Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 175/12
Data wyroku: 2012-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Orechwa-Zawadzka, Bożena Szponar-Jarocka
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z dn. 17.XII.1998r. o emeryturach i rentach  FUS

Sygn.akt III AUa 175/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2012r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący : SSA Barbara Orechwa-Zawadzka (spr.)
Sędziowie  : SA Bożena Szponar - Jarocka
: SO del. Dorota Zarzecka
Protokolant  : Barbara Chilimoniuk

po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. w Białymstoku
sprawy z wnioskuH. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o emeryturę
na skutek apelacji wnioskodawcyH. K.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łomży
III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 28 grudnia 2011 r. sygn. akt III U 1157/11

oddala apelację.

sygn. akt III AUa 175/12

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział wB.decyzją z dnia 21.09.2011 r. odmówiłH. K.prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach uznając, iż wnioskodawca nie udowodnił wymaganych 15 lat pracy w takich warunkach. Nie uznano za pracę w warunkach szczególnych okresu od 01.04.1975r. do 10.08.1996r. z wyłączeniem okresów nieskładkowych, uznając, iż świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach nie jest wystawione zgodnie z załącznikiem resortowym do zarządzenia resortowego, tj. nie określa charakteru pracy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r., a wskazane stanowisko robotnik magazynowy nie odpowiada stanowisku podanemu w Dziale VII, poz. 4, pkt. 50 zarządzenia resortowego nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 07.07.1987r., tj. stanowisku robotnika transportu wewnętrznego.
Odwołanieod powyższej decyzji wniósłH. K.wnosząc o jej zmianę i uznanie, że pracował w(...)Zakładach (...)wŁ.w okresie od 01.04.1975r. do 10.08.1996r. w warunkach szczególnych. Wskazał, że w okresie tym był zatrudniony przy rozładowywaniu i załadowywaniu wagonów z towarem. Pracę tą wykonywał w kurzu, pyle, hałasie, niskiej i wysokiej temperaturze. Pracował też na wózku akumulatorowym, przy zalewaniu elektrolitu do akumulatorów, dźwigał ciężary, rozładowywał przędzę z wagonów, ręcznie załadowywał palety i skrzynki. Wszystkie te prace, zdaniem odwołującego, wymagały szczególnej uwagi, ostrożności i dużego wysiłku.
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Łomży oddalił odwołanie.
Z ustaleń poczynionych przez Sąd pierwszej instancji wynika, żeH. K.urodził się(...)., w dniu(...). ukończył 60 lat. Na dzień 01.01.1999 r. posiada on łącznie 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W dniu 23.08.2011 r . złożył wniosek o emeryturę.
Sąd Okręgowy wskazał, iż w sprawie rozstrzygnięcia wymagało, czy wnioskodawcy przysługuje prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych w oparciu o przepisart.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd podkreślił, iż wnioskodawca spełnił warunki określone tym przepisem w zakresiewieku- ukończył 60 lat,stażu pracy- posiada 25 lat okresów składowych i nieskładkowych,rozwiązania stosunku pracy i nie przystąpieniado otwartego funduszu emerytalnego. Sąd odwołując się do treściart. 32 ust. 1, 2 oraz ust. 4, jak również do§ 4 rozporządzenia Rady Ministrówzdnia 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzepodkreślił, że rozstrzygnięcie zasadności odwołania uzależnione było od ustalenia charakteru pracy wykonywanej przezH. K.w kwestionowanym przez ZUS okresie zatrudnienia odwołującego od 01.04.1975r. do 10.08.1996r. Celem wyjaśnienia tej kwestii Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe. Odnośnie okoliczności pracy odwołującego w(...)Zakładach (...)wŁ.wypowiedzieli się świadkowieM. F.orazK. N.. Analizując zeznania powyższych świadków Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że z uwagi na spójność, wzajemną zgodność i logikę zasługiwały one na przypisanie im waloru wiarygodności. Jednakże, zdaniem Sądu, zeznania te nie dowodzą faktu, że odwołujący pracował w szczególnych warunkach. Wskazują co prawda, że praca przy rozładunku, w którym brał udział