Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 17/12
Data wyroku: 2012-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Małgorzata Janicz, Paweł Rysiński-spr.
Słowa kluczowe: Czyn Ciągły, Powaga Rzeczy Osądzonej
Podstawa prawna: art.12 kk, art.17§1 pkt.7 kpk
Teza: o tożsamości czynu ciągłego decyduje nie tylko związek czasu i przestrzeni, ale i zachowanie wyodrębnione przez znamiona czynności sprawczej.

Sygn. akt II AKa 17/12Sygn. akt II AKa 17/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 kwietnia 2012r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński -spr.

Sędziowie: SA – Anna Zdziarska

SO (del.) – Małgorzata Janicz

Protokolant: – sekr. sąd. Anna Grajber

przy udziale Prokuratora Barbary Sitek
po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r.
sprawy 1)P.P. B., 2)T. B. (1),3)P. M. (1)oskarżonych z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, 4)P.B. G., 5)P. K. (1)oskarżonych zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 282i in.k.k., 6)J. W. (1), 7)M.I. W.oskarżonych zart. 258 § 2 k.k.i zart. 263 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonychi prokuratora (ad. 3, 5, 6, 7)

od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt  XVIII K 250/10

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychP. B. (2),P. G. (1),P. K. (1)iM. W. (1), a w zaskarżonej części wobecT. B. (1),

II

1. uchyla zaskarżony wyrok wobecP. M. (1)w części orzekającej o umorzeniu postępowania karnego na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.co do czynów zarzucanych mu w pkt 8, 9 i 11 aktu oskarżenia i sprawę w tej części przekazuje Sądowi Okręgowemuw. W.do ponownego rozpoznania,

2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku doP. M. (1)w pozostałej części,

III
zmienia wyrok w zaskarżonej części wobecJ. W. (1)w ten sposób, że:

1. rozwiązuje orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,
2.J. W. (1)uniewinnia od popełnienia czynu zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.zarzucanego mu w pkt 16 aktu oskarżenia, kosztami sądowymi w tej części sprawy obciążając Skarb Państwa,
3. utrzymuje w mocy wyrok wobecJ. W. (1)w pozostałej zaskarżonej części,
4. na podstawieart. 85 i 86 § 1 k.k.łączy kary pozbawienia wolności orzeczone za czyny z pkt 12 i 13 aktu oskarżenia i wymierzaJ. W. (1)karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaśJ. W. (1)od ponoszenia kosztów należnych w sprawie,

V
zmienia orzeczenie o zasądzeniu wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoP. K. (1)przed sądem pierwszej instancji, w ten sposób, że zasądza z tego tytułu od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 1500 (tysiąca pięciuset) zł w tym VAT, zaś na rzecz adw.Ł. H.kwotę 900 (dziewięciuset) zł w tym VAT,

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K. (1),A. K. (2),Ł. H.,J. K.iM. S. (1)po 885,60 zł (w tym VAT) z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 2 września 2011 r. w sprawie – sygn. akt XVIII K 250/10 skazani zostali:

1
P.P. B.za czyn ciągły z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę;

2
T. B. (1)za czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku pozbawienia wolności;

3
P.B. G., 4.P. K. (1)i 5.J. W. (1)za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.(J. W.nadto w zw. zart. 64 § 1 k.k.) na kary – odpowiednio – 2 lat, 1 roku i 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny;

6.P. M. (1)za trzy przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne na łączną karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i łączną karę grzywny.
J. W. (1)został nadto skazany za przestępstwa zart. 258§ 2 k.k.i zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.na kary po 1 roku pozbawienia wolności – a w konsekwencji za przypisane mu przestępstwa na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
7.M.I. W.– za przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności; a dwukrotnie za czyny zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.na kary po 1 roku pozbawienia wolności – a w konsekwencji za przypisane mu przestępstwa na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy uniewinniłJ. W.od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 14 i 15 aktu oskarżenia, umorzył na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.postępowanie karne wobec oskarżonegoP. M. (1)co do czynów zarzucanych mu w pkt 8, 9 i 11 aktu oskarżenia, a wobec oskarżonegoT. B. (1)co do czynu zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia; orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoP. K.oraz o dowodach rzeczowych, kosztach i opłatach (vide: wyrok Sądu Okręgowego – k. 2332 – 2341 t. XII akt).
Apelację od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i prokurator.

ObrońcaP. B. (2)zarzucił skazującemu go orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, a toart. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.przez wadliwą ocenę dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach św.M. S. (2), przy braku innych dowodów obciążających – w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo, a nadto obrazęart. 1 ust. 1 Ustawy o świadku koronnym.W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonego, bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (k. 2469 – 2474 t. XII akt).

ObrońcaT. B. (1)zarzucił wyrokowi w części skazującej oskarżonego obrazę przepisów postępowania, a toart. 5 § 2, 7, 410 i 424 § 2 k.p.k.przez przyznanie mocy dowodowej zeznaniomśw. M. S.nie znajdującym potwierdzenia w innych dowodach; nadto obrazęart. 4 k.p.k.w zw. zart. 167 i art. 366 § 1 k.p.k.przez niezweryfikowanie zeznań świadka, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo.
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego, bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (k. 2478-84).

ObrońcaP. G. (1)zarzucił wyrokowi obrazę przepisówart. 7 i art. 5 § 2 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodów – w szczególności zeznańśw. M. S.,P. P.i W.Z.a nadto obrazęart. 399§ 1 k.p.k.przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku stwierdzenia, że oskarżony należał do kierownictwa grupy ożarowskiej, co stanowi „orzeczenie poza granicami aktu oskarżenia”. W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonego, bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (k. 2444-46).

ObrońcaP. K. (1)zarzucił wyrokowi obrazę przepisówart. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i błędne zastosowanie zasadyin dubio pro reoi wniósł o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nadto orzeczenie w przedmiocie kosztów obrony z urzędu.

