Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 234/13
Data wyroku: 2013-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bobrowska, Beata Marzec, Małgorzata Jankowska
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. aktIV Ka 234/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodnicząca: SSO Beata Marzec
Sędziowie: SO Małgorzata Jankowska
SO Agnieszka Bobrowska (spr.)
Protokolant: Kamila Michalak
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Ilony Talar
po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r.
sprawyP. S.iM. H. (1)
oskarżonych zart. 178a § 1 kki innych
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. IV K 618/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelacjęza oczywiście bezzasadną,

II
wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 234/13

UZASADNIENIE
P. S.iM. H. (1)zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 16 czerwca 2011r. wS.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży z włamaniem do garażu, skąd po uprzednim wyłamaniu zamków w drzwiach zabrali betoniarkęA.o wartości 998 zł., czym działali na szkodęR. N., tj. o czyn zart. 279 § 1 kk.

P. S.został nadto oskarżony o to, że:

II
w dniu 16 czerwca 2011r. wS.przyulicy (...)znieważył słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe funkcjonariusza PolicjiM. J.podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226 § 1 kk;

III
w dniu 16 czerwca 2011r. wS.przyul. (...)/(...)w ruchu lądowym kierował samochodem ciężarowym markiI. (...)onr rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości około 0,89 mg/l w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178a § 1 kk.

M. H. (1)został nadto oskarżony o to, że:

IV
w dniu 16 czerwca 2011r. wS.przyul. (...)/(...)w ruchu lądowym kierował samochodem ciężarowym markiI. (...)onr rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości około 0,81 mg/l w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178a § 1 kk.

Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie IV K 618/11 uznał oskarżonychP. S.iM. H. (1)za winnych popełnienia zarzucanego im wpunkcie Iczynu i za to na podstawieart. 279 § 1 kkwymierzył każdemu z nich karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 kkgrzywny po 100 stawek dziennych po 10 zł. każda.
Nadto uznałP. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie IIczynu i za to na podstawieart. 226 § 1 kkwymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto uznałP. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie IIIczynu i za to na podstawieart. 178a § 1 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 10 zł. każda.
Na podstawieart. 1 § 2 kkiart. 17 § 1 pkt 3 kpkSąd Rejonowy umorzył postępowanie karne wobecM. H. (1)o czyn IV i w tej części na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kkpołączył orzeczone wobecP. S.kary pozbawienia wolności i grzywny i orzekł karę łączną 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł. każda stawka.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobecP. S.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, oddając go w tym okresie po dozór kuratora.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobecM. H. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, oddając go w tym okresie po dozór kuratora.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobecP. S.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 17 czerwca 2011r.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonym zatrzymanie w dniach 16 i 17 czerwca 2011r. jako równoważne czterem stawkom dziennym.
Na podstawieart. 627 kpkiart. 633 kpkzasądził od oskarżonych za rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych:
-  w 2/3 części odP. S., w tym kwotę 580 zł. tytułem opłaty,
-  w 1/3 części odM. H. (1), w tym kwotę 380 zł. tytułem opłaty.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł prokurator. Wyrok zaskarżył w całości, na niekorzyść oskarżonychP. S.orazM. H. (1).
Na podstawieart. 427 § 2 kpkwyrokowi zarzucił w oparciu o przepisart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnej ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynuM. H. (1)ujętego w punkcie IV aktu oskarżenia zart. 178a § 1 kki okoliczności wymienionych w tym przepisie (tj. rodzaju i charakteru naruszonego dobra, sposobu i okoliczności popełnienia czynu), które zdaniem Sądu uzasadniają twierdzenie, że czyn oskarżonegoM. H. (1)był szkodliwy społecznie w stopniu znikomym, podczas gdy okoliczności te należy rozpatrywać odmiennie w ocenie stopnia szkodliwości społecznej czynu, nadto w oparciu o przepisart. 438 pkt 4 kpkrażącą niewspółmierność wymierzonejP. S.kary, wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonemu za czyn zart. 178a § 1 kkujętego w punkcie III aktu oskarżenia kary grzywny 80 stawek dziennych po 10 zł. każda oraz wymierzenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, podczas gdy społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu, rodzaj naruszonych przezeń reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym i rozmiar ich naruszenia oraz wzgląd na cele kary, wskazują na zasadność orzeczenia powyższego zakazu na okres 3 lat, nadto w zakresie kary zasadniczej wymierzenie podejrzanemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Podnosząc powyższe zarzuty prokurator, powołując się na przepisart. 437 § 1 i 2 kpk, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie czynuM. H. (1)ujętego w punkcie IV aktu oskarżenia zart. 178a § 1 kk, zaś w zakresie czynuP. S.zart. 178a § 1 kkujętego w punkcie III aktu oskarżenia, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wskazanemu oskarżonemu za wymieniony czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz wymierzenie kary łącznej w wymiarze 1 roku oraz 6 miesięcy pobawienia wolności i utrzymanie pozostałych rozstrzygnięć w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora okazała się oczywiście bezzasadna.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy zgromadził w sprawie materiał dowodowy niezbędny dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Poddał go następnie ocenie odpowiadającej zasadom logicznego rozumowania, z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc zgodnej z regułami określonymi w przepisieart. 7 kpk. Również poczynione ustalenia faktyczne są w pełni prawidłowe i znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach. Stanowisko swoje Sąd Rejonowy wyłożył w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku sporządzonych zgodnie z wymogami stawianymi dyspozycją przepisuart. 424 kpk.
Wskazać należy, że prokurator nie kwestionował dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu inkryminowanych zdarzeń, ani przyjętej kwalifikacji prawnej czynów. Również Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw, by w rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w tym zakresie ingerować.
Przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie w odniesieniuP. S.– rodzaj oraz wymiar kary i środka karnego orzeczonych za czyn zarzucony mu w punkcie III aktu oskarżenia (w konsekwencji także rozmiar kary łącznej pozbawienia wolności), a w odniesieniu doM. H. (1)– ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzuconego mu w punkcie IV aktu oskarżenia (w konsekwencji umorzenie postępowania w tym zakresie).
