Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 668/13
Data wyroku: 2013-10-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska, Jerzy Menzel

Sygn. akt. IV Ka 668/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Agata Regulska (spr.)
Sędziowie  SSO  Jerzy Menzel
(...)del. do SO Piotr Wylegalski
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bogdana Myrny
po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r.
sprawyZ. O.
oskarżonego o przestępstwo zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 29 marca 2013 r.    sygn. akt V K 65/12
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia – Śródmieścia do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt IV Ka 668/13

UZASADNIENIE
Z. O.został oskarżony o to, że::
okresie od 3 marca 1998 roku do 23 czerwca 1998 roku weW.w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Służby Więziennej w Areszcie Śledczym weW., przekraczając swoje uprawienia , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , wbrew przepisomparagrafu 19 i 31 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 maja 1989 roku w sprawie regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności, działając w krótkich odstępach czasu , z góry powziętym zamiarem i przy wykorzystaniu nadarzającej się sposobności , wielokrotnie wnosił oraz przyjmował poza terenu Aresztu Śledczego weW.nielegalną korespondencjęP. B., która nie została poddana cenzurze organu do dyspozycji , któregoP. B.pozostawał tymczasowo aresztowany , jak również wnosił na teren tejże jednostki penitencjarnej paczki z zawartością papierosów , alkoholu i artykułów spożywczych , które z pominięciem obowiązujących w tym zakresie szczegółowych procedur i bez dokonania sprawdzenia ich zawartości przekazywałP. B., przyjmując w zamian pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 200 złotych
tj. o przestępstwo zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2013r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia:

I
uznałoskarżonegoZ. O.za winnego tego, iż w okresie od 3 marca 1998 roku do 23 czerwca 1998 roku weW.w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Służby Więziennej w Areszcie Śledczym weW., przekraczając swoje uprawienia , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , wbrew przepisom paragrafu 23 i 33 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 maja 1989 roku w sprawie regulaminu tymczasowego aresztowania, działając w krótkich odstępach czasu , z góry powziętym zamiarem i przy wykorzystaniu nadarzającej się sposobności , wielokrotnie wnosił oraz przyjmował poza terenu Aresztu Śledczego weW.nielegalną korespondencjęP. B., która nie została poddana cenzurze organu do dyspozycji , któregoP. B.pozostawał tymczasowo aresztowany , jak również wnosił na teren tejże jednostki penitencjarnej paczki z zawartością papierosów , alkoholu i artykułów spożywczych , które z pominięciem obowiązujących w tym zakresie szczegółowych procedur i bez dokonania sprawdzenia ich zawartości przekazywałP. B., przyjmując w zamian pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 200 złotych , tj. popełnienia przestępstwa zart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 231 § 2 k.k.wymierzył mu karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności i na podstawieart. 33§ 2 k.k.karę grzywny w wymiarze 50 ( pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 ( dwadzieścia ) złotych ;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na 2 ( dwa) lata okresu próby ,

III
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej wobec popełnienia przypisanegoZ. O.przestępstwa w kwocie 200 zł ( dwieście złotych ),

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet orzeczonej kary grzywny   okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie  zatrzymania od dnia 27 kwietnia 2011 roku do dnia 28 kwietnia 2011 roku, przyjmując , że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny ,

