Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 600/13
Data wyroku: 2013-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Saczewa ( do )-spr., Elżbieta Kowalska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 600/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 października 2013r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym

w składzie:Przewodniczący: SSOElżbieta Daniluk
Sędziowie: SOElżbieta Kowalska
SRDorota Saczewa (del. do SO)-spr.

Protokolant:prot. Małgorzata Purc

przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej
po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r.
sprawyA. W.oskarżonej zart. 239 § 1 kk
iK. D.oskarżonej zart. 162 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie
z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II K 748/06

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. XI Ka 600/ 13

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Chełmie oskarżył:
1)A. W.o to, że: w dniu 2 grudnia 2005r. wC.utrudniała postępowanie karne zacierając ślady zabójstwaA. P.w ten sposób, że ukryła reklamówkę z rękojeścią noża i ubranie ze śladami krwi,
tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.,
2)K. D.o to, że:
I. w nocy z 1/2 grudnia 2005r. wC.nie udzieliła pomocyA. P.znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia mogąc jej udzielić bez narażenia siebie i innych osób na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że będąc świadkiem zabójstwaA. P.niezwłocznie oddaliła się z miejsca przestępstwa nie powiadamiając instytucji powołanej do udzielania niezwłocznej pomocy lekarskiej, tj. o czyn zart. 162 § 1 k.k.;
II. w nocy z 1/2 grudnia 2005r. wC., mając wiarygodną informację o zabójstwieA. P.nie zawiadomiła o tym organów powołanych do ścigania przestępstw, tj. o czyn zart. 240 § 1 k.k.;
III. w dniach 18 stycznia 2006r. i 1 marca 2006r. wC.składając zeznania mające służyć za dowód w sprawie, zataiła prawdę odnośnie okoliczności związanych z zabójstwemA. P., czym utrudniła postępowanie karne pomagając sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.w zb. zart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
IV. w bliżej nieokreślonym dniu miesiąca czerwca 2006r. wC.groziłaK. R.zabójstwem i pobiciem w celu wywarcia wpływu na jej zeznania składane w toku prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego VII K 317/06, tj. o czyn zart. 245 k.k.
Wyrokiem z dnia 6 marca 2013r. wydanym w sprawie II K 748/06 Sąd Rejonowy w Chełmie:
I. oskarżonąA. W.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu;
II. oskarżonąK. D.uniewinnił od popełnienia zarzucanych jej czynów;
III. na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami niniejszego procesu obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść obu oskarżonych.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania karnego mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisuart. 4 k.p.k.,7 k.p.k.i410 k.p.k.polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w dowolnej i jednostronnej ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego, niewłaściwej ocenie dowodów, a w szczególności bezzasadnym odmówieniu wiary zeznaniom świadków:Z. F.,M. M. (1),J. K.,B. B.,J. R.,J. B., zeznańM. C. (1)w zakresie w jakim wskazywała na udział w zabójstwieA. W.iK. D.,P. R.,I. K.,K. B.,G. S.,K. R.,I. B.,M. R.i nie wyjaśnieniu wątpliwości wyłaniających się z przeprowadzonych dowodów, które mogły mieć wpływ na treść końcowych ustaleń dotyczących winy oskarżonych, a nadto oparciu się jedynie na części zebranego materiału, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, podczas gdy dowody te należycie ocenione prowadzą do odmiennego przekonania,

