Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 96/13
Data wyroku: 2013-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Sałańska-Szumakowicz, Grażyna Czyżak, Lucyna Ramlo
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury
Podstawa prawna: art. 15 lit. b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu ,Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.)

Sygn. akt III AUa 96/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2013 r.

Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku

w składzie:

Przewodniczący:

SSA Maria Sałańska - Szumakowicz

Sędziowie:

SSA Grażyna Czyżak (spr.)
SSO del. Lucyna Ramlo

Protokolant:

sekr.sądowy Artur Lichota

po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. w Gdańsku
sprawyL. K. (1)
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.
o wysokość emerytury policyjnej
na skutek apelacjiL. K. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt IV U 1412/12

oddala apelację.

Sygn. akt III AUa 96/13

UZASADNIENIE
L. K. (1)wniosła odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wW.: z dnia 05 października 2010 r. i z dnia 13 czerwca 2011 r. ponownie ustalających wysokość emerytury policyjnej wnioskodawczyni, zaskarżając je w części dotyczącej obniżenia emerytury i domagając się ich zmiany, ponowne ustalenia wysokości świadczenia poprzez przyznanie jej nieobniżonej emerytury policyjnej, naliczonej w wysokości 40 % podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i 2,6 % podstawy wymiaru za każdy dalszy rok tej służby, z uwzględnieniem okresów składkowych i nieskładkowych oraz przysługujących jej podwyższeń i dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, a także zasądzenie od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca zakwestionowała zaliczenie jej do grona funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa oraz wskazała, że przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin (Dz. U. z 2009 r., nr 24, poz. 145), na podstawie których dokonano ponownego ustalenia wysokości jej emerytury policyjnej nie odpowiadają konstytucyjnym wzorcom Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa prawa, a także są sprzeczne z rezolucją Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 1096 z dnia 27 czerwca 1996 r., wzywającą do zapewnienia zgodności ustaw i środków z wymogami państwa opartego na rządach prawa, z zaleceniem zakończenia rozliczeń z okresem komunistycznym w okresie 10 lat, a takżeKonwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolnościsporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. i ratyfikowanej przez Polskę w dniu 19 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), a w szczególności z zawartą w preambule Konwencji zasadą rządów prawa i zawartym wart. 1 i 14zakazem dyskryminacji.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o ich oddalenie i zasądzenie od odwołującej się na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu organ ten powołał treśćart. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2009 r., Nr 24, poz. 145) oraz wskazał, że z informacji o przebiegu służby z dnia 30 sierpnia 2010 r. Nr(...)sporządzonej przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, iż odwołująca się w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 18 kwietnia 1990 r. pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa wart. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów(Dz. U z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.).
W myśl§ 14 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. Nr 239, poz. 2404) środkiem dowodowym potwierdzającym datę i podstawę zwolnienia ze służby oraz okres służby jest zaświadczenie o przebiegu służby, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie natomiast zart. 13 lit. a ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu ,Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) informacja o przebiegu służby jest równoważna z zaświadczeniem o przebiegu służby sporządzanym na podstawie akt osobowych przez właściwe organy. Informacja o przebiegu służby jest tym samym wiążąca dla organu emerytalno-rentowego przy wydawaniu przedmiotowych decyzji.
W związku z powyższym organ rentowy dokonał ponownego przeliczenia świadczenia odwołującej się na zasadach określonych w art. 15 lit. b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).
Wyrokiem z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie IV U 1412/12 Sąd Okręgowy w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych:

