Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 610/12
Data wyroku: 2012-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Gabrysz, Włodzimierz Przysłupski, Lech Mużyło
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk i art. 456 kpk

Sygn. akt IV Ka 610/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 listopada 2012 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Lech Mużyło

Sędziowie

SO Barbara Gabrysz
SO Włodzimierz Przysłupski (spr.)

Protokolant

stażysta Antonina Kubiena

przy udziale Bożeny Ławrowskiej

Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Legnicy
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r.
sprawyK. S.(S.) iJ. Ś.(Ś.)
oskarżonych o przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoK. S.i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie
z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II K 180/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoK. S.w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu w tym zakresie obciąża Skarb Państwa,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od oskarżonegoJ. Ś.na rzecz Skarbu Państwa 10,00 złotych kosztów procesu za postępowanie odwoławczei wymierza mu 500,00 złotych opłaty za II instancję.

Sygn. akt IV Ka 610/12

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Lubinie oskarżył:
1.K. S.o to, że:

I
w dniu 16 września 2011 roku w miejscowościL.naul. (...)będąc pracownikiem skupu złomu(...)pomógłW. J.w zbyciu 10 ton złomu stalowego grubegoo wartości 7500 złotych wiedząc o tym, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę(...)SA(...)

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.
2.J. Ś.o to, że:

II
w dniu 16 września 2011 roku w miejscowościL.naul. (...)będąc właścicielem skupu złomu(...)pomógłW. J.w zbyciu 10 ton złomu stalowego grubegoo wartości 7500 złotych wiedząc o tym, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę(...)SA(...)

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Lubinie wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. (sygn. akt II K 180/12):

I
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 58 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i § 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych,

II
oskarżonegoJ. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 58 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i § 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych,

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonym okres ich zatrzymania -K. S.od dnia 16.09.2011 r. do dnia 17.09.2011 r., a oskarżonemuJ. Ś.od dnia 20.09.2011 r., do dnia 21.09.2011 r., przyjmując iż 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 2 (dwóm) dziennym stawkom grzywny,

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 3 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i wymierzył im opłaty:K. S.w kwocie 300 złotych, aJ. Ś.w kwocie 500 złotych.

Powyższy wyrok zaskarżyli apelacjami w całości: oskarżonyK. S.i jego obrońca oraz obrońca oskarżonegoJ. Ś..
Obrońca oskarżonegoK. S.w swojej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I
obrazę przepisów prawa materialnego w postaciart. 291 § 1 k.k., poprzez błędną wykładnię w/w przepisu, polegającą na niesłusznym uznaniu, iż wykonanie przez oskarżonego polecenia swojego przełożonego i rozładowanie złomu pochodzącego z przestępstwa, bez istnienia świadomości przestępnego pochodzenia w/w rzeczy wyczerpuje znamiona występku zart. 291 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowa subsumcja zachowania sprawcy pod konkretny przepis prawa karnego materialnego winna doprowadzić do stwierdzenia, iż zachowaniem swoim nie wyczerpał on ustawowych znamion czynu zabronionego wart. 291 §1 k.k.

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na bezkrytycznym oraz fragmentarycznym przyjęciu za wiarygodne i nie budzące wątpliwości zeznańW. J.iA. P.w konsekwencji czego Sąd I instancji uznał, iż oskarżonyK. S.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego sprawy,a szczególności zaś prawidłowa ocena zeznań w/w osób złożonych bezpośrednio przed Sądem w zestawieniu z wyjaśnieniamiK. S.iJ. S.doprowadzić winna do Jednoznacznego wniosku, że oskarżonyK. S.nie dopuścił się popełnienia czynu, za który został skazany.

