Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1615/12
Data wyroku: 2013-01-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Kawałko, Elżbieta Zywar, Jacek Szreder
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygn. aktIV Ka 1615/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Jacek Szreder (spr.)
Sędziowie: SO Maciej Kawałko
SO Elżbieta Zywar
Protokolant: Kamila Michalak
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r.
sprawyT. S.
oskarżonego zart. 177 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
z dnia 20 września 2012 r. sygn. VI K 950/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelacjęza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki związanez postępowaniem odwoławczym i wymierza mu 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 1615/12

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczeciniez dnia 20 września 2012 r. w sprawie VI K 950/11T. S.został uznanyza winnego, że w dniu 6 maja 2011 r. na drodze K-3 na 100,1 km gminaS., kierując samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i jadąc wymienioną drogą w kierunku miejscowościP.umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób,że przekraczając prędkość bezpieczną i administracyjnie dozwoloną, tj. przy ograniczeniu prędkości do 70 km/h, jadąc z prędkością ok. 109-114 km/h, w miejscu oznakowanym jako tzw. „czarny punkt”, przed łukiem drogi w lewo rozpoczął manewr wyprzedzania jadących przed nim pojazdów, przejeżdżając przez znak poziomy,tj. linia pojedyncza ciągła i kontynuując manewr wyprzedzania, na prostym odcinku drogi, pomimo znaku poziomego podwójna linia ciągła i obowiązującego na tym odcinku drogi znaku B-25 – zakaz wyprzedzania, wyprzedzał stojącego bezpośrednio przed przejściem dla pieszych ciągnika siodłowego z naczepą typu(...), wskutek czego nie dostrzegł i potrącił przechodzącego ok. 13 m za przejściem dla pieszych,a przed skrzyżowaniem z drogą podporządkowaną,M. K. (1), który tow wyniku przedmiotowego zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci zderzakowego urazu obu podudzi, w szczególności wielofragmentowego złamania nasadybliższej kości piszczelowej lewej, podgłowowe złamanie kości strzałkowej leweji wielofragmentowego złamania obu trzonów kości podudzia prawego, a także złamania przezstawowego końca bliższego obojczyka lewego, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie jego narządów ciała na okres powyżej 7 dni w rozumieniuart. 157 §1 kk, tj. czynu zart. 177 §1 kk.
Za tak przypisane przestępstwo na podstawieart. 177 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie,po myśliart. 69 §1 i 2 kkw zw. zart. 70 §1 pkt 1 kk, warunkowo mu zawieszonona okres 3 lat próby.
Na podstawieart. 71 §1 kkwymierzono oskarżonemu 180 stawek dziennych grzywny określając wysokość każdej z nich na kwotę 10 zł.

Na mocyart. 42 §1 kkorzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat.
Na podstawieart. 46 §2 kkorzeczono od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 3.500 zł.
Dalej zobowiązano oskarżonego do zwrotu właściwemu urzędowi blankietu prawa jazdy.
Na koniec zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę.
Apelację wywiodła obrońca oskarżonego.
Na podstawieart. 425 §1 i 2 kpkiart. 444 kpkzaskarżyła ona wyrok Sądu I instancji w całości.
W oparciu o przepisart. 427 §2 kpkwyrokowi temu zarzuciła:

a
na podstawieart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpkiart. 410 kpk, polegającą na oparciu treści wyroku na selektywnie wybranym materiale dowodowym ograniczającym się praktycznie do zeznań i wybiórczo opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, a nierzetelnej ocenie i odmówieniu waloru wiarygodności, bez należytego i przekonywającego uzasadnienia wyjaśnieniomT. S.i zeznaniomM. K. (2)wskazującymna niepopełnienie przez oskarżonegoT. S.zarzuconego mu czynu zart. 177 § 1 kk, a nadto przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, dowolnym i sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego uznaniu, że wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne, podczas gdy ich ocena dokonania zgodniez ww. dyrektywami prowadzi do wniosku przeciwnego,

b
na podstawieart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu oskarżonego winnym popełnienia zarzuconego mu czynu, podczas gdy prawidłowa i całościowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego winę tę wyklucza.

