Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 121/13
Data wyroku: 2013-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Wilga, Andrzej Marek, Agnieszka Czyczerska
Słowa kluczowe: Sprawa Z Zakresu Prawa Pracy
Podstawa prawna: art. 77 (5) kp

Sygn. aktVPa 121/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia17 października 2013 roku

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy

w składzie następującym:

Przewodniczący – SSO Andrzej Marek

Sędziowie: SSO Jacek Wilga
SSR del. Agnieszka Czyczerska (spr.)

Protokolant:Ewa Sawiak

po rozpoznaniu w dniu3 października 2013 rokuw Legnicy

na rozprawie

sprawy z powództwaL. R.

przeciwko(...)Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wL.

o zapłatę

na skutek apelacjistrony pozwanej

od wyrokuSądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy

z dnia5 czerwca 2013 roku

sygn. aktIV P 531/12

I
oddala apelację,

II
zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

UZASADNIENIEZaskarżonym wyrokiem z dnia 05.06.2013r. Sąd Rejonowy w Legnicy zasądził od strony pozwanej(...)Sp. z o.o. wL.na rzecz powodaL. R.kwotę 72 112,38 zł brutto tytułem ryczałtów za noclegi za okres od 01.11.2009r. do 31.12.2011r. wraz z ustawowymi odsetkami.W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd Rejowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostawał okres zatrudnienia powoda u strony pozwanej oraz ilość dni, jakie powód w tym okresie, tj. od 1 listopada 2009 roku do 31 grudnia 2011 roku, przepracował w charakterze kierowcy poza granicami kraju, a także kraje, do których miały miejsce podróże służbowe powoda. Sporne było zaś prawo powoda do ryczałtów za noclegi w w/w spornym okresie, kiedy to powód sypiał w kabinie samochodu, którego był kierowcą.Sąd I instancji na uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia powołałart. 77 (5) §3-4 kp, zgodnie z którym pracodawcy spoza sfery budżetowej mogą ustalać we własnym zakresie warunki wypłacania pracownikom należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju i poza jego granicami -w tym także diet- w układzie zbiorowym pracy, w regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę. W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień dotyczących w/w należności pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej -aktualnie jest to rozporządzenie z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. Nr 167), a w okresie spornym było to rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991).Sąd I instancji jednocześnie wskazał na zapisy Regulaminu Wynagradzania obowiązującego u strony pozwanej, który w § 10 regulował kwestię należności pracownika z tytułu podróży służbowej.W ocenie Sądu Rejonowego, wynikające z zebranego w sprawie materiału dowodowego warunki, w jakich powód korzystał z noclegów pracując u strony pozwanej, nie pozbawiają go prawa do ryczałtów za noclegi na mocy powołanych przepisów. Pozwany pracodawca nie zapewnił bowiem powodowi bezpłatnego noclegu, o którym mowa w cytowanych wyżej przepisach. W ocenie Sądu bowiem, nocleg w kabinie pojazdu, którym pracownik jeździ, choćby pojazd był najwyższej klasy, z uwagi na niewielki metraż, a przede wszystkim z uwagi na brak węzła sanitarnego, nie stanowi zapewnienia pracownikowi bezpłatnego noclegu, o którym mowa w powołanych przepisach.Sąd Rejonowy jednocześnie nie uwzględnił twierdzeń strony pozwanej, jakoby powód zrzekł się ryczałtu za noclegi, zaś dodatek transportowy, który otrzymywał, miał służyć pokryciu kosztów związanych z korzystaniem z pomieszczeń sanitarnych czy ewentualnych innych kosztów noclegu. W Regulaminie Wynagradzania obowiązującym u strony pozwanej w dacie zatrudniania powoda, wyszczególnione zostało bowiem wprost, że oprócz przedmiotowego dodatku transportowego powodowi, jako pracownikowi pozwanej spółki, przysługuje również limit na noclegi w wysokości nie mniejszej niż 25% kosztów noclegu ustalonego dla poszczególnych krajów. Ponadto, w żadnym miejscu cytowanego Regulaminu nie ma informacji o tym, że dodatek transportowy służyć ma pokryciu kosztów związanych z korzystaniem z pomieszczeń sanitarnych oraz kosztów noclegów.Liczbę noclegów, z których skorzystał powód za granicą, w okresie od 1 października 2009 roku do 31 grudnia 2011 roku, pracując u strony pozwanej, Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez stronę pozwaną zestawień tabelarycznych. Kwota ta nie była przez stronę pozwaną kwestionowana po zmodyfikowaniu przez powoda żądania w oparciu o te zestawienia.Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Rejonowy w całości uwzględnił żądania powoda. Mając jednocześnie na względzie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dwukrotną nieobecność na kolejnych rozprawach przedstawiciela strony pozwanejZ. B., Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania go w charakterze świadka.Od wyroku Sądu I Instancji apelację wniosła strona pozwana.Wniosła o:- uznanie iż Pozwany zapewnił Powodowi bezpłatny nocleg, co w konsekwencji zwalnia go z obowiązku wypłaty na rzecz powoda ryczałtu za noclegi;- ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania;- przyjęcie dodatkowych wniosków dowodowych podniesionych w apelacji, których konieczność powołania wyniknęła po wydaniu orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji.Skarżący zarzucił:1naruszenie przepisówart. 42 ust. 2 Konstytucji RPtj. ograniczenie fundamentalnego prawa pozwanego do obrony własnych interesów2błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia3naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację zapisów § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku4naruszenie przepisu postępowania, a toart. 227 K.p.cpoprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności zgodnie z prawdą obiektywną.W uzasadnieniu apelacji strona pozwana zarzuciła, że powód miał zapewniony nocleg i nie ponosił żadnych kosztów z nim związanych, dlatego też nie otrzymywał ryczałtu za nocleg. Zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji opierając się wyłącznie na zeznaniach Powoda oraz jego argumentacji, uznał iż warunki panujące w sypialnej kabinie ciągnika siodłowego są niewłaściwe i nie stanowią bezpłatnego noclegu w rozumieniu par. 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 roku. Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu z urzędu na potwierdzenie tej tezy i nie uwzględnił w żadnym stopniu przedstawionych przez Pozwanego dowodów w postaci opinii technicznych biegłego rzeczoznawcy oraz przedstawiciela producenta ciągników siodłowychV.na okoliczność bardzo dobrych warunków noclegowych kierowcy ciągnika siodłowego. Stanowi to naruszenieart. 366 k.p.cpoprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności zgodnie z prawdą obiektywną. Strona pozwana zarzuciła, że Sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał, iż dwukrotna nieobecność prokurenta na rozprawie oraz brak możliwości przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z jego przesłuchania, nie tylko nie stanowi przeszkody w ocenie zebranego dotychczas materiału dowodowego, ale jest przesłanką uzasadniającą pominięcie tego wniosku i wydanie końcowego orzeczenia.Skarżący wniósł jednocześnie o dopuszczenie następujących dowodów:- oględzin ww. ciągnika samochodowego onr. rej. (...)i nr(...)w celu ustalenia i możliwości oceny warunków noclegowych powoda w czasie wykonywania przez niego podróży w ramach zatrudnienia w Pozwanego;- dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaR. Ł., adres dla doręczeń:(...)Ś.ul.(...)(...)na okoliczność warunków noclegowych w kabinie ww. ciągnika siodłowego o nr(...), oraz na okoliczność praktyki działalności Pozwanego, w szczególności kwestii noclegów w trakcie podróży i fakcie informowania wszystkich pracowników o warunkach noclegowych;- dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaP. S., adres dla doręczeń:(...)L.ul.(...)(...)na okoliczność warunków noclegowych w kabinie ciągników siodłowychV.i innych użytkowanych u Pozwanego oraz na okoliczność praktyki działalności Pozwanego, w szczególności kwestii noclegów w trakcie podróży i fakcie informowania wszystkich pracowników o warunkach noclegowych;- dopuszczenie dowodu z zeznać świadkaS. P., adres dla doręczeń:(...)L.ul.(...)