Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 207/13
Data wyroku: 2013-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Strach, Urszula Duczmal, Marek Kordowiecki
Słowa kluczowe: Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 § 1 k.k.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2013r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Przemysław Strach
Sędziowie: SSA Urszula Duczmal
SSO del. do SA Marek Kordowiecki (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Magdalena Ziembiewicz
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. del. do Prok. Apel. Alicji Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013r.
sprawyP. M.iD. S.
oskarżonych zart. 258§1 k.k.orazart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k., art. 56 ust. 1 wskazanej ustawy, art. 56 ust. 1 i 3 tej ustawy w zw. zart. 65§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców obu oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z dnia 29 czerwca 2011 roku sygn. akt II K 190/09
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonychP. M.iD. S.od popełnienia zarzuconego im przestępstwa zart. 258§1 k.k.,
II. uchyla zaskarżony wyrok w pozostałej części, tj. w punktach 8, 21, 23 i 24 odnośnie oskarżonegoP. M.i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Zielonej Górze do ponownego rozpoznania;
III. obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi w części uniewinniającej oskarżonychP. M.iD. S..

    Marek Kordowiecki Przemysław Strach  Urszula Duczmal

Niniejszy wyrok jest prawomocny i wykonalny z dniem 19 grudnia 2013r.
Poznań, dnia 19.12.2013r.

Sędzia Sądu Apelacyjnego

Przemysław Strach

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Zielonej Górzewyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 roku w sprawie o sygn. akt II K 190/09 uznał m.in.oskarżonychP. M.iD. S.za winnych tego, żew okresie od lutego 2005 roku do czerwca 2005 roku(dotyczyP. M.) iw okresie od lutego 2005 roku do marca 2006 roku(dotyczyD. S.)na terenieŻ.i powiatu(...)woj.(...)– jako odbiorcy i sprzedawcy narkotyków przeznaczonych do dalszej dystrybucji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych oraz maksymalizacji zysku, brali udział w zakonspirowanej i hierarchicznej strukturze zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się wytwarzaniem i dystrybucją na terenie kraju znacznych ilości substancji psychotropowych i środków odurzających, po uprzednim określeniu sposobu działania, komunikowania się oraz przestępczego rozliczania finansowego, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, mając świadomość celów oraz akceptując występowanie trwałych związków pomiędzy poszczególnymi członkami grupy, tj. popełnienia przestępstwa zart. 258§1 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 258§1 k.k.wymierzył im kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 1 wyroku) oraz uznałoskarżonegoP. M.za winnego tego, żew okresie od lutego 2005 roku do czerwca 2005 roku na terenieŻ.i powiatu(...)woj.(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w zakonspirowanej i hierarchicznej strukturze zorganizowanej grupy przestępczej, wbrew przepisom ustawy, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, działając indywidualnie oraz współdziałając zD. S.i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami narkotyków w ten sposób, że odbierał odM. G. (1)a następnie przekazywał do dalszej dystrybucji dilerskiej amfetaminę w łącznej ilości nie mniejszej jak 3.500 gram amfetaminy wartości rynkowej 105.000,00 PLN, tj. popełnienia przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.i za przestępstwo to na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. zart. 65 k.k.wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda z nich (punkt 8 wyroku) oraz na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. M.karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 21 wyroku), zaliczając na poczet tej kary na podstawieart. 63§1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 6.01.2009 r. do dnia 6.04.2011 r. (punkt 24 wyroku) a także na podstawieart. 45§1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoP. M.środek karny w postaci przepadku osiągniętych korzyści majątkowych w kwocie 105.000,00 zł (punkt 23 wyroku).
Wyrok ten we wskazanej części(rozpoznanie zaskarżonego wyroku w tejże części w toku niniejszego postępowania apelacyjnego jest konsekwencją uchylenia w tym właśnie zakresie poprzedniego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2012 r. wydanego w sprawie II AKa 274/11 i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w wyniku rozpoznania kasacji wniesionych przez obrońców obu oskarżonych przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. w sprawie V KK 54/13)został zaskarżony w całości przez obrońców obu oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoP. M.w apelacji zarzucił temu wyrokowi:
I.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, to jest:
1)art. 424 k.p.k.poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia i brak rozprawienia się ze sprzecznościami w materiale dowodowym, zwłaszcza w odniesieniu do wewnętrznie sprzecznych relacjiM. G. (1), obciążających oskarżonegoP. M.;
2)art. 410 k.p.k.poprzez brak oparcia orzeczenia o całość dowodów, ujawnionych w toku przewodu sądowego, w szczególności całości relacjiM. G. (1), odnoszącej się do oskarżonegoM.;
3)art. 389§1 k.p.k.poprzez brak zwrócenia się doM. G. (1)o wyjaśnienie sprzeczności w jego wyjaśnieniach;
4)art. 366 k.p.k.poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy;
5)art. 7 k.p.k.poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego, sprzeczną ze wskazaniami zawartymi w tym przepisie;
6)art. 5§2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości pojawiających się w sprawie na niekorzyść oskarżonego
oraz zarzuciłwadliwe a także przedwczesne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że oskarżonyP. M.dopuścił się zachowań opisanych w zarzutach, tj. wadę określoną wart. 438 pkt 3 k.p.k.
