Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 624/13
Data wyroku: 2013-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach O Wykroczenia, Wykroczenie, Złagodzenie Kary
Podstawa prawna: art. 86§1 kw, art. 97 kw

Sygn. akt VIII Ka 624/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant: Aneta Chardziejko
bez udziału oskarżyciela publicznego,po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. sprawyW. M.obwinionego o czyny z art. 86§1 k.w. i art. 97 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2013 r. (sygn. akt XIII W 424/13):
I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że łagodzi orzeczoną wobec obwinionego karę grzywny do 400-zł. (czterystu złotych).
II. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
III. Zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W. M.został obwiniony o to, że:
1. w dniu 20.12.2012 r. około godz. 1150nadrodze nr (...)w rejonie miejscowości(...)kierując samochodem marki(...)onr rej. (...)włączając się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki(...)onr rej. (...)doprowadzając do zderzenia pojazdów, a następnie(...)w wyniku przesunięcia uderzył w metalowe barierki ochronne, czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86§1 k.w.
2. w czasie i miejscu jak wyżej kierując samochodem marki(...)onr rej. (...)oddalił się z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych osobowych oraz danych z zakresu polisy OC pojazdu, tj. o czyn z art. 97 k.w.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem zaocznym z dnia 4 czerwca 2013 r w sprawie o sygn. akt XIII W 424/13 obwinionegoW. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 86§1 k.w. w zw. z art. 9§2 k.w. wymierzył karę grzywny w wysokości 800 (ośmiuset) złotych
Na mocyart. 119 kpww zw. zart. 624 § 1 kpkzwolnił obwinionego od zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości obwiniony kwestionując nie zawiadomienie go o terminie rozprawy, które nie było możliwe z uwagi na jego czterotygodniowy pobyt za granicą na rehabilitacji. Jednocześnie nie zgodził się z poczynionymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami faktycznymi oraz wysokością wymierzonej kary grzywny. Jednocześnie powołał się na trudną sytuację materialną.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 września 2013 roku obwiniony poparł złożoną apelację i wniósł o jej uwzględnienie poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconych mu czynów (k. 58v).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna o tyle, o ile kwestionuje wymiar orzeczonej przez Sąd I instancji grzywny. W pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutustricteproceduralnego (nie powiadomienia obwinionego o terminie rozprawy) wskazać należy, że zgodnie z treściąart. 71§4 k.p.w., w razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę, przeprowadza się rozprawę zaocznie. Przy czym stosownie do treściart. 139§1 k.p.k.(recypowanego przezart. 38 k.p.w.) pismo (w tym wezwanie) uważa się za doręczone, jeżeli strona nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem. Obwiniony został poinformowany o treściart. 139§1 k.p.k.(vide k. 12). Wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie zawiadomił Sądu o tym, że przez pewien czas będzie przebywał poza miejscem swego zamieszkania. W tej sytuacji wezwanie,notabenedwukrotnie awizowane, zostało złożone do akt sprawy „ze skutkiem doręczenia”.
Zarzuty kwestionujące ustalenia faktyczne są wynikiem odmiennej oceny dowodów (ograniczają się do przedstawienia okoliczności czynu z punktu widzenia apelującego) i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Jak bowiem wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy (por. m.in. wyrok z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., Nr 9, poz. 84) możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd wadliwej oceny dowodów. Zwłaszcza wówczas, gdy – jak w przedmiotowej sprawie – Sąd I instancji:
- po pierwsze, precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko, wskazując przy tym fakty, jakie uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;
- po drugie, po drugie, sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (art. 7 k.p.k.).
Wobec wszechstronnych rozważań przeprowadzonych przez Sąd I instancji, prezentowanych w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, zbędnym jest przywoływanie na obecnym etapie postępowania tych samych okoliczności i komentowania w szerszym zakresie spornego orzeczenia. Wskazać jedynie należy, że Sąd I instancji słusznie przyjął za wiarygodną wersję zdarzenia zaprezentowaną przezL. S.iZ. L., zważywszy że zeznania w/w świadków są spójne i logiczne, a nadto w pełni korespondują z nimi inne dowody w postaci szkicu miejsca zdarzenia, protokołu oględzin wraz ze zdjęciami i fotografii. Sąd Rejonowy słusznie zakwestionował wyjaśnienia obwinionego, wykazując w sposób jednoznaczny ich sprzeczność z innymi dowodami (co do miejsca pobytu obwinionego w chwili kolizji drogowej) oraz brak elementarnej logiki (gdybyL. S.iZ. L.uważali się za winnych kolizji i wręczyli obwinionemu pieniądze tytułem zadośćuczynienia, to całkowicie irracjonalnym byłoby ich zachowanie polegające na podążeniu za samochodem obwinionego, sfotografowaniu go oraz zawiadomieniu policji).
Reasumując, sądowa ocena dowodów nie nosi w sobie cech dowolności i tym samym pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.(w zw. zart. 8 k.p.w.).
Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut orzeczenia przez Sąd I instancji zbyt surowej kary.
Faktem jest, że kara 800-zł. grzywny orzeczona została za dwa odrębne czyny i uwzględnia stopień zawinienia obwinionego oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Rację ma jednak apelujący podnosząc, że nie uwzględnia ona jego sytuacji materialnej.W. M.utrzymuje się (wraz z żoną) z renty w wysokości 800-zł. brutto. Jako rencista ponosi dodatkowe koszty związane z leczeniem (jak podał, musiał sprzedać samochód m-ki(...)w celu pokrycia kosztów wyjazdu na rehabilitację). W świetle w/w okoliczności orzeczona wobec niego grzywna jawi się jako rażąco niewspółmierna w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.(w zw. zart. 109§2 k.p.w.). Dlatego należało ją złagodzić. Zdaniem Sądu Okręgowego kwota 400-zł. mieści się w realnych możliwościach płatniczych oskarżonego i winna spełnić cele wychowawcze i zapobiegawcze, o których mowa wart. 33§1k.w.
Dlatego orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, orzeczono, jak w pkt. II sentencji niniejszego wyroku.
Na mocyart. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zwolniono obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, gdyż – z powodów, o których wyżej – uiszczenie ich stanowiłoby dla niego zbyt dużą uciążliwość.