Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 534/12
Data wyroku: 2013-05-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Piotrowska, Maria Małek-Bujak, Jolanta Ansion
Słowa kluczowe: Renta Rodzinna
Podstawa prawna: art. 65 ust. 1 z FUS

Sygn. akt III AUa 534/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 maja 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Ansion (spr.)

Sędziowie

SSA Ewa Piotrowska
SSA Maria Małek - Bujak

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaD. K.orazM. K.działającej w imieniu własnym i małoletniegoŁ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o prawo do renty rodzinnej
na skutek apelacjiD. K.orazM. K.działającej w imieniu własnym i małoletniegoŁ. K.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Katowicach z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt XI U 1502/10
1. zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje organu rentowego i przyznajeD. K.orazM. K.działającej w imieniu własnym i małoletniegoŁ. K.prawo do renty rodzinnej po zmarłymA. K. (1)poczynając od dnia 11 marca2010 r.,
2. prostuje oczywistą niedokładność zawartą w komparycji wyrokuSądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicachz dnia 13 grudnia 2011 r. przez dopisanie do słów(...)–„działającej w imieniu własnym i małoletniegoŁ. K.”.

/-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia   Przewodnicząca   Sędzia

Sygn. akt III AUa 534/12

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. akt XI U 1502/10, Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił odwołanieD. K.iM. K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.z dnia 31 marca 2010r., na mocy której organ rentowy odmówił odwołującemu prawa do renty rodzinnej.
Sąd Okręgowy ustalił, żeA. K. (1)zmarł w dniu 6 lutego 2010r.Do chwili zgonu wykazał staż pracy w wymiarze 18 lat, 6 miesięcy i 9 dni okresów składkowych oraz 7 miesięcy i 29 dni okresów nieskładkowych. Rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy pobierał do dnia 30 kwietnia 2008r. Niezdolnośćta spowodowana była chorobą zawodową - zespołem wibracyjnym w postacikostno-stawowej.
Sąd I instancji wskazał na fakt, że odwołujący w sprawie: synD. K.i żonaM. K.w trakcie postępowania nie wskazali innych okresów podlegania ubezpieczeniom społecznym przezA. K. (1)niż te, ustalone przez organ rentowy. Wskazali natomiast szereg placówek medycznych, w których leczeniu pozostawałA. K. (1). Sąd zgromadził dokumentację lekarską według wskazań odwołujących, z następujących placówek:

1

    Samodzielny Publiczny(...)wS.;

2
Wojewódzki Szpital (...)wL.;

3
Wojewódzki Ośrodek (...)wG.;

4
(...) Zespół (...)wC.;

5

    Poradnia(...)i Miejski Ośrodek(...)wS.;

