Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 581/13
Data wyroku: 2013-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta, Barbara Plewińska, Jarosław Sobierajski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Kradzież, Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk; art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk

Sygn. akt IX Ka 581/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Jarosław Sobierajski (spr.)
Sędziowie SO Andrzej Walenta
SO Barbara Plewińska
Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Kotarska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 roku
sprawyS. J.
oskarżonego zart. 278 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 19 czerwca 2013 roku sygn. akt VIII K 1714/10

I
na podstawieart. 105 § 1 i 2 kpkprostuje oczywiste omyłki pisarskie zawarte w części komparycyjnej wyroku w ten sposób, że:

1
w opisie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 1 adres „ul. (...)” zastępuje adresem „ul. (...)” oraz uzupełnia ten opis o słowa „nie mniejszej niż” pomiędzy zwrotami „o wartości” i „25.250 zł”;

2
w kwalifikacji czynu zarzucanego oskarżonemu wpunkcie 2przepisart. 278 § 1 kkzastępuje przepisemart. 279 § 1 kk;

II
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenia zawarte w pkt I, II i III,

2
uznaje oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 1 aktu oskarżenia, tj. występku zart. 278 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz - na podstawieart. 33 § 1 i 2 kk– grzywnę w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

3
uznaje oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia, tj. występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk, za który - w myślart. 14 § 1 kk– na podstawieart. 279 § 1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz – na podstawieart. 33 § 1 i 2 kk– grzywnę w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

4
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i § 2 kkw miejsce orzeczonych wyżej kar pozbawienia wolności i grzywny wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 90 (dziewięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.

5
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkzawiesza warunkowo wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby,

6
ustala, iż orzeczenie zawarte w pkt VI odnosi się do kary łącznej grzywny wymierzonej oskarżonemu w pkt II ppkt 4 niniejszego wyroku;

III
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

IV
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Toruniu) na rzecz adwokataM. G.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesięciu groszy) brutto tytułem wynagrodzenia z obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

V
zwalania oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 581/13

UZASADNIENIE
S. J.został oskarżony o to, że:

1
w okresie od 1 października 2010 r. do 11 października 2010 r. wT., przyul. (...), z terenu magazynu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia arkuszy blachy aluminiowej w ilości 5 ton o wartości nie mniejszej niż 25250 zł, działając na szkodęS. C. P.-

    tj. o przestępstwo zart. 278 § 1 kk

2
w okresie od 11 października 2010 r. wT., przyul. (...), przy użyciu dorobionego klucza do drzwi wejściowych do magazynu, dostał się do jego wnętrza, skąd usiłował dokonać zaboru w cel przywłaszczenia arkuszy blachy aluminiowej o nieustalonej wartości, jednak zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż został zauważony przez pracownikówS. C. P.-

    tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt VIII K 1714/10, uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1 i 2 aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że czyny te stanowiły ciąg przestępstw zart. 278 § 1 kkorazart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kki za to, w myślart. 91 § 1 kk, na mocy zart. 278 § 1 kk, wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go w tym czasie, na podstawieart. 73 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego oraz na mocyart. 33 § 1, § 2 i § 3 kk- karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 10 zł każda, zaliczając, na mocyart. 63 § 1 kk, na jej poczet okres zatrzymania od 12 października 2010 roku do 13 października 2010 roku, to jest dwa dni.
Na mocyart. 72 § 2 kkzobowiązał oskarżonego do naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłacenie kwoty 10.000,00 zł na rzecz pokrzywdzonej firmyS. C. P.Sp. z o.o.,O.57H,(...), w terminie 2 lat od uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. G.kwotę 2479,68 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.

Wyrok ten zaskarżyli w całości: obrońca oskarżonego i na jego niekorzyść oskarżyciel publiczny.

Oskarżyciel publicznyzaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
Obrazę prawa materialnego, tj.art. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk, polegającą na przypisaniu oskarżonemu występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkw sytuacji, gdy oskarżony usiłował zabrać w celu przywłaszczenia mienie byłego pracodawcy po uprzednim użyciu dorobionego klucza do magazynu, którym nie miał prawa dysponować, czym wyczerpał znamiona występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk

2
Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku w postaciart. 413 § 1 pkt 4 kpkorazart. 399 § 1 kpk, polegające na błędnym wskazaniu w części wstępnej wyroku, że oskarżony stanął pod zarzutami popełnienia przestępstw zart. 278 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk, w sytuacji, gdy w pkt 2 aktu oskarżenia zarzucono mu występek zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk, w efekcie czego sąd bez uprzedzenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej tego czynu skazał oskarżonego za przestępstwa zart. 278 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kki wymierzył mu karę po zastosowaniuart. 91 § 1 kk

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę w części wstępnej kwalifikacji prawnej czynu z pkt 2 aktu oskarżenia na 13§ 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkoraz orzeczenie wobec niego za przestępstwo zart. 278 § 1 kkkary 1 roku pozbawienia wolności i 60 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda, za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkkary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda, a także kar łącznych: 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda.

