Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 440/13
Data wyroku: 2013-08-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irena Mazurek, Urszula Kocyłowska, Bogumiła Burda
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 386 1 kpc

Sygn. akt

III AUa 440/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia14 sierpnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie:

SSA Bogumiła Burda
SSA Urszula Kocyłowska

Protokolant

sekr. sądowy Anna Kuźniar

po rozpoznaniu w dniu14 sierpnia 2013 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuK. P. (1)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę z tytułu opieki nad dzieckiem
na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawczynię
od wyrokuSądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia5 marca 2013 r.sygn. aktIV U 1545/11

I
zmienia pkt II zaskarżonego wyroku w ten sposób , że zmieniając decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.z dnia 13 października 2011 r., potwierdza prawo wnioskodawczyniK. P. (1)do emerytury także po dniu 13 października 2011 r., zobowiązując organ rentowy do podjęcia wypłaty świadczenia począwszy od dnia 1 listopada 2011 r. ,

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.na rzecz wnioskodawczyniK. P. (1)kwotę 150 zł (słownie sto pięćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego .

Sygn. akt III AUa 440/13

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 14 sierpnia 2013 r.
Decyzją z dnia 13 października 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówiłK. P. (1)prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem, uchylając uprzednią decyzję z dnia 22 października 1997r. potwierdzającą uprawnienie wnioskodawczyni do tak określonego świadczenia. Równocześnie organ rentowy wstrzymał z dniem1 listopada 2011 r. wypłatę emerytury.W podstawie prawnej decyzji powołany zostałart. 114 ust.1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), oraz§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki(Dz. U. Nr 28, poz. 149). W uzasadnieniu zaś faktycznym tego rozstrzygnięcia organ rentowy stwierdził, że przedłożone do wniosku emerytalnego zaświadczenie o stanie zdrowia dziecka nie stanowiło dostatecznego dowodu do wykazania jednej z koniecznych przesłanek nabycia prawa do emerytury, zaś wyniki wszczętego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego wykazały, że stan zdrowia dziecka wnioskodawczyni nie uzasadniał stałej nad nim opieki.

