Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 2001/12
Data wyroku: 2012-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Piotrowska, Maria Małek-Bujak, Jolanta Ansion
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17.12.1998 o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 2001/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2012 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Ewa Piotrowska (spr.)

Sędziowie

SSA Jolanta Ansion
SSA Maria Małek - Bujak

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaB. K.(B. K.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Częstochowie

z dnia 16 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV U 784/12

oddala apelację.

/-/ SSA J. Ansion  /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak Sędzia    Przewodnicząca    Sędzia

Sygn. akt III AUa 2001/12

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2012 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.i przyznał ubezpieczonemuB. K.prawo do emerytury od dnia5 października 2011 roku.
We wcześniejszym postępowaniu przed Sądem ubezpieczony wykazał, żew okresie od 1 września 1968 roku do 31 grudnia 1992 roku wykonywał prace przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych w kanałach remontowych wymienione w wykazie A dział XIV poz. 16 rozporządzenia Rady Ministrówz 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw warunkach szczególnych, a to w oparciu o zeznania ubezpieczonego oraz zeznania świadkówE. S.iM. M..
W wyniku apelacji wyrok Sądu Okręgowego z 11 stycznia 2012 roku został uchylony, a postępowanie zniesione w całości z powodu jego nieważności albowiem organ rentowy nie został dopuszczony do udziału w sprawie.
Sąd Okręgowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie zeznań świadkówS. J.orazM. M.ustalił, że świadek
S. J.w latach 1967-1979 pracował w(...)wC.jako starszy mistrz na hali, w której odwołujący pracował w brygadzie mechaników przy naprawie samochodów ciężarowych. Świadek spotykał ubezpieczonego przy pracachw kanałach, miał w nadzorze brygadę, w której pracował ubezpieczony. Świadek ten kategorycznie potwierdził pracę ubezpieczonego w kanałach remontowych w spornym okresie składając logiczne i wyczerpujące zeznania przed Sądem, które ten uznał za miarodajne. Zeznania te podobnie jak zeznania świadkaM. M.znajdują potwierdzenie w dokumentach dotyczących zatrudnienia w(...)znajdujących sięw aktach rentowych świadka. Świadek wykluczył by ubezpieczony zajmował się naprawą motocykli, samochodów osobowych czy remontem nadwozi.
Sąd I instancji uznał, że już tylko zeznanie świadkaS. J.wystarcza dla uznania słuszności roszczeń ubezpieczonego i wskazał, że dowodemw sprawie są również rzetelne zeznania świadkaS.iM., do których organ rentowy miał możliwość się w toku niniejszego postępowania odnieść.
W oparciu o dokonane ustalenia, Sąd I instancji uznał, że ubezpieczony wykazał się ponad 15-letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych, osiągnął wiek 60 lat, ma wymagany ponad 25-letni staż pracy i rozwiązał umowęo pracę 4 października 2011 roku, a zatem spełnia wszystkie warunki dla uzyskania emerytury z mocy art. 184 ustawy emerytalnej.

