Sąd Rejonowy Wrocław Krzyki we Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 478/12
Data wyroku: 2013-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Karolina Gruszczyńska
Słowa kluczowe: Własność
Podstawa prawna: art. 169 kpc

Sygn. akt I NS 478/12

POSTANOWIENIE
Dnia 25 września 2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Karolina Gruszczyńska
Protokolant: Magdalena Kaliszewska
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. we Wrocławiu
sprawy z wnioskuA. L.
o stwierdzenie zasiedzenia własności ruchomości
postanawia

I
oddalić wniosek;

II
nie obciążać wnioskodawczyni kosztami postępowania obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniA. L., w ostatecznie sprecyzowanym stanowisku, wniosła o stwierdzenie zasiedzenia samochodu markiP. (...)o nr VIN(...). Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że w dobrej wierze zakupiła z KomisuV.W. K.przyul. (...)weW.wskazany powyżej pojazd. Okazało się, że pojazd był skradziony, a prokuratura zabrała jej samochód do ekspertyzy. Następnie samochód został jej oddany, lecz dotyczące go dokumenty zabrane, gdyż nie były zgodne z pojazdem. Przed zabraniem samochodu przez prokuraturę użytkowała go przez okres ponad 3 lat.

Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:

WnioskodawczyniA. L.kupiła w dniu 23 lipca 2007 r. odW. K., prowadzącego działalność gospodarczą od nazwąAutokomis (...)W. K., samochód osobowy markiP. (...),nr rej. (...), nr VIN(...), za kwotę 20.000 zł.

Dowód:
-faktura VAT nr (...), k. 6

Od dnia 24 lipca 2007 r. powyższy pojazd był zarejestrowany na wnioskodawczynię w Urzędzie MiejskimW.. Z uwagi na sprzeciw Prokuratury Okręgowej zO.z dnia 2 marca 2010 r. wznowiono postępowanie rejestracyjne, w wyniku którego decyzją z dnia 21 maja 2010 r. wyrejestrowano pojazd z ewidencji.

Dowód:
- zaświadczenie Urzędu MiejskiegoW., k. 13
- postanowienie Urzędu MiejskiegoW.z dnia 18 marca 2010 r., k. 11

Na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 15 stycznia 2010 r., w sprawie V Ds. 58/06, samochód wnioskodawczyni został poddany ekspertyzie biegłego, w celu stwierdzenia czy numery identyfikacyjne nadwozia i silnika są oryginalne. W sporządzonej opinii ustalono, że przerobiono znaki identyfikacyjne nadwozia.

Dowód:
- postanowienie o zasięgnięciu opinii, k. 4 verte

Pojazd markiP. (...)nr rej. (...)został skradziony na terenie Republiki Federalnej Niemiec w dniu 25 czerwca 2004 r. Nie stanowił jednak dowodu rzeczowego w sprawie o sygn. akt V Ds. 58/06, w związku z czym wezwano wnioskodawczynię do jego odebrania.

Dowód:
- powiadomienie z dnia 22 marca 2010 r., k. 5
- postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych, k. 12
- pismo prokuratora Prokuratury Okręgowej, k. 58

