Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 211/13
Data wyroku: 2013-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janina Cieślikowska, Barbara Staśkiewicz, Irena Różańska-Dorosz
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 386 §2 kpc

Sygn. akt III A Ua 211/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Różańska-Dorosz

Sędziowie:

SSA Janina Cieślikowska
SSA Barbara Staśkiewicz (spr.)

Protokolant:

Magdalena Krucka

po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. we Wrocławiu
sprawy z wnioskuJ. B.
przeciwko  Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.
o emeryturę
na skutek apelacjiJ. B.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy
z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt VII U 1360/12
uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w całości i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. oddalił odwołanieJ. B.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.z dnia 21 września 2012 r. odmawiającej mu prawa do emerytury górniczej.
Sąd Okręgowy ustalił, żeJ. B.,urodzony (...), składając wniosek o emeryturę górniczą, dołączył do niego świadectwa pracy i zaświadczenia, z których wynika, że legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. - 24 latami 2 miesiącami i 16 dniami okresów składkowych i nieskładkowych.
Zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił prawa do świadczenia, ponieważ wnioskodawca nie wykazał 25 lat pracy górniczej i równorzędnej. Na dzień zgłoszenia wniosku udowodnił 11 lat i 15 dni pracy pod ziemią oraz 3 lata 8 miesięcy i 12 dni dniówek półtorakrotnych. Łącznie 14 lat 8 miesięcy i 27 dni.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał, że odwołanie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Wnioskodawca 17.IX.2012 r. ukończył 60 lat. Przedstawiona jednak dokumentacja nie daje podstaw do przyjęcia, że legitymuje się 25-latami pracy górniczej lub równorzędnej. Orzeczenie swe Sąd Okręgowy oparł na art. 50c ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wnioskodawca nie spełnia też warunków do uzyskania prawa do emerytury z art. 184 i art. 39 cytowanej ustawy z 17.XII.1998 r.
Apelację od wyroku wywiódł wnioskodawca, zaskarżając go w całości, zarzucił:

-

naruszenie prawa procesowego, poprzez zmianę godziny rozprawy i nie powiadomienie wnioskodawcy o tym fakcie,

naruszenie prawa materialnego przez błędną podstawę do przyznania świadczenia emerytalnego.

Wskazując na powyższe wniósł o:

-

zmianę wyroku poprzez przyznanie prawa do emerytury, lub

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu apelacji wnioskodawca podniósł, że otrzymał zawiadomienie o rozprawie w dniu 6.XII.2012 r. o godz. 10.20. Po kilku dniach otrzymał kolejne zawiadomienie o zmianie terminu na 4.XII.2012 r. godz. 12.10.
Po stawieniu się w Sądzie na wyznaczoną godzinę, wnioskodawca dowiedział się, że rozprawa odbyła się o godz. 10.20. W ten sposób został pozbawiony udziału w postępowaniu.
Odpowiedzi na apelację nie złożono.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja wnioskodawcy jest uzasadniona. Zawiera wprawdzie dwa zarzuty, jednak zarzut naruszenia prawa procesowego jest decydujący. Uchybienie, które popełnił Sąd skutkuje nieważnością postępowania.
Zgodnieart. 379 ust. 5 kpcnieważność postępowania zachodzi, gdy strona pozbawiona została możliwości obrony swych praw. Utrwaliła się linia orzecznictwa Sądu Najwyższego, zgodnie z którą pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na tym, że z powodu wadliwości procesowych sądu, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisówkodeksu postępowania cywilnego, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP 1975, z. 3, poz. 66; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, Prok. i Pr. 1999, nr 5, poz. 41; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 1057/00, LEX nr 55517). Nieważność ze względu na tę przyczynę zachodzi w razie nieprawidłowego zawiadomienia strony o terminie rozprawy, co skutkowało jej nieobecnością, jak w niniejszej sprawie.
Obowiązek Sądu o konieczności zawiadomienia strony i terminie rozprawy wynika zart.149 § 2 kpc
O posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony przez wezwanie lub ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć wezwanie na następne posiedzenie. Wezwanie powinno być doręczone co najmniej na tydzień przed posiedzeniem.
Treść zawiadomienia wynika zaś zart. 150 kpc.Punkt 2tego przepisu wymaga umieszczenia w zawiadomieniu miejsca i czasu posiedzenia.
Z protokołu rozprawy w dniu 4.XII.2012 r. wynika, że rozprawa rozpoczęła się o godz. 10.21, a zakończyła o 10.34. Wnioskodawca był na niej nieobecny.
Ze znajdującego się na k-40 a.s. zawiadomienia o odwołaniu rozprawy wynika, że pierwotny termin wyznaczony na 6.XII.2012 r. został odwołany i wyznaczony nowy na 4.XII.2012 r. na godz. 12.10.
Zarządzenie przewodniczącego na k-31 a.s. jest prawidłowe. Błąd nastąpił podczas wypisywania zawiadomienia.
Zaistniały błąd skutkuje nieważność postępowania, która jest bezwzględną przesłanką odwoławczą. Sąd odwoławczy na mocyart. 386 § 2 kpczobligowany jest do uchylenia wyroku i zniesienia postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy przeprowadzi ponownie postępowanie z udziałem wnioskodawcy, umożliwiając mu przedstawienie stanowiska w zakresie merytorycznym, złożenia wniosków dowodowych. Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu rozstrzygnie co do istoty sprawy.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisieart. 108 § 2 kpc.