Sąd Okręgowy w Warszawie
V Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ca 127/13
Data wyroku: 2013-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Miśkowiec, Magdalena Majewska, Agnieszka Wiśniewska
Słowa kluczowe: Posiadanie, Nieruchomości, Uwłaszczenie, Roszczenie Windykacyjne, Nakłady, Współwłasność
Podstawa prawna: 209 k.c., art. 222 § 1 k.c., art. 461 § 1 k.c., art. 226 § 2 k.c., art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Teza: „ … z roszczeniem o wydanie nieruchomości nie muszą występować wszyscy współwłaściciele łącznie jest to bowiem typowa czynność zachowawcza w rozumieniu art. 209 k.c., zgodnie z którym każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. … „
„ … na mocy art. 461 § 1 k.c. zobowiązany do wydania cudzej rzeczy może ją zatrzymać aż do chwili zaspokojenia lub zabezpieczenia przysługujących mu roszczeń o zwrot nakładów na rzecz oraz roszczeń o naprawienie szkody przez rzecz wyrządzonej, przy czym w świetle art. 226 § 2 k.c. samoistny posiadacz w złej wierze może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych i to o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem. … przez nakłady konieczne rozumie się takie nakłady, których celem jest utrzymanie rzeczy w niepogorszonym stanie, np. remonty i konserwacja … .  postawienie przez pozwanego ogrodzenia, w celu oznaczenia granic posiadania części nieruchomości, stanowiącej część większej nieruchomości  nie może być uznany za nakład konieczny, a co najwyżej za nakład użyteczny ( zwiększający użyteczność rzeczy). … zwrot takiego nakładu pozwanemu, jako posiadaczowi samoistnemu w złej wierze, w świetle art. 226 § 2 k.c. nie przysługuje.”
„ … niedopuszczalna jest administracyjna lub sądowa kontrola decyzji wydanych przed 06 kwietnia 1982 r., stwierdzających nabycie przez rolnika z mocy prawa, … własności nieruchomości rolnych.”

Sygn. akt V Ca 127/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący -SSO Bożena Miśkowiec
SędziowieSO Magdalena Majewska
SR del. Agnieszka Wiśniewska (spr.)
Protokolantsekr. sądowy Marcin Ponikowski
po rozpoznaniu w dniu25 kwietnia 2013 r.w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaW. K. (1)
przeciwkoA. P.
o wydanie
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego wP.
z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt I C 609/06

1
oddala apelację;

2
zasądza odA. P.na rzeczW. K. (1)kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

Sygn. akt V Ca 127/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 07 listopada 2006 r. /data wpływu/, skierowanym przeciwkoA. P., powódW. K. (1)wniósł o nakazanie pozwanemu wydania nieruchomości, tj. działki położonej w(...), przyulicy (...), oznaczonej jakodziałka ewidencyjna nr (...), stanowiącej część nieruchomości dla której Sąd Rejonowy(...)prowadziksięgę wieczystą Kw nr (...)/k.1-5/.
Pozwany w odpowiedzi na pozew z dnia 27 marca 2007 r. wniósł o oddalenie powództwa /k.24-25/.

    Wyrokiem z dnia 07 września 2012 r. Sąd Rejonowy wP.nakazał pozwanemuA. P.wydanie powodowiW. K. (2)nieruchomości stanowiącej część działki gruntu onumerze ewidencyjnym (...), położonej w(...), przyulicy (...), w granicach projektowanejdziałki nr (...), o powierzchni 2320 m 
(

      2)
         , uwidocznionej na mapie sytuacyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetęZ. W., przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego wP.w dniu 30 kwietnia 1998 r. na nr(...)/k.257/.

Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego wydane zostało w oparciu o następując y stan faktyczny:
W dniu 28 lipca 1983 r.W. K. (1)nabył odH. P.własność nieruchomości położonej w(...), stanowiącej działkę gruntu o ówczesnymnumerze ewidencyjnym (...), o powierzchni 66 arów, dla której Sąd Rejonowy(...)prowadziłksięgę wieczystą KW nr (...).H. P.była w chwili zawierania umowy właścicielem przedmiotowej nieruchomości na mocy prawomocnego Aktu Własności Ziemi wydanego przez Naczelnika Gminy(...)w dniu 15 lutego 1976 r., o numerze(...)

