Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 54/13
Data wyroku: 2014-01-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IV K 54/13

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił następujący stan faktyczny:
R. S. (1),K. Z.oraz braciaP. W.iM. W.zamieszkiwali w budynku komunalnym przyul. (...)wT..
W dniu 8 listopada 2012 rokuR. S. (1)przebywał w mieszkaniuK. Z.pod numerem 2, gdzie często nocował ze względu na brak odpowiednich warunków w zajmowanym przez siebie lokalu. Do mieszkaniaK. Z.przyszedł takżeP. W.i razem spożywali alkohol. Wieczorem do mieszkaniaK. Z.ponownie przyszedłP. W.oraz jego bratM. W.i razem zK. Z.zaczęli pić alkohol.R. S. (1)w tym czasie położył się spać. Podczas spożywania alkoholuP. W.kilkakrotnie budził pokrzywdzonego, by ten poczęstował go papierosem. Gdy zabrakło już alkoholu oskarżeniP. W.iM. W.zażądali odR. S. (1)pieniędzy na jego zakup. Pokrzywdzony twierdził, że nie ma pieniędzy. WówczasM. W.rozłożył nóż i powiedział do pokrzywdzonego, że jeśli nie da pieniędzy to go „poczęstuje kosą”.R. S. (1)nadal twierdził, że nie ma pieniędzy. Wówczas oskarżeni zaczęli go szarpać, bić pięściami po głowie i całym ciele, kopać, aM. W.trzykrotnie ugodził pokrzywdzonego nożem w udo. W tym czasieP. W.z kurtki pokrzywdzonego zabrał pieniądze w kwocie 25 zł, zdjął mu z palca złotą obrączkę wartości 200 zł. Oskarżeni zabrali także należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy wartości 100 zł, maszynkę do strzyżenia wartości 35 zł i cztery paczki białoruskich papierosów wartości 20 zł (zeznaniaR. S. (1)4-5v, 74-75, 98, k. 479-481, 604-606v, zeznaniaK. Z.33-34, 109-110, 603, częściowo wyjaśnieniaM. W.k. 40-41, 386v- 387v, częściowo wyjaśnieniaP. W.k. 43-45, 50-51, 60, 138-141, 385v-386).
Po zajściuR. S. (1)opuścił mieszkanieK. Z.. Później udał się do przychodni zdrowia wT., skąd karetką pogotowia przywieziono go na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala wB.(zeznaniaC. D.k. 107, historia choroby k. 104).
W wyniku zajściaR. S. (1)doznał obrażeń ciała w postaci: krwiaka okularowego prawostronnego, rany szarpanej małżowiny usznej, licznych otarć i podbiegnięć krwawych głowy oraz tułowia. PonadtoM. W.w wyniku trzykrotnego ugodzenia nożem w nogę spowodował u pokrzywdzonego dwie rany kłute i ranę ciętą uda lewego. Obrażenia te spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciałaR. S. (2)na czas poniżej siedmiu dni (opinia biegłegoK. W.k. 604-605, karta informacyjna(...)k. 100, historia choroby k. 105).
Tego samego dniaR. S. (1)ponownie trafił na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala wB.z objawami padaczki (zeznaniaJ. K.k. 35-36, karta informacyjna(...)k. 102).
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. W.(k. 43-45, 50-51, 60, 138-141) przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu.
Podczas pierwszego przesłuchania w dniu 10 listopada 2012 roku (k. 43-45) złożył wyjaśnienia, w których podał, że 8 listopada 2012 roku w godzinach porannych był u sąsiadaK. Z., z którym pił alkohol. Był tam takżeR. S. (1)i razem wypili ok. litra wódki. Następnie dołączył do nichM. W., który przyniósł ze sobą pól litra wódki, którą wypili we trzech, bowiemR. S. (1)poszedł spać. Wyjaśnił, iż kilkakrotnie budził pokrzywdzonego by ten częstował go papierosami. Potem zbudziłR. S. (1)bo chciał od niego pieniądze na zakup alkoholu. Wyjaśnił, iż szarpał pokrzywdzonego za ubranie, mówiąc „dawaj kasę” był bowiem przekonany, że ma on pieniądze.
