Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 506/13
Data wyroku: 2013-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ireneusz Grodek, Tomasz Ignaczak, Andrzej Szawel
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Wolności, Apelacja
Podstawa prawna: art. 190a§1 kk

Sygn. akt IV Ka 506/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 października 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSA Andrzej Szawel (spr.)
Sędziowie SO Ireneusz Grodek
SO Tomasz Ignaczak

ProtokolantDagmara Szczepanik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Sławomira Kierskiego
po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 roku
sprawyJ. W.
oskarżonego zart. 190a§1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim
z dnia 25 czerwca 2013 roku     sygn. akt II K 1454/12

na podstawieart.437§1 kpk,art.438 pkt 1 kpk,art.634 kpkw związku zart.627 kpk,art.8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)

-

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce zawartego w punkcie 3 sformułowania „innymi członkami ich rodziny” wpisać(...);

w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. Z.- Kancelaria Adwokacka wT.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

zasądza od oskarżonego 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz 536,60 (pięćset trzydzieści sześć 60/100) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt IV Ka 506/13

UZASADNIENIE
J. W.został oskarżony o to, że w okresie od lipca 2012r. do 15 listopada 2012r. wT., woj.,(...), uporczywie nękałA. A. (1)i jej matkęU. A., w ten sposób, że w tym okresie podejmował liczne próby nawiązania kontaktu z nią oraz z jej najbliższymi, tj. matkąU. A.i córkąA.oraz oferował pomoc, a po jej odrzuceniu przezA. A. (1)wysyłał na portalach liczne wiadomości tekstowe typu sms, wiadomości na portalach społecznościowych typuF.,(...),G. G., w których domagał się m. in. natychmiastowego zwrotu pieniędzy, nazywając je złodziejkami i oszustkami oraz używając innych obraźliwych słów, jednocześnie grożącA. A. (1), że zniszczy jej wizerunek w miejscu zamieszkania oraz wśród znajomych, jak również grożącA. A. (3)umieszczeniem w gazecie obraźliwego ogłoszenia na jej temat, co wzbudziło u obu pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło ich prywatność,
tj o czyn zart. 190a § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckimwyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 roku w sprawie II K 1454/12 uznał oskarżonegoJ. W.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia i na podstawieart. 190a § 1 kkwymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat;
- na podstawieart. 72 § 1 pkt 7a kkzobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymywania się od kontaktowania z pokrzywdzonymiA. A. (1)iU. A.oraz z innymi członkami ich rodziny;
- na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 zobowiązał oskarżonego w okresie próby do zaniechania wszelkiego rodzaju działań wobec pokrzywdzonychA. A. (1)iU.A., które naruszałyby ich prywatność i dobre imię;
- na podstawieart. 71 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 20 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
- zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. Z.kwotę 442,80 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu;
- zasądził od oskarżonego 200 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie zwalniając go od opłaty i wydatków w pozostałej części.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez prokuratora i obrońcę oskarżonego.

Apelacja prokuratora wywiedziona została z podstawyart. 438 pkt 1 kpki zarzuciła wyrokowi obrazę przepisu prawa materialnego -art. 72 § 1 pkt 7a kk– poprzez nieokreślenie członków rodziny pokrzywdzonych, wobec których oskarżony pozostaje w obowiązku powstrzymywania się od kontaktowania, podczas gdy przepisart. 72 § 1 pkt 7a kknakłada na Sąd obowiązek określenia osób objętych zakazem kontaktowania się.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zobowiązanie oskarżonego do powstrzymywanie się w okresie próby od kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzonymiA. A. (1)iU. A.orazA. A. (5), a w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.
Apelacja obrońcy jak wynika z jej treści wywiedziona została z podstawyart. 438 pkt 1,2,3 i 4 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
- obrazę przepisu prawa materialnego -art. 190a § 1 kk- przez uznanie, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu;
- obrazę prawa procesowego poprzez bezpodstawne uchylanie pytań obrońcy;
- błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie tezy, że zgromadzone w niniejszej sprawie materiały pozwalają na stwierdzenie, iż oskarżony wypełnił swym zachowaniem znamiona czynu zart. 190a § 1 kk;
- rażącą niewspółmierność kary poprzez nieskorzystanie z instytucji umorzenia względnie warunkowego umorzenia postępowania.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego, względnie umorzenie bądź warunkowe umorzenie postępowania karnego ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Nie zasługuje na uwzględnienie apelacja obrońcy.
Nie sposób zaakceptować żadnego z zawartych w niej zarzutów.
Rozstrzygając o sprawstwie i winie oskarżonego Sąd Rejonowy wziął pod uwagę całokształt zgromadzonych i ujawnionych w sposób prawidłowy dowodów.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonująco wykazał, jakie konkretnie dowody doprowadziły do uznania, iż oskarżonego należy uznać za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 190a § 1 kk.
OskarżonyJ. W.wysyłając obraźliwe i niekiedy wulgarne sms-y, a także wiadomości tekstowe za pośrednictwem portali społecznościowych, wykonując telefony do pokrzywdzonychA. A. (1)iU. A.- biorąc pod uwagę tak treść komunikatów jak ich ilość - działał w zamiarze ustawicznego dręczenia, niepokojenia pokrzywdzonych.
Zachowanie takie, wbrew stanowisku apelującego, nie wskazuje, że obrane przez oskarżonego formy komunikacji z pokrzywdzonymi miały na celu odzyskanie pieniędzy.
Nie sposób czynić zarzutu Sądowi I instancji, iż dopuścił się naruszenia prawa do obrony oskarżonego w sytuacji, kiedy uchylał pytania obrońcy, próbującego dowieść, że poczucie zagrożenia jakie odniosła ze strony oskarżonego pokrzywdzonaA. A. (1)miało związek z jej udziałem w programie kulinarnym emitowanym w stacji(...). Fakt ten – jak słusznie uznał Sąd I instancji - nie miał dla sprawy żadnego znaczenia.
Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne są prawidłowe i odpowiadają zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu.
Wymierzona oskarżonemu kara jest współmierna do zawinienia i nie sposób dopatrzyć się w niej cech rażącej niewspółmierności.
Odnośnie apelacji prokuratora stwierdzić należy, iż sformułowany w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie określenia „innych członków rodziny” zasługuje na uwzględnienie.
Rację ma skarżący, iż Sąd obejmując ochroną w sposób określony w art. 72 § 1 pkt 7a innych członków rodziny pokrzywdzonych, winien personalnie wskazać te osoby. Wymóg ten jest przewidziany głównie w kontekście stosowania się oskarżonego do określonego w powołanym przepisie zakazu. Nie mając wiedzy jakie personalnie osoby należą do rodziny pokrzywdzonych oskarżony nie mógłby w sposób odpowiedni przestrzegać tego zakazu. Poza tym brak określenia osób chronionych przez nałożenie obowiązku określonego w ww. przepisie powodowałby trudności w egzekwowaniu ewentualnej odpowiedzialności związanej z naruszeniem tego zakazu.
Mając powyższe na uwadze należało w miejsce innych członków rodziny wpisać córkęA. K. (1). W tym zakresie zaszła konieczność zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Podstawę prawną zasądzenia na rzecz obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej poniesionych w sprawie stanowiły przepisy§ 14 ust. 2 pkt 4, § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn. Dz. U. 2013 poz. 461).
O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o przepisy wskazane w części dyspozytywnej wyroku.