Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 475/13
Data wyroku: 2013-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 288 § 2 kk

1 Ds. 855/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w V Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Anna Olszewska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Wrocław Stare MiastoMałgorzaty Dziewońskiej
po rozpoznaniu sprawy:

1
D. K.synaB.iK.z d.K.,ur. (...)weW.,PESEL (...)

2
M. S.synaM.iJ.z d.(...),ur. (...)weW.,PESEL (...)

oskarżonych o to, że: w dniu 20 stycznia 2013 r. weW., działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez kopanie drzwi i wyłamanie zamka, włamali się do mieszkania przyul. (...), a następnie usiłowali zabrać mienie nieustalonej wartości, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na brak przedmiotów wartościowych, czym działali na szkodęZ. J.,
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 1 kk

I
uznaje oskarżonychD. K.iM. S.za winnych tego, że w dniu 20 stycznia 2013 r. weW., działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez kopanie i wyłamanie zamka uszkodzili drzwi wejściowe do mieszkania przyul. (...), powodując straty w kwocie 500 zł na szkodęZ. J., przyjmując jednocześnie, ze czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, tj. przestępstwo zart. 288  § 2 kki za to na podstawieart. 288 § 2 kkwymierza oskarżonemuD. K.karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś postępowanie przeciwkoM. S.na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkorazart. 67 § 1 i 2 kkwarunkowo umarza na okres 2 (dwóch) lat próby;

II
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuD. K.na okres 2 (dwóch) lat próby;

III
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemuD. K.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 12 lutego 2013 r. do dnia 13 lutego 2013 r.;

IV
zobowiązuje oskarżonych solidarnie do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoZ. J.kwoty 500 zł, przy czym za podstawę tego obowiązku w odniesieniu doM. S.przyjmujeart. 67 § 3 kk, zaś w odniesieniu doD. K.–art. 46 § 1 kk;

V
na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ust.1 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od obu oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości po 70 zł, zaś na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychodstępuje od wymierzenia im opłat.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W listopadzie 2012 r.D. K., wraz ze znajomymi wśród których byłD. S., spożywał alkohol w mieszkaniuM. S.przyul. (...)weW..
W pewnej chwiliD. S.opuścił towarzystwo. Po jego wyjściuD. K.zauważył brak dwóch laptopów.
D. K.próbował skontaktować się zD. S.i odzyskać laptopy, a kiedy próby te nie powiodły się, zgłosił kradzież w Komisariacie PolicjiW.. Postępowanie prowadzone w tej sprawie pozostaje aktualnie zawieszone.
D. K.ustalił, żeD. S.przebywa w jednym z mieszkań przyul. (...)weW..
W dniu 20 stycznia 2013 r. w godzinach wieczornych udał się pod ten adres razem zM. S.. Mężczyźni pukali do drzwi lokalu, a następnie – uważając, że obecny w środkuD. S.nie chce im otworzyć – wyważyli je. Przekonawszy się, że w środku nikt nie przebywa i nie ma tam także laptopów,D. K.iM. S.opuścili pomieszczenie.
Szkodę wyrządzoną przez oskarżonych właściciel mieszkania oszacował na 500 zł.

Dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. K.k. 81
M. S.k. 82
zeznania świadków:Z. J.k. 88
N. K.k. 8, 9
informacjaKPWrocław(...)k 85

D. K.jest żonaty, na utrzymaniu ma dwoje dzieci; był wcześniej karany sądownie.

Dowód: wywiad w trybieart. 213 kpkk. 39
dane o karalności k. 41 – 42

M. S.jest kawalerem, nie mającym nikogo na utrzymaniu; nie był dotychczas karany sądownie.

Dowód: wywiad w trybieart. 213 kpkk. 47
dane o karalności k. 45
odpis wyroku k. 48

