Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 350/13
Data wyroku: 2013-11-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Gajewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Alkohol
Podstawa prawna: art. 178a§2 kk

Sygn. akt IIK 350/13
2 Ds. 617/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29.11.2013r.

Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski
Protokolant: Aleksandra Hormańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: Artura Idzi

po rozpoznaniu w dniach 11.09.2013r., 06.11.2013r., 29.11.2013r. sprawy karnej
przeciwko

A. B. (1),s.Z.iB.z d.S.
ur. (...)wT.

K. K. (1),s.T.iM.z d.R.
ur. (...)weW.

oskarżonym o to, że :

w dniu 4 listopada 2012r. wZ., woj.(...), wspólnie i w porozumieniu prowadzili na drodze publicznej rower czterokołowy marki(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu uA. B. (1)wynosiła 0,78 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, zaś uK. K. (1)0,87 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu,

tj. o czyn zart. 178a § 2 kk,

I
uznaje oskarżonegoA. B. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tą zmianą, iż czyn ten kwalifikuje z art. 87 § 1a kw i za to na podstawie art. 87 § 1a kw wymierza mu karę 3 (trzech) dni aresztu;

II
na podstawie art. 87 § 4 kw orzeka wobec oskarżonegoA. B. (1)zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 6 (sześciu) miesięcy;

III
uniewinnia oskarżonegoK. K. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu;

IV
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o Adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. S.koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie 1.092,24 zł (tysiąc dziewięćdziesiąt dwa złote 24/100) w tym podatek VAT,

V
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoA. B. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w ½ części w niniejszej sprawie i nie wymierza mu opłaty, zaś w części uniewinniającej oskarżonegoK. K. (1)na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 04.11.2012 r., około godziny 22.00, pełniący służbę wZ.funkcjonariusze policjiD. Ć. (1)iM. B. (1)zauważyli rower czterokołowy, w którym po stronie kierowcy siedziałA. B. (2), a po stronie pasażeraK. K. (1). W pojeździe tym kierownica znajdująca się po lewej stronie, w miejscu gdzie siedziałK. K. (1), była zamontowana na stałe (atrapa) i nie można było za jej pomocą wpływać na kierunek jazdy. Z jednej i drugiej strony roweru natomiast znajdowały się sprzężone ze sobą pedały, za pomocą których pojazd był wprowadzany w ruch. Po środku pojazdu, pomiędzy siedzeniami znajdował się hamulec. Po zatrzymaniuK. K. (1)poddano badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie to wykazało u niego 0,87 mg/dm3 o godzinie 22.06, 0,65 mg/dm3 o godzinie 01.36 i 0,55 mg/dm3 o godzinie 02.38 alkoholu w wydychanym powietrzu.

(dowód: wyjaśnienia A.B.– k. 24, k. 182, wyjaśnieniaK. K.– k. 19, k. 62, k. 162, k. 183, zeznaniaM. B.– k. 183,D. Ć.– k. 183, K.C.–G.– k. 184,K. P.– k. 184,A. W.– k. 184, protokół badania – k. k. 7 i nast., zdjęcia –k. 14, k. 15, notatka urzędowa – k. 1)

K. K. (1)ma 28 lat i jest studentem. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie był w przeszłości leczony psychiatryczni , psychologicznie, neurologicznie. Nie był również karany.

(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 183, zaświadczenie o karalności – k. 184)