ObrońcaP. M. (1)zarzucił wyrokowi w części skazującej oskarżonego obrazę:art. 7 k.p.k.przez dowolną ocenę dowodów,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.przez niewskazanie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniomśw. M. J.,art. 4 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów wskazanych w pkt 3 apelacji orazart. 5 § 2 k.p.k.przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Nadto zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przez oparcie ustaleń na zeznaniachśw. M. J.. W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

ObrońcaJ. W. (1)zarzucił wyrokowi w części go skazującej obrazęart. 5 § 2 k.p.k.przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez oparcie ustaleń na zeznaniachśw. M. S., których nie potwierdziły inne dowody. W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonego.

ObrońcaM. W. (1)zarzucił wyrokowi obrazę prawa materialnego, a toart. 258 k.k.przez błędne przyjęcie, że swym działaniem wypełnił on przesłanki uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej oraz obrazę przepisów postępowania a toart. 7w zw. zart. 410 k.p.k.i w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez oparcie orzeczenia na zeznaniachśw. M. S., a nie innych dowodach i niewyjaśnienie dlaczego Sąd nie dał wiary dowodom przeciwnym i wniósł o uniewinnienie oskarżonego.
O uniewinnienie wniósł również sam oskarżony (pismo z k. 2466).