      WnioskodawczyniK. P. (1)odwołała się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie.W odwołaniu z dnia 10 listopada 2011 r. wnioskodawczyni wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez potwierdzenie jej uprawnienia do pobieranego przez okres ponad 14 lat świadczenia emerytalnego w szczególności zarzuciła, że organ rentowy nie miał podstaw do zastosowania przywołanego w podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia art. 114 ust. 1a ustawy emerytalno – rentowej jako, że przedłożone przez nią do wniosku emerytalnego zaświadczenie o stanie zdrowia dziecka spełniało wszelkie wymogi formalne i tak zostało wówczas ocenione. Stąd aktualne działania ZUS stanowią nieuprawnione pozbawienie jej słusznie nabytego prawa. Na poparcie zaś tak wyrażonego poglądu odwołująca przywoływała stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich zawarte w skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o stwierdzenie niezgodności zKonstytucjąwyżej powołanego przepisu , podnosząc nadto ,iż w analogicznej sprawie Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał działania ZUS za naruszające art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji Praw Człowieka ( wyrok z dnia 15 września 2008r. w sprawie Moskal przeciwko Polsce , skarga nr 1073/05) .
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 16 listopada 2011 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR., wnosił o oddalenie żądania wnioskodawczyni z tych samych względów, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji ,podając dodatkowo ,iż to zainicjowane przez niego postępowanie wyjaśniające dorowadziło do ujawnienia nowych dowodów w rozumieniu art.114ust.1 ustawy emerytalno-rentowej ( dokumentacji z przebiegu leczenia dziecka), dających podstawę do weryfikacji uprawnień odwołującej do pobieranego prze nią dotąd świadczenia emerytalnego.
Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołaniaK. P. (1), wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. (sygn. akt IV U 1545/11) :
w pkt. I- zmienił zaskarżoną decyzję ZUS o tyle ,że stwierdził , iż decyzja z dnia 22 października 1997r. zachowała swą moc obowiązującą do dnia13 października 2011r .,
w pkt. II -oddalił odwołanie w pozostałym zakresie tj. co do roszczenia wnioskodawczyni przyznania prawa do emerytury po dniu 13 października 2011r.,
w pkt. III zaś - zasądził od organu rentowego na rzeczK. P. (1)kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawczyniK. P. (1)ur. (...)złożyła w pozwanym organie rentowym w dniu 29 sierpnia 1997r. wniosek o ustalenie prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem – córkąK. P. (2)ur. (...)W chwili składania wniosku emerytalnego wnioskodawczyni pozostawała w zatrudnieniu wSpółdzielni (...)wD., które to zatrudnienie ustało z dniem 14 października 1997 r. z uwagi na „przejście na emeryturę”. Do wniosku emerytalnego dołączone między innymi zostało zaświadczenie lekarskie wydane przez lekarza pediatrę zPrzychodni (...)dla Dzieci(...)wD.z dnia 30 lipca 1997 r., w którym autor zaświadczenia, rozpoznając u córki wnioskodawczyni alergię układu oddechowego, przewlekłe anginy i nerwicę wegetatywną z moczeniem nocnym i anoreksją, zawarł stwierdzenie, iż dziecko wymaga stałej opieki matki z przywołaniem§ 1 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki(Dz. U. Nr 28, poz. 149). Decyzją z dnia 22 października 1997 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przyznał wnioskodawczyniK. P. (1)prawo do dochodzonego świadczenia emerytalnego, podejmując jego wypłatę od dnia 14 października 1997 r. Emerytura była wypłacana odwołującej do dnia 1 listopada 2011r. W całym tym okresie wnioskodawczyni nie podejmowała zatrudnienia . W lipcu 2011 r. pozwany organ rentowy podjął z urzędu działania mające na celu wyjaśnianie stanu zdrowia córki wnioskodawczyni, zwracając się następnie do Głównego Lekarza Orzecznika o wydanie opinii, czy na podstawie dołączonego do wniosku emerytalnego zaświadczenia lekarskiego oraz pozyskanej aktualnie źródłowej dokumentacji z leczenia dziecka można przyjąć, iżK. P. (2)wymagała stałej opieki matki przed dniem 14 października 1997 r. Taka opinia wydana została w dniu 16 września 2011r. i stanowiła ona, że schorzenia córki wnioskodawczyni nie mieściły się w kategorii schorzeń uprawniających do wcześniejszej emerytury. Powyższe stanowisko Głównego Lekarza Orzecznika legło zaś u podstaw - zaskarżonej w niniejszym postępowaniu - decyzji ZUS z dnia 13 października 2011r. r. odmawiającejK. P. (1)prawa do uprzednio przyznanej wcześniejszej emerytury. Przeprowadzony w postępowaniu sądowym dowód z opinii biegłych lekarzy pulmonologa –alergologa i psychiatry , jak również dowód z przesłuchania odwołującej w charakterze strony pozwoliły z kolei Sądowi I instancji na ustalenie, iż stan zdrowia dziecka odwołującej nie wymagał stałej nad nim opieki , zaś ta sprawowana przez wnioskodawczynię , ograniczała się jedynie do uczestnictwa w procesie leczenia córki , ordynowania leków, przy zachowanej pełnej samodzielności dziecka w zakresie pobierania