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentach, a zwłaszczafakturze VAT nr (...), postanowieniu z dnia 26 lutego 2010 r. oraz piśmie z dnia 14 listopada 2012 r., których wiarygodność nie budziła wątpliwości.
Zgodnie zart. 174 k.c.posiadacz rzeczy ruchomej nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej wierze.
Jak wynika z cytowanego przepisu, posiadacz samoistny rzeczy ruchomej może nabyć jej własność po upływie określonego czasu, jeżeli posiada ją w dobrej wierze i nie jest jej właścicielem. A contrario nie ma możliwości nabycia własności rzeczy ruchomej przez zasiedzenia, jeżeli jest się jej właścicielem. Wskazany truizm wynika z istoty instytucji zasiedzenia, która wyraża się w nabyciu z mocy ustawy prawa własności rzeczy ruchomej, której do upływu terminu zasiedzenia nie było się właścicielem, a jedynie posiadaczem. W sytuacji natomiast, w której osoba nabywa prawo własności określonej rzeczy przed upływem terminu zasiedzenia lub przed rozpoczęciem jego biegu, instytucja zasiedzenia nie znajdzie zastosowania. Na tak przyjętym stanowisku stanął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 1999 r., sygn. akt II CKN 196/98, w którym wskazał, iż zasiedzenie jest instytucją mającą umożliwić nabycie prawa własności samoistnemu posiadaczowi, któremu nie przysługuje to prawo. Posiadacz będący właścicielem nie może nabywać prawa własności jeszcze raz.
Mając na uwadze powyższe rozważania oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodawczyni w chwili zakupu samochodu markiP. (...)uzyskała prawo własności, w konsekwencji czego nie było możliwości nabycia go przez nią w drodze zasiedzenia. W myśl bowiemart. 169 k.c.jeżeli osoba nie uprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze (§ 1). Jednakże gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu. Ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy i dokumentów na okaziciela ani rzeczy nabytych na urzędowej licytacji publicznej lub w toku postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z postanowienia z dnia 26 lutego 2010 r. (k. 12) oraz pisma prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 14 listopada 2012 r. (k. 53), zakupiony przez wnioskodawczynię pojazd został skradziony na terenie Republiki Federalnej Niemiec w dniu 25 czerwca 2004 r. Następnie w dniu 23 lipca 2007 r. został on sprzedany wnioskodawczyni, co wynika zfaktury VAT nr (...). Od czasu kradzieży do czasu zakupu samochodu przez wnioskodawczynię upłynął okres ponad 3 lat, liczony zgodnie zart. 112 k.c.in principio. Przepis ten stanowi, iż termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu. Okres 3 lat od kradzieży samochodu upłynął więc w dniu 25 czerwca 2007 r. Wskazana okoliczność wyłącza zastosowanie§ 2 art. 169 k.c., który odnosi się jedynie do sytuacji nabycia rzeczy ruchomej przed upływ lat trzech od jej zgubienia, kradzieży lub utracenia. Stosowanie do§ 1omawianego artykułu wnioskodawczyni uzyskała zatem własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, czyli w dniu 23 lipca 2007 r.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie zart. 7 k.c.jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni zakupiła pojazd odW. K., prowadzącego działalność gospodarczą od nazwąAutokomis (...)W. K.. Jako konsument mogła zatem wnioskować, iż samochód ten został przez niego nabyty legalnie, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brak jest jednocześnie okoliczności przemawiających za przyjęciem złej wiary wnioskodawczyni, jak również dowodów, z których wynikałoby, iż w okresie między kradzieżą a sprzedażą przedmiotowego pojazdu, został on nabyty przez inną osobę niżW. K.. W toku postępowania podjęto szereg czynności mających na celu ustalenie ewentualnych właścicieli samochodu. Zwrócono się doW. K., zobowiązując go do przedłożenia w wszelkich dokumentów na okoliczność ustalenia poprzedniego właściciela samochodu. Wystąpiono do Prokuratury Okręgowej oraz do Sądu Okręgowego w Koninie w celu ustalenia czy prowadzone przed nimi postępowania dotyczą pojazdu markiP.o nr VIN(...). Zamieszczono także ogłoszenie w gazecie „Rzeczpospolita”, w którym wezwano wszystkie osoby posiadające jakiekolwiek informacje o właścicielach przedmiotowego pojazdu, aby w terminie 3 miesięcy od daty ukazania się ogłoszenia przekazały je do tutejszego Sądu. Wskazane czynności nie doprowadziły jednak do ujawnienia informacji związanych z poprzednimi właścicielami samochodu.
Zważywszy na powyższe, Sąd w pkt I postanowienia oddalił wniosek wnioskodawczyni o stwierdzenie zasiedzenia samochodu markiP. (...), gdyż nabyła ona jego własność w dniu 23 lipca 2007 r. i jako właściciel pojazdu nie może wnosić o nabycie jego własności w drodze zasiedzenia.
Sąd w pkt II postanowienia odstąpił od obciążenia wnioskodawczyni kosztami procesu na podstawieart. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wydatki związane z zamieszczeniem ogłoszenia w gazecie, poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa, wynikały bowiem z uregulowaniaart. 609 § 2 k.p.c., a nie z czynności podjętych przez wnioskodawczynię.

Z/:

1
odnotować,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem,

3
kal. 14 dni.