Sąd Okręgowy w Krakowie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 862/13
Data wyroku: 2013-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Wilczek, Łukasz Woźniak, Grażyna Pawela-Gawor
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Dokumentom
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 275 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 862/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Grażyna Pawela-Gawor
Sędziowie:  SO Kazimierz Wilczek
SR del. Łukasz Woźniak (spr.)
Protokolant:  prot. Aneta Woźniczka
przy udziale Magdaleny Woronieckiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 roku, sprawy
S. P.
oskarżonego o przestępstwo zart 275§1 kkw zw. zart 64§1 kkw zw. zart 31§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego,
od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 22 maja 2013r. sygn. akt II K 565/11/S

uznając apelację za oczywiście bezzasadną zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i zwalnia oskarżonego od zwrotu należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. G.(Kancelaria Adwokacka wK.) kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji.

SSO Kazimierz Wilczek SSO Grażyna Pawela-Gawor SSR Łukasz Woźniak

Sygn. akt IV Ka 862/13

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2013 r.

S. P.oskarżony był o to, że w dniu 9 stycznia 2011 r. wK.zabrał w celu przywłaszczenia należący doI. K.dowód osobisty seria i numer(...)wydany w dniu 29 września 2005 r. przez Burmistrza MiastaS., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w dniu 7 kwietnia 2007 r. sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział II Karny z dnia 21 października 2005 r. sygn. akt II K 1995/04/S za umyślne przestępstwo podobne, tj. zart. 278 § 1 k.k.iart. 275 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.przy czym w odniesieniu do zarzucanego mu czynu miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, tj. o przestępstwo zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie wyrokiem z dnia 22 maja 2013 roku sygn. akt II K 565/11/S orzekł w tej sprawie następująco:

I
uznał oskarżonegoS. P.za winnego tego, że w dniu 9 stycznia 2011 r. wK.zabrał w celu przywłaszczenia należący doI. K.dowód osobisty seria i numer(...)wydany w dniu 29 września 2005 r. przez Burmistrza MiastaS., przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział II Karny z dnia 21 października 2005 r. sygn. akt II K 1995/04/S za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 7 października 2006 r. do 7 kwietnia 2007 r. oraz w odniesieniu do zarzucanego mu czynu miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, to jest za winnego przestępstwa zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na mocyart. 275 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuS. P.na poczet orzeczonej w punkcie I. wyroku kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 30 lipca 2012 r. do dnia 23 października 2012 r.;

III
na zasadzieart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. G.(Kancelaria Adwokackaul. (...),(...)K.), kwotę 1224 (tysiąc dwieście dwadzieścia cztery) złote z VAT w kwocie 281,52 (dwieście osiemdziesiąt jeden(

    52)/100) złotych, co łącznie daje kwotę 1505,52 (tysiąc pięćset pięć(

    52)/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

IV
na zasadzieart. 624 §1 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonegoS. P.od obowiązku ponoszenia należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.

Apelację od powyższego orzeczenia wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżył on wyrok w części w punkcie I. Na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

-art. 4 i 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.- polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz poczynienie ustaleń sprzecznych z logiką i doświadczeniem życiowym, a w efekcie wydanie orzeczenia bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu przez nadanie waloru wiarygodności zeznaniom świadków z jednoczesnym nieuzasadnionym odmówieniem nadania takiego waloru wyjaśnieniom oskarżonego;
-art. 5 § 2 k.p.k.- poprzez nieprawidłowe niezastosowanie w sprawie w sytuacji gdy w postępowaniu nie ujawniono dowodów jednoznacznie obciążających oskarżonego, gdyż skradzionego portfela nie znaleziono, a rozstrzygnięcie musiało zostać sprowadzone do konfrontacji rozbieżnych zeznań świadków z wyjaśnieniami oskarżonego, Sąd winien był powziąć wątpliwości, które w braku ich jednoczesnego usunięcia należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego poprzez przyjęcie, iż zarzucanego mu czynu nie popełnił;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść. polegający na:

- nieprawidłowym ustaleniu, że oskarżony jechał tym samym pociągiem zW.doK.coI. K.i zaglądał do przedziałów, gdyż sytuacja taka nie miała miejsca;
- nieprecyzyjnym przedstawieniu sytuacji, która miała miejsce przy wsiadaniu do busa, ponieważ gdy na stanowisku busa doS.stanął bus zagraniczny, bus doS.musiał okrążyć płytę dworca i stanąć za busem zagranicznym, doszło wówczas do ogromnego zamieszania, gdyż zdenerwowani pasażerowie doS.ruszyli jednocześnie do busa i zrobił się ogromny tłok;
- nieprawidłowym ustaleniu jak oskarżony zachowywał się po dokonaniu rzekomej kradzieży, czy szedł czy biegł, ponadto Sąd nie był w stanie ustalić, czy świadkowie na krótki moment, o ile w ogóle stracili oskarżonego z oczu czy nie, aby mógł w tym czasie gdzieś ukryć portfel lub komuś go przekazać.
Ostatecznie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu względnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego była bezzasadna w stopniu oczywistym i nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyrok Sądu Rejonowego należało uznać za słuszny w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, poczynione przezeń ustalenia faktyczne za trafne i wyczerpująco uzasadnione, a przedstawioną w uzasadnieniu argumentację za przekonującą. Podstawę wyroku Sądu I instancji stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, przeanalizowanych zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, pozbawioną cech dowolności. Zdaniem Sądu Odwoławczego ocena dowodów przedstawiona przez Sąd I instancji jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Poczyniona przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego pozostaje więc pod ochronąart. 7 k.p.k.Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego i nie ma potrzeby w tym miejscu jej powtarzać.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji wydał wyrok w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, dokonane na podstawie kompletnego i trafnie ocenionego materiału dowodowego i nie dopuścił się przy tym obrazy prawa procesowego. Postępowanie dowodowe przeprowadzone było starannie, a dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, poddano wnikliwej ocenie. Ocena materiału dowodowego jest wszechstronna i rzetelna oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych.
Podkreślić należy, że zarzut dokonania błędnych ustaleń faktycznych może się ostać jedynie wtedy, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut takiego błędu nie jest natomiast uzasadniony, gdy sprowadza się, jak w niniejszym przypadku, do samego zakwestionowania stanowiska Sądu i polemiki z jego ustaleniami. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez Sąd istotnego błędu ustaleń faktycznych (wyrok SA w Krakowie z 14.05.2008 r., II AKa 50/08, KZS 2008/7-8/64, wyrok SN z 1.03.2007 r., WA 8/07, OSNwSK 2007/1/559).
Z kolei zgodnie z tezą 1. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2007 r. (sygn. akt IV K 175/07, OSNwSK 2007/1/1738, Biul.PK 2007/15/40, Prok.i Pr.-wkł. 2008/1/12, Prok.i Pr.-wkł. 2008/2/1, LEX 310665) „Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności”.
Odnosząc się do twierdzeń obrony odnośnie naruszenia zasadyin dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.), wskazać trzeba, iż  odnosi się ona do wyjaśniania na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, jakie ma organ prowadzący postępowanie, a nie strona. Wspomniał o tym choćby Sąd Najwyższy w punkcie 2. wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt WA 26/09, OSNwSK 2009/1/1844: „Zawarty w przepisieart. 