Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 18/12
Data wyroku: 2012-05-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta Rodzinna, Renta Socjalna
Podstawa prawna: art.4 ust. 1 ustawy z dn. 27.06.2003 r. o rencie socjalne , art. 68 ust. pkt. 3 ustawy z 17.12.1998r . o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 18/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 maja 2012 roku

Sąd Okręgowy w Tarnowie - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska
Protokolant:    st.sekr.sądowy Magdalena Cieśla

po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 roku w Tarnowie na rozprawie
odwołaniaD. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 24 października 2011 roku nr R+(...)
w sprawieD. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o rentę socjalną
oddala odwołanie.

Sygn. akt IV U 18/12

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 31 maja 2012 r.

Decyzją z dnia 24 października 2011 r., nr R+(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.odmówiłD. R.prawa do renty socjalnej i renty rodzinnej. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołał przepisyart. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej(Dz. U. z 2003 r.Nr 135, poz. 1268 z późn. zm.) iart. 68 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 12 i art. 107 ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazał, że odwołujący nie spełnia warunku całkowitej niezdolności do pracy określonej w/w przepisami, co jest niezbędną przesłanką do dochodzenia prawa do renty rodzinnej i renty socjalnej, bowiem orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 7 października 2011 r. nie został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy.

Odwołanie od tej decyzji wniósłD. R., domagając się jej zmianyi przyznania mu prawa do renty socjalnej oraz renty rodzinnej. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, iż wobec braku u wnioskodawcy całkowitej niezdolności do pracy nie zostaływ jego przypadku spełnione warunki do nabycia uprawnień zarówno do renty socjalnej, jaki renty rodzinnej, dlatego też począwszy od dnia 1 października 2011 r. wypłata powyższych świadczeń została wstrzymana.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyD. R.,urodzony w dniu (...), ma wykształcenie zawodowe o specjalności kucharz i dotychczas nie pracował zarobkowo. W związku z orzekaną całkowitą niezdolnością do pracy, od 1 lipca 2006 r. odwołujący był uprawniony do renty socjalnej, zaś od 5 sierpnia 2008 r. rentę tę pobierał w zbiegu z rentą rodzinną, aż do 30 września 2011 r.
W dniu 25 sierpnia 2011 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ponowne przyznanie mu prawa do tych świadczeń.
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 października 2011 r.(...) OddziałwT.odmówiłD. R.prawa do renty socjalnej i renty rodzinnej, ponieważ orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 7 października 2011 r. wnioskodawca nie został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy.
(okoliczności bezsporne)

Nadto Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 16 września 2011 r. rozpoznał u odwołującego:

-

upośledzenie umysłowe lekkie.

W konsekwencji uznał, że odwołujący nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.
W wyniku wniesienia przez ubezpieczonego sprzeciwu od powyższego orzeczenia, zostało ono poddane weryfikacji przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z dnia 07.10.2011 r., podtrzymała stanowisko Lekarza Orzecznika ZUS.
Orzeczenia powyższe legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16.09.2011 r. - k. 109 akt ZUS,
orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 07.10.2011 r.- k. 111 akt ZUS,

W celu ustalenia czy odwołujący jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej oraz kiedy powstała ewentualna całkowita niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lek. med.E. S.-N.- specjalisty psychiatry.

W opinii sądowo- lekarskiej z dnia 29 kwietnia 2012 r. biegły sądowy z zakresu psychiatrii zdiagnozował u odwołującego:

-

upośledzenie umysłowe lekkie.