R. S. (1)odmawiał przekazania pieniędzy, dlatego zaczął go bić rękami w głowę i twarz.K. Z.w tym czasie spał na drugim łóżku. GdyR. S. (1)skulił się, zabrał mu z kieszeni spodni banknot o nominale 20 zł. Dodał, że jego bratM. W.dostał kiedyś od niego w prezencie scyzoryk rybacki w kolorze pomarańczowym. Pamiętał, że tego wieczoru brat bawił się nim, ale nie widział czyM. W.zadawał scyzorykiem pokrzywdzonemu ciosy. Po zabraniu pieniędzy udał się do sklepu, gdzie kupił alkohol, który następnie wypił zK. Z.iM. W..
Podczas kolejnego przesłuchania w dniu 11 listopada 2012 roku (k. 50-51)P. W.ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu. Potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Wskazał, że zabrał od pokrzywdzonego banknot o nominale 20 zł oraz 2 paczki białoruskich papierosów. Dodał, że czynu dokonał, ponieważ chciał spożywać alkohol, a wraz z bratem nie mieli na ten cel pieniędzy.
Składając kolejne wyjaśnienia w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania (k. 60) po raz kolejny przyznał się do zarzucanego czynu oraz odmówił składania wyjaśnień.
Przesłuchiwany w dniu 18 listopada 2012 roku (k. 138-141) oskarżonyP. W.przyznał się do pobiciaR. S. (1). Podał, że nie miał nic wspólnego z użyciem podczas tego zdarzenia noża. Dodał jednak, że nie zabrał pokrzywdzonemu 20 złotych a jedynie papierosy oraz telefon komórkowy. Następnie opisał przebieg zdarzenia, które miało miejsce w nocy z 8 na 9 listopada 2012 roku. Wyjaśnił, że w trakcie spożywania wraz zM. W.iK. Z.alkoholu obudził pokrzywdzonego i zażądał od niego papierosów. Następnie, gdy skończył się alkohol podszedł do pokrzywdzonego i zaczął go bić pięściami w twarz oraz z otwartej ręki. Zażądał od niego 5 złotych ale pokrzywdzonyR. S. (1)stwierdził, że nie ma pieniędzy. W tym czasie do ataku na pokrzywdzonego przyłączył się jego bratM. W.. Oskarżony przyznał, że wziął leżące obok klawiatury komputerowej telefony komórkowe pokrzywdzonego i w zamian za nie zażądał pieniędzy. Wyjaśnił, że nie wie kiedy jego brat użył wobec pokrzywdzonego noża. Zorientował się dopiero wówczas, gdy zobaczył, żeS.cieknie krew z kolana oraz uda. Zabrał wtedy pokrzywdzonemu klucze od mieszkania, paczkę papierosów i „wygonił” go z mieszkania. Nie pamiętał, czy z bratem zabraliR. S. (1)obrączkę z palca. Podał, że tej nocyM. W.bawił się scyzorykiem. Wyjaśnił, iż telefon, który zabrał pokrzywdzonemu schował w swoim domu.
Przed Sądem oskarżonyP. W.(k. 385v-386) przyznał się do pobiciaR. S. (1)i do zabrania mu papierosów oraz telefonu komórkowego. Wyjaśnił, że pieniądze w kwocie 20 zł dał mu sam pokrzywdzony. Złotą obrączkę zdjął pokrzywdzonemu z palca i przekazał bratu. Nie widział, aby brat używał wobec niego scyzoryka. Pieniądze w kwocie 20 złotych uzyskał od pokrzywdzonego, ponieważ pod tym warunkiem zgodził się oddać mu telefon komórkowy. Widział krew płynącą z udaR. S. (1), ale nie wie dlaczego ten krwawił. Nie zorientował się, że został użyty nóż (k. 386).
Następnie oskarżonyP. W.(k. 606) oświadczył, że jest gotów oddaćR. S. (1)pieniądze, zwrócić telefon, który mu ukradł, o ile jeszcze ma go w posiadaniu, ewentualnie zwrócić za niego pieniądze oraz zapłacić za obrączkę. Wyjaśnił, że wraz z bratem zostawili kurtki w mieszkaniuK. Z., ponieważ nie zdążyli ich wziąść i wie od funkcjonariuszy policji, że w kurtce jego brata znaleziono nóż.
