Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 62/13
Data wyroku: 2013-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do SA Grażyna Jakubowska, Zbigniew Makarewicz, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 148 §1 k.k.

Sygn. akt II AKa 62/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Zbigniew Makarewicz

Sędziowie:

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)
SO del.do SA Grażyna Jakubowska

Protokolant

sekretarz sądowy Agnieszka Muszyńska

przy udziale Anny Utnik-Wójtowicz prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013r.
sprawyG. W.oskarżonego zart.148 § 1 k.k.,art.288 § 1 k.k.iR. W.oskarżonego zart.239 § 1 k.k.w zw. zart.288 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoG. W.i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt IV K 488/10

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób , że:

- obniża wymierzoną oskarżonemuR. W.w punkcie VII wyroku karę grzywny do 180 ( stu osiemdziesięciu ) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 ( dwudziestu ) złotych i za podstawę wymiaru tej grzywny przyjmuje art. 71§1k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku,
- w punkcie VIII wyroku zaliczaR. W.na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 9 stycznia 2010r. do dnia 8 kwietnia 2010r. i w miejsce rozstrzygnięcia o uznaniu grzywny za wykonaną do kwoty 3640 ( trzy tysiące sześćset czterdzieści ) złotych , uznaje grzywnę za wykonaną w całości,
- zasądza odR. W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 660
( sześćset sześćdziesiąt ) złotych tytułem opłaty za obie instancje,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonegoG. W.za oczywiście bezzasadną,

III
zalicza na poczet orzeczonej wobecG. W.kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 2 października 2012 roku do dnia 29 kwietnia 2013 roku,

IV
zwalnia oskarżonegoG. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

V
zwalnia oskarżonegoR. W.od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając, iż ponosi je Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
G. W.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 8 stycznia 2010 roku na terenie posesji przyul. (...)wŚ., woj.(...)pozbawił życiaD. J., zadając mu ciosy nieustalonym narzędziem w górną część ciała, czym doprowadził do powstania obrażeń skutkujących śmiercią, a następnie w miejscowościP.gminaR.działając wspólnie i w porozumieniu zR. W., dokonał podpalenia ciała pokrzywdzonego,

tj. o przestępstwo zart. 148 § 1 k.k.

II
w dniu 8 stycznia 2010 roku wP., woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zR. W., w celu zatarcia śladów przestępstwa zabójstwa, udaremnienia przeprowadzenia postępowania karnego, dokonał zniszczenia poprzez spalenie samochodu markiV. (...)nr rej. (...)wartości 20.000 zł, działając na szkodęL. J.,

tj. o przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.

R. W.oskarżony został o to, że:

III
w okresie od dnia 8 do 9 stycznia 2010 roku wŚ.i innych miejscowościach województwa(...)działając wspólnie i w porozumieniu zG. W., celem udaremnienia przeprowadzenia postępowania karnego, dokonał zatarcia śladów przestępstwa zabójstwaD. J.w ten sposób, iż z miejsca dokonania zabójstwa przewiózł zwłoki wymienionego samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)oraz samochód pokrzywdzonego markiV. (...)nr rej. (...)za pomocą lawety z ciągnikiem siodłowym marki(...)onr rej. (...)zeŚ.do miejscowościP., gminaR., woj.(...), po czym umieścił ciałoD. J.na tylnej kanapie wskazanego wyżej samochoduV., oblał pojazd oraz zwłoki łatwopalną substancją w postaci benzyny silnikowej, dokonał ich podpalenia, w wyniku czego spaleniu uległo ciało pokrzywdzonego oraz zniszczeniu pojazd markiV. (...)nr rej. (...)wartości 20.000 złotych na szkodęL. J., a następnie na terenieL.pomógł:

- w umyciu części ładunkowej samochoduO. (...)onr rej. (...), w której przewożono uprzednio zwłoki,
- w wywiezieniu śniegu z miejsca zabójstwa ze śladami krwi,
a także w innych czynnościach, które miały pomóc sprawcy zabójstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej,
tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 2 października 2012 roku w sprawie IV K 488/10 orzekł co następuje :

