Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 368/13
Data wyroku: 2013-06-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Legeny-Błaszczyk, Bartłomiej Niedzielski, Stanisław Tomasik
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze, Uniewinnienie, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284§2 kk

Sygn. akt IV Ka 368/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 czerwca 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Marta Legeny-Błaszczyk
Sędziowie SA Stanisław Tomasik (spr.)
del. SRB. N.

Protokolant Agnieszka Olczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie TrybunalskimS. K.
po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 roku
sprawyR. N.
oskarżonego zart.284§2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku
z dnia 27 marca 2013 roku     sygn. akt VI K 6/13

na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 636 § 1 kpk,art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację Prokuratora Rejonowego w Radomsku za oczywiście bezzasadną;
wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. IV Ka 368/13

UZASADNIENIE
R. N.został oskarżony o to, żebędąc właścicielemfirmy Handel (...). Przemysłowymi z/s wR.przyul. (...)dokonał przywłaszczenia mienia powierzonego w postaci drzwi zewnętrznych do budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowościP.ul. (...)zakupionych przezT. I. (1)w ten sposób, że nie dostarczył zakupionego towaru do pokrzywdzonego i dokonał jego powtórnej sprzedaży innej osobie powodując straty w łącznej kwocie 2 826,10 zł. na szkodęT. I. (1),
tj. o czyn zart. 284 § 2 kk

Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 27 marca 2013 roku w sprawie sygn. akt VI K 6/13
1.oskarżonegoR. N.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu;
2. koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Radomsku.
Apelacja oskarżyciela publicznego, została wywiedziona z podstawyart. 438 pkt 3 kpki zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na niesłusznym uznaniu iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwala uznać, że oskarżonyR. N.jest sprawcą zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do przeciwnej konstatacji

W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu wR..