Przesłuchany po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczegoM. W.(k. 40-41) nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Podał, że jest alkoholikiem i cierpi na padaczkę. 8 listopada 2012 roku udał się z bratemP. W.doK. Z.gdzie spożywali alkohol. Zabrał ze sobą scyzoryk „rybacki” z rękojeścią koloru pomarańczowego, który dostał od brataP.. Z uwagi na wypity alkohol „urwał mu się film”, jednak pamięta, że poszedł do swojego mieszkania spać. Wskazał, że do momentu jego pobytu w mieszkaniuK. Z.nie było tam pokrzywdzonego.
Podczas kolejnego przesłuchania (k. 53) oskarżonyM. W.ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu. Oświadczył, że korzysta z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia złożone w toku postępowania.
W dniu 12 listopada 2012 roku (k.65) oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zaprzeczył wcześniej złożonym wyjaśnieniom.
Przesłuchany w dniu 18 grudnia 2012 roku (k. 134-137) nie przyznał się do zarzucanego czynu, zakwestionował wcześniejsze przyznanie się do czynu oraz złożone wyjaśnienia wskazując, że nie był świadomy tego co mówił, po czym odmówił składania wyjaśnień.
Przed Sądem oskarżonyM. W.(k. 386v- 387v) przyznał się, że „dźgnął” nożem pokrzywdzonego, nie przyznał się do tego, że ukradł mu jakiekolwiek przedmioty. Podał, że wbrew temu co twierdził wcześniej widział się z pokrzywdzonym w dniu zajścia, ponieważ pili razem alkohol, ale nie pamięta jego przebiegu. Pamięta tylko, że „uderzył”R. S. (1)nożem w udo, ale nie wie, dlaczego tak zrobił. Podał, że podczas posiedzenia w przedmiocie aresztu tymczasowego przyznał się do tego czynu, ale wtedy nie pamiętał przebiegu zajścia, przypomniał go sobie dopiero, gdy otrzymał akt oskarżenia. Ponownie wyjaśnił, że z zajścia przypomina sobie tylko to, że „dźgnął”R. S. (1). Nie pamiętał natomiast, aby zabrał mu jakieś przedmioty. Nie potrafił wyjaśnić, czym się kierował używając wobec pokrzywdzonego noża. Dodał, iż możliwe jest, że go również bił.
P. W.orazM. W.byli dotychczas karani (informacja zK.k. 462, 465). W środowisku oceniano ich jako osoby nadużywające alkoholu. Utrzymywali się z prac dorywczych oraz zasiłku z MOPS (kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 160-161, 162-163).
W sporządzonych w toku postępowania opiniach sądowo-psychiatrycznych biegli nie stwierdzili u oskarżonych zniesienia lub ograniczenia zdolności rozpoznania znaczenia swoich czynów. Ze sporządzonych opinii wynika, iż są oni osobami uzależnionymi od alkoholu, jednak nie stwierdzono u nich w czasie czynu zniesienia lub ograniczenia poczytalności. Oskarżeni nie są osobami chorymi psychicznie ani upośledzonymi umysłowo (opinie sądowo-psychiatryczne k. 181-183, 213-217).

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. W., w tej części, gdy przyznał, iż razem z bratemM.pobili pokrzywdzonego bowiem chcieli od niego pieniądze na wódkę, a następnie zabrali mu telefon komórkowy, papierosy, złotą obrączkę i banknot 20 złotowy. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniomP. W., iż w czasie zajścia zorientował, się iż jego bratM.ugodził nożemR. S. (1), zobaczył bowiem, że z uda i kolana leci mu krew oraz że tego wieczoraM. W.„bawił się nożem” (k. 140). Odmówił natomiast wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których twierdził, że nie zdawał sobie sprawy z użycia przez jego brata noża w czasie zajścia. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że oskarżony starał się składać wyjaśnienia w sposób jak najbardziej korzystny zarówno dla siebie, jak i dla swojego brata, każdorazowo modyfikując swoje relacje.
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoM. W.złożone na rozprawie, w których przyznał się on do użycia noża wobec pokrzywdzonego oraz złożone w dniu 12 listopada 2012 roku, w których przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu. Wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczył swojemu udziałowi w zajściu i wskazał, że w dniu zdarzenia był wprawdzie w mieszkaniuK. Z., ale nie było tam wówczasR. S. (3)nie zasługują na wiarę i należy je potraktować jako przyjętą przez niego linię obrony. Nie zasługują również na wiarę wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie, gdzie stwierdził, iż nie zabrał należących do pokrzywdzonego przedmiotów. Wyjaśnienia te sprzeczne są nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonegoR. S. (1)ale także z wyjaśnieniamiP. W., z których jednoznacznie wynika, iżM. W.uczestniczył w rozboju dokonanym na pokrzywdzonym, bił go, ugodził nożem, a także zabrał należącą do pokrzywdzonego obrączkę, którą przekazał muP. W.po zdjęciu jej pokrzywdzonemu z palca.