I
G. W.uznał winnym tego, że w dniu 8 stycznia 2010 roku wŚ.województwa(...)działając z zamiarem pozbawienia życiaD. J.spowodował u niego obrażenia ciała skutkujące zgonem pokrzywdzonego, a następnie w miejscowościP.gminaR.działając wspólnie i w porozumieniu zR. W., dokonał podpalenia ciała pokrzywdzonego, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawie wskazanego przepisu skazał go na karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

II
G. W.uznał winnym popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycjęart. 288 § 1 k.k.i za to na podstawie wskazanego przepisu skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

III
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 88 k.k.orzeczone wobecG. W.jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

IV
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczyłG. W.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 15 kwietnia 2010 roku do dnia 2 października 2012 roku;

V
R. W.uznał winnym popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 239 § 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazał go na karę jednego roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobecR. W.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby;

VII
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobecR. W.grzywnę w ilości 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) zł.

VIII
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczyłR. W.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 9 stycznia 2010 roku do dnia 9 kwietnia 2010 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jest dwóm dziennym stawkom grzywny i uznaje grzywnę za wykonana do kwoty 3640 (trzy tysiące sześćset czterdzieści) złotych;

IX
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku orzekł wobecG. W.iR. W.obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę solidarnie kwoty 20.000 (dwudziestu tysięcy) złotych na rzeczL. J.;

X
Na podstawieart. 415 § 3 k.p.k.powództwo cywilne złożone przezM. B.na rzecz małoletniejJ. J.pozostawił bez rozpoznania;

XI
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowód rzeczowy w postaci samochodu osobowego markiO. (...)nr rejestracyjny (...)ujęty w wykazie dowodów rzeczowych nr I/10 pod pozycją 52 zwróciłK. W., zaś dowód rzeczowy w postaci spalonego samochodu osobowego markiV. (...)nr rejestracyjny (...)ujęty w wykazie dowodów rzeczowych nr I/10 pod pozycją 1 zwróciłL. J.:

XII
Zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. J.kwotę 1180 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych i 80 (osiemdziesiąt) groszy tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w tym odG. W.kwotę 900 (dziewięćset) złotych zaś odR. W.kwotę (dwieście osiemdziesiąt) złotych i 80 (osiemdziesiąt) groszy;

XIII
Zasądził odR. W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem opłaty;

XIV
ZwolniłG. W.od opłaty, a nadto obydwu oskarżonych od obowiązku ponoszenia wydatków, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.

XV
Wyrok ten zaskarżyli : Prokurator Okręgowy w Lublinie oraz obrońca oskarżonegoG. W..

Prokurator Okręgowy w Lublinie zaskarżył powyższy wyrok w części orzeczenia o karze na korzyść oskarżonegoR. W.zarzucając mu na podstawieart. 438 pkt. 1 k.p.k.obrazę przepisów prawa karnego materialnego a mianowicieart. 4§1 k.k.w zw. zart. 71§1 k.k.wyrażającą się w orzeczeniu wobec niego kary grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych w sytuacji, gdy w czasie popełnienia przestępstwa zart. 288§1 k.k.obowiązywała ustawa względniejsza.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez :

1
orzeczenie wobecR. W.na podstawieart. 71§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 roku kry grzywny w rozmiarze 180 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych ,

2
zaliczenie na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej wobec tego oskarżonego kary grzywny okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od 9 stycznia 2010 roku do 9 kwietnia 2010 roku przyjmując , iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jest dwóm stawkom grzywny i uznanie tejże kary za wykonaną w całości.

Natomiast obrońca oskarżonegoG. W.zaskarżył powyższy wyrok w zakresie dotyczącym tego oskarżonego w całości zarzucając mu na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania a mianowicie :
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.przez przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonej przez pierwszy z tych przepisów , przy równoczesnym nieuwzględnieniu przy ocenie materiału dowodowego okoliczności korzystnych dla oskarżonego,
-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 9§1 k.p.k.przez zaniechanie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność czy zachowanie oskarżonegoG. W.bezpośrednio po pozbawieniu życiaD. J., wskazywało na zaplanowany charakter podejmowanych przez niego działań czy też mogło wskazywać na działanie w stanie silnego stresu , skutkującego włączeniem u oskarżonego mechanizmów obronnych, pozwalających na zachowanie zborności i logiczności podejmowanych działań, podejmowanych jednak spontanicznie pod wpływem bodźca w postaci uświadomienia sobie możliwych konsekwencji powstałej sytuacji,
-art. 171§7 k.p.k.przez uznanie za dowód wyjaśnieńR. W.składanych w dniu 10 stycznia 2010 roku w pomieszczeniach służbowych Komendy Wojewódzkiej Policji wL.,
-art. 410 k.p.k.przez oparcie rozstrzygnięcia na części, a nie całokształcie okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej,
-art. 424§1 pkt. 1 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób istotnie ograniczający możliwość jego kontroli odwoławczej, a tym samym prawo oskarżonego do obrony w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym.