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoD. S.w apelacji zarzucił temu wyrokowi:
1.
    obrazę przepisu prawa procesowegoart. 7 k.p.k.mającą wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez danie wiary w całości wyjaśnieniom osk.M. G. (1)w sytuacji, gdy stoją one w całości w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, tj. wyjaśnieniami osk.D. S.oraz zeznaniami świadków:R. C. (1),R. B.,D. C.,I. B.,A. R.,P. Z.oraz wyjaśnieniami oskarżonychP. M.,M. B.iŁ. Z.– żadna z tych osób nie potwierdziła udziału osk.D. S.w zarzucanych mu czynach, mimo tego, żeosk. M. G.wskazywał je jako pośredników lub współsprawców w handlu narkotykami;
2.obrazę przepisów prawa materialnegoart. 258§1 k.k.poprzez przyjęcie, że kilkukrotny zakup środków odurzających przez osk.S.odosk. M. G.lub jednego z dwóch jego kurierów stanowi wypełnienie znamion tego przestępstwa, podczas gdy osk.S.nie mógł wiedzieć o pozostałych członkach grupy, a tym bardziej o ich powiązaniu hierarchicznym czy organizacyjnym, podziale zadań czy innych niezbędnych przesłankach stanowiących o istnieniu grupy przestępczej
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa zart. 258§1 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Obie apelacje okazały się uzasadnione w zakresie kwestionowania udziału oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej, natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoP. M.w zakresie kwestionowania winy tego oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii okazała się celowa, gdyż w tym zakresie doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelujący co do zasady stawiają zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze „dowolności”.
Obrońca oskarżonegoP. M.wprawdzie stawia zarzuty obrazy prawa procesowego, tj.art. 410 k.p.k.,art. 389§1 k.p.k.,art. 366 k.p.k.,art. 5§2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k., ale zarzuty te sprowadzają się wyłącznie do zanegowania oceny dowodów, przeprowadzonych na rozprawie a dokonanej przez Sąd I instancji, podnosząc, że zebrany na rozprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony ten świadomie, z zamiarem bezpośrednim bądź ewentualnym przynależał do zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniuart. 258§1 k.k.Tak samo należy odnieść się do apelacji obrońcy oskarżonegoD. S.w zakresie postawionego zarzutu obrazy prawa materialnego, tj. przepisuart. 258§1 k.k.Zauważyć należy bowiem, że nikt nie kwestionuje istnienia takiej grupy przestępczej, w skład której wchodzili m.in.S. W.,P. T.,M. G. (1)iJ. W., co zostało prawomocnie przesądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie II K 190/09, natomiast kwestionowany jest udział w tej grupie oskarżonychM.iS..
Podnieść przy tym należy, iż w stosunku do oskarżonegoS.w zakresie zarzuconego mu przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(punkt 8 wyroku) tenże wyrok Sądu I instancji został uchylony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2012 r. (sygn. akt II AKa 274/11) i sprawę w tym zakresie przekazano Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Również Sąd Apelacyjny w niniejszym postępowaniu znalazł podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji odnośnie zarzuconego oskarżonemuP. M.przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(punkt 8 wyroku). W związku z tym, nie przesądzając o wiarygodności wyjaśnień (zeznań)M. G. (1)oraz przeciwstawnych im wyjaśnień oskarżonychP. M.iD. S.oraz zeznań (wyjaśnień) świadków (oskarżonych) wymienionych w apelacji obrońcy oskarżonegoS.w zakresie udziału w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy uznać należy za apelującymi, iż zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na przypisanie każdemu z oskarżonych udziału w zorganizowanej grupie przestępczej określonej wart. 258§1 k.k., do której to grupy (tzw. grupy(...)) mieli należeć m.in.S. W.,P. T.,M. G. (1)iJ. W..
Zapoznając się z zebranymi na rozprawie dowodami wskazać należy, iż w sprawie tej, poza wyjaśnieniamiM. G. (1)brak jest jakiegokolwiek dowodu, z którego by wynikał udziałP. M.iD. S.w tej grupie przestępczej, mającej swą siedzibę naM..
Z ustaleń Sądu Okręgowego, opartych na wyjaśnieniachM. G. (1)wynika, iż toP. M.skontaktował się zG.w celu nabywania od niego amfetaminy i dalszego jej przekazywaniaD. S.a następnie po pozbawieniu wolnościP. M.bezpośrednio odG.(czy też kurierów) narkotyki te celem dalszej dystrybucji odbierałD. S..
Analizując jednak wyjaśnieniaM. G. (1)podnieść należy, iż nie wynika z nich, byP. M.iD. S.przystąpili w szeregi zorganizowanej grupy przestępczej a tym samym by brali w tej grupie świadomy udział.
M. G. (1)w toku pierwszego przesłuchania opowiedział o działalności grupy(...)oraz o pochodzeniu narkotyków i o swojej działalności jako kuriera tej grupy, w tym o nawiązaniu kontaktów z grupami przestępczymi bądź indywidualnymi osobami, np.P. Z.działającymi na terenie woj.(...), w tym powiatu(...). W trakcie już tego przesłuchania wskazał, iż jednym z wielu odbiorców narkotyków (amfetaminy) od niego był mężczyzna ops. (...)z terenuG., czyli oskarżonyS.oraz odbiorcą – pośrednikiem w handlu narkotykami występował takżeP. M.(k. 326-332).
W kolejnych wyjaśnieniachM. G. (1)wyjaśnił o różnych wydarzeniach, ale nie mających związku z oskarżonymiM.iS.(k. 333-340).
Podczas kolejnego przesłuchaniaM. G. (1)wyjaśnił o dwu-trzykrotnym przekazaniu narkotyków(...)zG.poprzezR. C. (1)(k. 341-346).