PokrzywdzonyR. S. (1)zeznał, że gdy przebywał w mieszkaniuK. Z.przyszli tam braciaP. W.iM. W.i razem zK. Z.zaczęli pić alkohol. On w tym czasie położył się spać. Gdy skończył im się alkohol zażądali od niego pieniędzy na zakup następnego.M. W.stwierdził „wyskakuj z pieniędzy", a gdy odpowiedział, że nie ma pieniędzy zaczął go straszyć nożem w kolorze pomarańczowym. Rozłożył ten nóż i skierował w jego stronę mówiąc „jak nie dasz pieniędzy to poczęstuję kosą". Następnie drugą ręką uderzył go w bok głowy w wyniku czego z ucha zaczęła lecieć mu krew. W tym czasieP. W.podbiegł i uderzył go pięścią w tył głowy.R. S. (1)zeznał, iż nadal mówił oskarżonym, że nie ma pieniędzy. Wtedy zaczęli go szarpać, bić pięściami, kopać, po czymM. W.trzy razy ugodził go nożem w lewe udo. Widział jakP. W.przeszukiwał jego ubranie. Znalazł tam 25 zł, tj. dwudziestozłotowy banknot i 5 zł w bilonie. Oskarżeni zabrali mu także telefon komórkowymarki N.w białej obudowie o wartości 100 zł papierosy wartości 20 zł, maszynkę do strzyżenia wartości 35 zł.P. W.zdjął mu z palca złotą obrączkę wartości 200 zł.
Sąd obdarzył wiarą zeznania pokrzywdzonego, są one bowiem logiczne i zgodne z wyjaśnieniamiP. W., a także zeznaniamiK. Z.iJ. K.. Sąd dostrzegł występujące w tych zeznaniach drobne rozbieżności, są one jednak niewątpliwie spowodowane dynamiką zdarzenia, a także faktem, że pokrzywdzony został zaatakowany gdy niemal spał. Podkreślić także należy, iżR. S. (1)zeznał, iż obawia się oskarżonych (k. 604-606) co zdaniem Sądu spowodowało, iż zasłaniając się niepamięcią na pewnym etapie postępowania nie chciał wskazać, który z nich posługiwał się nożem (k. 74-75), jednakże składając pierwsze zeznania (k. 4-5) a potem kolejne (k. 98) oraz przed sądem stanowczo sprecyzował, iż osobą tą byłM. W..
ZeznaniaK. Z.(k. 33-34, 109- 110) nic istotnego do sprawy nie wniosły. Świadek potwierdził jedynie, że w swoim mieszkaniu spożywał wódkę razem zR. S. (1)orazM. W.iP. W., potem „urwał mu się film” i nie wie jak wyglądało zajście. Potwierdził także, żeR. S. (1)miał dwa telefony, z których jeden mu zginął, zginęła mu także obrączka. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, brak jest bowiem podstaw by je kwestionować.
ŚwiadekJ. K.(k. 35-36, 97, k.423-424, 425v) sąsiadkaK. Z.zeznała, że pokrzywdzony przebywał wraz zM.iP. W.w mieszkaniuK. Z., gdzie, jak słyszała miała miejsce libacja alkoholowa. Następnego dnia spotkałaR. S. (1), który pokazał jej nogę i powiedział, że braciaW.pobili go i „dźgnęli” nożem. Świadek nie widziała rany na nodze, ale zauważyła u pokrzywdzonego plamę krwi na dresach, sine ucho i sińce na twarzy.R. S. (1)przyszedł do niej jeszcze raz tego samego dnia po południu. Gdy zapytała go o przebieg zdarzenia z poprzedniej nocy zdenerwował się, po czym dostał ataku padaczki. W wyniku ataku pokrzywdzony nie doznał żadnych obrażeń, ponieważ świadek przytrzymała go, aby się nie uderzył, natomiast jej córka wezwała pogotowie ratunkowe. Świadek zeznała także, żeR. S. (1)zmieniał zdanie, raz mówiąc, że nożem ugodził goP. W., a raz, żeM. W..