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 9 § 1 k.p.k.,art. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.polegającą na zaniechaniu przesłuchania przez Sąd w charakterze świadków funkcjonariuszy policji dokonujących czynności procesowych z udziałemZ. F.,M. C. (2),P. R., tj.D. P.,H. K.,P. K.,D. N.,M. S.,H. M.,D. Ż.na okoliczność stanu trzeźwości osób przesłuchiwanych, wywierania presji na treść składanych zeznań, sugerowania treści zeznań, a nawet informowania ich o ustaleniach poczynionych w śledztwie, a także zaniechania przeprowadzenia konfrontacji świadków:B. B.iJ. R.orazW. A.,A. K.iT. Z.orazJ. Z.celem wyjaśnienia sprzeczności w ich zeznaniach.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu II Wydział Karny w Chełmie do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest oczywiście bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Wbrew zawartym w niej zarzutom Sąd orzekający w I instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych w środku odwoławczym przepisów postępowania w sposób, który mógłby wywrzeć jakikolwiek wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Powoduje to, iż faktycznie wniesiona apelacja może być potraktowana wyłącznie w kategoriach polemicznych z prawidłowo dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną dowodów, której logiczną konsekwencją są prawidłowo poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena całokształtu zgromadzonego i prawidłowo ujawnionego materiału dowodowego w żadnym wypadku nie narusza zasad określonych wart. 4, 7 i 410 k.p.k., co powoduje, że poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne są trafne i stanowią one efekt zgodnej ze wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd odwoławczy w wyniku dokonanej instancyjnej oceny tego materiału stwierdza, iż w pełni akceptuje i podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu Sądu I instancji, które spełnia wymogiart. 424 k.p.k.W tym dokumencie procesowym Sąd wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, jakie za nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Zaprezentowany tok rozumowania nie zawiera błędów natury logicznej, czy faktycznej i polemiczny charakter argumentacji przeciwnej przedstawionej w środku odwoławczym, nie może przynieść zamierzonego przez skarżącego efektu. Wyrażone wart. 7 k.p.k.prawo swobodnej oceny dowodów należy do podstawowych uprawnień sądu orzekającego, a zarzut obrazy tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy zostanie wykazane, że Sąd dokonując oceny dowodów naruszy zasady logicznego rozumowania, bądź nie uwzględni wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Analiza akt sprawy i uzasadnienia Sądu Rejonowego wskazuje, iż tego rodzaju uchybienia nie zaistniały w niniejszej sprawie, zaś wniesiona apelacja nie zawiera tego rodzaju okoliczności, które mogłyby podważyć swobodną ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się ze skarżącym, jakoby istota uchybienia Sądu Rejonowego w zakresie oceny dowodów sprowadzać się miała do bezzasadnego obdarzenia wiarą wyjaśnień oskarżonychA. W.iK. D., które nie przyznały się do popełnienia zarzucanych im czynów oraz zeznańA. M.iM. M. (2)- uznanych winnymi zabójstwaA. P., przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności dowodom przeciwnym. Tak zaprezentowanego stanowiska, przy uwzględnieniu treści zgromadzonych w sprawie dowodów, nie sposób podzielić. Na wstępie podkreślić należy, iż zupełnie chybionymi są twierdzenia autora apelacji, jakoby Sąd I instancji niesłusznie odmówił wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniomZ. F.składanym podczas postępowania przygotowawczego, z których wynika, żeA. W.utrudniała postępowanie karne zacierając ślady zabójstwaA. P.w ten sposób, że ukryła reklamówkę z rękojeścią noża i ubranie ze śladami krwi. Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, w zeznaniach i wyjaśnieniachZ. F.składanych w trakcie śledztwa, zachodzą istotne sprzeczności dotyczące opisu rzeczy znajdujących się w reklamówce posiadanej przezA. W.. Nieścisłości tych świadek nie wyjaśnił też w sposób przekonywujący na rozprawie, podając iż nie pamięta już co w niej było, gdy spotkał oskarżoną na deptaku był pijany. Analizując jego zeznania i wyjaśnienia zważyć należało, że w żadnej z relacji świadek ten nie wskazał, aby w reklamówce posiadanej przezA. W.znajdowały przedmioty związane z zabójstwemA. P., znalezione na terenie boiska Zespołu Szkół przyul. (...)wC.przezE. R., opisane w protokole oględzin i dokumentacji zdjęciowej. Przeprowadzone badania daktyloskopijne i genetyczne nie wykazały, aby na reklamówce i znajdujących się w niej przedmiotach znajdowały się jakiekolwiek ślady pochodzące od oskarżonejA. W.. NatomiastA. M.iM. M. (2)zeznali, iż nikt nie pomagał im w zacieraniu śladów zabójstwa. Zatem rację należy przyznać Sądowi Rejonowemu, że w realiach dowodowych niniejszej sprawy, winy oskarżonej nie zdołano wykazać za pomocą obiektywnych dowodów.