odwołujący, była ciężka, wykonywana na powietrzu, nie potwierdzają jednak, że odwołujący wykonywał pracę wskazaną w świadectwie pracy w szczególnych warunkach na stanowisku w nim wskazanym, tj. robotnika transportu wewnętrznego przy pracach przy produkcji i wykańczaniu wyrobów włókienniczych. Zdaniem Sądu, bez wątpienia praca odwołującego polegała na operowaniu wózkiem akumulatorowym i ręcznym rozładunku wagonów z przędzą. Prace te nie są jednak wskazane w powołanych wyżej przepisach jako prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Celem usunięcia wątpliwości, czy pracaH. K.w(...)Zakładach (...)wŁ.była pracą w szczególnych warunkach, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu BHP. Sąd pierwszej instancji przytoczył ustalenia i wnioski zawarte w opinii biegłegoZ. C.. Wynika z nich, że odwołujący pracując w(...)był zatrudniony jako robotnik magazynowy wMagazynie (...)(zaopatrzeniu) od dnia 01.04.1975r.do dnia 15.03.1979r., tj. 3 lata 11 miesięcy i 15 dni, po czym od dnia 16.03.1979r. do dnia 10.08.1996r., tj. 17 lat, 4 miesiące i 25 dni jako robotnik magazynowy wMagazynie (...).Biegły podkreślił, że w aktach osobowych odwołującego brak jest dokumentów określających zakres jego obowiązków. Następnie stwierdził, że przy założeniu typowej struktury i zakresu działalnościMagazynu (...)w(...)wŁ., praca w tym magazynie nie spełnia wymagań ustawowych uznania jej jako wykonywanej w warunkach szczególnych w oparciu o w/w rozporządzenie Rady Ministrów. Natomiast praca wykonywana przez odwołującego na stanowisku robotnika magazynowego wMagazynie (...)obejmowała trzy zasadnicze grupy czynności: wyładowywanie wagonów, obsługa wózków i przygotowywanie skrzynek. Biegły uznał, że prace te nie są pracami wykonywanymi w warunkach szczególnych w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów. Podkreślił, że odwołujący wykonywał okresowo - jeden tydzień na trzy tygodnie pracy - prace przy transporcie surowców włókienniczych, tj. przędzy uwzględnionej w wykazie A Działu VII poz. 1. Wobec powyższego, zdaniem biegłego, nie można było uznać, że odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku wykonywał prace związane z transportem wewnętrznym na wydziale przędzalni.
Sąd pierwszej instancji uznał powyższą opinię za wiarygodną. Podkreślił, że w sprawie brak dowodów, które uzasadniałaby odmienną ocenę warunków pracyH. K.w spornym okresie.
Sąd wskazał, że w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 12.08.1996r. wpisano, że była to praca w szczególnych warunkach na stanowisku robotnika magazynowego, wg Działu VII, poz. 4, pkt. 50 załącznika nr. 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 07.07.1987r., jednakże z akt osobowychH. K.nie wynika, aby wypłacano mu dodatek za pracę w warunkach szkodliwych. W ocenie Sądu okoliczności pracyH. K.wynikające z zeznań świadków i dokumentów pozwalają na ustalenie, że odwołujący nie pracował w warunkach szkodliwych stale i w pełnym wymiarze swojego czasu pracy. Sąd podkreślił, iż zeznania świadków dowodzą, iż odwołujący pewne prace wykonywał naprzemiennie, jak też, że wykonywane przez niego prace nie zostały ujęte w wykazie A, dziale VII załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów oraz zarządzeniu Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż odwołujący się nie spełnił wszystkich przesłanek do nabycia emerytury, o jakich mowa wart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nie posiada on bowiem wymaganego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 1 kpcoddalił odwołanie.
Apelację od powyższego wyroku wniósł wnioskodawca. Wskazał w niej, iż wyrok jest krzywdzący. Powoływał się na zły stan swego zdrowia, jak również podnosił, że praca w(...)Zakładach (...)była bardzo ciężka i przebiegała w trudnych warunkach. Wywodził, iż pracę tę należy zakwalifikować jako pracę w warunkach szczególnych. Z treści apelacji wynikało, iż skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie mu prawa do emerytury.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, jak też zastosował właściwe przepisy prawne. Sąd Apelacyjny w pełni przychyla się do tych ustaleń oraz dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej sprawy.