5 § 2 k.p.k.nakaz rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść oskarżonego naruszony jest jedynie wówczas, gdy sąd nabierze wątpliwości co do przebiegu inkryminowanego zdarzenia lub co do interpretacji podlegającego zastosowaniu w sprawie przepisu, a następnie wobec braku możliwości usunięcia tych wątpliwości, rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. Tylko niedające się usunąć wątpliwości (a nie wszystkie) i to wątpliwości, które zrodzą się u organu procesowego (sądu orzekającego), a nie te, które istnieją w ocenie stron postępowania, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.” W niniejszej sprawie ani Sąd Rejonowy, ani Sąd Okręgowy nie miały co do winy oskarżonego wątpliwości, które należałoby rozstrzygać w oparciu o tę zasadę.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji dokładnie przeanalizował cały zgromadzony materiał dowodowy oraz szczegółowo i przekonująco opisał przesłanki, dla których dał wiarę jednym dowodom, a odmówił nadania waloru wiarygodności innym. Brak jest przesłanek, które by uzasadniały zakwestionowanie dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych, przeprowadzonego w tym zakresie rozumowania i dokonanej oceny zgromadzonych dowodów.
Sąd Odwoławczy wskazuje jedynie, że z zeznań pokrzywdzonejI. K.złożonych bezpośrednio po zdarzeniu w dniu 9 stycznia 2011 r. (k. 4) wynika, że w pewnej chwili poczuła ona, jak ktoś szpera w jej torebce. Wówczas szybko się odwróciła i zobaczyła za sobą mężczyznę – którym później okazał się być oskarżonyS. P.. Pokrzywdzona przycisnęła łokciem rękę oskarżonego do tułowia, jednak on zdołał wyciągnąć rękę i zaczął się oddalać. Wówczas pokrzywdzona od razu stwierdziła, że nie ma w torebce portfela. Ze wskazanych zeznańI. K.wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, że widziała ona, iż ręka, która znalazła się w jej torebce, należy do oskarżonegoS. P.. Tę wersję przedstawioną przez pokrzywdzoną potwierdził pośrednio także świadekP. Ł.(k. 8) – policjant, któremu pokrzywdzona przekazała pierwszą relację z zaistniałego zdarzenia. A skoro bezpośrednio po tym pokrzywdzona stwierdziła brak w torebce portfela, to w pełni logicznym jest wniosek, że to właśnie oskarżony dokonał jego zaboru.
Ponadto jak wynika z zeznań świadkaM. K.– syna pokrzywdzonej – złożonych także praktycznie zaraz po zdarzeniu, bo w dniu 10 stycznia 2011 r. (k. 23), goniąc oskarżonego, zgubił go wewnątrz budynku dworca na około minutę. A skoro tak, to był to czas całkowicie wystarczający, aby oskarżony pozbył się skradzionego portfela – czy to wyrzucając go, czy też przekazując innej osobie. Jest zresztą bardzo prawdopodobne, że – jeśli oskarżony wyrzucił skradziony portfel – to mógł go zabrać ktoś inny, czego już goniącyM. K.nie widział. Nie ma więc nic dziwnego w tym, że po zatrzymaniu oskarżonego, w trakcie przeszukiwania budynku dworca, nie znaleziono skradzionego portfela. Zresztą - co oczywiste - nie było to przecież przeszukanie w pełnym tego słowa znaczeniu i tak dokładne, aby była rzeczywiście pewność, że nie przeoczono żadnego miejsca, w którym mógł się znajdować skradziony portfel.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do uznania wniesionej w niniejszej sprawie apelacji za zasadną. W tej sytuacji zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy zgodnie zart. 437 § 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się też żadnych innych przyczyn przemawiających za uchyleniem zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, określanych jako bezwzględne przyczyny odwoławcze i opisanych wart. 439 § 1 k.p.k.iart. 440 k.p.k.
Na zasadzieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturzew zw. z§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduSąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatK. G., Kancelaria Adwokacka wK., kwotę 516,60 złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji.
Na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sąd uznał, że jest to zasadne, skoro oskarżony nie pracuje, utrzymuje się z niewielkiej renty w wysokości około 560 złotych (k. 32, 265).

SSO Kazimierz Wilczek SSO Grażyna Pawela-Gawor SSR (del.) Łukasz Woźniak