Sąd Rejonowy w pełni respektował kryteria swobodnej oceny dowodów podczas dokonywania oceny zeznań świadkówM. M. (2)iA. M.. Świadkowie ci, będąc skazani prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2010r. w sprawie sygn. akt IV K 374/09 zabójstwaA. P.jednoznacznie podali, iż w trakcie dokonania przypisanego im czynu, poza nimi i pokrzywdzonym na miejscu zdarzenia nie było innych osób. Będąc osobami obcymi dla oskarżonych, obecnie odbywającymi już kary pozbawienia wolności, nie mieli żadnych powodów, aby opisywać okoliczności zdarzenia w sposób dla nich korzystny. Jako słuszne należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż brak jest jakichkolwiek dowodów nieosobowych, jak i wiarygodnych dowodów osobowych wskazujących na sprawstwoA. W.iK. D.. Nie budzi wątpliwości, że za takie nie mogą być uznane zeznania świadków wskazane w treści apelacji prokuratora, opierające się na nie potwierdzonych w toku niniejszego postępowania informacjach uzyskanych od innych osób, które również nie były bezpośrednimi świadkami przestępnych zachowań oskarżonych. Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary zeznaniomM. M. (1),K. A.,J. K.,J. R.,J. B.,I. K.,P. R.,K. B.. Podane przez nich informacje dotyczące udziału w zabójstwieA. W.iK. D., ograniczały się do przytoczenia informacji uzyskanych od innych osób, które nie zostały w toku postępowania w sposób wiarygodny potwierdzone. Podobnie na aprobatę zasługuje dokonana przez Sąd I instancji ocena zeznańB. B.iM. C. (2).B. B.będąc zatrzymany w dniu 1 grudnia 2005r. w KMP wC., niewątpliwie nie mógł w tym czasie rozmawiać na temat zabójstwa zM. C. (2), ani widzieć jej iA. W.w zakrwawionych ubraniach. Natomiast informacje jakie uzyskał z grypsu, czy opowiadań współosadzonegoW. A., w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie sposób uznać za wiarygodne. Również dyskredytacja zeznańM. C. (2)złożonych w postępowaniu przygotowawczym, z których wynika, iż była na miejscu zdarzenia, a tym samym posiadała wiedzę o zabójstwie, jest słuszna i przekonywująca. Jej relacja nie koresponduje bowiem w żaden sposób z nieosobowym materiałem dowodowym, w szczególności z protokołem oględzin, sekcji zwłok oraz dokumentacją fotograficzną. Nadto, świadek nie potwierdziła ich przed sądem, a na zabezpieczonych w mieszkaniu A.P.przedmiotach, nie stwierdzono żadnych śladów pochodzących odM. C. (2).
Zastrzeżeń Sądu odwoławczego nie budzi również ocena zeznańA. K.,M. P.,T. Z.iG. S.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, żeA. K.oprócz widzianego przez okno w mieszkaniu A.P.mężczyzny, słyszała głos kobiety, pozostaje bez wpływu na ocenę jej zeznań, bowiem na rozprawie świadek ten stwierdził, że mógł być to także głos mężczyzny o innej intonacji, zaś kobiety tam nie widziała. Natomiast podnoszony przez skarżącego fakt, iż świadkowie słyszeli od nieustalonych osób, że w nocy przez okno z mieszkania A.P.wychodzili kobieta i mężczyzna, w żaden sposób nie został potwierdzony okolicznościami sprawy, gdyż w tym zakresie na etapie postępowania przygotowawczego nie zebrano żadnych dowodów, które choć w sposób minimalny mogłyby wskazywać na sprawstwo oskarżonych.