Podnosząc powyższy zarzut autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja Prokuratora Okręgowego w Lublinie jest całkowicie uzasadniona, natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoG. W.jest oczywiście bezzasadna. Z uwagi na różny zakres zaskarżenia oraz różnorodność zarzutów, wywiedzione w sprawie niniejszej apelacje zostaną omówione oddzielnie w dalszej części uzasadnienia.

Odnośnie apelacji Prokuratora Okręgowego w Lublinie

Oczywiście uzasadniony jest zarzut obrazy przez sąd I instancji prawa materialnego w postaciart. 4§1 k.k.w zw. zart. 71§1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku. Zgodnie zart. 4§1 k.k.sąd ferując wyrok, w przypadku, gdy w dacie wyrokowania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia przestępstwa, winien stosować ustawę „nową” za wyjątkiem sytuacji , gdy ustawa „stara” jest względniejsza dla sprawcy. I właśnie z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ustawa obowiązująca w chwili popełnienia czynu – 8-9 stycznia 2010 roku - umożliwiała wymierzenie na podstawieart. 71§1 k.k.kary grzywny w wymiarze maksymalnym do 180 stawek dziennych , natomiast ustawa obowiązująca w chwili orzekania umożliwiała wymierzenie na podstawie tego samego przepisu grzywny do wysokości 270 stawek dziennych. Sąd I instancji , nie zauważył , co zresztą przyznał w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia faktu , iż ustawą korzystniejszą dla oskarżonegoR. W.w aspekcie orzeczenia wobec niego kary grzywny jest ustawa obowiązująca w chwili popełnienia przez niego przypisanego mu czynu. Dlatego też orzeczenie to wymagało korekty w tym przedmiocie zarówno jeśli chodzi o wymiar orzeczonej kary grzywny , jak i podstawę prawną jej wymiaru.
Konsekwencją orzeczenia kary grzywny wobecR. W.w innym , niższym wymiarze była konieczność zmiany zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej zaliczenia na poczet tejże kary okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania tegoż oskarżonego – w zaistniałej sytuacji Sąd Apelacyjny w Lublinie zaliczył na poczet kary grzywny okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 9 stycznia 2010 roku do dnia 8 kwietnia 2010 roku i uznał karę tę za wykonana w całości.
Dla porządku dodać należy , iż zmiana okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowaniaR. W.zaliczonego na poczet orzeczonej kary grzywny , tj. skrócenie go o jeden dzień, spowodowane jest faktem , iż wobec wymiaru kary grzywny zaliczenie właśnie tego okresu skutkuje uznaniem grzywny za wykonaną w całości.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoG. W.