Prokuratorzaskarżył wyrok w części, na niekorzyść oskarżonychP. K.,P. M.,M. W.iJ. W.w zakresie kary zarzucając jej rażącą niewspółmierność i wniósł o zmianę wyroku w tej części przez podwyższenie orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywien, a nadto zarzucił w odniesieniu do orzeczeń o umorzeniu postępowania co do czynów zarzucanychP. M. (1)w pkt 8, 9 i 11 aktu oskarżenia – błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że w tej części sprawy zachodzą przesłanki pozwalające na rozstrzygnięcie po myśliart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.i wniósł o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wszystkie wniesione w sprawie apelacje – poza apelacją obrońcy oskarżonegoP. M. (1)– kwestionują zaskarżony wyrok stawiając zarzuty odnoszące się do oparcia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wyłącznie na uznanych za wiarygodne wyjaśnieniach i zeznaniach świadka koronnegoM. S. (2). Istotnie, jak to stwierdza Sąd pierwszej instancji (k. 6-7 pisemnych motywów wyroku) – poza czynami z pkt 6, 7 i 10 aktu oskarżenia przypisanymi oskarżonemuP. M.i przestępstwem na szkodęW. Z. (1)przypisanym oskarżonymG.,K.iW.– jedynym dowodem w oparciu o który Sąd poczynił w sprawie ustalenia faktyczne są wyjaśnienia i zeznania św.M. S. (2).
W pierwszej kolejności zatem odnieść się należy do tych argumentów wniesionych apelacji, które kwestionują możliwość rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o ustalenia poczynione wyłącznie w oparciu o treść wyjaśnień i zeznań świadka koronnego, a nie poparte innymi dowodami.
Wbrew twierdzeniom skarżących zarówno nauka prawa karnego, jak i ustalone orzecznictwo sądowe uznają, że dopuszczalne i możliwe jest skazanie na podstawie jedynego dowodu wskazującego na osobę sprawcy przestępstwa (vide: A. Marek (red.) Współczesne problemy procesu karnego … Toruń 2004 s. 168-169). Rozumowanie to obejmuje co więcej nawet tak kontrowersyjny dowód, jak dowód z opinii osmologicznej (vide: wyrok Sądu Apelacyjnegow. W.– sygn. II AKa 436/99, wyrok Sądu Apelacyjnegow. W.– sygn. II AKa 103/10).
W odniesieniu do świadka koronnego reguła ta nie budzi wątpliwości i jest powszechnie akceptowana (vide:J. G.–W.,Ustawa o świadku koronnym. Komentarz. Warszawa 2011 s. 69). Co więcej autor wskazanego komentarza stwierdza wprost, że nadawanie dowodowi z zeznań świadka koronnego subsydiarnego jedynie charakteru pozostaje w sprzeczności z celami tej instytucji i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.
W tym stanie rzeczy możliwość oparcia orzeczenia o winie na zeznaniach świadka koronnego jako jedynym dowodzie, jawi się jako zgodna z regułami procedury karnej. Dowód taki, przy braku szczególnych uregulowań prawnych podlega swobodnej ocenie Sądu, jak każde inne zeznanie, czy wyjaśnienie – w myśl regułart. 7 k.p.k.Co więcej, świadkowi koronnemu przysługują stosowne uprawnienia, ale i ciążą na nim obowiązki, których niedotrzymanie skutkuje pozbawieniem nadanego statusu i utrata niekaralności, jeśli świadek taki np. zeznał nieprawdę –art. 10 ust. 1 pkt1 ustawy o świadku koronnym. Nie bez znaczenia dla postawy takiego świadka przed Sądem jest również to, że zeznania niezgodne z prawdą, a więc fałszywie obciążające, narażają świadka na ewentualność pozaprocesowych represji środowiskowych.
Wszystkie wskazane wyżej argumenty nie pozwalają przyjąć, jak chcą skarżący, że wiarygodność świadka koronnego jest z założenia wykluczona. Jej oceny należy każdorazowo dokonywać w odniesieniu do realiów sprawy (vide tez postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2004 r. – sygn. IV K 407/03).
I tak, jeśli chodzi o zarzuty i argumenty apelacji oskarżonychP.iT. B. (1), które sprowadzają się do twierdzenia, że dowód z zeznańśw. M. S.nie jest wystarczający do przypisania oskarżonym winy – Sąd odwoławczy nie podzielił tego poglądu. Wbrew twierdzeniom skarżących analiza treści zeznań świadka koronnego w tym z rozprawy wskazanych przez Sąd pierwszej instancji (k. 5 pisemnych motywów wyroku) daje oczywiste podstawy faktyczne do przypisania obu oskarżonym zarzucanych im czynów. Sąd Apelacyjny w pełni podzielił też ocenę tego fragmentu zeznań świadka jako wiarygodnych: m.in. fakt, że składane one były na przestrzeni ponad 3 lat i zawierają, dostrzeżone przez Sąd rozbieżności (nieistotne dla rozstrzygnięcia) świadczy o ich spontaniczności, a nie wyuczeniu, czy wprost pochodzeniu z innego źródła. W istocie bowiem są konsekwentne i jednolite co do istoty. Sąd Okręgowy przekonująco podał w uzasadnieniu wyroku (k. 14-15) dlaczego dał wiarę zeznaniom św. koronnego, a odmówił jej oskarżonym. Wyjaśnił logicznie dlaczego, bez znaczenia dla ustaleń jest to, że świadek mylił imiona oskarżonych, skoro nie budzi wątpliwości, że chodzi o obu braciB., i nie stoi to w żadnej mierze na przeszkodzie ustaleniu ról odegranych w przestępstwie przez każdego z nich.