(...)na okoliczność warunków noclegowych w kabinie ciągników siodłowychV.i innych użytkowanych u Pozwanego oraz na okoliczność praktyki działalności Pozwanego, w szczególności kwestii noclegów w trakcie podróży i fakcie informowania wszystkich pracowników o warunkach noclegowych;- z przesłuchania świadkaZ. B., adres dla doręczeń:(...)L., ul.(...)(...)na okoliczność przyjmowania powoda do pracy, informowania go o warunkach pracy, w tym warunkach noclegowych, a także na okoliczność organizacji pracy u Pozwanego i ogólnej praktyki w branży transportowej;- konfrontacji PowodaL. R.z Prokurentem PozwanegoZ. B.na okoliczność potwierdzenia treści przeprowadzonych rozmów telefonicznych między stronami w trakcie których Powód wielokrotnie powtarzał, iż powodem wniesienia pozwu do sądu nie są złe warunki noclegowe w kabinie ciągnika siodłowego lecz skandaliczny sposób rozwiązania z nim umowy o pracę bez podania przyczyn i że pozew jest to formą rewanżu ze strony Powoda.- wydruków zdjęć miejsc noclegowych w hotelach kapsułkowych funkcjonujących m.in. w Japonii, Chinach oraz wW.;- wydruków zdjęć kabiny sypialnej ciągnika siodłowegoV.(...)celem porównania powierzchni i przestrzeni pomieszczeń sypialnych występujących w hotelach i w kabinie ciągnika siodłowego.Apelujący wskazał, że zgodnie zart. 10 § 1 Kodeksu pracykażdy człowiek ma prawo do swobodnie wybranej pracy. Powód zatrudniając się u Pozwanej dokonał osobistego i samodzielnego wyboru pracy. Zgłosił się do Pozwanego i szczegółowo zapoznał się z warunkami pracy i płacy. Przed podpisaniem umowy o pracę Powód szczegółowo zapoznał się przede wszystkim z zasadami wynagradzania oraz systemem pracy. Został poinformowany przez przyjmującego go do pracy prokurentaZ. B., iż zatrudnieni kierowcy nocują w sypialnych kabinach ciągników siodłowych i w związku z tym, mając zapewniony bezpłatny nocleg, nie otrzymują ryczałtu za nocleg. Powód wyraził chęć podjęcia pracy na proponowanych warunkach, akceptując nocleg w kabinie ciągnika siodłowego. Powód zatrudniając się u Pozwanej posiadał już wieloletnie doświadczenie jako kierowca samochodu ciężarowego w transporcie międzynarodowym i w poprzednich firmach również nocował w kabinach ciągników siodłowych. W trakcie całego okresu zatrudnienia u Pozwanego Powód nie zgłaszał uwag ani żadnych pretensji dotyczących warunków noclegu w sypialnej kabinie ciągnika siodłowego. Wszyscy kierowcy zatrudnieni u Pozwanego spędzają nocleg w sypialnych kabinach ciągników siodłowych, który zgodnie z przepisami jest dozwolony. Artykuł 8 punkt 8 Rozporządzenie (WE) 561/2006 z dnia 2006-03-15 (Dz. Urz. UE. L 2006 Nr 102) mówi, że jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Przepisyustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r.(Dz. U. Nr 92, poz. 879 z poźn. zm.) również dopuszczają możliwość spędzania noclegów w sypialnych kabinach pojazdów. Pozwany chciałby podkreślić, iż wspomniane wyżej przepisy powstawały i ewoluowały wraz ze zmianą warunków pracy kierowców. Tworzone były przy współudziale organizacji, stowarzyszeń i związków zawodowych zarówno reprezentujących firmy transportowe jak i kierowców. Dotyczą konkretnej grupy zawodowej jaką są kierowcy w dalekobieżnym transporcie ciężarowym, będąc przepisami lex specialis. Natomiast przepis mówiący o konieczności wypłaty ryczałtu za nocleg w przypadku braku zabezpieczenia bezpłatnego noclegu ex definitione dotyczy pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, czyli grupy zawodowej, która w przeważającej części obejmuje pracowników biurowych (urzędników). Pozwany wskazał, że nie zakwestionował przedstawionego przez Powoda wyliczenia ilości noclegów spędzonych w kabinie ciągnika siodłowego ponieważ była przekonany, że przedstawione argumenty w sporze jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości udowadniają, iż warunki noclegowe w nowoczesnej sypialnej kabinie ciągnika siodłowego są bardzo dobre i wypełniają dyspozycję przepisu o zapewnieniu bezpłatnego noclegu. Z ostrożności procesowej Pozwany wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci wydruku ewidencji czasu pracy Powoda w okresie obejmującym roszczenie celem ustalenia rzeczywistej ilości noclegów Powoda spędzonych w kabinie pojazdu, hipotetycznie uprawniających do Ryczałtu za nocleg biorąc