6
Przychodnia (...)wS.;

7
Przychodnia (...)wS..

Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii i neurologii celem ustalenia czy po dacie 30 kwietnia 2008r. i do jakiej datyA. K. (1)był osobą nadal niezdolną do pracy albo z tytułu choroby zawodowej albo z ogólnego stanu zdrowia.
Biegłe sądowe: psychiatraA. B.i psychologA. K. (2)w opinii z dnia 2 kwietnia 2011r. wskazały, iż nie znajdują podstaw do uznania, żeA. K. (1)po dacie 30 kwietnia 2008r. był osobą nadal niezdolną do pracy albo z tytułu choroby zawodowej albo z ogólnego stanu zdrowia, z uwagi na stan psychiczny. Biegłe podniosły, iż dokumentacja medyczna zawierająca informacje o leczeniu z powodu zespołu zależności alkoholowej kończy się w 2007r. Leczenie odwykowe wG.zakończyło się w 2006r., a jego kontynuacja w trybie ambulatoryjnym nie koliduje z możliwością kontynuowania pracy zawodowej.
Biegła sądowa neurologB. O.w opinii z dnia 27 czerwca 2011r. nie stwierdziła, byA. K. (1)był niezdolny do pracy po dniu 30 kwietnia 2008r. z przyczyn neurologicznych.
Biegły sądowy z zakresu medycyny pracyW. S.w opinii z dnia29 sierpnia 2011r. nie stwierdził niezdolności do pracyA. K. (1)z tytułu rozpoznanej u niego w grudniu 2003r. choroby zawodowej w postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego. Co więcej, biegły zanegował poprawność orzeczeń ZUSo stwierdzeniu takiej niezdolności w latach 2003-2006, biorąc pod uwagę fakt,iż narażenie zawodowe na wibracje ustało w 1991r. Biegły nie stwierdził również częściowej niezdolności do pracy po dniu 30 kwietnia 2008r. w związku z ogólnym stanem zdrowia warunkowanym zespołem zależności alkoholowej i padaczką alkoholową (dowód opinia k. 100-101 a. s.).
Odwołujący złożyli do opinii szereg zastrzeżeń, podnosząc, iż dokumentacja medyczna urywa się co prawda w 2007r., ale było to spowodowane występującymi ciągami alkoholowymi, niekontrolowaniem swoich zachowań, pogłębionymi zmianami w psychice.
Biegłe sądoweA. K. (2)iA. B.w opinii uzupełniającej z dnia 2 października 2011r. w całości podtrzymały wnioski zawartew opinii głównej. Potwierdziły ponownie, iżA. K. (1)po przebytym leczeniu odwykowym, zarówno w trybie ambulatoryjnym jak i stacjonarnym, miał wglądwe własne mechanizmy, poczucie sprawstwa, kontroli i brania odpowiedzialnościza swoje uzależnienie; powrót do nałogu jest w tej sytuacji wolnym wyborem każdego człowieka i stanowi mechanizm ucieczkowy od problemów, co nie uzasadnia orzeczenia niezdolności do jakiejkolwiek pracy.
Odwołujący w piśmie procesowym z dnia 10 października 2011r. wnieślio dopuszczenie dowodu z opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wS., gdyż - ich zdaniem - tylko ta placówka może w sposób pełny i prawidłowy ocenić stan zdrowia ubezpieczonego, poczynając od dnia30 kwietnia 2008r. i w chwili jego śmierci.
Rozpoznając sprawę, Sąd I instancji oddalił powyższy wniosek odwołującychi w całości oparł się na opiniach biegłych sporządzonych do sprawy. Opinie te zostały wydane po analizie kompletnej dokumentacji lekarskiej zgromadzonej w trakcie postępowania. Należy wskazać, iż opinia Instytutu odnosiłaby się tylko i wyłącznie do danych zawartych w tej dokumentacji. Zdaniem Sądu, ocena tej dokumentacji przez biegłych była wystarczająca do sformułowania wniosku o zdolności do pracyA. K. (1)po dniu 30 kwietnia 2008r. Nie może być bowiem mowy o stwierdzeniu niezdolności do pracy z przyczyn spowodowanych choroba zawodową, o czym wspominał biegłyS., akcentując głównie fakt ustania narażenia na czynnik zawodowy w 1991r. Z kolei, biegła psychiatra i biegła psycholog wykluczyły możliwość niezdolności do pracyA. K. (1)w związku z istniejącym zespołem zależności alkoholowej i padaczką alkoholową, podnosząc, iż stanowiły one świadomy wybór drogi życiowej nieuzasadniający orzekania niezdolności do pracyz tego powodu.
Sąd Okręgowy, powołując się naart. 65 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2009nr 153 poz. 1227), wskazał, że w sprawie należało w głównej mierze ustalić czyA. K. (1)w chwili zgonu, tj. w dniu 6 lutego2010r. byłby uprawniony do rentyz tytułu niezdolności do pracy.
Według Sądu I instancji, odpowiedź na tak postawione pytanie jest negatywna. Należy wskazać, iż jego prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą zawodową ustało z dniem 30 kwietnia 2008r. Gdyby niezdolność ta powstała ponownie w okresie 18 miesięcy od ustania poprzedniej renty, zgodnie z art. 61 cyt. ustawy, to wówczas można by mówić o dalszych uprawnieniach do renty. Tymczasem, przedstawione opinie takiej niezdolności nie potwierdziły.Sąd Okręgowy badał czy po dniu 30 kwietnia 2008r.A. K. (1)w ciągu18 miesięcy od tej daty był osobą, co najmniej częściowo niezdolną do pracy. Również w tym zakresie przeprowadzone w sprawie opinie dały odpowiedź negatywną. W tej sytuacji Sąd Okręgowy uznał, że brak było podstaw przyznania prawa do renty rodzinnej, wobec niespełnienia podstawowej przesłanki określonejw treści art. 65 cyt. ustawy.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie.

