Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 634/13
Data wyroku: 2014-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Staszkiewicz
Słowa kluczowe: Kradzież

Sygnatura akt II K 634/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2014 roku
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Jarosław Staszkiewicz
Protokolant:Anna Walter
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marka Gołębiowskiego oraz oskarżycielki posiłkowejU. G.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 22 X 2013 roku oraz 7 I 2014 roku sprawy:

M. B. (1),
synaJ.iE.z domuM.,
urodzonego w dniu (...)wJ.,

oskarżonego o to, że:

1
w nocy z 16 na 17.11.2009r. wJ.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń zabrał w celu przywłaszczenia samochód markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 23.000 zł oraz znajdujący się w nim sprzęt elektroniczny o wartości 5.000 zł należący doU.iW. G. (1),

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

2
w dniu 27.12.2009r. wJ.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim dokonaniu zabezpieczeń zabrał w celu przywłaszczenia samochód markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 60.000 zł należący doA. S. (1),

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

3
w dniu 29.12.2009r. wJ.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim dokonaniu zabezpieczeń zabrał w celu przywłaszczenia samochód markiT. (...)o numerze rejestracyjnym(...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 70.000 zł należący doE. M.,

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

orazA. W. (1),
synaT.iR.z domuO.,
urodzonego w dniu (...)wŚ.,

oskarżonego o to, że:

4
w okresie pomiędzy 16.09.2009r., a 16.11.2009r. wŚ.woj.(...), pomógł ukryciu i zbyciu samochodu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 60.000 zł wiedząc, że pojazd ten był uzyskany za pomocą czynu zabronionego w postaci kradzieży na szkodę firmy leasingowej(...),

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

5
w okresie pomiędzy 16.11.2009r., a 22.12.2009r. wŚ.woj.(...), pomógł ukryciu i zbyciu samochodu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 23.000 zł wiedząc, że pojazd ten był uzyskany za pomocą czynu zabronionego w postaci kradzieży na szkodęG.iW. G. (2),

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

6
w okresie pomiędzy 27.12.2009r., a 7.01.2010r. wŚ.woj.(...), pomógł ukryciu i zbyciu samochodu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), o numerze VIN(...), o wartości nie mniejszej niż 60.000 wiedząc, że pojazd ten był uzyskany za pomocą czynu zabronionego w postaci kradzieży na szkodęA. S. (1),

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

I
uniewinnia oskarżonegoM. B. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach 1-3 części wstępnej wyroku;

II
oskarżonegoA. W. (1)uznaje za winnego tego, że:

- w dniu 16 listopada 2009 roku wS., nabył od nieustalonej osoby pochodzący z kradzieży samochód markiV. (...)o numerze VIN(...), stanowiący własność(...), o wartości 60.000 złotych wiedząc, że został on uzyskany za pomocą kradzieży,
- w dniu 22 grudnia 2009 roku wŚ., pomógł innej osobie do zbycia samochodu markiR. (...)o numerze VIN(...), stanowiącego własnośćG. G.iW. G. (2), o wartości 23.000 złotych wiedząc, że został on uzyskany za pomocą kradzieży,
to jest występków zart. 291 § 1 k.k.przy przyjęciu, iż stanowiły one elementy ciągu przestępstw i za to, na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., wymierza mu karę roku i 2 ( dwóch ) miesięcy pozbawienia wolności oraz, na podstawieart. 33 § 2 k.k., karę 100 ( stu ) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 ( sto ) złotych;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k., wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. W. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 ( trzy ) lata;

IV
uniewinnia oskarżonegoA. W. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 6 części wstępnej wyroku;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoA. W. (1)kary grzywny zalicza okres jego zatrzymania w sprawie w dniach 18, 19 i 20 lipca 2012 roku, jako równoważny 6 ( sześciu ) stawkom dziennym grzywny;

VI
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.stwierdza, iż koszty procesu w odniesieniu do oskarżonegoM. B. (1)ponosi Skarb Państwa, w tym zasądza od Skarbu Państwa na rzecz tego oskarżonego kwotę 3.800 złotych tytułem zwrotu kosztów działania obrońcy z wyboru;

VII
na podstawieart. 630 k.p.k.stwierdza, iż wydatki postępowania związane z oskarżeniem w części uniewinniającejA. W. (1)ponosi Skarb Państwa;

VIII
na podstawieart. 627 k.p.k., zasądza od oskarżonegoA. W. (1)koszty sądowe w kwocie 3.051,70 złotych, w tym, na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierza mu 2.300 złotych opłaty.

