Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 651/13
Data wyroku: 2013-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Oksiuta Sędziowie Dariusz Niezabitowski-spr., Beata Maria Wołosik
Słowa kluczowe: Rasizm, Dyskryminacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 25 § 1 i 3 kk, art 57a §1 kk, art 159 kk
Teza: Nawet pomijając aspekt negatywnej społecznej oceny takiego zachowania, które bezspornie zdaniem składu orzekającego należy uznać za ze wszech miar nieakceptowalne w demokratycznym państwie, którego jedną z fundamentalnych zasad jest tolerancja dla mniejszości narodoych, nie sposób przyjmować, tak jak stara się dowieść skarżacy, iż działanie oskarżonych Przekop nastąpiło z oczywiście błahego powodu. Powód błahy w społecznym odbiorze - to tyle co powód drobny, banalny, nic nie znaczący. Być może w odczuciu samych oskarżonych Tomasza i Karola Przekopów takim pozostawał, tym nie mniej jednak z daniem Sądu Odwoławczego z pewnością rasizmu, czy też ksenofobii, jako szeroko pojętego zjawiska, czy też prezentowanych na tym tle postaw, nie sposób marginalizować i bagatelizować. To tak jakby na jednej szali stawiać zaczepki o podłożu nienawiści rasowej bądź przynależności narodowej, a drugiej choćby werbalne zaczepki w postaci "próby o przysłowiowego paierosa", czy też "drobne", będące źródłem tak licznych na wokandzie spraw o pobicie, czy też rozboje. Włśnie waga i społeczny odbiór tych kwestii nakazuje, jedynie te drugie postrzegać w kategorii powodów błahych i oczywiście błahych.

Sygn. akt VIII Ka 651/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku, VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Wiesław OksiutaSędziowie SSO Dariusz Niezabitowski-spr.
del. SSR Beata Maria Wołosik
Protokolant Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Zińczuk
po rozpoznaniu w dniu 5.11.2013 r.
sprawyT. P. (1),K. P. (1),R. D. (1),K. Z. (1),K. S.,T. C. (1)iM. N. (1)
oskarżonych zart. 159 kkw zw. zart. 57a § 1 kk,art. 159 kkw zb. zart. 158 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kk,art. 158 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kk,
na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonychT. P. (1),K. P. (1)iT. C. (1)oraz Prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt XV K 462/12

I
Wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonychT. P. (1),K. P. (1),T. C. (1),K. Z. (1),K. S.iM. N. (1)utrzymuje w mocy, przy czym apelacje obrońców oskarżonychT. P. (1),K. P. (1)iT. C. (1)uznaje za oczywiście bezzasadne.

II
Wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonegoR. D. (1)uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białymstoku.

III
Zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1)kwoty po 300 (trzysta) złotych, od oskarżonegoT. C. (1)kwotę 180 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłat za II instancję i obciąża w/w oskarżonych kosztami procesu za postępowanie odwoławcze po 1/8 części, zaś pozostałymi kosztami procesu tj. związanymi z apelacją Prokuratora obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
T. P. (1)został oskarżony o to, że:
o to że : w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wziął udział w bójce w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci maczety, którą zadawał ciosy innym uczestnikom, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego
tj. o czyn zart. 159 kkw zw. zart. 57a § 1 kk
K. P. (1)został oskarżony o to, że:
o to że : w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wziął udział w bójce w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci maczety, którą zadawał ciosy innym uczestnikom, następstwem czego był ciężki uszczerbek na zdrowiuT. P. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego
tj. o czyn zart. 159 kkw zb. zart. 158 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kk
R. D. (1),K. Z. (1),K. S. (1),T. C. (1)iM. N. (1)zostali oskarżeni o to, że:
o to że : w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wzięli udział w bójce poprzez szarpanie i odpychanie w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, następstwem czego był ciężki uszczerbek na zdrowiuT. P. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego
tj. o czyn zart. 158 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kk
M. N. (2)został oskarżony o to, że:
o to że : w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 5.00 w(...)w pobliżuul. (...)stosował przemoc fizyczną w postaci odpychania i przytrzymywania za elementy umundurowania w celu zmuszenia funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu uczestników bójki
tj. o czyn zart. 224 § 2 kk
Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku oskarżonego uznał za winnego tego, że w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w bójce w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci maczety, którą zadawał ciosy innym uczestnikomtj popełnienia czynu zart. 159 kki za to na mocyart. 159 kkskazał go na karę 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności
OskarżonegoK. P. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w bójce w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci maczety, którą zadawał ciosy innym uczestnikom, następstwem czego był ciężki uszczerbek na zdrowiuT. P. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu tj.popełnienia czynu zart. 159 kkw zb. zart. 158 § 2 kki za to na mocyart. 159 kkw zb. zart. 158 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał go a na mocyart. 159 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności
OskarżonegoT. C. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 26 kwietnia 2011 roku około godz. 4.50 w(...)w pobliżuul. (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w bójce w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kkkopiąc kilkakrotnieT. P. (1)po całym ciele, następstwem czego był ciężki uszczerbek na zdrowiuT. P. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej życiu tj.popełnienia czynu zart. 158 § 2 kki za to na mocyart. 158 § 2 kkskazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności
OskarżonychR. D. (1),K. Z. (1),K. S.,M. N. (1)iM. N. (2)uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 2 kk,art. 73 § 2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuK. P. (1)na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata oddając go w tym czasie pod dozór kuratora.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuT. C. (1)na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata.
Zwolnił oskarżonychT. P. (1),K. P. (1)iT. C. (1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, zaś części uniewinniającej kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Powyższe orzeczenie zaskarżył w całości na korzyść oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1)ich obrońca. Wyrokowi zarzucił:
1.obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego i uznaniu wbrew zasadzie in dubio pro reo, że oskarżeniT.iK. P. (1)w trakcie bójki w dniu 26.04.2011 roku używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci maczet, podczas gdy materiał dowodowy oceniany w zgodzie ze wskazanymi przepisami nie daje podstaw do przyjęcia tak skonstruowanych wniosków;
2.rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonegoT. P. (1)bezwzględnej kary 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności, w wyniku niedostatecznego uwzględnienia okoliczności towarzyszących zajściu i jego dotkliwych konsekwencji dla osoby oskarżonego, który jako jedyny doznał obrażeń realnie zagrażających jego życiu, jak też z faktu, że intensywność i sposób działaniaO. S.i osób mu towarzyszących cechowała się znaczną brutalnością, a więc kara orzeczona wobec oskarżonego winna być warunkowo zawieszona jako wystarczająca reakcja na jego czyn;
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wyeliminowanie z opisu czynu i kwalifikacji prawnej znamienia używania niebezpiecznego przedmiotu w postaci maczety, a więcart. 159 kki uznanie obu oskarżonych za winnych udziału w bójce oraz orzeczenie w stosunku do nich łagodniejszych kar, w tym w stosunku doT. P. (1)kary z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Orzeczenie w całości na korzyść oskarżonegoT. C. (1)zaskarżył jego obrońca. Zarzucił:
I. obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 158 § 2 kkw zw. zart. 25 § 3 kkpoprzez przyjęcie, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w bójce, w której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, w sytuacji gdy zen brany materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, współoskarżonych oraz świadków, a także nagranie monitoringu wskazują dobitnie, że oskarżony odpierając bezpośredni, bezprawny zamach na dobro chronione prawem, jakim było życie i zdrowie ludzkie, działa w warunkach obrony koniecznej, a przekroczenie granic tejże obrony spowodowane było strachem i wzburzeniem usprawiedliwionym okolicznościami zamachu,
II.naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku :
1.art. 4 kpkpolegające na dokonaniu ustaleń w sposób jednostronnie niekorzystny dla oskarżonego, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów,
2.art. 7 kpkpolegające na wybiórczej i dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego,
3.art. 8 § 1 kpkpolegające na wydaniu orzeczenia zawierającego niesamodzielne rozstrzygnięcia zagadnień faktycznych i prawnych i sugerowanie się orzeczeniem wydanym przez Sąd Okręgowy w Białymstoku w sprawie III K 140/11, w której oskarżonym byłO. S., czego wyrazem było wydanie wyroku skazującego i wymierzenie kary wobec oskarżonego z pominięciem zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej,
W oparciu o tę argumentację skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez przyjęcie, iż w sprawie zachodzi okoliczność wyłączająca odpowiedzialność karną oskarżonegoT. C. (1)w postaci kontratypu obrony koniecznej z przekroczeniem jej granic tj.art. 25 § 3 kk, a co za tym idzie umorzenie postępowania wobec w/w na podstawieart. 17 § 1 pkt 4 kpk.