Apelacja obrońcy oskarżonegoG. W.jest oczywiście bezzasadna a w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosku o wydanie orzeczenia kasatoryjnego przez uchylenie zaskarżonego wyroku odnośnie tegoż oskarżonego i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji nie było możliwe.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy orzekając w niniejszej sprawie procedował w pełni prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 i 7 k.p.k., a swoje stanowisko należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Przechodząc do omówienia poszczególnych zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonegoG. W.stwierdzić należy co następuje :
1\ Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów, tj. obrazy przepisów postępowania a toart. 7w zw. zart. 4 k.p.k.w postaci przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przy równoczesnym nieuwzględnieniu przy ocenie materiału dowodowego okoliczności korzystnych dla oskarżonegoG. W., to stwierdzić należy , iż autor apelacji doszukuje się jej w części ustaleń faktycznych zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczeniu , nie mających , jego zdaniem , podstaw w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Brak jest podstaw do zaakceptowania tego poglądu.
I tak kwestionując ustalenia sądu I instancji odnośnie zaplanowanego charakteru działań oskarżonegoG. W.skarżący stwierdził, iż sąd ten pominął w aspekcie tego ustalenia fakt , iż feralnego dnia toD. J.zainicjował spotkanie z oskarżonym a sugerował w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, iż było odwrotnie. Autor apelacji stwierdził także, iż faktowi zaplanowania zabójstwa pokrzywdzonego przez oskarżonegoG. W.sprzeciwia się analiza ich połączeń telefonicznych, fakt , iż w dniu zdarzenia oskarżony załatwiał wcześniej sprawy urzędowe wP.oraz fakt , iż oskarżonyG. W.nie zapewnił sobie nieobecności pracowników swojej firmy w dniu zdarzenia. Brak jest jakichkolwiek podstaw do podzielenia tych wywodów.
Po pierwsze: zauważyć należy , iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił listę połączeń telefonicznych , jakie miały miejsce tego dnia między oskarżonymG. W.a pokrzywdzonym (uzasadnienie k – 2950v). Jednoznacznie też ustalił, iż o godzinie 16.34 toD. J.przebywając wM.skontaktował się zG. W., z którym umówił się na spotkanie na tereniefirmy (...)( uzasadnienie k – 2950v). Trudno więc dociec , dlaczego skarżący stwierdza , iż uzasadnienie zapadłego wyroku sugeruje sytuację odwrotną.
Po drugie: okoliczności podnoszone przez autora apelacji a mające kwestionować zaplanowane działanie oskarżonegoG. W., zresztą znane sądowi I instancji ,wcale takiej okoliczności nie wykluczają. Sąd I instancji bowiem nie dokonał bowiem ustalenia, by oskarżonyG. W.planował dokonania zabójstwaD. J.z dużym wyprzedzeniem czasowym. Wprost przeciwnie, Sąd Okręgowy w Lublinie dokonując ustaleń faktycznych w tym przedmiocie, sytuuje pierwszą okoliczność dowodzącą o zamiarze zabójstwa pokrzywdzonego przez oskarżonegoG. W.w postaci sms-ów i rozmów telefonicznych z bratemR. W., w którychG. W.starał się namówićR. W.by ten odwiózł do domu pracownikaP. K.i wyrażał niezadowolenie , iż pracownik ten musi wrócić do firmy , na czas pomiędzy godziną 16.00 a 17.00 w dniu zdarzenia (uzasadnienie k – 2951). Zauważyć przecież należy , iż do zaplanowania zabójstwa pokrzywdzonego przez oskarżonegoG. W.mogło przecież dojść dopiero po telefonicznym umówieniu się na spotkanie z nim , na co wskazuje analiza chronologii zaistniałych zdarzeń. W tej sytuacji nie sposób uznać , iż okoliczności wskazywane przez autora apelacji mogą podważyć ustalenia sądu I instancji o zaplanowanym działaniu oskarżonegoG. W.w kontekście wielu faktów o tym świadczących , wymienionych w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia (uzasadnienie k – 2983v-2984v).
Po trzecie: nie sposób zgodzić się ze skarżącym , iż Sąd Okręgowy w Lublinie nie ocenił wyjaśnień oskarżonegoG. W.odnośnie jego twierdzenia , iż to pokrzywdzony zażądał by zostali oni sami. Zarzut ten jest ściśle powiązany z kolejnym zarzutem a dotyczącym zdeprecjonowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoG. W.przez sąd I instancji z powodu , zdaniem autora apelacji , ich złożenia pod koniec przewodu sądowego. W pierwszej kolejności odnieść należy się do drugiej części tego zarzutu , jako bardziej ogólnego. I tak stwierdzić należy, iż wyjaśnienia oskarżonegoG. W.zostały przez sąd I instancji szczegółowo, a nawet drobiazgowo zanalizowane (uzasadnienie k – 2955v-2961, 2974-2983v). Wobec obszerności wywodów sądu I instancji w tym przedmiocie nie ma potrzeby przytaczania w tym miejscu ich treści. Zwrócić natomiast należy uwagę , iż Sąd Okręgowy w Lublinie dokonując analizy tych wyjaśnień czynił to w powiązaniu z innymi dowodami zebranymi w sprawie i wyjaśniał w jakim zakresie daje im wiarę a w jakim nie i dlaczego. I właśnie z tej analizy wynikały wnioski sądu o daniu wiary bądź odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoG. W.a nie z faktu , iż swe wyjaśnienia złożył on pod koniec rozprawy. Owszem , sąd I instancji okoliczność te zauważył i ocenił (uzasadnienie k -2974v) i nie sposób się nie zgodzić z jego wnioskami – przecież czas złożenia przez oskarżonegoG. W.wyjaśnień po przeprowadzeniu większości dowodów w sprawie jest bezsporny. Ale , jak już wyżej stwierdzono , powodem odmówienia przez sąd i instancji im wiary była ich sprzeczność z innymi dowodami zebranymi w sprawie , które sąd obdarzył walorem wiarygodności. Jeśli chodzi natomiast o podnoszoną przez skarżącego okoliczność w przedmiocie nie ustosunkowania się przez Sąd Okręgowy w Lublinie do wyjaśnieńG. W.w tej części , w której twierdził on , iż to pokrzywdzony zażądał by pozostali oni sami to przecież w ustalonym stanie faktycznym sąd takowego ustalenia nie dokonuje a wprost przeciwnie stwierdza , iż to oskarżonyG. W.był niezadowolony z powrotu na terenfirmy (...). Na marginesie zauważyć należy , iż fakt takowy , nawet gdyby zaistniał , nie miał by znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Po czwarte: nie sposób podzielić zarzut autora apelacji o jakobym nie wyjaśnieniu przez sąd I instancji kwestii dotyczącej istnienia długu oskarżonegoG. W.u pokrzywdzonegoD. J.. Okoliczność ta jest bowiem bezsporna i Sąd Okręgowy w Lublinie dał wiarę w tym przedmiocie wyjaśnieniomG. W.. Natomiast kwestia wysokości tego długu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Skarżący zdaje się sugerować , iż w przypadku znikomości kwoty tego długu ( 35 000 złotych) w stosunku do sytuacji materialnej oskarżonegoG. W.brak jest po jego stronie motywu do zabójstwa pokrzywdzonego. Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić. Sąd I instancji bowiem nie ustala , iż powodem działania oskarżonegoG. W.była jego ciężka sytuacja materialna czy też niemożność spłaty długu lecz jedynie chęć uwolnienia się od niego. Subiektywnym twierdzeniem skarżącego jest natomiast , iż kwota , np. 35000 złotych nie mogła być motywem takowego działania.
Po piąte: skarżący usiłuje sugerować , iż sąd I instancji niesłusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. W.odnośnie postępowania pokrzywdzonego i jego metod odzyskiwania długu, kwestionował także analizę dowodu w postaci zeznań świadkaS.Papierni i nie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy cywilnej , o której mówił ten świadek. Nie sposób zgodzić się z tym poglądem. Stwierdzić bowiem należy , iż sąd I instancji przeprowadził szereg dowodów na okoliczność metod egzekwowania długów przezD. J.i dowody te poddał skrupulatnej analizie ( uzasadnienie – 2975v-(...)). Wśród tych dowodów był także dowód z zeznań świadkaS.Papierni , który Sąd Okręgowy w Lublinie także analizował. Swe ustalenia co do legalności metod działania pokrzywdzonego w tym zakresie sąd oparł na wyżej wymienionych dowodach i z tych też powodów odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoG. W.w części dotyczącej tej kwestii. W świetle przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaS.Papierni i daniu wiary jego zeznaniom przez sąd I instancji jako całkowicie zbędne jawi się przeprowadzenie dowodu z akt sprawy cywilnej z jego udziałem. Na marginesie zauważyć należy , iż żadna ze stron takowego wniosku dowodowego nie zgłaszała.
Po szóste: dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia czy pokrzywdzonyD. J.posiadał broń legalnie i czy po jego śmierci została ona zdana. Sugestia skarżącego , że ma to jakiekolwiek znaczenie dla oceny wyjaśnień oskarżonegoG. W.w żadnym razie nie da się obronić – sąd we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia analizował ocenę przez sąd I instancji wyjaśnień oskarżonego i powody dla których sąd ten obdarzał je częściowo walorem wiarygodności a w części tego waloru odmawiał.
Reasumując : nie sposób uznać za skarżącym, iż sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy , dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów usytuowanej wart. 7 k.p.k.czy też naruszyłart. 4 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie jakichkolwiek dowodów korzystnych dla oskarżonegoG. W.
Zarzut naruszenia powyższej zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia , czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu, opartego na własnej , dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 roku w sprawie I KR 197/74 – OSNKW 5/1975 poz. 58). Tymczasem w sprawie niniejszej skarżący przeciwstawia ustaleniom sądu zawartym w uzasadnieniu , swoją , subiektywną ocenę dowodów w sprawie , opartą na części wyjaśnień oskarżonegoG. W.. Na poparcie swoich twierdzeń przywołuje okoliczności , które , jego zdaniem nie zostały wyjaśnione przez sąd I instancji lub , które jego zdaniem świadczą o innym przebiegu zdarzeń niż te które zostały zawarte w ustaleniach faktycznych poczynionych przez ten sąd. Nie może to prowadzić do podważenia prawidłowych ustaleń sądu I instancji w tej sprawie. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego , przykładowo wyrok z dnia 9 listopada 1990 roku w sprawie WRN 149/90 – OSNKW 7-9/1991 poz. 41 , przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:
- jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,
- stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających , zarówno na korzyść , jak i niekorzyść oskarżonego,
- jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
Wszystkie powyższe wymogi sąd I instancji spełnił. Natomiast wywody skarżącego zawarte w apelacji , przedstawiają alternatywną wersją oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami sądu I instancji , nie popartą logicznymi argumentami.