W kolejnych wyjaśnieniachM. G. (1)wskazał na osoby trudniące się handlem z woj.(...), jako jego odbiorców, z którymi nawiązał kontakty. Wśród tych odbiorców m.in. wymienił mężczyznę ops. (...)orazP. M..M. G. (1)wyjaśnił w jakich okolicznościach i ile przekazał(...)amfetaminy. W toku tych wyjaśnieńM. G. (1)wskazał na nawiązanie kontaktów zP. Z.iP. M.w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym wL.. Tu teżM. G. (1)wyjaśnił na temat swojej współpracy zP. Z., który do czasu jego aresztowania w lutym 2005 r. odbierał od niego amfetaminę po uprzednim telefonicznym jej zamówieniu (k. 347-353).
Podczas kolejnego przesłuchania w śledztwieM. G. (1)wyjaśnił o swoich odbiorcach narkotyków z terenu woj.(...).M. G. (1)przy tym wyraźnie wyjaśnił, że po aresztowaniuP. Z.w lutym 2005 r. skontaktował się z nimP. M.zG.i w rozmowie z nimM.zapytał się jego, czy mógłby dostarczać narkotyki dla jego kolegi zG.ops. (...), przy której to rozmowie obecny był także(...).M. G. (1)wyjaśnił, że do czerwca 2005 r. dostarczał narkotykiP. M.a ten następnie przekazywał je(...).M. G. (1)wyjaśnił, że w tym czasie przekazałM.nie mniej niż 3,5 kg amfetaminy za łączną kwotę 28.000 zł. Dalej też wyjaśnił, że jakM.zgłosił się do zakładu karnego celem odbycia kary w czerwcu 2005 r. to dalej od czerwca do marca 2006 r. narkotyki te bezpośrednio od niego odbierał(...)(k. 355-362).
Podczas kolejnych przesłuchań w śledztwieM. G. (1)wyjaśnił o różnych wydarzeniach, które oskarżonychM.iS.nie dotyczą (k. 363-366, 367-369, 376-380, 381-387). W czasie okazania materiału fotograficznego ze zdjęć rozpoznał wiele osób, w tym oskarżonegoS., którego znał jako(...)i z którym handlował narkotykami od marca 2005r. do kwietnia 2006 r. orazP. M., który odbierał od niego narkotyki od marca do czerwca 2005 r. (k. 388-391).
M. G. (1)w toku dalszych wyjaśnień na etapie śledztwa opowiedział o działalności jego kurierówM. B.iA. R., którzy dostarczali narkotyki od grudnia 2004 r. do września 2006 r., w tym m.in. wozili narkotyki dla(...)iM.(k. 629-634).
W kolejnych wyjaśnieniachM. G. (1)opowiedział o innych zdarzeniach, nie dotyczących żadnego z oskarżonych (k. 943-948, 1540-1544, 1569-1573, 1806-1809, 2007-2010, 2033-2037, 2038-2042, 2043-2047, 2124-2130).
Podczas okazaniaD. M.G.rozpoznał go jako(...)zG., wyjaśniając, że miał z nim kontakt 3-4 razy, wówczas(...)odbierał od niego amfetaminę i tabletki ekstazy, współpracował z nim od marca 2005 r. do kwietnia 2006 r. a pierwszy z nim kontakt miał na imprezie towarzyskiej wG.w lutym 2005 r., gdzie spożywali alkohol (k. 1720-1724).
W toku przesłuchania w dniu 29.04.2009 r.M. G. (1)wyjaśnił o swojej współpracy zM. B., w tym o dostarczaniu narkotyków różnym osobom na terenie woj.(...), w tym i(...)(k. 2063-2067) a w czasie konfrontacji zA. R.o swojej z nim współpracy (k. 2068-2072).
Podczas ostatniego przesłuchania w śledztwieM. G. (1)podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia, w tym o zasadach działania grupy przestępczej oraz o jego roli w tej grupie, polegającej na dostarczaniu narkotyków lokalnym odbiorcom.M. G. (1)w tożsamy sposób opisał swoją współpracę zD. S.iP. M., zaprzeczając przy tym, by pożyczał jakiekolwiek pieniądze odS..M. G. (1)przy tym wyjaśnił, kierując się własnym przekonaniem, że nie jest możliwe, by ktoś mógł handlować narkotykami na własną rękę. Podał, że jeżeli dostarczał on narkotyki jakiemuś lokalnemu odbiorcy, czy to indywidualnemu czy też odbiorcom funkcjonującym w lokalnej grupie, to oni niejako automatycznie stawali się ich dilerami i zyskiwali w ten sposób możliwość ochrony.M. G. (1)opisał przy tym porozumienie zawarte między grupą(...)a grupami z woj.(...).M. G. (1)skonkludował swoje wyjaśnienia stwierdzeniem, iż osoby, które od niego bezpośrednio czy też przez kurierów odbierały narkotyki stawały się w ten sposób ich lokalnymi dilerami, byli od nich, czyli od grup przestępczych uzależnieni w zakresie dostaw narkotyków, jak i zyskiwali ich ochronę (k. 2263-2269).
W toku rozprawyM. G. (1)potwierdził te wszystkie wyjaśnienia. Podał wówczas, że po zatrzymaniuZ.zgłosił się do niegoP. M.i powiedział, że chciałby dla swojego kolegi(...)brać od niego bezpośrednio narkotyki. Zgodził się na to i do czerwca 2005 r.M.odbierał od niego narkotyki a gdy zgłosił się do odbycia kary odbierał od niego narkotyki(...)osobiście lub poprzez swojego kolegę do marca 2006 r.