Apelację od wyroku wnieśli ubezpieczeni.
Zaskarżyli oni wyrok w całości, zarzucając:
- naruszenie przepisów prawa procesowego, prowadzące do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim art. 65ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W oparciu o powyższe, ubezpieczeni wnieśli o zmianę w/w wyroku, poprzez uwzględnienie ich odwołań oraz przyznanie im prawa do renty rodzinnej po zmarłymA. K. (1)lub uchylenie w/w wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji.
Ubezpieczeni nie zgodzili się z opiniami biegłych, podnosząc, żeA. K. (1)z uwagi na chorobę alkoholową, mimo leczenia odwykowego w oddziale zamkniętym, nie był w stanie kierować swym postępowaniem, co skutkowało niezdolnością do pracy. Apelujący zarzucili, że Sąd I instancji bezzasadnie oddalił dowód z opinii Instytutu Medycyny Pracy wS., która to opinia mogłaby się stać wysoce pomocna w rozstrzygnięciu sprawy. Zarzucili również, że rozstrzygając sprawę, Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę zasad współżycia społecznego, bowiemz powodu choroby alkoholowejA. K. (1), skarżącaM. K.zmuszona była sama utrzymywać rodzinę, zaśA. K. (1)nie realizował ustawowych obowiązków utrzymania swoich małoletnich dzieci, ponadto trwonił pieniądzena alkohol i zaciągał zobowiązania.
Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie dowodowe i dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty medycyny pracyR. S.na okoliczność czy rozpoznane w związku z chorobą wibracyjną „rozległe zmiany zwyrodnieniowe stawów łokciowych i kolanowych oraz kręgosłupa z upośledzeniem funkcji stawów”przy współistniejącej padaczce alkoholowej i neuropatii alkoholowej czyniły ubezpieczonego osobą, co najmniej częściowo niezdolną do pracy w związkuz chorobą, ewentualnie czy występujące padaczka alkoholowa i neuropatia alkoholowa w połączeniu z chorobą wibracyjną czyniło go osobą, co najmniej częściowo niezdolną do pracy z ogólnego stanu zdrowia - a jeśli tak, to od kiedy. Jednocześnie czy przy niehigienicznym trybie życia osoby ubezpieczonej mogło dojść do poprawy stanu zdrowia w porównaniu z 2004r. czy 2006r., czy choroba wibracyjna stwierdzona u zmarłegoA. K. (1)jest uszkodzeniem „stacjonarnym”, niepoprawiającym się ani niepogarszającym się z wiekiem.
Zgodnie z opinią biegłego,A. K. (1)był częściowo niezdolny do pracy, zarówno z tytułu choroby zawodowej, jak również z uwagi na stan zdrowia. Powyższa niezdolność istniała od daty orzekania lekarza orzecznika w dniu 4 kwietnia 2006r.i biorąc pod uwagę ujawniony wtedy stan zdrowia i zapisy z 2007r., była trwała.Przy niehigienicznym trybie życia osoby ubezpieczonej nie mogło dojść do poprawy stanu zdrowia w porównaniu z rokiem 2004 czy 2006. Biegły wskazał, że choroba wibracyjna stwierdzona uA. K. (1)nie jest uszkodzeniem „stacjonarnym”, nie poprawiającym się z wiekiem - tak może być w przypadku zmiannaczyniowo-nerwowych (których uA. K. (1)nie rozpoznano), kiedyw wyniku przerwania narażenia może dojść do poprawy. Zmiany kostne stanowiące podstawę rozpoznania postaci kostno-stawowej mogą albo nie pogłębiać się albo pogłębiać z wiekiem, przy czym istotny jest ich wpływ na stan czynnościowy - zmiany opisywane w roku 2006 - jak wynika z opisu konsultacji lekarza konsultanta ZUSw zakresie medycyny pracy były w zasadzie utrwalone i nie przewidywała ona poprawy - tym niemniej, z uwagi na zasady orzecznicze wskazujące na konieczność orzekania na okres czasu oraz młody wiek (co nie ma znaczenia wobec opisanych zmian) orzekła na okres 2 lat, co zaakceptował ZUS, zgodnie ze swoja linią orzeczniczą.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna.
Zgodnie zart. 65 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. 2009r. Nr 153, poz. 1227), renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lubspełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń.
