Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 452/13
Data wyroku: 2013-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92§ 1 kw

Sygn. akt VI Ka 452/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak

Protokolant

st.sekr.sądowy Joanna Prabucka - Ochniak

przy udziale funkcjonariusza policji zK.wE.asp.W. K.
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013r.,
sprawyD. Ś. (1)
obwinionego z art. 92§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu
z dnia 2 września 2013 r., sygn. akt VIII W 411/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

II
zwalnia obwinionego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze oraz od opłaty.

Sygn. VI Ka 452 / 13

UZASADNIENIE
D. Ś. (1)został obwiniony o to, że w dniu 05 stycznia 2013 roku około godz. 10.45 wE.naul. (...), kierując samochodem osobowym markiA. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do sygnalizatora świetlnego S-1 w ten sposób, że gdy ten nadawał sygnał barwy czerwonej przejechał za sygnalizator, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 2.09.2013r. VIII W 411 / 13:
I. obwinionegoD. Ś. (1)uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie, który zakwalifikowano jako wykroczenie z art. 92 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 92 § 1 kw w zw z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości 800 złotych;
II. zwolniono obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych wydatków postępowania oraz od opłaty.
Od powyższego wyroku apelację wywiódł obwiniony, który zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej wobec niego kary grzywny i wniósł o zmianę wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary grzywny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a także tak jak na to pozwalały okoliczności obiektywne, mając na uwadze wynikający zart. 2 § 2 kpkiart. 4 kpk/art. 8 kpw/ obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na prawdziwych ustaleniach faktycznych oraz badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Sąd Rejonowy zgromadził właściwie materiał dowodowy i ocenił go wnikliwie, omawiając szczegółowo wszystkie dowody, nie wykraczając przy tym poza ramy swobodnej oceny dowodów. W oparciu o tę ocenę Sąd poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wykazał w niewątpliwy sposób, że obwiniony dopuścił się przypisanego mu czynu. Powyższe uwagi pozwalają stwierdzić, że stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pozostaje pod ochroną prawa procesowego.
Sam obwiniony, mimo, że w toku postępowania kwestionował swoje sprawstwo, to ostatecznie zaskarżył wyrok tylko w zakresie wymierzonej mu kary 800zł grzywny, podnosząc, że kara ta jest nadmiernie surowa. Stąd stwierdzając tylko prawidłowość zaskarżonego wyroku w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i przypisania obwinionemu sprawstwa w zakresie zarzucanego mu wykroczenia należało ocenić zasadność argumentów podniesionych w apelacjiD. Ś., które miały wykazać iż kara jest niewspółmiernie surowa.
Przechodząc zatem do omówienia, zawartego w przedmiotowym wyroku, rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonej wobec obwinionego kary, stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy nie podziela, w tym zakresie, zarzutu skarżącego odnoszącego się do kwestii wymierzenia względem niego rażąco niewspółmiernej kary. Tak bowiem wymierzona kara / grzywna w kwocie 800 złotych /, w świetle całokształtu materiału dowodowego, stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także okoliczności leżących po stronie obwinionego, nie razi swoją niewspółmiernością - surowością. Należy przypomnieć, że rażąca niewspółmierność kary zachodzi w sytuacji, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, że wystąpiła wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Stwierdzić też należy, iż nie chodzi tu o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary ale o różnice tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać byłoby można – również w potocznym tego sława znaczeniu – „rażąco” niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować ( por. OSNPG 1974/3-4/51; OSNPK 1995/6/18).