M. G. (1)wyjaśnił także, żeW.(który według niego miał przewodzić grupie) prawie o każdym jego odbiorcy mówił i on ich akceptował i w razie jakichś problemów mieli oni zapewnioną ochronę, nie wszystkich jednak odbiorców konsultował zW.i nie pamięta czy konsultował z nimM.a niektórych odbiorców nawet ukrywał przedW..
M. G. (1)wyjaśnił, żeM.był pośrednikiem, odbierał od niego narkotyki, narzucał parę złotych i sprzedawał potem(...)i z tego miał pieniądze. Potem zaś jakM.poszedł siedzieć a on osobiście sprzedawał narkotyki(...), to było ustalone, że z każdej transakcji trochę pieniędzy będzie miała żonaM..M. G. (1)wyjaśnił, iżM.składał zamówienia telefonicznie a dostawy były raz w miesiącu a może i częściej. Precyzując te wyjaśnieniaM. G. (1)podał, że pierwsza dostawa wynosiła pół kilograma a kolejne od pół kilograma do jednego i były to 3-4 dostawy. To działo się raz w miesiącu a że jest dla(...), to wiedział odM..M. G. (1)wyjaśnił, że wówczas z(...)niczego nie ustalał, tylko te dostawy narkotyków ustalał zM.(k. 334-345). Tak samoM. G. (1)wyjaśnił w toku dalszego przesłuchania na rozprawie, nie potrafiąc już przytoczyć dokładnej treści rozmowy między nim aM.i(...), natomiast ustalił z nimi, że będzie im dostarczał narkotyki (k. 388-391).
Z wyjaśnień tych odnośnie przynależności oskarżonychM.iS.do zorganizowanej grupy przestępczej (grupy(...)) nic więc konkretnego nie wynika.M. G. (2)nie jest bowiem już sobie w stanie przypomnieć szczegółów swoich rozmów zM.iS., nie jest w stanie przypomnieć sobie, czy wspominał on o nich szefostwu grupy a jedynie wyjaśnił ogólnie, że według niego osoby, które przystawały na współpracę z grupą niejako automatycznie stawały się dilerami tej grupy. Próżno natomiast w całej sprawie doszukiwać się jakiegokolwiek dowodu na to, że oskarżeniM.iS.świadomie stali się członkami zorganizowanej grupy przestępczej tylko z tego powodu, że odbierali narkotyki odM. G. (1)– kuriera grupy przestępczej(...). OskarżeniM.(śledztwo - k. 542-546, 555-556, 951-955, 1115-1119, 1634-1637, 1821-1824, 1826-1830, rozprawa – k. 395-396, 494-496) iS.(śledztwo – k. 571-574, 594-595, 1725-1728, rozprawa – k. 396, 621-622) nie przyznali się do winy, zaprzeczając wszystkim pomówieniomM. G. (1), natomiast pozostali oskarżeni oraz świadkowie w ogóle nie potwierdzili udziałuM.iS.w grupie przestępczej, ani nie potwierdzili, by przyjmowali oni narkotyki przesyłane przezG.oraz by tymi narkotykami handlowali.P. M.przy tym zaprzeczył, by otrzymał jakąkolwiek wpłatę w czasie, gdy przebywał w zakładzie karnym z tytułu sprzedaży narkotykówS.przezG.ani też żaden dowód, poza wyjaśnieniamiG., nie potwierdza okoliczności wpłaty części działki żonieM.a tym bardziej, byM., nawet w przypadku takich wpłat, miał tego świadomość, że takie wpłaty są dokonywane podczas jego pozbawienia wolności. Nie może więc tu przekonywać rozumowanie Sądu I instancji, iż skoroP. M.nie otrzymywał na konto tzw. „doli”, to jeszcze ten fakt nie może dowodzić, że takich pieniędzy nie dostawał (str. 113 uzasadnienia). Zauważyć bowiem należy, iżM. G. (1), jak sam przyznał, nie pamiętał, czy wspominałW.(a więc kierownictwu grupy) oM.. Skoro zaś w tym przypadkuM. G. (1)nie potrafił przypomnieć sobie zdarzeń, to trudno za jednoznacznie pewne przyjąć jego wyjaśnienia, iżP. M.był objęty ochroną grupy poprzez przekazywanie „doli” z handlu narkotykami żonieM., która to okoliczność nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Przy czym, jak już wyżej wspomniano, nawet gdyby rzeczywiście takie fakty miały miejsce, że podczas pozbawienia wolności oskarżonegoM.jego żonie przekazywane byłyby jakieś środki z handlu narkotykami, to fakt ten jeszcze nie oznaczałby, iż oskarżonyM.miałby świadomość (godziłby się z tym), że przynależy do zorganizowanej grupy przestępczej. Zauważyć bowiem należy, że to przekazywanie środków pieniężnych miałoby miejsce już po zaprzestaniu przez oskarżonegoM.handlu narkotykami a tym samym po okresie, jaki został mu zarzucony aktem oskarżenia i jaki został mu przypisany zaskarżonym wyrokiem. To zaś w żaden sposób nie dowodziłoby, że w tymże okresie (od lutego do czerwca 2005 r.)P. M.świadomie przynależałby do zorganizowanej grupy przestępczej. W niniejszej sprawie więc w rzeczywistości nie ma żadnego dowodu wskazującego na udział oskarżonychM.iS.w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd Okręgowy oceniając wyjaśnienia pozostałych oskarżonych (S. W.,P. T.,J. W.,A. N.– str. 112-114 uzasadnienia) oraz zeznania (wyjaśnienia) całej rzeszy świadków, w tymM. B.,A. R.,P. Z.,Ł. Z.,D. W.,P. S. (2),R. C. (2),G. S.,D. C.,R. B.,R. C. (1),I. B.(str. 114-122 uzasadnienia) nie znalazł w tych dowodach żadnej wzmianki o udzialeP. M.iD. S.w zorganizowanej grupie przestępczej(...)ani też żadnej wzmianki na temat nabywania przez nich i sprzedaży narkotyków (czyli udziału w obrocie narkotykami).