Orzeczenie w części dotyczącej oskarżonychT. P. (1),K. P. (1),R. D. (1),K. Z. (2),K. S.,M. N. (1)iM. N. (2)w zakresie orzeczenia o winie zaskarżył na niekorzyść wymienionych Prokurator.
Odnośnie oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1)wyrokowi zarzucił :
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 57a § 1 kkw zw. zart. 115 § 21 kkpoprzez dokonanie błędnej wykładniart. 115 § 21 kk, w myśl której działanie sprawców z pobudek rasistowskich nie jest zachowaniem podjętym z oczywiście błahego powodu i w konsekwencji niezastosowanieart. 57a § 1 kkw podstawie prawnej ich skazania oraz wymiaru kary,
- rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 5 miesięcy, podczas gdy prawidłowe zastosowanie dyrektyw zart. 53 § 1 i 2 kk, przy przyjętej przez Sąd kwalifikacji prawnej z pominięciemart. 57a § 1 kk, mając należyte uwzględnienie wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów, szczególnie nagannej motywacji i sposobu zachowania sprawców, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw ich zachowań, a nadto uprzedniej wielokrotnej karalnościT. P. (1)za przestępstwa z użyciem przemocy przemawiają za wymierzeniem im kar ; w stosunku doT. P. (1)– 4 lat pozbawienia wolności, zaś w stosunku doK. P. (1)– 3 lat pozbawienia wolności,
Odnośnie oskarżonychR. D. (1),K. Z. (2)iK. S.skarżący zarzucił :
- obrazę prawa materialnego tj.art. 158 § 2 kkpoprzez jego niezastosowanie iart. 25 § 1 kkpoprzez jego zastosowanie, na skutek przyjęcia, że działanie polegające na pościgu za braćmiP., którzy widząc przewagę liczebną po drugiej stronie konfliktu zaczęli się wycofywać w kierunkubaru (...), stanowiło w dalszym ciągu odpieranie bezprawnego zamachu na pierwotnie zaatakowanychO. S.,T. C. (1)iA. A. (1), w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów prowadzi do wniosku, że zamach ten ustał w chwili gdy braciaP.odstąpili od ataku, a pościg za nimi przez wymienionych oskarżonych stanowił już element uczestnictwa w bójce,
- w odniesieniu doR. D. (1)zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że w momencie przeciągania leżącegoT. P. (1)pozostawał w usprawiedliwionym błędzie co do istnienia warunków obrony koniecznej, w sytuacji gdy prawidłowa ocena ustalonych przez Sąd Okoliczności, w szczególności faktu, iżR. D. (1)obserwował wcześniejszy przebieg zdarzenia, użył wobec w/w gazu łzawiącego, widział liczne ciosy zadawane leżącemu przezO. S.iT. C. (1)prowadzi do wniosku, iż musiał on być świadomy, żeT. P. (1)jest nieprzytomny i nie stanowi dla niego, jak też innych uczestników bójki żadnego zagrożenia, nawet jeśli ten wykonywał mimowolne ruchy,
Odnośnie oskarżonegoM. N. (1)zarzucił :
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nie brał on udziału w początkowej fazie zajścia podklubem (...)polegającej na odpieraniu ataku braciP., jak również późniejszym pościgu za nimi, podczas gdy wnikliwa ocena dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonychR. D. (1),K. Z. (1)iK. S.jednoznacznie wskazuje, iż towarzyszył on im w tym czasie i aktywnie uczestniczył w bójce,
Odnośnie oskarżonegoM. N. (2)zarzucił :
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze szarpanie interweniującego funkcjonariusza Policji nie miało na celu udaremnienia mu pościgu za uciekającymi sprawcami przestępstwa, a jedynie zachęcenie go do udzielenia pomocy rannemuT. P. (1), podczas gdy szczegółowa analiza dowodów, w tym przede wszystkim fakt, iż oskarżony ukrył maczetę używaną podczas bójki, jednoznacznie wskazuje, iż jego główna intencją było utrudnienie późniejszego postępowania i umożliwienie sprawcom uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Wskazując na powyższe Prokurator wniósł o :
- uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonychR. D. (1),K. Z. (2),K. S.,M. N. (1)orazM. N. (2)i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,
- zmianę wyroku w części dotyczącejT. P. (1)iK. P. (1)poprzez uzupełnienie podstawy ich skazania i wymiaru kary oart. 57a § 1 kkze stosowną zmiana opisu przypisanych im czynów oraz poprzez wymierzenieT. P. (1)kary 4 lat pozbawienia wolności, zaśK. P. (1)3 lat pozbawienia wolności.
W toku rozprawy apelacyjnej w dniu 12 listopada 2013 roku Prokurator cofnął apelację co do oskarżonegoM. N. (2).
Na tej samej rozprawie pismo zatytułowane „załącznik do protokołu” złożył drugi z obrońców oskarżonegoT. C. (1)(k.1335-1338).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Spośród wniesionych w sprawie 3 apelacji wyłącznie jedna, a mianowicie ta wywiedziona przez Prokuratora zasługiwała na podzielenie, choć wyłącznie w niewielkim zakresie, a mianowicie w odniesieniu do osoby oskarżonegoR. D. (1).
Na wstępie niniejszego uzasadnienia poczynić należy zasadniczą uwagę natury ogólnej, stanowiącą wg Sądu Okręgowego punkt odniesienia do dalszych szczegółowych rozważań, przede wszystkim odnoszących się do skargi odwoławczej autorstwa rzecznika oskarżenia, która jako najdalej idąca stanie się przedmiotem niniejszego wywodu w pierwszej kolejności.
Generalnie stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji nie dopuścił się sugerowanego błędu w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych co do ustalenia przebiegu, a w zasadzie określenia ram czasowych zdarzenia, będącego przedmiotem analizy i oceny w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu Odwoławczego w pełni zasadnie przyjął, że stanowiło ono rozciągniętą w czasie sekwencje wydarzeń w ramach jednego czynu jako tzw. zdarzenia historycznego, którego początek stanowił mający miejsce naul. (...)atak uzbrojonych w maczety oskarżonychK.iT. P. (1)oraz nieustalonego mężczyzny naO. S.,T. C. (1)iA. A. (1), następnie (kilkakrotnie ponawiana) próba odparcia napastników przez samych napadniętych (pozaA. A.) oraz próbujących udzielić im pomocy pozostałych (pozaM. N. (2)) współoskarżonych, po wydarzenia zarejestrowane przez monitoring miejski kamerą o nr 26, mające miejsce na chodnikuul. (...), stanowiące końcową fazę zajścia.
Prokurator wadliwości skarżonego wyroku w części uniewinniającej oskarżonychR. D.,K. Z.. K.S.oraz M.N.upatruje w tezie, iż atak (działania odwetowe) podjęte przez w/w w stosunku do pierwotnych napastników, nastąpiły już po ustaniu bezpośredniego zamachu na dobro prawem chronione, jakim było życie i zdrowieO. S.iT. C. (1), a zatem gdy napastnicy tj.T. P. (1)iK. P. (1)zaczęli wycofywać się w stronębaru (...). Z taką tezą zdaniem Sądu Okręgowego nie sposób się zgodzić z kilku zasadniczych powodów.
Po pierwsze rzecznik oskarżenia zdaje się zupełnie nie zauważać istotnej kwestii, a mianowicie tego, iż salwujący się ucieczką braciaP.bynajmniej nie odstąpili z tym momentem od dalszych działań zaczepnych. Po odbiegnięciu na odcinek kilkunastu metrów i dostrzeżeniu, iż ścigający ich mężczyźni zaprzestali dalszej pogoni, powtórnie co najmniej raz zwrócili się w stronę zaatakowanych, efektem czego był powtórny pościg zakończony upadkiemT. P. (1)i zarejestrowanymi przez monitoring wydarzeniami prowadzącymi do jego obezwładnienia.