Sąd Okręgowy nie podziela również tezy, że w sprawie tej doszło do mogącej rzutować na treść wyroku obrazyart. 9 § 1 k.p.k.,art. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.polegającej na zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy policji dokonujących czynności procesowych z udziałemZ. F.,M. C. (2)iP. R.na okoliczność stanu trzeźwości osób przesłuchiwanych i zagwarantowania im swobody wypowiedzi, a nadto zaniechaniu przeprowadzenia konfrontacji świadków wskazanych w pkt 2 apelacji. Przeprowadzenie powyższych dowodów, nie mogłoby w żaden sposób rzutować na dokonaną przez Sąd Rejonowy, wszechstronną i wnikliwą ocenę wymienionych dowodów. Za zakwestionowaniem relacjiZ. F.,M. C. (2),P. R.,B. B.,J. R.iW. A.przemawiał bowiem brak odzwierciedlenia podanych przez nich faktów w zgromadzonym materiale dowodowym i niemożność poczynienia na tej podstawie wiarygodnych ustaleń, nawet w razie odniesienia się do pojawiających się sprzeczności, czy stwierdzenia, iż zostali przesłuchani zgodnie z wymogami procedury karnej. Natomiast zeznaniaA. K.,T. Z.iJ. Z., wbrew twierdzeniom skarżącego nie zawierają sprzeczności.A. K.przechodząc obok okna mieszkania A.P., niewątpliwie miała lepszą możliwość usłyszenia odgłosów krzyków, niż osoby znajdujące się w osobnym pomieszczeniu oddzielonym w starej kamienicy grubą ścianą.
Nie przekonuje również stanowisko skarżącego, że Sąd Rejonowy dokonał niewłaściwej oceny zeznań świadkówK. R.,M. R.iI. B.. Lektura uzasadnienia wskazuje na wniosek wprost przeciwny. Sąd I instancji rozważył wypowiedzi wymienionych świadków zarówno pod kątem logiczności, jak też wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wszelkie ich relacje, zarówno te z postępowania przygotowawczego, jak też złożone w toku przewodu sądowego zostały rozważone i ocenione w sposób wnikliwy, jako że to one stanowiły w zasadniczej części podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie czynu zart. 245 k.k.zarzucanegoK. D..
Dyskredytacja zeznań pokrzywdzonej, dotycząca gróźb, jakich dopuścić się miała względem niej oskarżona oraz zeznańM. R.nie jest w żadnym razie przejawem dowolności w ich ocenie. Uznając je za niewiarygodne Sąd wskazał na brak konsekwencji, wręcz sprzeczności w zeznaniachK. R.iM. R.oraz treść opinii biegłej psycholog. Wbrew argumentacji przedstawionej przez prokuratora, z zeznańM. R.nie wynika, aby była świadkiem gróźb kierowanych przezK. D.pod adresem jej siostrzenicy, lecz jedynie słyszała o nich. Potwierdziła to w swej relacjiK. R.stwierdzając, że opowiedziała o tym ciotce. NatomiastI. B.nie posiadał żadnej wiedzy na ten temat. Pokrzywdzona wskazała ponadto, że składając pierwsze zeznania mogła nie pamiętać tego zdarzenia. Zaś biegła psycholog stwierdziła, żeK. R.z uwagi na upośledzenie umysłowe, słabość charakterologiczną, może przejawiać skłonność do konfabulacji. W tych warunkach, mając również na uwadze fakt, iż jedyna rozprawa, na którą stawiły się razem pokrzywdzona i oskarżona miała miejsce 13 kwietnia 2005r.,K. R.nie uczestniczyła w rozprawach w maju i czerwcu 2005r., Sąd Rejonowy, trafnie ocenił jej zeznania jako niewiarygodne.
W świetle powyższych rozważań argumentację zawartą w apelacji prokuratora uznać należało za chybioną. Zarzuty w niej zawarte prezentują jedynie czysto subiektywny punkt widzenia skarżącego, który nie chce uwzględnić jednoznacznej treści i wymowy zgromadzonych dowodów, ujawnionych okoliczności, zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów i w oparciu o te dowody prawidłowo ustalił stan faktyczny, jak również dokonał jego oceny prawnej. Zatem rozstrzygnięcie o uniewinnieniu oskarżonych od dokonania zarzucanych im czynów należało uznać za słuszne.
Z przytoczonych wyżej względów i wobec braku okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zwłaszcza tych wymienionych wart. 439 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze zapadło na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.