Przesłuchani w charakterze oskarżonychD. K.iM. S.nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu. Obaj wyjaśnili, że nie działali z zamiarem dokonania kradzieży z mieszkania przyul. (...), a poszli tam wyłącznie z zamiarem odzyskania laptopów skradzionych przezD. S.. Obaj oskarżeni przyznali, że aby wejść do mieszkania, wyłamali drzwi wejściowe, wyrazili jednocześnie gotowość naprawienia wyrządzonej ich działaniem szkody.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, nie znajdując dowodów pozwalających na skuteczne podważenie ich stanowiska.
Przyznając relacjomD. K.iM. S.walor wiarygodności, Sąd miał na uwadze, że relacje te były wzajemnie zbieżne oraz niezmienne w toku postępowania. Obaj oskarżeni przyznali się przy tym do uszkodzenia mienia na szkodęZ. J., nie kwestionowali zatem swojej obecności na miejscu zdarzenia, a co za tym idzie musieli liczyć się z konsekwencjami popełnienia czynu zabronionego.
Wyjaśnienia oskarżonych korespondowały z zeznaniami świadkówN. K.iZ. J..
PokrzywdzonyZ. J.potwierdził fakt zniszczenia drzwi wejściowych do mieszkania, przecząc jednocześnie, aby cokolwiek zginęło z lokalu. Według oświadczenia pokrzywdzonego – w mieszkaniu nie było żadnych wartościowych przedmiotów.
ZeznaniaZ. J.Sąd uznał za wiarygodne, bowiem były one rzeczowe, logiczne i obiektywne. W ocenie Sądu również wartość szkody podawana przez pokrzywdzonego odpowiadała stanowi rzeczywistemu – kwota 500 zł z całą pewnością nie była wygórowana, zważywszy na konieczność zakupu i założenia nowych drzwi wejściowych do mieszkania.
RelacjeN. K.także – w ocenie Sądu – zasługiwały na wiarę. Świadek ta w sposób rzeczowy i obiektywny przedstawiała przebieg zdarzenia, nie przypisując sobie wiedzy, której w rzeczywistości nie posiadała.
N. K.podała wprawdzie, że mężczyzna, który wszedł do mieszkania pokrzywdzonego przebywał tam dłuższą chwilę – w ocenie świadka co najmniej około dwóch minut – jednak, zdaniem Sądu, okoliczność ta nie świadczyła jednoznacznie o tym, że przeszukiwał on mieszkanie w poszukiwaniu wartościowych przedmiotów.
Zdarzenie miało miejsce zimą, około godziny 21.00, w mieszkaniu – jak wynikało z relacji oskarżonych – nie było światła, niemożliwe zatem było stwierdzenia „na pierwszy rzut oka”, czy w lokalu znajdowały się poszukiwane przezD. K.laptopy.
Przypisywanie oskarżonym zamiaru dokonania kradzieży z włamaniem budzi wątpliwości również jeśli zwrócić uwagę na sposób, w jaki dostali się do mieszkania.
ŚwiadekN. K.zeznała, że jeden z mężczyzn najpierw kopał w drzwi, a następnie je wyłamał. Takie zachowanie z cała pewnością spowodowało hałas na klatce schodowej; oskarżeni musieli więc liczyć się z tym, że wywoła to zaniepokojenie innych mieszkańców, którzy mogą powiadomić Policję. Zdaniem Sądu, gdyby oskarżeni rzeczywiście działali z zamiarem kradzieży, dostaliby się do mieszkania w sposób bardziej dyskretny, nie budzący niczyjego zainteresowania, tymczasem oni w żaden sposób nie kryli się ze swoją obecnością w tym miejscu. Postępowanie oskarżonych wskazywało, że działali oni rzeczywiście w przekonaniu, iż realizują przysługujące im prawo poszukiwania skradzionych przedmiotów.
WyjaśnieniaD. K.w tym zakresie uwiarygodniała dodatkowo treść informacjiKPWrocław(...), potwierdzająca fakt prowadzenia – i zawieszenia – postępowania w sprawie kradzieży na jego szkodę laptopów.
Analizując zgromadzony materiał dowodowy, Sąd nie znalazł podstaw do przypisania oskarżonym sprawstwa czynu opisywanego w zarzucie aktu oskarżenia, uznając że materiał ten pozwala jedynie na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż dopuścili się oni zniszczenia mienia na szkodęZ. J..
Ustalenia te nie stanowiły naruszenia reguł wynikających z treściart. 399 § 1 kpk. Wyjście poza ramy oskarżenia mogłoby nastąpić bowiem wtedy, gdyby w grę wchodziło przyjęcie - oprócz znamion czynu zarzucanego w akcie oskarżenia - ponadto innych zdarzeń lub znamion czynu w stosunku do czynu zarzucanego (rozszerzenie jego zakresu) albo zastąpienie go zupełnie innymi znamionami. Nie może natomiast być mowy o wyjściu poza granice oskarżenia wówczas, gdy w wyniku postępowania dowodowego i dokonywanych ustaleń sąd przyjmie węższy zakres znamion czynu niż to zarzucono w akcie oskarżenia, eliminując znamiona lub łagodząc ich postać (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 04 grudnia 2012 r., sygn. akt V KK 118/12, LEX nr 1277779).