Sygnatura akt II K 634/13

UZASADNIENIE
W nocy z 16 na 17 listopada 2009 roku wJ.z podwórka przyulicy (...), nieuprawniona osoba zabrała samochód markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)o numerze VIN(...), należący doU. G.iW. G. (1), mający wartość 23.000 złotych wraz ze znajdującym się tam sprzętem elektronicznym właścicieli, mającym wartość 5.000 złotych. Pojazd wcześniej był zamknięty. W jego zabieranie nie był zaangażowanyM. B. (1).
Mężczyzna ten później, do 22 grudnia 2009 roku uzyskał jednak władanie nad tym samochodem, chciał go zbyć i w tym celu skontaktował się zA. W. (1). Ten porozumiał się z kolei ze swoim znajomym –S. M.– prowadzącym warsztat samochodowy wP.i doprowadził do nabycia przez niego pojazdu odM. B. (1).A. W. (1)wiedział przy tym, iż auto uzyskano za pomocą kradzieży.
( dowód: częściowo wyjaśnieniaA. W. (1)k. 12-15, 23-26, 148-152 i 345,
częściowo zeznania i wyjaśnieniaS. M.k. 32-33, 132-134, 137-139, 140-141 i 496,
zeznaniaU. G.k. 62-64 i 186-187,
notatki urzędowe k. 68-69 i 178-180,
protokół oględzin k. 188,
protokół eksperymentu k. 323-324 )
W dniu 27 grudnia 2009 roku wJ., z podwórka przyulicy (...), nieuprawniona osoba zabrała samochód markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i numerze VIN(...), należący doA. S. (1), mający wartość 60.000 złotych, dostając się wcześniej do wnętrza zamkniętego przez właściciela pojazdu. W zabieranie auta nie był zaangażowanyM. B. (1).
Pomiędzy 17 listopada 2009 roku a 18 lipca 2010 roku,M. B. (1)poprosiłA. W. (1)o pomoc przy sprzedaży samochodu markiT. (...). Znajomy skontaktował go z inną osobą zL., która miała nabyć ten pojazd. Nie było to auto należące doA. S. (1), nie zostało ono uzyskane sprzecznie z prawem.
( dowód: wyjaśnieniaA. W. (1)k. 12-15, 23-26, 148-152 i 345,
zeznaniaA. S. (1)k. 200-201,
notatka urzędowa k. 196,
protokół oględzin k. 202-203 )
W dniu 29 grudnia 2009 roku wJ., zulicy (...), nieuprawniona osoba zabrała samochód markiT. (...)o numerze rejestracyjnym(...)i numerze VIN(...), należący doE. M., o wartości 70.000 złotych. W jego zabieraniu nie uczestniczyłM. B. (1).
Pomiędzy 17 listopada 2009 roku a 18 lipca 2010 rokuM. B. (1)prosiłA. W. (2)o pomoc w zbyciu kolejnego samochodu markiT. (...). Nie był to pojazd zabranyE. M., nie pochodził z nielegalnego źródła.A. W. (2)nie zgodził się na pośredniczenie w jego sprzedaży.
( dowód: wyjaśnieniaA. W. (1)k. 12-15, 23-26, 148-152 i 345,
zeznaniaE. M.k. 218-222 i 231-232,
notatka urzędowa k. 213 )
W dniu 16 listopada 2009 rokuA. W. (1)nabył wS.od nieznanej osoby samochód markiV. (...)o numerze VIN(...)i wartości 60.000 złotych. Pojazd ten, stanowiący własność(...) przedsiębiorstwa (...), został skradziony w dniu 16 września 2009 roku.A. W. (1)wiedział o takim pochodzeniu auta.
( dowód: wyjaśnieniaA. W. (1)k. 118-119, 148-152 i 495,
częściowo zeznaniaP. B.k. 30-31, 88-89 i 539,
zeznaniaU. K.k. 123-124,
zeznaniaM. B. (2)k. 330 i 538-539,
opinia k. 114-116,
opinia k. 361-377,
protokół zatrzymania k. 90-92,
notatka urzędowa k. 93,
kopia dokumentacji k. 94-112,
notatka urzędowa k. 122,
protokół oględzin k. 125-126 )
A. W. (1)nie był dotąd karany za przestępstwa.
( dowód: dane o karalności k. 410 )