1
oddalił odwołania,

2
zasądził odL. K. (2)na rzecz Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wW.kwotę 120,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji:
Instytut Pamięci Narodowej w informacjach o przebiegu służby nr(...)i(...)wskazał, że ubezpieczona w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa wart. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów(Dz. U. z 2007 r. Dz. U. Nr 63, poz. 425 ze zm.).
Ubezpieczona dnia 15 grudnia 1988 r. złożyła podanie o przyjęcie do Milicji Obywatelskiej. W ankiecie osobowej wskazała, że jest osobą bezpartyjną.
Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji lekarskiej nr(...)z dnia 17 stycznia 1989 r. ubezpieczona została uznana za zdolną do służby w M.O.
W dniu 01 czerwca 1989 r. ubezpieczona została przyjęta do pracy w Wydziale III Służby Bezpieczeństwa WUSW wT.na stanowisku maszynistki-sekretarki, na co wyraziła zgodę.
W dniu 11 listopada 1989 r. została przeniesiona do Wydziału Ochrony Konstytucyjnego Porządku(...), gdzie pracowała do dnia 31 lipca 1990 r. Przez pewien czas była oddelegowana do pracy w Wydziale Ogólnym(...), gdzie pracowała głownie jako sekretarka.
Ubezpieczona uczestniczyła w kursie prowadzonym przez Szkołę M.O. wP.i w dniu 06 grudnia 1989 r. zdała egzamin na podoficera M.O. w specjalności administracyjnej. Z dniem 18 kwietnia 1990 r. została awansowana na stopień kaprala M.O.
Po rozwiązaniu Służby Bezpieczeństwa ubezpieczona pomyślnie przeszła weryfikację i Wojewódzka Komisja Kwalifikacyjna uznała, iż ubezpieczona odpowiada wymogom przewidzianym dla funkcjonariusza lub pracownika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określonym w ustawie i posiada moralne kwalifikacje do pełnienia służby w Policji.
Sąd Okręgowy wskazał, że powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie dokumentacji zawartej w załączonych aktach rentowych, którym przyznał pełen walor wiarygodności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ich autentyczności i chociaż ubezpieczona kwestionowała prawdziwość zawartych w nich informacji, to Sąd ten nie znalazł podstaw do podważenia ich mocy dowodowej.
Jednocześnie dał wiarę zeznaniom ubezpieczonej jedynie w takiej części, w jakiej były one zgodne ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie. Powodem tego był fakt, że ubezpieczona za wszelką cenę starała się wykazać, że nigdy nie pracowała w S.B., a jedynie była tam zatrudniona formalnie, o czym wtedy nie wiedziała, co nie znalazło potwierdzenia w dowodach z dokumentów zgromadzonych w sprawie.
Na wstępie Sąd I instancji stwierdził, że nieprawdą jest, że ubezpieczona nie wyraziła zgody na zatrudnienie jej na stanowisku sekretarki-maszynistki w Wydziale III WUSW wT., gdyż jak wynika z treści notatki sporządzonej na podaniu ubezpieczonej do służby w M.O., przeprowadzono z nią rozmowę, w trakcie której wyjaśniono jej, na jakie stanowisko ma zostać przyjęta i w jakim wydziale ma pracować. W ocenie tego Sądu trudno przyjąć, aby istniała możliwość zatrudnienia pracownika bez informowania go o tym fakcie, zwłaszcza tego typu instytucji jak w organach Służby Bezpieczeństwa. O ile istnieje teoretyczna możliwość, że ktoś nie wiedząc o tym mógł być informatorem Służby Bezpieczeństwa, to nie ma możliwości, aby ktoś był nieświadomym pracownikiem tej służby.
W związku z tym twierdzenia ubezpieczonej, że do wiosny 1990 r. nie miała świadomości, że jest zatrudniona w organach Służby Bezpieczeństwa, Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne, zwłaszcza że w treści swego odwołania przyznała, że wiedziała o tym fakcie i że rozpoczęła pracę w III Wydziale, choć jej praca ograniczał się do podawania kawy, odbierania telefonów i łączenia rozmów.
Ponadto ubezpieczona podnosiła, że nie mogłaby zostać przyjęta do służby w S.B. z uwagi na brak przynależności partyjnej, uczęszczanie do kościoła, obracanie się kręgach sympatyków(...)i zainteresowanie tematyką mordu katyńskiego. Zdaniem tego Sądu nawet w przypadku przyjęcia, iż istotnie takie okoliczności istniały - bo poza bezpartyjnością ubezpieczona nie udowodniła ich w żaden sposób, ograniczając się do gołosłownych twierdzeń (praca magisterska ubezpieczonej zawierająca pewne odniesienia do mordu katyńskiego, jak wynika z przedłożonej przez ubezpieczona kserokopii gazety, została napisana dopiero w 1996 r.) – to nie zmienia to faktu, że Służba Bezpieczeństwa uznała, iż ubezpieczona może być jej funkcjonariuszem i wykonywać pracę sekretarki-maszynistki, co bezspornie wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie. Ponadto z uwagi na wynik wyborów z dnia 04 czerwca 1989 r. kwestia jej zapatrywań politycznych i postawy moralnej szybko przestała być okolicznością uniemożliwiającą jej pracę w organach S.B.
W ocenie Sądu I instancji podnoszony przez ubezpieczoną argument, że o tym że pracowała w Milicji Obywatelskiej, a nie w S.B., świadczy fakt, że w jej legitymacji ubezpieczeniowej wpisano, że jest funkcjonariuszem M.O., nie ma znaczenia dla sprawy.
Sąd ten zważył, że funkcjonowanie S.B. na gruncie ustawowym było uregulowane przepisami o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariusze pełniący służbę w S.B. byli formalnie funkcjonariuszami M.O.
Zgodnie zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych i zakresie działania podległych mu organów(Dz. U. z dnia 19 lipca 1983 r.), funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz innych działań godzących w bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny wykonują czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-prawne, zaś stosownie do treści art. 20 ustawy o urzędzie MSW przepisyustaw o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiejoraz o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i ich rodzin, jak również o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej stosuje się do funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.