PrzypisującD. K.iM. S.sprawstwo występku zart. 288 kk, Sąd zakwalifikował ich czyn jako wypadek mniejszej wagi – mając na uwadze motywy, jakimi się kierowali, jak również relatywnie niewielką wysokość wyrządzonej szkody.
Okoliczności powyższe zadecydowały także o tym, że stopień winy sprawców i społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako nieznaczny, która to ocena również stanowiła przesłankę przyjęcia, że czyn ten stanowił występek zart. 288 § 2 kk.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dotychczasową niekaralnośćM. S.oraz drugorzędną rolę, jaką odegrał w popełnieniu inkryminowanego czynu, Sąd uznał za możliwe skorzystanie wobec niego z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania; decyzji takiej nie stała na przeszkodzie wysokość ustawowego zagrożenia karą przypisanego mu czynu.
Mając na uwadze rodzaj dobra, w jakie godził oskarżony, Sąd uznał za konieczne zakreślenie mu dwuletniego okresu próby, co powinno zmobilizować go do szczególnie pilnego przestrzegania porządku prawnego i zaniechania działań mogących w ten porządek godzić.
Rozważając kwestię wymiaru kary wobecD. K., Sąd uznał, że jego wcześniejsza karalność nie pozwalała na orzeczenie kary innej niż pozbawienie wolności, przy czym mając na uwadze motywację sprawcy i wysokość wyrządzonej jego działaniem szkody, Sąd nie dostrzegł potrzeby wymierzania mu kary surowszej niż 3 miesiące pozbawienia wolności.
Sąd stanął jednocześnie na stanowisku, że prewencyjne i resocjalizacyjne cele kary zostaną pełniej zrealizowane w przypadku pozostawienia oskarżonego w warunkach tzw. wolności kontrolowanej, przy zaniechaniu na obecnym etapie efektywnego wykonania kary. Świadomość możliwości zarządzenia wykonania tej kary, powinna skłonić oskarżonego do respektowania obowiązującego porządku prawnego i powstrzymania się od jego naruszania.
Na poczet orzeczonej karyD. K.zaliczono – w myślart. 63 § 1 kkokres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Względy słuszności uzasadniały zobowiązanie oskarżonych do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Orzeczenie w tym zakresie Sąd oparł w odniesieniu doD. K.o przepisart. 46 § 1 kk, zaś w odniesieniu doM. S.– oart. 67 § 3 kk.
Uwzględniając sytuację materialną i rodzinną obu oskarżonych, Sąd obciążył ich kosztami postępowania, odstępując jednak od wymierzenia im opłat.