W ocenie Sądu Apelacyjnego,A. K. (1)w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy i tym samym, w myśl powyższego unormowania, uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje renta rodzinna.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że postępowanie przed Sądem Okręgowym nie było postępowaniem pełnym. Biegli bowiem nie dysponowali pełnymi aktami orzeczniczymi ZUS.
Sąd II instancji, uzupełniając postępowanie dowodowe, zażądał pełnych akt orzeczniczych i dopuścił dowód z interdyscyplinarnej opinii biegłego specjalistyz zakresu medycyny pracyR. S..
Sąd Apelacyjny uznał opinię biegłego z zakresu medycyny pracyza wiarygodną, przekonywującą i zasługującą na uwzględnienie.
Należy w tym miejscu podkreślić, że biegłyR. S.zwrócił uwagę Sądu na brak wcześniejszych akt orzeczniczych, co w sytuacji dotyczącej schorzeńA. K. (1)okazało się bardzo istotne. Dokumentacja ta pozwoliła biegłemu na precyzyjne odtworzenie rozwoju schorzeń i stopnia zaawansowania tych schorzeńw 2006r. i 2008r. Stąd krytyczna ocena wcześniej wydanych opinii.
Ocenę tę Sąd Apelacyjny w pełni podziela, tym bardziej, że opinia biegłegoW. S.(k. 101 a.s.) była bardzo krótka i pobieżna. Np. biegły odniósł się do zmian radiologicznych w zakresie stawów łokciowych uwidocznionych podczas badań w ZUS w 2000r. Nic nie wspomina o bardzo ważnym materiale badawczymw 2006r. Ponadto, biegły ten podziela stanowiska wcześniej sporządzających opinii,ale również nie zauważył, że i ci biegli nie wgłębili się w zapisy dokumentacji orzeczniczej, skoro np. w kwietniu 2006r. ubezpieczony otrzymał 45 % trwałego uszczerbku na zdrowiu z powodu choroby wibracyjnej przy „niepewnych rokowaniach” po opinii konsultanta medycyny pracy, a biegła psychiatra, pomijając poprzednie zarzuty, nie odniosła się do padaczki i do polineuropatii alkoholowej. Dlatego opinia ta nie może mieć żadnej wartości dowodowej w sprawie.
TrafnieR. S.zauważył, że już w 2006r. zsumowały się patologie, które czyniłyA. K. (1)trwale częściowo niezdolnym do pracy.
Dlatego Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów organu rentowego, zgłoszonych w piśmie (na k. 189 a.s.), ponieważ rozważania zawarte we wnioskach opinii biegłegow całości wyjaśniają sprawę wbrew zarzutom z w/w pisma.
Należy podkreślić, że wnioski wynikające z opisanej opinii wieloletniego, profesjonalnego biegłegoR. S.są bezstronne, zdecydowane, spójne, mają niewątpliwie logiczny charakter i zasługują na uwzględnienie.
Biegły zapoznał się z całą dostępną dokumentacją medyczną z przebiegu leczenia oraz w postaci orzeczeń lekarskich i dokonał precyzyjnych ustaleń.
Z dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej wynika, żeA. K. (1)od wielu lat chorował na chorobę wibracyjną i padaczkę alkoholową. Wpadł w nałóg alkoholowy, który spowodował różne następstwa, w tym padaczkę alkoholową oraz objawy polineuropatii z uwzględnieniem zmian w obrębie kończyn górnych w taki sposób,że objawy związane z zespołem wibracyjnym związane ze zmianami kostnymiw stawach łokciowych powiązały się z objawami związanymi z alkoholizmem i tym samym doszło do zsumowania się patologii.
BiegłyR. S.podkreślił, że w dniu 10 marca 2006r. specjalista neurolog wskazał na ograniczenia czynnościowe, w tym czterokończynową ataksję,z przewagą w kończynach dolnych, brak odruchów fizjologicznych w kończynach dolnych oraz dodatnią próbęL.po zamknięciu oczu. Stwierdził, że odchylenia są spowodowane zmianami zwyrodnieniowymi w kręgosłupie i chorobą wibracyjną oraz wieloletnim zespołem zależności alkoholowej, stąd nadal jest niezdolny do pracy na okres 1 roku. Konsultant neurolog nie wskazał, dlaczego w 2006 r. uważa istnienie niezdolności do pracy na okres 1 roku w aspekcie opisanych zmian, co do których istnieje prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że owe zmiany nie ulegną cofnięciu.
