Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 184/13
Data wyroku: 2013-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Charuza, Michał Marzec, Małgorzata Niementowska
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280§2 kk

Sygn. akt : II AKa 184/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Michał Marzec

Sędziowie

SSA Marek Charuza (spr.)
SSA Małgorzata Niementowska

Protokolant

Oktawian Mikołajczyk

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy
A. S., s.P.iA.,ur. (...)wB.
oskarżonego zart. 280 § 2 kkiart. 158 §1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki w zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej
z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt III K 116/12

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zwalnia oskarżonegoA. S.od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 184/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 roku, po powtórnym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy w Bielsku Białej uznał oskarżonegoA. S.za winnego popełnienia zbrodni zart. 280 § 2 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.orazart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu za karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Zarzucił orzeczeniu:

–

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający sięw przyjęciu, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa, podczas gdyna podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można poczynić tak jednoznacznych ustaleń, w szczególności z uwagi na brak innych dowodów jednoznacznie wskazujących na sprawstwo oskarżonego,

–

naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny i uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoK. G.oraz poprzez uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńD. R., nadto wskazaną w zarzucie obrazęart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 92 k.p.k.

Wniósł zatem skarżący o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Apelację ocenić należało jako oczywiście bezzasadną.

Wbrew zdaniu skarżącego Sąd Okręgowy przeprowadził pozbawione jakichkolwiek uchybień postępowanie – zgodne przy tym z uwagami nakreślonymi w poprzednim wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a wszystkie dowody ocenił zgodnie z regułą określoną wart. 7 k.p.k.
Pozwoliło to Sądowi I instancji dokonać właściwych ustaleń faktycznych, co znalazło odpowiedni wyraz we wnikliwym i wyczerpującym uzasadnieniu orzeczenia, spełniającym wymogi określone wart. 424 k.p.k., zaś lektura akt przedmiotowej sprawy czyni w pełni uprawnionym twierdzenie, że w toku przeprowadzonego procesu nie doszło do uchybień żadnym normom procedury karnej powołanym przez apelującego.

Zasadniczy punkt sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia, czy oskarżonyA. S.był cały czas na miejscu zdarzenia biorąc w nim czynny udział, czy też na pewien okres oddalił się stamtąd pozostawiając z pokrzywdzonym samegoD. S., który to bez porozumienia z oskarżonym pobił pokrzywdzonego – za coD. S.został już prawomocnie skazany – zaś po powrocie na miejsce zajścia działania oskarżonego miały ograniczyć się do zabrania pokrzywdzonemu telefonu komórkowego – do czego oskarżony ostatecznie się przyznał.

Jak o tym przekonuje lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy rozważał te konkurujące ze sobą wersje zdarzeń, ocenił wszechstronnie wszystkie zgromadzone dowody, efektem czego stało się poczynienie trafnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonegoA. S..

Przede wszystkim tak danie wiary określonym zeznaniom pokrzywdzonego, jaki odrzucenie odpowiednich wyjaśnień oskarżonego oraz relacjiD. S.zostało dokonane przez sąd orzekający przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności rzutujących na wiarygodność prezentowanych wersji, w tym i stanu nietrzeźwości pokrzywdzonego oraz pewnej zmienności jego relacji co do wskazania dokładnej liczby napastników – strony 8 – 12 pisemnych motywów wyroku.

Aprobując w pełni racje naprowadzone przez Sąd I instancji, nie ma już potrzeby ich ponownej pełnej prezentacji.

Odnosząc się do uwag skarżącego, akcentującego pewien brak szczegółowościw racjach pokrzywdzonego należy podkreślić, żeK. G.w żadnych ze swych zeznań nie wspomniał o tym, jakoby zastał zaatakowany przez jednego napastnika, lecz konsekwentnie i stanowczo twierdził, że sprawców było więcej, a jego wahania dotyczyły tego, czy napastników było dwóch czy też kilku.
Zaznaczyć trzeba, że o grupie napastników, a nie o pojedynczym sprawcyK. G.mówił swym kolegom już bezpośrednio po zajściu – zeznania świadkaP. D.– k. 616-617.
Jeśli zestawić to z wyjaśnieniami oskarżonego oraz relacjamiD. S., w których nigdy nie pojawiło się zdanie o tym, aby poza nimi ktokolwiek inny pojawił się na miejscu zdarzenia przed zabraniem pokrzywdzonemu telefonu, sprawstwo oskarżonegoA. S.jawi się z uderzającą pewnością.
Równie pewnie przedstawiają się i te ustalenia sądu orzekającego – zgodnez przywołanymi już wskazaniami zawartymi w poprzednim wyroku Sądu Apelacyjnego – które dotyczą kwestii współsprawstwa oskarżonego, działającego wspólnie i w porozumieniu z posługującym się nożemD. S..
Argumenty skarżącego w tym przedmiocie nawiązują do wersji o czasowym oddaleniu się oskarżonego z miejsca zdarzenia, która to wersja – o czym była już mowa powyżej – słusznie została odrzucona przez sąd orzekający.
Skoro więc oskarżony był cały czas razem zD. S., celnie Sąd Okręgowy przyjął współsprawstwo oskarżonego i w zakresie użycia noża, a zagadnieniu temu poświęcił odpowiednią uwagę – strony 12 – 13 uzasadnienia wyroku.

Na bazie trafnych ustaleń faktycznych Sąd I instancji dokonał właściwej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego jako zbrodni zart. 280 § 2 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k., popełnionej w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.

Wymierzona w tych okolicznościach kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może zostać uznana jako kara rażąco surowa, zaś sąd orzekający dostrzegł i odpowiednio uwzględnił wszystkie okoliczności rzutujące na wymiar kary – strona 15 uzasadnienia.

Na koniec mocno wypada podkreślić, że skarżący nie wskazał w apelacji żadnych okoliczności które w rozpatrywanej sprawie wymagałyby dodatkowego ustalenia, nie przywołał również dowodów które mogłyby tak wzbogacić materiał dowodowy, że możliwe stałyby się jeszcze pełniejsze ustalenia faktyczne.

Z tych wszystkich względów, zarzuty zawarte w apelacji oceniając jako chybione zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, zwalniając oskarżonego który nie posiada żadnego majątku ani źródeł dochodu od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego (art. 624 § 1 k.p.k.).