Z tych przyczyn nie mogły być uznane za zasadne zarzuty czy to błędnych ustaleń faktycznych, czy też obrazy przepisów postępowania –art. 4, 5 § 2 i art. 7 k.p.k.w apelacji obrońcy oskarżonegoP. B. (2), czyart. 7, 5 § 2, 410 i art. 424 § 2 k.p.k.w apelacji obrońcy oskarżonegoT. B. (1). W tej ostatniej skarżący zarzucił nadto Sądowi obrazę przepisów postępowania (pkt 2 apelacji) przez zaniechanie poszukiwania dowodów potwierdzających wersję podaną przezM. S.. Co prawda zarzutu tego skarżący w żaden sposób nie rozwija (vide: k. 2483 akt), a w toku rozprawy sam nie składał wniosków dowodowych, poza wnioskiem o dołączenie wyroku Sądu Okręgowegow. B.(k. 1854 akt), to – jak należy rozumieć – obrońcy chodzi o odtworzenie rozmowy św.S.z oskarżonymT. B.. Otóż jej treść Sąd ustalił w oparciu o zeznania świadka, świadkowi temu dał wiarę i przekonująco umotywował dlaczego. W tym stanie rzeczy nie widział potrzeby poszukiwania dalszych dowodów. Jak wspomniano nie widział jej również obrońca, dziś dopiero – w środku odwoławczym – wspomina o konfrontacji, a ta przecież miała miejsce między oskarżonymB.i świadkiemS.w śledztwie (k. 209-210 t. II akt), z kolei „weryfikacja bilingów i nagranych rozmów”, czego obecnie domaga się skarżący (również w uzasadnieniu apelacji oskarżonegoP. B. (2)) to dowód, którego nie da się przeprowadzić po upływie 8 lat – w sytuacji, gdy okres przechowywania bilingów wynosi lat 3, a twierdzenie o istnieniu „nagrania” rozmowy jest dowolnym i oczywiście chybionym przypuszczeniem obrońcy. Operatorzy telekomunikacyjni nie mają ani uprawnienia, ani możliwości nagrywania wszystkich rozmów telefonicznych, czynią to wyłącznie na stosowne prawnie dopuszczalne zlecenie stosownego organu państwa. Nic nie wskazuje na to, by miało to miejsce w sprawie niniejszej.
Powyższe zarzuty uznać zatem należało za bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Podobnie, oczywiście bezzasadny okazał się zarzut obrazyart. 1 ust. 1 ustawy o świadku koronnymzawarty w apelacji obrońcy oskarżonegoP. B. (2). Ponieważ kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowego, w tym Sądu Najwyższego, wystarczy odesłać do komentarza doustawy o świadku koronnym– wKPKKomentarzT. G., W-wa 2008 str.(...)i n. oraz powołanego tam orzecznictwa sądowego (w szczególności k. 1432-33, OSN 9-10/2003 poz. 85 oraz OSN 10/2005 p. 95 i in.) nadto postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lutego2007 r. – sygn. akt V KK 181/06 i postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2004 r. – sygn. IV KK 407/03). Wyrażone w cytowanym komentarzu i przytoczonych judykatach poglądy jednoznacznie wykazują, że zeznania świadka koronnego nawet jeśli dotyczą przestępstw nieobjętych katalogiem zart. 1 ustawy o świadku koronnymstanowią pełnowartościowy materiał dowodowy, mogący być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.
Z tych wszystkich przyczyn uznał Sąd Apelacyjny za niezasadne zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędnych ustaleń faktycznych zawarte w apelacjach obrońców oskarżonychP. B. (2)iT. B. (1); w konsekwencji nie mogły być uwzględnione wnioski obu apelacji czy to o uniewinnienie tych oskarżonych, czy o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
OskarżeniP. G.,P. K.iJ. W.stanęli pod zarzutem popełnienia wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami przestępstwa zart. 189 § 1 k.k.w zb. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.(pkt 4, 5 i 16 aktu oskarżenia). Sąd pierwszej instancji przypisał im występek kwalifikowany zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.(wobecJ. W.nadto w zw. zart. 64 § 1 k.k.) – pkt IV wyroku.
Apelacje obrońców oskarżonychP. G.iP. K.zarzuciły orzeczeniu obrazę przepisówart. 7 i 5 § 2 k.p.k.przez dowolną ocenę materiału dowodowego i wniosły o uniewinnienie obu oskarżonych, bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Lakoniczne uzasadnienie obu apelacji poprzestaje na przedstawieniu własnego dowolnego poglądu na ocenę dowodów. W tej części sprawy Sąd dysponował nie tylko zeznaniami świadka koronnegoM. S., ale również zeznaniami pokrzywdzonegoW. Z.iśw. P. P.. Już tylko z zeznań tych świadków w sposób nie pozostawiający wątpliwości wynika, że przedmiotowe zdarzenie miało miejsce, sprawcy pozbawili pokrzywdzonego wolności i usiłowali zmusić go do wypłacenia im 50.000 zł Co więcej, faktowi porwania pokrzywdzonego w śledztwie nie zaprzeczał sam oskarżonyP. K.przyznając, że to on był kierowcą samochodu, którym przewożono W.Z.(vide k. 750 t. IV akt). Wyjaśnień tych nie potwierdził na rozprawie (k. 1307 t. VII akt). Sąd pierwszej instancji słusznie nie dał temu wiary. Wersja ze śledztwa jest bowiem zgodna z zeznaniami św.S.i pokrzywdzonego, który na rozprawie potwierdził fakt uprowadzenia go i żądania zapłaty 50.000 zł. Fakt nierozpoznania (na rozprawie) sprawców świadek wytłumaczył obawą o zdrowie, odbierał – przed rozprawą – telefony z groźbami i żądaniem nieskładania zeznań przed Sądem (k. 1312 t. VII akt). W tym stanie rzeczy zrozumiała staje się postawa świadka przed Sądem i rozbieżności w jego wyjaśnieniach. Dotyczą one zresztą okoliczności drugorzędnych, a nie faktów głównych. W kontekście treści zeznań św.S., wyjaśnieńP. K.ze śledztwa i zeznań św.P.– potwierdzającego, że pokrzywdzony zwracał się do niego o pożyczenie pieniędzy (k. 1316 akt) oraz zeznańśw. R. S.(k. 1315 akt), który to przywołał telefonicznie pokrzywdzonego na spotkanie przy stadionie wB.- jako oczywiście zasadne i znajdujące pełne oparcie w materiale dowodowym, jawią się ustalenia Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do udziału w przypisanym przestępstwie oskarżonychP. G.iP. K.. Dokonana przez Sąd ocena dowodów w żadnym razie nie jest dowolna, jak chcą skarżący, ani nie narusza regułart. 5 § 2 k.p.k.