Sąd Okręgowy więc w zakresie postawionego oskarżonym zarzutu udziału w grupie przestępczej mógł jedynie oprzeć się na wyjaśnieniachM. G. (1).
Sąd Okręgowy słusznie ustalił, że taka grupa przestępcza istniała, bowiem struktura opisana przezM. G. (1)iP. S. (3)(w tym podporządkowanie, wiodąca rola kilku osób, sposób dzielenia zysków, akceptowanie nowych kontrahentów itd.) wskazują na to, że zostały spełnione cechy grupy określonej wart. 258§1 k.k.(str. 124-125 uzasadnienia). Nie jest natomiast już zrozumiałe, dlaczego Sąd ten przyjął, że w tej grupie brali również udziałP. M.iD. S..
Sąd Okręgowy, odwołując się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 2009 r., WA 9/09, OSNwSK 2009/1/752 ustalił, że skoro oskarżeni byli dilerami narkotyków, jakie nabywali odM. G. (1), który był kurierem grupy i który narkotyki nabywał z miejsc wskazanych przez przywódców grupy, bądź które grupa sama wytwarzała, to oskarżeni, mając świadomość takiego stanu rzeczy, bez znania szczegółów organizacyjnych przez sam fakt nabywania tych narkotyków i dalszej ich sprzedaży posiadali cechy świadomej przynależności do tej grupy (str. 125 uzasadnienia).
Taki sposób rozumowania nie może zostać zaakceptowany przez Sąd odwoławczy. Nie dość bowiem, iż nie da się ustalić coP. M.iD. S.wiedzieli na temat działalności tej grupy przestępczej, jej struktury organizacyjnej i pochodzenia narkotyków, to Sąd Okręgowy w ogóle nie wykazał zamiaru udziałuP. M.iD. S.w tej zorganizowanej grupie przestępczej. Wyżej już wykazano, iż brak jest podstaw do przyjęcia, by oskarżonyM., nabywając amfetaminę odM. G. (1)przynajmniej godził się na korzystanie z ochrony grupy, o której to ochronie wyjaśniłM. G. (1). Tym bardziej takiego dowodu, nawet poszlaki nie ma w przypadku oskarżonegoD. S.. Nie ma również jakiegokolwiek dowodu na to, byM. G. (1)poinformowałS. W.o tym, żeP. M.iD. S.odbierają od niego narkotyki. Skoro zaś takich okolicznościM. G. (1)nie pamięta, co zresztą z uwagi na upływ czasu nie może dziwić, to nie można niejako z automatu przyjmować, z niekorzyścią dla oskarżonych, iż z chwilą nabywania narkotyków odM. G. (1)stawali się oni świadomymi członkami tej zorganizowanej grupy przestępczej. Nie można bowiem automatycznie przynależeć do grupy przestępczej tylko z tego powodu, że od tej grupy nabywa się narkotyki celem ich dalszej odsprzedaży. Aby bowiem zostać członkiem danej grupy przestępczej, to tego trzeba chcieć (zamiar bezpośredni) bądź się z takim członkostwem w grupie godzić (zamiar ewentualny). Nie można przecież popełnić jakiegokolwiek przestępstwa „automatycznie”, bez woli, świadomości itd. łamania norm prawa karnego materialnego, ale popełnieniu przestępstwa umyślnego a takim przecież jest przestępstwo zart. 258§1 k.k.musi towarzyszyć zamiar. Tymczasem z ustaleń Sądu Okręgowego opartych na wyjaśnieniachM. G. (1)wynika tylko to, żeP. M.iD. S., wiedząc, że na „rynku(...)” sprzedażą narkotyków zajmuje sięM. G. (1)zwrócili się do niego z propozycją zakupywania narkotyków celem ich dalszej odsprzedaży, by na tych transakcjach zarobić.P. M.więc, jak iD. S.po prostu w świetle tych ustaleń nabywali odM. G. (1)amfetaminę (a także tabletki ekstazy – dot. osk.S.) a następnie w nieustalonych miejscach je zbywali innym nieustalonym osobom. Przy czym to nieM. G. (1)a więc grupa przestępcza narzucała rodzaj i ilość narkotyków, jak i częstotliwość ich sprzedaży, ale to oskarżeni sami, gdy zachodziła taka potrzeba z ich punktu widzenia, kontaktowali się zM. G. (1)i zamawiali u niego określoną ilość narkotyków. Każdy więc z oskarżonych nie był skrępowany poleceniami przewodnictwa grupy, każdy z nich swobodnie, bez ingerencji grupy dysponował nabywanymi narkotykami.
Odpowiedzialność za udział w zorganizowanej grupie przestępczej opiera się na przynależności, niezależnie od pełnionych funkcji. Uczestnik nie musi więc brać udziału w konkretnym przestępstwie popełnionym przez grupę, wystarczy bowiem świadoma przynależność do zorganizowanej grupy, z którą wiąże się poddanie panującej w niej dyscyplinie i gotowość do uczestniczenia w prowadzonej działalności przestępczej (por. Andrzej Marek: „Kodeks karny. Komentarz”, LEX 2010, wydanie V, teza 6 do art. 258).
