Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1021/13
Data wyroku: 2013-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Hilla
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.
Teza: I. Stosownie do treści przepisu art. 82§2 pkt 1 k.p.o.w. wyrok skazujący winien zawierać (poza elementami określonymi w § 1 tegoż przepisu), także dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu. Wykroczenie z art. 86§1 k.w.jest wykroczeniem skutkowym, co oznacza, że jego skutkiem, stanowiącym warunek sine quo non jest "spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Tymczasem, zarówno w opisie zarzucanego obwinionemu czynu, jak i w części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia, tego skutku nie zawarto.
II. Wprawdzie sąd orzekający przywołuje powyższą okoliczność w uzasadnieniu swego wyroku, jednakże - co oczywiste - wyrok charakteryzuje się swym samodzielnym bytem prawnym i naturalnie nie jest dopuszczalne jego "uzupełnienie", czy też "poprawianie" w zakresie koniecznych jego warunków ustawowych jakim winien on odpowiadać, treścią uzasadnienia orzeczenia.

Sygn. akt.IV Ka 1021/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 grudnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska
przy udziale oskarżyciela ------
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku
sprawyW. S.(S.)
obwinionego zart. 86§1kw w zw. zart. 23 ust.1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 26 sierpnia 2013 roku sygn. akt XIV W 3727/12
uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od zarzucanego mu czynu; koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.

IV Ka 1021/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 26 sierpnia 2013 r. (sygn. akt XVI K 3727/12) uznał obwinionegoW. S.(S.)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, a polegającego na tym, że 3 lipca 2012 roku około godz. 15.3o wB.naul. (...)kierując samochodem markiT.onumerze rej. (...)podczas omijania nie zachował bezpiecznego odstępu, w wyniku czego uszkodził pojazd markiP.onumerze rej. (...), tj. wykroczenia zart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to, na podstawieart. 86 § 1 k.k., wymierzono mu karę 200 zł grzywny, rozstrzygając równocześnie o kosztach postępowania w sprawie.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy obwinionego, który – powołując się na podstawę odwoławczą określoną wart. 439 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.o.w. – wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 5 § 2w zw. zart. 424 § 2 k.p.k.,art. 7, art. 8 oraz 82 § 1 k.p.o.w., domagając się uniewinnienia obwinionego, względnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Niniejsza apelacja była zasadna, acz jedynie o tyle, o ile wywołując postępowanie odwoławcze implikowała konieczność uwzględnienia przedmiotowego środka odwoławczego z powodu zaistnienia okoliczności, które należało uwzględnić z urzędu i uczynić podstawą rozstrzygnięcia sądu odwoławczego o charakterze kasatoryjnym.
W pierwszym rzędzie trzeba skonstatować, że stosownie do treści przepisuart. 82 § 2 pkt 1 k.p.o.w. wyrok skazujący winien zawierać (poza elementami określonymi w§ 1tegoż przepisu), także dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu (naturalnie także jego kwalifikację prawną). Przypomnienia wymaga również, że wykroczenie zart. 86 § 1k.w. jest wykroczeniemskutkowym,co oznacza, że jego skutkiem, stanowiącym waruneksine quo nonjest„spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym”.
Tymczasem, zarówno w opisie czynu zarzucanegoW. S., jak i w części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia tego skutkunie zawarto. Wprawdzie, sąd orzekający przywołuje tę okoliczność w uzasadnieniu swego wyroku (s. 6), jednakże – co oczywiste – wyrok charakteryzuje się swym samodzielnym bytem prawnym i naturalnienie jest dopuszczalnejego „uzupełnianie”, czy też „poprawianie” w zakresie koniecznych jego warunków ustawowych, jakim winien on odpowiadać, treścią uzasadnienia orzeczenia.
W konsekwencji, wobec wywiedzenia w sprawie apelacji wyłącznie na korzyść obwinionego, już tylko ta okoliczność musiała prowadzić do takiego oto rozstrzygnięcia sąduad quem, albowiem w opisie przypisanego wymienionemu czynu brak jest wszystkich koniecznych ustawowych znamion, których wypełnienie działaniem sprawcy pozwalałoby dopiero na przypisanie mu tego czynu zabronionego (por. także wyrok SO w Bydgoszczy z 2.12.2008 r., IV Waz 150/08).

Powyższe z powodzeniem mogłoby zwolnić sąd odwoławczy od czynienia w sprawie jakichkolwiek dalszych ocen i konstatacji. Jednakże, nie będzie od rzeczy poczynienie jeszcze takich oto uwag, z których wnioski także winnyby prowadzić do tożsamego rozstrzygnięcia merytorycznego.

