania zarysowania przedmiotowego samochodu przez oskarżonego przy uwzględnieniu jego warunków fizycznych, oraz umiejscowienia rysy znajdującej się na drzwiach samochodu po prawej jego stronie.
O powyższych wnioskach dowodowych Sąd Okręgowy rozstrzygnął na rozprawie apelacyjnej w dniu 06 listopada 2013 r. (k. 104v).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew wywodom apelującego kontrola instancyjna nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie było obarczone uchybieniami, które mogłoby mieć wpływ na treść wyroku. Sąd I instancji procedował z poszanowaniem wszelkich reguł i zasad postępowania oraz nie dopuścił się obrazy przepisówkodeksu postępowania karnego. Przeprowadził wszystkie niezbędne w sprawie dowody. Ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4 k.p.k.i7 k.p.k.Ponadto swoje stanowisko Sąd ten w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując przy tym fakty, które uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Odniósł się przy tym do kwestii sygnalizowanych w apelacji.
Sformułowane w apelacji zarzuty sąde factowynikiem odmiennej oceny dowodów i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Apelujący ma oczywiście prawo do własnej oceny materiału dowodowego, nie oznacza to jednak automatycznie wadliwości oceny sądowej. Skuteczne zanegowanie ustaleń sadowych możliwe jest jedynie wówczas, gdy apelujący wykaże jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd I instancji w przeprowadzonej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Zarzut ten jest słuszny zwłaszcza wówczas, gdy oceny i wnioski wyprowadzone przez Sąd orzekający nie odpowiadają regułom logicznego rozumowania. Apelujący ograniczając się do przedstawienia własnej wersji zdarzenia,notabeneczęściowo sprzecznej z innymi dowodami, nie sformułował tego rodzaju zarzutów.
Odnosząc się wprost do zarzutów apelacyjnych oraz argumentacji na ich poparcie, przede wszystkim nie jest prawdą, że oskarżonyJ. P.„od samego początku stanowczo i konsekwentnie zaprzeczał, aby dopuścił się zarysowania samochodu”. Obrońca oskarżonego odwołując się do zeznań policjantówP. P.iI. M., zapomniał o zeznaniach pokrzywdzonegoM. J.orazR. G.. Wynika z nich jednoznacznie, że oskarżony bezpośrednio po zdarzeniu nie tylko nie kwestionował swego sprawstwa, ale zarzut spowodowania uszkodzenia pojazdu skwitował stwierdzeniem: „no i dobrze, bo nie staje się na zakazie w miejscu którym zjeżdżają wózki inwalidzkie i kosze z zakupami” (na marginesie, stwierdzenie to wyjaśnia motyw działaniaJ. P.).
Całkowicie nieuzasadniony jest pogląd autora apelacji sugerujący, że sprawcą czynu mogła być inna osoba. Zważywszy, że – jak zeznał pokrzywdzony – nie stracił ani na chwilę kontaktu wzrokowego ze sprawcą uszkodzenia pojazdu.
Jak słusznie skonstatował Sąd I instancji, okolicznością ekskulpującą oskarżonego nie może być fakt, że nie ujawniono przy nim narzędzia przestępstwa. Tym bardziej, że uszkodzenie samochodu mogło nastąpić drobnym przedmiotem, który mógł być ukryty bądź odrzucony bez zwrócenia uwagi innych osób. Nadto, jak wynika z zeznań policjantówP. P.iI. M., oskarżony nie został przez nich przeszukany. W związku z tym nie można mieć pewności, iż opróżniając kieszenie niczego w nich nie pozostawił.
Reasumując, skoro apelujący nie był w stanie skutecznie podważyć ustaleń Sądu I instancji,notabenetworzących logiczną całość,wyrok należało utrzymać w mocy. Zważywszy, że wyjaśnienia oskarżonego, w których podał, iż plecak nie ma żadnych ostrych zakończeń, wykluczają możliwość nieumyślnego uszkodzenia samochodu.
Nie budzi zastrzeżeń wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary, uwzględniającej stopień winyJ. P.oraz społecznej szkodliwości czynu, a nadto sytuację majątkową oskarżonego. Grzywna w wymiarze 1.500-zł. nie jest – z całą pewnością – rażąco surowa w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie orzeczono na mocyart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50 zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468/
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm./).