Sąd Okręgowy dał wiarę ubezpieczonej, że w trakcie zatrudnienia w S.B. ukończyła kurs w Szkole Milicyjnej wP.zdała egzamin podoficerski, a także, że była przez pewien czas oddelegowana do pracy w Wydziale Ogólnym(...), gdzie pracowała głownie jako sekretarka - gdyż znalazło to potwierdzenie w dowodach z dokumentów.
Sąd ten uznał jednak, że odwołania ubezpieczonejL. K. (2)nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich Rodzin(Dz. U. z 2009 r. Nr 24, poz. 145), w przypadku osób, które pełniły służbę w latach 1944 - 1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 (Dz. U z 2007 r., Nr 63, poz. 425 ze zm.) i które w dniu wejścia w życie ustawy otrzymują świadczenia przyznane na podstawieustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), organ emerytalny właściwy według przepisów tej ustawy, wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczeń i wysokości świadczeń.
W myśl zaś art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 (Dz. U z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) organem bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych.
Zdaniem Sądu I instancji praca w Wydziale III SB i(...)oraz(...)wT., była pracą w organach bezpieczeństwa państwa. Przepisy ustawy nie różnicują przy tym sytuacji funkcjonariuszy w zależności od rodzaju wykonywanych czynności w okresie pełnienia służby. W związku z powyższym organ emerytalno-rentowy prawidłowo zaskarżonymi decyzjami dokonał ponownego przeliczenia świadczenia odwołującej się na zasadach określonych w art. 15 lit. b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, gdyż zgodnie z pkt 1 ust 1 powołanego wyżej art. 15 lit. b w przypadku osoby, która pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa wart. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentówi która pozostawała w służbie przed dniem 02 stycznia 1999 r., emerytura wynosi 0,7 % podstawy wymiaru - za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990.
Zgodnie z art. 15 lit. b ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji do okresów, o których mowa w art. 13 ust. 1, na żądanie wnioskodawcy, mogą być doliczone w pełnym wymiarze okresy służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, jeżeli funkcjonariusz udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjął współpracę i czynnie wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
Sąd Okręgowy stwierdził, że ubezpieczona nie podnosiła, że w okresie zatrudnienia w organach bezpieczeństwa państwa podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
Odnosząc się do stanowiska odwołującej, że nie sposób uznać ją za funkcjonariusza, jako że wykonywała jedynie pracę sekretarki i maszynistki, a także nie miała dostępu do żadnych tajnych dokumentów, ponadto w okresie zatrudnienia w SB, odbywała kurs w Szkole Milicyjnej, a także była oddelegowana do pracy w charakterze sekretarki do M.O. Sąd ten wskazał, że dał jej wiarę, lecz obniżenie podstawy wymiaru nie jest uzależnione od wykonywania określonych czynności w trakcie służby w organach bezpieczeństwa państwa, czy też zajmowania określonych stanowisk.
Wywodził dalej, że być może taka regulacja byłaby uzasadniona, tym niemniej ustawodawca jej nie wprowadził i dlatego też nie może wprowadzać dodatkowych kryteriów, aby za ich pomocą ustalać, czy ubezpieczona była funkcjonariuszem organów bezpieczeństwa państwa, czy też nie.
Dlatego też Sąd I instancji nie badał, czy ubezpieczona w trakcie służby w organach bezpieczeństwa państwa „nie prowadziła działalności wymierzonej przeciwko Narodowi Polskiemu, nie dopuszczała się naruszenia prawa, czy obowiązki wykonywała w sposób zgodny z prawem, nie naruszając praw i godności innych osób i czy nie wykorzystywała stanowiska służbowego do celów prywatnych”, gdyż okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na powyższe, w świetle obowiązujących przepisów prawa, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd ten uznał, iż ubezpieczona w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, przy czym należy podkreślił, że ustalenie to nie ma na celu „napiętnowanie” ubezpieczonej, a ustalenie w jakiej wysokości winna ona otrzymywać emeryturę policyjną.
Ustosunkowując się do stanowiska ubezpieczonej, zgodnie z którym przepisy prawa, na podstawie, których obniżono jej wysokość emerytury są niezgodne zKonstytucją, a także zKonwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Sąd Okręgowy zauważył, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie K 6/09 uznał, żeart. 15 lit. b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954, z 2005 roku Nr 10, poz. 65 i Nr 130, poz. 1085, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 82, poz. 559, z 2008 r. Nr 208, poz. 1308 oraz z 2009 r. Nr 24, poz. 145, Nr 79, poz. 669, Nr 95, poz. 785 i Nr 161, poz. 1278), dodany przezart. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. Nr 24, poz. 145) jest zgodny zart. 2, art. 10, art. 30 i art. 67 ust. 1w związku zart. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz nie jest niezgodny zart. 42 Konstytucji.
W tej sytuacji Sąd ten uznał, że kwestia konstytucyjności powyższych regulacji została ostatecznie rozstrzygnięta.
Stwierdził, że powyższa analiza wskazuje, iż decyzje organu rentowego zostały wydane w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa.
Wobec powyższego, działając na mocyart. 477 (14) § 1 k.p.c., Sąd I instancji orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd ten orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.,§ 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i przy uwzględnieniu, że rozpoznaniu podlegały odwołania wniesione od dwóch decyzji organu rentowego, jak w pkt 2 sentencji wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wywiodłaL. K. (2)kwestionując przyjęcie przez Sąd Okręgowy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