W toku całego procesuM. B. (1)nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Zaprzeczał, aby miał związek z samochodami opisanymi w zarzutach.
A. W. (1)w czasie postępowania przygotowawczego przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśniał wówczas, iżM. B. (1)poznał na dyskotece wJ., rozmawiali o handlu samochodami i częściami pojazdów. Po jakimś czasie ten mężczyzna zadzwonił do niego z propozycją zakupu samochodu markiR. (...). Oskarżony nie wyraził zainteresowania tą propozycją, ale skontaktowałM. B. (1)ze swoim znajomym, prowadzącym warsztat samochodowy wP.i ten mężczyzna nabył auto. Następnie w podobny sposób pomógł współoskarżonemu w sprzedaniu kolejnego samochodu, markiT. (...), innej osobie, mieszkającej wL.. Później jeszcze nie zgodził się na udział w zbyciu następnego samochodu tej marki. Domyślał się, że auta pochodzą z kradzieży. Oskarżony wyjaśnił też, iż pojazd markiV. (...)kupił wS.od nieznanej osoby, za kwotę 45.000 złotych. Następnie przekazał goP. B.za 60.000 złotych. Sprzedający miał wszystkie wymagane dokumenty, oskarżony sprawdził pola numerowe nadwozia. W czasie konfrontacji ze współoskarżonymA. W. (1)stwierdził, że nie jest pewien, czy to z tą osobą rozmawiał przez telefon na temat zbywania samochodów, o których wyjaśniał wcześniej.
Stając przed Sądem oskarżony wycofał się z większości wcześniejszych wyjaśnień. Tłumaczył, że po zatrzymaniu policjanci informowali go, iż w razie nieprzyznania się trafi do aresztu. Na podstawie ich rozmów domyślił się, jaką treść ma mieć owo przyznanie. Część podawanych we wcześniejszych wyjaśnieniach informacji zmyślił. Twierdził też, że następnie nie odwołał swoich wyjaśnień, bo chciał, aby sprawa została rozstrzygnięta w sądzie. Podtrzymał jednak swoją wcześniejszą relację, co do nabywania i postępowania z samochodem markiV. (...). Stwierdził, że nie wiedział, iż auto to pochodzi z kradzieży. Obawiał się aresztowania, gdyż spowodowałoby to konieczność zakończenia jego działalności gospodarczej, w którą dużo zainwestował.
Sąd uznał wyjaśnieniaM. B. (1)za w całości wiarygodne. W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu sprzecznego z jego twierdzeniami, iż nie uczestniczył w zabieraniu samochodów, o których mowa w stawianych mu zarzutach. Na jego udział w tych działaniach nie wskazują zeznania pokrzywdzonych i dokumentacja związana z ujawnieniem kolejnych kradzieży – dowody te nie dostarczają żadnych informacji na temat sprawców czynów, czy nawet wskazówek, które byłyby pomocne przy ich ustaleniu.
Dowody odnoszące się do późniejszych losów pojazdu markiR. (...)– relacjeA. W. (1)iS. M.– również nie zawierają żadnych danych na temat osób, które go zabrały. Wynika z nich jedynie fakt władania przezM. B. (1)samochodem, należącym doU.iW. G. (1). Za udowodnione przyjęto, z powodów, które zostaną wyjaśnione później, że został on przekazany do warsztatu wP.w dniu jego ujawnienia przez Policję – 22 grudnia 2009 roku. Żaden dowód nie wskazuje, kiedy o jego zbywaniu rozmawiali oskarżeni, w szczególności nie wynika z materiału dowodowego, by miało to się dziać w momencie, gdy dokonywana była jego kradzież – w nocy z 16 na 17 listopada 2009 roku. Skoro zatem nie da się ustalić, iż stało się to właśnie tej nocy, to należało za wiarygodne przyjąć wyjaśnieniaM. B. (1), że nie brał on udziału w zabieraniu owego pojazdu, a władanie nad nim uzyskał dopiero później.
W odniesieniu do pozostałych dwóch samochodów opisanych w zarzutach - obu markiT. (...)– brak nawet dowodów, iż oskarżony kiedykolwiek znajdował się w ich władaniu, a więc tym bardziej, że dokonał ich zaboru na szkodę pokrzywdzonych. WyjaśnieniaA. W. (1)dowodzą jedynie, żeM. B. (1)zainteresowany był w zbyciu pojazdów tej marki. Nigdy nie dysponowano natomiast danymi, pozwalającymi na ich zidentyfikowanie – ustalenie numerów rejestracyjnych, numerów nadwozia, ewentualnych właścicieli. Informacja podana przezA. W. (1), że jeden z nich został odnaleziony przez funkcjonariuszy Policji wL.jest nieprawdziwa – akta sprawy o kradzież tego auta nie zawierają wzmianki o takim wydarzeniu. Skoro zatem nie sposób sprecyzować, co to były za samochody, to nie można ich także identyfikować jako pojazdów zabranychA. S. (1), czyE. M.. Nie da się nawet przyjąć, że były to auta nie stanowiące własnościM. B. (1), lub nie należące do innych osób, którym zgodnie z prawem pomagał on w zbyciu. Co prawda sam oskarżony zaprzeczał kontaktom zA. W. (1)w podobnych kwestiach, jednak wyjaśnienia tego ostatniego nie pozostawiają wątpliwości, iż rozmowy telefoniczne mężczyzn na ten temat faktycznie się odbyły. WyjaśnieniaM. B. (1), że nie brał udziału w kradzieżach obu samochodów markiT. (...), opisanych w zarzutach, nie znajdują więc zaprzeczenia w żadnych dowodach, czy wskazaniach doświadczenia życiowego bądź logicznego rozumowania. Stąd należało uznać je za wiarygodne.
Za wiarygodne uznano wyjaśnieniaA. W. (1)odnoszące się do okoliczności nabycia przez niego samochodu markiV. (...), następnie zbytegoP. B.. Brak jest dowodów przeciwnych jego relacji w tym zakresie. Przedstawił on natomiast osobie, której sprzedał auto, dokumenty, o których mowa w jego twierdzeniach. Częściowo jego wyjaśnienia znajdują nadto potwierdzenie w zeznaniachM.iP. B.. Nie dano wiary temu oskarżonemu jedynie w odniesieniu do twierdzeń, iż nie był świadom pochodzenia samochodu. Opinia biegłego z zakresu badania pisma ręcznego wykazuje, iż toA. W. (1)spisał w całości umowę nabycia pojazdu przezP. B.od obywatela Niemiec, poza podpisem tego ostatniego. Sam oskarżony podawał, że auto nabył za 45.000 złotych na parkingu restauracji wS., od nieznanej osoby, która przekazała mu komplet niemieckich dokumentów. Podobne okoliczności nabywania samochodu, niezależnie od treści przekazanej dokumentacji, czy wyglądu numerów nadwozia auta, musiały przekonywać kupującego, że nie uczestniczy w transakcji zgodnej z prawem. Oskarżony musiał mieć tego świadomość, skoro nie udokumentował w ogóle tego, iż sam miał być przez pewien czas właścicielem pojazdu, zyskując nadto na transakcji 15.000 złotych. Ten ostatni fakt pozwala krytycznie odnieść się do twierdzeńA. W. (1),M. B. (2)iP. B., że oskarżony robił jedynie przysługę członkowi rodziny i dlatego dbał o legalność transakcji. Skoro zyskał on na obracaniu samochodem ¼ jego ostatecznej ceny, to chęć pomocy bliskiemu z pewnością nie stanowiła jego podstawowej motywacji. Nadto, jeżeli 60.000 złotych było rynkową ceną podobnego pojazdu, to nabycie go wcześniej za 45.000 złotych przez osobę doświadczoną w tego typu działaniach, musiało samo w sobie rodzić co najmniej podejrzenia, czy zbywca zgodnie z prawem dysponuje autem. W połączeniu z anonimowością zbywcy, posługującego się dokumentami pojazdu wystawionymi na inną osobę, dokonywaniem transakcji w nietypowym miejscu, upewnić musiałoA. W. (1), że kupuje samochód uzyskany wcześniej w nielegalny sposób.