W związku z powyższych kilkakrotne nabycie przezP. M., jak iD. S.odM. G. (1), który był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej(...), zajmującej się m.in. wytwarzaniem i handlem narkotykami nie świadczy jeszcze o tym, że każdy z nich był uczestnikiem tej grupy (patrz przytoczony przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na str. 124 oraz przytaczany przez apelujących wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2009 r., II AKa 155/08, KZS 2009/9/42).
Obaj apelujący zasadnie więc wykazali niemożność przypisania oskarżonymP. M.iD. S.popełnienia przestępstwa zart. 258§1 k.k.Sąd Okręgowy oceniając w tym zakresie dowody dopuścił się dowolności w ustaleniach winy każdego z tych oskarżonych w popełnieniu przypisanego im przestępstwa zart. 258§1 k.k., mimo że w rzeczywistości winy tej (zamiaru każdego z oskarżonych brania udziału w tej grupie) nie wykazał. Skoro zaś tej winy po prostu nie da się ustalić w oparciu o jakiekolwiek dowody, w tym w oparciu o pomówieniaM. G. (1), to Sąd Apelacyjny uwzględniając w tym zakresie zarzuty i wnioski apelacyjne na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 437§2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obu oskarżonych od popełnienia zarzuconego im przestępstwa zart. 258§1 k.k.
Odnośnie zarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonegoP. M.odnoszących się do przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 8 zaskarżonego wyroku przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwskazać należy, iż merytoryczne ustosunkowanie się w całości do tej części apelacji jest przedwczesne a to w wyniku uchybień, jakich dopuścił się Sąd Okręgowy.
Powyżej wyjaśniono, iż poza pomówieniemM. G. (1)żaden inny dowód nie wskazuje na sprawstwo (i winę) oskarżonegoP. M.w popełnieniu tego przestępstwa. PozaM. G. (1)żaden z oskarżonych i świadków nie wskazuje na osobęP. M., by ten nabywał a następnie sprzedawałD. S.amfetaminę w okresie od lutego do czerwca 2005 r. Tak samo zresztą żaden innym dowód, poza pomawiającymi wyjaśnieniamiM. G. (1)nie wskazuje na udziałD. S.w tym procederze narkotykowym.
Przypomnieć więc należy, że dowodem w postępowaniu karnym może być wszystko, co umożliwia wyrobienie sobie przekonania sądu o winie lub niewinności oskarżonego, jeśli zostanie przeprowadzone w trybie przewidzianym przez prawo procesowe. Dowodem takim może być zatem także pomówienie. Co do zasady dowód taki powinien być badany szczególnie wnikliwie, z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego, a nadto - czy wyjaśnienia te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne (wyrok SN z 6 lutego 1970 r., IV KR 249/69, OSNKW 4-5/1970, poz. 46). Jednakże pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (por. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., II KK 29/05, OSNKW 2006/4/41).
Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (jak świadek koronny, tzw. mały świadek koronny czy świadek incognito). Orzecznictwo przyjmuje jednak, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia (patrz wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r., II KRN 178/95, Mon. Prawn. 1996/10/376).
Rzecz jednak w tym, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażanych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach.
W związku z powyższym należy pamiętać, że w ocenie dowodów organy procesowe kierują się swoim przekonaniem ukształtowanym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania. Polski system procesowy nie zna reguł dowodowych dotyczących legalnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza wolność wewnętrznego przekonania organu procesowego w kwestii oceny dowodów i wyciągania z nich racjonalnych wniosków, a tym samym wolność od schematycznych skrępowań w tym zakresie (por. Jan Grajewski – red., Lech K. Paprzycki, Sławomir Steinborn: „Komentarz aktualizowany do art. 1-424 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 97.89.555)”, LEX/el., 2011, teza 1 do art. 7). Oczywistym jest przy tym, że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania a wyrażona wart. 7 k.p.k., nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28).
Kierując się powyższymi zasadami nie można zarzucić Sądowi Okręgowemu dowolności ustaleń winy oskarżonegoM.tylko na tej podstawie, że jedynym dowodem sprawstwa i winy oskarżonegoM.w tej sprawie są pomówieniaM. G. (1), „skruszonego” przestępcy, który chciał skorzystać z dobrodziejstwa instytucji tzw. „małego świadka koronnego”. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na szczegółowość wypowiedziM. G. (1), na pomawianie w tej sprawie (jak i innych sprawach, toczących się przed różnymi sądami w kraju) znacznej ilości osób zamieszanych w proceder narkotykowy, jak i inne procedery, mające przy tym związek z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej(...). Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na szczegółowość wypowiedziM. G. (1), jak i na częściowe znajdowanie ich potwierdzenia w zeznaniach (wyjaśnieniach) szeregu osób i to w kwestiach nie tylko zasadniczych, ale i wręcz incydentalnych. To zaś świadczy co do istoty o wiarygodności tych pomówień i tak też do tych pomówień słusznie podszedł Sąd I instancji.
Wyżej natomiast zaprezentowano te fragmenty wyjaśnieńM. G. (1), w których wskazywał na udział w procederze narkotykowymP. M.(iD. S., któremuP. M.miał zbywać nabywaną odG.amfetaminę).