2/ Jeśli chodzi o kolejny z zarzutów , tj. naruszeniaart. 167 k.p.k.w zw. zart. 9§1 k.p.k.przez zaniechanie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność czy zachowanie oskarżonegoG. W.bezpośrednio po pozbawieniu życiaD. J., wskazywało na zaplanowany charakter podejmowanych przez niego działań czy też mogło wskazywać na działanie w stanie silnego stresu , skutkującego włączeniem u oskarżonego mechanizmów obronnych , pozwalających na zachowanie zborności i logiczności podejmowanych działań , podejmowanych jednak spontanicznie pod wpływem bodźca w postaci uświadomienia sobie możliwych konsekwencji powstałej sytuacji , to stwierdzić należy , iż jest on także całkowicie bezzasadny. Przede wszystkim należy zauważyć , iż w sprawie niniejszej została wywołana opinia biegłych lekarzy psychiatrów i biegłego psychologa (k – 1915-1951) na okoliczność stanu psychicznego oskarżonegoG. W., w szczególności czy w okresie objętym zarzutami miał on zdolność do rozpoznania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony (okoliczność bezsporna) , jest ona pełna , jasna , zupełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. W opinii tej biegli odnieśli się do wyjaśnieńG. W., w tym także do twierdzeń , iż jego działanie było wynikiem przewlekłej sytuacji stresowej i stwierdzili , iż brak jest podstaw do przyjęcia , iż jego działanie było wynikiem silnego wzburzenia. Nadto stwierdzili, iż oskarżonyG. W.jawi się jako osoba z jednej strony nieskora do użycia przemocy ale z drugiej strony potrafiąca w ciężkich okolicznościach postępować w sposób chłodny , wykalkulowany , obliczony na poprawę swego położenia. Sąd I instancji poddał ten dowód szczegółowej analizie (uzasadnienie k – 2984v-2985 ) i podzielił wnioski tej opinii. Także w trakcie postępowania przed Sądem Okręgowym w Lublinie Sąd ten , z uwagi na emocjonalny sposób składania wyjaśnień przez oskarżonegoG. W.,a przeprowadził te czynność w obecności biegłego lekarza psychiatry i biegłego psychologa , którzy następnie złożyli opinię w sprawie ( k – 2692-2701) dotyczącą jego stanu psychicznego. Opinia ta jest także jasna , pełna i nie zawiera sprzeczności i także nie była przez strony kwestionowana. W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do zaakceptowania stanowiska , iż sąd ten winien dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego psychologa tym bardziej , iż okoliczność , którą według skarżącego biegły miałby stwierdzić , tj. czy zachowanie oskarżonego bezpośrednio po pozbawieniu życiaD. J.wskazywało na zaplanowany charakter jego działań czy też na działanie spontaniczne pod wpływem bodźca w postaci uświadomienia sobie konsekwencji zaistniałej sytuacji , nie należy do domeny biegłego lecz sądu , gdyż do ustalenia tego faktu nie są potrzebne wiadomości specjalistyczne i sąd I instancji w tej sprawie zajął stanowisko , które szczegółowo uzasadnił ( wcześniejsza część uzasadnienia ). Już tylko na marginesie należy zauważyć , iż w trakcie postępowania przed sądem I instancji żadna ze stron nie składała takowego wniosku dowodowego a w tej sytuacji podnoszenie zarzutu o braku aktywności sądu w działaniu z urzędu jest objawem pewnej nielojalności w działaniach procesowych przez stronę.