W swoich wyjaśnieniach oskarżony przyznał, że wspólnie zA. B. (1)jechał rowerem czterokołowym w dniu 13.11.2012 r. dodając jednocześnie, że siedział po stronie pasażera i jedynie oświetlał za pomocą telefonu drogę.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Oceniając wyjaśnienia oskarżonego stwierdzić trzeba, że są one wiarygodne o tyle, o ileK. K. (1)podawał, że siedział po stronie pasażera i nie miał wpływu na kierunek jazdy roweru, gdyż kierownica zamontowana przed nim stanowiła jedynie atrapę. Ta okoliczność bowiem znajduje potwierdzenie w relacji wiarygodnejA. B. (1), który przyznał, iż to on prowadził pojazd. Nadto fakt ten znajduje odzwierciedlenie w notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy policji, gdzie stwierdzono, że toA. B. (1)kierował rowerem. Jako że funkcjonariusze policji w trackie przesłuchania okoliczności podanej w notatce nie zaprzeczyli, a z uwagi na upływ czasu dokładnie nie pamiętali szczegółów całego zdarzenia, Sąd wykorzystał jej treść jako dowód w sprawie uznając, że zakaz zart. 174 k.p.k.w tym stanie rzeczy nie występuje.
Sąd nie podzielił natomiast tych twierdzeń oskarżonego, gdy utrzymywał, iż nie wprowadzał w ruch pojazdu czterokołowego. Niekwestionowany fakt oświetlania drogi za pomocą telefonu, wbrew temu co twierdzi oskarżony, z pewnością nie wykluczał bowiem możliwości pedałowania rowerem. Zatem nie logiczne i stanowiące jedynie wyraz przyjętej linii obrony są jego wyjaśnienia w tym fragmencie, gdy przekonywał, że nie pomagałA. B. (1)poruszaniu się pojazdem.
Sąd jako rzetelne i wartościowe ocenił wyjaśnieniaA. B. (1). Jego opis wydarzeń nie został w toku procesu podważony przez żadnej ujawniony dowód, a wprost przeciwnie, wiarygodność jego relacji potwierdzają wyjaśnieniaK. K. (1)i przywołana notatka urzędowa.
Sąd jako prawdziwe potraktował także relację przesłuchanych funkcjonariuszy policji. Obaj zbieżnie zrelacjonowali, iż oskarżony znajdował się w pojeździe czterokołowym, a po zatrzymaniu i zbadaniu okazało się, że jest w stanie nietrzeźwości. Gdy do tego dodać, że policjanci to osoby obce w stosunku do oskarżonego nie może być wątpliwości, że ich wersja zdarzeń jest wiarygodna.
Sąd jako rzetelne, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w sprawie w kwestii budowy pojazdu, którym poruszali się oskarżeni potraktował zeznaniaK. G.,K. P. (2)iA. W. (2). Wszyscy wymienieni świadkowie wspólnie przyznali, iż pojazd czterokołowy posiadał dwie kierownice, z których jedna – ta po stronie gdzie siedziałK. K. (1)- była jedynie atrapą. Nie było żadnego racjonalnego powodu, aby tym twierdzeniom wymienionych wyżej świadków nie wierzyć.
Sąd w pełni dał wiarę także zgromadzonym w sprawie dokumentom, w tym protokołowi z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Zostały one sporządzone przez powołane do tego organy w zakresie ich właściwości, a ich treść nie była przez strony kwestionowana, do czego i Sąd nie znalazł podstaw.
Poddając merytorycznej analizie zasadność zarzutu postawionego oskarżonemu zauważyć należy, że sprawca tego wykroczenia jest ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka,prowadzina drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1 (pojazd mechaniczny).
Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawie oskarżony nie wypełnił znamion cytowanego wykroczenia.
Zasadnicze wątpliwości bowiem budzi możliwość przypisania jego zachowaniu, w kontekście braku wpływu na kierunek jazdy, znamiona prowadzenia pojazdu innego niż mechaniczny.
W judykaturze podnosi się, że „w świetle ustalonych poglądów doktryny "kierowanie" oznacza m.in. nadawanie kierunku w znaczeniu fizycznym” (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 r. III KKN 390/01). Opierając się zatem na tym wyrażonym i pełni akceptowalnym przez Sądmeritipoglądzie stwierdzić należy, że oskarżony pozbawiony możliwości wpływania na kierunek jazdy, nie popełnił wykroczenia z art. 87 § 1 a k.w. I oceny tej weryfikować nie może fakt, iż miał on możliwość wspólnie zA. B. (1)wprowadzania w ruch pojazdu. Nie sposób bowiem znaczenia czynności „prowadzić” utożsamiać z możliwością poruszania pojazdem chociażby dlatego, że „podmiotem występku określonego w art. 178a może być jedynie osoba, która bezpośrednio uczestniczy w prowadzeniu pojazdu.”(Marek A.komentarz LEX 2010 stan prawny: 2010-03-01Komentarz do art. 178(a) Kodeksu karnego).
Mając na uwadze powyższe i kierując się zaprezentowanymi wyżej poglądami, uznając że w zachowaniu oskarżonegoK. K. (1)nie sposób upatrywać wypełnienia znamion wykroczenia z art. 87 § 1 a k.w., a tym bardziej jak chce tego prokurator – nie obowiązującego już przestępstwa., Sąd uniewinnił go od stawianego mu zarzutu.
W tym stanie rzeczy kosztami postępowania w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa.