Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 707/12
Data wyroku: 2013-01-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Grochmal, Włodzimierz Przysłupski, Lech Mużyło
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt IV Ka 707/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Lech Mużyło

Sędziowie

SO Andrzej Grochmal
SO Włodzimierz Przysłupski (spr.)

Protokolant

stażysta Antonina Kubiena

przy udziale Bożeny Ławrowskiej

Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Legnicy
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r.
sprawy
T. Z.(Z.) iM. C.(C.)

oskarżonych o przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora Okręgowego w Legnicy, oskarżyciela posiłkowego i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Złotoryi
z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II K 259/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego
M. C.
karę pozbawienia wolności obniża do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy, zaś wobec oskarżonego
T. Z.
karę łączną obniża do 7 (siedmiu) lati 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. R.516,60 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuT. Z.z urzędu przed sądem odwoławczym,

IV
zwalnia oskarżonych i oskarżyciela posiłkowegoJ. J.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaśw zakresie apelacji prokuratora kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 707/12

UZASADNIENIE
Prokurator Okręgowy w Legnicy oskarżył:

1

T. Z.

2

M. C.

o to, że:

I
w dniu 19 sierpnia 2011 r. wC.rejonu(...)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali napadu rabunkowego na osobieŁ. T.pracownika Stacji Paliw(...) sp. z o.o.z siedzibą wŚ.w ten sposób, że uderzając go w tył głowy, bijąc pięściami i kopiąc nogami po całym ciele, szarpiąc oraz przewracając na ziemię doprowadziliŁ. T.do stanu bezbronności, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia saszetkę wartości 70 zł z zawartością pieniędzy w łącznej kwocie 6.246,35 zł czym działali na szkodęŁ. T.i wyżej wymienionej Stacji Paliw przy czymT. Z.zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10 października 2002r. sygn. akt II 159/02 za czyn zart. 280 § 1 k.k.i inne na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 5 marca 2002r. do 27 lipca 2004 r., a następnie będąc skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt III K 140/06 za czyny zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbyłw okresie od 25 kwietnia 2006 r. do 2011 r. będąc warunkowo przedterminowo zwolnionym

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.wobecM. C., a o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wobecT. Z.

II
w dniu 16 września 2011 r. wC.rejonu(...)działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami dokonali napadu rabunkowego na osobieM. J.w ten sposób, że używając siły fizycznej, przewracając na ziemię, trzymając oraz zasłaniając usta rękami doprowadziliM. J.do stanu bezbronności, a następnie zabraliw celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie około 2.500 zł oraz biżuterię srebrną i złotą o łącznej wartości 100.000 zł czym działali na szkodęJ. J.orazM. J.przy czymT. Z.zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10 października 2002 r. sygn. akt II 159/02 za czyn zart. 280 § 1 k.k.i inne na karę łączną 3 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 5 marca 2002 r. do 27 lipca 2004 r., a następnie będąc skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 8 marca 2007 r. sygn. aktIII K 140/06 za czyny zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności którą odbył w okresie od 25 kwietnia: 2006 r. do 9 marca 2011 r. będąc warunkowo przedterminowo zwolnionym

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.wobecM. C.a o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wobecT. Z.

Sąd Rejonowy w Złotoryi wyrokiem z dnia 4 października 2012 roku (sygn. akt II K 259/12):

I
uniewinnił oskarżonegoM. C.od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I części wstępnej wyroku;

II
uznał oskarżonegoT. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, iż działał samodzielnie i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.skazał go na karę 4 (cztery) lat pozbawienia wolności;

III
uznał oskarżonychM. C.iT. Z.za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, opisanego w punkcieII części wstępnej wyroku i za to skazał oskarżonegoM. C.na podstawieart. 280 § 1 k.k.na karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności, a oskarżonegoT. Z.na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.na karę 6 (sześć) lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył wymierzone oskarżonemuT. Z.kary pozbawienia wolnościi wymierzył mu karę łączną 8 (osiem) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonegoT. Z.do naprawienia szkody, wynikającej z czynu z punktuI części wstępnej wyroku, przez uiszczenie na rzecz Stacji Paliw(...) spółka z o.o.z siedzibą wŚ.kwoty 6246,35 (sześć tysięcy dwieście czterdzieści sześć złotych i trzydzieści pięć groszy) złotych;

VI
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonychT. Z.iM. C.do naprawienia części szkody, wynikającej z czynu z punktu II części wstępnej wyroku, przez uiszczenie na rzeczJ. J.kwoty 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet wymierzonych im kar pozbawienia wolności okresy ich tymczasowego aresztowania:

-

M. C.w okresie od dnia 16.09.2011 r. do dnia 04.10.2012 r., za wyjątkiem okresu 26.10.2011 r. - 08.01.2012 r.,

T. Z.w okresie od 16.09.2011 r. do dnia 04.10.2012 r.;

VIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. R.kwotę 1298,88 złotych (1056 zł plus 242,88 zł jako podatek VAT) tytułem zwrotu kosztów obrony, udzielonej oskarżonemuT. Z.z urzędu;

IX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonych z kosztów sądowych i nie wymierza im opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżyli apelacjami: Prokurator Okręgowy w Legnicy, obrońcy oskarżonyT. Z.oraz oskarżyciel posiłkowyJ. J..

Prokurator Okręgowyzaskarżył wyrok w części uniewinniającej oskarżonegoM. C.od popełnienia czynu opisanego w pktI części wstępnej zarzucając:

I

I

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu przez SądI instancji, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonegoŁ. T., prowadzi do wniosku przeciwnego

II
obrazę przepisów postępowania w postaciart. 7 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.iart. 410 k.p.k.mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającą na zaniechaniu ukształtowania przekonania Sądu I instancji w oparciu o zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do dowolnej, a nie swobodnej, oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, jednocześnie z pominięciem całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, skutkiem czego niezasadnie zastosowano wobec oskarżonegoM. C.dyspozycjęart. 5 § 2 k.p.k., co równolegle spowodowało powstanie oczywistych sprzeczności uzasadnienia wyroku, polegających na braku nadania waloru wiarygodności zeznaniomŁ. T.w zakresie roli i udziałuw zarzuconym oskarżonemu w pkt I aktu oskarżenia przestępstwie, któremu to dowodowi jednocześnie Sąd Rejonowy w Złotoryi dał w pełni wiarę w zakresie pozostałych ustaleń wynikłych z ich treści

Stawiając takie zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoM. C.w zakresie czynu I opisanego w części wstępnej orzeczenia i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Złotoryi do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoT. Z.
w swojej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- co do czynu I opisanego w części wstępnej wyroku:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający:

a
na przyjęciu, że oskarżonyT. Z.w dniu 19 sierpnia 2011 roku około godziny 18.00 znajdował się na terenie stacji paliw(...), położonej wC.przyulicy (...)i w miejscu tym dokonał napadu rabunkowego na pracownika tej stacji paliwŁ. T., podczas gdy oskarżony w czasie tym nie przebywał na wyżej wymienionej stacji paliw, w następstwie czego oskarżony został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu,

b
na przyjęciu, że oskarżonyT. Z.w okresie zarzucanego mu czynu miał włosy koloru blond, podczas gdyw czasie tymT. Z.ogolony był na łyso,w następstwie czego oskarżony został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu

2
błąd w ustaleniach przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający na przyjęciu, że pokrzywdzonyŁ. T.nie zauważył tatuażu na ciele napastnika, podczas gdy oskarżonyT. Z.w dacie zarzucanego mu czynu posiadał tatuaż na lewej ręce, który zostałby zauważony przez pokrzywdzonegoŁ. T., gdyż napastnik ubrany był w koszulkę z krótkim rękawem, a zdarzenie trwało od 5 do 7 minut, w następstwie czego oskarżony został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu

- co do czynu II z aktu oskarżenia:

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżonyT. Z.,M. C.i inne nieustalone osoby zaplanowali dokonanie napadu rabunkowego na zakład jubilerski wC.i w wykonaniu tego planu w dniu16 września 2011 roku około godziny 9.30T. Z.z nieustalonym mężczyzną dokonał napadu rabunkowego na wyżej wymieniony zakład jubilerski, podczas gdy brak jest bezpośredniego dowodu potwierdzających sprawstwo oskarżonegoT. Z., w następstwie czego oskarżony został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu.

Stawiając takie zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoT. Z.od zarzucanych mu czynów,
ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy SądowiI instancji do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej apelujący wskazała, że zaś na rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuT. Z.i w zakresie tym wniósł o złagodzenie wymierzonych mu kar.

Obrońca oskarżonegoM. C.
zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż oskarżonemu w świetle zebranych dowodów można przypisać winęw popełnieniu przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., podczas gdy zebrane dowody w sprawie, na których zresztą, sąd oparł częściowe ustalenia co do znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie pozwalają na przyjęcie winy oskarżonego w zakresie popełniania zarzucanego mu czynu,

2
naruszenie przepisów postępowania a w szczególnościart. 4 oraz art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów i naruszenie w tym zakresie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że działanie oskarżonego w dokonaniu napadu rabunkowego wynikało z przydzielonej mu roli w zaplanowanym również z jego udziałem zdarzeniu i że znany był mu plan napadu rabunkowego oraz, że realizował przydzieloną mu w tym zakresie rolę,

3
z ostrożności procesowej zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary w stosunku do społecznego niebezpieczeństwa zarzucanego mu czynu oraz nieuwzględnienie w tym zakresie okoliczności podmiotowych.

Stawiając takie zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. C.od popełnienia przypisanego mu czynu,
a ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonegoT. C.poprzez uznanie go za winnego popełnienia czynu określonego wart. 291 § 1 k.k.i w przypadku nie przyjęcia przez Sąd Odwoławczy tych wniosków o znaczne złagodzenie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.
Natomiastoskarżyciel posiłkowyJ. J.zaskarżył wyrok w części dotyczącej czynu opisanego w pkt II części wstępnej, zarzucają rażącą łagodność kar pozbawienia wolności wymierzonych obu oskarżonym za ten czyn.
Stawiając taki zarzut, apelujący wniósł o wymierzenie oskarżonymT. Z.iM. C.za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku – kar po 12 lat pozbawienia wolności, bez możliwości ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W zakresie apelacji Prokuratora Okręgowego:
Nie jest zasadna apelacja Prokuratora, odnosząca się do oskarżonegoM. C., w zakresie uniewinnienia go od popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej zaskarżonego wyroku.
Sąd Rejonowy nie dopuścił się bowiem ani błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani też obrazy przepisów postępowania, która mogłaby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Sąd Rejonowy uniewinniając oskarżonegoM. C.od popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.polegającego na udziale w dokonaniu w dniu 19 sierpnia 2011 r. napadu rabunkowego na pracownika stacji paliw(...)wC.–Ł. T., poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie zgromadzone w tej sprawie dowody, a zwłaszcza dowód z zeznań pokrzywdzonego. Ocenę tę sąd odwoławczy w pełni aprobuje.
Nie ulega wątpliwości, że w krytycznym czasie na stację paliw(...)przyszli obaj oskarżeni, paląc papierosy. Prawidłowo też sąd I instancji ustalił, opierając się na szczegółowych i konsekwentnych zeznaniach pokrzywdzonegoŁ. T., że oskarżonyM. C.zatrzymał się w odległości około 20-50 metrów od dystrybutorów paliw, paląc nadal papierosa, zaś oskarżonyT. Z.podszedł do jednego z dystrybutorów niosąc ze sobą pustą 5-litrową plastikową butelkę po wodzie mineralnej. Do oskarżonegoT. Z.podszedł pracownik obsługi tej stacji paliwŁ. T.i wówczas ten oskarżony poprosił pokrzywdzonego o napełnienie butli paliwem. W czasie podnoszenia przez pokrzywdzonego z posadzki plastikowej butli, został on nagle zaatakowany przez oskarżonegoT. Z., który stosując przemoc, dążył do zerwania z paska u spodni, a następnie dokonania kradzieży skórzanej saszetki, zawierającej pieniądze. Po krótkiej chwili oskarżonyT. Z.osiągnął zamierzony cel i po wyrwaniu pokrzywdzonemu saszetki z pieniędzmi, rzucił się do ucieczki, biegnąc w kierunku wjazdu na stację paliw. Wraz z tym oskarżonym zaczął również uciekać oskarżonyM. C..
Oceniając opisane wyżej zachowanie oskarżonegoM. C.w krytycznym czasie, należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż brak jest dostatecznych dowodów, które dawałyby podstawę do przypisania mu współsprawstwa w dokonaniu tego przestępstwa. Jego udział w dokonaniu rozboju na pracowniku stacji paliw, miałby polegać na tzw. „staniu na czatach”, podczas gdy główne znamiona tego przestępstwa realizowane były przez oskarżonegoT. Z.. Nie można bowiem wykluczyć takiej wersji, że oskarżonyT. Z.nie planował napadu rabunkowego na pracownika stacji paliw, a udając się na stację paliw(...)wraz z oskarżonymM. C., faktycznie chciał kupić kilka litrów paliwa do plastikowej butli. Zamiar dokonania rozboju mógł zrodzić się u niegoad hoc, po zorientowaniu się, że poza pokrzywdzonym nie ma w pobliżu innych osób, które mogłyby podjąć interwencję. Wersja taka jest prawdopodobna tym bardziej, że oskarżonyT. Z.prosząc pokrzywdzonego o nalanie paliwa do butli, pokazał mu banknot o nominale 50,00 złotych. Możliwa jest również wersja, że oskarżonyM. C.zatrzymał się w pewnym oddaleniu od dystrybutorów, nie dlatego, iż miał „stać na czatach”, ale z powodu chęci dalszego palenia papierosa. Powszechnie wiadomym jest, że palenie papierosów w pobliżu dystrybutorów jest surowo zabronione. Zrozumiałe jest także w takiej sytuacji podjęcie ucieczki przez oskarżonegoM. C.za biegnącym kolegą. Widział on bowiem przebieg rozboju, w związku z czym mógł obawiać się, że również może odpowiadać za zaistniałe przestępstwo.
W ocenie sądu odwoławczego istnieje duże prawdopodobieństwo, że oskarżonyM. C.był współsprawcą tego przestępstwa. Nie jest to jednak wystarczające do przypisania mu sprawstwa i winy w zakresie czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia.
Aby można było mu przypisać sprawstwo i winę w zakresie tego przestępstwa, musiałaby istnieć całkowita pewność, że obejmował on swoim zamiarem podjęte przez współoskarżonegoT. Z., przestępcze zachowanie wobec pokrzywdzonegoŁ. T.. W kwestii tej istnieją jednak wątpliwości, które zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 5 §2 k.p.k., Sąd Rejonowy słusznie rozstrzygnął na korzyść oskarżonego, uniewinniając go od tego zarzutu.

W zakresie apelacji obrońcy oskarżonegoT. Z.:

Na wstępie sąd odwoławczy chciałby zauważyć, że apelacja ta częściowo zdezaktualizowała się podczas rozprawy odwoławczej w dniu 15 stycznia 2013 roku. Oskarżony złożył wówczas krótkie wyjaśnienia, podczas których przyznał się do popełnienia rozboju opisanego w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku.
Polemika z argumentacją apelującego, odnoszącą się do tego czynu – jest zatem zbyteczna, tym bardziej, że w sprawie zgromadzono szereg innych dowodów, które potwierdzają ponad wszelką wątpliwość fakt popełnienia przez oskarżonegoT. Z.napadu rabunkowego na zakład jubilerski wC.w dniu 16 września 2011 roku.
Natomiast odnośnie czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, polegającego na dokonaniu napadu rabunkowego na pracownika stacji paliw(...)wC.w dniu 19 sierpnia 2011 r., należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy nie popełnił żadnego błędu, ustalając sprawstwo i winę oskarżonegoT. Z.. Wprawdzie ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie opierają się w zasadzie na jednym dowodzie osobowym, w postaci zeznań pokrzywdzonegoŁ. T., który rozpoznał oskarżonegoT. Z.jako sprawcę, to jednak dowód ten ocenić należy jako całkowicie wiarygodny. Już podczas składania pierwszych zeznań wkrótce po zdarzeniu, pokrzywdzony szczegółowo opisał wygląd napastnika, oświadczając jednocześnie, że miał on z nim przez kilka minut kontakt wzrokowy, w związku z czym jest w stanie go rozpoznać. Tak też się stało podczas okazaniaT. Z.pokrzywdzonemu w dniu 16 września 2011 r., kiedy toŁ. T.bez żadnych wątpliwości rozpoznał tego oskarżonego, jako sprawcę dokonanego na jego szkodę napadu rabunkowego.
Jako całkowicie chybioną należy ocenić podjętą przez obrońcę próbę podważenia wiarygodności tego rozpoznania, zwłaszcza poprzez stwierdzenie, że oskarżony miał na ramieniu tatuaż, którego pokrzywdzony nie zauważył opisując napastnika.
Należy bowiem stwierdzić, że zdarzenie trwało stosunkowo krótko, miało ono dynamiczny przebieg, a pokrzywdzony w czasie napadu skoncentrowany był przede wszystkim na sylwetce i wyglądzie twarzy napastnika, a nie na nieistotnych szczegółach takich jak tatuaże.
Nie powiodła się również podjęta przez oskarżonego próba wykazania, że w czasie zdarzenia wykonywał on w swojej firmie dodatkową pracę, polegającą na składaniu plandek samochodowych. Nikt bowiem nie był w stanie (w tym również szeffirmy (...)wC.–J. R.) – potwierdzić faktu, że oskarżonyT. Z.wykonywał taką pracę w dniu 19 sierpnia 2011 roku około godziny 1800.
Należy przy tym zauważyć, że stacja paliw(...)orazfirma (...), gdzie zatrudniony był oskarżonyT. Z., sąsiadują ze sobą ogrodzeniem.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoM. C.
.
Apelacja ta kwestionuje winę i sprawstwo oskarżonegoM. C.w zakresie czynu zart. 280 § 1 k.k.opisanego w pkt II części wstępnej zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniu apelującego, Sąd Rejonowy przypisując oskarżonemuM. C.sprawstwo i winę w zakresie tego przestępstwa, nie dopuścił się ani błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani też naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Sąd Rejonowy szczegółowo i wszechstronnie, a nawet wręcz drobiazgowo ocenił poszczególne dowody pod kątem udziału oskarżonegoM. C.w dokonaniu napadu rabunkowego na zakład jubilerski wC.w dniu 16 września 2011 roku. Ocena ta w żadnym wypadku nie ma dowolnego charakteru.
W zakresie tego przestępstwa sąd I instancji prawidłowo ustalił, że napad rabunkowy na zakład jubilerski wC.został wcześniej zaplanowany, a następnie zrealizowany przez kilka osób, wśród których znajdowali się obaj oskarżeni. Trafnie też Sąd Rejonowy ustalił, że bezpośrednimi wykonawcami rozboju wewnątrz zakładu jubilerskiego – był oskarżonyT. Z.i inny nieustalony mężczyzna. Udział oskarżonegoM. C.w popełnieniu tego przestępstwa polegał zaś na uczestniczeniu w wywiezieniu zrabowanej biżuterii i gotówki zC.do wsiB., a następnie na zacieraniu śladów przestępstwa, poprzez spalenie odzieży i kominiarek użytych przez napastników. Brał też udział w podziale łupu, otrzymując kwotę 1.000,00 złotych. Słusznie też Sąd Rejonowy wskazał na fakt, że oskarżonyM. C.kilka dni przed napadem, przychodził do zakładu jubilerskiego, nic przy tym nie kupując, ani nie zamawiając żadnej usługi, tak samo jak oskarżonyT. Z.oraz ich koledzy:T. R.iŁ. W.. Było to z pewnością rozpoznanie przez przyszłych napastników, miejsca, gdzie zamierzano dokonać napadu rabunkowego. Nie ulega wątpliwości, że sprawcy dokonali podziału ról, jakie będą pełnili w czasie dokonania napadu rabunkowego, w związku z czym dla przypisania oskarżonemuM. C.sprawstwa w zakresie przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., nie było konieczne, aby w czasie zdarzenia wykonywał on przestępcze czynności wewnątrz zakładu jubilerskiego.
Dla przypisania mu sprawstwa wystarczyło ustalenie istnienia porozumienia przestępczego pomiędzy nim, a pozostałymi sprawcami, uczestniczenie w wykonaniu przydzielonych mu czynności oraz udział w podziale łupu uzyskanego podczas napadu rabunkowego.
Całkowicie bezzasadny jest zatem wniosek obrońcy, który zaproponował w swojej apelacji zakwalifikowanie zachowania oskarżonegoM. C.- jako przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.(umyślne paserstwo), polegające na przyjęciu przez niego pieniędzy pochodzących z napadu rabunkowego.
Jako całkowicie nieskuteczną należało też uznać, podjętą na rozprawie odwoławczej przez współoskarżonegoT. Z., próbę udzielenia oskarżonemuM. C.– pomocy w uniknięciu odpowiedzialności karnej, a polegającej na złożeniu dodatkowych, korzystnych dla niego wyjaśnień. W wyjaśnieniach tych oskarżonyT. Z.podał, że dzień przed napadem na zakład jubilerski umówił się z tym oskarżonym w miejscowościB.. Następnego dnia przekazałM. C.kwotę 1,000.00 zł, z której to kwoty miał on przekazać 800,00 złotych matce T.Z., a 200,00 złotych pozostawić sobie za wykonanie tej przysługi. OskarżonyT. Z.wyjaśnił też, żeM. C.był tylko obecny podczas palenia przez niego odzieży, użytej w czasie napadu na jubilera (vide: wyjaśnienia oskarżonegoT. Z.z dnia 15.01.2013 r. k – 1859 odwrót – 1860). Wyjaśnienia te należy ocenić jako naiwne i wręcz nieprawdopodobne. Pozostają one w oczywistej sprzeczności nie tylko ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ale także z doświadczeniem życiowym oraz z tzw. „zdrowym rozsądkiem”.
Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji obrońców oskarżonych o uniewinnienieT. Z.iM. C.od popełnienia przypisanych im czynów.
Nie mogły także zostać uwzględnione zawarte w apelacjach obrońców wnioski ewentualne – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest bowiem kompletny, a jego ocena dokonana przez sąd I instancji – nie nasuwa zastrzeżeń.
Należało natomiast częściowo uwzględnić złożone przez obrońców oskarżonych „z ostrożności procesowej”, wnioski odnoszące się do kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuM. C.oraz kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonegoT. Z..
Jeżeli chodzi o karę 5 lat pozbawienia wolności, którą Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemuM. C.za udział w dokonaniu napadu rabunkowego na zakład jubilerski wC.– należy stwierdzić, że jest ona nadmiernie surowa w stosunku do stopnia zawinienia tego oskarżonego. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że oskarżonyM. C.nie uczestniczył osobiście w głównej fazie tego przestępstwa, która rozegrała się wewnątrz zakładu jubilerskiego. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że w krytycznym czasie do wnętrza zakładu jubilerskiego wszedł oskarżonyT. Z.i inny nieustalony dotąd sprawca. OskarżonyM. C.uczestniczył natomiast w innych czynnościach związanych z realizacją tego przestępstwa, między innymi poprzez udział w wywiezieniu łupu zC.do wsiB.oraz w paleniu odzieży użytej przez sprawców rozboju. Brał też udział w podziale pieniędzy, zrabowanych w zakładzie jubilerskim. Nie były to jednak pierwszoplanowe czynności w realizacji tego przestępstwa. Jest on człowiekiem stosunkowo młodym, albowiem w chwili popełnienia przypisanego mu przestępstwa miał dopiero ukończony 21 rok życia i nie działał on w warunkach powrotu do przestępstwa.
