Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 531/13
Data wyroku: 2013-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Wasiluk
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej, Ochrona Zwierząt
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VIII Ka 531/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dani 23 września 2013r.
Dnia 23 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk
Protokolant: Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Marka Żendziana
po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 roku
sprawyW. Ś.oskarżonego zart. 158 § 1 k.k.iM. Z.oskarżonego zart. 158 § 1 k.k., zart. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21.08.1997 roku o ochronie zwierząti zart. 190 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt XV K 1773/12;

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną

II
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
M. Z.iW. Ś.zostali oskarżeni o to, że:
I. w dniu 18 października 2012 roku w(...)przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaM. K.w ten sposób, że szarpali go za ubrania,W. Ś.uderzył go pięścią w twarz, przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
t.j. o czyn zart. 158 § 1 k.k.
nadtoM. Z.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 18 października 2012 roku w(...)przyul. (...)znęcał się nad psem rasy york poprzez rzucenie nim o ścianę budynku,

tj. o czyn zart. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21.08.1997 roku o ochronie zwierząt.

II
w dniu 18 października 2012 roku w(...)przyul. (...)kierował wobecM. K.ustnie groźby pozbawienia życia i nasłania na niego grupy przestępczej zP.celem wyrządzenia mu krzywdy, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.

III
w dniu 18 października 2012 roku w(...)przyul. (...)kierował ustnie groźby karalne pozbawienia życia oraz podpalenia mieszkania wobecS. Ż., które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. oskarżonegoM. Z.uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 18 października 2012 roku w(...)naul. (...)na podwórku przybudynku mieszkalnym nr (...)naruszył nietykalność cielesnąM. K.w ten sposób, że podczas awantury, w trakcie której wzajemnie szarpali się i uderzali, co najmniej jeden raz uderzyłM. K.pięścią w tułów, a także szarpał go, tj. czynu zart. 217 § 1 k.k.i za czyn tak przypisany na mocyart. 217 § 1 k.k.skazał go na karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.
OskarżonegoM. Z.uniewinnił od popełnienia czynów II. III i IV.
OskarżonegoW. Ś.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczyłM. Z.na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 19 i 20.10.2012 roku uznając ją za uiszczoną w tej części.
Zasądził odM. Z.na rzecz Skarbu Państwa kwoty 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.
Stwierdził, iż koszty procesu w części uniewinniającej wyroku ponosi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając tenże wyrok w całości na niekorzyść obu oskarżonych.
Wyrokowi temu zarzucił:

a
w zakresie czynu szczegółowo opisanego w pkt I wyroku – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, poprzez mało wnikliwą, pobieżną, wkraczającą w sferę dowolności ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającą na bezkrytycznym daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoW. Ś., który wskazywał, że jedynie rozdzielał pokrzywdzonegoM. K.i oskarżonegoM. Z.oraz zeznaniomS. S., która potwierdziła wersję zdarzeń przedstawioną przezW. Ś., podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich dowodów ujawnionych w toku rozprawy głównej, poprzedzona rozważeniem całokształtu okoliczności sprawy uwzględniająca zasady prawidłowego rozumowania życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżonyW. Ś.dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, a w efekcie obaj oskarżeni powinni zostać skazani za popełnienie czynu zart. 158 § 1 kk.

b
w zakresie czynu szczegółowo określonego w pkt II zaskarżonego wyroku -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez uznanie, że rzucenie psa rasy york nie wyczerpywało znamion przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy w rzeczywistości zachowanie oskarżonegoM. Z.powinno zostać uznane za znęcanie się nad zwierzętami.

c
w zakresie czynów szczegółowo określonych w pkt III i IV zaskarżonego wyroku - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że groźby wypowiadane przez oskarżonegoM. Z.nie spowodowały u pokrzywdzonychM. K.iS. Ż.uzasadnionej obawy, że będą spełnione, podczas gdy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków.

Wskazując na powyższe prokurator wniósł o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja prokuratora jest całkowicie bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumentacja skarżącego sprowadza się w istocie do samej tylko odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd Okręgowy w wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej nie podzielił podniesionych zarzutów obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych, jak i argumentacji przytoczonej na ich poparcie.
Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego w zakresie czynu zarzucanego oskarżonym w punkcie I w oraz czynów zarzucanychM. Z.w pkt II, III i IV, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie budzą w ocenie Sądu Okręgowego żadnych wątpliwości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zostały szczegółowo omówione wszystkie zgromadzone i ujawnione w sprawie dowody. Sąd Rejonowy wskazał, na jakich dowodach oparł poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a w konsekwencji wywiódł prawidłowe wnioski co do winy i sprawstwa oskarżonegoM. Z.w zakresie czynu zart. 217 § 1 k.k.i braku wystarczających dowodów do stwierdzenia w sposób niewątpliwy sprawstwa i winy tego oskarżonego w zakresie pozostałych zarzucanych mu czynów oraz oskarżonegoW. Ś.w zakresie zarzucanego mu w pkt. I czynu zart. 158 § 1 k.k.Sąd I instancji w wyczerpujący sposób wskazał również, którym dowodom odmówił wiary i z jakich powodów. Rozumowaniu Sądu Rejonowego nie można zarzucić żadnych nieprawidłowości. Podjęta przez apelującego próba zdeprecjonowania oceny dowodów, którą przeprowadził Sądmeriti, nie może być skuteczną. Oskarżyciel nie przedstawił w tym względzie żadnych rzeczowych argumentów, które próbę tę mogłyby urzeczywistnić, a ograniczył się do czystej polemiki ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd I instancji.
I tak odnośnie czynu zart. 158 § 1 k.k.zarzucanego oskarżonymM. Z.iW. Ś.w pkt I Sąd odwoławczy nie stwierdza obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku. Przede wszystkim nie da się zaaprobować twierdzeń skarżącego o uprzywilejowanym traktowaniu przez Sąd Rejonowy wyjaśnień oskarżonegoW. Ś.i świadkaS. S.. Sąd jednoznacznie wskazał, że z zeznań wszystkich świadków, w tym pokrzywdzonegoM. K.wynikało, że szarpało się jedynie dwóch mężczyzn. Byli to niewątpliwieM. K.iM. Z.. RolaW. Ś.sprowadzała się wyłącznie do próby rozdzielenia szarpiących się, wśród których wyraźną przewagę miał silniejszy i trzeźwy w przeciwieństwie doM. M.K.. Początkowo była to próba słowna, polegająca na podaniu nieprawdziwej informacji, że jest pracownikiem Urzędu Marszałkowskiego, co miało powstrzymaćM. K.od zadawania ciosów, a następnie, kiedy to nie poskutkowało podjął próbę fizycznego rozdzielenia szarpiących się mężczyzn. Wbrew argumentacji oskarżyciela Sąd Rejonowy powyższych ustaleń dokonał w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, łącznie z dowodami, o które sam dodatkowo go uzupełnił w toku rozprawy. Wyjaśnienia oskarżonegoW. Ś.jak i zeznania świadkówS. S.zostały przez Sądmeritiocenione ze stosowną wnikliwością, a w konsekwencji uznane za wiarygodne jako spójne wzajemnie, konsekwentne, a nadto znajdujące odzwierciedlenie w innych obiektywnych dowodach w postaci zeznań świadkaA. K.czy też opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Podobnie wnikliwie Sąd ocenił zeznaniaM. K.,S. Ż.,M. Ż.iP. Ż.i całkowicie zasadnie uznał, że wobec rozbieżności nie mogą one stanowić podstawy poczynionych ustaleń. W tym kontekście podniesiony w środku odwoławczym argument, że zeznania świadkaS. S.nie mogą być wiarygodne gdyż pozostaje ona w bliskim związku z oskarżonymW. Ś.jest całkowicie chybiony jeśli zważy się, żeS. Ż.pozostaje w równie bliskim związku zM. K.. Sądowa ocena wszystkich tychże dowodów jako logiczna i zgodna z zasadami postępowania karnego ( w tymart. 4 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk) zasługiwała na całkowitą aprobatę.
Zasadnie zatem dokonane ustalenia faktyczne pozwalały na przypisanie oskarżonemuM. Z.w ramach zarzucanego mu czynu w pkt I naruszenia nietykalności cielesnejM. K.tj. popełnienia czynu zart. 217 § 1 kki zarazem uwolnienie od winy oskarżonegoW. Ś..
Również niezasadny okazał się podniesiony w apelacji oskarżyciela zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na jego treść co do czynów zarzucanych oskarżonemuM. Z.w pkt II, III i IV.
Jak wskazano wyżej nie doszło do naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania, a stwierdzenie to odnosi się do całości orzeczenia, a nie jedynie do czynu opisanego w pkt I. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji do zaprezentowanej w pisemnych motywach rozstrzygnięcia oceny materiału dowodowego dotyczącego czynów zarzucanych oskarżonemuM. Z.w pkt II, III i IV był całkowicie uprawniony. Sąd wyrokujący może dać wiarę jednej grupie świadków, a odmówić jej innej grupie świadków, byleby tylko dostatecznie swoje stanowisko umotywował. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji temu zadaniu sprostał. Sąd odwoławczy zaś w pełni podzielił tę ocenę, co czyni zbędnym ponowne przytaczanie argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Podkreślić należy, że co do czynu II nie było wystarczających podstaw do przyjęcia, żeM. Z.biorąc psa na ręce i rzucając go w stronęS. Ż.użył wobec psaS. Ż.siły fizycznej w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż mamy do czynienia ze znęcaniem się nad zwierzęciem. Za Sądem Rejonowym całkowicie zaaprobować należy stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2009 roku, sygn. akt V KK 187/09, że przestępstwo znęcania się nad zwierzętami jest przestępstwem umyślnym i może być popełnione jedynie z zamiarem bezpośrednim. Podzielić należy stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że w realiach niniejszej sprawy takiego zamiaru po stronie oskarżonego nie było. Oskarżony był niewątpliwie wzburzony i zwracał się doS. Ż.wulgarnymi słowami w związku z faktem, iż jej pies miał na niego się rzucić i na jej krzyki żeby oddal jej psa rzucił psem w jej stronę, ale bardziej potraktować to trzeba jako objaw złości oskarżonego wobec właścicielki niż zamiar zadania cierpienia psu. Tego rodzaju zachowanie nie może w żaden sposób wyczerpywać znamion czynu zart. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierzątw świetle ustawowej definicji znęcania się nad zwierzętami zawartej w art. 6 ust. 2 w/w ustawy.
Podobnie jeżeli zaś chodzi o czyny III i IV na uwagę zasługuje pogląd Sądu I instancji, iż na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie na te okoliczności nie sposób jednoznacznie wywieść, że wypowiedziane przezM. Z.groźby pozbawienia życia i nasłania naM. K.czyS. Ż.(...)wzbudziły w adresatach takich wypowiedzi uzasadnioną obawę ich spełnienia. ZeznaniaM. K.iS. Ż., którzy werbalnie stwierdzili, że obawiają się tych gróźb nie znajdują jakiegokolwiek wsparcia w okolicznościach zdarzenia i postawie samych adresatów słów oskarżonego. Oboje śmiali się zM. Z., aS. Ż.nie powstrzymała się od namawianiaM. K.żeby dał nauczkę oskarżonemu za jego wcześniejsze wulgarne zachowanie w stosunku do niej. Trudno tu zatem doszukać się dowodów na to, żeM. K.iS. Ż.poważnie potraktowali słowa wypowiadane przez nietrzeźwego awanturnika i powzięli obawę, że spełnienie wypowiedzianych gróźb jest prawdopodobne.
Zatem w ocenie Sądu Okręgowego Sąd orzekający w sprawie nie dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść orzeczenia odnośnie czynów zarzucanych oskarżonemuM. Z.w pkt II, III i IV.
Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu na wyniki przewodu sądowego, co czyni prokurator w złożonym środku odwoławczym, nie jest wystarczającym argumentem na zaistnienie błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy zebranych w sprawie dowodów odnośnie czynów zarzucanych wpkt II, III i IV, oceniając je w sposób przekonujący, logiczny i zgodny z zasadami wyrażonymi wart. 7 kpk. Normyart. 7, art. 92 oraz art. 410 kpkdają przecież Sądowi możliwość dokonania oceny zaprezentowanych w postępowaniu sądowym dowodów, a w ich zakresie mieści się poddanie w wątpliwość wiarygodności zeznań jednych świadków, a uznanie za wiarygodne zeznań innych.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż stan dowodów, mimo wykorzystania wszelkich przewidzianych prawem metod dochodzenia do ustaleń zgodnych z rzeczywistością, nie pozwalał Sądowi Rejonowemu na przyjęcie ustaleń niewątpliwych w kwestii sprawstwa oskarżonegoM. Z., co Sąd ten właściwie zauważył.
Konkludując należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe i wyprowadził zasadny wniosek o popełnieniu przez oskarżonegoM. Z.czynu zart. 217 § 1 kki braku podstaw do poczynienia pewnych i jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa i winy oskarżonegoM. Z.w zakresie pozostałych zarzucanych mu czynów oraz sprawstwa i winy oskarżonegoW. Ś.w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 158 § 1 kk.
Reasumując, w świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji, które to wyrażone zostało w zaskarżonym wyroku i orzekł jak w części dyspozytywnej.
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze zgodnie z przepisemart. 636 § 1 kpkSąd odwoławczy obciążył Skarb Państwa.