W tym samym dniuW. K. (1)złożył pisemne oświadczenie, że nabył odH. P.tylko 3800 m2i za tyle zapłacił, ponieważ pozostałą część 2800 m2nabyłA. P..A. P.użytkuje wschodnią część działki, do której polubownie został wytyczony dojazd o szerokości 5 m od strony wschodniego sąsiada.
W dniu 01 września 1989 r.W. K. (2)zawarł zA. N.umowę w formie aktu notarialnego, na mocy której sprzedałA. N.udział w wysokości 1/5 we współwłasności powyższej nieruchomości.
Po zmianie numeracji w ewidencji gruntówdziałka nr (...)otrzymałanumer ewidencyjny (...), a powierzchnię tej działki po dokładniejszych pomiarach ustalono na 6334 m(

    2). Obecnie księgę wieczystą dla tej nieruchomości prowadzi Sąd Rejonowy wP.pod numerem(...)
W 1998 r. zaprojektowany został podziałdziałki nr (...)nadziałkę nr (...)o powierzchni 1947 m(
    2),działkę nr (...)o powierzchni 375 m(
    2),działkę (...)o powierzchni 1692 m(
    2)orazdziałkę nr (...)o powierzchni 2320 m(
    2). Mapa podziałowa została zaprojektowana przez geodetę uprawnionegoZ. W.i zarejestrowana w dniu 30 kwietnia 1998 r. w państwowym zasobie geodezyjnym pod numerem(...). Do podziału nigdy jednak nie doszło, nie został on bowiem zatwierdzony przez właściwy organ administracyjny.
Częśćdziałki nr (...)w granicach projektowanejdziałki nr (...)znajduje się od 1978 lub 1979 roku w posiadaniuA. P., kiedy to zawarł on zH. P.w formie zwykłej pisemnej umowę zatytułowaną „umowa przedwstępna kupna sprzedaży części posesji pod budynkami z wszelkimi urządzeniami i zabudowaniami na niniejszej posesji w(...)przyul. (...), nr ew.(...)”, a ona wprowadziła go w posiadanie tej nieruchomości.
Około 29-30 lat temuA. P.z pomocą syna i córki ogrodził za swoje środki finansowe posiadaną przez siebie część nieruchomości. Na ogrodzenie to składa się drewniana brama, metalowe słupki na podmurówce i siatka o łącznej długości około 200 metrów.A. P.argumentował to tym, że kupił tę nieruchomość i dlatego chce ją ogrodzić.
Postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie I Ns 528/00 Sąd Rejonowy(...)oddalił wniosekA. P.o stwierdzenie nabycia własności posiadanej przez siebie nieruchomości w drodze zasiedzenia. Postanowieniem z dnia 06 czerwca 2006 r. wydanym w sprawie V Ca 2156/05 Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelacjęA. P.od powyższego postanowienia. Skarga kasacyjna wniesiona od orzeczenia sądu odwoławczego została ostatecznie odrzucona przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r.
Pismem z dnia 21 sierpnia 2006 r. pełnomocnikW. K. (1)wezwałA. P.do usunięcia z części nieruchomości -działki nr (...), wszelkich stanowiących jego własność rzeczy ruchomych, w tym przyczepy, znajdujących się na terenie tej nieruchomości, wyznaczając termin do dnia 10 września 2006 r. W odpowiedzi na powyższe pismoA. P.poinformował pełnomocnikaW. K. (1), że nie usunie ruchomości z terenu posiadanej przez niego nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jakodziałka nr (...)i nie wyda tejże nieruchomości.
W dniu 10 stycznia 2008 r.A. P.wystąpił do Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV C 50/08 z roszczeniem o unieważnienie aktu notarialnego z dnia 08 lipca 1983 r., sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym wW.przed notariuszemK. S.za numerem(...), na mocy któregoH. P.sprzedałaW. K. (1)nieruchomość oznaczoną numerem ewidencyjnym jakodziałka nr (...), o obszarze 66 arów, położoną w miejscowości(...)wobec pozorności zawartej umowy. W dniu 30 października 2009 r. powództwo w tej sprawie zostało oddalone, a wniesiona od tego orzeczenia apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej w tej sprawie.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości.
Sąd Rejonowy wskazał, iż zgodnie z treściąart. 222 § l k.c.właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W ocenie Sądu I instancji w toku procesu powód w sposób nie budzący wątpliwości wykazał dokumentami, w tym przede wszystkim odpisem z księgi wieczystej(...)w połączeniu z mapą sytuacyjną wskazującą na obecną numerację działki gruntu inną niż w treści księgi, iż będąca przedmiotem sporu nieruchomość stanowi jego współwłasność w udziale 4/5. Jednocześnie Sąd podkreślił, iż z roszczeniem o wydanie nieruchomości nie muszą występować wszyscy współwłaściciele łącznie jest to bowiem typowa czynność zachowawcza w rozumieniuart. 209 k.c., zgodnie z którym każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.