Bezzasadny jest zarzut przypisania omawianego przestępstwa oskarżonemuP. G.jako popełnionego w zorganizowanej grupie przestępczej, a to wobec tego, że nie stał on w tym postępowaniu pod zarzutem zart. 258 k.k.(pkt 2i k. 3 apelacji) i nie został zań skazany. Otóż, w tej kwestii stwierdzić wystarczy, że skazanie za udział w grupie przestępczej uprzednie, czy jednoczesne, nie jest warunkiemsine qua nondla przypisania sprawcy popełnienia go „działając w zorganizowanej grupie” –art. 65 § 1 k.k.Są to bowiem niezależne od siebie ustalenia faktyczne i mogą (ale nie muszą) nastąpić w odrębnym postępowaniu. Można również popełnić przestępstwo w warunkachart. 65 § 1 k.k.nie będąc członkiem takiej grupy, a jedynie działając wspólnie z nią w popełnieniu konkretnego przestępstw.
W sprawie niniejszej natomiast Sąd ustalił, żeP. G. (1)był członkiem zarządu grupy ożarowskiej (k. 1 uzasadnienia wyroku). Nie mniej nie skazał go za czyn zart. 258 1-3 k.k.ponieważ prokurator nie przedstawił oskarżonemu w niniejszym postępowaniu takiego zarzutu. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut dopuszczenia się przez Sąd obrazyart. 339 § 1 k.p.k., skoro w wyroku w ogóle nie doszło do orzeczenia o jakim mówi skarżący, „wyjścia poza granice aktu oskarżenia” – k. 1 apelacji. Nie zgadzając się z treścią uzasadnienia winien obrońca postąpić w myślart. 425 § 2 zd. 2 k.p.k., czego nie uczynił.
Z tych wszystkich względów zarzuty apelacji oskarżonychP. G.iP. K.uznano za niezasadne.
Za trafny uznał natomiast Sąd Apelacyjny zarzut zawarty w pkt II apelacji obrońcy oskarżonegoJ. W. (1)w zakresie skazania za popełnione wspólnie zP. G.iP. K.przestępstwo na szkodęW.Z.(pkt 16 aktu oskarżenia, pkt IV wyroku). Z użytych w minimalistycznym uzasadnieniu apelacji argumentów należy rozumieć, że skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż nie wykazał i w żaden sposób nie ocenił udziału oskarżonego w przedmiotowym zdarzeniu, co nie pozwala na przypisanie mu winy.
Istotnie, pisemne motywy wyroku nie dają podstaw do uznania, że w tej części sprawy Sąd dokonał jakichkolwiek ustaleń faktycznych pozwalających na przypisanie oskarżonemu udziału w zarzucanym w pkt 16 aktu oskarżenia przestępstwie. Odnoszący się do tej części sprawy fragment pisemnych motywów (k. 4 uzasadnienia, k. 2383 akt) rozpoczyna się od słów: „P. G. (1)przypomniał sobie, żeW. Z. (1)jest mu winien pieniądze …”, a kończy słowami „na tym sprawa się skończyła”. Żaden zapis, żadne stwierdzenie opisujące stan faktyczny zdarzenia zawarty między wymienionymi cytatami nie opisuje zachowania oskarżonegoW.– nie odnosi się do niego wprost, ani pośrednio. Żadna z wymienianych z nazwiska, czy z pseudonimu w tym opisie osób nie jestJ. W. (1). W tym stanie rzeczy trafie wskazał skarżący, że Sąd nie dokonał jakichkolwiek ustaleń faktycznych pozwalających przypisać temu oskarżonemu popełnienie czynu zarzucanego mu w pkt 16 aktu oskarżenia. Również w części uzasadnienia omawiającego podstawy dowodowe ustaleń odnośnie czynu z pkt IV wyroku, Sąd w ogóle nie wskazuje na związkiJ. W.z przedmiotowym zdarzeniem (k. 12-14 uzasadnienia,k. 2391-93 akt). W tym stanie rzeczy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę prawną ustaleń faktycznych co do czynu z pkt IV wyroku i przypisanie oskarżonemu winy (k. 2403 akt) uznać należało za dowolne, nie znajdujące żadnego oparcia w dokonanych w tej części sprawy ustaleniach faktycznych.
Przy braku apelacji na niekorzyść oskarżonego – w tej części sprawy – należałoJ. W. (1)od popełnienia czynu z pkt 16 aktu oskarżenia uniewinnić w postępowaniu odwoławczym.
Zakazreformationis in peiuspowoduje bowiem ograniczenie uprawnień Sądu odwoławczego do czynienia zmian w zakresie ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej i wymiaru kary, nawet jeśli prowadzi to do kolizji z zasadą trafnej represji karnej, stanowiąc przeszkodę, dla zastosowania wobec oskarżonego właściwych i pełnych konsekwencji prawnych. Dlatego też w wypadku gdy wyrok nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego co do orzeczenia o winie sąd odwoławczy na skutek związania zakazemreformationis in peiusnie może ani dokonać nowych, niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych, w tym także w zakresie opisu przypisanego czynu, np. poprzez uzupełnienie (dookreślenie) jego znamion, ani w tym celu uchylić wyroku i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji – gdy sąd odwoławczy dochodzi do wniosku, że przy dokonanych ustaleniach faktycznych przypisane oskarżonemu zachowanie nie wyczerpuje wszystkich znamion przestępstwa, a tych ustaleń ani on, ani ewentualnie Sąd pierwszej instancji w razie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie mogą już zmienić z uwagi na zakazy wynikające zart. 434 § 1 i art. 443 k.p.k.– zachodzi konieczność uniewinnienia oskarżonego w instancji odwoławczej na podstawieart. 414 § 1 kw zw. zart. 17 § 1 pkt 1-2– w zw. zart. 458 oraz art. 437 § 2in principiok.p.k.(vide: D. Świecki – Apelacja w postępowaniu karnym, W-wa 2011 str. 199 in. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2004 r. – sygn. V KK 4/04 OSN 2004 r. z. 4 p. 66).
W części odnoszącej się do skazania oskarżonychJ. W. (1)za czyny z pkt12 i 13 aktu oskarżenia, aM. W. (1)za czyny z pkt 17, 18, 19 aktu oskarżenia Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zarzuty apelacji obrońców obu oskarżonych czy to określone jako obraza przepisów postępowania – art. 5 § 2 (apelacja obrońcy oskarżonegoW.),art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.(apelacja obrońcy oskarżonegoW.), czy nadto jako błąd w ustaleniach faktycznych (apelacja obrońcy oskarżonegoW.) nie mogły być podzielone. Poprzestają one na kwestionowaniu oparcia ustaleń Sądu wyłącznie na zeznaniach świadka koronnegoM. S. (2)– bądź to przez twierdzenie, że nie mogą one stanowić jedynego dowodu winy oskarżonych, bądź przez poddanie w wątpliwość jego wiarygodności.