Na podstawieart. 427 §1 kpkiart. 437 §1 i 2 kpkobrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie zaś o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Skarga apelacyjna obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna.
Prawidłowe rozstrzygnięcie każdej sprawy determinowane jest spełnieniem przez Sąd ad meritii dwóch podstawowych obowiązków procesowych – przeprowadzeniem postępowania dowodowego w sposób zakreślony przepisamikodeksu postępowania karnegooraz dokonaniem oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.
W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy wymogom tym zadośćuczyniłw sposób znakomity.
Po pierwsze, prawidłowo zgromadził zupełny katalog dostępnych dowodów niezbędnych do definitywnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd ów właściwie wykreślił granice postępowania dowodowego, zaprezentował zaawansowaną aktywność w zbieraniu dowodów, wykazał niezbędną inicjatywę dowodową, w tym tę prowadzącą wprost do sięgnięcia po dowód z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej (tu bardzo wyraźnie podkreślić wypada, iż autorka apelacji opinii tejw najmniejszym stopniu nie zakwestionowała, nie poddała jej jakiejkolwiek krytyce,nie przypisała jej żadnej z negatywnych cech wyliczonych przez przepisart. 201 kpk).
W konsekwencji Sąd I instancji nie pominął któregokolwiek z istotnych dowodów, bądź choćby tylko potencjalnie przydatnego w jakikolwiek sposóbdo zrekonstruowania przebiegu zdarzenia mającego miejsce krytycznego dnia.
Skarżąca ewidentnie błędnie utożsamia rzekome pominięcie poszczególnych dowodów, a konkretnie wyjaśnieńT. S.i zeznańM. K. (2),z mającą w istocie miejsce sytuacją zdyskwalifikowania ich relacji według kryterium wiarygodności i przeciwstawienia ich dowodom przeciwnym, które stanowiły podstawę pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycznych.
Po drugie, Sąd ad meritii, wbrew zarzutowi forsowanemu apelacją, zebrany materiał dowodowy bezbłędnie ocenił.
Ocena dowodów będąca udziałem tego Sądu odpowiada w całej rozciągłości zasadom poprawnego rozumowania, prawidłom logiki, wskazaniem wiedzyi doświadczenia życiowego.
Znamionuje ona krytycyzm, dystans, roztropność, przenikliwość i pogłębioną refleksję.
Bezsprzecznie ocena ta świadczy o umiejętności uchwycenia przez Sąd Rejonowy wymowy poszczególnych dowodów, nadania każdemu z nich właściwej rangi procesowej, wzajemnego ich powiązania i jednocześnie skonfrontowania grup przeciwnych sobie dowodów, a wreszcie kompleksowego podejścia do ich całokształtu, spojrzenia na nie w sposób wszechstronny, pozbawiony absolutnie jakiejkolwiek wybiórczości, segregacji nie opartej o ustawowe kryteria oceny dowodów.
Sąd merytorycznie właściwy w procesie oceny zgromadzonych dowodów dał wyraz pełnego respektowania konstytucyjnej zasady domniemania niewinnościi kodeksowej zasady bezstronności, czego najdalej idące świadectwo stanowi dogłębna analiza linii obrony realizowanej przez oskarżonego skutkująca jej negatywną weryfikacją (tu raz jeszcze należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy wersji przedstawionej przez oskarżonego żadną miarą nie pominął, a jedynie uznał ją za niewiarygodnąw obliczu wydźwięku innych dowodów).
W konsekwencji analiza i ocena dowodów ze strony Sądu I instancji okazuje się w pełni swobodna, a nie dowolna, co zupełnie bezpodstawnie sugeruje obrońca oskarżonego, a zatem dokładnie taka, jak nakazana przepisemart. 7 kpk, przeto teżz ochrony procesowej wyznaczonej jego dyspozycją korzysta bez żadnych ograniczeń.
Autorka apelacji w istocie nie wskazuje błędów w rozumowaniu Sąduad meritii, w realizacji granic swobody należnej mu w procesie oceny dowodów, przechodzi w zasadzie całkowicie bezrefleksyjnie nad racjami tego Sądu przedstawionymi niezwykle drobiazgowo, szczegółowo, ale jednocześnie klarowniew pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Powołując się bezzasadnie nad rzekome wybiórcze podejście tego Sądu do dowodów, sama sięga po tego rodzaju postawę skupiając się na wyłącznie pozornych, a w ogóle dotyczących kwestii drugorzędnych, pozbawionych znaczenia, niezgodnościach w relacjach świadków obciążających swymi zeznaniami oskarżonego, eksponuje tylko wyselekcjonowane fragmenty ich wersji,a na koniec przeciwstawia je całkowicie bezkrytycznie linii obrony oskarżonego oderwanej zupełnie od wydźwięku zeznań pokrzywdzonego i jego kolegów, zeznań całkowicie bezstronnego świadkaJ. B., a wreszcie opinii biegłegoz zakresu ruchu drogowego.
Skarżąca w ostatecznym rozrachunku nie podejmuje żadnej konstruktywnej polemiki ze stanowiskiem Sądu merytorycznie właściwego, nie demaskuje najmniejszego choćby symptomu spisku procesowego zawiązanego przeciwko oskarżonemu (a próżno go też szukać w całych aktach rozpatrywanej sprawy).