Jednocześnie Sąd Rejonowy stwierdził, iż podnoszone przez pozwanego zarzuty dotyczące braku istnienia po stronie powoda prawa własności nie mogły być uznane przez Sąd za uzasadnione, nie podlegały bowiem badaniu w niniejszej sprawie. Sąd nie podzielił podglądu pozwanego, iż wydany w dniu 15 lutego 1976 r. akt własności ziemi miał, wydany został z naruszeniem prawa wobec braku spełnienia przesłanek do wydania takiego aktu. Sąd I instancji wskazał, iż podziela pogląd, że po wejściu w życie art. 63 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 107, poz. 464), czyli po dniu 1 stycznia 1992 r. stała się niemożliwa kontrola zarówno administracyjna jak i sądowa decyzji administracyjnych wydanych przed dniem 6 kwietnia 1982 r., stwierdzających nabycie przez rolnika z mocy prawa, na podstawieustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, własności nieruchomości rolnych. Sąd Rejonowy uznał się za związany treścią aktu własności ziemi, będącego ostateczną decyzją administracyjną i skutkami prawnymi z niego wynikającymi.
Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu pozwanego odnośnie nieważność umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zawartej przezH. P.i powoda z dnia 28 lipca 1983 r. z uwagi na jej pozorność. Sąd Rejonowy jasno stwierdził, iż kwestia ta została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowym w Warszawie wydanym w sprawie sygn. akt IV C 50/08 w sprawie o stwierdzenie nieważności tej umowy, w którym przedmiotowy sąd szczegółowo odniósł się do zarzutu nieważności umowy. Sąd wskazał przy tym, że zgodnie zart. 365 § 1 k.p.c.prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd Rejonowy podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie mógł zatem ponownie badać kwestii nieważności umowy, na podstawie której powód nabył przedmiotową nieruchomość, orzeczenie w tym przedmiocie bowiem już zapadło.
Sąd Rejonowy przyjął, iż z tych samych względów nie mógł być w niniejszej sprawie skutecznie podniesiony zarzut zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości, albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2005 r., wydanym w sprawie I Ns 528/00 Sąd Rejonowy(...)oddalił wniosek pozwanego o zasiedzenie, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest nim, na podstawieart. 365 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.związany.
Sąd Rejonowy stwierdził jednocześnie, iż pozwany nie udowodnił, że przysługuje mu jakiekolwiekprawo rzeczowelub obligacyjne, które mógłby przeciwstawić powyższemu prawu własności. W szczególności, w ocenie Sądu I instancji, nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez niego zarzut zatrzymania. Sąd wskazał, iż na mocyart. 461 § 1 k.c.zobowiązany do wydania cudzej rzeczy może ją zatrzymać aż do chwili zaspokojenia lub zabezpieczenia przysługujących mu roszczeń o zwrot nakładów na rzecz oraz roszczeń o naprawienie szkody przez rzecz wyrządzonej, przy czym w świetleart. 226 § 2 k.c.samoistny posiadacz w złej wierze może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych i to tylko o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem.
Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany jest i był samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie bowiem zart. 339 k.c.domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym, powód zaś mimo podniesionego zarzutu, iż pozwany włada przedmiotową nieruchomością grzecznościowo (na zasadzie prekarium ) nie wykazał żadnymi dowodami tej okoliczności. Jednocześnie Sąd Rejonowy stwierdził, iż wobec faktu, iż podstawą uzyskania posiadania przez pozwanego jest umowa sprzedaży („przedwstępna”) zawarta w zwykłej formie pisemnej, był on posiadaczem w złej wierze, winien bowiem zdawać sobie sprawę z faktu, iż umowa taka nie przenosi własności nieruchomości. Tym