Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 987/12
Data wyroku: 2013-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Domagała
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art.97 kw

Sygn. akt IIW 987/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 lutego 2013 roku

Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Strzelcach Opolskichw składzie:

Przewodniczący SSR Piotr Domagała
Protokolant Katarzyna Lisiak

W obecności oskarżyciela publicznego – nikt pomimo prawidłowego zawiadomienia wokandą
Po rozpoznaniu dnia 01 lutego 2013r. na rozprawie

sprawyT. W./W./
synaJ.iB.zd.Ś.
urodz. (...)wG.

obwinionego o to, że :
W dniu 10 września 2012 roku o godz. 8:19 wS.naul. (...)kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki w ręku przez kierującego pojazdem.

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 pkt. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym

I
uznajeT. W.za winnego popełnienia zarzucanego czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 45 ust. 2 pkt. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi za to na podstawieart. 97kw wymierza mu karę grzywny w wysokości100 (stu)złotych,

II
na podstawieart. 118§1 kpww związku z§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaoraz na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 3 ust 1 i art. 21 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza odobwinionegona rzecz Skarbu Państwa kwotę100 (stu)złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierza opłatę w wysokości30 (trzydzieści)złotych.

Sygn. akt II W 987/12

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 września 2012 r. służbę w miejscowościS.pełnił funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji wS.– sierżant sztabowyA. S.oraz starszy sierżantD. W.z Komendy Wojewódzkiej Policji wO.. Funkcjonariusze Policji dokonywali kontroli pod kątem wypełniania przez kierujących obowiązku używania pasów bezpieczeństwa.
Funkcjonariusz PolicjiD. W.pełnił służbę w ubraniu cywilnym i za pomocą środków łączności miał informowaćA. S.o ujawnionych wykroczeniach z zakresu bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
O godzinie 8:19, w następstwie informacji uzyskanej odD. W.,A. S.zatrzymał do kontroli na drodze publicznejul. (...)T. W.kierującego samochodem markiV. (...)onr rej. (...), w związku z faktem, iż kierujący korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki w ręku.

/Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoT. W.– k. 25-25b;
- notatka urzędowa – k. 4 ;
- zeznania świadkaD. W.– k. 25b/

W dniu 10 września 2012 r. z telefonu użytkowanego przezT. W.o godzinie 8:15 nastąpiła transmisja danych w związku z korzystaniem z Internetu.

/Dowód:
- bilingi połączeń dołączone przezT. W.– k. 28, 35-36/

ObwinionyT. W.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu we wniosku o ukaranie czynu. Obwiniony przedstawił własną relację z przebiegu zdarzenia. Wskazał, iż jest wieloletnim kierowcą. Podniósł, iż w tym czasie nie rozmawiał przez telefon. Obwiniony nadto oświadczył, iż w tym dniu miał przy sobie telefon.

/Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoT. W.– k. 25-25b/

ObwinionyT. W.skończył 40 lat. Był z zawodu kierowcą. Był zatrudniony za wynagrodzeniem około 1750 zł. Był osobą żonatą. Miał na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Obwiniony były w przeszłości karany za wykroczenia drogowe.

/Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoT. W.– k. 25-25b;
- informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – k. 6-7)

Sąd zważył , co następuje:

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie pozwala na przyjęcie, iż obwinionyT. W.w inkryminowanym czasie i miejscu dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia zakwalifikowanego jako czyn zart.97k.w. w zw. z w związku zart.45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Zatem w ocenie Sądu, sprawstwo i wina obwinionego odnośnie incydentu z dnia 10 września 2012 roku, wyczerpującego ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanych w art.97 k.w., w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie budzą żadnych wątpliwości.
Sąd ocenił swobodnie zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego doszedł do powyższych ustaleń, będących podstawą rekonstrukcji stanu faktycznego opierając się na osobowych źródłach dowodowych w postaci zeznań funkcjonariusza PolicjiD. W.oraz na dowodach z dokumentów w postaci notatki urzędowej, a nadto z dowodów z dokumentów przedłożonych przezT. W.obrazujących połączenia wykonywane i odbierane z aparatów telefonicznych użytkowanych przez obwinionego.
Tym samym Sąd poczynił ustalenia faktyczne w tym względzie opierając się na notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza PolicjiA. S.i zeznaniachD., który w dniu zdarzenia ujawnił popełnione przezT. W.wykończenie.
Zatem Sąd poczynił ustalenia faktyczne w tym względzie opierając się na zeznaniach świadka - funkcjonariusza Policji. Nie bez znaczenia dla wiarygodności świadka pozostaje fakt, że jest on po pierwsze funkcjonariuszem Policji mającym pełną świadomość konsekwencji karnych i dyscyplinarnych za składanie fałszywych zeznań, jak też był on osobą obcą dla obwinionej. Trudno zatem znaleźć jakikolwiek racjonalny powód – z wyjątkiem troski o przestrzeganie przepisów prawa ruchu drogowego, a co za tym idzie zapewnienia bezpieczeństwa na drogach - który uzasadniałby składanie przez niego fałszywych zeznań. Nadto należy zwrócić uwagę, iż od daty zdarzenia upłynął okres prawie 5 miesięczny, zaś przesłuchiwany świadek nie miał wątpliwości, iż osoba o której poinformował drugiego funkcjonariusza Policji poruszała się samochodem markiV., zaś sam fakt korzystania z telefonu świadek widziała z odległości około 4 metrów w tym zakresie nie miał żadnych wątpliwości.
Tym samym wątpliwości świadka co do modelu samochodu można zrzucić na karb niepamięci z uwagi na upływ czasu od dnia zdarzenia do dnia składania zeznań na rozprawie głównej. W dalszej kolejności wskazać należy, iż jak wynika z analizy połączeń przedłożonych przez obwianego w dniu 10 września 2012 r. z telefonu użytkowanego przezT. W.o godzinie 8:15 nastąpiła transmisja danych w związku z korzystaniem z Internetu. Przedmiotowa okoliczność w ocenie Sądu dodatkowo uprawnia do wnioskowania, iż w ustalonym czasie oskarżony korzystał z telefonu.
Z powyższych względów, w ocenie Sądu, wyjaśnienia obwinionego, odnośnie nie przyznawania się do popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu, na wiarę nie zasługują i zostały potraktowane, jako przyjęta dla potrzeb sprawy linia obrony, nakierowana na wyeliminowanie odpowiedzialności za zarzucany czyn.
W ocenie Sądu nie ma najmniejszych wątpliwości, iż zarzucany obwinionemu we wniosku o ukaranie czyn rzeczywiście miał miejsce, i że wypełnił on wszystkie ustawowe znamiona pozwalające na pociągnięcie do odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia realizującego ustawowe znamiona zart.97kw. w zw. z w związku zart.45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie z treściąart.97k.w. karze grzywny do 1.500 złotych lub karze nagany podlega ten kto wykracza przeciwko innym / aniżeli wymienione wrozdziale XI kodeksu wykroczeń/ przepisom o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach. W przypadku zarzutu postawionego obwinionemu dopełnieniem tym jestart. 45 ust.1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, wedle brzmienia którego kierującemu pojazdem zabrania się korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku;
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
Odnosząc się do orzeczonej kary Sąd uznał, iż kara stu złotych grzywny jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego i stopnia jego zawinienia i stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno-wychowawczym, zapobiegającym w przyszłości ponownemu łamaniu przez obwinionego porządku prawnego. Sąd jest zdania, iż poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny w kwocie stu złotych, zrealizowane zostaną tak cele prewencji indywidualnej, która ma na celu przede wszystkim powstrzymanie sprawcy od tego typu zachowań w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzanie jego prawidłowych postaw wobec prawa.
Ze względu na sytuację majątkową obwinionego Sąd nie dopatrzył się przesłanek uprawniających go do zwolnienia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych, w związku z czym naturalną konsekwencją skazania, było obciążenieT. W.tymi kosztami w wysokości stu trzydziestu złotych, na które złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie stu złotych oraz trzydzieści złotych tytułem opłaty od wymierzonej kary grzywny.