Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 129/13
Data wyroku: 2013-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka-Draus, Andrzej Wiśniewski, Janusz Jaromin
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania, Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437 1 k.p.k.

Sygn. akt II AKz 129/13

POSTANOWIENIE
Dnia 29 kwietnia 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)
Sędziowie: SA Janusz Jaromin
SA Andrzej Wiśniewski
Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska
przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego
po rozpoznaniu w sprawieD. W.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II K 29/13
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:

1
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K.kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemuD. W.z urzęduw postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
SkazanyD. W.złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego, obejmującego kary orzeczone wobec niego wyrokami w sprawach Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt: II K 50/99, II K 3/04 oraz II K 174/11.
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego, wskazując, żew przedmiotowej sprawie brak podstaw do wydania wyroku łącznego, bowiem m.in. podstawą wydania wyroku łącznego jest popełnienie dwóch lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw -art. 85 k.k.W niniejszej sprawie wyrok (najwcześniejszyz wnioskowanych) w sprawie II K 50/99 zapadł w dniu 30 września 1999r., zaś kolejnego czynu zabronionego skazany dopuścił się w dniu 28 października 2003r. (II K 3/04), a więc już po dniu wydania pierwszego chronologicznie wyroku II K 50/99. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby do dnia dzisiejszego zmieniły się okoliczności, tj. pojawiło się kolejne prawomocne skazanie za czyn sprzed dnia 30 września 1999r. Brak również możliwości połączenia kary wynikającej z wyroku w sprawie II K 3/04 z inną karą. Wyrok ten zapadł bowiem w dniu 04 marca 2004r. Skazany kolejnego czynu dopuścił się zaś w nocy z 16 na 17 czerwca 2011r. (II K 174/11), a więc już po wydaniu wyroku w sprawie II K 3/04. Należy więc ocenić, iż nie zachodzą przesłanki określone wart. 85 k.k.do wydania nowego wyroku łącznego, bo czyny objęte kolejnymi wyrokami były popełniane już po poprzednich skazaniach, a nie zanim one zapadły. Wobec powyższych względów należało umorzyć postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła obrońcaD. W.i zaskarżając je w punkcie 1 w całości, zarzuciła temu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia, polegający na przyjęciu, że brak jest podstawy prawnej do wydania wyroku łącznego podczas, gdy zdaniem skazanego wszystkie wyroki podlegają łączeniu. Tak argumentując skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie wniesione przez obrońcę skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie.
Odwołanie obrońcy wnioskodawcy, nie zawiera w swym uzasadnieniu żadnego wywodu, który pozwalałaby poczynić ustalenia, czy też ocenę prawną odmienną od tej, którą przedstawił Sąd meriti. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sądu I instancji zasadnie stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania wyroku łącznego i postępowanie należało umorzyć. Wobec jednak zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia należy wskazać, że Sąd Okręgowy, w zgodzie z zebranąw sprawie dokumentacją, dotyczącą skazańD. W., podał jakie wyroki podlegały analizie pod kątem spełnienia przesłanek zart. 85 k.k.
Pierwszym chronologicznie wyrokiem jest orzeczenie Sądu Okręgowegow Gorzowie Wlkp. z dnia 30 września 1999r. w sprawie II K 50/99 za popełnionyw dniu 13 lipca 1996 roku czyn zart. 210 §2 d.k.k.. Kolejnym jest zaś wyrok wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 marca 2004r. w sprawieII K 3/04 za popełniony w dniu 28 października 2003 roku czyn zart. 280 §2 k.k.i in. Czyny za które orzeczono karę wyrokiem o sygn. II K 3/04 został popełniony po dacie pierwszego chronologicznie wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt II K 50/99).
Następnym chronologicznie wyrokiem jest wyrok Sądu Okręgowegow Gorzowie Wlkp. z dnia 7 marca 2012r. w sprawie II K 174/11, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2012r. w sprawieII AKa 100/12, za popełnione w nocy z 16 na 17 czerwca 2011r. czyny zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 148§2 pkt 2 k.k.i in. Również w tym przypadku, czyn za które orzeczono karę został popełnione po dacie kolejnego pierwszego chronologicznie wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt II K 50/99) oraz drugiegoz wymienionych wyroków - Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt IIK 3/04).
Biorąc zatem pod uwagę powyżej wskazaną analizę należy zauważyć, że wszystkie czyny objęte wymienionymi wyrokami pozostają ze sobą w takim związku chronologicznym, że nie zostały spełnione przesłanki materialnoprawne o których mowa wart. 85 k.k.W konsekwencji powoduje to brak możliwości do wydania wyroku łącznego i konieczność umorzenia postępowania na podstawieart. 572 k.p.k., tak jak to zrobił Sąd I Instancji. Zgodnie bowiem z treściąart. 572 k.p.k.Sąd umarza postępowanie w zakresie wydania wyroku łącznegowtedy, gdy nie istnieją warunki do połączenia wyroków wskazanych we wniosku ani też nie ma możliwości połączenia w wyrok łączny innych skazań danej osoby. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacji zachodzi, na co prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy.
W świetle powyższych okoliczności, nie widząc podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia Sąd Apelacyjny w Szczecinie postanowił jak na wstępie.
O kosztach obrony udzielonej z urzędu w przedmiotowym postępowaniu Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie§14 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U 02.163.1348 z późn. zm.). Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku obrońcyo przyznanie kosztów za przejazd zG.doS.na rozprawę w dniu 29 kwietnia 2013r. Skoro bowiem wnioskująca o przyznanie tych kosztów widziała potrzebę osobistego udziału obrońcy skazanego na posiedzeniu przed Sądem Apelacyjnym, to mogła wystąpić o wyznaczenie profesjonalnej pomocy adwokata w miejscu siedziby sądu, bez konieczności generowania dodatkowych, znacznych kosztów postępowania.