Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 400/13
Data wyroku: 2013-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Roszewski, Marian Raszewski, Wojciech Vogt
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 466 par 4 k.c.

Sygn. akt II Ca 400/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 7 listopada 2013 r.

Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Marian Raszewski
SSO Janusz Roszewski

Protokolant:

st. sekr. sąd. Jolanta Bąk

po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2013 r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z powództwaT. Z.,Z. Z.i małol.E. Z.
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu
z dnia 7 maja 2013r. sygn. akt I C 417/13

I
oddala apelację,

II
zasądza do pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.na rzecz powódkiT. Z.kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,

III
zasądza do pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.na rzecz powodaZ. Z.kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,

IV
zasądza do pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.na rzecz powódkiE. Z.kwotę 90 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

II Ca 400/13

UZASADNIENIE
PowodowieT. Z.,Z. Z.iE. Z.wnieśli o zasądzenie od pozwanego(...) S.A.wW.kwoty po 20 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 grudnia 2012 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów.
Sąd Rejonowy w Kaliszuwyrokiem z dnia 7 maja 2013 r. zasądził od pozwanego na rzecz pozwanychT. Z.iZ. Z.kwotę po 20.000 zł, a na rzec zE. Z.kwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 grudnia 2012 r. i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach:
Ł. Z.
zginął w wypadku komunikacyjnym którego sprawca byłP. G.kierujący samochodemF. (...). Sprawca był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W chwili śmierciŁ.miał 17 lat.T. Z.iZ. Z.to jego rodzice, aE. Z.to jego pięcioletnia siostra. Wszyscy byli zgodną kochającą się rodziną

ŚmierćŁ.była dla powodów ciężkim i traumatycznym przeżyciem. Nie mogą się pogodzić z jego odejściem. Towarzyszy im smutek, cierpienie, poczucie żalu i beznadziejności Rodzice stracili radość życia mają problemy ze snem. MatkaŁ.stała się nieobecna, zamknięta w sobie, unika kontaktów z rodziną, ma zaburzenia pamięci. Siostra bardzo tęskni za bratem.
Pozwany dobrowolnie wypłacił rodzicom powoda po 10.000 zł, a siostrze kwotę 2500 zł.
Nie jest sporne, żeŁ.przyczynił się do wypadku w 50%. Uwzględniając powyższe przyczynienie Sąd ocenił, ze rodzicom należy się zadośćuczynienie w wysokości po 30.000 zł, zaś siostrze kwota 12.500 zł . Z tych też względów orzekł jak w sentencji.
Pozwany zaskarżyłpowyższy wyrok w części zasądzającej, tj. odnośnieT. Z.co do kwoty 5000 zł, odnośnieZ. Z.co do kwoty 5000 zł, odnośnieE. Z.w zakresie rozpoczęcia biegu terminu naliczania odsetek ustawowych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia:

⚫

art. 316 § 1 k..c. poprzez pominięcie przy ocenie należnego powodom zadośćuczynienia stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy,

art. 233 § 1 k..c. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym, czego skutkiem było zasądzenie na rzecz powodów wygórowanych żądań,

art. 233 §1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne przyjęcie jako wyłącznie prawdziwych twierdzeń powodów a odmówienie wiarygodności spójnym, logicznym i życiowo uzasadnionym twierdzeniom pozwanego.

Zarzucił równie naruszenie prawa materialnego:

⚫

art. 446 § 4 k.c.w zw. zart. 6 k.cpoprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów zadośćuczynienia za doznana krzywdę w nieudowodnionej , a ponadto zawyżonej wysokości,

art. 446 § 4 k.c.w zw. zart. 481 k.c.przez przyznanie powodom w punktach 1 i 2 wyroku odsetek ustawowych od żądanych kwot pomimo, że wysokość zadośćuczynienia została określona dopiero w wyroku,

art. 361 § 1w zw. zart. 363 §1 k.c.poprzez przyjęcie, iż powodom przysługuje zadośćuczynienie w wysokości wyższej niż dotychczas wypłacone .