Spór w sprawie dotyczył ustalenia, czy wnioskodawcaH. K.mający ukończone 60 lat i udowodniony 25-letni ogólny staż ubezpieczenia, spełnił warunki do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych, a dokładniej, czy udowodnił 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych.
Poza sporem w sprawie pozostawało, że wnioskodawca w okresie od 1 kwietnia 1975 r. do 10 sierpnia 1996 r. był zatrudniony w(...)Zakładach (...)wŁ.. Organ rentowy nie uznał tego okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych i z tego względu odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia emerytalnego, uzasadniając to okolicznością, iż świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach zostało wystawione niezgodnie z załącznikiem do zarządzenia resortowego, tj. nie określa charakteru pracy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., a wykazane stanowisko robotnika magazynowego nie odpowiada podanemu w Dziale VII poz. 4 pkt 50 zarządzenia resortowego nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r. tj. stanowisku robotnika transportu wewnętrznego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że do wnioskodawcy zastosowanie znajdowałart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: (1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz (2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn i 20 lat dla kobiet). Ponadto emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (art. 184 ust. 2 powołanej ustawy). Przepis ten ma charakter przejściowy, bowiem zawarty został w rozdziale 2 działu X ustawy zawierającym przepisy intertemporalne. Dotyczy on wyłącznie tych ubezpieczonych, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z FUS, tj. w dniu 01.01.1999r., już legitymowali się wymaganym okresem składkowym i nieskładkowym - a w tym wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, lecz nie osiągnęli wieku emerytalnego.
Art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zawiera definicję pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach, stanowiąc, iż jest nim pracownik zatrudniony przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne bądź otoczenia. Art. 32 ust.4 w kwestii przesłanek nabycia prawa do wcześniejszej emerytury odsyła do przepisów dotychczasowych. Aktem normującym tę problematykę jestrozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. 1983 r., nr 8, poz.43 ze zm.). Przepisy §1 ust. 1, § 3 i 4 ust. 1 rozporządzania kreują dla pracownika, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego świadczenia w postaci: osiągnięcia wieku emerytalnego wynoszącego 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, posiadanie wymaganego okresu zatrudnienia w odniesieniu do kobiet na 20 lat, a do mężczyzn na 25 lat, legitymowanie się co najmniej 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu obowiązującym na danym stanowisku.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97 (OSNP 1998/21/638) tylko praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze na stanowiskach wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. wykonywana stale i w pełnym wymiarze uzasadnia skorzystanie z uprawnienia do wcześniejszej emerytury. Wskazania także wymaga, że utrwalony jest już pogląd, iż dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.
Wnioskodawca w toku postępowania przed organem rentowym przedłożył świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 12 sierpnia 1996 r., z którego wynika, że w okresie od 1 kwietnia 1975 r. do 10 sierpnia 1996 r.
stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w warunkach szczególnych jako robotnik magazynowy wymienione w wykazie A, dziale VII wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r.
Zarządzenie nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. (Dz. Urz. MG z dnia 3 sierpnia 1987 r.) w załączniku nr 1, dziale VII, pod pozycją 50 do prac w warunkach szczególnych zalicza pracę na stanowisku robotnika transportu wewnętrznego.
