Sąd Okręgowy w Rzeszowie
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Ga 223/13
Data wyroku: 2013-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Bober, Witold Olech, Anna Harmata
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: 123 kc

Sygn. akt VI Ga 223/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Renata Bober
Sędziowie: SO Anna Harmata (spr.)
SR del. Witold Olech
Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Krztoń
po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Rzeszowie
na rozprawie
sprawy z powództwa:W. Z.
przeciwko:J. Ż.iE. Ż.
o zapłatę

na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w RzeszowieV Wydziału Gospodarczego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt V GC 1397/12

I
oddala apelację,

II
zasądza od pozwanychJ. Ż.iE. Ż.solidarnie na rzecz powodaW. Z.kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowegow postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. aktVI Ga 223/13

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 28 listopada 2013 r.

Pozwem z dnia 13 czerwca 2013 r.W. Z.wniósł o zasądzenie odE. Ż.iJ. Ż.kwoty 51. 891,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz o zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód podał, iż żądana kwota wynikała z faktur VAT, wystawionych w okresie 4.12.2007 r.-14.01.2008 r., które zostały objęte cesją wierzytelności dokonaną w drodze umowy z dnia 8 września 2009 r. przez poprzedniego wierzyciela pozwanych na rzecz powoda. Pozwani w ugodzie uznali swoje zobowiązania, należność z faktur objętych ugodą została podzielona na 15 rat i pomimo początkowego dokonywania regularnych spłat, pozwani zaprzestali płatności.
W dniu 17 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym.
Od powyższego nakazu zapłaty pozwani wnieśli zarzuty wnosząco uchylenie zaskarżonego nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa.
W uzasadnieniu powołali zarzut przedawnienia roszczeń objętych żądaniem pozwu. Przyznali, iż pomiędzy stronami w 2011 r. doszło do zawarcia ugody, jednak ugoda ta nie zawierała oświadczenia pozwanych o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia. Ponadto, pozwani zarzucili, iż zawarta ugoda jest nieważna, ponieważ jej treść narusza zakaz pobierania odsetek od odsetek.
W odpowiedzi na zarzuty powód podtrzymał swoje dotychczasowe żądanie, wskazując, iż roszczenie objęte ugodą w chwili jej zawierania, nie było przedawnione z uwagi na fakt, iż powód złożył w dniu 20 sierpnia 2009 r. do Sądu Rejonowego w Limanowej wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Ponadto sama treść ugody zawierająca wyraźne uznanie zasadności roszczenia przez pozwanych i terminy poszczególnych spłat w których zobowiązują się płacić zawierała wystarczające elementy do potraktowania jej jak uznanie roszczenia ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia, nawet gdyby było ono przedawnione.
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 roku wydanym w sprawie sygn. aktV GC 1397/12 Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy utrzymał w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 17 lipca 2012 r.
Powyższy wyrok Sądu Rejonowego zapadł w oparciu o następujące ustalenia i rozważania prawne:
PozwaniE. Ż.orazJ. Ż., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nabywali towary odJ. P.. Tytułem sprzedaży,J. P.wystawiłfaktury VAT: nr (...)w dniu 04.12.2007 r. na kwotę 8 232,56 zł; nr(...)w dniu 07.12.2007 r. na kwotę 8 681,42 zł; nr(...)w dniu 11.12.2007 r. na kwotę 16 798,18 zł; nr(...)w dniu 14.01.2008 r. na kwotę 18 178,84 zł. W dniu 8 czerwca 2009 r.J. P.przelał na powodaW. Z.wierzytelności wynikające m.in. ze wskazanych wyżej faktur wraz z należnościami ubocznymi, a powód zawiadomił pozwanych o przelewie wierzytelności i wezwał ich do zapłaty kwoty objętej przelewem. W dniu 20 sierpnia 2009 r. powód złożył do Sądu Rejonowego w Limanowej wniosek o zawezwanie do próby ugodowejw przedmiocie nieuregulowanych należności pozwanych względem powoda.W wyniku przeprowadzonej w tym przedmiocie rozprawy, nie doszło pomiędzy stronami do zawarcia ugody. W marcu i kwietniu 2011 r. strony prowadziływ drodze korespondencji e-mail, negocjacje dotyczące treści ugody w przedmiocie należności objętych cesją wierzytelności, które to negocjacje w imieniu pozwanych prowadził adwokatJ. T.. W dniu 13 maja 2011 r. pomiędzy stronami niniejszego postępowania doszło do zawarcia ugody, zgodnie z treścią której, pozwani uznali swoje zobowiązanie co do kwoty 146 386,95 zł, na które to zobowiązanie składały się należności wynikające m.in. zfaktur nr (...). Pozwani zobowiązali się uiścić na rzecz wierzyciela należność główną wraz z odsetkami w 15-tu ratach. Odsetki ustawowe za okres od dnia 7 marca 2011 r. pozwani zobowiązali się uregulować zgodnie z postanowieniami § 2 pkt 2 ugody. Początkowo pozwani dokonywali regularnych spłatw ustalonych kwotach i ratach, jednakże zaprzestali płacenia po 5 marca 2012 r. Po obliczeniu pozostałej do zapłaty reszty należności, powód wezwał pozwanych do jej zapłaty. Pozwani nie ustosunkowali się w żaden sposób do wezwania.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości i utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy wydając powyższy wyrok wskazał na treśćart. 535 kc.,509 kc.,123 § 1 pkt 1 kc., 124kc, 117§ 2 kc.W ocenie Sądu I instancji powód, w myślart. 6 kc, prawidłowo wykazał zarówno zasadność, jaki wysokość przysługującego mu wobec pozwanego roszczenia. Sąd powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego doszedł do przekonania, iż zawezwanie do próby ugodowej, o jakiej mowa wart. 184-186 kpcprzerywa bieg przedawnienia. Tym samym Sąd ten w oparciu oart. 123 k.c.stwierdził, że powód składając w dniu 20 sierpnia 2008 r. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej dokonał przerwania biegu terminu przedawnienia, który rozpoczął swój bieg co do poszczególnych faktur, odpowiednio w dniu 04.01.2008 r., 07.01.2008 r., 11.01.2008 r., oraz 14.02.2008 r. Stąd powód wytaczając powództwo w tej sprawie nie uchybił terminowi przedawnienia swoich należności. Sąd Rejonowy podniósł również, iż fakt podpisania ugody należy w sposób dorozumiany odczytać jako zrzeczenie się zarzutu przedawnienia w myślart. 117 § 2 kcalbowiem czynność ta może być dokonana zarówno w sposób wyraźny, jak i dorozumiany, a interpretacji należy dokonywać z uwzględnieniemart. 56 kc.i65 kc.
Apelację od powyższego wyroku Sądu Rejonowego wnieśli pozwani zaskarżając go w całości jednocześnie zarzucając:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