ApelacjaL. K. (2)nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera zarzutów skutkujących uchyleniem lub zmianą wyroku Sądu I instancji.
Spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na kwestii, czy zachodzą przesłanki zart. 15 lit. b ust. 1 pkt 1w zw. zart. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu ,Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm., nazywanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) do ponownego ustalenia wysokości emerytury policyjnej wnioskodawczyni, a w szczególności, czy w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełniła ona służbę w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniuart. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów(Dz. U z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm., nazywanej dalej ustawą o ujawnianiu informacji).
Sąd II instancji podziela stanowisko, zgodnie z którym sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wW.w sprawie ponownego ustalenia (obniżenia) wysokości emerytury policyjnej byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez Instytut Pamięci Narodowej zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu służby), jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego okresu służby jako służby w organach bezpieczeństwa państwa) (por. postanowienie S.N. z dnia 09 grudnia 2011 r. w sprawie II UZP 10/11, publik. LEX nr 1230289).
Tym samym w postępowaniu sądowo-odwoławczym wnioskodawczyni może wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi wKodeksie postępowania cywilnegodowodzić faktu, że w spornym okresie nie pełniła ona służby w organach bezpieczeństwa państwa, jako faktu, który ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Do postępowania odrębnego z zakresu ubezpieczeń społecznych w zakresie postępowania dowodowego ma zastosowanie - bez żadnych ograniczeń - reguła wynikająca z 232k.p.c., obowiązuje więc zasada kontradyktoryjności i dowodzenia swoich twierdzeń przez stronę. (por. wyrok S.N. z dnia 07 stycznia 2010 r. w sprawie II UK 148/09, publik. LEX nr 577847).
Zgodnie zatem z zasadą kontradyktoryjności, znajdującą wyraz w treściart. 232 zdanie pierwsze k.p.c., to naL. K. (2)spoczywa w przedmiotowej sprawie ciężar wykazania faktu, że w okresie od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pełniła ona służby w organach bezpieczeństwa państwa, ponieważ to wnioskodawczyni z powyższego faktu wywodzi skutek prawny w postaci braku przesłanek do ponownego ustalenia wysokości jej emerytury policyjnej.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody, a w szczególności: notatka dot. przebiegu służby (k. 42 akt sprawy), opinia Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej wT.(k. 43 akt sprawy), podanie o przyjęcie do służby w Milicji Obywatelskiej z adnotacją z dnia 15 grudnia 1988 r. (akta osobowe k. 46 akt sprawy), oświadczenie z dnia 01 czerwca 1989 r. (k. 19 płyta CD k. 52 akt sprawy), wniosek personalny z dnia 01 czerwca 1989 r. (akta osobowe k. 46 akt sprawy, k. 36-37 akt płyta CD k. 52 akt sprawy), wniosek personalny dot. przeniesienia do Wydziału(...)(akta osobowe k. 46 akt sprawy, k. 38-39 płyta CD k. 52 akt sprawy), arkusz słuchacza z dnia 25 listopada 1989 r. (akta osobowe k. 46 akt sprawy, k. 40-41 płyta CD k. 52 akt sprawy), przebieg służby (k. 34 płyta CD k. 52 akt sprawy), wniosek o nadanie stopnia Milicji Obywatelskiej z dnia 07 kwietnia 1970 r. (k. 45-46 płyta CD k. 52 akt sprawy), dają miarodajne podstawy do przyjęcia, że w spornym okresie pozostawała na służbie kolejno: od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 10 listopada 1989 r. w Wydziale III Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych wT., zaś od dnia 11 listopada 1989 r. do dnia 31 lipca 1989 r. w Wydziale(...)Służby Bezpieczeństwa, skąd była okresowo delegowana do pracy w Rejonowym Urzędzie Spraw Wewnętrznych.
Z treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ujawnianiu informacji wynika, że organami bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu tej ustawy, są instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych.
Z treści rozkazu organizacyjnego nr(...)z dnia 16 listopada 1989 r. wynika, że na podstawie zarządzeń: Ministra Spraw Wewnętrznych nr(...)z dnia 24 sierpnia 1989 r. i Dyrektora Biura Organizacyjno- (...)nr(...). z dnia 13 listopada 1989 r., od dnia 01 listopada wyłączono z Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych wT.m.in. Wydziału III S.B. oraz włączono i zorganizowano m.in. Wydział Ochrony Konstytucyjnego Porządku Państwa S.B. (koperta k. 52 akt sprawy).
