Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 30/13
Data wyroku: 2013-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara du Château, Lech Lewicki, Bohdan Tracz
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 148 § 2 pkt 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 30/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Bohdan Tracz

Sędziowie:

SA Lech Lewicki
SA Barbara du Château (sprawozdawca)

Protokolant

st. prot. sądowy Agnieszka Grzywna

przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r.
sprawyP. B.oskarżonego zart. 148 § 2 pkt 2 kkw zb. zart. 280 § kkw zw. zart. 11 § 2 kk
W. B.oskarżonego zart. 239 § 1 k.k.w zb. zart. 163 § 1 pkt 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt IV K 45/11

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
na poczet orzeczonej wobecP. B.kary pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania również od dnia 31 października 2012 r. do dnia 20 marca 2013 r;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych - adw.F. P.oraz adw.M. J.– Kancelarie Adwokackie wL.po 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduw postępowaniu odwoławczym odpowiednioP. B.iW. B.;

IV
zwalnia oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję i określa, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

1
P. B.został oskarżony o to, że:

w dniu 19 lutego 2010 r. wK., woj.(...)działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życiaT. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dusił gwałtownie wymienionego rękami za szyję, doprowadzając go do stanu bezbronności, a następnie w mechanizmie dławienia do zgonu, po czym zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie około 250 zł
tj. o czyn zart. 148 § 2pkt 2 kkw zb. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11§2 kk,

2
W. B.został oskarżony o to, że:

w dniu 19 lutego 2010 roku wK., województwa(...), działając w celu utrudnienia postępowania karnego, pomagał sprawcy przestępstwa zabójstwa uniknąć odpowiedzialności karnej poprzez podpalenie w celu zatarcia śladów przestępstwa mieszkania zajmowanego przezT. G.i sprowadził tym samym zdarzenie, które stanowiło zagrożenie dla mienia w wielkich rozmiarach w postaci pożaru,
tj. o czyn zart. 239§1 kkw zb. zart. 163§1 pkt 1 kk,.

Wyrokiem z dnia 31 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Lublinie, IV Wydział Karny oskarżonegoP. B.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, który zakwalifikował jako przestępstwo określone w art.. 148§ 1 kkw zb. zart.280 § 1 kkw zw. zart.11 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 listopada 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy o Policji (Dz. U. Nr 240 z 2010r., poz. 1602) i na podstawie w/w przepisów skazał oskarżonego, przyjmując jako podstawę wymiaru karyart. 148 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 listopada 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy o Policji (Dz. U. Nr 240 z 2010r., poz. 1602) na karę 15 (piętnaście) lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonemuP. B.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie związany z zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem od dnia 21 czerwca 2010 r.. do dnia 31 października 2012r.

W. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który zakwalifikował jako przestępstwo określone wart. 239§1 kkw zb. zart.163§1 pkt 1 kkw zw. zart. 11§2 kki za czyn ten na mocy w/w przepisów skazał oskarżonego, biorąc za podstawę wymiaru karyart. 163§1 pkt 1 kkw zw. zart. 11§3 kkna karę roku i 10(dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonemuW. B.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie związany z zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem od dnia 31 maja 2010 r.. do dnia 30 maja 2011r.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.F. P.(Kancelaria Adwokacka wL.) kwotę 2656,80 zł (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoP. B.udzieloną z urzędu.
Zwolnił oskarżonychP. B.iW. B.od uiszczenia opłat, zaś wydatkami obciążył w całości Skarb Państwa.

Od opisanego wyżej wyroku apelacje wnieśli obrońcy obu oskarżonych.

Obrońca oskarżonegoP. B.zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoP. B.i wyrokowi temu zarzucił:
rażącą niewspółmierność orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji dyrektyw wskazanych wart. 53 kk, a mianowicie przywiązanie przez Sąd I instancji zbyt małej wagi do okoliczności łagodzących, w szczególności do niekaralności oskarżonego, przyznania się do winy czy okazania przez oskarżonego żalu i skruchy z powodu śmierci pokrzywdzonego.

Wniósł o zmianę powyżej wskazanego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze, oscylującym w dolnej granicy zagrożenia ustawowego.

Obrońca oskarżonegoW. B.zaskarżył wyrok w części dotyczącejW. B., zarzucając mu:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.