Oceniając wymiar kary zauważyć trzeba, iż przepis art. 24 § 3 kw, który m.in. został przez Sąd I instancji ujęty w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, w zakresie orzeczenia o karze, wyraźnie wskazuje, jakie okoliczności należy mieć na uwadze wymierzając grzywnę. Jest to uzupełnienie, dla potrzeb kary grzywny, okoliczności określonych w art. 33 § 2 kw, do których należą m.in. "warunki majątkowe sprawcy" i, "jego stosunki rodzinne", a które bierze się pod uwagę przy każdej z wymierzanych kar, zatem i przy grzywnie. W art. 24 § 3 kw podkreśla się takie okoliczności, które mają znaczenie dla grzywny. Z uwagi zaś na to, że grzywna, jak każda kara ma charakter osobisty, ale jest przy tym dolegliwością finansową, chodzi o to, aby obciążenie nią nie oznaczało przeniesienia jej ciężaru na członków rodziny ukaranego. Nakazuje się więc branie tu pod uwagę: a) dochodów sprawcy, b) jego warunków osobistych i c) warunków rodzinnych oraz d) stosunków majątkowych i e) możliwości zarobkowych. Z tych względów nie można było tracić z pola widzenia zarówno faktu posiadania przezD. Ś. (3), jako głównego źródła dochodu, stypendium w kwocie ok. 500 zł. / mies. (jak podał na rozprawie k.43) lub 300zł./mies. (jak podał w apelacji k.79), jak i kontynuowania przez niego nauki na studiach, co przemawiałoby za wymierzeniem kary grzywny w niższej wysokości. Z drugiej jednak strony obwiniony nie posiada nikogo na utrzymaniu, jest bezdzietnym kawalerem, o dobrym stanie zdrowia, który podejmuje prace dorywcze (oświadczenie z k.43), co z kolei wskazuje na to, że jest on w stanie zapłacić (np. po rozłożeniu na raty) orzeczoną karę grzywny. Przed wszystkim nie można jednak zgodzić się ze skarżącym, że sąd I instancji nie uwzględnił właściwie okoliczności łagodzących i zbyt duże znaczenie, przy wymiarze kary, nadał nagminności wykroczeń drogowych i celowi prewencyjnemu orzeczonej kary grzywny. Wbrew bowiem sugestiom obwinionego, to sąd orzekający nie skupił się nadmiernie na tych ostatnich kryteriach, lecz odniósł wymiar kary grzywny do osoby D.Ś.i tego, że jest on osobą nagminnie naruszającą przepisy ruchu drogowego i wykazującą lekceważący stosunek do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Twierdzenia sądu w tym zakresie z pewnością nie mogą być uznane za gołosłowne, gdyż dopuszczono z urzędu dowód z akt spraw Sądu Rejonowego w Elblągu zawierających wyroki prawomocnie skazujące D.Ś.za wykroczenia : z art. 92a kw na karę 200zł grzywny (VIII W 996/12), z art.92§1 kwi z art. 97 kw na karę 300zł grzywny (II W 2149/11), z art. 97 kw na karę 300zł grzywny (II W 159/12), z art. 95 kw na karę 250zł grzywny (II W 864/12), z art. 97 kw na karę 200zł grzywny (II W 1766/11), z art.92§1 kwna karę nagany (II W 205/11), z art.97kw na karę nagany (II W 674/12), w świetle których należy przyjąć, że obwiniony jest sprawca niepoprawnym wobec którego dotychczas orzekane kary nie odniosły skutku wychowawczego i nie powstrzymały go od popełniania kolejnych wykroczeń drogowych. Analiza treści wyroków z wymienionych spraw wskazuje na to, że przypisany obwinionemu w rozpatrywanej sprawie czyn wcale nie był „popełniony przez niego po raz pierwszy” jak to podniósł w apelacji D.Ś., gdyż nagminnie popełniał on wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, w tym dwukrotnie z art. 92§1kw. Zgodnie zaś z dyrektywami wymiaru kary za wykroczenia z art. 33 kw, to okolicznością obciążającą jest uprzednia karalność sprawcy za podobne wykroczenia lub przestępstwo (art. 33§4 pkt.5kw), która winna znaleźć odzwierciedlenie w podwyższeniu wymiaru orzeczonej kary. Skoro bowiem uprzednie skazania na niższe kary nie wskazały D.Ś.nieopłacalności popełniania kolejnych wykroczeń, a jednocześnie, przez dolegliwości w postaci wymierzanych nagan i grzywien, nie wdrożyły go do przestrzegania prawa w przyszłości, to jak najbardziej słusznie należało mu wymierzyć karę grzywny w takiej wysokości, która będzie na tyle dotkliwa by realnie zapobiec chęci powrotu sprawcy na drogę sprzeczną z prawem. Ponadto wymierzona kara grzywny nie jest wcale orzeczona powyżej granicy dozwolonej sankcji, gdyż wbrew twierdzeniom obwinionego, iż sąd mógł orzec grzywnę w maksymalnym wymiarze 500zł, to wykroczenie z art. 92§1kw zagrożone jest (poza karą nagany) karą grzywny od 20 do 5000 zł ( art. 24 § 1 kw). W tych zaś okolicznościach kara 800zł grzywny nie jawi się jako kara zbyt surowa.
W związku z powyższymi rozważaniami, Sąd Okręgowy, na mocyart. 437 § 1 kpkw zw zart. 109 § 2 kpw, stwierdzając brak zaistnienia względnej przyczyny odwoławczej rażącej niewspółmierności kary, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Nadto na podstawieart. 119 kpww zw zart. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy uwzględniając sytuację materialną obwinionego, w tym konieczność uiszczenia orzeczonej kary grzywny, zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty.
Na marginesie należy wskazać obwinionemu, że w przypadku dalszego popełniania przez niego kolejnych podobnych wykroczeń, to sąd w przypadku zaistnienia warunków z art. 38 kw, będzie mógł wymierzyć karę aresztu, chociażby popełnione wykroczenie było zagrożone karą łagodniejszą.