Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 723/13
Data wyroku: 2013-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Kamińska-Grzelak-sprawozdawca, Włodzimierz Hilla, Mariola Urbańska-Trzecka
Słowa kluczowe: Dokumenty
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 723/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 października 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka
SR del. SO Daria Kamińska-Grzelak - sprawozdawca
Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska
przy udziale Gizeli Kubickiej Prokuratora Prokuratury Okręgowejw Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 roku
sprawyA. W.
oskarżonego zart.271§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 18 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 360/12
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala, że zarzucany oskarżonemu czyn stanowi wypadek mniejszej wagi określony wart. 271 § 2 kki na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie warunkowo umarza na roczny okres próby; wymierza oskarżonemu 100 (sto) złotych opłaty za obie instancje i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postepowaniu odwoławczym.

sygn. akt IV Ka 723/13

UZASADNIENIE
A. W.został oskarżony o to, że :
W dniu 31 stycznia 2008 roku wI.będąc kierownikiem budowy budynku wielorodzinnego wI.przyul. (...)poświadczył nieprawdę w wystawionym oświadczeniu co do okoliczności mającej znaczenie prawne co do zakresu wykonania kanalizacji deszczowej, która nie została wykonana zgodnie z decyzją Starosty(...)nr(...)z dnia 16.10.2007r.
to jest o czyn zart. 271 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. wydanym w sprawie II K 360/12 Sąd Rejonowy w Inowrocławiu:

1
uznał oskarżonegoA. W.za winnego tego, że w dniu 31 stycznia 2008 roku, będąc kierownikiem robót instalacji kanalizacjo deszczowej do budynku mieszkalnego położonego wI.naul.(...)(działka (...)) poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne o zrealizowaniu tych robót zgodnie z decyzja Starosty(...)z dnia 16.10.2007r. i bez wprowadzenia zmian odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę podczas gdy roboty te nie zostały zrealizowane w całości, a wykonana część w sposób istotny odbiegała od zatwierdzonego projektu tj. przestępstwa zart. 271 § 1 k.k.i za to ma nocy tego przepisu przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

2
na podstawieart. 627 k.p.k.wymierzył oskarżonemu opłatę w wysokości 200 (dwieście) złotych i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonegoA. W.który zarzucił wyrokowi sądu I instancji:

1
obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia –art. 14 k.p.k.polegającego na wydaniu orzeczenia, w którym opis czynu jest całkowicie odmienny od zarzutu zawartego w akcie oskarżenia, co narusza zasadę skargowości,

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż treść oświadczeń złożonych przez oskarżonego poświadcza nieprawdę, w sytuacji gdy są one całkowicie zgodne ze stanem w zakresie którego oskarżony wyrażał swoje stanowisko,

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji w przypadku uznania, iż zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, bądź uzasadnienie nie spełnia prawem określonych wymogów przez co uniemożliwia kontrolę instancyjną.

Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przechodząc do pierwszego z zarzutów podniesionych w apelacji wskazać należy, iż przepisart. 14 § 1 k.p.k.statuuje zasadę skargowości, w oparciu o którą zbudowane jest postępowanie karne przed sądem. Zasada skargowości oznacza, że żądanie uprawnionego podmiotu winno zakreślać granice postępowania sądowego, sąd zaś z zasady nie może wykraczać poza te granice, chyba że ustawa wyjątkowo na to zezwala (np. w postępowaniu odwoławczym -art. 433 § 1 k.p.k.) bądź zezwala na poszerzenie granic skargi przez żądającego w toku postępowania (w postępowaniu w I instancji, tak np. wart. 398 k.p.k.).
Zgodnie z zasadą skargowości (art. 14 § 1 k.p.k.), ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. Zatem, zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach wszystkich cech faktycznych tego zdarzenia oraz w zakresie oceny prawnej rozpoznawanego czynu. W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela. Nie jest wyjściem poza ramy oskarżenia takie postąpienie, w którym sąd w wyniku przeprowadzonego przewodu sądowego i weryfikacji ujawnionego materiału dowodowego:

-

ustali, że rozpoznawane przez niego zdarzenie miało miejsce w innym czasie, niż to przyjął prokurator w akcie oskarżenia;

dokona w wyroku pewnych ustaleń faktycznych odmiennie, niż to zostało przyjęte w akcie oskarżenia, popieranym przez prokuratora; przy czym ustalenia te mogą dotyczyć nie tylko strony przedmiotowej, ale także (co nawet występuje częściej) strony podmiotowej czynu;

przyjmie odmienne, co do szczegółów, zachowanie się i sposób działania poszczególnych sprawców;

powiąże zachowanie oskarżonego, zarzucane mu w akcie oskarżenia, z odmiennym skutkiem niż to stwierdza prokurator.

