Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 552/12
Data wyroku: 2013-10-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II C 552/12

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 14 marca 2012r.M. P.wniósł przeciwkoMiastu S.W.o ustalenie istnienia stosunku najmu pomiędzy powodem i pozwanym, którego przedmiotem jestlokal mieszkalny nr (...)położonego przyulicy (...)wW.. Pełnomocnik powoda podniósł, że decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego jest równoznaczna z umową najmu w przypadku jej niezawarcia. Podniósł, że umowa najmu zawarta w trakcie trwania małżeństwa dotyczyła obydwojga małżonków.
W odpowiedzi na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania cywilnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik pozwanego podniósł, że umowa najmu przedmiotowego lokalu była zawarta na czas oznaczony do dnia 31 grudnia 1998r. Pełnomocnik zakwestionował fakt zamieszkiwania powoda w przedmiotowym lokalu. Poza tym, podniósł, że w dniu 13 czerwca 2012r. umowa najmu przedmiotowego lokalu została wypowiedziana z uwagi na nieregulowanie opłat czynszowych (k. 26).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 marca 1982r.A. P.iM. P.otrzymali przydziałlokalu mieszkalnego nr (...)przyulicy (...)wW.na czas oznaczony do dnia 31 grudnia 1998r. (dowód: decyzja- k.3).
W dniu 18 maja 1982r. umowa najmu przedmiotowego lokalu na czas oznaczony - do dnia 31 grudnia 1998r. została zawarta zA. P.(dowód: umowa najmu- k. 28).
Po upływie terminu wskazanego w umowie najmuA. P.zamieszkiwała nadal w rzeczonym lokalu wraz z synemJ. P.(dowody: oświadczenia- k. 32-33).
W dniu 13 czerwca 2012r.A. P.wypowiedziano umowę najmu w związku z nieregulowaniem należności czynszowych z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 31 lipca 2012r. (dowód: wypowiedzenie- akta lokalowe).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przytoczonych wyżej dokumentów lub ich odpisów i kopii, które uznał za wiarygodne, nie znajdując podstaw do kwestionowania ich prawdziwości biorąc pod uwagę fakt, że również strony niniejszego postępowania nie podważały ich wiarygodności.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 189 k.p.c.powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.
W charakterze stron postępowania w sprawie o ustalenie powinny występować podmioty będące stronami stosunku prawnego lub prawa będącego przedmiotem żądania, chyba że z przepisu szczególnego lub ze związków istniejących pomiędzy różnymi stosunkami prawnymi będzie wynikać, że stan zagrożenia lub niepewności odnosić się może także do podmiotu niebędącego stroną stosunku prawnego wskazanego w pozwie albo też będzie chodzić o takie prawa, które ze swojej natury nie mają określonego zakresu podmiotowego, są bowiem skuteczne erga omnes. W takim wypadku o potrzebie ochrony interesu powoda może przesądzać działanie ze strony pozwanego, które zagraża interesom powoda, chociaż nie prowadzi do nawiązania stosunku prawnego między stronami procesu. Za potrzebą uwzględnienia powództwa zart. 189 k.p.c.nie może jednak przemawiać subiektywnie przekonanie o posiadaniu przez powoda interesu prawnego, lecz obiektywne ustalenie istnienia stanu niepewności lub zagrożenia w zakresie dotyczącym stosunku prawnego lub prawa wskazanego w pozwie, stosunku z nim powiązanego albo podejmowania przez pozwanego działania zagrażającego tym stosunkom prawnym (vide wyrok SA w Warszawie, I ACa 1053/12).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, powód nie wykazał interesu prawnego w dochodzeniu ustalenia istnienia stosunku najmu przedmiotowego lokalu. W przypadku spraw o ustalenie istnienia stosunku najmu, interes prawny zwykle polega na konieczności zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych powoda lub ewentualnie wyraża się w korzyściach finansowych wynikających z możliwości wykupu mieszkania na własność z bonifikatą udzielaną najemcom. Dowody przedstawione przez powoda nie były wystarczające dla wykazania tego interesu, nie może on natomiast pozostawać w sferze przypuszczeń Sądu rozpoznającego sprawę.
W zasadzie powyższe rozważania już na tym etapie uniemożliwiały uwzględnienie powództwa, jednak, w ocenie Sądu zasadnym było również odniesienie się do merytorycznych przesłanek ustalenia stosunku najmu lokalu.
Zgodzić należało się z twierdzeniem powoda, że umowa najmu przedmiotowego lokalu zawarta w dniu 18 maja 1982r. z żoną powoda była skuteczna w stosunku do powoda. Zgodnie bowiem zart.10 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe(Dz. U. 1987, Nr 30, poz. 165) małżonkowie wspólnie zajmujący lokal mieszkalny są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich lub przydział lokalu pozostającego w dyspozycji terenowego organu administracji państwowej nastąpił na rzecz jednego z małżonków. Umowa ta została jednak zawarta na czas oznaczony, do dnia 31 grudnia 1998 roku, po upływie tego terminu wygasła i od tej chwili powód jako wywodzący swe prawo do lokalu od prawa swej małżonki nie dysponuje już żadnym tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu. W związku z tym, od tej chwili powoda z pozwanym nie łączył żaden stosunek prawny.
Zdaniem Sądu, nie można uznać, iż po upływie tego terminu pomiędzy powodem a pozwanym doszło do zawarcia umowy najmu w sposób dorozumiany. Na takie przyjęcie nie pozwalały żadne faktyczne zachowania strony pozwanej i powodowej.
W ocenie Sądu, nawet gdyby uznać że od 1999 roku doszło do zawarcia umowy najmu zA. P.w sposób dorozumiany (poprzez zamieszkiwanie najemcy w lokalu) to umowa ta została skutecznie wypowiedzianaA. P.ze skutkiem na dzień 31 lipca 2012 roku, a powód nie wykazał by w ogóle w lokalu zamieszkiwał i by stanowiło ono jego centrum życiowe w jakikolwiek okresie czasu. Powód na potwierdzenie tej okoliczności nie przedstawił żadnych dowodów podlegających ocenie Sądu. Wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaM. C.został natomiast oddalony jako spóźniony. Wskazać należy, że pełnomocnik powoda na zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie miał zakreślony termin 14 dni licząc od dnia 21 maja 2013r. (k.46). Zdaniem Sądu, pełnomocnik powoda w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nie mógł zgłosić tego dowodu w terminie wcześniejszym (videart. 207 § 6 kpc). Poza wskazanymi rozważaniami dla oceny sytuacji powoda istotne znacznie miały oświadczenia jego małżonki złożone pozwanemu w latach 2000 - 2002, z których to wprost wynika, że powód w przedmiotowym lokalu nie mieszkał. Potwierdzeniem tego był też akta lokalowe, w których to brak było jakiejkolwiek wzmianki o powodzie. Opłaty czynszowe i opłaty eksploatacyjne były ustalane przez pozwanego za dwie osoby, czyli żonę powoda i jego syna.
Dlatego też, mając na względzie powyższe, Sąd nie uwzględnił powództwa powoda o ustalenie istnienia stosunku najmu przedmiotowego lokalu.
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98§1 i § 2 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia spraw. Powód przegrał sprawę w całości i dlatego obowiązany jest zwrócić pozwanemu te koszty w takim samym stosunku /zasada odpowiedzialności za wynik procesu/.
Koszty poniesione przez stronę pozwaną, a podlegające zasądzeniu na jej rzecz od powoda - to wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 180 zł ustalone w oparciu o§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349).
Z/ Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.