nauki w szkole, czy wykonywania wszelkich podstawowych czynności życiowych , który to stan utrzymuje się do chwili obecnej ( 21 letniaK.P.jest absolwentką Technikum Informatycznego , aktualnie pozostającą bez pracy) . W świetle powyższych ustaleń, Sąd I instancji, dokonując oceny prawnej sprawy w pierwszym rzędzie uznał, że pozwany organ rentowy był władny dokonać weryfikacji uprawnieniaK. P. (1)do pobieranego przez nią dotąd świadczenia emerytalnego , jakkolwiek nie w trybie przywołanego u podstaw zaskarżonej decyzji art.114 ust.1 a ustawy z dni17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) , ale jego ustępu 1 . Stwierdzając tym samym niezupełność podstawy prawnej przyjętego przez ZUS rozstrzygnięcia , Sąd Okręgowy przyznawał odwołującej rację co do tego ,iż sama odmienna ocena waloru dowodowego dołączonego do wniosku emerytalnego zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka , nie mogła stanowić podstawy ponownej oceny jej uprawnień emerytalnych przez ZUS , bo to wyczerpałoby dyspozycję wyżej powołanego art.114 ust.1 a ustawy emerytalno-rentowej , który to przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012r. sygn. akt K 5/11 uznany został za niezgodny z art. 2 i art.67 ustawy zasadniczej i derogowany z porządku prawnego z dniem 8 marca 2012r. ( Dz. U. poz. 251). Jednocześnie jednak Sąd I instancji zauważał , że z chwilą pozyskania przez organ rentowy – nieznanej mu dotąd , a istniejącej przed dniem wydania pierwszorazowej decyzji - dokumentacji z przebiegu leczenia dziecka wnioskodawczyni, zaistniały przewidziane w ustępie 1 art.114 w/w ustawy przesłanki ( ujawnienia nowych dowodów) do takiej weryfikacji . Na poparcie zaś tak wyrażonego poglądu Sąd Okręgowy przywoływał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012r. III UK 223/10 OSNP 2012/21-22/272 . Uznając jednak ,że wadliwość pierwszorazowej decyzji emerytalnej z dnia 22 października 1997r. nie była w żadnej mierze wywołana działaniem wnioskodawczyni , a jedynie zaniedbaniem ZUS , Sąd I instancji wyraził pogląd ,że w tej sytuacji skutki tej decyzji winny rozciągać się aż do dnia wydania decyzji weryfikującej , stąd też przyjęte w pkt. I wyroku w oparciu oart.47714§ 2 kpcrozstrzygnięcie o potwierdzeniu prawa wnioskodawczyni do emerytury do dnia 13 października 2011 r. , przy równoczesnym oddaleniu ( pkt. II wyroku) dalej idącego jej żądania ( tj. w zakresie przyznania prawa do tak określonego świadczenia po w/w dacie ), z przywołaniemart.47714§1kpc. Niezależnie od tego Sąd Okręgowyw Rzeszowie, powołując liczne orzeczenia Sądu Najwyższego, w tym między innymi wyrok tego Sądu z dnia 28 listopada 2002r. III UZP 9/02 OSNP 2003/12/296 , zauważał, że omawiane świadczenie ma charakteru utracalny, stąd też ustanie którejkolwiek z przesłanek warunkujących nabycie do niego prawa uzasadnia wstrzymanie wypłaty emerytury na podstawieart. 134 ust. 1 pkt 1w związku zart. 101 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Tak zaś sytuacja – zdaniem Sądu I instancji-miała również wystąpić w odniesieniu do odwołującej, skoro w świetle choćby jej zeznań, aktualnie 21 letnia córka jest osobą w pełni samodzielną i nie wymaga żadnej opieki. Rozstrzygając zaś o kosztach procesu Sąd Okręgowy uznał ,że zakres uwzględnionego roszczenia uzasadnia obciążeniew całości ZUS poniesionymi przed wnioskodawczynię kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 60 zł , przy powołaniu w podstawie prawnej tej części orzeczeniaart. 98 §1kpcw zw. z§2 ust.1 i 2 oraz §12 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejz urzędu( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) .
Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznychw Rzeszowie z dnia 5 marca 2013 r. – w części oddalającej odwołanie ( pkt. II wyroku) , zaskarżony został przez wnioskodawczynięK. P. (1).W apelacji z dnia 9 kwietnia 2013 r. (v. k. 92-96 ) wnioskodawczyni zarzucając naruszenie prawa procesowego tj.art.4779kpciart.47714kpc, przez niedozwolone wykroczenie poza ramy prawne zaskarżonej decyzji , a tym samym bezpodstawną ocenę prawną sprawy w kontekście – nie przywołanego przez ZUS - art.114ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. Dz. U.z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.), - co równocześnie stanowić miało o naruszeniu prawa materialnego przez zastosowanie tego przepisu , wnosiła o zmianę tej części wyroku Sądu I instancji , poprzez potwierdzenie jej prawa do emerytury także po dniu 13 października 2011r. , przy zasądzeniu stosownych kosztów postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego , skarżącaw szczególności podnosiła ,że Sąd Okręgowy w Rzeszowie był związany w osądzie sprawy wskazaną przez ZUS podstawą prawną zaskarżonej decyzji tj. art.114 ust.1 a ustawy emerytalno- rentowej , co w sytuacji derogowania tego przepisuz porządku prawnego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012r. sygn. akt K 5/11,oznaczało konieczność uwzględnienia w pełnym zakresie żądania jej odwołania .
Pozwany organ rentowy nie ustosunkował się do treści apelacji wnioskodawczyni .