Odnosząc się do apelacji w zakresie dotyczącym oskarżonegoP. S.stwierdzić należy, że rodzaj i rozmiar kary zasadniczej, jak też rozmiar orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określone przez Sąd Rejonowy, respektują, zdaniem Sądu Okręgowego, dyrektywy sądowego wymiaru kary zakreślone przepisemart. 53 § 1 i 2 kk. Sąd I instancji procedował bowiem w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić przy tym należy, że Sądmeritiuwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na poprawne kształtowanie rozstrzygnięcia o karze i prawidłowo je wyważył, nie zaś jedynie te obciążające, które eksponuje prokurator w apelacji. Oczywistym jest, że oskarżony był w znacznym stopniu nietrzeźwości – jak prawidłowo ocenił to Sąd Rejonowy, bowiem określenie owego stanu na „bardzo silny stan upojenia alkoholowego” – jak czyni to skarżący – nie przekonuje, jeśli zważyć na wynik pomiaru przedmiotowego stanu nietrzeźwości, rzecz jednak w tym, że nie jest to jedyna okoliczność, która winna znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary. Znaczenia pozostałych okoliczności, poprawnie wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie należy umniejszać, bo przecież – skoro dotyczą sposobu i okoliczności popełnienia czynu, a także postaci zamiaru i motywacji sprawcy – wpływają na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanegoP. S.czynu, które należy mieć na uwadze po myśliart. 53 § 1 i 2 kkprzy rozstrzyganiu o karze. Nie przekonuje twierdzenie skarżącego, że nie są to okoliczności, które uzasadniają wybór kary najłagodniejszej spośród alternatywnie przewidzianych w sankcji przepisuart. 178a § 1 kk, jak też przy określeniu okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, skoro w istocie oskarżony przejechał jedynie około 20 metrów, o bardzo późnej porze, na drodze osiedlowej, gdzie nie odbywał się wówczas ruch pieszych, czy samochodów. Słusznie w takiej sytuacji Sąd Rejonowy przyjął, że niebezpieczeństwo, które oskarżony stwarzał było nieznaczne i w zasadzie ograniczało się do niebezpieczeństwa dla mienia (zmaterializowanego poprzez uderzenie pojazdem w słup) i dla nietrzeźwego kolegi, który jednak przebywał w tym miejscu dobrowolnie, mając świadomość stanu współoskarżonego. Dodać przy tym należy, że Sąd Rejonowy – wbrew stanowisku prokuratora – nie zaprzeczył tym stwierdzeniem dokonanym przez siebie ustaleniom faktycznym, z których wynikało, żeP. S.w istocie uderzył pojazdem w słup, bo przecież przyjął, iż w tym właśnie tkwiło niebezpieczeństwo, które stwarzał w ruchu drogowym. Oczywistym natomiast jest, że w okolicznościach opisanych przez Sąd Rejonowy było ono mniejsze aniżeli byłoby w sytuacji pokonania przez oskarżonego dłuższego dystansu, w porze dziennej, przy natężeniu ruchu drogowego i w tym także tkwi istota rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w omawianym zakresie, którą niesłusznie kwestionuje skarżący. Jeśli dodać do tego, że oskarżony nie był karany sądownie (a przecież jest to jednak z istotniejszych okoliczności dotyczących – już nie czynu, ale osoby sprawcy), to wybór kary grzywny – jako kary zasadniczej, jej rozmiar, a także rozmiar orzeczonego środka karnego – tu na minimalnym poziomie – jest, zdaniem Sądu Okręgowego, trafny.
Odnosząc się natomiast do apelacji w zakresie dotyczącym oskarżonegoM. H. (1)stwierdzić należy, że prawidłowo, zdaniem Sądu odwoławczego, Sądmeritiocenił stopień społecznej szkodliwości czynu zart. 178a § 1 kkna znikomy, co skutkowało umorzeniem postępowania co do tego czynu. Skarżący odwołał się w tym zakresie do tych samych argumentów, co w przypadkuP. S., co oznacza, że ponownie – jak wskazano w akapicie powyżej – okoliczności wpływające na poprawną ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu traktuje wybiórczo i eksponuje te niekorzystne dla oskarżonego, a dezawuuje znaczenie pozostałych, równie poprawnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazanych. Sam fakt formalnego wyczerpania ustawowych znamion przestępstwa zart. 178a § 1 kk, a także znaczny stopień nietrzeźwości sprawcy (i w tym przypadku określenie go, jak czyni to skarżący, na bardzo silny stan upojenia alkoholowego, stanowi wyraz przerysowania kwestii mającej zasadnicze znaczenie dla prokuratora), nie może prowadzić do wniosku o niewłaściwej ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu w stosunku do tej, którą zaprezentował Sądmeriti, mając przy tym na względzie te okoliczności, które po myśli przepisuart. 115 § 2 kpkwinien mieć na uwadze przy owej ocenie.
Prokurator w uzasadnieniu apelacji podzielił wnioski Sądu Rejonowego, żeM. H. (1)usiadł za kierownicą pojazdu tylko dlatego, że drugi oskarżony nie radził sobie z prowadzeniem pojazdu, a zatem został kierowcą jedynie przypadkowo i przejechał niewielki odcinek drogi (zaledwie 10 – metrowy, a więc krótszy niżP. S.), a jednak pominął istotę tej okoliczności, która trafnie nie umknęła Sądowi Rejonowemu, że niebezpieczeństwo, które stwarzał, było jeszcze mniejsze (wręcz znikome, jak słusznie przyjął Sądmeriti), a zamiar kierowania samochodem nie był przemyślany, a podjęty jedynie niejako przy okazji, co niewątpliwie wpływa także na umniejszenie i stopnia winy, i kwestionowanego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Co zaś się tyczy wnioskowania skarżącego, żeM. H. (1)bez wątpienia w przypadku skutecznego dokonania kradzieży, prowadziłby pojazd w drodze powrotnej, to jest ono dowolne, nie znajdujące żadnego oparcia w zgromadzonych dowodach i jako takie nie może stanowić trafionego argumentu dla podważenia oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu.
Za poprawne należy także uznać rozstrzygnięcia o pozostałych karach, w tym karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny orzeczonej wobecP. S.oraz zastosowanych środkach probacyjnych. Rozstrzygnięć tych, co do zasady, nie kwestionował także prokurator, a potrzebę zaostrzenia kary łącznej pozbawienia wolności wobecP. S.upatrywał jedynie w związku z oczekiwaną zmianą rozstrzygnięcia co do kary odnośnie czynu kwalifikowanego zart. 178a § 1 kk, której jednak Sąd Okręgowy nie dokonał.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, stosownie do treściart. 437 § 1 kpk, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, a skoro podniesione przez skarżącego zarzuty miały charakter nietrafnych – uznano wywiedzioną apelację za oczywiście bezzasadną.
W przedmiocie kosztów sądowych rozstrzygnięto w oparciu o przepisart. 636 § 1 kpk.

......................... ......................... .........................
SSO Agnieszka Bobrowska SSO Beata Marzec SSO Małgorzata Jankowska