W istocie natomiast takie podejście do zebranych dowodów odczytane musi zostać, jako stan pewnego rozchwiania, świadczy o akceptacji przez obrońcę oskarżonego ustaleń faktycznych związanych ze zrekonstruowanym przebiegiem przedmiotowego zdarzenia – wyprzedzeniem przez oskarżonego bezpośrednioprzed wyznaczonym przejściem dla pieszych, wbrew zakazowi, z przekroczeniem najpierw linii pojedynczej ciągłej, a następnie podwójnej ciągłej, a na domiar tegoz bardzo istotnym przekroczeniem prędkości administracyjnie dopuszczalnej, kawalkady trzech pojazdów – ciągnika siodłowego TIR, samochodu osobowego prowadzonego przez nieustalonego kierowcę i znajdującego się za nimi pojazdu kierowanego przezJ. B..
Z drugiej natomiast strony, związany jest z eksponowaniem wersji forsowanej przez oskarżonego, wykluczonej przez biegłego z zakresu ruchu drogowego w oparciuo tor jazdy oskarżonego, rozwiniętą przezeń prędkość, rozmiar i lokalizację uszkodzeń pojazduT. S., miejsce potrącenia pokrzywdzonego, odległość na jaką przemieściło się po nim jego ciało, charakter doznanych przezeń obrażeń, a wreszcie powypadkowe usytuowanieM. K. (1)i samochodu oskarżonego.
Autorka apelacji wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego, zdyskwalifikowane zasadnie przez Sąd ad meritii pod względem wiarygodności, buduje całkowicie wadliwą koncepcję rzekomej odpowiedzialności za zaistniały wypadek komunikacyjny po stronie pokrzywdzonego.
Ignoruje tutaj fakt przebycia przez tego ostatniego drogi około 5,5 metraod krawędzi jezdni do miejsca potrącenia, pokonania przezeń w istocie bezpiecznie półtora pasa ruchu, ustąpienie mu pierwszeństwa przez nadjeżdżające z jego lewej strony pojazdy, w tym znajdujący się najbliżej niego(...), brak ruchuz prawej strony pokrzywdzonego, a wreszcie brawurę, brak wyobraźni oskarżonego, sposób prowadzenia przez niego samochodu, dynamiczny, a jednocześnie niezwykle ryzykowny, niebezpieczny manewr wyprzedzenia przezeń kolumny samochodóww miejscu do tego niedozwolonym i poziom rozwiniętej przezeń prędkości.
Zatrzymanie się pokrzywdzonego na jezdni w momencie zidentyfikowania zagrożenia wynikającego z pojawienia się w jego polu widzenia samochodu oskarżonego, wcześniej zasłoniętego przez pojazdy ustępujące mu pierwszeństwa, stanowi wyłącznie efekt zaskoczenia, osłupienia, żadną miarą nie stwarzała mu ta sytuacja możliwości podjęcia manewru obronnego. Paradoksalnie, z punktu widzenia procesowego interesu oskarżonego, przekroczenie jezdni krytycznego dnia przezM. K. (1)bądź to po przejściu dla pieszych, bądź to w odległości bliższej od tego przejścia, niż ta ustalona w okolicznościach sprawy, dawałoby znacznie mniejsze szanseT. S.wykonania manewru zmiany toru jazdy, zminimalizowania obrażeń pokrzywdzonego, krótko mówiąc mogłoby prowadzićdo skutku znacznie bardziej tragicznego.
Chybiony okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na jego treść w rozumieniuart. 438 pkt 3 kpk.
Rzecz w tym, iż zarzut ów może zostać podniesiony skutecznie tylko w takiej sytuacji, gdy ustalenia faktyczne Sądu I instancji nie znajdują oparcia w żadnym spośród zebranych dowodów, bądź też okazują się zgodne jedynie z dowodami ocenionymi przez ten Sąd jako pozbawionymi waloru wiarygodności.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie którakolwiek z tych sytuacji nie miałapo prostu miejsca.
Sąd Rejonowy wskazał, które fakty uznał za udowodnione i w jakich dowodach znalazły one odzwierciedlenie, a jednocześnie, co było już podkreślone we wcześniejszych rozważaniach, w pełni przekonująco umotywował powody negatywnej weryfikacji wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego i zeznańM. K. (2)stanowiących dowody przeciwne.
Kara wymierzona oskarżonemu nie tylko nie razi niewspółmiernością, nadmierną dolegliwością, surowością, ale okazuje się wręcz niesłychanie łagodna, jeśli zważyć rodzaj, rangę i charakter zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, którego oskarżony się dopuścił, umyślny charakter naruszenia tych zasad, rodzaj i rozmiar obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego, a wreszcie jego uprzednią karalność sądową.
Żadną miarą kara dobrana wobecT. S.nie przekracza stopnia jego winy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, prawidłowo uwzględnia okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, jak i dlań niekorzystne (omówione już w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co ich powielenie w tym miejscu czyni zbędnym, zwłaszcza w obliczu braku zarzutów odwoławczych na tę okoliczność).
Podstawę prawną orzeczenia Sądu Okręgowego stanowił przepisart. 437 §1 kpk.
Na podstawie§1, §2, §14 ust. 1 pkt 4 i §19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduprzyznano obrońcy oskarżonego od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Drugoinstancyjne rozstrzygnięcie w przedmiocie wydatków związanychz postępowaniem odwoławczym i opłaty za to postępowanie oparte zostałona przepisachart. 636 §1 kpkiart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 ustawyz dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, a uwzględniło sytuację majątkową oskarżonego i poziom jego możliwości zarobkowych.

J.D.

……………………………… ………………………………… ……………………………………
Maciej Kawałko Jacek Szreder Elżbieta Zywar