Sąd dał wiarę zeznaniomJ. K.. Zeznania te są logiczne i konsekwentne, nie ma ona również interesu w podawaniu nieprawdy.
ŚwiadekK. K.(k. 37-38, 96, 424- 425v) zeznała, że o zajściu wie od matkiJ. K.. Podała, że przyszedł do nichR. S. (1)i powiedział, żeP. W.ugodził go nożem, a potem po południu powiedział, że zrobił toM. W.. W chwili zdarzenia świadek spała, dlatego nie słyszała co działo się u sąsiada.R. S. (1)powiedział jej natomiast, że „wsadzili” mu nóż w nogę. Widziała, że ma ranę na prawym udzie.R. S. (1)mówił również, że go uderzyli w plecy. Miał nadcięte ucho. Mówił, że braciaW.ukradli mu telefon komórkowy, 25 zł i papierosy. GdyS.przyszedł popołudniu do ich mieszkania doznał ataku padaczki.J. K.trzymałaS., żeby w nic nie uderzył. Sąd dał wiarę tym zeznaniom, odmówił natomiast wiary twierdzeniom świadka, iżR. S. (1)po upływie około tygodnia od zajścia twierdził, że telefon komórkowy zgubił. Zeznania w tej części sprzeczne są zarówno z konsekwentnymi w tym zakresie zeznaniamiR. S. (1), jak i wyjaśnieniamiP. W., który przyznał, że zabrał pokrzywdzonemu telefon komórkowy. Ponadto jako opinię, nie zaś relację odnośnie faktów należy uznać oświadczenie świadka, że pokrzywdzony zasinienia pod oczami miał „od wódki”.
Sąd dał wiarę zeznaniomK. K.iJ. K., iż w ich obecności pokrzywdzony raz twierdził, że nożem uderzył goM.a raz, żeP. W., ale zdaniem Sądu wynika to z faktu, iżR. S. (1)mylił ich imiona.
ŚwiadekC. D.(k. 107-108) złożył zeznania odnośnie pomocy medycznej jakiej udzielał pokrzywdzonemu. Podał, iż stwierdził uR. S. (1)liczne obrażenia ciała i krwawiącą ranę lewego uda, wobec czego po opatrzeniu wstępnym wezwał karetkę pogotowia, która przewiozła go do szpitala. Stwierdzone obrażenia opisał w historii choroby (k. 104-105). Po przewiezieniuR. S. (2)do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Szpitala wB.opisano rany i zaopatrzono je (karta Szpitalnego Oddziału Ratunkowego k. 100).
BiegłaM. Ł.(k. 112, 478v) w swojej opinii nie opisała wszystkich obrażeń jakich doznałR. S. (1), a które opisane zostały w historii choroby k. 104-104, i karcie(...)k. 100. Sąd uznał zatem, że opinia ta jest niepełna i dopuścił dowód z opinii biegłegoK. W..
BiegłyK. W.(k. 604-605) zaopiniował, że dokumenty medyczne sporządzone odnośnie obrażeń pokrzywdzonego różnią się, ponieważ w trybie ambulatoryjnym opisano jedną ranę, natomiast podczas diagnostyki w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym odnotowano dwie rany kłute. Biorąc pod uwagę wskazanie przez pokrzywdzonego na trzy blizny, można przyjąć za udokumentowane, że doszło do powstania dwóch ran kłutych w dolnej części lewego uda oraz rany ciętej w okolicy przedrzepkowej lewej. Z innych obrażeń, które da się zlokalizować, należy wymienić ranę szarpaną małżowiny usznej prawej i podbiegnięcie krwawe w zakresie prawego oczodołu, tzw. krwiak okularowy. Poza tym dokumenty opisują otarcia naskórka określone jako liczne.
Opis obrażeń i lokalizacja tych obrażeń, które opisano w sposób nadający się do wyselekcjonowania, wskazują na czynne działanie w stosunku do osoby, która doznała obrażeń, nie ma natomiast przesłanek medycznych świadczących jednoznacznie o powstaniu niektórych obrażeń w wyniku urazu biernego. Spośród opisanych obrażeń zarówno żadne z nich, jak i ich suma nie spowodowały naruszenia czynności ani rozstroju zdrowia na czas powyżej siedmiu dni. Biegły zaopiniował także, iż w przypadku potwierdzenia złamania żeber, o czym informował pokrzywdzony, należałoby przyjąć naruszenie czynności narządu oddychania i rozstrój zdrowia na czas dłuższy od siedmiu dni.