Sąd Apelacyjny przedstawił powyżej argumenty za nietrafnością poglądu o niemożności dokonania ustaleń wyłącznie w oparciu o zeznania świadka koronnego i podtrzymuje je w tej części sprawy. Natomiast analiza zeznań świadkaM. S.– obszernych, konsekwentnych i dostatecznie szczegółowych (vide: k. 1360-1366 i k. 1374) wykazuje, że tworzą one pełny, logiczny i przekonujący opis zdarzeń objętych zarzutami z pkt 12, 13, 17, 18 i 19 aktu oskarżenia pozwalających na przypisanie obu oskarżonym winy w zakresie w jakim uczynił to Sąd pierwszej instancji. Ocena wiarygodności zeznań świadka jakiej dokonał Sąd jest swobodna, a nie dowolna – jak chcą skarżący – zgodna z regułamiart. 7 k.p.k.Co więcej Sąd dokonał jej uwzględniając całokształt zeznań tego świadka, a więc i jego postawę w toku postępowania. Tam gdzie uznał je za niewystarczająco przekonujące, bo rozbieżne, czy niejednoznaczne – nie uczynił ich podstawą ustaleń, a wobec zaistniałych wątpliwości uniewinnił oskarżonego (pkt 15 aktu oskarżenia).W tym stanie rzeczy brak podstaw do twierdzenia o jednostronności, czy stronniczości w orzekaniu. Swój pogląd na winę obu oskarżonych w tej części sprawy Sąd przekonując uzasadnił, co pozwala na instancyjną kontrolę tej części orzeczenia. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do podzielnia zarzutów obrazyart. 5 § 2 k.p.k.i błędnych ustaleń faktycznych z apelacji obrońcy oskarżonegoJ. W.w tej części sprawy zwłaszcza, że jej uzasadnienie poprzestaje (pkt I jej uzasadnienia) na pięciozdaniowym jedynie rozwinięciu „opisu” zarzutów, bez wykazania na czym miałyby konkretnie polegać uchybienia Sądu.
Podobnie za wyłącznie polemiczne uznać należało argumenty zawarte w uzasadnieniu apelacji obrońcy oskarżonegoM. W., przedstawiające własny, dowolny punkt widzenia skarżącego, na ustalenia i ocenę dowodów dokonana przez Sąd orzekający. W istocie wszystkie argumenty obecnie przedstawione w apelacji zostały odparte w pisemnych motywach wyroku, ich ponawianie nie może być skuteczne. Sąd Apelacyjny podziela pogląd Sądu Okręgowego na ustalenia i oceny w tej części sprawy.
Za oczywiście bezzasadny uznać należy zarzut obrazy prawa materialnego. Ten bowiem jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy do prawidłowych (niekwestionowanych) ustaleń faktycznych Sąd wadliwie zastosuje przepis prawa materialnego. W sprawie niniejszej skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne – co zarzut zart. 438 pkt 1 k.p.k.czyni bezprzedmiotowym.
Skarżący kwestionując danie wiary świadkowi koronnemu podnosi, że Sąd pominął zeznania „wszystkich innych świadków”, bądź uznał za niewiarygodną wersję przedstawioną przez oskarżonegoM. W.i kilkudziesięciu innych świadków nie wskazuje przy tym, którzy z przesłuchanych w toku postępowania świadków mieliby zeznawać na temat zarzutów stawianych oskarżonemuM. W.. Czyni to omawianą argumentację gołosłowną. Analiza zeznań świadków przesłuchanych w sprawie wskazuje, że jedynieśw. M. D.(k. 1853 akt) jednym zdaniem stwierdził, że „nigdy nie widział broni u oskarżonegoW.”, co w żaden sposób nie daje jeszcze podstaw do uznania zeznań świadka koronnego za niewiarygodnych – jak chce skarżący. Pozostali świadkowie w ogóle nie zeznawali na temat zarzutów stawianych temu oskarżonemu, co z kolei czyni argumenty obrońcy oderwanymi od realiów sprawy.
Jeśli natomiast uznać, że skarżący ma na myśli to, iż żaden z istotnych świadków nie potwierdził faktu istnienia i działalności zorganizowanej grupy przestępczej określanej jako „ożarowska”, to okoliczność ta również nie może przesądzić o niewiarygodności świadka koronnego, jak to trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, skoro świadkowie ci to w większości osoby odpowiadające w innych procesach o przestępstwa pozostające w związku z działalnością tej grupy, bądź pozostające w związkach podmiotowych, czy przedmiotowych z oskarżonymi w niniejszej sprawie. Kwestie tę dostrzegł trafnie Sąd Okręgowy (k. 7 uzasadnienia wyroku) oceniając wiarygodność św.S., a skarżący nie zdołał w/w argumentacją skutecznie podważyć tego poglądu sądu. Na koniec wskazać należy, w pełni respektując regułyart. 8 § 1 k.p.k., iż kwestia istnienia grupy „ożarowskiej” była już uprzednio przedmiotem rozpoznania – m.in. w sprawie XVIII K 181/09 Sądu Okręgowegow. W.w której to za branie w niej udziału wyrokiem z 15 lipca 2009 r. skazano pięć innych osób (k. 1383-1386 t. VIII akt). Również wspomnianyśw. M. D.przyznał się w sprawie Ap V Ds 74/09 Prokuratury Apelacyjnejw. W.(k. 1418 – 1421 t. VIII akt) do udziału w grupie(...), a następnie został za to skazany (zeznania z k. 1853). W tej sytuacji jego obecne twierdzenia, że była to grupa towarzyska, a nie przestępcza (k. 1853) trafnie zostały uznane za niezasługujące na wiarę.
W osobistym piśmie oskarżonego (k. 2466) brak jest innych, niewskazanych przez obrońcę argumentów do których należałoby się ustosunkować odrębnie.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadne zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoM. W..
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoP. M. (1)zważył Sąd odwoławczy co następuje.
Istotnie, skazanie tego oskarżonego za czyny przypisane mu w wyroku oparł Sąd na zeznaniachśw. M. J.– osoby, która współdziałała z oskarżonym w obrocie narkotykami. Sąd obszernie i przekonując wyjaśnił w motywach wyroku dlaczego świadkowi temu dał wiarę, a nie dał jej oskarżonemu zaprzeczającemu popełnieniu zarzucanych mu czynów. Co więcej, skarżący nie dostrzega, że swe rozstrzygnięcie Sąd oparł nadto na zeznaniach św.S.w których opisał on nie tylko swoją „współpracę” z oskarżonymM.w obrocie narkotykami, ale i obrót nimi między oskarżonym a św.J.(vide: k. 1358 do k. 1375 t. VII akt). Tym samym wbrew twierdzeniu skarżącego o „braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających wersję prezentowaną przez św.J.” (k. 9 apelacji) dowód taki istnieje i dawał Sądowi pierwszej instancji pełną podstawę do czynienia ustaleń faktycznych.
Powyższe czyni oczywiście bezzasadnymi zarzuty zpkt 2 i 4apelacji. Bezzasadne są również zarzuty zpkt 1 i 5(obrazaart. 7 k.p.k.i błąd w ustaleniach faktycznych). Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego dokonana przez Sąd ocena dowodów jest swobodna, logiczna i znajduje umocowanie w materiale dowodowym – a nie dowolna, czyli od dowodów oderwana. Przeciwnie, oparcie ustaleń na zeznaniach świadków wskazanych w apelacji (jejpkt 5), a oskarżonych (bądź skazanych) w innych sprawach o udział w grupie przestępczej i popełnianie w niej przestępstwa, a w sprawie niniejszej zaprzeczającym faktom – byłoby sprzeczne z doświadczeniem życiowym i prowadziło do błędnych ustaleń. Jak już wspomniano Sąd przekonująco umotywował swój pogląd na winę oskarżonego i ocena ta podlega ochronieart. 7 k.p.k., jako poczyniona zgodnie z jego regułami. Sąd nie obraził też przepisuart. 5 § 2 k.p.k., skoro nie zachodziły, w jego przekonaniu, wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego. Wyjaśnił również rozbieżności i nieścisłości w zeznaniach świadka w sposób przekonujący, nie są one tego rodzaju, by powodowały niemożności dokonania wiarygodnych ustaleń faktycznych.
Odnośnie zarzutu z pkt 3 apelacji stwierdzić należy co następuje.
W toku rozprawy w dniu 7 marca 2011 r. obrońca oskarżonegoP. M.wniósł o przesłuchanie w charakterze świadkaP. S.iS. S. (3)na okoliczności związane z oskarżonymiM.i świadkamiS.iJ., a nadto o „dołączenie z akt sprawy XVIII K 178/09 protokołów wyjaśnieni w/w osób, jak też protokołów zeznańP. N.” (k. 1726 t. IX akt).
W związku z tak ogólnikowym nieprecyzyjnym określeniem żądanych dokumentów Sąd wezwał obrońcę do wskazania konkretnych kart, których dotyczy wniosek (k. 1753 akt). Obrońca do zamknięcia przewodu sądowego nie wykonał tego polecenia, nie wskazał protokołów o „dołączenie” których wnosił, nie sformułował żadnej tezy dowodowej, która miałaby uzasadniać ich ewentualne ujawnienie. Na rozprawie 1 kwietnia 2011 r. (k. 1824) Sąd przesłuchał zawnioskowanych św.S.iS.. Obrońca oskarżonego składał na tej rozprawie liczne wnioski dowodowe (m.in. o ponowne przesłuchanieśw. P. N.– k. 1830), nie ponowił wniosku o dołączenie przedmiotowych protokołów. Na rozprawę w dniu 30 sierpnia 2011 r. (k. 2319 t. XII akt) przed zamknięciem przewodu sądowego obrońca nie zgłaszał wniosków dowodowych, nie żądał też uzupełnienia przewodu sądowego.
W tym układzie proceduralnym zarzut obrazyart. 4 i art. 167 k.p.k.przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań św.J.iS.złożonych w innej sprawie należy uznać za chybiony. Obrońca, jak wykazano, nie wykonała zalecenia Sądu, nie podała oznaczenia dowodu oraz okoliczności, które miały być udowodnione –art. 169 § 1 k.p.k.– tym samym w toku rozprawy wniosek w ogóle nie został zgłoszony w sposób umożliwiający jego przeprowadzenie. Jeśli zaś chodzi o jego przeprowadzenie z urzędu również nie było do tego podstaw, skoro przy braku zgłoszonej tezy dowodowej, Sąd nie dysponował wiedzą o treści owych zeznań i ewentualnej konieczności ich weryfikacji.
Istotnie natomiast Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął o zgłoszonym przez obronę wniosku o ponowne przesłuchanie św.P. N.(k. 1830 akt), ani świadka nie przesłuchał (ponownie), ani wniosku nie oddalił. Nie mniej, uchybienie to - ze względu na zgłoszoną tezę dowodową (okoliczności, które miały być udowodnione), a to okoliczność: czy świadek „brał udział w imprezach narkotykowych uP. M. (1)” (k. 1830) – w żadnym razie nie może być uznane za taką obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku. Okoliczność ta pozostaje bowiem bez jakiegokolwiek związku z przypisanymi oskarżonemu zarzutami.
Podobnie Sąd zachował się wobec wniosku o przesłuchanie świadkaS. W.(k. 1854). Ten wniosek oskarżonyM.zgłosił na okoliczność ustalenia czy świadek handlował narkotykami ze świadkiemS.. Jak natomiast wynika z apelacji (jej str. 5) dowód ten miał posłużyć do weryfikacji zeznań świadka koronnego w tej części zarzutów przeciwko oskarżonemuP. M., w której Sąd postępowanie przeciwko niemu umorzył (pkt 8, 9, 11 aktu oskarżenia). W tym stanie rzeczy oczywistym staje się, że wskazane uchybienie Sądu nie mogło mieć żadnego wpływu na treść orzeczenia skazującego w rozumieniuart. 438 pkt 2 k.p.k.
Z tych powodów za bezzasadne uznał Sąd zarzuty z pkt 3 apelacji.
Apelacja obrońcy w części motywacyjnej wskazuje na k. 5-8 wątpliwości jakich, zdaniem skarżącego, Sąd nie wyjaśnił. Również ta teza jest chybiona. Analiza wyroku i jego uzasadnienia odpowiada na wszystkie argumenty obrony (pkt 1-4). Jeżeli istnieją w tym względzie wątpliwości to po stronie skarżącego, a nie Sądu. Ten wskazał wyraźnie, że:

1
M. J.poznałP. M.około 1998 r.,

2
P. M.nabył odM. J.25 kg marihuany,

3
Dowodem potwierdzającym wersjeM. J.– jak już wykazano są zeznania św.S.,

4
P. M.sprzedałM. J.około 7 kg kokainy.

Pogląd skarżącego o wątpliwościach w kwestii powyższych ustaleń jest zatem chybiony i nie może prowadzić do korekty wyroku. Skarżący przedstawia swój własny pogląd na ich istnienie, nie wykazuje natomiast, że to Sąd miał wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, co jest niezbędne dla uznania zarzutu zart. 5 § 2 k.p.k.za trafny.
Na marginesie tylko wskazać należy, że w przedmiocie zarzutu z pkt 10 aktu oskarżenia Sąd rozstrzygnął wątpliwości co do ilości środków odurzających właśnie na korzyść oskarżonego przypisując mu udział w obrocie około 7 kg kokainy w sytuacji, gdy akt oskarżenia zarzucał mu obrót 15 kg i 43 000 tabletek extasy.
Z tych wszystkich przyczyn zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoP. M.uznał Sąd Apelacyjny za niezasadne.
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna w części, w której kwestionowała umorzenie postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.wobecP. M. (1)co do czynów z pkt 8, 9 i 11 aktu oskarżenia.
Istotnie, Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował pojęcie „tego samego czynu tej samej osoby” w kontekście rozumienia i konsekwencji prawnych czynu ciągłego zart. 12 k.k.O ile bowiem rzeczywiście sprawca skazany za czyn ciągły, nie może być następnie skazany za inne, np. później ujawnione, elementy tego samego czynu (ciągłego), to w sprawie niniejszej taki układ proceduralny w ogóle nie ma miejsca.
P. M.został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 8 stycznia 2008 r. – sygn. II K 479/07 za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 i w zw. zart. 65 1 k.k.popełnione w okresie od 2003 do 2005 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skutkuje to „w tym przedziale czasu powagą rzeczy osadzonej co do kwalifikacji z art. 56 ust. 3 w/w ustawy” (vide: k. 21 uzasadnienia wyroku).
Pogląd taki jest oczywiście błędny. Kwestia powagi rzeczy osadzonej w związku z czynami ciągłymi nie sprowadza się do tożsamości kwalifikacji prawnej, a tożsamości czynu. Wynika to wprost z treściart. 12 k.k., który mówi o „jednym” czynie i treściart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., który mówi o „tym samym” czynie.
P. M. (1)wspomnianym wyrokiem (k. 426-432 t. III) skazany został za to, że: w okresie od 2003 r. do 2005 r. wK.… uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w ten sposób, że zbyłP. M. (3)… około 400 gram kokainy. Zachowanie tożsamości czynu ciągłego w rozumieniuart. 12 k.k.uniemożliwiałoby odrębne skazanie oskarżonego za inne (jednostkowe) czyny, ale polegające na zbyciu we wskazanym okresieP. M. (3)wK.dodatkowych dawek (ilości) kokainy – nieujawnionych w prawomocnie ukończonym postępowaniu.
W żadnym razie nie można natomiast przyjąć, że tożsamymi w rozumieniuart. 12 k.k.z czynem ciągłym przypisanym w/w wyrokiem, a więc „jednym”, „tym samym” czynem są czyny zarzucane oskarżonemu w sprawie niniejszej w pkt 8, 9, 11 aktu oskarżenia polegające na udziale w obrocie z innymi osobami, w innych miejscowościach, innymi rodzajami narkotyków. Nie są jednym, tym samym czynem. O tożsamości czynu decyduje nie tylko związek czasu i przestrzeni, ale i zachowanie wyodrębnione przez znamiona czynności sprawczej. W konsekwencji zaś zakres prawomocności orzeczenia określony jest tym o czym Sąd orzekł.W sprawie Sądu Rejonowegow. K.orzekał on o zbyciu przez oskarżonego kokainyP. M., a nie, jak w sprawie niniejszej, zbyciu amfetaminy wW.M. S., czy wB.zbyciu 3000 sztuk tabletek extasyA. D.(pkt 11 i 8 aktu oskarżenia). Orzeczenie Sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania uwzględniało tylko element czasu (i kwalifikacji prawnej) pominięto element przestrzeni i kwestie tożsamości czynów – dlatego jako błędne nie mogło się ostać i musiało podlegać uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji będzie miał na uwadze wskazane zapatrywanie prawne zgodnie zart. 442 § 3 k.p.k.
Tylko na marginesie wskazać można że pogląd o kryterium czasu i kwalifikacji – jako wystarczającym dla postąpienia po myśliart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.– w przypadku uprzedniego skazania za czyn ciągły, prowadziłby do swoistego „immunitetu” dla sprawcy nabywającego i zbywającego w dowolnym miejscu, we współdziałaniu z dowolnymi osobami, dowolnych rodzajów i ilości środków narkotycznych. To zaś stoi w sprzeczności z istotą unormowań zart. 12 k.k.i zart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.(vide: m.in. OSN – 2011 z. 2 p. 14; 2012 z 2. p. 13;(...)z. 7-8 p. 55; 2002 z. 1-2 p. 2).
Z tych wszystkich przyczyn uwzględniając zarzut braku podstaw do umorzenia wobec oskarżonegoP. M.postępowania o czyny z pkt 8, 9 i 11 aktu oskarżenia orzekł Sąd Apelacyjny jak w pkt II. 1 wyroku.
Za niezasadne uznał natomiast Sąd Apelacyjny zarzuty apelacji prokuratora oparte o podstawę zart. 438 pkt 4 k.p.k.
W odniesieniu do oskarżonegoP. K.zarzut rażącej niewspółmierności kary i wniosek o jej podwyższenie i wymierzenie bez warunkowego zawieszenia wykonania nie mógł być uwzględniony jako, że skarżący nie odniósł się do argumentów, które skłoniły Sąd pierwszej instancji do takiego rozstrzygnięcia. Uznał bowiem Sąd, że rola tego oskarżonego w przypisanym wspólnie z innymi przestępstwie była podrzędna. Skarżący w żaden sposób nie podważył tego argumentu, stwierdzając jedynie ogólnikowo, że wobec tego oskarżonego nie zaistniały okoliczności uzasadniające warunkowe zawieszenie wykonania kary. Nie można uznać, że to jest wystarczające dla podzielenia zarzutu apelacji i orzeczenia na niekorzyść oskarżonego.
W odniesieniu do oskarżonegoW.iW.skarżący wniósł o orzeczenie w miejsce wymierzonych kar 1 roku pozbawienia wolności, kar – po 2 lata (czyny z pkt 12, 18, 19 aktu oskarżenia). W tej części uznał Sąd Apelacyjny, że tak formułowane wnioski nie dają podstaw do oceny, że kary orzeczone są rażąco niewspółmierne. Rażąco, a więc w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować, sprawiającym, że w odczuciu społecznym kary są niesprawiedliwe. Nie dostrzegając w realiach sprawy tak drastycznej różnicy ocen, uznał Sąd odwoławczy zarzuty w tej części apelacji za niezasadne.
W odniesieniu do oskarżonegoP. M.karę 4 lat pozbawienia wolności za czyn z pkt 6 aktu oskarżenia, a więc udział w obrocie znaczna ilością marihuany, a nie innego „ciężkiego” środka odurzającego uznać należało, za stosowną. Podobnie za stosowną uznać należało karę za czyn z pkt 7 aktu oskarżenia, a więc nabycie 50 gram kokainy (w akcie oskarżenia zarzucano oskarżonemu nabycie 2 kg kokainy i 1,5 kg marihuany).
Te same argumenty tyczą kary za czyn z pkt 10 aktu oskarżenia. Długoterminowa kara 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest stosowna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, nie razi niewspółmierną łagodnością. Istotnie, o ile, jak twierdzi skarżący, kary jednostkowe wymierzone oskarżonemuP. M.można uznać za stosunkowo łagodne, to w żadnym razie za rażąco niewspółmiernie łagodne. Dlatego i w tej części Sąd nie podzielił zarzutów apelacji oskarżyciela publicznego.
Powyższe czyni bezprzedmiotowymi zarzuty tej apelacji w odniesieniu do kar łącznych.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.