Jako zgodne z prawdą oceniono wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego, co do jego udziału w zbywaniu samochodów markiR. (...)iT. (...). Pochodzą one z kilku kolejnych przesłuchań, gdy konsekwentnieA. W. (1)ujawniał swoje działania, związane z pojazdami, opisanymi w zarzutach. Znajdują potwierdzenie w innych dowodach – częściowo zeznaniach i wyjaśnieniachS. M., wynikach przeszukania jego warsztatu, czy też w relacjiU. G.. Oskarżony z pewnością nie miał żadnego powodu, aby konsekwentnie pomawiać się o udział w działaniach, których legalność kwestionowano, gdyby faktycznie w nich nie uczestniczył. Podkreślić należy, że jego relacje pochodzące z postępowania przygotowawczego nie noszą cech fałszywego samooskarżenia, niezależnie od tego, czyA. W. (1)miałby interes w podobnym postępowaniu. Oskarżony kwestionował w nich kompletność swojej wiedzy, co do pochodzenia samochodów, w obrocie którymi uczestniczył, minimalizował też swój udział w kolejnych zdarzeniach. Ostatecznie wycofał się też z pewnego rozpoznania swojego rozmówcy w czasie konfrontacji ze współoskarżonym. Są to cechy wypowiedzi osoby aktywnie realizującej swoją obronę, kontrolującej ujawniane treści, a nie tworzącej wbrew swojej woli obciążające dla siebie informacje.
Za niewiarygodne natomiast uznano wyjaśnieniaA. W. (1), złożone przed Sądem, w których wycofywał się on z wcześniejszych twierdzeń oraz tłumaczył ich pochodzenie. Miał on z rozmów funkcjonariuszy Policji uzyskać informacje niezbędne do późniejszego odpowiedniego samooskarżenia się. Przy nim konwersacje te miały dotyczyć samochodu markiR. (...)z systemem nagłaśniającym, znalezionego w warsztacie wP.oraz pojazdu markiT. (...), jak równieżA. S. (2)i osoby o pseudonimach(...)i(...). Nie sposób przyjąć, że na takiej podstawie byłby on w stanie stworzyć spójny opis wypadków, który zawarł w swoich wyjaśnieniach. Nie wiedziałby bowiem, jaki miał być jego udział w kolejnych zajściach, jakie zachowaniaM. B. (1)miałby opisywać, jakie losy pojazdów należałoby przytoczyć. Gdyby faktycznie dowiedział się, że współoskarżony pochodzi zZ.i zajmuje się kradzieżą samochodów, to byłby mu gotów przypisać udział w zabieraniu pojazdów, a nie tylko chęć ich zbywania. Jeżeli wiedziałby o tym, co stało się z samochodami, to twierdziłby raczej, że sam je kupował, jak podawał w odniesieniu do aut, które miał dostarczaćA. S. (2), a nie sytuował się jedynie jako ogniwo w łańcuchu ich kolejnych posiadaczy. Nie wyjaśniałby, sprzecznie z prawdą, żeT. (...), kupioną przez mieszkańcaL., następnie zatrzymała Policja, czy też nie odżegnywałby się od udziału w zbyciu drugiego samochodu tej marki.