Obrońca oskarżonegozarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1
Błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstw, których popełnienie zarzucono mu aktem oskarżenia, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniany z uwzględnieniem tego, że początkowe przyznanie się oskarżonego do winy nie wynikało z jego inicjatywy, lecz dokonane zostało pod wpływem groźby utraty pracy, prowadzi do wniosków odmiennych oraz bezpodstawnym - tj. w oparciu o wartości obliczone uznaniowo według nieznanych kryteriów - przyjęciu ilości i wartości skradzionej przez oskarżonego blachy,

2
Obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkiart. 92 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów bez uwzględnienia faktu, że blacha mogła zostać wcześniej wywieziona przez inne osoby, skoro możliwe było dostanie się na teren zakładu bez kontroli i że nie dało się ustalić, czy wśród pojazdów wjeżdżających na teren magazynu znajdował się pojazd oskarżonego, a także wyciągnięcie błędnych wniosków z faktu, że siedzenia w aucie oskarżonego były rozłożone orazart. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego oraz co do tego, ile blachy zginęło i jaki był stan magazynu przed kradzieżą.

W oparciu o w/w zarzuty skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie go i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego, jako bezzasadna w stopniu oczywistym, nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok został jednak zmieniony wskutek stwierdzenia uchybienia, na którego istotę trafnie wskazał prokurator we wniesionym przez siebie środku odwoławczym.

Z uwagi na fakt, że obrońca oskarżonego nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku, sporządzając je sąd odwoławczy, po myśliart. 457 § 2 kpk, ograniczył się do wyjaśnienia, czym kierował się oceniając zasadność zarzutów podniesionych przez drugiego ze skarżących i dokonując zmiany zaskarżonego wyroku.