samym Sąd podkreślił, iż pozwanemu przysługuje zwrot wyłącznie nakładów koniecznych i to o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem. Sąd Rejonowy wskazał, iż przez nakłady konieczne rozumie się takie nakłady, których celem jest utrzymanie rzeczy w niepogorszonym stanie, np. remonty i konserwacja rzecz. W ocenie Sądu I instancji postawienie przez pozwanego ogrodzenia, w celu oznaczenia granic posiadania części nieruchomości, stanowiącej część większej nieruchomości nie może być uznany za nakład konieczny, a co najwyżej za nakład użyteczny (zwiększający użyteczność rzeczy). W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, iż zwrot takiego nakładu pozwanemu, jako posiadaczowi samoistnemu w złej wierze, w świetleart. 226 § 2 k.c.nie przysługuje.
Ponadto wątpliwości Sadu Rejonowego budził fakt, czy powód był właściwym adresatem przedmiotowego roszczenia. Sąd wskazał, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, w myśl którego roszczenie o zwrot nakładów jest roszczeniem obligacyjny, co oznacza, iż obowiązek zwrotu nakładów nie przechodzi na nabywcę rzeczy. Sąd wskazał, iż ogrodzenie powstało 29-30 lat temu, a więc w 1982-1983 roku, zaś do nabycia nieruchomości doszło w dniu 28 lipca 1983 r., a zatem wszelkie roszczenia o zwrot nakładów dokonanych przed tą datą nie mogły być kierowane do powoda. Sąd podkreślił, iż prawo zatrzymania zart. 461 § 1 k.c.nie przysługuje, jeżeli zobowiązanym do zwrotu nakładów nie jest osoba domagająca się wydania rzeczy.
Niezależnie od powyższego Sąd Rejonowy stwierdził, iż pozwany mimo kwestionowania przez powoda wartości nakładów nie wykazał ich wysokości. Brak wykazania zaś wysokości roszczenia pieniężnego o zwrot nakładów jest równoznaczny z jego nieuwzględnieniem w wyroku rozstrzygającym sprawę o wydanie. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uznał, iż zarzut zatrzymania nie podlega uwzględnieniu i nie może wstrzymać wydania nieruchomości.
Sąd I instancji stwierdził także, iż niezasadny jest argument pozwanego, iż żądanie wydania nieruchomości jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego określonym i wart. 5 k.c.Sąd podkreślił, iż wobec silnie zaakcentowanej wart. 21 ust. 1 i 64 ust. 1-3 Konstytucji RPzasady ochrony własności, jej ograniczenie poprzez zastosowanie zasad współżycia społecznego może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach, których brak w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu Rejonowego nie może w szczególności stanowić takiej okoliczności podnoszone przez pozwanego twierdzenie, iż pozwany nabył wskazaną w pozwie częśćdziałki nr (...)odH. P.w drodze nieformalnej umowy, a powód (wedle twierdzeń pozwanego) miał przenieść na powoda jej własność oraz iż wcześniej nieruchomość ta należała dofirmy (...)utworzonej przez ojca pozwanego. Istnienie tych okoliczności nie może bowiem prowadzić do ograniczenia prawa własności. Ponadto pozwany nie wskazał nawet jaką konkretną zasadę współżycia społecznego roszczenie powoda w świetle tych okoliczności narusza.
W ocenie Sąd Rejonowego w zaistniałych okolicznościach, działanie powoda, który żąda wydania nabytej przez siebie nieruchomości nie może być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w sytuacji, gdy korzysta on z przysługującego mu konstytucyjnie prawa własności i wynikających z niego roszczeń.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Rejonowy stwierdził, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zasadność żądania wydania nieruchomości i dlatego też na podstawieart. 222 § 1 k.c.orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, opisując przy tym nieruchomość podlegającą wydaniu przy pomocy mapy znajdującej się w aktach sprawy (k. 12).
O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł w oparciu o przepisart. 98 § 1 k.p.c.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, skarżąc go w całości /k.274-276/.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1
naruszenie prawa materialnego przez uznanie, iż prawomocny akt własności ziemi, wydany z rażącym i oczywistym naruszeniem prawa wiąże Sąd w tej sprawie;