Dodatkowo podkreślić należy, iż oskarżony nie miałby w opisywanej sytuacji żadnego powodu do przyznawania się do zachowań, które nie miały miejsca. Jeżeli nie uczestniczyłby w rozmowach telefonicznych zM. B. (1), dotyczących kolejnych samochodów, to wiedziałby, że działań tych nie sposób przypisać mu na podstawie jakiegokolwiek dowodu. Jest to kwestia niezależna od jego obaw przed ewentualnym tymczasowym aresztowaniem. Nie mógłby się on bowiem bać aresztowania, skoro nie mogłyby istnieć żadne dowody na jego bezprawne działania.
Wiarę dano zeznaniomP. B.iM. B. (2), co do okoliczności, w jakich ten pierwszy miał otrzymać pojazd odA. W. (1)w zamian za kwotę około 60.000 złotych. Ich twierdzenia są zgodne z wyjaśnieniami tego oskarżonego, jak również dokumentacją owej transakcji.
Za wiarygodne uznano też zeznania i wyjaśnieniaS. M., co do faktu, że w dniu 22 grudnia 2009 roku do jego warsztatu samochodowego trafił samochód markiR. (...), który wcześniej skradzionoU.iW. G. (1). Fakt ten dokumentują wyniki przeszukania tej placówki, dokonanego tego samego dnia przez funkcjonariuszy Policji. W odniesieniu do daty dostarczenia pojazdu relacjeS. M.nie pozostają w sprzeczności z innymi dowodami, wobec czego przyjęto ich wiarygodność.
Świadkowi temu nie dano natomiast wiary, co do tego, dlaczego ów pojazd znalazł się w jego władaniu. Twierdził on konsekwentnie, iż auto przyjął jedynie do naprawy, zleconej przez mężczyznę o imieniuA.. Stoi to w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniamiA. W. (1), jak również z zasadami doświadczenia życiowego. TwierdzeniaS. M., iż zobowiązał się do wykonania prac przy aucie dostarczonym przez nieznanego mężczyznę, bez uzgodnienia z nim terminu ich wykonania, wysokości wynagrodzenia, sposobu kontaktowania się ze zleceniodawcą oraz bez przyjęcia zaliczki na poczet swojej należności są niezgodne nie tylko z typowym zachowaniem mechanika samochodowego w podobnej sytuacji, lecz nawet z podstawowymi zasadami ostrożności. W tej sytuacji przyjęto za podstawę do czynienia ustaleń faktycznych wyjaśnieniaA. W. (1), że pojazd sprzedanoS. M.po tym, jak skontaktował go zM. B. (1). Oczywistym jest, iż doP.samochód mógł przywieźć ktoś inny, działający na rzecz tego ostatniego oskarżonego.
Za w całości wiarygodne uznano zeznania pokrzywdzonych orazU. K.. Podali oni znane sobie okoliczności utraty samochodów zgodnie z innymi dowodami. Osoby te nie wskazywały, kto miałby dokonywać zaboru pojazdów, nie miały żadnego interesu w podawaniu nieprawdziwych informacji. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych ich twierdzeniom.
Podstawą ustaleń faktycznych uczyniono też opinie – z badania pisma ręcznego oraz z badań mechanoskopijnych. Opracowania te sporządzono po zapoznaniu się z wystarczającym materiałem do analizy, są one jasne, pełne i wewnętrznie spójne. Ich rzetelności nie kwestionowano w czasie postępowania.
Sąd oparł się też przy czynieniu ustaleń faktycznych na dokumentach: notatkach urzędowych z czynności funkcjonariuszy Policji, protokołach oględzin, protokołach zatrzymania rzeczy, protokole eksperymentu, danych o karalnościA. W. (1)oraz kopii dokumentacji dotyczącej rejestracji samochodu markiV. (...). Poza umową sprzedaży tego właśnie pojazdu, dokumenty te w oryginałach zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem formie, Ich rzetelności nie podważano podczas procesu. Okoliczności sporządzenia wspomnianej umowy wynikają natomiast z innych dowodów.

A. W. (1)przyznał, iż to on nabył samochód markiV. (...)o numerze VIN(...)16 września 2009 roku wS.. Potwierdził też w czasie postępowania przygotowawczego, iż pomógł w sprzedaży samochodu markiR. (...)o numerze VIN(...)S. M.. Jest to zgodne z innymi dowodami, przywołanymi powyżej. Jego sprawstwo w tym zakresie nie budziło więc wątpliwości.
Sąd ustalił, iżA. W. (1)16 września 2009 roku wS.kupił od nieustalonej osoby za kwotę 45.000 złotych samochód markiV. (...). Pojazd ten został tego samego dnia skradziony wK.. Został więc uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Z powodów, które wymieniono wcześniej, przy analizowaniu wyjaśnień oskarżonego uznano, że wiedział on, na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji, iż pojazd pochodził z kradzieży. Nabycie go w tej sytuacji wypełniało znamiona zart. 291 § 1 k.k.
Sąd ustalił też, żeA. W. (1)22 grudnia 2009 roku, na prośbęM. B. (1), skontaktował go zeS. M.i pomógł w sprzedaniu temu ostatniemu samochodu markiR. (...). Pojazd ten w nocy z 16 na 17 listopada 2009 roku został skradziony wJ.. Został więc uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Oskarżony, co sam przyznał, wiedział o takim pochodzeniu auta. Pomoc innej osobie do jego zbycia wypełniała w tej sytuacji znamiona zart. 291 § 1 k.k.
Z rozważań Sądu wynika, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, byM. B. (1)uczestniczył w zabieraniu samochodów, o których mowa w stawianych mu zarzutach. Dostępne dowody pozwalają jedynie na przyjęcie, że dysponował on jednym z nich – markiR. (...)– organizując jego zbycieS. M.. Jak już zaznaczono, kradzież tego pojazdu miała miejsce w nocy z 16 na 17 listopada 2009 roku. ZeznaniaA. W. (1)nie pozwalają na precyzyjne ustalenie, kiedy pomógł on w sprzedaży auta. Skoro natomiast trafiło ono do nabywcy 22 grudnia 2009 roku ( tak podajeS. M., a brak jest powodów do kwestionowania jego stanowiska w tym zakresie ), to tę datę, jako najkorzystniejszą, należało przyjąć dla określenia, kiedy dysponował samochodemM. B. (1). Oznacza to, iż brak jest jakiejkolwiek zbieżności czasowej zarzucanego mu zachowania – kradzieży pojazdu w nocy z 16 na 17 listopada 2009 roku wJ.przyulicy (...)– z ustalonym zachowaniem – zbywaniem tego auta wJ.w dniu 22 grudnia 2009 roku. Nie można zatem przyjąć, iż oba te działania stanowią aspekty tego samego czynu, skoro nie występuje między nimi jedność miejscowa, czasowa, a nawet funkcjonalna. Trzeba zatem przyjąć, iż brak jest dowodów na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, co musiało skutkować jego uniewinnieniem w tym zakresie.
W odniesieniu do pozostałych dwóch czynów, zarzucanychM. B. (1), brak jest dowodów na jego jakikolwiek związek z pojazdami, o których mowa w zarzutach, czy innymi samochodami markiT. (...), stanowiącymi przedmiot czynu zabronionego. Postępowanie dowodowe dostarczyło jedynie informacji, iż ten oskarżony dysponował dwoma autami tej marki i starał się je sprzedać z pomocąA. W. (1). Już to musiało skutkować jego uniewinnieniem w tym zakresie – brak jest dowodów na jego udział w zarzucanych kradzieżach, a nawet we władaniu zabranymi wówczas samochodami. Natomiast nawet przyjęcie, że faktycznieM. W.starał się sprzedać pojazdy, o których mowa w zarzutach, także nie skutkowałoby możliwością przypisania mu odpowiedzialności w niniejszym postępowaniu. Z podawanych wcześniej powodów, odnoszących się do trzeciego z zarzucanych mu czynów, uznano bowiem, że władanie autami w pewien czas po ich kradzieży nie stanowi tego samego czynu, co sam ich zabór.
Sąd uznał, że pomoc świadczona przezA. W. (1)drugiemu z oskarżonych przy zbywaniu samochodu markiT. (...)nieustalonej osobie zL., nie wypełniała znamion żadnego czynu zabronionego. Żaden dowód nie wskazuje bowiem na to, że ów pojazd został uzyskany za pomocą nielegalnego zachowania, w szczególności na to, że było to auto skradzione wcześniejA. S. (1). Pomoc w sprzedawaniu samochodu znajomemu, jeżeli transakcja ma być przeprowadzona zgodnie z prawem, nie stanowi bowiem przestępstwa, również zart. 291 § 1 k.k.Skoro zatem to zachowanieA. W. (1)nie wypełniało znamion czynu zabronionego, to należało uniewinnić go w tym zakresie.