3/ Kolejny zarzut podnoszony przez obrońcę oskarżonegoG. W.dotyczy naruszeniaart. 171§7 k.p.k.przez uznanie za dowód wyjaśnieńR. W.składanych w dniu 10 stycznia 2010 roku w pomieszczeniach służbowych Komendy Wojewódzkiej Policji wL.. Zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały. Analiza treści wyżej wymienionych wyjaśnień ( k – 99-126) w żadnym najmniejszym nawet stopniu nie uzasadnia twierdzenia , iż zostały one złożone PrzezR. W.w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi czy tez wbrew zakazowi z §5 tego przepisu a więc by wpływano na jego wypowiedzi przymusem lub groźbą bezprawną czy też stosowano hipnozę albo środki chemiczne lub techniczne wpływające na jego procesy psychiczne. Z analizy treści tychże wyjaśnień wynika , iżR. W.składał je dobrowolnie. Wprawdzie czynności z jego udziałem trwały kilka godzin ale ten fakt sam w sobie nie może prowadzić do zdeprecjonowania wartość jego wyjaśnień . Zauważyć należy , iż przesłuchującyR. W.odstąpił od dalszych czynności , gdy ten poskarżył się na zmęczenie ( k – 125 ) a samR. W.podpisując protokół z tej czynności stwierdził , że nie ma zastrzeżeń co do sposobu jej przeprowadzenia ( k – 125 ). Co ważne ,R. W.w trakcie całego postępowania w sprawie nie zakwestionował powyższych wyjaśnień, potwierdzając ich treść lub składając wyjaśnienia o podobnej treści( k – 189-194 , 221-223 , 403-426 , 2316v-2317v). W tej sytuacji zarzut autora apelacji uznać należy za oczywiście pozbawiony podstaw.