pod uwagę zapisy zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej Monitor Polski Nr 32, poz. 257 z 1990 r.) w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych, które w § 7 pkt 3 które mówi, iż prawo do ryczałtu za nocleg pracownik nabywa w sytuacji kiedy nocleg trwa minimum 6 godzin pomiędzy godzinami 21.00 i 07.00. Pozwany również zawnioskował o dopuszczenie dowodu opartego na prowadzonej ewidencji czasu pracy w programie(...).Skarżący zarzucił, że w ostatnim czasie bardzo wielu kierowców postanowiło na drodze sądowej dochodzić swoich roszczeń właśnie z tytułu ryczałtów za koszty noclegu, wykorzystując bardzo dużą rozbieżność w orzecznictwie polskich sądów. W przypadku wygranej sprawy stanowi to dla nich nieoczekiwany prezent finansowy podarowany przez polski wymiar sprawiedliwości. Dla firmy transportowej stanowi tzw. „gwóźdź do trumny” na i tak bardzo trudnym i konkurencyjnym rynku przewozów ciężarowych.Powód, w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie, a także pominięcie nowych dowodów powołanych przez pozwanego dopiero w apelacji, albowiem pozwany, bez żadnych przeszkód mógł powołać je w postępowaniu przed Sądem I instancji, a potrzeba ich powołania nie powstała po zamknięciu rozprawy przed Sądem I instancji.Sąd Okręgowy, mając na względzie ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania I instancyjnego zważył, co następuje:Apelacja była nieuzasadniona.Prawidłowo Sąd I Instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona pozwana nie zapewniła powodowi bezpłatnego noclegu. Ocena ta znajdowała w istocie oparcie w bezspornych okolicznościach sprawy, do których zaliczają się metraż kabiny, w której spał powód, brak klimatyzacji postojowej, jak i urządzeń sanitarnych w pojeździe powoda. Dodatkowo znajduje ona odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego w analogicznych sprawach. W wyroku z dnia 01.04.2011r. Sąd Najwyższy stwierdził, że umożliwienie kierowcy spania w kabinie samochodu nie stanowi zapewnienia bezpłatnego noclegu w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002r. ((sygn. akt I PK 234/10). Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2013r. (sygn. akt II PK 144/12.) Jak to wynika ze stanowiska wyrażonego w tym orzeczeniu „Koszty noclegów powinny być rekompensowane nawet przy wykluczeniu formuły podróży służbowej i braku indywidualnej umowy z pracodawcą. Trudno bowiem odmówić kierowcy prawa do określonego standardu wypoczynku nocnego. Umożliwienie kierowcy spania w kabinie samochodu nie stanowi zapewnienia pracownikowi bezpłatnego noclegu(…) Pracownik powinien wówczas uzyskać rekompensatę i za odpowiednią przyjmuje się wysokość ryczałtową odpowiadającą kwocie kosztu noclegu, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg.”W konsekwencji powyższej, trafnej oceny, prawidłowo Sąd I instancji przyjął również, że powodowi za okres sporny przysługuje co do zasady ryczałt za noclegi. Zgodnie zart. 77 (5) §3-4 kp, pracodawcy spoza sfery budżetowej mogą ustalać we własnym zakresie warunki wypłacania pracownikom należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju i poza jego granicami -w tym także diet- w układzie zbiorowym pracy, w regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę. W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień dotyczących w/w należności pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej -aktualnie jest to rozporządzenie z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. Nr 167), a w okresie spornym było to rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991).W rozpoznawanej sprawie źródłem uprawnienia powoda do żądania ryczałtu za noclegi jest Regulamin Wynagradzania obowiązujący u strony pozwanej. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, par. 10 tego Regulaminu stanowi, że w przypadku podróży służbowej, pracownikom przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z tą podróżą. Do tych świadczeń zaliczono obok diet i dodatku transportowego, limit na noclegi w wysokości nie mniejszej niż 25% kosztów noclegu ustalonego dla poszczególnych krajów. Ryczał ten został wyraźnie wyodrębniony. Taki zapis Regulaminu jest przeniesieniem zapisów Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19.12.2002r. (obowiązującego w okresie spornym)- zatem problem możliwości analogicznego jego stosowania w przedmiotowej sprawie nie występuje. Jednocześnie słusznie, w kontekście jasnych zapisów Regulaminu Wynagradzania strony pozwanej, Sąd I instancji przyjął, że nie można przyjąć, aby powód zrzekł się ryczałtu za noclegi. Nie można też przyjąć, że pokryciu ewentualnych kosztów noclegu miał służyć wypłacany powodowi dodatek transportowy.W związku z uregulowaniem kwestii limitu na noclegi w akcie wewnątrzzakładowym strony pozwanej, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszona przez apelującego akceptacja przez powoda warunków w jakich nocował. Słusznie wskazał apelujący, że zgodnie z przepisem art. 8 ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienne okresy wypoczynku i skrócone tygodniowe okresy wypoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Zgodnie jednak z pkt 5 preambuły Rozporządzenia, „Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w zakresie warunków pracy nie powinny naruszać prawa pracodawców i pracowników do przyjęcia, w układach zbiorowych lub inny sposób, przepisów korzystniejszych dla pracowników.” Jak wskazywano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, w realiach rozpoznawanej sprawy sam pracodawca nałożył na siebie obowiązek zapłaty limitu za noclegi w stworzonym przez siebie Regulaminie Wynagradzania.Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż zarówno diety, jak i dodatek transportowy, pracodawca wypłacał powodowi przez cały okres jego zatrudnienia. Choć z formalnego punktu widzenia, przed 10 kwietnia 2010r., praca kierowcy transportu międzynarodowego nie była podróżą służbową w rozumieniuart. 775k.p., to należy przyjąć, że strona pozwana, wypłacając powodowi za wyjazdy „w trasę” diety i dodatki transportowe, sama traktowała te wyjazdy jako podróży służbowe.Jeśli chodzi o wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia, to zostało ono oparte na dokumentach przedłożonych przez pracodawcę. Strona pozwana ich nie kwestionowała w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zarzuty (które są jednocześnie bardzo ogólne) podnoszone w tej kwestii dopiero w apelacji, są spóźnione. Nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia nowych dowodów w tym zakresie okoliczność, że strona pozwana liczyła na pozytywne rozstrzygnięcie sporu co do zasady. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu I Instancji jest również słuszne w zakresie wysokości zasądzonych na rzecz powoda ryczałtów za noclegi.Wobec prawidłowej oceny Sądu I Instancji, że nocleg w kabinie pojazdu nie stanowi bezpłatnego noclegu, choćby pojazd był najwyższej klasy, Sąd Okręgowy uznał, że nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski dowodowe zawarte w apelacji, w tym wniosek o przesłuchanie prokurenta firmy. Wnioski te były jednocześnie spóźnione, albowiem mogły one zostać powołane w postępowaniu przed sądem I Instancji. (art. 380 k.p.c.). Tezy dowodowe na ich poparcie stanowią bowiem odzwierciedlenie prezentowanego od początku sporu stanowiska strony pozwanej i kontrargumenty dla niezmiennego i szeroko uzasadnionego w postępowaniu przed Sądem Rejonowym stanowiska powoda. W konsekwencji nie można przyjąć, aby potrzeba ich powołania powstała później –art. 380 k.p.c.Wbrew zarzutom apelacji, w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy i dokonał tego na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym dowodów przedłożonych przez stronę pozwaną. Jednocześnie strona pozwana była zawiadamiana o terminie każdej rozprawy, a dwukrotna nieobecność na rozprawach nie była w porę, tj. do czasu ich przeprowadzenia, usprawiedliwiana. Pominięcie dowodu z przesłuchania prokurenta firmy z uwagi na jego nieusprawiedliwione niestawiennictwo było uzasadnione i nie zostało dokonane z naruszeniem treściart. 302 k.p.c.Z powyższych względów, na podstawieart. 385 k.p.c., Sąd apelację oddalił jako bezzasadną.Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym znajduje oparcie wart. 98 k.p.cipar. 11 ust. 6ust. 6i ,par. 11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu..