Sąd Okręgowy w Krakowie
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Cz 2605/13
Data wyroku: 2013-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Łoboz, Barbara Baran, Krzysztof Wąsik

Sygn. akt II Cz 2605/13

POSTANOWIENIE
Dnia 15 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny- Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Barbara Baran (spraw.)
Sędziowie:  SSO Małgorzata Łoboz
SSR Krzysztof Wąsik

po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela –(...)Banku Spółdzielczego wW.
przy uczestnictwie dłużnikaT. A.
na skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Wadowicach z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt I Co 2316/12

postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Wadowicach odrzucił skargę dłużnikaT. A.na czynność komornika polegającą na przystąpieniu do ponownego opisu i oszacowania nieruchomości dłużnika. Sąd bowiem – wobec faktu, że skarga była dotknięta brakami - wezwał dłużnika o ich uzupełnienie, dłużnik zaś nie podjął wezwania. W konsekwencji wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone a skoro termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie, skargę odrzucono na podstawieart. 7673k.p.c.
Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że na podstawieart. 139 § 3 k.p.c.wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone dłużnikowi.

W zażaleniu na to postanowienie dłużnik domagał się jego uchylenia oraz uwzględnienia skargi. Kwestionował sformułowanie z uzasadnienia orzeczenia o pozostawieniu wezwania ze skutkiem doręczenia w aktach podnosząc, że ze wskazanego przez sądart. 139 § 3 k.p.c.możliwość taka wobec osoby fizycznej wynikać może jedynie z niemożności doręczenia z powodu braku danych o miejscu zamieszkania i adresu, i to pod warunkiem, że nowe miejsce zamieszkania nie jest sądowi znane. Tymczasem dłużnik podał swój adres, zaś dane stron są znane z akt egzekucyjnych. Skarga na czynności komornika nie wszczyna nowego postępowania, lecz jest pismem w toku postępowania egzekucyjnego i nie ma potrzeby ponownego podawania danych stron. Zdaniem dłużnika sąd bezpodstawnie zastosowałart. 139 § 3 k.p.c., skoro adres dłużnika był sądowi znany także z innych postępowań z jego udziałem.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Doręczenie korespondencji w postępowaniu cywilnym może przybrać formę doręczenia właściwego (czyli do rąk adresata) lub doręczenia zastępczego (czyli do rąk dorosłego domownika lub innych osób wymienionych wart. 138 k.p.c., jeżeli nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma). Doręczeniem zastępczym jest także forma opisana wart. 139 § 1 k.p.c., polegająca na skorzystaniu z pośrednictwa operatora pocztowego i dwukrotnym awizowaniu przesyłki, której nie udało się doręczyć do rak adresata. Szczegółowy sposób postępowania w takim wypadku określarozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym.Dwukrotnie awizowana i nieodebrana przez adresata przesyłka podlega odesłaniu do sądu i jest uznawana za doręczoną.
Tak właśnie było w niniejszym postępowaniu. Mimo błędnie wskazanego przez sąd I instancji przepisuart. 139 § 3 k.p.c.(który nie ma tu zastosowania, bowiem nie miała miejsca zmiana adresu dłużnika) sąd ten prawidłowo przyjął, że wystąpił skutek doręczenia dłużnikowi korespondencji, zawierającej wezwanie o uzupełnienie braków skargi. W aktach bowiem (k. 7) znajduje się dwukrotnie awizowana, zwrócona przez pocztę przesyłka adresowana do dłużnika. Datą doręczenia jest data, w której upłynął termin do odbioru pisma złożonego w urzędzie pocztowym.
Nie doszło zatem do uchybienia w zakresie doręczenia dłużnikowi wezwania o uzupełnienie braków skargi. Zaznaczyć też należy, że stosownie do treściart. 767§ 3 k.p.c.skarga winna czynić zadość wymogom pisma procesowego (art. 126 § 1 i 2 k.p.c.) i spełniać wymogi określone w przywołanymart. 767 § 3 k.p.c.Jeśli jest w tym względzie dotknięta brakami formalnymi lub fiskalnymi, sąd jest zobligowany do wezwania skarżącego o ich uzupełnienie pod rygorem odrzucenia skargi – tak też postąpił sąd w niniejszej sprawie.
Zachodzi natomiast inna okoliczność, która prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Komornik podlega nadzorowi judykacyjnemu sądu (art. 759 § 2 k.p.c.) i nadzorowi służbowemu prezesa sądu, przy którym działa. Uprawnienia nadzorcze sądu o charakterze prewencyjnym (wydawanie zarządzeń zmierzających do należytego wykonania egzekucji) lub represyjnym (usuwanie spostrzeżonych uchybień) przysługują w postępowaniu ze skargi na czynności komornika oraz wówczas, gdy jest to pożądane w interesie społecznym. Sąd oczywiście nie może przy tym naruszać prawomocnych czynności komornika. Specjalna, niejednorodna funkcja skargi na czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym polega na tym, że jest ona nie tylko środkiem zaskarżenia dla stron, ale stanowi również dogodne narzędzie nadzoru sprawowanego przez sąd i prezesa sądu rejonowego na podstawieart. 759 § 2 k.p.c.orazart. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji.Art. 7673k.p.c.wskazany przez sąd jako podstawa wydanego orzeczenia pozwala na odrzucenie spóźnionej lub dotkniętej brakami skargi, chyba że sąd uzna, iż zachodzi podstawa do podjęcia czynności na podstawieart. 759 § 2 k.p.c.Brzmienie tego przepisu oznacza, że sąd odrzuca skargę z przyczyn określonych wart. 7673in principiok.p.c.tylko wtedy, gdy nie zachodzą powody do podjęcia czynności na podstawieart. 759 § 2 k.p.c.; jeżeli uzna, że powody te występują, odrzucenie skargi jest niedopuszczalne (uchwała SN z 30 maja 2012 r., sygn. III CZP 11/12). Jeżeli jednak skarga dotknięta brakami wymienionymi wart. 7673in principiok.p.c.nie zawiera elementów pozwalających na uznanie, iż zachodzą podstawy do podjęcia czynności przewidzianych wart. 759 § 2 k.p.c., do wspomnianej konwersji nie dochodzi, a sąd skargę odrzuca.
W niniejszej sprawie w skardze dłużnika znalazły się twierdzenia o istnieniu podstaw do umorzenia postępowania. Sąd I instancji – jak wynika z treści uzasadnienia – nie zajął się badaniem okoliczności opisanych wart. 7673po spójniku „chyba, że” i w konsekwencji nie wypowiedział się w tej kwestii. Przebieg postępowania wskazuje na to, że badana była jedynie formalna strona skargi a działania sądu nakierowane na uzupełnienie jej braków. Konieczne jest zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy zbadanie przez sąd, czy zachodzi podstawa do podjęcia czynności na podstawieart. 759 § 2 k.p.c.Dopiero wówczas, gdy sąd uzna, że takiej podstawy nie ma – skarga jako dotknięta brakami będzie podlegała odrzuceniu.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawieart. 386 § 4w zw. zart. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.