Dlatego też Sąd Okręgowy obniżył orzeczoną wobec oskarżonegoM. C.karę do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że kara w takiej wysokości jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i będzie wystarczająca dla osiągnięcia w stosunku do niego pozytywnych rezultatów prewencyjnych i wychowawczych.
Odnosząc się natomiast do kary łącznej 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jaką Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonegoT. Z., sąd odwoławczy stanął na stanowisku, że w zasadzie kara taka mogłaby zostać zaaprobowana, gdyby nie postawa, jaką oskarżony wykazał na rozprawie odwoławczej w dniu 15 stycznia 2013 r. Na rozprawie tej oskarżonyT. Z.przede wszystkim przyznał się do dokonania napadu rabunkowego na zakład jubilerski wC., chociaż zarówno w toku śledztwa, jak i przed sądem I instancji nie przyznał się do popełnienia obu zarzuconych mu przestępstw i odmawiał składania wyjaśnień. Jednocześnie oskarżony ten oświadczył, że żałuje, iż na rozprawie odwoławczej nie jest obecny pokrzywdzonyJ. J., bo chciał go przeprosić. Zadeklarował też, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie chciał wyrównać szkodę majątkowa, jaką wyrządził temu pokrzywdzonemu (vide: protokół z rozprawy odwoławczej k – 1859 odwrót – 1860).
Należy również stwierdzić, że oskarżonyT. Z.w listach kierowanych do swojej narzeczonej (które załączono do akt sprawy, z uwagi na treść odnoszące się do sprawy) – deklaruje chęć zmiany dotychczasowego trybu życia oraz zamiar założenia rodziny.
Wszystkie te okoliczności – zdaniem sąd odwoławczego – pozwalają tylko na niewielkie złagodzenie orzeczonej wobec tego oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności, dlatego też kara ta została obniżona do 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Jednocześnie Sąd Okręgowy stwierdza, że akceptuje całość argumentacji sądu I instancji, odnoszącej się do wymiaru kary w stosunku do oskarżonegoT. Z..
Nadmienić przy tym należy, że oskarżyciel publiczny wnosił przed sądem I instancji o wymierzenie oskarżonemuT. Z.kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności (k – 1625 odwrót).
Ze wskazanych wyżej względów nie mogła być uwzględniona apelacja wniesiona przez oskarżyciela posiłkowegoJ. J., który wniósł o znaczne zaostrzenie kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoM. C.oraz kary łącznej w stosunku do oskarżonegoT. Z..
Dlatego też w pozostałym zakresie zaskarży wyrok w stosunku do obu oskarżonych utrzymano w mocy.
Jednocześnie Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. R.kwotę 516, 60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej oskarżonemuT. Z.z urzędu przed sądem odwoławczym.
Uwzględniając natomiast trudną sytuację finansową oskarżonychM. C.iT. Z., którzy nie mają żadnego majątku lub dochodów, a aktualnie przebywają w Zakładzie Karnym, gdzie nie wykonują odpłatnej pracy – sąd odwoławczy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.– zwolnił ich od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Natomiast odnośnie apelacji oskarżyciela posiłkowegoJ. J.odnoszącej się do wymiaru kary, która nie została uwzględniona – sąd odwoławczy kierując się względami słuszności, zwolnił go również od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.