Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1455/12
Data wyroku: 2013-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 1455/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18-03-2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 18-03-2013 r.
sprawy przeciwkoB. S.synowiB.iZ.ur. (...)weW.
urodzonego (...)
obwinionego o to, że
w dniu 01.06.2011 r. o godz. 15:15 weW.naPl. (...).W., będąc kierowcą pojazdu markiS. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do znaku drogowego B-36 ( zakaz zatrzymywania się ).
tj. o czyn z art. 92 § 1 kw
******************

I
uznaje obwinionegoB. S.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art.92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
W dniu 1 czerwca 2011 r. około godz. 15:15B. S.zaparkował samochód markiS. (...)nr rej. (...)weW.napl. (...)w miejscu obowiązywania znaku drogowego B – 36 „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką T-24 wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, po czym opuścił to miejsce. W tym samym czasie w tym miejscu pojawili sięS.Miejscy OmarM.iG. K.. Widząc zaparkowany na chodniku, wbrew przepisom samochód wezwali lawetę. Wtedy zjawił sięB. S.. Wskazał, iż to on zaparkował samochód w tym właśnie miejscu. Następnie wycofał się z tego stwierdzenia. Odmówił przyjęcia mandatu. DlategoS.Miejscy wręczyli mu wezwanie do stawiennictwa w siedzibie Straży Miejskiej weW.w charakterze obwinionego, co pokwitował własnoręcznym podpisem.
dowód: notatka urzędowa k. 4-5;
dokumentacja fotograficzna k. 6;
zeznaniaG. K.k. 7-8, 65-66;
wezwanie k. 9-10;
dyspozycja k. 11;
zeznania OmaraM.k. 34-35;

B. S.prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje ujemny wynik finansowy. Był karany za popełnienie wykroczeń przeciwko porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji.
dowód: wywiad środowiskowy k. 43;
informacja k. 56;

B. S.w momencie popełnienia przypisanego mu czynu miał zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowana swoim postępowaniem.
dowód: opinia biegłego psychiatry;

B. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W tym czasie samochodem miała kierować jego znajoma o imieniuK., której obecnego nazwiska i adresu nie zna. Zaprzeczył by miał powiedziećS.Miejskiemu OmarowiM., iż to on zaparkował samochód w przedmiotowym miejscu.
vide: wyjaśnieniaB. S.k. 60;

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniach OmaraM.iG. K.oraz notatce urzędowej, dokumentacji fotograficznej a także informacjach odnoszących się do osobyB. S..

OmarM.iG. K.toS.Miejscy, którzy w ramach służbowych powinności podjęli interwencję wobec nieprawidłowo zaparkowanego samochodu. Wykonywanie tych powinności w żaden sposób nie może być utożsamione z okazaniem złej woli wobec sprawcy wybryku. Stąd ich zeznaniom nie sposób odmówić waloru obiektywności. Świadkowie ci zeznawali spójnie i konsekwentnie a także spontanicznie. Sposób ich zeznań odpowiadał realnym możliwościom odtworzenia zdarzeń w dłuższym okresie czasu po ich upływie.

Dowodami korespondującymi z zeznaniami OmaraM.iG. K.są sporządzona przez tych świadków notatka urzędowa opisująca przebieg zdarzenia wraz z dokumentacją fotograficzną, dyspozycją odholowania samochodu i wezwaniem do siedziby Straży Miejskiej. Pisma te, jako wtórne wobec zeznań osób je sporządzających zostały uznane za wiarygodne w tym samym zakresie i z tych samych przyczyn, co zeznania OmaraM.iG. K..

Informacja o karalności obwinionego, jego wywiad i opinia psychiatry z przyczyn oczywistych zostały uznane za wiarygodne.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomB. S.wobec sprzeczności z opisanym wyżej materiałem jak i zasadami doświadczenia życiowego. Jest bowiem irracjonalnym tłumaczenie powierzenia mienia o niemałej wartości, jakim jest samochód osobie, której personaliów i adresu nie można wskazać już po kilku miesiącach od zdarzenia.

Odnosząc się do dyspozycjiart. 92 § 1kw stwierdzono, co następuje.Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) wyraźnie wskazuje wart. 5hierarchię dyrektyw obowiązujących w ruchu drogowym a płynących z różnych źródeł (por. R.A.Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2008, wyd. II, s. 134). Wskazano tam prymat reguł zachowania płynący ze znaków drogowych ustępujących jedynie poleceniom i sygnałom dawanym przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli. Zgodnie z § 28 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) znak B-36 „zakaz zatrzymywania się" oznacza zakaz zatrzymania pojazdu i dotyczy on tej strony drogi, po której znak się znajduje, z wyjątkiem miejsc, gdzie za pomocą znaku dopuszcza się postój lub zatrzymanie.

B. S.parkując samochód w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” dopuścił się zatem czynu z art. 92 § 1 kw.

Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie, aspekt wychowawczy względem obwinionego oraz jego sytuację.
Jako okoliczność obciążającą przyjęto karalność obwinionego za podobne wybryki. Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono.

O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.