Na rozprawie apelacyjnej w dniu 25 czerwca 2013 rokuProkurator popierał skargę apelacyjną Prokuratora Rejonowego w Radomsku i wnioski w niej zawarte.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga apelacyjna Prokuratora Rejonowego w Radomsku jest oczywiście bezzasadna, a podniesione w niej zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, należy uznać za chybione i jako takie nie zasługujące na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań podnieść należy, że wbrew wywodom skarżącego apelacja sprowadza się w istocie rzeczy do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, a dotyczących sprawstwa oskarżonego. Opiera się ona na odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów i nie przedstawia jakichkolwiek przekonywujących argumentów, podważających prawidłowości i słuszności rozumowania Sądu I instancji. Skarżący nie wykazał bowiem w żaden sposób, że rozumowanie Sądu meriti było wadliwe bądź nielogiczne. Natomiast zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej mają wyłącznie charakter subiektywnej polemiki opierającej się na niekorzystnej dla oskarżonego ocenie dowodów, nie znajdującej potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy. Chodzi tu oczywiście o to, że skarga apelacyjna nie przedstawia żadnych ważkich argumentów potwierdzających wadliwe rozumowanie Sądu I instancji. Dokonane bowiem przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy. Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu I instancji o braku niepodważalnych dowodów na sprawstwo oskarżonegoR. N., pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza przez normy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treściart. 7 kpk. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu I instancji stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a nade wszystko zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.).
Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący zaś negując dokonaną w sposób prawidłowy przez Sąd I instancji ocenę dowodów oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie przytacza w rzeczywistości żadnych, dostatecznych argumentów, które podważałyby trafność ustaleń faktycznych, będących podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia, poza takim jedynie, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dawała podstawy do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu. Nie jest to argument dostateczny i wystarczający do obalenia ocen przeprowadzonych przez sąd merytoryczny. Dowody na jakich Sąd I instancji oparł swoje wnioski są bowiem w swej wymowie jednoznaczne i nie budzące wątpliwości. Sąd Rejonowy tak wnikliwie i rzetelnie ocenił materiał dowodowy, że Sąd Okręgowy w całości tą ocenę podziela.
Konstatacja Sądu I instancji, iż brak niewątpliwych dowodów na przypisanie oskarżonemu sprawstwa inkryminowanego mu czynu jest w pełni uprawniona w aspekcie ustalonych faktów, a nade wszystko prawidłowo, rzetelnie i wyczerpująco ocenionego materiału dowodowego, zarówno w postaci osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych. Przede wszystkim słusznie uznał Sąd meriti za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego. Oskarżony od początku był bardzo konsekwentny w swoich depozycjach. Jasno i logicznie przedstawił tok wydarzeń. Oskarżony bowiem od kliku lat prowadzi działalność polegającą na sprzedaży i montażu stolarki budowlanej. Pośredniczy również w zawieraniu umów kredytowych na zamawiane u niego towary. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego pokrzywdzonyT. I. (2)podpisał zamówienie i zawarł z oskarżonymR. N.umowę zakupu i montażu drzwi wejściowych o standardowych wymiarach. Wyjaśnienia te korespondują z zeznaniami świadkówA. D.,R. K.iS. C.. Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że zeznania pokrzywdzonegoT. I. (2), iż nie zawierał umowy kredytowej przez pośrednikaR. K.jawią się jako niewiarygodne. Przeczy temu bowiem jasna i spójna opinia biegłego grafologa potwierdzająca, iż pokrzywdzonyT. I. (2)podpisał zamówienie oraz umowę kredytową na zakup i montaż drzwi wejściowych. Zdaniem Sądu Odwoławczego słusznie uznał Sąd meriti za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego również w tym zakresie, że pokrzywdzony chciał przełożyć montaż drzwi na inny termin. Tym bardziej, że potwierdzają to zeznania świadkówA. D.,R. K.iS. C.. Trudno też przyjąć powołując się na doświadczenie życiowe, że oskarżonyR. N.prowadzący działalność gospodarczą chciał oszukać pokrzywdzonego i przywłaszczyć drzwi. Tym bardziej, że od początku postępowania twierdził, że jest gotów do ich zamontowania.
W związku z powyższym, Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela stanowisko Sądu meriti w zakresie ostatecznej oceny przedmiotowego zdarzenia, jak i metod ukierunkowanych na weryfikację jego przebiegu i skutków. Zatem, słusznie ocenił Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie na uznanie oskarżonegoR. N.za winnego inkryminowanego mu czynu, nie pozwala zgromadzony w sposób kompleksowy i rzetelny materiał dowodowy. W tym miejscu wymaga podkreślić, iż w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy w sposób logiczny, niezwykle wnikliwy, precyzyjny i szczegółowy uzasadnił swe stanowisko w zakresie oceny zebranych dowodów. W ocenie Sądu Okręgowego, powyższe wnioski Sądu Rejonowego są wyważone i przekonujące. Przede wszystkim zaś umacniają Sąd Okręgowy w przekonaniu, że Sąd Rejonowy prawidłowo i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonał subsumpcji zebranego materiału dowodowego na potrzeby niniejszego postępowania.
Zważywszy na powyższe okoliczności Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd ocenił znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi (tak też SN w wyroku z 8.04.1997 r., IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1998/217). Wywody zaś zaprezentowane uzasadnieniu skarżonego wyroku nie naruszają w żaden sposób przywołanej zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem Sąd I instancji miał na względzie wszystkie zebrane w sprawie dowody, które wnikliwie i starannie rozważył.
Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych nie można przyjąć, że oskarżony dopuścił się czynu zart. 284 § 2 kk. Dla dowiedzenia bowiem czynu zart. 284 § 2 kkniezbędnym jest ustalenie, iż oskarżony miał świadomość i chciał dokonać przywłaszczenia przedmiotowych drzwi. Jak wynika bowiem z jednolitych poglądów wyrażonych w doktrynie i orzecznictwie zamiar sprawcy jest faktem natury psychicznej i podlega takiemu samemu dowodzeniu jak elementy strony przedmiotowej określonego typu przestępstwa i nie można go domniemywać. Sąd Odwoławczy podzielił tu pogląd prezentowany przez Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 października 2006r., że: „ustalenia dotyczące zamiaru nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania i wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chciał przywłaszczyć cudzą rzecz. Ustalenia o podmiotowej stronie czynu nie odnoszą się do czynu i sprawcy in abstracto, lecz chodzi o konkretny czyn i konkretnego sprawcę, działającego w ściśle określonej sytuacji i przy indywidualnie ustalonych okolicznościach. Nie trzeba przy tym szerzej wywodzić, że zamiaru nie można nigdy domniemywać ani domyślać się. Zamiar, w tego rodzaju zachowaniu), musi być ustalony w sposób pewny, wykluczający jakąkolwiek wątpliwość”.Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy, nie sposób takiego zamiaru się dopatrzyć. O zamiarze przywłaszczenia może świadczyć odmowa zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczenie jej posiadania. Natomiast oskarżony cały czas gotów jest zamówienie zrealizować. Pokusić się można nawet o stwierdzenie, że rozpatrując sprawę na gruncie prawa cywilnego, zamawiający odmówił przyjęcia rzeczy w chwili gdy oskarżony gotów był do jej wydania. Powyższego nie jest w stanie zmienić fakt, że oskarżony sprzedał takie same drzwi innemu klientowi. Były to bowiem drzwi standardowe, a zatem rzecz oznaczona co do gatunku. W konsekwencji trudno nawet stwierdzić czy oskarżony sprzedał te konkretne drzwi zamówione przez pokrzywdzonegoT. I. (2). Tym bardziej, że zamówione drzwi nie miały cech indywidualnych, a oskarżony gotów jest w każdej chwili zamówienie zrealizować. Trudno też jest oczekiwać od oskarżonego, że będzie odmawiał sprzedaży tego typu drzwi oczekując na pokrzywdzonego, szczególnie w sytuacji kiedy kwestionuje on, że taką umowę w ogóle zawarł.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, jako słuszny i odpowiadający prawu.
W oparciu o przepisy powołane w sentencji wyroku Sąd Okręgowy kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążył Skarb Państwa.