Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1053/13
Data wyroku: 2014-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 5§1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45§1 k.w.

Sygn. akt.IV Ka 1053/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs
przy udziale oskarżyciela ------
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 roku
sprawyM. M.
obwinionego zart. 86§1k.w. w zw. zart. 17 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez apelacja obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 4 września 2013 roku sygn. akt XIV W 4560/11
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw postępowanie umarza; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa;

IV Ka 1053/13

UZASADNIENIE
M. M.został obwiniony o to, że w dniu 7 września 2011 roku około godziny 17.00 wB.na skrzyżowaniuulicy (...)aM.kierując pojazdem markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)podczas włączania się do ruchu wykonując manewr cofania z pobocza na jezdnięulicy (...)nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu pojazdem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)wykonującemu manewr skrętu w lewo zulicy (...)wulicę (...)w wyniku czego doprowadził do zdarzenia drogowego tj. o czyn zart. 86 § 1k.w. w związku zart. 17 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym.

Wyrokiem z dnia 4 września 2013 roku wydanym w sprawie sygn. akt XIV W 4560/11 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu tj. wykroczenia zart. 86 § 1k.w. w związku zart. 17 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi na podstawieart. 86 §1k.w. wymierzył mu karę 300 złotych grzywny. Wyrok zawiera również rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca obwinionego. Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść obwinionego.
Obrońca zarzucił sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazał, iż to obwinionyM. M.doprowadził do zdarzenia drogowego oraz obrazę przepisów postępowania w szczególnościart. 4, art. 5§2 , art. 7 k.p.k.,art. 175 §2 k.p.k.orazart. 377 §3 k.p.k.a contrario, które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść orzeczenia.
Podnosząc te zarzuty obrońca obwinionego wniósł o uniewinnienie obwinionego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Orzekanie w przedmiocie procesu jest dopuszczalne, jeżeli spełnione są pewne warunki procesowe pozwalające na przeprowadzenie postępowania karnego. Te stany (sytuacje), z którymi prawo postępowania w sprawach o wykroczenia łączy dopuszczalność albo niedopuszczalność postępowania, zwykło nazywać się przesłankami procesowymi. Stanowiące negatywną przesłankę procesową przedawnienie karalności podlega badaniu przez sąd odwoławczy niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KK 38/12, LEX nr 1162702).

Wniesiona przez obrońcę obwinionego apelacja – wywołując postępowanie odwoławcze, a w jego ramach instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku – musiała prowadzić ostatecznie do uchylenia tego wyroku (niezależnie od pierwotnie podniesionych zarzutów, granic zaskarżenia oraz wpływu uchybienia na treść wyroku) i umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie orzekania. Zgodnie z art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli zaś w tym okresie wszczęto postępowanie, a tak stało się w przedmiotowej sprawie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Do popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu dojść miało w dniu 7 września 2011 r. Nastąpił już zatem upływ także dwuletniego terminu przedawnienia. Wprawdzie art. 45 § 2 k.w. stanowi, że w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty tego uchylenia, ale przepis ten rozumiany jest tak, że przedawnienie biegnie na nowo jedynie w sytuacji, w której do upływu terminu przedawnienia nie doszło w chwili uchylenia prawomocnego wyroku (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002 r., I KZP 15/02, OSNKW z 2002 r., z. 7-8, poz. 49).
W tym stanie rzeczy, obok uchylenia zapadłego w sprawie wyroku, uzasadnionym było, zgodnie z dyspozycjąart. 5 § 1 pkt 4 k.p.w., umorzenie postępowania w sprawie, wobec upływu terminu przedawnienia orzekania.
O kosztach postępowania orzeczono po myśliart.119 k.p.w.w zw. zart.636 k.p.k.