BiegłyR. S.zauważył również, że w dniu 16 marca 2006r. konsultant z zakresu medycyny pracy wskazała, że stwierdzone zmiany w obu stanach łokciowych, będące skutkiem działania wibracji miejscowej, powodujące dolegliwości bólowe i ograniczenie ruchomości w tych stawach, sprawiają, żeA. K. (1)w tym czasie był niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Rokowanie, co do ewentualnej poprawy sprawności obu rąk jest niepewne. Jego zdaniem, z uwagi na młody wiek, wskazane byłoby przeprowadzenie badania kontrolnego za 2 lata. Niemniej jednak, zapis taki nie wynikał z tego, że konsultant uważała, że ubezpieczony odzyska zdolność do pracy, ale z tego, że był młody wiekiem, a więc zdaniem organu mogło u niego dojść do poprawy, z tym, że nie wynikało to z wiedzyi zdania lekarza, lecz z powszechnie przyjętego sposobu postępowania w zakresie orzecznictwa.
Ostatecznie w dniu 4 kwietnia 2006r. lekarz orzecznik uznała 45 % uszczerbek z poz. 188 c Tabeli z roku 1975, a biorąc pod uwagę uprzednie konsultacje, stwierdziła częściową niezdolność do pracy do 30 kwietnia 2008r. - zgodnie z sugestią konsultanta z zakresu medycyny pracy - która to niezdolność już wówczas była niezdolnością trwałą (vide: opinia biegłegoR. S.na k. 162 - 174 a.s.).
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych orzekanie odbywa sięna wniosek osoby zainteresowanej, a dalszego wniosku po 30 kwietnia 2008r. o prawo do renty nie było.
Jak słusznie zauważył biegły z zakresu medycyny pracyR. S.,z dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz z konsultacji psychologa ZUS wynika, że u zmarłego za życia doszło do psychodegeneracji spowodowanej przewlekłym alkoholizmem, a więc zrozumiałe może być, że zaprzestał on wszelkiego leczeniaz tego powodu i zaniedbał złożenia wniosku o prawo do renty. A zatem, wbrew ocenie Sądu Okręgowego, biegłeA. B.iA. K. (2)nie dokonały analizy kompletnej dokumentacji lekarskiej, dlatego ich ocena odnosząca się wyłącznie do danych zawartych w szczątkowej dokumentacji za okres wcześniejszy niż 2006r., nie mogła być podstawą do stanowczego sformułowania wniosku o zdolności do pracy. Ponadto, wbrew zasadom doświadczenia zawodowegoi życiowego, biegłe pomijają okoliczność, iż alkoholik prowadzący niehigieniczny tryb życia przerywa leczenie. Niewątpliwie przerwane leczenie nie może świadczyćo odzyskaniu zdolności do pracy.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w chwili, kiedyA. K. (1)zmarł, stan jego zdrowia czynił go osobą, co najmniej częściowo niezdolną do pracy i niezdolność ta istniała od daty wstrzymania prawa do renty w 2008r.
Sąd Apelacyjny podzielił w pełni opinię biegłego z zakresu medycyny pracyR. S., uznając, że opinia ta wyjaśniła istotę sprawy.
A. K. (1)był częściowo niezdolny do pracy z tytułu choroby zawodowej, jak również z ogólnego stanu zdrowia, a powyższa niezdolność istniała od daty orzekania przez lekarza orzecznika w dniu 4 kwietnia 2006r. i biorąc pod uwagę ujawniony wówczas stan zdrowia - była to niezdolność trwała, zaś przy niehigienicznym trybie życia nie mogło dojść do poprawy stanu zdrowia, tym bardziej przy rozpoznanej u ubezpieczonego chorobie wibracyjnej ze zmianami kostnymiw stawach łokciowych, co biegłyR. S.również szczegółowo uzasadnił.
M. K.przed ostatnią rozprawą przedstawiła dalszą odnalezioną dokumentację z przebiegu leczenia zmarłego męża, ale z uwagi na wyjaśnienie istoty sprawy, Sąd Apelacyjny nie kontynuował postępowania dowodowego.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na mocyart. 386§ 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje organu rentowego i przyznałD. K.orazM. K., działającej w imieniu własnymi małoletniegoŁ. K., prawo do renty rodzinnej po zmarłymA. K. (1), poczynając od dnia 11 marca 2010r.
Na mocyart. 350 § 1 i § 3 k.p.c., Sąd Apelacyjny sprostował oczywistą niedokładność zawartą w komparycji wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracyi Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 13 grudnia 2011r., poprzez dopisanie do słów:(...)- „działającej w imieniu własnym i małoletniegoŁ. K.”.

/-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia Przewodnicząca Sędzia

JR