Wniósł o zmianę zaskarżonej części wyroku poprzez uznanie oskarżonego za niewinnego zarzucanego mu czynu.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:wniesione apelacje jako oczywiście bezzasadne nie podlegały uwzględnieniu. Wobec treściart. 457§2 kpkpisemne motywy zapadłego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia będą odnosić się wyłącznie do apelacji pochodzącej odobrońcy oskarżonegoP. B., jako że tylko ta strona złożyła w tym przedmiocie stosowny wniosek.
Skarżący wywodzi, że wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w rozmiarze 15 lat jest nazbyt surowa i podnosi, że jest to efektem nie dostrzeżenia przez sąd I instancji okoliczności łagodzących w postaci młodego wieku sprawcy, jego przyznania się do winy i wyrażenia skruchy.
Należy zatem podkreślić, że nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać postawienie skutecznego zarzutu jej rażącej niewspółmierności. Kara tylko wtedy może być uznana za rażąco surową, kiedy, w kontekście wszystkich okoliczności odnoszących się do czynu i osoby sprawcy, nie można jej zaakceptować. Tymczasem ta wymierzonaP. B.jawi się jako sprawiedliwa, adekwatna, słowem współmierna.
Oskarżony, z chęci zysku, pozbawił życia znanego mu osobiście, znacznie starszego od siebie, bezbronnego mężczyznę. W momencie gdy ten odmówił mu udzielenia pożyczki przedsięwziął wobec niego agresywne i niebezpieczne w skutkach działania polegające na gwałtownym duszeniu go rękami za szyję i je kontynuował, doprowadzając do zgonu swej ofiary. Realizując powzięty zamiar wykorzystał swą fizyczną przewagę nad pokrzywdzonym, jego kompletne zaskoczenie zaistniałą sytuacją, działał szybko, bezwzględnie, nie dając pokrzywdzonemu jakichkolwiek szans na zachowanie życia.
Faktem jest, że pojawiły się u oskarżonego refleksja, skrucha, żal z powodu śmierci pokrzywdzonego i sąd nie wątpi, że są to uczucia szczere, tym niemniej należy zauważyć, że nastąpiło to dopiero w obliczu ujawnienia zbrodni, w obliczu nieuchronności kary. Okoliczności te nie mogą zatem mieć dominującego znaczenia przy jej wymiarze, jak postuluje w apelacji skarżący.
Obrońca eksponuje nadto młody wiek oskarżonego, jego przyznanie się do winy, dotychczasową niekaralność. Rzecz jednak w tym, że te okoliczności zostały przez sąd I instancji dostrzeżone i należycie uwzględnione przy kształtowaniu wysokości kary.
Oskarżony wprawdzie po raz pierwszy postąpił wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu ale popełniona przez niego zbrodnia, bacząc na towarzyszące jej okoliczności (nieodwracalny skutek w postaci zgonu pokrzywdzonego, determinacja, błahy powód) nie pozwalają by orzeczoną karę uznać za niewspółmiernie surową, zwłaszcza w obliczu faktu, że, pokrzywdzony w żaden sposób nie przyczynił się do tak drastycznej eskalacji przemocy ze strony oskarżonego;
P. B.wychował się w rodzinie wydolnej wychowawczo, nie był pozbawiony prawidłowych wzorców zachowania, miał wpływ na pokierowanie swoją drogą życiową. Tymczasem, mimo że jest osobą sprawną intelektualnie, porzucił naukę, nie zdobył zawodu, nie miał sprecyzowanych planów na przyszłość, określonych celów życiowych. W optyce tych okoliczności dotychczasowa niekaralność oskarżonego, jego pozytywna opinia środowiskowa nie mogą być potraktowane, jako okoliczności wyjątkowe, istotne na tyle by uzasadniały ingerencję w rozmiar orzeczonej wobec niego kary. Przecież postawa zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, zasadami współżycia społecznego etyką, moralnością winna stanowić standard, winna cechować każdego dorosłego, sprawnego intelektualnie, bez mankamentów psychicznych, człowieka, a takowym bez wątpienia jest właśnieP. B.. W tych warunkach zarówno młody wiek oskarżonego, jak też jego dotychczasowa niekaralność nie mogą samodzielnie przemawiać za sięgnięciem po karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, o co postuluje w apelacji skarżący.
Te racje wespół z aprobatą dla dokonanej przez sąd i instancji oceny zebranych w sprawie dowodów, racjonalności wyprowadzonych wniosków z tych uznanych za wiarygodne, prawidłowej oceny prawnej zachowania oskarżonego, zadecydowały o uznaniu wywiedzionej w sprawie apelacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
W tym stanie rzeczy, jak również wobec braku uchybień o jakich mowa wart. 439 i 440 kpk, Sad Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.