W świetle zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów nie ulega wątpliwości, że w spornym okresie skarżąca pełniła służbę w podległych Służbie Bezpieczeństwa MSW jednostkach terenowych w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych wT.oraz w Rejonowym Urzędzie Spraw Wewnętrznych, a zatem prawidłowo Sąd Okręgowy uznał, że w okresie tym pełniła ona służbę w organach bezpieczeństwa państwa.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że stosownie do treści art. 15 lit. b ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy do okresów, o których mowa w art. 13 ust. 1, na żądanie wnioskodawcy, mogą być doliczone w pełnym wymiarze okresy służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, jeżeli funkcjonariusz udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjął współpracę i czynnie wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
Dla zastosowania przepisu z art. 15 lit. b ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie: zaistnieć musi podjęcie współpracy i czynne wspieranie osób lub organizacji działających na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, a nadto ta współpraca i czynne działanie musiało mieć miejsce bez wiedzy przełożonych. Gdy te przesłanki zostaną udowodnione - spełnione, to wówczas cały okres służby organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy o ujawnianiu informacji podlega liczeniu, przy ustalaniu wysokości emerytury funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 02 stycznia 1999 r. po 2,6 % podstawy jej wymiaru za każdy rok służby niezależnie od tego jak długo trwała współpraca i czynne wspieranie osób lub organizacji działających na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (por. wyrok S.A. w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. w sprawie III AUa 1749/11, publik. LEX nr 1238328).
W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni w żaden sposób nie wykazała, że przed 1990 r., bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
Tym samym zasadnie Sąd I instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 15 lit. b ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy do doliczenia w pełnym wymiarze okresu służby ubezpieczonej w organach bezpieczeństwa państwa od dnia 01 czerwca 1989 r. do dnia 31 lipca 1990 r.
Sąd Apelacyjny wskazuje, że żaden rodzaj ani sposób wykładni zawartego w art. 15 lit. b ust. 2 odesłania do art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie daje osobom, które pełniły w latach 1944-1990 służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w ustawie lustracyjno-deubekizacyjnej, możliwości prawnych, ani argumentów prawnych lub prawniczych do domagania się ustalenia wysokości należnych im emerytur od innej podstawy wymiaru niż 0,7 % za każdy rok pełnienia służby w organach bezpieczeństwa państwa (por. wyrok S.A. w Rzeszowie z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie III AUa 128/13, publik. LEX nr 1314879).
Odnosząc się do kwestii konstytucyjności przepisu art. 15 lit. b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Sąd ten zauważa, że wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie K 6/09, publik. OTK-A 2010/2/15 w pkt 4 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis ten dodany przezart. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin(Dz. U. Nr 24, poz. 145) jest zgodny zart. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1w zw. zart. 31 ust. 3 Konstytucjioraz nie jest niezgodny zart. 42 Konstytucji(w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku mylnie powołano się na pkt 1 wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie K 6/09, który dotyczyart. 15 lit. b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin- Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.).
PonieważL. K. (2), w oparciu o przeprowadzone w sprawie dowody, nie zdołała wykazać, że w spornym okresie nie pełniła służby w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ujawnianiu informacji, jak również, iż przed 1990 r., bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, a zatem prawidłowo Sąd Okręgowy uznał, że zachodzą przesłanki z art. 15 lit. b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy do ponownego ustalenia wysokości jej emerytury policyjnej od podstawy 0,7 % za każdy rok pełnienia służby w organach bezpieczeństwa państwa.
Stosownie do treściart. 385 k.p.c.sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna.

Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na mocyart. 385 k.p.c.orzekł, jak w sentencji wyroku.