Sąd I instancji właściwie ocenił zgromadzone dowody i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Aprobując przeprowadzoną analizę dowodową, prokurator trafnie wskazał, że dochodząc do wniosku, iż oskarżony rzeczywiście w okresie od 11 października 2010 roku, po dostaniu się przy użyciu podrobionego klucza do wnętrza magazynu, usiłował zabrać stamtąd w celu przywłaszczenia blachę aluminiową, sąd meriti błędnie przypisał mu popełnienie czynu kwalifikowanego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk. Zabór mienia po uzyskaniu do niego dostępu dzięki pokonaniu zabezpieczeń wbrew woli właściciela - a na próbę dokonania takiego właśnie czynu jednoznacznie wskazuje zebrany materiał dowodowy - faktycznie wypełnia znamiona kradzieży z włamaniem.
Ustosunkowując się szczegółowo do zarzutów apelacji prokuratora zauważyć jednak należy, że z pisemnych motywów orzeczenia wynika, że sąd orzekający również nie miał w istocie wątpliwości co do tego, że oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego wart. 279 § 1 kk. W uzasadnieniu wskazano wprost, że jedynie omyłkowo przypisany mu czyn został zakwalifikowany jako kradzież w typie podstawowym (k. 298). Zważywszy na powyższe i fakt, że oskarżonemu w pkt 2 aktu oskarżenia postawiono zarzut popełnienia właśnie występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk, a nieart. 278 § 1 kk- jak niezgodnie z prawdą wskazano redagując część wstępną zaskarżonego wyroku, która winna wiernie w ślad za aktem oskarżenia przytaczać treść zarzutów - w realiach sprawy nie może być więc mowy o tym, że wydając wyrok, oprócz obrazy prawa materialnego, sąd meriti naruszył także wskazane w apelacji przepisy postępowania. Nie sposób wszak w tej sytuacji czynić sądowi zarzutu z braku uprzedzenia o zmianie kwalifikacji prawnej, czy z uwagi na - kolokwialnie mówiąc - czysto sprawozdawczy charakter części wstępnej wyroku, traktować błędnego przytoczenia treści jednego z zarzutów inaczej, niż oczywistą omyłkę pisarską, o której mowa wart. 105 kpk.
Dostrzeżenie uchybienia, którego dopuścił się sąd orzekający, implikowało konieczność dokonania zmiany zaskarżonego wyroku. Niezbędne stało się nie tylko „poprawienie” kwalifikacji prawnej tego z przypisanych oskarżonemu czynów, którego dopuszczenie się zarzucono mu w pkt 2 aktu oskarżenia, ale i ponowne orzeczenie o konsekwencjach wynikających z popełnienia obu występków będących przedmiotem postępowania. Z uwagi na brak tożsamości ich kwalifikacji prawnej niedopuszczalne było bowiem uznanie, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 kk, jak przyjęto to w zaskarżonym wyroku.
Mając na uwadze powyższe, sąd odwoławczyuchylił rozstrzygnięcia zawarte w pkt I, II i IIIzaskarżonego wyroku.
Uznając – stosownie do bezbłędnych ustaleń poczynionych przez sąd I instancji - oskarżonego za winnego dopuszczenia się obu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, sąd odwoławczy wymierzył mu za popełnienie każdego z nich odrębną karę.
Przychylając się do wniosku prokuratora, mając na uwadze zawinienie oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości każdego z czynów, oceniany przy uwzględnieniu wartości skradzionego mienia oraz trafnie ustalone przez sąd I instancji okoliczności obciążające i łagodzące, sąd odwoławczy uznał, żekary pozbawienia wolności: 1 roku za występek zart. 278 § 1 kk(wymierzona na podstawieart. 278 § 1 kk) oraz 1 roku i 2 miesięcy za występek zart. 13 kkw zw. zart. 279 § 1 kk(wymierzona w myślart. 14 § 1 kkna podstawieart. 279 § 1 kk) będą stanowić należyte zabezpieczenie realizacji wszystkich celów postępowania.
Jednocześnie, z uwagi na fakt popełnienia przez oskarżonego przestępstw w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, aby dobitnie uświadomić mu, że wzbogacanie się kosztem cudzej własności nie popłaca, sąd odwoławczy wymierzył za każdy z popełnionych czynów obok kar pozbawienia wolności, na podstawieart. 33 § 1 i 2 kk,karę grzywny. Określając jej wysokość w wypadku pierwszego z nich (czyn z pkt I aktu oskarżenia) na 60 stawek dziennych, a drugiego (czyn z pkt 2 aktu oskarżenia) – na 40, sąd miał na uwadze zawinienie oskarżonego i stopień ich społecznej szkodliwości, a ustalając jedną stawkę w najniższej dopuszczalnej przez prawo kwocie - trudną sytuację majątkową mającego na utrzymaniu trójkę dzieci, oskarżonego (oświadczenia oskarżonego - k. 48).
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kk, w miejsce orzeczonych wyżej kar jednostkowych, sąd odwoławczy wymierzył oskarżonemukarę łączną1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda, uznając, że relacje zachodzące pomiędzy czynami przypisanymi oskarżonemu uzasadniały skorzystanie jedynie z zasady asperacji. O wymierzeniu kar łącznych powyżej dolnej granicy wyznaczonej zgodnie zart. 86 § 1 kkzdecydował fakt braku tożsamości kwalifikacji prawnej popełnionych przez oskarżonego w odstępie kilku dni przestępstw skierowanych przeciwko mieniu.
Z racji tego, że naruszenie prawa poprzez popełnienie przestępstw przypisanych zaskarżonym wyrokiem uznać należało za incydent w życiu oskarżonego (karta karna – k. 323), sąd odwoławczy podzielił przekonanie sądu I instancji, że efektywne wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia nie jest konieczne do osiągnięcia celów postępowania, a perspektywa możliwości zarządzenia jej wykonania, w połączeniu z dolegliwością wynikającą z konieczności uiszczenia grzywny i naprawienia szkody, wystarczająca będzie do wdrożenia go do przestrzegania prawa. Mając na uwadze powyższe - na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk-warunkowo zawiesiłzatem wykonanie wymierzonej przez siebie kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności na okres 3 lat próby, który sąd I instancji trafnie uznał za konieczny do weryfikacji trafności postawionej wobec oskarżonego prognozy kryminologicznej.
Wątpliwości sądu odwoławczego nie budziła zasadność zawartego w zaskarżonym wyroku orzeczenia o oddaniu oskarżonego w tym czasie poddozór kuratora sądowego(pkt V) oraz zobowiązania go w ramach obowiązków próby donaprawienia części szkodywyrządzonej popełnionym przez niego czynem (pkt IV). Powyższe rozstrzygnięcia uznać należy za celowe ze względów wychowawczych.
Z uwagi na dokonaną zmianę wyroku (wymierzenie zaskarżonym wyrokiem dwóch jednostkowych kar grzywny, a następnie orzeczenie w ich miejsce kary łącznej), sąd odwoławczy ustalił, że zawarte w pkt VI wyrokuorzeczenie o zaliczeniu okresu zatrzymaniana poczet efektywnie wykonywanej kary, jaką w realiach sprawy stanowi kara grzywny, odnosi się do kary łącznej grzywny orzeczonej niniejszym wyrokiem.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też w pozostałym zakresie należało utrzymać go w mocy.

Jednocześnie - na podstawieart. 105 § 1 i 2 kk- sąd odwoławczy sprostował z urzędu dostrzeżone w trakcie kontroli instancyjnej oczywiste omyłki pisarskie zawarte w komparycyjnej części zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie opisu czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 1 o wskazanie, że skradziona przez niego blacha miała wartość „nie mniejszą niż” 25.250 zł oraz zastąpienie błędnego adresu „ul. (...)” adresem „ul. (...)”, a także zastąpienie przepisuart. 278 § 1 kkw kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 2 aktu oskarżenia przepisemart. 279 § 1 kk. Treść wniesionego aktu oskarżenia już „na pierwszy rzut oka” wskazuje na to, że komparycja wyroku nie przytaczała wiernie treści postawionych oskarżonemu zarzutów, a w wypadku czynu z pkt 2 – o czym była szeroko mowa na wstępie niniejszego uzasadnienia – dodatkowo wadliwie określała jego kwalifikację prawną.

O kosztach obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono w oparciu o przepisy§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(j.t. Dz. U. 2013 r., poz. 461).

Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk, mając na uwadze możliwości finansowe oskarżonego, sąd odwoławczy zwolnił go od kosztów sądowych za II instancję, obciążając wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym Skarb Państwa.