-art. 123 § 1 kc.poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie – w następstwie zawezwania do próby ugodowej z dnia 20 sierpnia 2009 roku, doszło do przerwania biegu przedawnienia, podczas gdy powyższe wezwanie skierowane zostało do niewłaściwego sądu;
-art. 117 § 2 kc.poprzez błędne przyjęcie, iż w następstwie podpisania przez strony ugody z dnia 13 maja 2011 r. doszło do zrzeczenia się przez pozwanych zarzutu przedawnienia;
-art. 6 kc.poprzez błędne przyjęcie, iż pozwani nie uczynili zadość obowiązkowi udowodnienia zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia, w sytuacji, gdy powołali na tę okoliczność argumenty;

2
naruszenie przepisów postępowania tj:

-art. 4841i n. kpc. poprzez błędne przyjęcie, iż w danych okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodziły przesłanki do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym;
-art. 207 § 6 kpc. poprzez niezwrócenie powodowi pisma z dnia 7 stycznia 2013 r., jak również dopuszczenie wniosków dowodowych sformułowanych w odpowiedzi powoda na zarzuty pozwanych, w sytuacji gdy winny one – jako spóźnione – zostać pominięte.
Mając powyższe na uwadze apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonego nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja pozwanych nie jest zasadna.
Analizując w pierwszej kolejności zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego to wskazać należy, iż apelujący zarzucił naruszenie art. 4841 in.kpcoraz 207§ 6 kpc. Odnośnie powołanego art. 4841 in.kpcto był on o tyle bezzasadny, iż okoliczność wydania przez Sąd Rejonowy nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym we wstępnej przecież fazie postępowania sądowego, pozostawała bez istotnego wpływu na dalszy bieg sprawy i ostatecznemerytorycznejej rozstrzygnięcie. Po wydaniu nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozwani mieli prawo, z którego skorzystali, wnieść zarzuty i w treści tychże powołać wszelkie twierdzenia i dowody niweczące zasadność roszczenia powoda. Treść ostatecznie wydawanego wyroku , również w sprawie w której uprzednio wydano nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym stanowi bowiem wyraz ponownej analizy całości już zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, poczynienia na jego podstawie ustaleń faktycznych , a następnie dokonanych rozważań prawnych. Tak więc wydanie przez Sąd nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozostawała bez wpływu na ostateczne merytoryczne rozpoznania sprawy i już z tej przyczyny zarzut apelacyjny w tym zakresie nie mógł okazać się skuteczny. Dla pełności jedynie rozpoznania zarzutu apelacyjnego zgłoszonego w tym przedmiocie dodać należy, iż analiza dokumentów dołączonych do pozwu , a zwłaszcza dołączony doń dokument ugody pozwalał, w ocenie Sądu Okręgowego, na wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym , stosownie do treściart. 485 § 1 pkt 3 kpc, zawierał on bowiem wprost pisemne oświadczenie dłużników o uznaniu długu zawarte w § 1 tejże ugody i na tamtym etapie postępowania brak było podstaw dla uznania oświadczenia w tym zakresie za nieważne.
Pozwani zarzucili również naruszenieart. 207 § 6 kpcbrak zwrotu powodowi pisma z dnia 7 stycznia 2013r. i dopuszczenie wniosków dowodowych sformułowanych w odpowiedzi powoda na zarzuty w sytuacji gdy winny one jako spóźnione zostać pominięte. Otóż wbrew temu zarzutowi pismo z dnia 7 stycznia 2013r. nie podlegało zwrotowi , skoro stanowiło ono odpowiedź na wezwanie Przewodniczącego , wystosowane pismem z dnia 2 stycznia 2013r. ( k- 72) , a zobowiązujące stronę powodową do ustosunkowania się do treści zarzutów. Zarządzenie w tym zakresie pełnomocnik powoda otrzymał w dniu 4 stycznia 2013r. i w dniu 10 stycznia 2013r. , a więc w zakreślonym terminie złożył w tym przedmiocie pismo procesowe ( datowane 7 stycznia 2013r.). W konsekwencji przedmiotowe pismo nie podlegało zwrotowi , a zawarte w nim twierdzenia i wnioski dowodowe należało ocenić jako złożone w terminie i właściwie sąd uczynił twierdzenie te rozpatrując , a wnioski dowodowe przeprowadzając.
