Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1275/13
Data wyroku: 2014-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Głowacki

Sygn. akt. IV Ka 1275/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2014r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący  SSO  Krzysztof Głowacki
Protokolant   Jowita Sierańska
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014r.
sprawyR. Ł. (1)
obwinionego z art.65§1 ust.1 kw. i art.96§3 kw.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 11 września 2013 roku sygn. akt VI W 2082/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 50 złotych za II instancję.

UZASADNIENIE
R. Ł. (2)został obwiniony o to, że w dniu 16 maja 2012 r. weW.przyul. (...), w siedzibie Straży MiejskiejW.umyślnie wprowadził w błąd organ upoważniony z mocy ustawy do legitymowania co do tożsamości innej osoby w ten sposób, że wskazał jako kierującego pojazdem markiB.onr rej. (...)w dniu 23 kwietnia 2012 r. o godz. 09.22 naul. (...)M.oraz w tym samym miejscu i czasie nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył do kierowania w/w pojazd w oznaczonym miejscu i czasie, tj. o czyn zart.65§1 ust.1 kw. i art.96§3 kw.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. VI W 2082/13:

I
uznał obwinionegoR. Ł. (2)za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art.65§1 ust.1 kw. i art.96§3 kw. i za to na podstawie art.96§3 kw. w zw. z art.9§2 kw. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

II
na podstawieart.118§1 kpw. iart.616§2 kpk. w zw. zart.119 kpw. obciążył obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 50 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósłobwiniony, zarzucając:

1
brak znamion przestępstwa z art.65§1 pkt.1 kw.;

2
przepisy art.96§3 kw. nie mieszczą się w kompetencji straży miejskiej do kierowania wniosku o ukaranie;

3
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wyrok, polegający na bezpodstawnym przypisaniu czynu mu zarzucanego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona w sprawie apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych błędów w procedowaniu niniejszej sprawy przez Sąd I instancji, w szczególności takich, na jakie wskazują podnoszone zarzuty wywiedzionej apelacji.
Zebrany materiał dowodowy został przez Sąd oceniony prawidłowo i wszechstronnie, a jego całokształt stanowił wystarczającą podstawę, aby uznać obwinionego za winnego przypisanych mu czynów.
Wnikliwa analiza akt sprawy oraz pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia pozwala stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał poprawnej oceny zgromadzonych dowodów, natomiast stanowisko swoje uargumentował w sposób należyty wskazując, którym konkretnie dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym wiary tej odmówił.
Wywody Sądu w tym zakresie są jasne i przekonujące, poczynione ustalenia logicznie wypływają z całokształtu zgromadzonego w toku procesu materiału, natomiast przeprowadzona ocena dowodów uwzględnia zarówno wskazania wiedzy, jak i zasady doświadczenia życiowego.
Sąd Okręgowy nie dostrzegł także zasadności podnoszonego przez apelującego zarzutu odnoszącego się do błędów w ustaleniach faktycznych.
Warunkiem efektywnego zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd orzekający w przedmiotowym postępowaniu byłoby wykazanie, iż w procesie rekonstruowania stanu faktycznego Sąd uchybił dyrektywom ujętym w treściart.7 kpk, a zatem oparł się na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy czy też pominął dowody w sprawie istotne, sporządził uzasadnienie wewnętrznie niespójne, sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączając tym samym możliwość merytorycznej jego oceny przez sąd odwoławczy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast osiągać celu zamierzonego przez wnoszącego środek odwoławczy, jeżeli sprowadza się w swej istocie do polemiki z rozważaniami sądu I instancji, zawartymi w pisemnych motywach wyroku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi w z dnia 24 maja 2007 r., II AKa 70/07, Prok.i Pr.-wkł.(...), KZS 2008/7-8/103). Tak jest w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu Okręgowego wymowa całokształtu przeprowadzonych dowodów jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do trafności ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd meriti.
Należy podkreślić, iż to właśnie wersja wydarzeń ustalona przez Sąd orzekający, a wynikająca z wydruku fotoradaru/k.5/, informacji z Centralnej Ewidencji Ludności /k.6-7.10-11/, w powiązaniu z wyjaśnieniami obwinionego i częściowymi zeznaniamiM. M. (2)układa się w spójną i logiczną całość.
Sąd Odwoławczy nie podziela również zarzutu skarżącego, zawartego w punkcie II apelacji, odnoszącego się do braku uprawnień strażników straży miejskiej do wykonywania funkcji oskarżyciela publicznego o czyn określony w art.96§3 kw.
Istotnie do dnia 31 grudnia 2010 r. straż gminna (miejska) nie posiadała uprawnienia do złożenia wniosku o ukaranie za wykroczenie z art.97 kw. w zw. z art.78 ust.4 p.r.d. wobec właściciela lub posiadacza pojazdu, który nie wykonał obowiązku wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., IV KK 237/11, LEX nr 1044056).
W wyniku nowelizacjiustawy Prawo o ruchu drogowymustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 225, poz.1466) strażnicy gminni (miejscy) w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (art.129b ust.7p.r.d.). Uprawnienie straży do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie za odmowę tej informacji przewidziane zostało w znowelizowanym - przez tę ustawę - przepisieart.17§3 k.p.s.w. Przyznanie strażnikom miejskim (gminnym) - na podstawieart.129b ust.3 pkt.7p.r.d. - uprawnień do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, rozstrzygnęło spór, czy mogą oni złożyć wniosek o ukaranie za niewywiązanie się z tego obowiązku (A. Skowron, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2010 r., III KK 116/10, w sprawie uprawnienia straży miejskiej do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawie o wykroczenie z art.65§2 kw., PnD 2010, nr 10, s.11-20; K. Dąbkiewicz, glosa..., s. 11-12).
Obecnie straż gminna posiada uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie określone w art.96§3 kw., tym samym zarzut braku skargi uprawnionego oskarżyciela jest chybiony.
Sąd meriti z należytą starannością w pisemnym uzasadnieniu przedstawił argumenty, dla których odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego uznając je za stanowiące przyjętą przez niego linię obrony. Tę ocenę Sąd Okręgowy w całości podziela.
Strona skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych innych, nie rozważonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które byłyby w stanie podważyć prawidłowe rozstrzygnięcie.
W świetle powyższych konstatacji, Sąd Okręgowy nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów podniesionych w apelacji.
Mając na względzie, iż wniesiony środek odwoławczy skierowany był przeciwko rozstrzygnięciu o winie obwinionego, dokonano również kontroli zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, w pełni podzielając stanowisko sądu meriti w zakresie wymiaru kary, która jako adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów popełnionych przezR. Ł. (2), nie nosi cech rażącej niewspółmierności.
W świetle powyższego zaskarżony wyrok Sądu I instancji na podstawieart.437§1 kpk. w zw. zart.109§2 kpw. został utrzymany w mocy.
Orzeczenie zwarte w punkcie II wyroku znajduje podstawę w treściart.119 kpww zw. zart.636§1 kpkorazart.21 pkt.2w zw. zart.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.