Wobec zakwestionowania przez organ rentowy powyższego świadectwa pracy Sąd pierwszej instancji przeprowadził w sprawie postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia okoliczności wykonywania przez wnioskodawcę pracy w warunkach szczególnych. Posiadanie świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie zatrudnienia w warunkach szczególnych nie przesądza bowiem automatycznie o przyznaniu świadczenia emerytalnego na podstawieart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. z § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.2.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej, co podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25.5.2004 r. w sprawieIII UK 31/04(OSNP z 2005 r., nr 1, poz. 13). Wskazać przy tym należy, że w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego, w tym dotyczących prawa do wcześniejszej emerytury, postępowanie ma charakter odwoławczy z możliwością zgłoszenia nowych faktów i dowodów niebędących dotychczas przedmiotem postępowania przed organem rentowym, które mogą stanowić podstawę orzeczenia sądowego. Wątpliwości co do wykonywania pracy w szczególnych warunkach mogą być usunięte za pomocą wszelkich środków dowodowych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie II UK 148/08 (OSNP 2010/15-16/192, LEX nr 593432). Zebrane w tej sprawie dowody nie dawały podstaw do przyjęcia, iż wnioskodawca w spornym okresie pracował stale i pełnym zakresie czasu pracy w warunkach szczególnych.
Jak wynika z akt osobowych wnioskodawcy, w spornym okresie był on zatrudniony od dnia 1 kwietnia 1975 r. do 15 marca 1979 r. na stanowisku robotnika magazynowego wMagazynie (...), zaś od 16 marca 1979 r. do dnia 10 sierpnia 1996 r. na stanowisku robotnika magazynowego wMagazynie (...). Zeznania przesłuchanych przed Sądem Okręgowym świadkówM. F.(k. 18 v.-19),K. N.(k.19) jak również wyjaśnienia samego wnioskodawcy (k.18-19) prowadzą do wniosku, iż praca odwołującego w spornym okresie polegała na wykonywaniu szeregu różnych czynności.
Z zeznańM. F.wynika, że wnioskodawca pracował jako robotnik magazynowy, jak też jako operator wózka akumulatorowego. Zajmował się również rozładunkiem przędzy z wagonów i samochodów, naprawą i remontem opakowań po przędzy, załadunkiem opakowań zwrotnych do dostawców. ŚwiadekK. N.wskazywał zaś, że odwołujący zajmował się rozładunkiem przędzy oraz dostarczaniem jej do magazynu, a następnie na produkcję.
Zgodzić się należy z Sądem Okręgowym, iż zeznania te w żaden sposób nie dowodzą posiadania przez wnioskodawcę wymaganego stażu pracy w warunkach szczególnych. Także z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że do jego obowiązków należało rozładowywanie przędzy, zbijanie skrzynek, jak też obsługa wózka akumulatorowego. Nie można zatem uznać, że odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace związane z transportem wewnętrznym, co słusznie podniósł biegły sądowy w swej opinii.
Do podobnych konkluzji prowadzi analiza zeznań świadków przesłuchanych w toku uzupełniającego postępowania dowodowego przed Sądem Apelacyjnym.
Z analizy zeznańZ. R.(k. 74), wynika, że wMagazynie (...)pracowało od 10 do 12 osób. Pracownicy tego magazynu zajmowali się rozładowywaniem wagonów i samochodów z dostarczanej przędzy. Po rozładowaniu skrzyń z przędzą były one układane w magazynie. Po otrzymaniu zamówienia pracownicy dostarczali je do Oddziału Przygotowawczego. Świadek wskazał, że po opróżnieniu skrzyń z przędzy pracownicy magazynu przygotowywali je do transportu zwrotnego dokonując ich napraw. Z zeznań świadka wynika też, że obowiązkiem odwołującego było także załadowywanie pustych skrzyń i palet po przędzy do wagonów i do samochodów.
Z zeznańT. Z.(k. 75) wynika, że do obowiązków pracowników magazynu w(...)Zakładach (...)należało wykonywanie wszystkich czynności, które w danym momencie były koniecznie. Według słów świadka „wszyscy w magazynie robili wszystko”. Pracownicy, w tym wnioskodawca jeździli wózkami akumulatorowymi, rozładowywali przędzę, załadowywali puste skrzynie i palety, a także zajmowali się ich naprawą. Świadek podkreślił, iż nie było sztywnego harmonogramu pracy. Trzeba było zachowywać się stosownie do aktualnych potrzeb.
ZeznaniaM. K. (1)(k. 76) świadczą o tym, że zadaniem robotnika magazynowego było dostarczanie przędzy na produkcję, rozładowywanie wagonów, dokonywanie zwrotnego załadunku skrzyń i palet, po ich uprzednim naprawieniu. Do obowiązków takiego pracownika należało też jeżdżenie wózkiem akumulatorowym. Wnioskodawca wykonywał te wszystkie czynności.