4/ Jeżeli natomiast chodzi o kolejne z zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonegoG. W., a więc zarzuty obrazyart. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., to w ocenie Sądu Apelacyjnego również należy uznać je także za chybione.. Sąd I instancji nie pominął bowiem żadnego ze zgromadzonych w sprawie dowodów i wszystkie je objął szczegółową analizą, znajdującą odbicie w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych w sposób zgodnyz wymogami określonymi wart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.W szczególności Sąd ten wskazał, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym. Ponadto – wbrew twierdzeniom skarżącego – dowody te ocenił zgodnie z zasadami wyrażonymi wart. 7 k.p.k.oraz z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4 k.p.k.– uzasadnienie w tym zakresie jest wyjątkowo dokładne Wprawdzie skarżący dopatrywał się naruszeniaart. 424§1 pkt.1 k.p.k.poprzez wskazywanie zbiorczo na dowody na podstawie których sąd I instancji dokonywał ustaleń faktycznych lecz zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie sposób podzielić treści tego zarzutu. Oczywistym jest , iż wskazywanie zbiorcze na dowody na podstawie których ustala się cały stan faktyczny w sprawie jest niedopuszczalne i stanowi obrazęart. 424§1 pkt. 1 k.p.k.Ale nie można też wymagać by sąd po każdym swym ustaleniu , nawet szczegółowym , wskazywał dowody , które stanowią jego podstawę. Wydaje się , iż racjonalnym kryterium w tym zakresie winna być możliwość skontrolowania rozumowania sądu w szczególności co do tego na których dowodach opiera swe ustalenia co do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tego warunku sąd I instancji wywiązał się w sposób należyty. Ustalając okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia wskazywał dowody na których się opierał co w pełni umożliwia kontrolę odwoławczą zaskarżonego orzeczenia. W tej sytuacji zarzuty skarżącego w tym przedmiocie są oczywiście bezzasadne.