Po wtóre w ocenie Sądu Odwoławczego rzecznik oskarżenia dopatrując się w postawie ścigających braciP.oskarżonych przekroczenia granic obrony koniecznej, a tym samym zakładając po ich stronie godzenie się na wzięcie świadomego udziału w bójce, najwyraźniej w sposób nie do końca trafny wydaje się interpretować pojęcie „bezpośredniości zamachu” na dobro prawne w rozumieniuart. 25 kk, zwłaszcza w aspekcie określenia ram czasowych dopuszczalnej obrony koniecznej ze strony osób zaatakowanych. Kwestia ta była przedmiotem licznych rozważań i bogatego orzecznictwa. Nie jest rolą Sądu w niniejszej sprawie prowadzenie szczegółowej analizy tego zagadnienia, tym nie mniej jednak Sąd Odwoławczy pozwoli sobie na odwołanie się jedynie do dwóch, stosunkowo jednoznacznych w swej wymowie z licznych orzeczeń. I tak w świetle stanowiska zawartego w wyroku SN z dnia 12.06.2012 roku sygn. II KK 128/12 -pojęcia bezpośredniości zamachu na dobro prawnie chronione nie można zawężać tylko do zadawania przez napastników ciosów albo groźby zadania ciosów, a więc do takiego bezprawnego działania, które już godzi fizycznie w napadniętego lub może to bezzwłocznie nastąpić; istnieje ona także wtedy, gdy po pierwszym ataku i krótkiej przerwie napastnik zmierza do powtórzenia ataku, przy czym istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa, iż zamiar swój zrealizuje natychmiast lub w najbliższej chwili. (publ. Prok.i Pr.-wkł. 2012/12/2).Podobnie zagadnienie to przedstawia Sąd Apel. we Wrocławiu w wyroku z dnia 3.11.2004 roku sygn. II AKa 237/04, w którym stwierdził, iżzamach bezpośredni (art. 25§ 1 kk), rozumiany jako zachowanie ukierunkowane na naruszenie dobra prawnego, rozpoczyna się wówczas, gdy zachowanie to jest tak zaawansowane, że brak przeciwdziałania doprowadzi do istotnego niebezpieczeństwa dla określonego dobra prawnego; zamach trwa dopóty, dopóki trwa zachowanie skierowane na naruszenie dobra, nie przerywa go chwilowe uniemożliwienie napastnikowi naruszenia dobra prawnego, dopiero trwałe uniemożliwienie napastnikowi realizacji swego zamiaru można uznać za zakończenie zamachu. (publ. KZS 2006/1/48, OSA 2005/9/63).
Tak zatem to dopiero trwałe (nie chwilowe) uniemożliwienie napastnikowi realizacji jego działań przeciwko chronionemu dobru prawnemu (życie i zdrowie) można uznać za ustanie bezpośredniego niebezpieczeństwa dla owego dobra, a tym samym moment graniczny, po którym zachowanie pierwotnej ofiary, która odpiera ów zamach może być rozważane jako zachowanie bezprawne ewentualnie w ramach kontratypu przekroczenia granic obrony koniecznej (art. 25 § 3 kk).
Przekładając powyższe teoretyczne rozważania na realia niniejszej sprawy, w ocenie Sądu Odwoławczego niebezpieczeństwo bezpośredniego zamach na życie i zdrowie pierwotnie zaatakowanychO. S.iT. C. (1)ustało, nie tak jak sugeruje apelujący z momentem odparcie pierwszego ataku i podjęcia ucieczki przezT.iK. P. (1), lecz dopiero z chwilą gdy na skutek uderzeń i kopnięć zadanychT. P.przez w/w stracił on przytomność (obiektywny brak z jego strony możliwości kontynuowania ataku).
Dalszy rozwój wypadków od owego momentu, jako dowód wg Sądu Okręgowego najbardziej kluczowy z punktu widzenia oceny zachowania uniewinnionych oskarżonych, obrazuje zapis monitoringu zarejestrowany z kamery oznaczonej nr 26. I tak o godz. 4.52.10 wszyscy napastnicy (pozaK. S., który pobiegł zaK. P. (1)) odchodzą od leżącego twarzą do chodnika nieprzytomnegoT. P.(wymieniony leży nie ruszając się i nie reagując na bodźce zewnętrzne), niejako „na odchodne” otrzymuje on kopnięcie w okolice głowy zadane przez oskarżonegoT. C. (1). Po upływie 29 sekund tj. o 4.52.29 na miejsce wracają oskarżonyR. D. (1)iO. S., którzy wdają się w przepychankę z obecnymi na miejscu świadkami m.in.T. P. (3), którzy w międzyczasie pojawili się na miejscu zdarzenia, i którzy usiłują bronić dostępu do leżącego, którego jednak O.S.kilkakrotnie kopie w okolice głowy. Po kolejnych 10 sekundach o godz. 4.52.49 pojawia się oskarżonyT. C. (1), który po raz kolejny kopie nieprzytomnegoT. P.. O godz. 4.53.09R. D. (1), który jedynie pozornie uspokaja się, chwyta za nogę leżącego i przeciąga go po chodniku. Po tym fakcie w/w przez kolejne 15 sekund tj. do godziny 4.53.23 nadal szarpie się z mężczyzną próbującym osłaniać leżącego. Po tym oskarżeni odchodzą w stronęul. (...).
Odnosząc powyższy zapis do części apelacji Prokuratora dotyczącej uniewinnionych oskarżonychK. S.,K. Z. (1)orazM. N. (1), to kategorycznie stwierdzić wypada, iż nie zawiera on żadnych działań zaczepnych ze strony wymienionych i to zarówno w stosunku do leżącegoT. P. (1), jak i widocznego na obrazie jedynie w początkowej fazie wydarzeń (mężczyzna w białym t-shircie z krótkim rękawem)K. P. (1). Co więcej pierwszy z oskarżonych nie tylko nie zadaje uderzeń leżącemu, ale niemal od razu biegnie za uciekającym w stronę ul.(...)K. P..K. S.jest następnie widoczny na nagraniu z kamery oznaczonej nr 1 gdy o godz. 4.52.29 zaprzestaje pościgu za w/w, biegnącym chodnikiemulicy (...), a następnie o godz. 4.52.29 zawraca i ponownie goniK. P. (1)przebiegającego przez ulicę w kierunkuhotelu (...). Następnie tenże oskarżony obiektywem monitoringu jest rejestrowany z kamery nr 26, gdy o godz. 4.57.36 od stronyul (...)pojawia się w miejscu, gdzie znajduje się nieprzytomnyT. P. (1)oraz usiłujący mu pomócT. P. (3)iM. N. (2), skąd odbiega w kierunkuAlei (...).
Zarejestrowany kamerą oznaczoną numerem 26 obraz w odniesieniu do oskarżonegoK. Z. (2)pozwala natomiast na ustalenie następującej sekwencji wydarzeń. Oskarżony pojawia się na miejscu w chwili, gdyO. S.iT. C. (1)kopią leżącego (jeszcze przytomnego)T. P. (4), który po upuszczeniu w efekcie upadku maczety, próbuje się bronić oddając kopnięcia.K. Z. (1)kieruje się natomiast w stronęK. P. (1)wymachującego trzymaną maczetą, jednakże nie podejmuje żadnych kroków zaczepnych, próbując jedynie odpędzić napastnika, co przy udzialeK. S.mu się skutecznie udaje. Następnie o godz. 4.51.54 podchodzi do kopiących leżącego kolegów i stara się zapobiec dalszemu zadawaniu ciosów, wyraźnie odciągając zwłaszcza ubranego w szara bluzę z kapturemT. C. (1). O godz. 4.52.10K. Z.odbiega w kierunku, w którymK. S. (2)pobiegł zaK. P. (1), by następnie w jego towarzystwie pojawić się przy leżącymT. P.o godz. 4.57.36. Również on nie zatrzymuje się, lecz biegnie w kierunkuAlei (...).
Wreszcie w zasadzie tożsame zachowania można zaobserwować w odniesieniu do oskarżonegoM. N. (1)(mężczyzna z białym swetrze), który pojawia się na miejscu zdarzenia jako ostatni. W żaden sposób nie bierze w nim udziału, a w zasadzie od razu rusza w pogoń za uciekającymK. P. (1). Oskarżony jest następnie zarejestrowany jak wtowarzystwie (...)o godz. 4.57.36 czyli już po zdarzeniu przybiega od stronyul. (...). Wprawdzie, co dostrzegł Sąd I instancji, oskarżony zamachuje się wówczas próbując uderzyć jednego z obecnych przy leżącymT. P. (1)mężczyzn, tym nie mniej jednak trafnie konstatuje Sąd Rejonowy, że nie pozwala to na przypisanie mu udziału w zdarzeniu w charakterze uczestnika przedmiotowej bójki, bowiem zachowanie swe kieruje on wobecM. N. (2), który bezspornie nie był uczestnikiem wcześniejszych wydarzeń, a więc osoby, która przypadkowo znalazła się na miejscu zdarzenia, już po jego zakończeniu.
