Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 53/13
Data wyroku: 2013-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Grzegorz Chojnowski, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania, Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt II AKz 53/13

POSTANOWIENIE
Dnia 6 marca 2013r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski (spr.)

Sędziowie:

SA Grzegorz Chojnowski
SA Piotr Brodniak

Protokolant:

st. sekr. sądowy Anita Jagielska

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Rafała Gawinka
po rozpoznaniu w sprawieM. P.
zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 stycznia 2013r.
sygn. akt III K 228/12
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:

1
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. K.kwotę 147,60(stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemuM. P.z urzęduw postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013r., Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego co do wyroków: Sądu Rejonowego w Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 27.01.2004r., sygn. II K 1213/02, Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 17.11.2006r., sygn. V K 1032/06, Sądu Rejonowego Ekspozytury w Mallrichstadt (Niemcy) z dnia 13.08.2007r, sygn. CS2J9386/07 oraz wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 28.06.2011r., sygn. III K 240/09. W uzasadnieniu wskazał, że czyny

za które wymienionymi wyrokami skazany zostałM. P.nie podlegają łączeniu, ponieważ nie stanowią realnego zbiegu przestępstw. Nadto, wyrok Sądu Rejonowego Ekspozytury w Mallrichstadt (Niemcy) z dnia 13.08.2007r, sygn. CS2J9386/07, nie podlega łączeniu ze względu na treśćart. 92a k.k., gdyż wyrokiem łącznym nie obejmuje się orzeczeń skazujących, wydanych za granicą.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli obrońca skazanego i osobiście skazanyM. P..
Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania:
„- w postaciart. 6 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie przysługującego oskarżonemu prawa do obrony,
- wydanie orzeczenia przy zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z uwagi na to, że oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadku określonym wart. 80 k.p.k.”
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W swoim osobistym zażaleniu skazanyM. P.podniósł, że w uzasadnieniu postanowienia wymieniono wyroki, np. z 2004r., o które nie prosił. Nadto, wbrew prawu odmówiono mu odpracowania kar grzywny, kosztów sądowych i korzyści majątkowej, a karę grzywny świadomie i celowo zamieniono na karę pozbawienia wolności przyjmując 1 dzień pozbawienia wolności za 10 zł grzywny. Wszystkie dokumenty z tym związane wysłał do Sejmu. Od Sądu Apelacyjnego nic nie oczekuje, ale prosi o odpowiedź na zażalenie, które zakończy postępowanie odwoławcze w Polsce, aby sprawę mógł nagłośnić w Brukseli.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenia nie są zasadne.
Wskazana w zażaleniu obrońcy bezwzględna przyczyna odwoławcza, określona wart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.zachodzi wówczas, gdy oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych wart. 79 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 80 k.p.k.lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego

udział był obowiązkowy. Tymczasem w niniejszej sprawie skazany miał zapewnioną pomoc obrońcy w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego przed Sądem Okręgowym, ponieważ jak wynika z zarządzenia z dnia 24.01.2013r., oskarżonemu wyznaczono obrońcę z urzędu i obrońcy doręczono odpis postanowienia o umorzeniu postępowania. Oczywistym też było, że udział skazanego i jego obrońcy w posiedzeniu sądu, w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawieart. 572 k.p.k.nie był obowiązkowy, ponieważ przepisyrozdziału 60 k.p.k.takiego obowiązku nie nakładają, a obowiązek określony wart. 80 k.p.k., pomimo że skazany był pozbawiony wolności w postępowaniu toczącym się przed sądem okręgowym, dotyczy jedynie rozprawy. Zatem prowadzenie przez Sąd Okręgowy posiedzenia bez udziału oskarżonego oraz jego obrońcy, nie może stanowić podstawy do uznania, że w sprawie zaistniało bezwzględne uchybienie przewidziane wart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
Należy jeszcze dodać, że przepisyrozdziału 60 k.p.k.nie stanowią nic odnośnie prawa stron do udziału w posiedzeniu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawieart. 572 k.p.k.W sprawach nieuregulowanych,art. 574 k.p.k., nakazuje stosowanie przepisów o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji, w tym takżeart. 96 k.p.k., który mówi o zasadach stawiennictwa stron, orazart. 339 k.p.k., który z to przepis w § 5 obowiązek lub możliwość wzięcia przez strony, obrońców i pełnomocników udziału w posiedzeniu ogranicza do enumeratywnie wymienionych przypadków. Nie należy jednak do nich posiedzenie w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawieart. 572 k.p.k.Przepisart. 339 § 3 pkt 1 k.p.k.przewiduje prawo stron do udziału w posiedzeniu w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt 2-11 k.p.k., ale nie na podstawieart. 572 k.p.k.Stwierdzenie zatem przeszkody prawnej do wydania wyroku łącznego skutkuje koniecznością wydania postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawieart. 572 k.p.k.na posiedzeniu, w którym strony mają prawo wziąć udział, stosownie do treściart. 96 § 2 k.p.k.w zw. zart. 574 k.p.k., jedynie wówczas gdy się stawią. Na sądzie orzekającym nie ciążył zatem obowiązek zawiadamiania skazanego, jak i jego obrońcy o terminie posiedzenia. W konsekwencji zatem chybiony był zarzut naruszeniaart. 6 k.p.k., zwłaszcza że w sprawie, czego nie

kwestionuje także skarżący, nie zachodziły żadne podstawy do wydania wyroku łącznego. Skarżący nie podniósł również żadnych argumentów wskazujących na to, że zawiadomienie obrońcy o jego wyznaczeniu tydzień po posiedzeniu miało jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Żadnych rzeczowych argumentów, które mogłyby podważyć zaskarżonego orzeczenie nie podniósł również w swoim osobistym zażaleniu skazany.
Dlatego, zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu oparte zostało na treści§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zmianami).