Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 810/13
Data wyroku: 2013-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Chudy, Anna Górczyńska, Danuta Hryniewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§2kpk, art. 439§1 pkt7 kpk

Sygn. akt VII Ka 810/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Anna Górczyńska
Sędziowie  SO Danuta Hryniewicz (spr.)
SO Magdalena Chudy

Protokolant  sekr.sądowy Elżbieta Łotowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej
po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013r.
sprawy oskarżonejN. S.oskarżonej o przestępstwo zart. 178a§ 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie
z dnia 4 lipca 2013r. sygn. akt VII K 568/13

zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemuw Olsztynie przekazuje.

Sygn. akt VII Ka 810/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Olsztyniewyrokiem z dnia 4 lipca 2013r., sygn. akt II K 568/13, w sprawieN. S.oskarżonej o to, że w dniu 17 kwietnia 2013 r. wO.przyul. (...)w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości - I badanie 1,99%, II badanie 2,23% zawartości alkoholu we krwi, prowadziła samochód osobowy markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.;

orzekł:

I
oskarżoną uznał za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.skazał ją na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 71 § 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonej na okres próby 2 lat i wymierzył jej karę grzywny 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł;

III
oraz na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 63 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od 17 kwietnia 2013 r.;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe oraz 270 zł tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej podstawy prawnej, w oparciu o którą warunkowo zawieszono wymierzoną karę - na niekorzyść oskarżonego. Wymieniony zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść wyroku, stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., a mianowicieart. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegającą na wydaniu orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat przy jednoczesnym zapisaniu słownym okresu na jaki orzeczono środek karny poprzez użycie słowa „trzech, co czyni orzeczenie wewnętrznie sprzecznym i uniemożliwia jego wykonanie.
W oparciu o powyższe apelujący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest oczywiście zasadna. W przedmiotowej sprawie doszło do oczywistej obrazy przepisuart. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., który miał istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Zgodzić mianowicie wypada się z apelującym, iż Sąd Rejonowy doprowadził do wewnętrznej sprzeczności w punkcie III wyroku, tj. sprzeczności między cyfrowym określeniem okresu, na który został orzeczony wobecN. S.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wyrażający się w zapisie „2 (…) lata" - a słownym jego odpowiednikiem w nawiasie „(trzech)”. W tej sytuacji, jak trafnie podnosi skarżący, nie wiadomo, czy Sąd meriti orzekł ten zakaz na okres 2 (dwóch), czy też 3 (trzech) lat. Taki sposób określenia czasokresu trwania środka karnego nie tylko jest sprzeczny z wynikającym z treściart. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.wymogiem redagowania orzeczenia, w tym rozstrzygnięcia co do środka karnego, w sposób zrozumiały i jednoznaczny, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność wyroku, uniemożliwiającą jego wykonanie. W doktrynie i judykaturze podkreśla się bowiem, że sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie - stanowiąca bezwzględny powód odwoławczy zart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.- to sprzeczność oczywista, która powoduje zasadnicze wątpliwości co do intencji sądu wyrażonej w zaskarżonym wyroku i czyni niemożliwym wykonanie wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2005 r., IV KK 390/05, LEX nr 164378).
Co istotne sprzeczność ta, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego wyrażonemu w pisemnych motywach orzeczenia, nie jest możliwa do usunięcia na etapie postępowanie odwoławczego. Sam fakt, iż skarżony wyrok został wydany w trybieart. 355 k.p.k.nie umożliwia bowiem odczytania w sposób niebudzący wątpliwości zamiaru Sądu meriti odnośnie czasokresu trwania przedmiotowego środka karnego. Nie można wszak wykluczyć, iż Sąd I instancji - dopuszczając się naruszeniaart. 343 § 7 k.p.k.- uznał, iż okres orzeczenia zakazu winien być dłuższy niż wynikało to z treści porozumienia zawartego między oskarżoną a prokuratorem na etapie postępowania przygotowawczego.
Reasumując, wskazane naruszenie prawa procesowego, które doprowadziło do sprzeczności, nie tylko „mogło" mieć istotny wpływ na treść wyroku, lecz „miało" taki wpływ. Tym samym wyrok Sądu Rejonowego należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu I-instancyjnym (art. 437 § 2 k.p.k.)