W świetle powyższych niekwestionowanych okoliczności należy sobie zatem zadać pytanie, z czego poza sugestią, iż już sam udział w pościgu podjętym za braćmiP.uzasadnia przypisanie oskarżonym sprawstwa w zakresie zarzucanych im zachowań, Prokurator wywodzi konstatację, żeK. S. (2),K. Z. (1)iM. N. (1)byli aktywnymi uczestnikami bójki, a co najmniej godzili się, że swoją postawą realizują znamiona zarzucanego im czynu. Z pewnością wynikającym z treści zgromadzonych dowodów zamiarem wymienionych było skuteczne „przegonienie” uzbrojonego napastnika, już jednak stawiana przez Prokuratora w apelacji teza (k.1251), jakoby w momencie podjęcia pościgu obejmowali oni swoją świadomością „wymierzenie sprawiedliwości” jako działanie odwetowe, jest o tyle dowolna, iż nie daje się wyprowadzić w sposób uzasadniony z żadnego z dowodów, czy choćby z sugestii o predyspozycjach fizycznych dwójki z nich (K. Z.iM. N.to osoby zawodowo uprawiające boks).
Jedynie w kategorii wyłącznie domysłów Sąd Okręgowy zakłada, iż swój tok rozumowania w tym zakresie Prokurator może odnosić do wydarzenia, które wg. niego z udziałem oskarżonych rozegrało się w innym miejscu, a mianowicie w okolicy budki z kebabami przyhotelu (...), gdzie miało dojść do konfrontacji pomiędzy oskarżonymi, a dościgniętymK. P. (1)oraz uzbrojonymi m.in. w noże kolegami ściganego, w efekcie którego obrażeń ciała miał doznaćK. P. (1)orazK. Z. (1). Tyle tylko, że po pierwsze ten fragment wydarzeń w ogóle nie został przez rzecznika oskarżenia objęty w ramach zarzutów stawianych w niniejszej sprawie, a nadto nikt poza oskarżonymiK. S.,K. Z.iM. N.nie potwierdza faktu, że do takiego zajścia w ogóle doszło. Po wtóre nawet sam na pozór pokrzywdzony tym zajściemK. P. (1)ukrywa jego faktyczny przebieg, sugerując, iż ujawnionych u niego poważnych obrażeń ciała miał rzekomo doznać w wyniku przewrócenia się bądź potrącenia przez autobus (vide zeznania świadkaJ. Ł.). W tej zatem sytuacji, zważywszy treść wyjaśnieńK. Z. (1), który podał, iż został zaatakowany nożem przez jednego z napastników w okolicyhotelu (...), co może potwierdzać protokół opinii sądowo lekarskiej, nie sposób a priori ich kwestionować, a tym samym wykluczyć, iż w istocie opisywane zdarzenie miało miejsce, lecz nie formie wzajemnej bójki pomiędzy jego uczestnikami, jak zdaje się to sugerować Prokurator, lecz ataku nieustalonych napastników na ścigającychK. P. (1),K. S.,K. Z. (2)iM. N. (1).
W tym stanie rzeczy nie sposób wg Sądu Odwoławczego zaakceptować twierdzeń rzecznika oskarżenia, że zgromadzony i właściwie przeanalizowany materiał dowodowy dawał podstawy do skutecznego przypisania wymienionej wyżej trójce oskarżonych aktywnego udziału w bójce, mimo, że ich faktyczne zachowanie sprowadziło się jedynie do podjęcia pościgu za oskarżonymiT.iK. P. (1). Owej jednoznacznej konstatacji Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie, nie jest w stanie w żaden skuteczny sposób podważyć liczne orzecznictwo, przywołane przez autora apelacji (k.1250), które składowi orzekającemu jest doskonale znane.
Przechodząc do dalszej części skargi apelacyjnej Prokuratora, to co do zasady trzeba się natomiast zgodzić z zawartą w niej argumentacją, dotycząca kwestii błędu w ustaleniach faktycznych, jakiego miał dopuścić się Sąd Rejonowy, polegającego na nietrafnej ocenie zachowania oskarżonegoR. D. (1)pod kątem wypełnienia przesłanek zarzucanego mu czynu. Zdaniem Sądu Okręgowego przedstawiona w tej części uzasadnienia argumentacja prowadząca do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności wydaje się nie do końca szczegółowa i dostatecznie pogłębiona, co czyni rozstrzygnięcie uniewinniające w odniesieniu do w/w co najmniej przedwczesnym.
Analiza zapisu monitoringu z miejsca zdarzenia, dokonana w części wstępnej niniejszych rozważań pozwala na wyodrębnienie trzech istotnych elementów w zachowaniu oskarżonegoR. D. (1)bezpośrednio po podjęciu pościgu za napastnikami, którzy zaatakowaliO. S.,T. C. (1)iA. A. (1). Pierwszy to użycie gazu wobecT. P. (1)tuż przed jego całkowitym obezwładnieniem. Drugi to powrót na miejsce zdarzenia (godz. 4.52.39) i przeciągnięcie za nogę nieprzytomnego (godz. 4.53.09). Trzeci wreszcie to przepychanki i szarpanina z obecnymi na miejscuT. P.iM. N., do momentu udania się w kierunkuAlei (...).
I o ile w odniesieniu do pierwszego w powyższych zachowań trafnie przyjmuje Sąd I instancji, iż można je oceniać jako działanie podjęte w ramach obrony koniecznej (pomocy napadniętym w odparciu ataku), o tyle ocenienie przez Sąd Rejonowy dwóch kolejnych w kategorii postawy, o jakiej mowa wart. 29 kkwg Sądu Okręgowego nie do końca przekonuje. Odnośnie chronologicznie pierwszego przeciągnięcia za nogę leżącegoT. P. (1)(godz. 4.53.09), Sąd I instancji uznał, że oskarżonyR. D. (1)mógł działać pod wpływem błędu (podał, że wydawało mu się iż leżący sięga ręka po maczetę). Tyle tylko, że Sąd oceniając ową sugestię oskarżonego, nie dostrzega szeregu istotnych okoliczności, które tę część wyjaśnień stawiają pod dużym znakiem zapytania, a co najmniej nakazują podejść do niej z niezwykłą dozą ostrożności. Przede wszystkim wypada zważyć, iż do owego zachowaniaR. D. (1)dochodzipo 59 sekundach, od momentu, w którym on i jego koledzy pozostawiają nieprzytomnegoT. P. (1)(godz.4.52.10) i udają się w kierunku ucieczkiK. P. (1). Po wtóre konstatacja, iż od tego właśnie momentu napastnik pozostaje w stanie nieprzytomności, nie jest wynikiem wyłącznie subiektywnej oceny sytuacji, ale wynika wprost ze zgromadzonych dowodów. Jednym z nich jest niewątpliwie ustna opinia biegłejM. O.złożona na rozprawie w dotyczącej przedmiotowego zdarzenia sprawie III K 140/11, w której oskarżonym byłO. S., gdzie biegła na podstawie analizy zapisu monitoringu stwierdziła jednoznacznie, że o godz. 4.52.18 widać, żeT. P.jest nieprzytomny (bierne ułożenie ciała, brak reakcji na bodźce zewnętrzne). Podobnie uwidocznione na zapisie z kamery nr 26 zachowanie dwóch mężczyzn, którzy pojawili się na miejscu (m.in.T. P.) i usiłują ruszać leżącego (m.in. próbują go podnieść) nie pozostawia wątpliwości co do braku jakiejkolwiek widocznej reakcji ze stronyT. P. (1). Czy można w tej zatem sytuacji wyłącznie w oparciu o opis zachowania oskarżonegoT. P. (1)już po jego przewiezieniu do szpitala (agresja, pobudzenie ruchowe), stawiać uzasadnioną tezę, iż oskarżonyR. D. (1)po upływieprawie minuty od całkowitej utraty przytomności przez napastnikafaktycznie mógł dostrzec jakiekolwiek symptomy aktywności ze stronyT. P. (1), a zwłaszcza rzekomy gest sięgania po maczetę.
Nie do końca wg Sądu Okręgowego można zgodzić się również z interpretacją zachowania oskarżonegoR. D. (1)przedstawioną na k. 21 uzasadnienia wyroku. W jej świetle po powrocie na miejsce oskarżony wdaje się w kłótnię z ochroniarzami klubu, przepycha się z nimi, ma pretensję o początek zajścia, brak interwencji,w stosunku do samegoT. P. (1)nie wykonuje żadnych działań zaczepnych, mimo obiektywnych możliwości, nie bije go nie kopie.