Rozważając apelację obrońcy oskarżonegoG. W.w aspekcieart. 447§1 k.k.stwierdzić należy , iż w żadnym razie wymierzonej temu oskarżonemu kary za czyn opisany w punkcie I wyroku nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową.

Przypomnieć w tym miejscu należy , że z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas , gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić , że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji , a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych wart. 53 k.k.i dalszych ( wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1973 roku w sprawie III KR 254\73 – OSNPG 3-4\1974 poz. 51 , wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 roku w sprawie II KRN 198\94 – OSN Prok. i Pr. 6\1995 poz.18). Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary , ale o różnicę zasadniczą , która powodowałaby , iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną , z uwagi na jej łagodność lub surowość.
Przede wszystkim podkreślić należy , iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił , zarówno stopień winyG. W., jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu – uzasadnienie sądu I instancji jest w tym przedmiocie wyczerpujące ( k – 2989 – 2990 ). Zważyć należy , iż sąd ten wziął pod uwagę nie tylko okoliczności obciążające oskarżonego ale i okoliczności łagodzące. Wymierzając oskarżonemu kare wyjątkową , tj. karę 25 lat pozbawienia wolności Sąd Okręgowy w Lublinie miał w szczególności na uwadze takie okoliczności , jak stopień winy oskarżonego społeczną szkodliwość jego czynu , charakter czynu i sposób działania oskarżonego, działanie z premedytacją i z niskich pobudek. W tej sytuacji , kara wymierzona oskarżonemu jest karą surową ale sprawiedliwą i w żadnym razie , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie nie można uznać , jako rażąco niewspółmiernie surowej.

W tym miejscu nadmienić należy , iż aczkolwiek apelacja obrońcy oskarżonegoG. W.zaskarża w całości wyrok zapadły wobec tego oskarżonego to nie zawiera żadnych zarzutów odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II , tj. przestępstwa zart. 288§1 k.k.czy to w zakresie winy czy też kary za ten czyn , jak i nie zawiera zarzutów odnośnie wymiaru kary łącznej orzeczonej wobec tegoż oskarżonego. Z uwagi na zakres apelacji Sąd Apelacyjny w Lublinie poddał kontroli odwoławczej także te części zaskarżonego orzeczenia i stwierdził ,iż sąd I instancji w trakcie postępowania nie naruszył przepisów prawa procesowego, ustalił w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuG. W.w punkcie II wyroku prawidłowy stan faktyczny , dokonując oceny dowodów zgodnie z zasadą ich swobodnej oceny zawartej wart. 7 k.p.k., nie pominął żadnego z dowodów a swe stanowisko w sposób zgodny z treściąart. 424§1 pkt. 1 k.p.k.uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy w Lublinie zastosował także w tym zakresie właściwe przepisy prawa materialne a wymierzona oskarżonemu kara jednostkowa za ten czyn , czy też kara łączna orzeczona na podstawieart. 85 k.k.iart. 88 k.k.w żadnym razie nie mogą być uznane za rażąco niewspółmiernie surowe.

Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.

Na podstawieart. 63§1 k.k.Sąd Apelacyjny w Lublinie zaliczył na poczet orzeczonej wobecG. W.kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 2 października 2012 roku do dnia 29 kwietnia 2013 roku.

Zgodnie zart. 10.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), Sąd Apelacyjny wymierzyłR. W.opłatę za obie instancje zaś na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolnił go od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze ustalając , iż ponosi je Skarb Państwa.

Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonegoG. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i przyjęciu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisyart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), gdyż – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie – sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala na uiszczenie przez niego tych należności.