Nie jest przy tym prawdą, iż w zachowaniu oskarżonegoM.nie ma żadnej logiki, że uczestniczył w obrocie amfetaminą, nabywając ją bezpośrednio odG.i sprzedając je dalejS.. Na tym przecież polega udział w obrocie narkotykami określony w art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z ustaleń Sądu Okręgowego opartych na wyjaśnieniachM. G. (1)wynika przecież, iż toM.pierwszy, bo jeszcze w zakładzie karnym poznał się zG., od którego dowiedział się, że handluje narkotykami i toM.właśnie a nieS.zaproponowałG., że będzie bezpośrednio nabywał od niego amfetaminę celem dalszej jej sprzedaży koledze. Z punktu widzenia oskarżonegoM.w takim jego zachowaniu jest sens, bowiem posiadając stałego odbiorcę na każdej transakcji zarabiał jakieś pieniądze. Taki sens tym bardziej miałM. G. (1), gdyż miał zapewniony zbyt narkotyków a sprzedawał je bezpośrednio osobie, którą już poznał w warunkach pozbawienia wolności a tym samym znał od dłuższego czasu. Wreszcie sens w takim działaniu miał iD. S., który i tak po określonej cenie, wyższej od ceny nabycia, sprzedawał te narkotyki innym osobom, zarabiając na tym. Skoro zaś wedle wyjaśnieńG.wcześniej dokładnie tak samo się działo, tylko że zamiastM.odbiorcą narkotyków byłP. Z., który także sprzedawał narkotykiS., to wyjaśnienia oskarżonegoG.nie są pozbawione logiki. Dywagacje apelującego zawarte we wniesionym środku odwoławczym są więc wyłącznie polemiką z tą oceną, zawierającą przy tym manipulowanie faktami. Apelujący jedynie bowiem odwraca rozumowanie, starając się dowolnie wykazać, żeS.nie potrzebował do nabywania narkotyków pośrednika w postaciP. M.. Bez wątpieniaS.mógł sam nabywać odG.(bez pośredników) narkotyki, co przecież miało miejsce w okresie późniejszym, co przecież nie obala wiarygodnościM. G. (1), że wcześniej było inaczej. Skoro bowiemG.znałM., natomiastS.wówczas jeszcze nie był jego znajomym, to nie może dziwić fakt, iż pierwotnieG.w zakresie handlu amfetaminą dogadywał się zM.a nie zS..
Powyższe już uzasadnia przyjęcie, iż apelacja w tym zakresie stanowi typową polemikę z ustaleniami Sądu I instancji co do faktu uczestniczeniaP. M.w obrocie amfetaminą. Nie wdając się przy tym już w szczegóły tego zarzutu, jak i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zwrócić uwagę na kwestie, które zobligowały Sąd odwoławczy do uchylenia w tym zakresie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W pierwszym rzędzie podnieść należy, iż apelujący zasadnie zwrócił uwagę na wewnętrzną sprzeczność samego zaskarżonego wyroku. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika bowiem, żeP. M.od lutego 2005 r. do czerwca 2005 r. odbierał odM. G. (1)amfetaminę a następnie przekazywał ją do dalszej dystrybucji. Tymczasem zaskarżonym wyrokiem przyjął, żeM. G. (1)sprzedawał te narkotyki różnym osobom a więc iP. M.w okresach od drugiej połowy grudnia 2004 r. do kwietnia 2005 r. a następnie od kwietnia 2006 r. do początku września 2006 r. Skoro zaś takie jest prawomocne ustalenie Sądu I instancji, to w świetle tego ustalenia nie jest już zrozumiałe przyjęcie, iżP. M.nabywał odM. G. (1)amfetaminę w maju i czerwcu 2005 r. W tym zakresie Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł żadnego wyjaśnienia a tym samym choćby już z tego powodu nie da się skontrolować rozumowania Sądu I instancji w zakresie uznania winy oskarżonegoP. M.w uczestniczeniu w obrocie amfetaminą po kwietniu 2005 r. Poza tym wspomnieć należy o sprzeczności między ustaleniem Sądu I instancji a wyjaśnieniamiM. G. (1). Sąd bowiem przyjął, żeP. M.uczestniczył w obrocie amfetaminą od lutego 2005 r., podczas gdy z konsekwentnych, przedstawionych wyżej, wyjaśnieńM. G. (1)wynika, żeP. M.nabywał amfetaminę od marca 2005 r., po aresztowaniu w lutymP. Z..
Nie jest również zrozumiałe przyjęcie przez Sąd I instancji wysokości osiągniętej przez oskarżonegoP. M.korzyści majątkowej. Słusznie bowiem apelujący zauważa, iż z wyjaśnieńM. G. (1)wynika, że łącznie sprzedałP. M.amfetaminę w ilości 3,5 kg za kwotę 28.000 zł (k. 358), natomiast Sąd Okręgowy przyjął w zaskarżonym wyroku, iż oskarżony osiągnął korzyść na kwotę aż 105.000 zł i na taką też kwotę orzekł przepadek osiągniętej korzyści majątkowej na podstawieart. 45§1 k.k.
Zauważyć też należy, iżM. G. (1)co do tej ilości nie jest tak jednoznaczny, jak to widzi Sąd I instancji. Sąd ten bowiem przyjął w zaskarżonym wyroku ilości nabytej amfetaminy przezP. M.na podstawie wskazanych wyjaśnieńM. G. (1)złożonych w śledztwie. Tymczasem, jak to już wyżej przytoczono,M. G. (1)na rozprawie podał nieco inaczej a mianowicie, że pierwsza dostawa wynosiła pół kilograma a kolejne od pół kilograma do jednego i były to 3-4 dostawy (k. 344).
Trudno więc w rzeczywistości dociec, ile w rzeczywistościP. M.nabył odM. G. (1)amfetaminy, bowiem tych rozbieżności co do ilości narkotyków Sąd I instancji nie analizuje. Poza tym, jeżeli weźmie się pod uwagę wskazaną wyżej wewnętrzną sprzeczność zaskarżonego wyroku w zakresie okresu sprzedaży narkotyków przezM. G. (1)oraz nabywania ich odG.przezP. M., to ta ilość, jak i wartość osiągniętej korzyści majątkowej może być diametralnie różna od dotychczasowo ustalonej.