Stawiając takie zarzuty, apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. S.od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa,
a ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lubinie.
Obrońca oskarżonegoJ. Ś.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na bezkrytycznym oraz fragmentarycznym przyjęciu za wiarygodne i nie budzące wątpliwości zeznańW. J.iA. P.w konsekwencji czego Sąd i instancji uznał, iż oskarżonyJ. Ś.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego sprawy,o w szczególności zaś prawidłowa ocena zeznań tych osób złożonych bezpośrednio przed Sądem w zestawieniu z wyjaśnieniamiJ. Ś.orazK. S., doprowadzić powinno do jednoznacznego wniosku, że oskarżonyJ. Ś.nie dopuścił się popełnienia czynu, za który został skazany.
Stawiając taki zarzut, apelujący wniósł o zmianę zamianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. Ś.od popełnienia zarzuconego mu czynu,
ewentualnie o:
uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Natomiast oskarżonyK. S.w swojej osobistej apelacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na oparciu się wyłącznie na zeznaniach współoskarżonychA. P.orazW. J.i nie uwzględnienie innych dowodów w sprawie, przemawiających na jego korzyść.
Stawiając taki zarzut, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na uwzględnienie zasługiwała apelacja oskarżonegoK. S.i jego obrońcy.
Słusznie bowiem apelujący zarzucili zaskarżonemu wyrokowi, że sądI instancji w żaden sposób nie wykazał, żeK. S.miał świadomość nielegalnego pochodzenia złomu, który rozładował w dniu 16 września 2011 roku.
Jednocześnie trafnie podnoszą oni w swoich apelacjach, że oskarżonyK. S.nie brał udziału w jakichkolwiek rozmowach zA. P., czy też zW. J., a sam wygląd złomu nie mógł gow żaden sposób zaniepokoić co do jego pochodzenia, bowiem do skupu złomu oddawane są często tego typu elementy metalowe, zaś do zakresu obowiązków tego oskarżonego nigdy nie należało weryfikowanie legalności pochodzenia przyjmowanego towaru.
Głównym dowodem osobowym, na którym oparte zostały zarzuty aktu oskarżenia w stosunku do oskarżonychK. S.iJ. Ś.– są szczegółowe i konsekwentne zeznania świadkówA. P.iW. J., którzy podali, że w dniu 16 września 2011 roku przed godziną 700rano dostarczyli do punktu skupu przyul. (...)wL.około 10 ton złomu stalowego i tam też doszło do dokonania transakcji sprzedaży tego towaru.
Z zeznań wymienionych wyżej świadków, które sąd I instancji słusznie uznał za wiarygodne, nie wynika jednak, aby oskarżonyK. S.w jakikolwiek sposób uczestniczył w uzgadnianiu z nimi dostawy złomu lub też był obecny podczas finalizowania transakcji jego sprzedaży.
ŚwiadekW. J.zeznań bowiem, że przywieziony przez niego złom do punktu skupu przyul. (...)– został zważony, a następnie rozładowany przez oskarżonegoK. S., który był ubranyw pomarańczowe spodnie robocze.
Natomiast z zeznańA. P.wynika, że po rozładowaniu złomuz ciężarówki udał się od do biura punktu skupu, gdzie znajdował się oskarżonyJ. Ś., który zapłacił mu za ten towar kwotę 7.500 zł, nie sporządzając żadnej dokumentacji z tej transakcji.
Na udział oskarżonegoK. S.w nabyciu złomu odA. P.nie wskazał również współoskarżonyJ. Ś., który zaprzeczył temu, aby transakcja taka w ogóle doszła do skutku.
Skoro oskarżonyK. S.nie był obecny w biurze punktu skupu, kiedy finalizowana była transakcja sprzedaży złomu pomiędzyA. P., aJ. Ś.i brak jest jakichkolwiek dowodów, wskazujących na jego wiedzę o wcześniejszych uzgodnieniach w tym przedmiocie – to tym samym można zasadnie uznać, że istnieją istotne wątpliwości w zakresie jego sprawstwa i winy.
W ocenie sądu odwoławczego, całokształt okoliczności sprawy może co najwyżej wskazywać na duże prawdopodobieństwo, że oskarżonyK. S.świadomie współdziałał z oskarżonymJ. Ś.w nabyciu złomu pochodzącego z kradzieży w dniu 16 września 2011r. wL.. Jest to jednak niewystarczające do przypisania temu oskarżonemu sprawstwa i winy nie tylko w zakresie zarzucanego mu przestępstwa paserstwa zart. 291 § 1 k.k., ale nawet w formie paserstwa nieumyślnego, określonego wart. 292 § 1 k.k.