Zauważyć należy, że ustawodawca nie bez kozery istotnym, a bodaj podstawowym ustawowym znamieniem niniejszego wykroczenia, ustanowił właśnie rzeczone stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tymczasem, jak wspomniano, sąd pierwszej instancji wprawdzie w uzasadnieniu wyroku skonstatował (z przywołanych wyżej powodów, bez relewantnych konsekwencji prawnych), że obwiniony swoim zachowaniem takowe zagrożenie spowodował, jednakże swego stanowiska w jakikolwiek sposóbnie uzasadnił.Niechybnie, bowiem uzasadnienia dla takowego wnioskunie można upatrywać– jaka to konstatacja zdaje się wynikać z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w samym tylko fakcie, że podczas wykonywania przez obwinionego manewrów na, skądinąd zatłoczonym przysklepowym parkingu samochodowym, w ogóle doszło dootarciaprzez obwinionego samochodu pokrzywdzonej (nawiasem, także nieokreślonej z nazwiska w opisie czynu) doszło. I to już niezależnie od tego, czy ten materiał dowodowy do tego uprawniał, a którą to okoliczność – z oczywistych powodów - sąd odwoławczy już całkowicie pozostawia poza swoją oceną.
Należy, mieć bowiem w polu widzenia tego rodzaju stanowisko, które – także w ocenie Sądu Okręgowego – nie podlega kwestionowaniu, a mianowicie, że(…) Nawet w sytuacji, gdy dojdzie do określonego zdarzenia,nie musi to (jeszcze) oznaczać(podkr. SO), że doszło do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, gdyż trzeba w pierwszej kolejności ustalić, że w tym czasie odbywał się ruch i zdarzenie to było dla niego groźne(por. R. A. Stefański, Komentarz do art. 86 Kodeksu wykroczeń, teza 3.3.3, LEX, stan prawny na 1.06.2011r.). W literaturze i piśmiennictwie równie trafnie podkreśla się i to, że zagrożenie takowe musi byćrealne i konkretne, a może o nim świadczyć zdarzenie polegające np. nazderzeniu siępojazdów,uderzeniupojazdu w przeszkodę, zmuszenie innego kierującego dogwałtownego hamowania, które zapobiega wypadkowi lub do wykonanianagłego manewruetc.Brak w zdarzeniu elementów o tego rodzaju charakterze, nawet w przypadku niezachowania przez uczestnika ruchu „należytej ostrożności”(acz i ocenie tej okoliczności sądmeritinie poświecił należnej uwagi),powoduje, że brak jest podstaw do odpowiedzialności na podstawie analizowanego przepisu(W. Jankowski, Komentarz do Kodeksu wykroczeń, teza 1., LEX, stan prawny na 1.01.2013 r.). Nie trzeba dodawać, że w niniejszej sprawienie może być w ogóle mowyo zdarzeniu choć trochę zbliżonym do zdarzeń tak oto zdefiniowanych i o takim charakterze, a więc w konsekwencji stwarzających zagrożenie dla ruchu drogowego, w rozumieniu dyspozycji przepisu art. 86 § 1 k.w. (por. R. A. Stefański, Komentarz.…, teza 3.3.1.).

Nawiasem już tylko mówiąc, nie jest od rzeczy odwołać się i do tego – jakże oczywistego i bezspornego w swej treści i konsekwencjach zeń wynikających - judykatu, wedle któregoWśród znamion art. 86 § 1 k.w.nie ma nieumyślnego uszkodzenia mienia(z czym musielibyśmy siłą rzeczy mieć do czynienia w tej sprawie, przy założeniu, że obwiniony w istocie był sprawcą owego uszkodzenia pojazdu pokrzywdzonej – podkr. i uwaga SO);przepis ten nie określa też w jakikolwiek sposób odpowiedzialności za nieumyślne uszkodzenie mienia(postan. SN z 21.12.2000 r., LEX nr 46977; Prok.iPr. wkł. 2001/5/18).

Zatem, już tylko na marginesie pozostaje odnotować, że Sąd Rejonowy nie odniósł się również i do tych, niezbędnych przecież, z punktu widzenia dyspozycji owego przepisu ustawy, okoliczności, jakie związane są z „ruchem drogowym”, immanentnie związanym z miejscem popełnienia takowego czynu - w strefie ruchu, a więc na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu (por. szerzej R. A. Stefański, tamże… teza 1.2), nie czyniąc jakichkolwiek ustaleń – czy charakter przedmiotowego parkingu w ogóle spełnia wspomniane kryterium.

Orzeczenie o kosztach postępowania podyktowane było treścią przepisuart. 118 § 2 k.p.w.