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelację wnioskodawczyniK. P. (1)zważył, co następuje;
Wniesiony przez odwołującą środek zaskarżenia skutkować musi- w ocenie tut. Sądu - wydaniem orzeczenia reformatoryjnego .
Zaskarżony bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 5 marca 2013r. jest wyrokiem naruszającym prawo , choć z innych niż te naprowadzone przez skarżącą względów ( w tym miejscu jednocześnie podkreślić należy , że sąd odwoławczy pełni nie tylko funkcję kontrolną ale i merytoryczną , tak więc w ramach zarzutu naruszenia prawa , może brać pod uwagę z urzędu wszelkie w tym względzie nieprawidłowości sądu I instancji , nawet te nie przywołane przez skarżącego - o takiej roli sądu II instancji stanowi m. innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012r. II UK 264/11 LEX nr 1227968 ) .
Jakkolwiek bowiem w zdecydowany sposób odrzucić należy główny zarzut zaskarżenia , bezprawnego wykroczenia przez Sąd Instancji poza podstawę prawną zaskarżonej decyzji - jako ,że w tym względzie żadne tego rodzaju ograniczenia nie występują  (tak też wprost w wyroku Sąd Najwyższego z dnia 2 października 2008 r.I UK 88/08 OSNP 2010/7-8/100) ,a sąd rozpoznający sprawę dokonuje w każdym przypadku pełnej oceny legalności decyzji , będąc tym samym uprawniony do odmowy przyznania prawa do świadczenia z uwagi na negatywną przesłankę nawet nie poodnoszą przez ZUS ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2002 r. II UKN 42/01 OSNP 2003/22/551) , to równocześnie zauważyć przyjdzie ,iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy brak było podstaw do uznania – jak to uczynił Sąd I instancji- ,że podstawę weryfikacji uprawnieńK. P. (1)do emerytury ( ponownej oceny prawa wnioskodawczyni do tak określonego świadczenia ) stanowić może art.114ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.). Koniecznym bowiem do zastosowania tego przepisu było czy to przedłożenie nowych dowodów czy ujawnienie nieznanych dotąd ZUS okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji pierwszorazowej , gdy tymczasem w odniesieniu do odwołującej żadna z tych przesłanek nie wystąpiła.  Słusznie bowiem Sąd I instancji zauważa, że nie można uznać za nieznaną organowi rentowemu okoliczność przyjętą aktualnie niezupełność zaświadczenia lekarskiego dołączonego do wniosku emerytalnego dla wykazania przesłanki odniesionej do stanu zdrowia dziecka wnioskodawczyni , ale w konsekwencji czyni nieuprawnione i pozostające w sprzeczności z tą tezą stwierdzenie, iż nowością tą ( nowym w sprawie dowodem ) jest dokumentacja z leczenia dziecka , nie dostrzegając zasadniczej kwestii ,iż dowód ten pozyskany został przez ZUS już po wznowieniu postępowania – a więc jako efekt tych działań ,a nie jego źródło ( tak też wprost w niepublikowanym dotąd wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2012r. III UK 13/12 , jaki zapadł w analogicznym do przedmiotowej sprawy stanie faktycznym ) . Powyższe potwierdza też przywołany przez Sąd Okręgowy inny wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012r. III UK 223/10 OSNP 2012/21-22/272 ,w którym wyrażenie wskazywanej jedynie przez Sąd I instancji tezy o możliwości wydania przez organ rentowy decyzji odmawiającej prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem nawet po wielu latach pobierania tego świadczeniaw sytuacji , w której prawo do niego przyznane zostało na podstawie dowodu zawierającego nieprawdziwe dane , poprzedzone zostało –pominiętym już przez Sąd Okręgowy- ustaleniem ,że to sama wnioskodawczyni występując w tamtej sprawie do ZUS o przeliczenie emerytury zaoferowała nowe dowody związane z przebiegiem jej zatrudnienia , pozostające w sprzeczności z tymi dołączonymi do wniosku emerytalnego , co pozwoliło na weryfikację jej ogólnego stażu pracy nie sięgającego koniecznego wymiaru lat 20-stu , a w efekcie stwierdzenie braku prawa do emeryturyw oparciu o art.114 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła niewątpliwe w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy.Z tych to więc wszystkich podniesionych wyżej względów zgodzić się ze skarżącą należało ,iż w jej przypadku jedyną podstawą odmowy prawa do emerytury był- przywołany