Ponieważ z nadesłanej dokumentacji medycznej wynika, że w listopadzie 2012 roku nie wykonywano u pokrzywdzonego prześwietlenia klatki piersiowej (k. 647, 655), brak jest także takiego zapisu w karcie choroby (k. 645) Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, żeR. S. (1)w wyniku zajścia doznał złamania trzech żeber.
Ustalony stan faktyczny sprawy potwierdzają także dowody nieosobowe zgromadzone i ujawnione w sprawie. Sąd obdarzając je wiarą wziął pod uwagę w szczególności to, iż zostały sporządzone w przypisanej prawem formie przez uprawnione podmioty, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strony nie kwestionowały formy i treści tych dowodów i także w ocenie Sądu ich rzetelność, wiarygodność i autentyczność nie budzą wątpliwości.
Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, iż dowody te pozwalają na ustalenie, że oskarżeniP. W.iM. W.dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu. Ponadto nie ulega wątpliwości, że w czasie czynu byli zdolni do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem (opinie psychiatryczne k. 181-183, 213-217).
P. W.zachowaniem swoim wyczerpał dyspozycję zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zaśM. W.art. 280 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Przestępstwo rozboju uregulowane wart. 280 § 1 kkpolega na kradzieży, czyli zaborze w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej poprzez użycie przemocy wobec osoby, groźbę użycia przemocy albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.Art. 280 § 2 kkokreśla natomiast kwalifikowany typ rozboju ze względu na szczególny sposób działania sprawcy tj. m.in. polegający na posługiwaniu się nożem.
Dla bytu przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.konieczne jest, by sprawca posługiwał się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym, albo działał w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem. Użycie niebezpiecznego narzędzia może nastąpić nawet w trakcie dokonywanego rozboju i to nawet przez jednego ze sprawców, jeżeli pozostali sprawcy na takie działanie wyrażali zgodę, nawet w sposób dorozumiany i współdziałają ze sprawcą. Wówczas odpowiadają oni za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22.03.2005 r., II AKa 66/01,OSA 2001/10/65).
W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż działanie oskarżonych było objęte wspólnotą działań i porozumieniem w rozumieniuart. 18 § 1 k.k.Zważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z przyjętym w tej mierze orzecznictwem na gruncieart. 18 § 1 k.k.dla przyjęcia współsprawstwa nie wprowadza się żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia, do którego może dojść w każdej formie także w sposób dorozumiany. Zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują, iż każdy z oskarżonych w pełni akceptował działania drugiego i się im nie przeciwstawiał. Nie ulega zatem wątpliwości, żeM. W.używając noża nie wystąpił poza ramy dorozumianego porozumienia z bratem. Groził on pierwotnie jego użyciem starając się zmusić pokrzywdzonego do wydania pieniędzy, a dopiero potem, bijąc wraz zP. W.pokrzywdzonego trzykrotnie ugodził go w udo.
Oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili nie tylko dyspozycję przepisuart. 280 § 1 k.k., ale również dyspozycjęart. 158 § 1 k.k.Zachowanie oskarżonych nosiło bowiem znamiona napaści na pokrzywdzonego, w toku której wyraźnie zarysował się podział ról na napastników i napadniętego. Fakt, iż stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia ciała nie stanowiły średniego, ani ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, nie dyskwalifikuje zakwalifikowania powyżej opisanego zachowania oskarżonych, jako wyczerpującego dyspozycję udziału w pobiciu, albowiem występek stypizowany wart. 158 § l k.k., stanowi przestępstwo z narażenia. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, iż zachowanie oskarżonych narażało pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo uszczerbku, o którym mowa wart. 156 § 1 k.k.lub 157§ 1 kk. Stan narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku zart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.występuje bowiem przede wszystkim jako rezultat charakterystycznego sposobu działania sprawców, kwestia natomiast zaistnienia lub nie, skutków określonych w tych przepisach nie ma dla materialnego bytu czynu zart. 158 § 1 k.k.zasadniczego znaczenia. W realiach niniejszej sprawy z uwagi na nakierowanie poszczególnych uderzeń na ważne dla życia narządy - głowę oraz jednoczesne zadawanie pokrzywdzonemu ciosów przez dwie osoby uznać należy, że oskarżeni swoim działaniem narażali pokrzywdzonego na nastąpienie skutku o którym mowa wart. 158 § 1 k.k.PonieważM. W.trzykrotnie ugodził nożem pokrzywdzonego powodując u niego dwie rany kłute i ranę ciętą nogi co spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas poniżej 7 dni zachowaniem swoim wyczerpał również dyspozycjęart. 157 § 2 kk. Nie ustalono natomiast który z oskarżonych spowodował pozostałe obrażenia.