W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w zaskarżonej części.
Powodowie wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie zwrotu kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy przyjmuje ustalenia i poglądy prawne sądu pierwszej instancji jako swe własne. Sąd Rejonowy - wbrew zarzutom zawartym w apelacji – dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i to w całości w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody. Ocena tego materiału dowodowego nie budzi żadnych zastrzeżeń. Sąd wskazał dowody, na których się oparł i przyczyny dla których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności. Dokonana przez Sąd ocena mieści się w granicach zastrzeżonej dla sądów swobodnej oceny dowodów i w żadnym wypadku nie jest oceną dowolną. Sąd wyraźnie wskazał okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu zadośćuczynienia w ustalonej przez Sąd wysokości. W tym kontekście zarzut apelacji, że nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, który uzasadniałyby przyznanie zadośćuczynienie w kwocie określonej w wyroku. są nic nie znaczącym ogólnikiem.
Ustalając wysokości zadośćuczynienia Sąd Rejonowy uwzględnił przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. Nie było sporu między stronami, że przyczynienie to wynosi 50% i w tym samym stopniu zmniejszeniu uległ obowiązek odszkodowawczy pozwanego.
Kwestionując wysokości zadośćuczynienia pozwany wskazuje, że powinno być ono utrzymane w rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Dla uzasadnienia swojego stanowiska przywołuje rozstrzygnięcie SN w sprawie II CSK 536/2007. Jest to pogląd powielany od 1965 roku w orzecznictwie Sądu Najwyższego (teza wyroku z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSP 1966, Nr 4, poz. 92). Pogląd, który był zdecydowanie krytykowany w doktrynie (M. N.,Zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę w „procesach lekarskich”, PiP 2005, Nr 3, s. 9)
W aktualnym orzecznictwie nie podziela się już poglądu o konieczności dążenia do utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadającym aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Te kryteria nie mogą nigdy prowadzić do podważenia kompensacyjnego charakteru zadośćuczynienia (por. wyrok SN z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, Nr 2, poz. 40; wyrok SN z dnia 10 marca 2006 r., IV CSK 80/05, OSP 2007, Nr 1, poz. 11 z glosą M. Nestorowicza; Monika Wałachowska,Zadośćuczynienie pieniężne za doznana krzywdę,Toruń 2007, s. 130). Podniesione więc w tym zakresie zarzuty apelacyjne są zupełnie bezzasadne.
Sąd I instancji ustalił prawidłowo termin początkowy płatności odsetek przyjmując, że należą się one – zgodnie zart. 817od trzydziestego pierwszego dnia po zgłoszeniu roszczeń ubezpieczycielowi. Od tego bowiem momentu ubezpieczyciel opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. Zgodnie natomiast zart. 481 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie. Wyrok zasądzający zadośćuczynienie nie jest wyrokiem ustalającym i dlatego nie można podzielić stanowiska apelacji, że z tym momentem została ustalona wysokość zadośćuczynienia i od tej chwili zobowiązany ma obowiązek świadczyć należna kwotę. Obowiązek ten powstaje z mocy prawa z chwila wyrządzenia szkody, a roszczenie to jest wymagalne po wezwaniu dłużnika do zapłaty, a w wypadku ubezpieczyciela po doliczeniu 30 dni - zgodnie zart. 8178 k.c.(por. wyrok SN z dnia 30 marca 1998 r., III CKN 330/97, OSN 12/1998/209; wyrok SN z dnia 18 września 1970 r., II PR 257/70, OSN 1971, z. 6, poz. 103; L. Stecki,Opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych, Poznań 1970 r. s. 95-99; Marcin Lemkowski,Odsetki cywilnoprawne,Warszawa 2007, s. 273; wyrok SN z dnia 13 października 1994 r., I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21; Marcin Lemkowski, op.cit., s. 273).
Mając na uwadze powyższe należało, zgodnie zart. 385 k.p.c.i98 k.p.c., orzec jak w sentencji.