W ocenie Sądu Odwoławczego uważna analiza zapisu monitoringu (kamera nr 26) tej fazy zajścia, zwłaszcza w odniesieniu do tej ostatniej okoliczności, prowadzi do wręcz przeciwnego wniosku, a mianowicie konstatacjio braku obiektywnych możliwościdotarcia do leżącegoT. P. (1), z racji zdecydowanej postawy jednego z ochroniarzy, który odpycha i odciąga oskarżonegoR. D. (1), który wyraźnie próbuje dotrzeć do leżącego. Co więcej nie do końca uzasadnione zarejestrowanym obrazem jest również stwierdzenie Sądu I instancji (k.22v uzasadnienia), zgodnie z którym bezpośrednio po przeciągnięciu za nogęT. R.D.miał zaniechać dalszej agresji cyt.„z nagrania wywnioskować można, iż zwrócenie uwagi, że przeciwnik pozostaje nieprzytomny wystarczyło aby poniechał tej czynności”.Wręcz przeciwnie po tym zachowaniu, które ma miejsce o godz. 4.53.09, oskarżony przez kolejne 15 sekund próbuje obejść odpychającego go mężczyznę i dostać się do leżącego, do czego jednak finalnie nie dochodzi. Ostatecznie zostaje bowiem skutecznie odciągnięty również przezO. S.i dopiero wówczas poniechał dalszej agresji.
Należy w tym miejscu zadać pytanie, czy taka właśnie postawa oskarżonegoR. D. (1), w ocenie Sądu Odwoławczego bynajmniej nie ograniczona jedynie do werbalnych pretensji i przepychanek pod adresem T.P.iM. N., lecz ewidentnie skierowana na dostanie się do leżącego nieprzytomnegoT. P. (1), skutecznie powstrzymana przez jednego z ochroniarzy zklubu (...), nie świadczy przypadkiem wbrew zapatrywaniom Sądu Rejonowego o uzewnętrznianiu zamiaru wzięcia udziału w bójce.
Tę okoliczność i ten aspekt postawy oskarżonegoR. D. (1)przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien zostać poddany powtórnej szczegółowej i kompleksowej analizie i ocenie, i aczkolwiek Sąd Okręgowy przywołując powyższe okoliczności, daleki jest od przesądzania o treści przyszłego rozstrzygnięcia, tym nie niej jednak winny zostać one uwzględnione przy ponownym orzekaniu w stosunku do oskarżonegoR. D. (1).
Apelacja Prokuratora w części dotyczącej oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1)formułując zarzut obrazy prawa materialnego tj.art. 57a § 1 kkw zw. zart. 115 § 21 kk, koncentruje się przede wszystkim na próbie wykazania wadliwości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń, co do odstąpienia od zakwalifikowania przypisanego oskarżonym czynu w ramach tzw. występku o charakterze chuligańskim. Wg skarżącego działanie oskarżonych jako podjęte z pobudek rasistowskich, winno zostać uznane za zachowanie z oczywiście błahego powodu, co uzasadniało przyjęcie przepisuart. 57a § 1 kk.
Powyższej sugestii wg Sądu Odwoławczego nie sposób jednak podzielić, bowiem odmienne stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii zostało niewątpliwie trafnie umotywowane. Co za tym idzie powielanie przedstawionej argumentacji wydaje się zbędnym, tym nie mniej jednak Sąd Okręgowy pozwoli sobie na poczynienie kilku zasadniczych uwag. Legalną definicję występku o charakterze chuligańskim zawiera przepisart. 115 § 21 kk, z którego wynika, iż jednym z ustawowych znamion takowego zachowania jest działanie sprawcy bez powodu albo z oczywiście błahego powodu.
Bezspornym w obliczu zebranych dowodów pozostaje, iż ze strony oskarżonychT.iK. P. (1)po adresemO. S.doszło do zaczepki werbalnej, przy czym w ocenie Sądu Okręgowego nie na tle stricte rasowym tj. związanym z odmiennym kolorem skóry, a raczej na tle ksenofobicznym. Obrońca oskarżonych w toku rozprawy apelacyjnej długo rozwodził się nad definicją pojęcia „rasizm”, usiłując przekonać, iż w aspekcie słów użytych wobec zaatakowanego, nie może być mowy o działaniu z pobudek rasistowskich. Tyle tylko, że wg Sądu Okręgowego kwestia ta ma tak naprawdę w sprawie znaczenie drugorzędne. Jakby bowiem nie definiować owego pojęcia i nie interpretować słów oskarżonegoT. P. (1)- „O.ty czarna k…”,- to bez wątpienia noszą one podłoże związane z nienawiścią na tle przynależności narodowej, związaną z pochodzeniem zaatakowanego.O. S.jest obywatelem Armenii i z racji pochodzenia osobą o nieco odmiennej karnacji skóry. Abstrahując od kwestii ideologii i poglądów głoszonych przez oskarżonychP., wypowiedziane treści w zestawieniu z fizycznym atakiem przy użyciu narzędzi w postaci maczet, bez wątpienia należy uznać za poniżające, dyskryminujące, a przede wszystkim obraźliwe dla osoby wobec której zostały one użyte. Tak zatem jeśli nawet nie w kategorii klasycznego rasizmu, to na pewno w aspekcie działań z pobudek ksenofobicznych winno się postrzegać zachowanie oskarżonych, będące bezpośrednią przyczyną późniejszych wydarzeń.
Odnosząc się do argumentacji rzecznika oskarżenia, to nawet pomijając aspekt negatywnej społecznej oceny takiego zachowania, które bezspornie zdaniem składu orzekającego należy uznać za ze wszech miar nieakceptowalne w demokratycznym państwie, którego jedną z fundamentalnych zasad jest tolerancja dla mniejszości narodowych, nie sposób przyjmować, tak jak stara się dowieść skarżący, iż działanie oskarżonychP.nastąpiło z oczywiście błahego powodu. Powód błahy w społecznym odbiorze – to tyle co powód drobny, banalny, nic nie znaczący. Być może w odczuciu samych oskarżonychT.iK. P. (1)takim pozostawał, tym nie mniej jednak zdaniem Sądu Odwoławczego z pewnością rasizmu, czy też ksenofobii, jako szeroko pojętego zjawiska, czy też prezentowanych na tym tle postaw, nie sposób marginalizować i bagatelizować. To tak jakby na jednej szali stawiać zaczepki o podłożu nienawiści rasowej bądź przynależności narodowej, a drugiej choćby werbalne zaczepki w postaci „prośby o przysłowiowego papierosa”, czy też „drobne”, będące źródłem tak licznych na wokandzie spraw o pobicia, czy też rozboje. Właśnie waga i społeczny odbiór tych kwestii nakazuje, jedynie te drugie postrzegać w kategorii powodów błahych i oczywiście błahych.
Nie można tym samym zgodzić się z Prokuratorem, jakoby podzielenie zapatrywań Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie, iż nienawiść na tle rasowym nie może być utożsamiana z oczywiście błahym powodem, prowadziłoby do legitymizowania tego rodzaju zachowań w przyszłości. Skarżący najwyraźniej nie dostrzega, iż w świetle aktualnie obowiązujących regulacji ustawodawca przewidział odpowiedzialność za szerzenie tego poglądów i postaw w ramach przepisówart. 256 i 257 kk. Dlatego też w ocenie Sądu Okręgowego ten aspekt zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń, tym samym zarzut obrazy dyspozycjiart. 57a § 1 kknie mógł zostać podzielony.
Jedynie marginalnie zaznaczyć w tym miejscu wypada, iż podnoszony przez Prokuratora zarzut zart. 438 pkt 4 kpkw odniesieniu do oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1)zostanie szczegółowo oceniony w dalszej części niniejszych rozważań, przy okazji oceny skargi apelacyjnej obrońcy w/w.
Przechodząc z kolei do apelacji jednego z obrońców oskarżonegoT. C. (1)(bowiem pismo drugiego z obrońców, złożone dopiero na rozprawie apelacyjnej - k. 1335-1338, zważywszy jego sformułowanie, a zwłaszcza datę wniesienia w ocenie Sądu Okręgowego trudno uznawać za spełniający wymogi proceduralne środek odwoławczy, aczkolwiek Sąd odniesie się poniżej do jego treści), uznać ją należy za niezasadną w stopniu oczywistym, tak w zakresie przedstawionej argumentacji, jak i postulatu uznania zachowania oskarżonego za działanie w ramach kontratypu zart. 25 § 3 kk, a tym samym umorzenia postępowania w stosunku do tego oskarżonego.