Zeznania powyższych świadków opierały się o ich osobiste spostrzeżenia, były przy tym spójne, logiczne, przekonujące. Sąd Apelacyjny dał im wiarę. Świadkowie pracowali w tym samym zakładzie pracy co odwołujący. Z uwagi na zajmowane stanowiska takie jak: kierownik działu BHP (Z. R.), magazynier (T. Z.) oraz robotnik magazynowy (M. K. (1)) świadkowie mieli z wnioskodawcą częstą styczność i stąd dysponowali wiedzą odnośnie rodzaju i charakteru wykonywanej przez niego pracy. W sposób jednoznaczny wynika z ich zeznań, iż odwołujący w spornym okresie nie wykonywał stale i pełnym wymiarze czasu pracy robotnika transportu wewnętrznego. Wnioskodawca wykonywał bowiem szereg zróżnicowanych czynności, które co prawda wymagały od niego zaangażowania i nieraz sporego trudu, ale które nie stanowią pracy w warunkach szczególnych.
Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie należało przypisać zeznaniom świadkaM. K. (2)(protokół k. 107, nagranie zeznania płyta CD k. 108), który pełnił funkcję likwidatora(...)Zakładów (...), a wcześniej był w nim zatrudniony na stanowisku zastępcy dyrektora, w związku z czym znana była mu struktura organizacyjna zakładu pracy, jak i procedury związane z wykonywaniem pracy przez zatrudnionych w nim pracowników, w tym robotników magazynowych i robotników transportu wewnętrznego. Z zeznań tego świadka wynika, że praca odwołującego była pracą fizyczną. Polegała na przyjęciu przędzy z zewnątrz, rozładowywaniu jej z wagonów i samochodów, dostarczeniu do magazynu, a następnie na halę produkcyjną. Świadek podkreślił, iż odwołujący znaczną część swojej pracy wykonywał na zewnątrz. Z jego zeznań wynika także, iż do zakresu czynności odwołującego należało zbijanie skrzynek. Zeznania świadka dowodzą, iż w magazynie nie zatrudniano robotników transportu wewnętrznego. Na takich stanowiskach zatrudniono tylko w tkalni i wykańczalni. Świadek przyznał przy tym, iż osobiście nie wystawiał wnioskodawcy świadectwa pracy w warunkach szczególnych, lecz jedynie je podpisał. Nie dokonywał przy tym analizy wystawionego świadectwa pod kątem danych znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy.
W świetle powyższych zeznań nie ma zdaniem Sądu Apelacyjnego wątpliwości, iż wystawione odwołującemu świadectwo pracy w warunkach szczególnych nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Wnioskodawca nie był nigdy robotnikiem transportu wewnętrznego. Pracował w magazynie, a w(...)Zakładach (...)w magazynach nie zatrudniano pracowników na stanowiskach robotnika transportu wewnętrznego. Na takim stanowisku, co wynika jednoznacznie z zeznań świadkaM. K., zgodnie ze strukturą organizacyjną zakładu, zatrudniono jedynie na produkcji: w tkalni oraz wykańczali. Jest to zresztą logiczne, skoro pracownicy magazynów przebywali przez większą część swego czasu pracy poza budynkiem Zakładów. Odwołujący nie pracował zatem wZakładach (...)w warunkach szczególnych. W czasie swego zatrudnienia pracował jako robotnik magazynowy wykonując różne, wyżej opisane czynności, z których przeważającą część wykonywał na zewnątrz. Pracy tej nie można było potraktować jako pracy w warunkach szczególnych.
W konsekwencji należy stwierdzić, iżH. K.nie legitymuje się wymaganym 15- letnim stażem pracy w warunkach szczególnych, a zatem nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie emerytury w obniżonym wieku na podstawie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Dlatego też Sąd Apelacyjny apelację wnioskodawcy oddalił, o czym na mocyart. 385 kpcorzekł jak w sentencji.

E.Z.