Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1809/12
Data wyroku: 2013-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Majgier-Strączyńska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk

Sygn. aktIV Ka 1809/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Bożena Majgier-Strączyńska
Protokolant: Kamila Michalak

przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Damiana Kordykiewicza
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r.
sprawyP. G.
oskarżonego zart. 178a § 1 kkw zw. zart. 178a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim
z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II K 999/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- czyn przypisany oskarżonemu kwalifikuje zart. 178 a § 1 i 4 kk,
- okres na jaki orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym podwyższa do3 (trzech) lat,
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 30 (trzydzieści) złotych opłaty.

Sygn. akt IV Ka 1809/12

UZASADNIENIE
P. G.został oskarżony o to, że w dniu 23 lipca 2012 r. około godziny 21:20 w ruchu lądowym pomiędzy miejscowościamiB.iK.gm.K., kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiadającym stężeniu 0,74 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178a § 1 kkw zw. zart. 178a § 4 kk.
Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim wyrokiem z dnia 20 listopada 2012r. wydanym w sprawie o sygn. akt II K 999/12 uznał oskarżonegoP. G.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że przyjął, iż czynu tego dopuścił się będąc wcześniej skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i za to przestępstwo na podstawieart. 178a § 4 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby. Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Na podstawieart. 63 § 2 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 lipca 2012 r. w całości. Orzekł o kosztach sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator zaskarżając go w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść oskarżonego.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 4 kpkzarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonejP. G.kary, wyrażającą się w niesłusznym zastosowaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku, podczas gdy społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu, rodzaj naruszonych przezeń reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym i rozmiar ich naruszenia oraz wzgląd na cele kary, wskazują na zasadność orzeczenia powyższego zakazu na okres lat 3 (trzech). W oparciu o powyższe na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 i 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora okazała się zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w zakresie sprawstwa, jak i winy oskarżonegoP. G.. Nie kwestionuje tego także skarżący. Oskarżyciel publiczny zakwestionował natomiast wyrok w części dotyczącej orzeczenia w przedmiocie środka karnego.
Sąd Rejonowy uznającP. G.za winnego zarzucanego mu występku wymierzył mu karę, której rodzaju i rozmiaru nie kwestionuje prokurator. Nadto na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Tym samym orzekł wobec oskarżonego środek karny w najniższym możliwym wymiarze, pomimo uwzględnienia wcześniejszej karalność oskarżonego i stanu jego nietrzeźwości przekraczającego ponad trzykrotnie dopuszczalną normę. Skoro zatem oskarżony popełnił ponownie taki sam czyn zabroniony, za jaki wcześniej był karany, a przy tym czyn o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, to rację ma skarżący, że Sąd I instancji nienależycie uwzględnił okoliczności czynu. Jak słusznie zauważył prokurator, dyrektywy wymiaru kary mają odpowiednie zastosowanie do orzekania o wskazanych wkodeksie karnymśrodkach karnych (vide:art. 56 kk). Tym samym Sąd Rejonowy kierując się tymi dyrektywami, orzekając przedmiotowy środek karny powinien zwrócić szczególną uwagę, by był on współmierny do stopnia winy oskarżonego, a jednocześnie uwzględniał stopień społecznej szkodliwości czynu oraz powinien wziąć pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy orzekaniu o środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów konieczna jest ocena stopnia zagrożenia dla ruchu drogowego, jakie swoim zachowaniem spowodował oskarżony, a przy takim stanie nietrzeźwości było ono znaczne. Oskarżony wykazał się też niepoprawnością, bo już wcześniej orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, co nie powstrzymało go od prowadzenia samochodu i to ponownie w stanie nietrzeźwości. W takich okolicznościach orzeczenie środka karnego w najniższym ustawowym wymiarze nie uwzględnia okoliczności obciążających i celu orzeczenia takiego środka. Z pewnością okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wnioskowany przez prokuratora jest współmierny do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.
W związku z tym Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 § 2 kpkzmienił zaskarżony wyroku w części dotyczącej środka karnego poprzez podwyższenie okresu na jaki orzeczono wobec oskarżonego przedmiotowy środek karny do 3 lat.
Ponadto Sąd Okręgowy, na podstawieart. 455 kpk, poprawił błędną kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu poprzez jego zakwalifikowanie jako czynu zart. 178a § 1 i 4 kk, bowiem przepisart. 178a § 1 kkiart. 178a § 4 kknie pozostają ze sobą w związku. Przepisart. 178a § 4 kkw swojej treści zawiera wskazanie znamion przestępstwa, a nie tylko okoliczności je uzupełniających. Tym samym przypisany oskarżonemu czyn należało zakwalifikować zart. 178a § 1 i 4 kk.
O kosztach sądowych za postępowanie orzeczono na podstawieart. 635 kpkw zw. zart. 627 kpk.