Na podstawie danych zawartych w aktach sprawy, dokumentacji medycznej oraz badania psychiatrycznego, biegły stwierdził, że obecny stan psychiczny oraz funkcjonowanie intelektualne, emocjonalne i społeczne opiniowanego nie dają podstaw do uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy.
Jak wynika z uzasadnienia opinii, odwołujący leczony był w poradni zdrowia psychicznego dla dzieci od 2002 r., a od 15 marca 2006 r. pozostaje w okresowym leczeniu psychiatrycznym ambulatoryjnym w poradni zdrowia psychicznego wB.z rozpoznaniem upośledzenia umysłowego umiarkowanego. W trakcie badania przez konsultanta ZUS z zakresu psychiatrii w dniu 10 października 2006 r. u opiniowanego rozpoznano lekkie upośledzenie umysłowe z niedojrzałością emocjonalną i społeczną, uznając, że w/w jest całkowicie niezdolny do pracy, ale rokuje uzyskanie zdolności do wykonywania pracy praktycznej. W trakcie badań orzeczniczych rozpoznawanou odwołującego upośledzenie umysłowe lekkie z niedojrzałością emocjonalną i społeczną (2006 r., 2007 r., 2008 r.), upośledzenie umysłowe- pogranicze lekkiego i umiarkowanego, zaburzenia lękowe nasilone i zaburzenia zachowania (2009 r., 2010 r.) oraz upośledzenie umysłowe lekkie (2011 r.). Z opinii psychologicznych z sierpnia 2010 r. i sierpnia 2011 r. wynika, że aktualnie opiniowany funkcjonuje na poziomie upośledzenia umysłowego lekkiego (II-63). W trakcie obecnego badania psychiatrycznego, poza deficytem intelektu, nie stwierdza się innych istotnych odchyleń od stanu prawidłowego.
dowód: opinia sądowo- lekarska z dnia 29.04.2012 r.- k. 20-22,

Sąd w całości podzielił opinię biegłego sądowego z zakresu psychiatrii uznając, iż zawiera ona kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłego oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osoby sporządzającej opinię. W tej mierze, Sąd podzielił wnioski biegłego psychiatry odnośnie braku u wnioskodawcy całkowitej niezdolności do pracy. Zważyć przy tym należy, iż opinia ta została wydana przez biegłego sądowego o specjalności adekwatnej do schorzeń zdiagnozowanych u odwołującego. Nadto podkreślić należy, iż opiniujący w sprawie biegły swoje ustalenia i wnioski wywiódł po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu ubezpieczonego.
W ocenie Sądu, opinia biegłego sądowego spełnia ponadto wymogi przewidziane dla tego rodzaju środków dowodowych określone wart. 278 k.p.c.iart. 285 k.p.c., a także w przepisachrozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r.w sprawie orzekania o niezdolności do pracy(Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2711 z późn. zm.) w związku zart. 12-14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.).
Żadna ze stron opinii powyższej nie kwestionowała.
Uwzględniając powyższe, na podstawie tej właśnie opinii, ocenionej pozytywnie zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Pozostałe okoliczności sprawy uznał Sąd za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne.

Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie od decyzji ZUS, w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa, nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie zart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Z treści art. 68 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione mają prawo do renty rodzinnej bez względu na wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy w okresie, o którym mowa w pkt 1 lub 2, tj. do ukończenia 16 lat albo do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia.
W przepisieart. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej(Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 z późn. zm.) wskazano zaś, że renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:

1
przed ukończeniem 18 roku życia;

2
w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej- przed ukończeniem 25 roku życia;

3
w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

Z kolei ust. 2 cytowanego przepisu statuuje, iż osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1, przysługuje:

-

renta socjalna stała- jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała;

renta socjalna okresowa- jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa.

Ponadto, w myślart. 5 ustawy o rencie socjalnej- ustalenie całkowitej niezdolności do pracy dokonywane jest na zasadach i w trybie określonych wustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.).
Zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 1 tej ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest natomiast osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (stosownie do ust 2). Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Równocześnie w myśl art. 13 powołanej ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. W myśl ustępu 2, trwałą niezdolność do pracy orzeka się natomiast, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.

Jak wynika z wydanej w przedmiotowej sprawie opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii, odwołujący, pomimo stwierdzonego u niego upośledzenia umysłowego lekkiego, nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.

Odwołujący nie spełnia zatem przesłanki całkowitej niezdolności do pracyw rozumieniuart. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej(Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 z późn. zm.) iart. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), dlatego też jego odwołanie od zaskarżonej decyzji z dnia 24 października 2011 r. należało oddalić.

Wobec powyższych okoliczności, na mocy powołanych wyżej przepisów prawa materialnego orazart. 47714§ 1 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.