Czyniąc zarzuty naruszenia prawa materialnego apelujący zarzucił naruszenieart. 123 § 1 kc,117 §2 kciart. 6 kc.W ocenie Sądu Okręgowego żaden ze sformułowanych na tle powyższych norm prawnych zarzutów apelującego nie był zasadnym.
Poczynając od analizując zarzutu w zakresie naruszeniaart. 123 § 1 kpc, to wbrew twierdzeniom apelującego norma ta nie odsyła dosądu, określonego przez pozwanych jakosądu właściwego. Stosownie do jej treścibieg przedawnienia przerywa się przezkażdą czynność przed sądemlub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym,przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia,przy czym Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego (powołane przez Sąd Rejonowy) , iż powyższe kryterium spełnia złożenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Strona powodowa złożyła wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 20 sierpnia 2009r. do Sądu Rejonowego w Limanowej(k- 85-86) , wniosek ten jak wynikało wprost z załączonego doń zestawienia należności obejmował należności dochodzoną w niniejszej sprawie (k-87) , sąd przeprowadził postępowanie, wyznaczył posiedzenie w dniu 28 września 2009r. na którym do ugody nie doszło (k- 92). Tym samym brak podstaw , aby zaprzeczyć , iż wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie został złożony skutecznie , skoro jego wynikiem było wszczęcie i przeprowadzenie przez sąd postępowania. Dodać również należy, iż stosownie do treściart. 379 pkt 6 kpcnieważność postępowania w związku z ew. niewłaściwością sądu zachodzi jedynie gdy sąd rejonowy orzekał w sprawie , w której sąd okręgowy jest właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu, a w niniejszej sprawie przesłanka ta w żaden sposób nie zachodziła.
Tym samym skoro roszczenie objęte żądaniem pozwu w tej sprawie stawało się wymagalne odpowiednio w dniach 4 stycznia 2008r, 7 stycznia 2008r, 11 stycznia 2008r. i 14 lutego 2008r. to zważywszy na 2 letni termin przedawnienia wynikający zart. 554 kcpodlegało by ono przedawnieniu odpowiednio z upływem 4.stycznia 2010r, 7 stycznia 2010r, 11 stycznia 2010r. i 14 lutego 2010r., bieg terminu przedawnienia został jednak przerwany poprzez złożenie w/w wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, wniosek te bowiem został złożony przed upływem terminu przedawnienia , bowiem w sierpniu 2009r., początkując tym samym rozpoczęcie od nowa biegu terminu przedawnienia stosownie doart. 124 § 2 kpcod daty 28 września 2009r. Tym samym skoro zawierana przez strony ugoda miała miejsce 13 maja 2011r. czyli przed upływem kolejnego 2 letniego terminu (upływałby on 28 września 2011r.) to dotyczyła ona wierzytelności nieprzedawnionej, co tym samym zarzut apelującego co do naruszeniaart. 117 § 2 kcczyniło bezprzedmiotowym. Nieuzasadnione są twierdzenia apelacji , iż Sąd Rejonowy zajął w tej mierze sprzeczne stanowiska , trzeba bowiem podkreślić , iż rozważania Sądu I instancji w zakresie ew. zrzeczenia się zarzutu przedawnienia w związku z zawieraną ugodą poczynione zostały jedynie jak wskazał to ten Sąd wprostna marginesiei na marginesie Sąd Okręgowy stwierdza , iż co do zasady wyrażony w tym zakresie pogląd Sądu Rejonowego zasługiwał na podzielenie. Konsekwencją niniejszego było również nieuwzględnienie zarzutu apelującego w zakresie naruszeniaart. 6 kc.Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia i na ich tle rozważania zostały uczynione w uwzględnieniu prawidłowego rozłożenia ciężaru dowodu wynikającego zart. 6 kc.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na mocyart. 385 kpc, o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym orzekając na zasadzieart. 98 kpciart. 108 § 1 kpc.