Warunkiem wprowadzenia jednej, czy też nawet wszystkich zmian jest jedynie to, aby w realiach dowodowych konkretnej sprawy oczywistym było, iż sąd dokonywał oceny tego samego zachowania oskarżonego, które stanowiło przedmiot oskarżenia (tzw. tożsamość czynu zarzucanego i przypisywanego). (wyrok SN 2012-10-30, II KK 9/12, LEX nr 1226693). Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczana ramami faktycznymi tego czynu wskazanymi w akcie oskarżenia, a nie jego opis i kwalifikacja (wyrok SN z 20 stycznia 1983 r., II KR 347/83, OSPiKA 9/1983, poz. 203).
W ocenie Sądu Okręgowego sąd pierwszej instancji dokonując zmiany opisu czynu zawartego w akcie oskarżenia nie przekroczył zasady skargowości. Z treści zarzutu wynika bowiem, iż przedmiotem zarzutu było poświadczenie przez oskarżonego nieprawdy w oświadczeniu z dnia 31 stycznia 2008 roku co do zakresu wykonania kanalizacji deszczowej na podstawie decyzji Starosty(...)z dnia 16.10.2007 roku nr(...). I tego też pomimo pewnych zmian zawartych w opisie czynu, bez przekroczenia zasady skargowości dotyczyła sentencja wyroku sądu pierwszej instancji.
W żaden sposób nie można podzielić stanowiska obrońcy wyrażonego w uzasadnieniu apelacji, iżinwestor nie powierzył oskarżonemu obowiązków kierownika robót, a tym bardziej kierownika budowy poza terenemdziałek (...), oskarżony takiego obowiązku nie przyjął, zaś składane oświadczenie odnosiło się wyłącznie do prac wykonanych na przedmiotowych działkach.
Z treści oświadczeniaA. W.z dnia 14.12.2007 roku (k. 402 akt) wynika, iż z dniem 19.12.2007 roku przyjął do wykonania powierzone mu obowiązki kierownika robót przy realizacji robót budowlanych obejmujących instalację kanalizacji deszczowej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę nr(...)- (...)z dnia 16.10.2007 roku. Decyzja ta została wydana w oparciu o projekt sporządzony przezT. O., który stanowił integralną część tej decyzji. Z kolei projekt nie dotyczył jedynie wykonania przyłączy na tereniedziałek (...)a wykonania całości kanalizacji deszczowej łącznie z jej podłączeniem do kanału deszczowego przyul. (...)(k. 152).
Na marginesie zaznaczyć należy, iż istotnie przywołana wyżej decyzja Starosty zawierała błąd polegający na wskazaniu, iż dotyczydziałek (...)zamiast(...). W ocenie Sądu błąd ten w żaden sposób nie usprawiedliwia działań oskarżonego ani go nie ekskulpuje, a rzeczą inwestora było wystąpienie o ewentualną korektę omyłki.
Nie trafiony jest również zarzut w zakresie nieprzydatności opinii biegłegoM. Ś.. Podkreślić należy, iż biegły był uzupełniający przesłuchiwany na rozprawie w dniu 7 marca 2013 roku i z treści jego zeznań jednoznacznie wynika wbrew temu co podnosi obrońca, iż zapoznał się z dokumentacją powykonawczą i nie wpływa to w żaden sposób na wnioski opinii.
Podkreślić należy, iż oświadczenie z dnia 31 stycznia 2008 roku stanowiło odrębny dokument składany w trybieart. 57 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tegoż oświadczenia oskarżonyA. W.wskazał, iż kanalizacja deszczowa została wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę nr(...)- (...)z dnia 16.10.2007 roku, co nie było zgodne z prawdą, i czemu de facto oskarżony nie zaprzecza. Słusznie Sąd meriti zauważył, iż nie można podzielić poglądu, że oświadczenie oskarżonego winno być rozpatrywane łącznie z innymi dokumentami składanymi w procesie budowy. Argumentację sądu zawartą w uzasadnieniu należy w pełni podzielić i nie ma potrzeby jej ponownego przywoływania.
Po dokonaniu analizy materiału dowodowego Sąd owdowławczy doszedł jednak do przekonania, iż czyn oskarżonegoA. W.stanowi wypadek mniejszej wagi zart. 271 § 2 k.k.i w oparciu o przepisyart. 66 § 1 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umorzył na okres próby roku. Oskarżony nie był dotychczas karany za przestępstwa, zarówno wina jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Ponadto w ocenie Sądu dotychczasowa postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyznaczony roczny okres próby pozwoli zdaniem Sądu na ewentualną weryfikację podjętej decyzji w przypadku, gdyby oskarżony ponownie naruszył porządek prawny.
O kosztach orzeczono w myślart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 ze zm. )