Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 638/12
Data wyroku: 2012-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Staśkiewicz, Stanisława Kubica, Barbara Pauter
Słowa kluczowe: Świadczenie Przedemerytalne
Podstawa prawna: art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych

Sygn. akt III A Ua 638/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Pauter

Sędziowie:

SSA Stanisława Kubica
SSA Barbara Staśkiewicz (spr.)

Protokolant:

Adrianna Szymanowska

po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r. we Wrocławiu
sprawy z wnioskuI. G.
przeciwko  Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.
o świadczenie przedemerytalne
na skutek apelacjiI. G.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze
z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt VII U 70/12

I
zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.z dnia 30 listopada 2011 r. w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyniI. G.prawo do świadczenia przedemerytalnego poczynając od dnia 20 listopada 2011 r.;

II
zasądza od strony pozwanej na rzecz wnioskodawczyni kwotę 180,- zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze oddalił odwołanie wnioskodawczyniI. G.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2011 r.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych:
Wnioskodawczyni w okresie od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. była zatrudniona w Komendzie Miejskiej Policji wJ.na stanowisku robotnika gospodarczego, z czego od dnia 1 marca 2006 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy – 4/5 etatu. Z dniem 1 października 2010 r. wypowiedziano wnioskodawczyni warunki pracy i płacy na podstawieart. 42 kp, proponując z dniem 1 stycznia 2011 r. stanowisko robotnika gospodarczego w wymiarze ½ etatu. Wnioskodawczyni w dniu 12 listopada 2010 r. odmówiła przyjęcia proponowanych warunków pracy i płacy, w związku z czym stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę (art. 30 § 1 pkt. 2 kp).
Następnym tytułem ubezpieczenia, któremu podlegała wnioskodawczyni, była praca na podstawie umowy zlecenia w Komendzie Wojewódzkiej Policji weW.w okresie od dnia 3 stycznia 2011 r. do dnia 1 kwietnia 2011 r.
Od dnia 22 marca 2011 r. wnioskodawczyni jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy wJ.z prawem do zasiłku, nie odmówiła propozycji pracy.
W dniu 19 października 2011 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o świadczenie przedemerytalne.
Decyzją z dnia 30 listopada 2011 r. organ rentowy odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ ostatnim tytułem ubezpieczenia była umowa zlecenia, a nie umowa o pracę. Nadto wskazał, że zatrudnienie w Komendzie Miejskiej Policji nie zostało rozwiązane z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, że odwołanie wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy wskazał, że dla nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego przepisy nie przewidują warunku pozostawania w stosunku pracy bezpośrednio przed nabyciem statusu osoby bezrobotnej. Wobec tego bez znaczenia dla nabycia w/w świadczenia przez wnioskodawczynię jest okoliczność, iż zawarła ona w dniu 3 stycznia 2011 r. umowę zlecenia.
Jednak w ocenie Sądu pierwszej instancji wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki w postaci rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak bowiem wynika ze stanu faktycznego stosunek pracy wnioskodawczyni ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę, co nastąpiło bezpośrednio w związku z nieprzyjęciem przez wnioskodawczynię nowych warunków pracy i płacy i tym samym nie stanowiło to przyczyny dotyczącej zakładu pracy w rozumieniu przepisów prawa.
W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, że organ rentowy słusznie odmówiłI. G.prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Powyższy wyrok w całości zaskarżyłaI. G., zarzucając mu naruszenie prawa procesowego przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w szczególności pominięciu zaświadczenia Komendy Miejskiej Policji z dnia 9 stycznia 2012 r. Nadto nie przesłuchano wnioskowanych świadków na okoliczność ustalenia rzeczywistych przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Zarzuciła również naruszenie art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 4 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) przez uznanie, iż rozwiązanie z nią stosunku pracy przez wypowiedzenie dotychczasowego wymiaru etatu połączonego z propozycją istotnego ograniczenia wymiaru etatu, wynikającego z redukcji zatrudnienia, nie stanowi przesłanki przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, celem przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ApelacjaI. G.jest zasadna.
Zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychprawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet.
Sporna kwestia w sprawie w istocie sprowadzała się do ustalenia, czy wnioskodawczyni spełnia przesłankę rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia.
Natomiast poza sporem jest, że spełnia ona pozostałe przesłanki do nabycia świadczenia przedemerytalnego, w tym przesłankę stażu pracy.
Sąd Okręgowy przyjął, że skoro pracodawca rozwiązał stosunek pracy z wnioskodawczynią za wypowiedzeniem w trybieart. 42 kp, to tym samym nie jest to rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i w konsekwencji nie przysługuje jej świadczenie przedemerytalne.
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji.
Należy podkreślić, że rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy należy rozpatrywać odrębnie od formalnych kwestii dotyczących rozwiązania umowy o pracę, gdyż decydują rzeczywiste przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Z tego względu sam fakt, iż z wnioskodawczynią rozwiązano stosunek pracy za wypowiedzeniem w trybieart. 42 kp, nie przesądza jeszcze, że nie rozwiązano z nią stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Pojęcie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy zostało uregulowane wustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. Nr 99, poz. 1001). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 29 lit. „a” tej ustawy za przyczyny dotyczące zakładu pracy uważa się: rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisamiKodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników. Przy czym przyczyny niedotyczące pracowników, o których mowa powyżej, wynikają zustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników(Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) i uważa się za nie: przyczyny ekonomiczne, organizacyjne, produkcyjne lub technologiczne powodujące konieczność dokonania tzw. zwolnień grupowych przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników.
Nie ulega wątpliwości, że rozwiązanie stosunku pracy w przypadku wnioskodawczyni nastąpiło właśnie z tych przyczyn, to jest z przyczyn ekonomicznych. Z treści zaświadczenia Komendy Miejskiej Policji wJ.z dnia 9 stycznia 2012 r. jasno wynika, że z wnioskodawczynią rozwiązano stosunek pracy za wypowiedzeniem przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika. Nadto, jak wynika z zeznań wnioskodawczyni, nie kwestionowanych przez stronę przeciwną, w Komendzie Miejskiej Policji w charakterze pracowników sprzątających zatrudnionych były 4 osoby w wymiarze 4/5 etatu, w tym wnioskodawczyni. Następnie pracodawca zaproponował zmianę warunków pracy zatrudnionym pracownikom na tych stanowiskach przez zmniejszenie wymiaru czasu pracy do 1/2 etatu i po tej zmianie pracowały dwie osoby w wymiarze 1/2 etatu. Zatem w ten sposób pracodawca ograniczył wymiar czasu pracy pracownikom i w konsekwencji doprowadził do redukcji etatów w grupie pracowników sprzątających. To potwierdza, iż rozwiązanie stosunku pracy z wnioskodawczynią nastąpiło z przyczyn nie dotyczących pracowników, a co za tym idzie z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Słuszność powyższych rozważań potwierdza dodatkowo fakt, iż pracodawca w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z wnioskodawczynią w w/w trybie wypłacił jej odprawę w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia (pismo Komendy Miejskiej Policji z dnia 31 grudnia 2010 r. – k. 6 akt sprawy).
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny w punkcie I wyroku na podstawieart. 386 § 1 kpczmienił zaskarżony wyrok i poprzedzająca go decyzję organu rentowego z dnia 30 listopada 2011 r. w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyniI. G.prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 20 listopada 2011 r.
Skoro apelacja wnioskodawczyni została uwzględniona, to organ rentowy, jako strona przegrywająca sprawę, zgodnie zart. 98 kpc, jest obowiązany zwrócić wnioskodawczyni na jej żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Przy czym do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach (art. 98 §3 kpcw związku zart. 99 kpc).
W sprawie wnioskodawczyni zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i Sądem Apelacyjnym, była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnegoM. S.(k. 14 – akt sprawy), który zgłosił żądanie zwrotu kosztów procesu. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny w punkcie II w oparciu o § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn zm.) zasądził od strony pozwanej na rzecz wnioskodawczyni kwotę 180,- zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.

KN