2
uznanie, że wydany wyrok innego Sądu w przedmiocie pozorności umowy, mocą której powód nabył określoną w pozwie nieruchomość wiąże Sąd w tej sprawie;

3
uwzględnienie powództwa, mimo jego sprzeczności z zasadami współżycia społecznego;

4
oddalenie wniosków dowodowych pozwanego z materiałów wskazywanych przez niego w załączonych sprawach sądowych oraz wniosku o przesłuchanie stron.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa z zasądzeniem na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych;

2
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

W odpowiedzi na apelację z dnia 16 stycznia 2013. /data wpływu/ powód wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu w instancji odwoławczej /k.293-2972/.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelację uznać należy za bezzasadną, a podniesione w niej zarzuty nie mogą skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne zarówno dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jak również prawną ocenę tych ustaleń wskazaną w pisemnych motywach orzeczenia.
W pierwszej kolejności apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu, że uznał za wiążący w tej sprawie akt własności ziemi, wydany w ocenie skarżącego z rażącym i oczywistym naruszeniem prawa. Zarzutu tego Sąd Okręgowy nie podziela. Przedmiotowy akt własności ziemi wydany został w dniu 25 lutego 1976 r. przez Naczelnika Gminy w(...), Nr(...). Na jego mocy mążH. P.–Z. P.stał się właścicielem niezabudowanej nieruchomości rolnej, oznaczonej nr ewidencyjnym(...), o powierzchni 66 arów, położonej we wsi(...). Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał, iż powyższy akt legitymowałH. P.do zbycia należącej do niej nieruchomości na rzecz powodaW. K. (1), do czego doszło na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1983 r. (Rep.(...)). Tym samym powód stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a tym samym ma prawo żądać, aby nieruchomość została mu przez pozowanego wydana. Pozwany stał na stanowisku, iż wydany na rzeczZ. P.akt własności ziemi nie mógł stanowić skutecznej podstawy nabycia nieruchomości przez powoda, wydany został bowiem z naruszeniem prawa. Apelujący stał na stanowisku, że w dacie wejściaustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych(Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) nieruchomość jaką został uwłaszczonyZ. P.nie była nieruchomością rolną, wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego, lecz nieruchomością przemysłową, na której produkowano preparaty chemiczne dla potrzeb budownictwa. Biorąc powyższe za punkt wyjścia stwierdzić należy, iż prawidłowo Sąd Rejonowy uznał iż kwestia ta na obecnym etapie nie może mieć znaczenia dla rozpoznania sprawy. Trafnie też Sąd ten odwołał się do brzmieniaart. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw(Dz.U. Nr 107, poz. 464 ze zm.), zgodnie z którym do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisówustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnychnie stosuje się przepisówKodeksu postępowania administracyjnegodotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Przepis ten wprowadził zakaz wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych na podstawieustawy z dnia 26 października 1971 r.Tym samym niemożliwa, a wręcz niedopuszczalna jest administracyjna lub sądowa kontrola decyzji wydanych przed dniem 06 kwietnia 1982 r., stwierdzających nabycie przez rolnika z mocy prawa, na podstawie ww. ustawy własności nieruchomości rolnych. Pogląd powyższy wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 marca 1994 r. (III CZP 18/94), przywołanej przez Sąd Rejonowy. Pogląd ten Sąd Okręgowy w pełni aprobuje. Tym samym przyjąć należy, iż zarzut dotyczący wadliwości aktu własności ziemi nie mógł zostać na gruncie niniejszej sprawy uwzględniony.
Sąd Okręgowy nie podzielił również poglądu apelującego, zgodnie z którym Sąd Rejonowy nie miałby być związany prawomocnym orzeczeniem wydanym w sprawie o unieważnienie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1983 r. z powodu pozorności tej czynności.