Wymierzając oskarżonym kary Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu jawi się jako znaczny. Podnieść trzeba, że zachowanieP. W.iM. W.godziło w istotne dobra chronione prawem tj. zdrowie człowieka i mienie. Działali w sposób brutalny, powodując u pokrzywdzonego liczne obrażenia ciała. Przypisanego im czynu dopuścili się z chęci zysku – chcieli uzyskać pieniądze na alkohol – a taka motywacja nie zasługuje na żadne względy.
P. W.był wielokrotnie karany w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005 roku skazany został za czyn zart. 278 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 15 stycznia 2007 roku zarządzono wykonanie tej kary. Wyrok ten objęty został wyrokiem łącznym z dnia 18 grudnia 2007 roku, którym orzeczono wobecP. W.karę dwóch lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tą oskarżony odbywał do 8 lipca 2009 roku, kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony. Zarzucanego mu czynu dopuścił się zatem w ciągu pięciu lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, za umyślne przestępstwo podobne, a więc w warunkachart. 64 § 1 kk.P. W.ma negatywną opinię w miejscu zamieszkania, z uwagi na prowadzony tryb życia i skłonność do alkoholu. Kurator podkreślił jednak, że opinia oP. W.jest lepsza niż o jego bracieM.(wywiad środowiskowy k. 160-161).
M. W.był uprzednio karany (k. 462) ma negatywną opinię w miejscu zamieszkania. Z uwagi na prowadzony tryb życia i nadużywanie alkoholu, określany jest jako osoba arogancka, wulgarna, agresywna (wywiad środowiskowy k. 162-163).
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował fakt, iż oskarżeni na rożnych etapach postępowania przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu, ponadtoP. W.wyraził chęć naprawienia szkody i przeproszenia pokrzywdzonego (k. 606, 387v).
Mając na uwadze powyższe, a także fakt, iż oskarżonyP. W.działał w ramach recydywy Sąd wymierzyłM. W.karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wartość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł, zaśP. W.karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł.
Określając wysokość jednej stawki dziennej na minimalną kwotę 10 złotych Sąd uwzględnił sytuację materialną oskarżonych, którzy nie mają stałego źródła dochodu a utrzymują się z prac dorywczych. Ustalając natomiast liczbę stawek Sąd uwzględnił wysokość wyrządzonej szkody.
Na podstawieart. 46 § 1 kkorzeczono solidarnie od oskarżonychP. W.iM. W.na rzeczR. S. (1)tytułem naprawienia szkody kwotę 380 zł (trzysta osiemdziesiąt złotych), stanowiącą równowartość skradzionych przedmiotów.
Postanowieniami Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 12 listopada 2012 roku w sprawie sygn. akt II Kp 260/12 i sygn. akt II Kp 259/12 zastosowano wobec oskarżonych środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, w związku z czym na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, zgodnie z dyspozycjąart. 63 § 1 k.k., Sąd zaliczyłP. W.iM. W.okresy rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9 listopada 2012 r. do dnia 23 grudnia 2013 r.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackich adw.J. H.i adw.T. L.kwoty po 1845 zł (tysiąc osiemset czterdzieści pięć złotych) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonych wykonaną z urzędu. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania wynagrodzenia zgodnie ze złożonym przez adw.T. L.wnioskiem – z zastosowaniem podwyższonej stawki minimalnej. Nie uzasadnia tego ani stopień zawisłości sprawy, ani konieczny nakład pracy obrońcy.
Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonych z uwagi na ich sytuację materialno – finansową zbyt uciążliwe.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.