A. W. (1)w czasie popełniania przypisanych mu czynów zabronionych nie znajdował się w sytuacji lub stanie, które wyłączałyby jego swobodę działania lub podejmowania decyzji. Jego zawinienie w tym zakresie było więc niewątpliwe.
Z podanych powodów Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że:
- w dniu 16 listopada 2009 roku wS., nabył od nieustalonej osoby pochodzący z kradzieży samochód markiV. (...)o numerze VIN(...), stanowiący własność(...), o wartości 60.000 złotych wiedząc, że został on uzyskany za pomocą kradzieży,
- w dniu 22 grudnia 2009 roku wŚ., pomógł innej osobie do zbycia samochodu markiR. (...)o numerze VIN(...), stanowiącego własnośćG. G.iW. G. (2), o wartości 23.000 złotych wiedząc, że został on uzyskany za pomocą kradzieży,
to jest występków zart. 291 § 1 k.k.Z uwagi na krótki odstęp czasowy pomiędzy czynami i popełnienie ich w podobny sposób uznano, że stanowią one elementy ciągu przestępstw, o którym mowa wart. 91 § 1 k.k.
Społeczną szkodliwość czynówA. W. (1)oceniono jako znaczną. Ma na to wpływ wysoka wartość przedmiotów obu przestępstw, powtarzalność nielegalnych zachowań oskarżonego, brak jego wahań w obracaniu nawet z członkami rodziny skradzionymi wcześniej pojazdami. Obniża nieco wagę jednego z czynów sprawcy fakt, iż jego udział w zbyciu auta był niewielki – skontaktował jedynie sprzedawcę z kupującym, to oni dalej prowadzili już samodzielnie negocjacje w tym zakresie.
Okolicznością łagodzącą dla oskarżonego jest fakt, iż oba samochody, stanowiące przedmiot jego czynów, zostały odzyskane przez pokrzywdzonych. Ostatecznie więc przestępstwa nie spowodowały uszczerbku w ich mieniu.
Również okolicznością łagodzącą dla oskarżonego była jego dotychczasowa niekaralność. Pozwala ona na ocenę go jako osoby nieskłonnej do wchodzenia w konflikt z prawem, którą jedynie sprzyjające warunki popchnęły do popełnienia przestępstw. Sprawca taki nie musi być poddany oddziaływaniu bardzo surowych środków, by można było osiągnąć wobec niego cele wychowawczy i prewencyjny.
Z podanych powodów Sąd wymierzył oskarżonemu za jego czyny karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny. Przekraczają one zauważalnie dolne granice ustawowego zagrożenia i w ten sposób oddają wagę przestępstwA. W. (1). Zastosowanie dwóch różnych środków oddziaływania pozwoli na pełniejsze osiągnięcie skutków resocjalizacyjnych. Z uwagi na to, iż oskarżony zarabia miesięcznie 12.000 złotych, jest właścicielem dwóch samochodów, wysokość jednej stawki dziennej grzywny określono na 100 złotych.
Ze względu na dotychczasową niekaralność oskarżonego, Sąd zdecydował o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu pozostając na wolności, przy kontroli jego zachowania oraz wykonywaniu orzeczonej kary grzywny, oskarżony powstrzyma się od kolejnych naruszeń prawa, również z obawy przed zarządzeniem wymierzonej mu kary izolacyjnej. Ze względu na znaczną wagę jego czynów, okres próby związany z zastosowanym środkiem probacyjnym wyznaczono na 3 lata. Dopiero w takim czasie będzie możliwe wystarczająco dokładne zbadanie postawy sprawcy tak poważnych przestępstw.
Na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny, na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczono okres jego zatrzymania w sprawie w dniach 18-20 lipca 2012 roku, jako równoważny 6 stawkom dziennym grzywny.
Na podstawieart. 630 k.p.k.stwierdzono, iż wydatki związane z postępowaniem w części uniewinniającejA. W. (1)ponosi Skarb Państwa.
Na podstawieart. 627 k.p.k., zasądzono od tego oskarżonego koszty sądowe w kwocie 3.051,70 złotych, w tym, na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierzono mu 2.300 złotych opłaty.
Zgodnie zart. 632 pkt 2 k.p.k.stwierdzono, iż koszty procesu w odniesieniu do oskarżonegoM. B. (1)ponosi Skarb Państwa. W związku z tym zasądzono na jego rzecz od Skarbu Państwa kwotę 3.800 złotych tytułem zwrotu kosztów działania obrońcy z wyboru. Sumy tej zażądał obrońca oskarżonego, mieści się ona w granicach, o których mowa w§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 IX 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.