w zaskarżonej decyzji przez ZUS- art.114ust.1 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) , który w werbalnej swej treści dozwalał na ponowną ocenę prawa do świadczenia w sytuacji braku jakiejkolwiek nowości, a jedynie przy odmiennej ocenie przedłożonych wcześniej dowodów. Skoro jednak przepis tenz dniem 8 marca 2012r., na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. K 5/11 ( Dz. U. poz. 251) derogowany został z porządku prawnego, to obowiązkiem Sądu I instancji przy ferowaniu wyroku - zgodnie z wyrażoną wart. 316 §1kpczasadą aktualności orzekania- była odmowa jego zastosowania , co w konwekcji prowadzić winno do potwierdzenia prawaK. P. (1)do emerytury w całym okresie pobierania przez nią tego świadczenia jak też po dniu wstrzymania jego wypłaty ( o takich skutkach wyroków Trybunału Konstytucyjnego stanowią m. innymi : postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2000 r. III ZP 27/00 OSNAPiUS 2001/10/331, wyrok tego Sądu z dnia 21 listopada 2006 r.IIIPK 42/06 LEX nr 950622 , czy w końcu -w odniesieniu już wprost do spraw EWK –przywołany wyżej nie publikowany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2012r. III UK 13/12 ) . Skoro więc tak się nie stało - wskutek błędnej oceny prawnej sprawy Sądu I instancji( o czym mowa była powyżej ) , to Sąd Apelacyjny -naprawiając powyższe uchybienie - w oparciu oart.386§1kpczmienił zaskarżoną cześć wyroku , potwierdzając prawo wnioskodawczyni do emerytury także po dniu wydania zaskarżonej decyzji , przy jednoczesnym zobowiązaniu pozwanego organu rentowego do podjęcia wypłaty świadczenia od dnia jego wstrzymania tj. 1 listopada 2011r. ( pkt. I wyroku tut. Sądu). Tu jedynie marginalnie przyjdzie też zauważyć ,że zupełnie chybione było również przyjęte przez Sąd Okręgowy – niezaskarżone - rozstrzygnięcie o mocy prawnej decyzji z dnia 22 października 1997r. ,w znaczeniu zachowania przez odwołującą prawa do emerytury od dnia przyznania tego uprawnienia w/w decyzją aż do dnia wydania tej zaskarżonej w niniejszym postępowaniu , z uwagi na nie mogącą rodzić dla wnioskodawczyni ujemnych skutków wadliwość działań ZUS. Dość bowiem powiedzieć ,że w tego rodzaju sytuacjach sam ustawodawca przewidział dla świadczeniobiorców należytą ochronę ,poprzez możliwość wstrzymania wypłaty świadczenia dopiero od miesiąca w którym zostaje wydana decyzji weryfikująca , względnie od miesiąca następnego po dniu jej wydania ( art.134 ust. 1pkt 4 i ust.2 pkt 2 ustawy emerytalno-rentowej), i tak też się stało w odniesieniu do odwołującej. Nie można również podzielić alternatywnie zaprezentowanego przez Sąd I instancji poglądu co do możliwości ostatecznego potwierdzenia legalności zaskarżonej decyzji wobec utracalnego charakteru będącego przedmiotem sporu świadczenia i ustalenia ,że córka wnioskodawczyni na dzień wydania tej decyzji nie wymagała stałej opieki w rozumieniu przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki(Dz. U. Nr 28, poz. 149). Dokonanie bowiem tak określonej oceny prawnej sporu -tj. w kontekście przewidzianych wart. 101 pkt 1w związku z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej przesłanek – wymagałoby uprzedniego wdrożenia przez pozwany organ rentowy określonych art.107 w/w działań , co jednak nie miało miejsca w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy ( tak też wprost w powoływanym już wcześniej kilkakrotnie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2012r. III UK 13/12).
Końcowy wynik sprawy – fakt, iż pozwany ZUS uległ w całości żądaniu odwołującej - uzasadniał z koeli przyjęte w pkt II sentencji wyroku tut. Sądu rozstrzygnięcie o kosztach procesu - obciążenie organu rentowego poniesionymi przez wnioskodawczynię kosztami postępowania odwoławczego , na podstawieart. 98 § 1 kpci przy uwzględnieniu stawek wynagrodzenia reprezentującego skarżącą fachowego pełnomocnika przewidzianych w§ 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejz urzędu(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Na zasądzoną więc z tak określonego tytułu łączną kwotę 150 złotych składały się: koszty zastępstwa procesowegow postępowaniu apelacyjnym w wysokości 120 zł i opłata sądowa od apelacjiw kwocie 30 zł .