Apelację od wyroku wniósł organ rentowy.
Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości wyrokowi temu zarzucił
-  naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c.,328 § 2 k.p.c., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze w warunkach szczególnych, ponadto sporządzenie uzasadnienia, które nie pozwala na weryfikację stanowiska Sądu, a w konsekwencji zarzucił:
-  naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 184 ust. 1 w związkuzart. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprzy zastosowaniu z§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U.Nr 8, poz. 43 ze zm.), poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych w sytuacji niespełnienia przesłanki wymaganej do przyznania prawa do tego świadczenia, tj. posiadaniaco najmniej 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stalei w pełnym wymiarze.
Wskazując na podane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o oddalenie odwołania ubezpieczonego.
W uzasadnieniu apelacji organ rentowy podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych wart. 328 § 2 k.p.c., co uniemożliwia zweryfikowanie ustaleń faktycznych Sądu oraz dokonanej przez niego subsumcji przepisów pod ustalony stan faktyczny. Trudno także ustalić, jakie okoliczności SądI instancji wyjaśnił, nie sposób wywnioskować z uzasadnienia Sądu w jakim okresie ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych.
Nadto, apelujący podniósł, że jeżeli Sąd Okręgowy uwzględnił do pracyw warunkach szczególnych cały sporny okres od 1 września 1968 roku do 31 grudnia 1992 roku, to zeznania świadkaS. J.nie mogą go potwierdzać, bo pracował on wZakładzie (...)wC.od 1967 roku do 1979 roku.
Podniesiono również, że postępowanie przed Sądem Okręgowym w sprawie sygn. IV U 1253/11 zostało zniesione w całości, jako nieważne. Zeznania świadkóww tym postępowaniu nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu niniejszym, albowiem pełnomocnik organu rentowego nie mógłby się zatem w żaden sposób do nich odnieść skoro nie został dopuszczony do udziału w sprawie, co stanowi istotę pozbawienia strony możliwości obrony swych praw.
Dlatego apelujący wywodzi, że ubezpieczony nie wykazał posiadaniaco najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy, co jest niezbędną przesłanką do przyznania emerytury na podstawie art. 184 ustawy cytowanej na wstępie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego nie podlega uwzględnieniu, choć niektóre zarzuty są zasadne.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego i wyeliminowaniu błędów popełnionych przez Sąd I instancji należało stwierdzić, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki konieczne do nabycia emerytury wcześniejszej zart. 184w zw.zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. 2009/153/1227 ze zm.) i w związku z przepisamirozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze(Dz. U. 1983/8/43 ze zm.).
Uszło bowiem uwadze Sądu I instancji, że wyrokiem Sądu Apelacyjnegow Katowicach z dnia 29 marca 2012 roku w sprawie III AUa 418/12 uchylony został wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowiez dnia 11 stycznia 2012 roku z powodu nieważności postępowania i zniesione zostało w całości postępowanie przed tym Sądem w sprawie emerytury ubezpieczonegoB. K..
Powołanie się zatem w uzasadnieniu wyroku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na dowody z zeznań świadków przeprowadzone w nieważnym postępowaniu jest oczywiście bezskuteczne.
Sąd Apelacyjny, uzupełniając postępowanie dowodowe, ponownie przesłuchał świadkówE. S.(k. 117 a.s.) iM. M.(k. 118 a.s.),a także przeprowadził dowód z przesłuchania stron, ograniczając go do przesłuchania ubezpieczonego (k. 118 a.s.). Oceniając zebrany materiał dowodowy wraz z dowodem z przesłuchania świadkaS. J.(k. 86 a.s.), przełożonego odwołującego w latach od 1967 do 1979 doszedł do przekonania, że ubezpieczony pracując w okresie ponad 24 lat jako mechanik samochodowy przy naprawie samochodów ciężarowych w Zakładach(...), pracował w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na jego stanowisku przy pracy określonej w załączniku do rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 roku w wykazie A, dziale XIV poz. 16 czylipracach wykonywanych w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych. Wprawdzie świadekJ.nabył prawo do emerytury w wieku powszechnie obowiązującym, zatem nie musiał powoływać się na świadectwo pracy w warunkach szczególnych, tak samo jak świadekM., który uzyskał prawo do emerytury w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawyo emeryturach i rentach z FUS, niemniej jednak, treść zeznań wszystkich świadkóww przekonujący sposób uzasadnia przyjęcie, że odwołujący pracował w kanałach wymontowując elementy i urządzenia pojazdów ciężarowych i dokonując ich naprawi montażu w tychże kanałach remontowych. Zarówno wielkość zakładu, w którym świadkowie i ubezpieczony byli zatrudnieni jak i charakter tego zakładu przeznaczonego do remontów taboru dużych, ciężarowych samochodów świadcząo wiarygodności zeznań świadków. Nawet gdyby okresowo zdarzało się, że ubezpieczony nie wykonywałby pracy w kanałach, to razem z zaliczonym okresem pracy w warunkach szczególnych (także praca w kanałach remontowych)w(...)wK.w Wydziale(...)wC.posiada ponad 29 lat jednorodnego zatrudnienia, z któregoz prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością 15 lat pracy w warunkach szczególnych można przyjąć do daty 31 grudnia 1998 roku.
Należy także podkreślić, że okoliczność, iż mechanik w czasie obowiązujących go 8 godzin pracy, wychodzi z kanału na przerwę po konieczne do naprawy narzędzie lub w celu zdemontowania części naprawianego pojazdu poza kanałem po to, aby tę część ponownie zamontować w pojeździe w kanale, nie jest niezgodna z normą przepisu § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Celem ustawodawcy było bowiem przyznanie szczególnych przywilejów pracownikom, których główne i jedyne zadanie koncentrowało się na wykonywaniu prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości. Specyfika pracyw dużych jednostkach naprawczych taboru transportowo-spedycyjnego, w halach naprawczych sprawiała, że praca mechanika odbywała się w kanałach, ale czynności pomocnicze do wykonania zadań w kanale musiał wykonać sam mechanik, stąd mógł spędzać poza kanałem konieczną ilość czasu, nie wpływającą jednak na pojęcie pracy w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy.
Mając na uwadze wielkość bazy remontowej pracodawcy ubezpieczonegoi ilość kanałów naprawczych (od 8 do 10) oraz fakt, że naprawy dotyczyły samochodów ciężarowych nie ulega wątpliwości, że praca ubezpieczonego odbywała się w kanałach.
Oceniając zebrany materiał dowodowy, z zachowaniem zasady zart. 233 kpcoraz zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, Sąd Apelacyjny ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając go za wiarygodny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji, na mocyart. 385 kpc.

/-/ SSA J. Ansion  /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak Sędzia   Przewodnicząca    Sędzia

JR