V
na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoZ. O.koszty sądowe, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 380 zł.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł oskarżony za pośrednictwem swojego obrońcy.
W treści apelacji zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu:
I. mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. :
1).art. 41§1 kpkw zw. zart. 335§1 kpkpoprzez prowadzenie postępowania wobec oskarżonego przezS.referenta, gdy wcześniej wydała ona – na podstawie tego samego aktu oskarżenia – wyrok przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia w postępowaniu o sygn. akt VK 64/12 w trybieart. 335 kpkwobec innego strażnika więziennego – obecnie świadka w niniejszym postępowaniu (Z. A.), który miał dokonać przyjęcia korzyści majątkowej w analogiczny sposób, w tym samym czasie objętym aktem oskarżenia, od tych samych osób, będących świadkami w niniejszej sprawie i został uznany za winnego na podstawie tożsamych dowodów;
2)art. 171§7 kpkprzez oparcie się na zeznaniach świadkaP. P.złożonych w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi – w sytuacji, gdy osobie tej już na etapie postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie został postawiony zarzut składania fałszywych zeznań, a następnie do sądu wniesiono przeciw tej osobie akt oskarżenia zarzucając jej złożenie fałszywych zeznań w spawie,
3)art. 7 kpk, wyrażającą się w zastąpieniu dowolnością zasady swobodnej oceny dowodów, na skutek wypaczenia sensu wyjaśnień oskarżonego i na skutek niezasadnego uznania za wiarygodne zeznań świadkówP. P.(B.) iJ. B.w takim zakresie, w jakim obciążają oni oskarżonego, przy jednoczesnym uznaniu za nieprawdziwe wyjaśnień oskarżonego, podczas, gdy całościowa ocena zeznań tych świadków uzasadnia twierdzenie, że są one ze sobą sprzeczne i dyskwalifikują wskazane osoby, jako wiarygodne źródła dowodowe, a niespójności w wyjaśnieniach oskarżonego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia;
4)art. 170§1 pkt 3 kpkwyrażającą się w:
- bezpodstawnym oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność zdolności postrzegania, zapamiętywania, a w szczególności odtwarzania przez świadkaJ. B.spostrzeżeń, a także wpływu upływu czasu oraz spożywanego alkoholu i zażywanych środków odurzających na wiarygodność jego zeznań,
- bezpodstawnym oddaleniu wniosku o zwrócenie się do świadkaJ. B.z zapytaniem, czy wyraża zgodę na badanie z użyciem poligrafu (wariografu), zaś w razie uzyskania odpowiedzi twierdzącej – powołanie biegłego z zakresu badań poligraficznych (wariograficznych) i celem poddania świadkaJ. B.takiemu badaniu w celu ustalenia zdolności postrzegania, zapamiętywania, a w szczególności odtwarzania przez tego świadka spostrzeżeń, a także wpływu upływu czasu na wiarygodność jego zeznań z uwagi na okoliczności opisane powyżej,
- bezpodstawnym oddaleniu wniosku o przeprowadzenie konfrontacji między świadkamiJ. B.aP. P.,P. P.aM. J.,P. P.aM. B..
Zarzucając powyższe apelujący wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Odwoławczy za w pełni zasadny uznał sformułowany w treści apelacji zarzut rażącej obrazy przepisów postępowania (art. 41§1 kpk), która to mogła mieć wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia.
Okoliczności wskazywane przez apelującego znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, przekonując, iż sędzia referent orzekał w niniejszej sprawie pomimo istnienia okoliczności, mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość do co jego bezstronności.
Jak wynika to z akt sprawy sędzia referent w niniejszej sprawie w dniu 17 lutego 2012r. wydał wyrok skazujący wobecZ. A.oskarżonego o czyn zart. 231§ 2 kkw zw. zart. 12 kk. Zarzut sformułowany przeciwko w/w obejmował czyn analogiczny z tym, o którego popełnienie jest oskarżonyZ. O.w niniejszej sprawie. Przestępstwa te miały zostać dokonane w tym samym czasie i polegać na przyjęciu korzyści majątkowych od tych samych osób. Zarzuty w stosunku doZ. O.iZ. A.zostały sformułowane przez Prokuratora w tym samym akcie oskarżenia (VDs. 45/09) i oparto je na tym samym materiale dowodowym ( w większości zeznaniach świadków ), a wcześniejsze rozpoznanie sprawyZ. A.było wynikiem uwzględnienia wniosku zart. 335 kpk. Wydając wyrok wobecZ. A.sędzia dokonywał zatem oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Sytuacja taka mogła wywoływać uzasadnioną wątpliwość, czy sędzia ten, orzekając w innej sprawie, na podstawie tych samych dowodów, o kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonegoZ. O., nie zasugerował się wyrażonym już raz stanowiskiem(podobnie SA we Wrocławiu w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., II AKa 381/12 – jakkolwiek na gruncie współsprawstwa).
Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w treści prawidłowo powołanego przez apelującego wyroku z dnia 5 lipca 2012r. VKK 57/12,jeżeli dany sędzia uczestniczy i orzeka w postępowaniu karnym dotyczącym odpowiedzialności określonych osób za czyny, które pozostają ze sobą w związku, to gdy brał on uprzednio udział w osądzeniu spraw niektórych z nich, wyłączonych z danego procesu, nie może być uznany za osobę bezstronną w sprawach pozostałych współoskarżonych, i to zarówno wobec tych, którym zarzucono przestępstwa, jakie mieli oni popełnić wspólnie z osądzonymi już oskarżonymi, jak i w stosunku do innych zarzucanych im czynów pozostających we wzajemnym powiązaniu. Nie można bowiem przyjmować, że to w zależności od poszczególnych zarzucanych tym oskarżonym zachowań przestępnych i ich wzajemnych związków dany sędzia w tym samym postępowaniu jest wobec tej samej osoby raz bezstronny, a innym razem nie może być za takiego uznany.
Reasumując, Sąd Odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie doszło do rażącej obrazyart. 41 § 1 k.p.k., a zatem uznając zarzut apelacji w tym zakresie za uzasadniony, w oparciu o treśćart. 438 pkt 2 kpk, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji, przy czym rozważanie pozostałych zarzutów stało się bezprzedmiotowe.