Należy przy tym zauważyć, że Sąd Rejonowy w swoich rozważaniachw tym zakresie odniósł się generalnie do obu oskarżony uznając, iż „popełnili swój czyn umyślnie w zamiarze bezpośrednim” po czym w dalszej części tego zdania stwierdził, że „albowiem okoliczności, w jakich doszło do przyjęcia przywiezionego przezW. J.złomu oraz jego ilość i skład wyraźnie wskazywały na nielegalny sposób jego uzyskania”. Sąd Rejonowy popadł zatem w tej kwestii w sprzeczność, albowiem najpierw ocenił zachowanie obu oskarżonych jako działanie w zamiarze bezpośrednim,a następnie przyjął, że w istocie oskarżeni działali z zamiarem wynikowym (ewentualnym), a nawet z tzw. „świadomą nieumyślnością”. W dalszej zaś części tych rozważań sąd I instancji dodał, że „oskarżonyK. S.nie powinien godzić się na popełnienie czynu zabronionego, nawet gdy stosowne polecenie wydaje mu pracodawca”.
W ocenie sądu odwoławczego przytoczone wyżej rozważania Sądu Rejonowego odnoszące się do sprawstwa i winy oskarżonegoK. S.– nie mają żadnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Kierując się zatem zasadą rozstrzygania na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości (art. 5 § 2 k.p.k.) Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoK. S., w ten sposób, że uniewinnił go od popełnienia zarzuconego mu czynu, a kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.
Nie zasługiwała natomiast na uwzględnienie apelacja obrońcy oskarżonegoJ. Ś.. Wbrew twierdzeniu apelującego, Sąd Rejonowy nie popełnił błędu ustalając sprawstwo i winę tego oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa umyślnego paserstwa, określonego wart. 291 § 1 k.k.Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności głównych dowodów w sprawie w postaci szczegółowychi konsekwentnych zeznań świadków:A. P.iW. J., którzy podali, że w dniu 16 września 2011 r. dostarczyli około 10 ton złomu stalowego do punktu skupu należącego do oskarżonegoJ. Ś.. Najistotniejsze są w tym przedmiocie zeznania świadkaA. P., który opisał w jaki sposób sfinalizowana została przez niego transakcja sprzedaży złomu, a mianowicie oświadczył, że po rozładowaniu ciężarówki udał się do biura punktu skupu, gdzie znajdował się oskarżonyJ. Ś., który zapłacił mu za ten towar kwotę 7.500 zł, nie sporządzając na tę okoliczność żadnej dokumentacji.
Nie ulega też wątpliwości, żeA. P.kontaktował się telefoniczniez oskarżonymJ. Ś.dzień przed zdarzeniem, w momencie jazdy ciężarówki ze złomem do punktu skupu (16.09.2011 r. godz. 639) oraz po ujawnieniu kradzieży złomu w(...)wP.o godzinie 944(vide: wydruk z połączeń telefonicznych k – 511-513)
Zarejestrowane połączenia telefoniczne potwierdzają zeznania świadkówA. P.iW. J.i świadczą o tym, że sprzedaż kradzionego złomu w punkcie skupu przyul. (...)wL.została wcześniej uzgodniona pomiędzy oskarżonymJ. Ś.iA. P., a po ujawnieniu kradzieży złomu,A. P.ostrzegł o tym fakcie swojego kontrahenta.
Nie ulega zatem wątpliwości, że istniały podstawy do przypisania oskarżonemuJ. Ś.sprawstwa i winy w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu.
Należy przy tym w pełni zaakceptować ustalenia i oceny sądu I instancji, odnoszące się do podniesionej w apelacji kwestii braku tzw. „złomu ciężkiego” w punkcie skupu należącego do oskarżonegoJ. Ś.w czasie pobytu funkcjonariuszy Policji w tym zakładzie po zdarzeniu.
Nie mogły być zatem uwzględnione wnioski apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. Ś.od popełnienia zarzuconego mu czynu, albo o uchylenie tego orzeczeniai przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest bowiem kompletny,a jego ocena dokonana przez sąd I instancji – nie nasuwa zastrzeżeń.
Skoro apelacja kwestionuje całość rozstrzygnięcia, obowiązkiem sądu odwoławczego było dokonanie oceny zaskarżonego wyroku, także w części orzeczenia o karze w stosunku do oskarżonegoJ. Ś..
W ocenie sądu odwoławczego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w tym zakresie nie nasuwa zastrzeżeń, tym bardziej, że zastosowano wobec oskarżonego dobrodziejstwo zart. 58 § 3 k.k., polegające na wymierzeniu mu samoistnej kary grzywny. Nie razi też wysokość orzeczonej wobec oskarżonego grzywny, która jest współmierna do stopnia zawinienia oraz jego możliwości płatniczych.
Należy przy tym zauważyć, że Sąd Rejonowy nie orzekł wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części odnoszącej się do oskarżonegoJ. Ś..
Natomiast na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.sąd odwoławczy zasądził od oskarżonegoJ. Ś.na rzecz Skarbu Państwa 10 złotych kosztów procesu za postępowanie odwoławczei wymierzył mu 500 złotych opłaty za II instancję.