Sąd Okręgowy nie podziela żadnego z wyrażonych przez autora apelacji zarzutów. Nie stwierdza przede wszystkim sugerowanej obrazy przepisów prawa materialnego. Po lekturze uzasadnienia środka odwoławczego, opartego zwłaszcza na szeroko cytowanym orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych mającego wg skarżącego uzasadniać przyjęcie działania oskarżonego w ramach uzasadnionego okolicznościami przekroczenia granic obrony koniecznej, ocena postawy oskarżonegoT. C. (1)w kontekście zgromadzonych w sprawie i będących podstawą wydania zaskarżonego wyroku dowodów, daje podstawy do wniosku, iż w realiach sprawy nie może być mowy o kontratypie zart. 25 § 3 kk.
Rzeczywiście zachowanie oskarżonego w początkowej fazie zajścia kopnięcia zadane napastnikowi do momentu ustania niebezpieczeństwa bezpośredniego zamachu z jego strony, a więc praktycznie do obiektywnego obezwładnieniaT. P. (1)(utraty przytomności przez w/w), można zasadnie oceniać jako działanie w ramach obrony koniecznej, skierowanej na odparcie owego zamachu i usprawiedliwiać stanem silnego wzburzenia i emocji związanych z sytuacją, w jakiej oskarżony się znalazł (nagły fizyczny atak ze strony osoby uzbrojonej w maczetę, chęć pomocy koledze). Każdy bezprawny, bezpośredni i rzeczywisty zamach na dobro prawem chronione i konieczność podjęcia obrony koniecznej dla odparcia tego zamachu, wywołuje u atakowanego pewien rodzaj wzburzenia, zdenerwowania czy obawy, nie oznacza on jednak, iż w każdym przypadku spełnione są warunki do zastosowania wobec sprawcyart. 25 § 3 kk.
Z pewnością dalszej części zachowania prezentowanego przezT. C. (1)wobecT. P. (1), już po obiektywnym ustaniu groźby zamachu, nie sposób przyjmować jako działania w ramach tzw. ekscesu ekstensywnego.
Podkreślić bowiem stanowczo wypada, iż bicie napastnika po rozbrojeniu go nie tylko nie spełnia znamion obrony koniecznej, ale nie jest nawet przekroczeniem jej granic, nie jest to żadna obrona (vide wyrok Sądu Apel. w Krakowie z dnia 23.01.2003 r sygn. II AKa 346/02 publ. KZS 2003/3/37). Wprawdzie reguła powyższa doznaje jednego istotnego wyjątku. Mianowicie, o ile bicie rozbrojonego napastnika jest elementem wcześniejszego zajścia i konsekwencją jego zachowania, a zaprzestanie bicia go prowadziłoby nieuchronnie do wznowienia przez niego działań agresywnych, to takiemu zachowaniu nie sposób odmówić racji, jako działaniu w obronie, ewentualnie z przekroczeniem jej granic. Tyle tylko, że w ocenie Sądu Okręgowego nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. w odniesieniu do oskarżonego.
W tym miejscu ponownie cofnąć należy się do monitoringu z miejsca zdarzenia (kamera nr 26). Wynika z niego, iż o godz. 4.52.10 oskarżeni odchodzą od leżącego bez ruchu twarzą do chodnikaT. P. (1), który jak ustalono pozostaje nieprzytomny. Jako ostatni odchodzi właśnieT. C. (1)(mężczyzna w szarej bluzie z kapturem) przedtem jednak kopie pozostającego bez ruchu pierwotnego napastnika w okolice głowy. O godzinie 4.52.49, więcpo upływie 39 sekundod tego faktu obraz rejestruje powracającego na miejsce oskarżonego. Trwa przepychanka pomiędzyR.D.iO. S., a ochroniarzami zklubu (...), którzy bronią dostępu do nieprzytomnego kolegi. Mimo to oskarżonyC.podchodzi do leżącegoT. P. (1)i zadaje mu kolejne kopnięcie w okolice głowy. Czy w tych okolicznościach można zasadnie twierdzić, iż doszło do przekroczenia czasu działania tj. ekscesu ekstensywnego. Co więcej czy można owo zachowanie uzasadniać silnym wzburzeniem i emocjami towarzyszącymi oskarżonemu. W ocenie Sądu Odwoławczego absolutnie nie.
Jakkolwiek oskarżony z racji na przebieg oraz dynamikę wydarzeń miał prawo być nadal poruszony atakiem napastników, to z pewnością od momentu odejścia od leżącegoK. P. (1)miał wystarczająco dużo czasu na to, by ochłonąć, zweryfikować ocenę zastanej sytuacji i dostrzec, iż leżący bez ruchu napastników, nie tylko nie ponawia ataku, lecz w żaden obiektywny sposób już mu nie zagraża. Nie sposób wprawdzie zakładać pełnego obiektywizmu postrzegania sytuacji ze strony oskarżonego, ale z pewnością owe 39 sekund to wystarczający przedział czasowy na to, by uzmysłowić sobie, że zamach ze stronyT. P. (1)został już wcześniej całkowicie zażegnany. Tej części zachowania oskarżonegoT. C.nie można tłumaczyć działaniem wywołanym silnym wzburzeniem i emocjami z jeszcze jednej istotnej przyczyny. Analizowany zapis wg Sądu Odwoławczego nie pozostawia wątpliwości co do tego, która z osób będących na miejscu zdarzenia była rzeczywiście poruszona, tym co się wydarzyło. Z pewnością zachowania postrzegane przez pryzmat poruszenia, wzburzenia a nade wszystko silnych emocji można zaobserwować w odniesieniu do osoby oskarżonegoM. N. (2), który pojawił się już po tym jak oskarżeni (w tymT. C. (1)) pozostawili nieprzytomnegoT. P. (1)o godz. 4.52.10.
W świetle powyższej okoliczności wypada się odnieść do sugestii zawartej w piśmie drugiego z obrońców oskarżonego (k. 1335), sformułowanej jako zarzut obrazyart. 193 § 1 kpk, polegającej na odstąpieniu przez Sąd od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu psychiatrii na okoliczność ustalenia, czy znaczne wzburzenie emocjonalne pod jakim pozostawał oskarżony mogło wpłynąć na możliwość rozpoznania przez niego znaczenia swego zachowania. W ocenie Sądu Okręgowego dowód niniejszy w świetle przeanalizowanych wyżej okoliczności i dowodów należy uznać za zbędny. Ograniczyć się w tym zakresie można do wskazania stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 5.11.2002 roku wydanym w sprawie II KKN 50/01, w którym przyjęto, iż ocena, czy oskarżony w chwili zdarzenia był w stanie strachu lub wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami należy do sądu orzekającego, a nie biegłych i zależna jest przede wszystkim od okoliczności zdarzenia (LEX 75457). W realiach niniejszej sprawy przyjmowanie, iż sposób zachowania oskarżonegoT. C. (1)zwłaszcza w końcowej fazie zajścia determinowany był stanem wzburzenia emocjonalnego, który wyłączał właściwą ocenę sytuacji, to nic innego jak próba polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego co do postrzegania postawy oskarżonego, która również zdaniem Sądu Okręgowego w tej fazie zajścia z początkowej reakcji obronnej, przerodziła się w zachowanie o charakterze ewidentnie odwetowym.
Ponadto w efekcie dokonanej analizy dowodów przyjętych za podstawę tej części zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy stwierdza, iż nie sposób zaaprobować twierdzeń skarżącego o rzekomym naruszeniu wskazanych przepisów prawa procesowego. W tym względzie należy wskazać, iż Sąd Rejonowy w omawianym zakresie dokonał kompleksowej, a nie jednostronnej analizy materiału dowodowego, biorąc za podstawę swych całokształt materiału dowodowego, o czym może choćby świadczyć pominięcie w kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemuart. 57a § 1 kk. Także zaprezentowana ocena zebranego materiału w odniesieniu doT. C. (1)nie nosi znamion dowolności
Tak zatem w ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej Sąd I instancji w pełni sprostał wymogomart. 4 i 7 kpk, a sposób rozumowania i oceny wyrażone w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co doT. C. (1)nie budzą zastrzeżeń.
Wbrew sugestiom autora apelacji w procesie wyrokowania, tak co do poczynionych ustaleń, jak i orzeczonej sankcji, nie doszło również do naruszenia zasady tzw. samodzielności jurysdykcyjnej Sądu orzekającego. (art. 8 § 1 kpk
Podsumowując powyższą część rozważań, w ocenie Sądu Okręgowego należało w pełni zaaprobować wniosek Sądu Rejonowego, że zgromadzone w sprawie dowody, dawały dostateczne, a przy tym w pełni uzasadnione podstawy do przypisania oskarżonemuT. C. (1)zarzucanego mu czynu, choć w nieco zmienionym kształcie, związanym z wyeliminowaniem z opisu oraz kwalifikacji działania w ramachart. 57a § 1 kk
Przechodząc do skargi apelacyjnej obrońcy oskarżonychT. P. (1)iK. P. (1), a tym samym i po części do apelacji Prokuratora w zakresie zarzutu zart. 438 pkt 4 kpk, stwierdzić należy, iż nie zasługiwały one na podzielenie.