Przed Sądem Okręgowym w Warszawie, pod sygn.. akt IV C 50/08 toczyła się sprawa z powództwaA. P.o unieważnienie ww. aktu notarialnego, na mocy któregoH. P.zbyła na rzeczW. K. (1)przedmiotową nieruchomość. Wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo.A. P.stanął na stanowisku, iż obecnie Sąd Rejonowy nie był związany ww. rozstrzygnięciem, bowiem podstawą wydania wyroku takiej treści był jedynie brak interesu prawnego po stronieA. P.w dochodzeniu tak określonego roszczenia. Poglądu powyższego Sąd Okręgowy nie podziela, bowiem od ww. orzeczenia wniesiona została apelacja i Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. oddalił apelacjęA. P., a w uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd ten stwierdził, iż powództwo rzeczywiście podlega oddaleniu z powodu braku interesu prawnego po stronie powoda, czego Sąd I instancji nie dostrzegł. Jednakże Sąd Apelacyjny ujął to w stwierdzenie, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, aczkolwiek powództwo podlegało oddaleniuz innych jeszczeprzyczyn niż wskazane w uzasadnieniu przez Sąd I instancji. Z powyższego wynika, iż Sąd Apelacyjny w pełni podzielił pogląd Sądu Okręgowego, co do tego, iż powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne, a dodatkowo zauważył, iż Sąd I instancji mógł je oddalić już choćby z braku interesu prawnego. Innymi słowy omawiana sprawa przesądziła jednoznacznie o bezzasadności żądań powoda w zakresie ustalenia nieważności aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1983 r. Tym samym niezasadny jest zarzut apelacji, iż na gruncie niniejszej sprawy Sąd Rejonowy nie był związany ww. rozstrzygnięciem. Sąd I instancji trafnie zastosował dyspozycjęart. 365 § 1 k.p.c.i uznał, iż jest związany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 30 października 2009 r., a tym samym, iż przesądzona jest kwestia ważności ww. aktu notarialnego i braku pozorności przy jego zawieraniu.
Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutu apelacji dotyczącego sprzeczności powództwa z zasadami współżycia społecznego. Sąd Rejonowy orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo rozważył kwestię ewentualnego nadużycia prawa podmiotowego przez powoda. Zgodnie z treściąart. 5 k.c.nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Jak wynika z aktualnego orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 27 stycznia 1999 r., II CKN 151/98, niepublikowany) stosowanieart. 5 k.c., w sprawach o eksmisję z lokalu, w którym osoba pozwana zamieszkuje od szeregu lat, jest obecnie nieusprawiedliwione a poprzednia odmienna wykładnia straciła już od wielu lat aktualność. Stanowisko o zasadniczej niedopuszczalności unicestwienia roszczenia windykacyjnego właściciela za pomocą środka obronnego, jakim jestart. 5 k.c.znajduje także obecnie silne oparcie w przepisachKonstytucji, a w szczególności jejart. 21 ust. 1 i art. 64. W świetle powyższych rozważań ocenić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo nie znalazł podstaw, aby z powołaniem się na zasady współżycia społecznego oddalić powództwo. Prawidłowo też Sąd ten zauważył, iż pozwany nie wskazał na naruszenie konkretnej zasady współżycia społecznego.
Apelujący odniósł się również do kwestii oddalenia przez Sąd Rejonowy wskazanych przez niego wniosków dowodowych, w postaci dokumentów oraz przesłuchania go w charakterze strony. Pozwany stał na stanowisku, iż przy pomocy ww. dowodów chciał się odnieść do kwestii ważności aktu własności ziemi oraz okoliczności dotyczących nabycia przedmiotowej nieruchomości. Sąd Okręgowy nie dostrzegł w tym zakresie w działaniu Sądu I instancji żadnych nieprawidłowości, bowiem dowody te były zbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro kwestie powyższe zostały już jednoznacznie przesądzone w wyżej omawianych orzeczeniach sądowych, którymi związany był Sąd I instancji.

Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd Okręgowy, uznał, iż apelacja jest bezzasadna i w związku z tym podlega oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawieart. 385 k.p.c.
Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów procesu w instancji odwoławczej zostało wydane w oparciu o treśćart. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego powoda, obliczone na podstawie§ 6 pkt. 4w zw. z§ 12 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).