Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 299/13
Data wyroku: 2013-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwana Wirth, Ewa Rusin, Tomasz Wysocki
Słowa kluczowe: Potrzeby Rodziny
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 299/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 czerwca 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie :

SO Sylwana Wirth
SO Tomasz Wysocki

Protokolant :

Magdalena Telesz

przy udziale Władysławy Kunicka - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 roku
sprawyM. U.
oskarżonego zart. 209 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 22 stycznia 2013 roku, sygnatura akt III K 334/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną;

II
wydatki związane z postępowaniem odwoławczym zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV Ka 299/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt III K 334/12 oskarżonegoM. U.uniewinniono od zarzutu popełnienia występku zart.209§1 k.k., polegającego na tym, że w okresie od 1 marca 2011 roku do 14 grudnia 2011 roku wS., w woj.(...)uporczywie uchylał się od wykonywania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroków sądu obowiązku alimentacyjnego na rzeczR.L.iM. U. (1)przez co naraził ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Z rozstrzygnięciem tym w całości nie pogodził się prokurator, wnosząc apelacje na niekorzyść oskarżonego.
Apelujący powołując się na przepisyart.427§1 i 2 k.p.k.iart.438 pkt. 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu przez Sąd, żeM. U.nie wypełnił swoim zachowaniem znamion występku zart.209§1 k.k., gdyż aczkolwiek nie przekazywał pokrzywdzonym pieniędzy, zgodnie z obowiązkiem alimentacyjnym, to jednak brał udział w ich utrzymaniu poprzez regulowanie rachunków za utrzymanie i eksploatację zajmowanego przez nich mieszkania, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia czynu, podczas gdy z zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego i przedłożonych przez niego dokumentów wynika, że regulowanie rachunków spowodowane było prowadzeniem przez oskarżonego działalności gospodarczej na terenie nieruchomości, w której znajdowało się mieszkanie zajmowane przezR.L.iM. U. (1), nie posiadające odrębnych instalacji i liczników, a nadto oskarżony wystawił z tytułu tych opłat faktury dlaR.L.dążąc do wyegzekwowania należności z tytułu tych kosztów, co wyraźnie wskazuje, że działanieM. U., który nie przekazywał żadnych środków na utrzymanie syna i byłej żony nacechowane było złą wolą, nieustępliwością i uporczywością, a tym samym wypełniło znamiona zarzucanego mu występku.
W oparciu o powyższe apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Przeciwnie zawartemu w niej zarzutowi stwierdzić należy, iż Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wyprowadził jedynie słuszne wnioski końcowe o braku podstaw faktycznych do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu występku niealimentacji byłej żony i synaM. U. (1). Swe stanowisko Sąd meriti nienagannie uzasadnił, czyniąc zadość wymaganiomart.7 i 424§1 k.p.k.
Apelujący zaaprobował ustalenie wyroku, iż oskarżony w okresie od 1 marca 2011 r. do końca listopada 2011 r. opłacał wszystkie koszty eksploatacyjne części nieruchomości o powierzchni 130 m2zajmowanej i użytkowanej wyłącznie przez osoby, względem których ciążył na nim obowiązek alimentacyjny, tj.R.L., synaM. U. (1), a także dwie pełnoletnie i zarobkujące córkiJ.W. U.. Suma tych opłat wynosiła 1500 złotych miesięcznie, zatem była wyższa niż suma zasądzonych alimentów (łącznie 750 złotych miesięcznie). Błędnie jednak apelujący wnioskuje, iż taka forma przyczyniania się oskarżonego do utrzymania byłej zony i syna nie stanowi wypełnienia obowiązku alimentacyjnego. Wszak alimentacja nie polega tylko na przekazywaniu konkretnych sum pieniężnych, także na świadczeniach rzeczowych, w tym zapewnieniu pokrycia opłat mieszkaniowych i tym samym zaspokojeniu podstawowej potrzeby życiowej alimentowanych. W żadnej mierze nie podważa tego zarzut, iż oskarżony ostatecznie zażądał od byłej żony rozliczenia kosztów, skoro toczy się aktualnie postępowanie o podział majątku dorobkowego małżonków.
Zapomniał też apelujący o konieczności odniesienia się do sytuacji materialnej pokrzywdzonych, dopiero zły jej stan uprawnia do stawiania zarzutu niealimentacji. Jak wynika z zebranych dowodów,R. L.,W. U.iM. U. (1)pomagaliJ. U.w prowadzeniurestauracji (...), nie sposób przyjąć, że czynili to nieodpłatnie i nie czerpali z tego tytułu profitów, a zatem posiadali dodatkowe źródło dochodu i nie pozostawali faktycznie w niedostatku. Dodać też należy, iżR. L.w dacie objętej zarzutem miała zarejestrowaną działalność gospodarczą, nie poszukiwała pracy i nie była zarejestrowana jako osoba jej poszukująca (zaświadczenie Urzędu Miejskiego wG.k.39 i Powiatowego Urzędu Pracy wW.k.40). Wszak jest ona także z mocy ustawy obowiązana do alimentowania synaM., tj. na miarę swych możliwości zarobkować i dostarczać środków utrzymania synowi.
Z przytoczonych motywów zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało utrzymać w mocy.
O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.636§1 k.p.k., zaliczając je na rachunek skarbu Państwa.