Apelacja obrońcy koncentruje się przede wszystkim na próbie wykazywania wadliwości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych co do okoliczności posługiwania się przez obu oskarżonych niebezpiecznymi narzędziami w postaci maczet, a ponadto zarzuca obrazę szeregu przepisów postępowania, konsekwencją czego wg jej autora stała się dowolna interpretacja i ocena zgromadzonych dowodów.
Powyższej sugestii wg Sądu Odwoławczego nie sposób jednak podzielić, bowiem stanowisko Sądu I instancji co do udziału, a zwłaszcza faktycznej roliT. P. (1)iK. P. (1)w przypisanych im zachowaniach zostało szeroko i trafnie umotywowane. Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy i wnikliwy przeanalizował zgromadzone dowody i doszedł do słusznego przekonania, iż pozwala on na uzasadnione i niewątpliwe ustalenie, iż oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi ustalonymi osobami wzięli udział w bójce używając niebezpiecznego przedmiotu. Co za tym idzie, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób zaaprobować lansowanej przez obrońcę koncepcji zmierzającej do wyeliminowania z kwalifikacji prawnej przypisanych im czynówart. 159 kk, opierającej się na twierdzeniach o rzekomych wątpliwościach i niedostatkach w zebranym materiale dowodowym, który posłużył do czynienia w sprawie ustaleń faktycznych co to tego faktu.
Trafnie przede wszystkim Sąd I instancji uznał, że nie można dać wiary wyjaśnieniom oskarżonych zarówno co do faktu, iż to oni byli ofiarami napaści ze stronyO. S.,T. C. (1)i pozostałych oskarżonych, jak również w kwestii etapu i okoliczności rzekomego wejścia w posiadanie maczet, które służyły im rzekomo wyłącznie do obrony przed napastnikami. Wbrew twierdzeniom obrońcy fakt, iż niebezpieczne narzędzia w rękach braciP.nie znalazły się w sposób przypadkowy, lecz przyszli oni na miejsce zdarzenia już wyposażeni w maczety, których użyli podczas ataku naO. S.,T. C. (1)iA. A. (1), który zapoczątkował zajście, także zdaniem Sądu Okręgowego jest oczywisty w świetle zgromadzonych dowodów i to nie tylko o charakterze osobowym.
W pierwszej kolejności wypada wskazać na zapis monitoringu z kamery numer 27, która to o godz. 4.49.21, a więc na niespełna 3 minuty przed wydarzeniami, jakie rozegrały się na chodnikuul. (...), rejestruje obraz mężczyzny w białej koszulce z krótkim rękawem usiłującego dostać się doklubu (...). Trzyma on w ręku pokrowiec, z którego wyraźnie wystaje rękojeść. Wbrew sugestii Sądu Rejonowego o niedostatecznej jakości zapisu, w ocenie Sądu Odwoławczego nie może budzić wątpliwości fakt, iż jest to rękojeść maczety. Przedmiot o tożsamej rękojeści został bowiem zabezpieczony w niniejszym postępowaniu jako dowód rzeczowy. Wprawdzie oskarżonyK. P. (1)w toku procesu zakwestionował okoliczność, iż to on jest mężczyzną uwidocznionym na zapisie. Tym nie mniej jednak w pisemnych motywach orzeczenia Sąd I instancji logicznie i rzeczowo wykazał, ze jedynym uczestnikiem biorącym udział w zdarzeniu o taki ubiorze był właśnie oskarżony. Został on zarejestrowany na zapisie kamery nr 26 w sytuacji, gdy usiłuje atakować maczetąK. Z. (1)orazK. S., a następnie ucieka w kierunkuulicy (...)ścigany przez nich orazM. N. (1). Co więcej obraz mężczyzny w białej koszulce z krótkim rękawem rejestruje następnie kamera nr 1 usytuowana naul. (...), kiedy to o godz. 4.52.38 uprzednio uciekając chodnikiem przed goniącym goK. S., przechodzi on przezulicę (...)w kierunkuhotelu (...)z maczeta w ręku. Jeśli chodzi o ten ostatni zapis, to po jego otworzeniuK. P. (1)zidentyfikował siebie jako owego mężczyznę. W świetle powyższych stosunkowo jednoznacznych okoliczności nie może być zatem wątpliwości, iż oskarżonyK. P. (1)oraz jego bratT., uwidoczniony na zapisie monitoringu z kamery nr 26 jako leżący na chodniku i kopany mężczyzna, od początku zajścia byli w posiadaniu maczet z użyciem których zainicjowali atak na idącychAleją (...), a następnie również używali tych przedmiotów do czasu ich utraty (T. P. (1)) przeciwko oskarżonym, którzy ruszyli z pomocą pierwotnie zaatakowanym. Tak więc wbrew wywodom obrońcy nie może być mowy, ani o przypadkowości wejścia w posiadanie tych przedmiotów przez oskarżonych T. iK. P., ani o tym, iż maczety miały służyć im rzekomo wyłącznie do obrony przed pozostałymi oskarżonymi.
Wbrew sugestiom skarżącego nie popełnił błędu dowolności Sąd I instancji odmawiając przyznania waloru wiarygodności zeznaniom zawnioskowanych przez obrońcę świadkówM. Ż.,M. M.iP. R.. Trafnie uznał, iż ich twierdzenia to nic innego jak stworzona na użytek sprawy próba poprawienia sytuacji procesowej oskarżonych. Również zdaniem Sądu Odwoławczego wszyscy w/w jedynie pozornie przedstawili tzw. alibi. Zapewnieniom ze strony świadków jakoby przedklubem (...)nie widzieli w ręku żadnego z braciP.maczet przeczy jednoznacznie przeanalizowany wyżej materiał dowodowy. Co więcej zeznania tychże świadków pozostają w zasadniczej sprzeczności z wyjaśnieniami samych oskarżonych. W jaki bowiem sposób oskarżonyT. P. (1)miała być widziany przez owe osoby przedklubem (...), w sytuacji gdy on sam w ramach wyjaśnień wskazał, iż tego wieczora bawił się, ale nie w(...)ale położonym nieopodalklubie (...), którego miał nie opuszczać do czasu przyjazdu po niego brataK.. Co więcej równieżK. P. (1), który miał być rzekomo widziany przez świadków w okolicy(...), w toku składanych na rozprawie wyjaśnień, nie wspominał ani słowem o spotkaniu świadków przed tym lokalem. Wreszcie też zeznaniaM. Ż.,M. M.iP. R.w kwestii tego, iż przed(...)nie widzieli żadnego zajścia, pozostają w zdecydowanej opozycji do twierdzeńP. G.iR. M., którzy naocznie widzieli nieudaną próbę wejścia mężczyzn wyposażonych w maczety do lokalu.
Również w żaden sposób uzasadnienia w zgromadzonych dowodach i poczynionych na ich podstawie ustaleniach, nie ma teza skarżącego, jakoby oskarżonyK. P. (1)dopiero w trakcie ucieczki podniósł rzuconą w jego kierunku maczetę, celem obrony i wyrównania. Być może w końcowej fazie zajścia tenże oskarżony wymachiwał trzymana maczetą celem przestraszenia (odgonienia) współoskarżonych, pozostających niewątpliwie w przewadze liczebnej, to jednak w świetle prawidłowych ustaleń Sądu Rejonowego obejmujących całość przedmiotowego zdarzenia, nie może być wątpliwości co do tego, iż niebezpieczne narzędzia w postaci maczet posłużyły braciomT.iK. P. (1)przede wszystkim do zainicjowania ataku. Tak więc sugestie obrońcy o rzekomej bierności z ich strony i podejmowaniu wyłącznie działań obronnych, to nic innego jak czysta polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji. W tej sytuacji nie może być również mowy o obrazie przepisuart. 5 § 2 kpk. Przepis ten odnosi się do „wątpliwości” sądu, a nie stron, czy ich przedstawicieli procesowych. Muszą to być wątpliwości obiektywne, a nie wynikające jedynie z dowolnej interpretacji faktów. W obliczu zebranych w sprawie dowodów również Sąd Odwoławczy nie ma żadnych wątpliwości , iż obydwaj oskarżeni uczestnicząc w przedmiotowym zdarzeniu w sposób w pełni świadomy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci maczet.
