Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1135/13
Data wyroku: 2013-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: w SO Tamara Pawlak
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw i art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw

Sygn. akt XI Ka 1135/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SA w SO Tamara Pawlak
Protokolant: Katarzyna Zabielska

przy udziale oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku
sprawyR. R.
obwinionego o wykroczenie z art. 86 §1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej
z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII W 1692/12

I
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt. 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw postępowanie w sprawie o wykroczenie zart. 92akw wobecR. R.umarza;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. H.tytułem wynagrodzenia za obronę obwinionego udzieloną z urzędu w I instancji – kwotę 575,64 (pięćset siedemdziesiąt pięć) złotych 64 (sześćdziesiąt cztery) gr., w II instancji – kwotę 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 (sześćdziesiąt) gr.;

III
zwalnia obwinionego od wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa;

Sygn. akt XI Ka 1135/13

UZASADNIENIE
R. R.został obwiniony o to, że w dniu 17 października 2011 roku o godzinie 19.00 wZ., powiatu(...), naulicy (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...), wykonując manewr wyprzedzania nie upewnił się czy pojazd wyprzedzany nie rozpoczął manewru skrętu w lewo w wyniku czego doprowadził do zderzenia z prawidłowo skręcającym samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)kierowanym przezK. F., oraz pokrzywdzonemu pasażerowiJ. K., tj. o czyn z art. 86 § 1 kw
Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 roku w sprawie sygn. akt VII W 1692/12 uznał obwinionegoR. R.za winnego tego, że w dniu 17 października 2011 roku o godzinie 19.00 wZ., powiatu(...), naulicy (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...), wykonując manewr wyprzedzania samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), kierowanego przezK. F., nie upewnił się czy pojazd wyprzedzany nie rozpoczął manewru skrętu w lewo, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym samochodem, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach znacznie ograniczonej zdolności rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem, to jest wykroczenia z art. 86 §1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 700 (siedmiuset) złotych tytułem grzywny; zwolnił obwinionego od opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 100,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.; zasądził od Skarbu Państwa na rzeczKancelarii Adwokackiej (...).J. H.kwotę 575,64 zł. tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.
Wyrok ten zaskarżony został przez obrońcę obwinionego w całości. Apelujący podniósł następujące zarzuty:
I.Obrazę przepisów postępowania mającą n wpływ na treść orzeczenia, tj.:
1)art. 4 k.p.k.,7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.iart. 366 § l k.p.k.. w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na:
- bezzasadnym uznaniu za wiarygodne w całości zeznańS. A. (1), podczas gdy jej zeznania z postępowania wyjaśniającego pozostają w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przed sądem oraz z zeznaniami pozostałych świadków i obwinionego, a sąd orzekający nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia tych sprzeczności;
- bezzasadnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień obwinionego co do przebiegu zajścia z dnia 17 października 2011 roku, w sytuacji gdy znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.
- bezpodstawnym uznaniu za wiarygodne zeznańA. G.złożonych w toku czynności wyjaśniających bez ich weryfikacji w postępowaniu sądowym;
- bezzasadnym oddaleniu przez sąd wniosków dowodowych o udostępnienie od operatora bilingów nrtel. (...)należącego doA. G., wykazu logowań tego telefonu do stacji bazowych w dniu 17 października 2011 roku, zażądanie od przedsiębiorstw taksówkowych informacji, czy w dniu 17 października 2011 roku miało miejsce wezwanie taksówki z postoju przy dworcu PKP wB.na nrtel. (...)na wyjazd doW.,H.lubZ., ustalenie tożsamości taksówkarza, który w dniu 17 października 2011 roku odbył kurs zA. G.po obwinionego, co w konsekwencji nie pozwoliło na weryfikację wersji wydarzeń przedstawioną przez obwinionego;
2)art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego:
II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez:
- bezzasadne przyjęcie, iżS. M.pozostawił kluczyki do pojazdu pokrzywdzonego w jego pokoju i odjechał swoim samochodem, aR. R.wszedł do pokoju, w którym spałM. A.i zabrał kluczyki do jego samochodu;
- bezzasadne przyjęcie, że wyłącznie obwiniony mógł zabrać samochód z posesji pokrzywdzonego i spowodować kolizję, podczas gdy z zeznańS. M.wynika, że wyjeżdżając z posesji pozostawił on otwarty samochód pokrzywdzonego i otwartą bramę, co mogła wykorzystać każda przebywająca w pobliżu osoba i zabrać przedmiotowy pojazd, a ponadto wynika z nich, że siostra pokrzywdzonegoS. A. (1)nie była obecna w trakcie pozostawiania kluczyków do samochoduV. (...), a zapytana przez świadka gdzie znajduje się samochód, nie odpowiedziała, że wie i widziała kto dokonał jego zaboru, lecz poszła obudzić pokrzywdzonego i jego zapytała go o tę okoliczność;
- bezzasadnym przyjęciu, iż portfel obwinionego został znaleziony w samochodzieM. A.i pozostał w nim dlatego, iż obwiniony śpieszył się przy ucieczce z miejsca kolizji i zapomniał go zabrać oraz że znalezione w samochodzie dokumenty i rzeczy osobiste stanowią dowód przeciwko obwinionemu, podczas gdy z protokołu oględzin miejsca zdarzenia wynika, iż takich przedmiotów w ogóle nie było w samochodzie pokrzywdzonego po kolizji.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawieart. 427 § l k.p.kiart. 437 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzuconego mu czynu ewentualnieouchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie może zostać rozpoznana merytorycznie z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (art. 5 § 1 pkt 4 kpw).
W sytuacji bowiem, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia obwinionego z powodu braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy, bądź zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestiach powyżej wskazanych, należy umorzyć postępowanie w razie zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej – przedawnienia karalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407).
Karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od daty jego popełnienia, a jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie, termin ten ulega wydłużeniu do lat dwóch (art. 45 § 1 kw). Ustanie karalności następuje z mocy prawa w rezultacie upływu okresu odpowiadającego terminowi przedawnienia.
Przypisane obwinionemu wykroczenie miało miejsce w dniu 17 października 2011 roku. Upływ okresu dwóch lat zakończył się zatem w dniu 17 października 2013 roku. Tym samym jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane jest uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw.
Na podstawie§ 14 ust.1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U Nr 163 z 2002 roku, poz.1348 z późniejszymi zmianami ), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. H.tytułem wynagrodzenia za obronę obwinionego udzieloną z urzędu w I instancji – kwotę 575,64 (pięćset siedemdziesiąt pięć) złotych 64 (sześćdziesiąt cztery) gr., w II instancji – kwotę 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 (sześćdziesiąt) gr. uwzględniając kwotę należnego podatku VAT.
Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).
Mając zatem powyższe na uwadze należało orzec, jak na wstępie.