Wreszcie zauważyć należy, iż Sąd Okręgowy popadł również w sprzeczność przy ustaleniu odpowiedzialności oskarżonegoP. M.w warunkachart. 65§1 k.k.Z opisu czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przypisanego oskarżonemuM.wynika, że oprócz działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej oskarżony z tego procederu uczynił sobie „stałe źródło dochodu”. Tymczasem już z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd I instancji przyjął, by oskarżonyM.z uczestniczenia w obrocie narkotykami uczynił sobie stałe źródło dochodu, uzasadniające przyjęcie kwalifikacji prawnej zart. 65§1 k.k.Sąd Okręgowy bowiem opisując zachowanie sięP. M.nie wspomniał, by oskarżony ze swojego działania uczynił sobie stałe źródło dochodu (str. 12-13 uzasadnienia). Wręcz z oceny zachowania się oskarżonegoM.można wyciągnąć wniosek, iż Sąd ten w ogóle nie przyjął, by oskarżonyM.uczynił sobie z handlu narkotykami stałe źródło dochodu, za czym przemawia stwierdzenie, iż „mając na uwadze działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej Sąd przyjął, iż wszyscy oskarżeni ….. wszystkich przestępstw dopuścili się w warunkachart. 65§1 k.k.” (str. 144 uzasadnienia).
Powyższe ma istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonegoP. M.(jak i zresztąD. S.w trakcie już toczącego się ponownego postępowania) z uwagi na uniewinnienie w instancji odwoławczej od popełnienia przestępstwa zart. 258§1 k.k.Przepisart. 65§1 k.k.stosuje się bowiem nie tylko w przypadku sprawcy popełniającego przestępstwo działając w zorganizowanej grupie, ale także i do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu.
Powyższe uchybienia świadczą więc o częściowej zasadności postawionego w apelacji obrońcy oskarżonegoP. M.zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jak i zasadności zarzutu obrazyart. 424§1 pkt 1 i 2 k.p.k.Mając zaś przy tym na uwadze to, iż te uchybienia nie pozwalają na dokonanie właściwej merytorycznej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku we wskazanej części, to Sąd Apelacyjny na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w części skazującejP. M., tj. w punktach 8, 23 i 24 dotyczących tego oskarżonego i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Oczywistą konsekwencją częściowego uniewinnienia oskarżonegoM.i częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku dotyczącego jednego ze skazańP. M.było również uchylenie orzeczenia o karze łącznej wymierzonej oskarżonemuM.wpunkcie 21, o której to karze ponownie orzeknie Sąd I instancji, jeżeli zaistnieją warunki do orzeczenia takiej kary określone wart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji jest zobowiązany skupić się wyłącznie na ustaleniu zakresu odpowiedzialności oskarżonegoP. M.co do zarzuconego mu przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Nie zachodzi przy tym konieczność ponawiania przesłuchania bezpośrednio na rozprawie świadków za wyjątkiemM. G. (1). Należy bowiem poprzez jego wypowiedzi na rozprawie wyjaśnić rzeczywiste ilości nabytych przezP. M.narkotyków w postaci amfetaminy, jak i wartość ich nabycia i dalszej sprzedaży przez oskarżonego oraz okres tego nabywania. Poza tym należy bezpośrednio przesłuchać na rozprawieP. Z., który aktualnie jest zatrzymany i złożył zeznania w sprawie II K 189/12 (k. 4826), prowadzonej po częściowym wcześniejszym uchyleniu zaskarżonego wyroku. Co do pozostałych dowodów można natomiast szeroko stosować przepisart. 442§2 k.p.k.
Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu rozprawy dokona właściwej, zgodnej z treściąart. 7 k.p.k.oceny zebranych dowodów i w sposób właściwy orzeknie w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonegoP. M., zaś swoje rozstrzygnięcie, w razie takiej konieczności, uzasadni na piśmie w pełnej zgodzie z wymogamiart. 424 k.p.k.Przy czym Sąd I instancji zauważy, w razie uznania winy oskarżonegoP. M., iż czyn zarzucony oskarżonemu (w okresie od lutego do czerwca 2005 r.) został popełniony pod rządamiustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jednolity z 2003r. Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.), która utraciła moc w dniu 4 października 2005 r. wraz z wejściem w życieustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jednolity z 2012 r., Dz.U.2012.124 z późn. zm.). Przy czym również i ta „nowa” ustawa w międzyczasie została znowelizowana, w tym z dniem 9 grudnia 2011 r. wszedł w życie przepis art. 56 ust. 3 sankcjonujący wyższe zagrożenie karą pozbawienia wolności (od lat 2 do 12) w stosunku do pierwotnego brzmienia tego przepisu, który poza grzywną, jak i obecnie, przewidywał zagrożenie karą pozbawienia wolności do lat 10. Również przy tym należy zwrócić uwagę na zmianę w zakresie orzekania kary grzywny, bowiem w chwili popełnienia przez oskarżonego czynu grzywnę wymierzało się do 360 stawek dziennych, podczas gdy od dnia 8 czerwca 2010 r. grzywnę tę wymierza się do liczby 540 stawek dziennych (art. 33§1 k.k.przed nowelizacją i po nowelizacji ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 206, poz. 1589). Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę nie dostrzegł powyższego, skoro nie uzasadnił ani jednym słowem konieczności stosowania przepisuart. 4§1 k.k.

MAREK KORDOWIECKI PRZEMYSŁAW STRACH URSZULA DUCZMAL