Przechodząc do ostatniej kwestii podnoszonej przez obrońcę oskarżonych, ale także przez rzecznika oskarżenia, dotyczącej rzekomej rażącej niewspółmierności orzeczonych w stosunku doT. P. (1)iK. P. (1)kar, to kategorycznie stwierdzić wypada, iż przedstawiona w obu apelacjach argumentacji nie dawała podstaw do zmiany orzeczenia w tym zakresie.
Z dużym zdziwieniem przyjmuje Sąd Odwoławczy zwłaszcza argumentację obrońcy dotyczącaT. P. (1)sugerującą, iż poważne obrażenia doznane przez oskarżonego (m.in. amputacja palca), winny determinować decyzję o łagodniejszym potraktowaniu w/w. Skarżący zdaje się najwyraźniej zapominać o tym, iż jako pierwotny agresor, który zaatakowałO. S.,T. C. (1)iA. A. (1), oskarżony musi się liczyć z ewentualna kontrreakcją (działaniami obronnymi) podjętą przez zaatakowanych.
Również w tej kwestii stanowisko przyjęte zwłaszcza w orzecznictwie jest jednoznacznie. Wypada tu jedynie przykładowo wskazać na wyrok Sądu Apel. w Krakowie z dnia 25.03.2004 roku sygn. II AKa 56/04, w którym to stwierdza się, żenapastnik przystępujący do zamachu na życie lub zdrowie innego człowieka powinien liczyć się z takim samym odparciem jego ataku i zagrożeniem tych samych dóbr jak te, które sam bezprawnie atakuje.(publ. KZS 2004/5/24). Podobnie aspekt ten przedstawia Sąd Apel. wL.w wyroku z dnia 18.08.2009 roku sygn. II AKa 99/09 przyjmując, żenapadnięty ma prawo do obrony skutecznej i to napastnika obciąża ryzyko szkodliwych następstw, nie można zaatakowanemu stawiać wymagań co do sposobu obrony czy doboru narzędzi, o ile mieszczą się one w granicach konieczności; kwestia w jakim stopniu zamach był niebezpieczny to problem współmierności podjętych działań obronnych, a zatem granic obrony koniecznej, a nie samego prawa do obrony koniecznej(publ. KZS 2010/11/52).
Taka właśnie akcja obronna doprowadziła do powstania obrażeń u oskarżonegoT. P. (1), rzeczą oczywistą jest przy tym, że dwoje pierwotnie napadniętych przez oskarżonego tj.O. S.iT. C. (1)granice zachowań dopuszczalnych prawem w istocie przekroczyli, bijąc i uderzając oskarżonego już po obiektywnym ustaniu niebezpieczeństwa zamachu z jego strony, tym nie mniej jednak okoliczność ta wg Sądu Okręgowego w żaden zasadniczy sposób nie może przekładać się na konieczność złagodzenia orzeczonej kary.
Podobnie zadziwiający jest argument obrońcy tego oskarżonego, jakoby za łagodniejszym potraktowaniemT. P. (1)miał przemawiać jego dotychczasowa niekaralność za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Lektura karty karnej wymienionego prowadzi bowiem do zgoła odmiennych spostrzeżeń. Wbrew zapewnieniom obrońcy oskarżony był dotychczas 6-krotnie karany, w tym dwa skazania dotyczą czynów właśnie przeciwko życiu i zdrowiu (art. 280 § 1 kk,art. 157 § 1 kk,art. 158 § 1 kk). Czy w tej sytuacji można mówić o przypadkowości bądź incydentalności działania oskarżonego, skierowanego po raz kolejny przeciwko tym dobrom.
Nie można też rodzaju oraz wymiaru orzeczonej sankcji 1 roku i 5 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności odnosić wprost do osoby sądzonego w innym procesieO. S., który finalnie decyzją Sądu Apelacyjnego w Białymstoku został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 2 lata. Całe zdarzenie w którym brali udział m.in. oskarżony orazO. S.należy bowiem postrzegać i oceniać całościowo.
Wprawdzie w istocie zapis monitoringu będący kluczowym dowodem w obydwu sprawach wskazuje na wyjątkową brutalność zachowaniaO. S.(kopie w okolice głowy leżącego nieprzytomnegoT. P. (1)), tym nie mniej jednak nie można zapominać, iż to on został pierwotnie zaatakowany przezT. P. (1), a jego zachowanie było jedynie reakcja na ów atak, choć bezspornie od pewnej fazy zdarzenia przekraczająca dopuszczalny zakres agresji w stosunku do napastnika.O. S.w odróżnieniu od oskarżonegoT. P. (1)tylko raz naruszył porządek prawny, przy czym w chwili popełnienia przypisanego mu czynu był sprawcą niekaranym.
W tej sytuacji proste zestawienie i porównywanie kar orzeczonych wobec obydwu mężczyzn, nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Tym samym wg Sądu Okręgowego w oparciu o sugestie obrońcy, kary 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, żadna miarą nie należy postrzegać jako nadmiernie surowej, czy też oderwanej od realiów i okoliczności zdarzenia.
Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze odwoławczej rzecznika oskarżenia zarzutu zart. 438 pkt 4 kpki postulatu zaostrzenia sankcji wobec oskarżonychT.iK. P. (1), to również on nie mógł zyskać aprobaty
Wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności również ze względów omówionych wyżej nie budzą zastrzeżeń. Sąd Rejonowy ferując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, miał na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w odniesieniu doT. P. (1)iK. P. (1)bez wątpienia uwzględnił wszystkie okoliczności zarówno o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym. Wziął po uwagę zwłaszcza to, że byli oni inicjatorami całego zajścia, które było niewątpliwie działaniem zaplanowanym. Działali z premedytacja w celu wyrządzenia krzywdy zaatakowanym.
Wysoki stopień społecznej szkodliwości, jak i zasady prewencji indywidualnej i generalnej, wynikające z dotychczasowej karalnościT. P. (1)także za czyny przeciwko życiu i zdrowiu oraz nieskuteczność stosowanych dotychczas środków probacyjnych, przemawiały za zasadnością wymierzenia temu oskarżonemu kary o charakterze bezwzględnym. Niewątpliwie drugi z oskarżonych na datę popełnienia czynu był sprawca niekaranym, zatem mimo wysokiej naganności jego zachowania niewątpliwie zasługiwał na „łagodniejsze” potraktowanie poprzez orzeczenie kary z dobrodziejstwem jej warunkowego zawieszenia.
Analizując uzasadnienie stawianego w apelacji zarzutu, Sąd Odwoławczy odnosi wrażenie, iż Prokurator potrzeby zaostrzenia sankcji upatruje wyłącznie w pobudkach, jakimi kierowali się oskarżeni oraz stawianym im zarzutem, obejmującym kwalifikację prawną zart. 57a § 1 kk. Tyle tylko, iż owa druga okoliczność nie została potwierdzona i przyjęta przez Sąd I instancji. Ksenofobiczne zaś motywy działaniaT.iK. P. (1), które były już przedmiotem rozważań niniejszego uzasadnienia, jakkolwiek w istocie zasługują na zdecydowane i kategoryczne napiętnowanie i potępienie, to jednak nie mogą w główny i zasadniczy rzutować i determinować decyzji Sądu na etapie kształtowania sankcji. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie był bowiem przebieg konkretnego zdarzenia, które jedynie zostało zainicjowane poprzez noszące zabarwienie ksenofobiczne zaczepki werbalne ze strony oskarżonychP., i to będące istotą owego występku - polegającego na wzięciu udziału w bójce - zachowania poszczególnych oskarżonych, a nie jedynie pretekst do podjętego przez nich ataku, był zasadniczym determinantem orzeczonych kar, choć owa ostatnia kwestia z pewnością nie pozostaje zupełnie obojętna dla całościowego postrzegania zajścia. Tak więc nie stwierdzając procedowania z naruszeniem zasad sądowego wymiary kary określonych wart. 53 kk, Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia tej części apelacji Prokuratora.
Wobec braku innych uchybień, podlegających kontroli instancyjnej z urzędu, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychT. P. (1),K. P. (1),T. C. (1),K. Z. (1),K. S.iM. N. (1), uznając apelację obrońcówT. P. (1),K. P. (1)iT. C. (1)za bezzasadne w stopniu oczywistym. Równocześnie uchylił rozstrzygnięcie co do osoby oskarżonegoR. D. (1)przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze w stosunku do oskarżonegoT. P. (1),K. P. (1)iT. C. (1)orzeczono na mocyart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 633, zaś o opłatach za II instancję w oparciu oart. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49 poz. 223 z późn. zm.). W zakresie nieuwzględnionej części apelacji Prokuratora, rozstrzygnięcie oparto o przepisart. 636 § 1 kpk.