Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 886/13
Data wyroku: 2013-10-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Menzel, Ewa Kilczewska, del do Justyna Kuriata-Pruszyńska

Sygn. akt. IV Ka 886/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 października 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Jerzy Menzel
Sędziowie  SSO  Ewa Kilczewska
SSR del do SO Justyna Kuriata-Pruszyńska (spr.)
Protokolant   Jowita Sierańska
przy udzialeC. T.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013r.
sprawyM. R.
oskarżonego zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 05 czerwca 2013r. sygn. akt II K 1552/11

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia – Śródmieścia do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt IV Ka 886/13

UZASADNIENIE
M. R.został oskarżony o to, że w dniu 28 września 2011 roku weW.dokonał uszkodzenia drzwi wejściowych domieszkania oznaczonych numerem (...)przyul. (...), co spowodowało straty w kwocie 900 złotych na szkodęB. W., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, gdyż był uprzednio skazany wyrokiem z dnia 30 grudnia 2008 roku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia sygn. akt II K 1020/08 na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 02.11.2010r. do 11.08.2011r., tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 05 czerwca 2013 roku (w sprawie o sygn. akt II K 1552/11) Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu uniewinnił oskarżonegoM. R.od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i na podstawieart. 632 k.p.k.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonegoM. R.prokurator, który powołując się na przepisyart. 427 § 1 i 2 kpk,437 kpk,438 pkt 3 kpkzarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na dowolnej ocenie przez Sąd materiału dowodowego i niesłusznym uznaniu zeznań przedstawicieli pokrzywdzonego i świadków, a w szczególnościT. W.za niewiarygodne, co znalazło stosowne odzwierciedlenie w treści zapadłego wyroku, skutkujące uniewinnieniemM. R.od stawianego mu zarzutu zart. 288 § 1 kk, podczas gdy właściwa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego.
Tak formułując zarzuty apelacji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie.
W związku z treścią stawianego przez skarżącego zarzutu obowiązkiem Sądu Odwoławczego było przeprowadzenie kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów dokonanych przez Sąd I instancji, zwłaszcza w tym kierunku, czy przekonanie tego Sądu wysnute zostało z wszechstronnej analizy całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i czy przy ocenie dowodów uwzględnione zostały wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz czy rozumowanie Sądu I instancji jest rozumowaniem poprawnym pod względem logicznym, a więc czy nie zawiera sprzeczności, niekonsekwencji i dwuznaczności, a także pozostaje w zgodności z zasadą swobodnej oceny dowodów.
Analiza materiału dowodowego dokonana przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym wskazuje, iż argumentacja Sądu I instancji przytoczona w pisemnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia jest nietrafna, w wielu miejscach nielogiczna i w sposób oczywisty wykracza poza dopuszczalne oraz zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice swobodnej oceny dowodów, pozostając w sprzeczności z materiałem dowodowym, a także zasadami doświadczenia życiowego.
Sąd Odwoławczy zważył, iż w zaskarżonym wyroku brak jest odpowiedniej korelacji między wnioskami płynącymi z powołanych w uzasadnieniu dowodów a ustalonym stanem faktycznym i wydanym na jego podstawie wyrokiem. Niewątpliwie obowiązkiem Sądu wynikającym z zasady prawdy obiektywnej jest dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych wątpliwości w sprawie, zwłaszcza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całości zebranego materiału dowodowego – zgodnie z treściąart. 410 k.p.k.Dopiero, gdyby to nie było możliwe, Sąd może posiłkować się wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k.zasadąin dubio pro reo. Warto przy tym zauważyć, iż wspomniany artykuł używa sformułowania „nie dające się usunąć wątpliwości” – czyli nie każde, a takie, których w toku procesu i prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można było usunąć. A takie właśnie nie dające się zdaniem Sądu Rejonowego wątpliwości, powstały w niniejszej sprawie, które przy rozstrzygnięciu ich na korzyść oskarżonego skutkować musiały jego uniewinnieniem. Zdaniem Sądu Rejonowego wyrażonym w uzasadnieniu jego wyroku brak było wyraźnych dowodów świadczących o winie i sprawstwie oskarżonego co do przypisywanego mu czynu.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd Rejonowy przy ocenie zeznań głównego świadka zdarzenia -T. W., który obserwował zajście przez wizjer znajdujący się w drzwiach mieszkania, popadł w ewidentną sprzeczność. Z jednej bowiem strony sąd w pełni dał wiarę temu świadkowi w zakresie w ogóle zaistnienia zdarzenia, ilości osób, które miały przebywać pod jego drzwiami, kim były te osoby i w końcu, że doszło w tym czasie do uszkodzenia drzwi, poprzez uderzenie przez jednego ze stojących tam mężczyzn pięścią w drzwi oraz kilkukrotnego w nie kopnięcia. Temu samemu świadkowi sąd odmówił już jednak wiary odnośnie tego, że uszkodzenia drzwi miał dokonać właśnieM. R.. Sąd podnosił, że wiarygodnośćT. W.jest ograniczona z uwagi na jego stan psychofizyczny, gdyż jest on osobą upośledzoną. Wnioski sądu w tym zakresie są nielogiczne i nie mają żądnego odniesienia w złożonej przez biegłą psychologD. W.ustnej opinii na rozprawie. ŚwiadekT. W.całe zajście obserwował przez wizjer i nielogicznym jest ustalenie, że co do pewnych okoliczności zdarzenia wskazanych powyżej, przy tej samej możliwości i warunkach obserwacji, jego funkcje dotyczące spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania były w pełni zachowane, a co do innych okoliczności upośledzone.
Co więcej, nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym twierdzenie Sądu Rejonowego, żeT. W.bezpośrednio po zdarzeniu nie miał najprawdopodobniej pewności, czy to właśnie oskarżonyM. R.zdewastował drzwi, a świadczyć o tym miałby fakt, iżA. W.iB. W.wskazywali funkcjonariuszom na sprawstwo trzech osób, a relację na ten temat mieli przecież odT. W.. Po pierwsze podnieść należy, że od początku do końca postępowania świadekT. W.konsekwentnie podawał, że sprawcą uszkodzenia drzwi był jedynieM. R.i nie miał co do tej okoliczności, choć przez chwilę, żadnych wątpliwości. W tym zakresie zeznał on „M.zaczął z całej siły kopać w drzwi, walił w nie pięściami, aby mu otworzyć. Pozostali koledzy nie kopali w drzwi. W drzwi uderzał jedynie nogąM. R.i co do tego nie mam żadnej wątpliwości. Pozostali koledzy jedynie obserwowali całe zajście”. Zeznając przed sądemT. W.podał „wiem, że toM.kopał w drzwi, bo widziałem. Ja widziałem to przez judasza. Na klatce wówczas paliło się światło. PróczM.widziałemD.iK.. TylkoM.kopał w drzwi”.
Niewątpliwie, z relacji świadkówA. W.iB. W., nie wynika, że tylko oskarżony dokonał zniszczenia drzwi wejściowych. Z ich zeznań wynika jakoby zniszczenia dokonali równieżD. R.orazK. W.. Oboje jak już wyżej wskazano podnosili jednak, że o sprawcach zdarzenia wiedzą z relacjiT. W., gdyż nie byli oni naocznymi świadkami całego zajścia. Nie wyjaśniono jednak w toku postępowania w sposób dogłębny jakie dokładnie informacje i w jaki sposób na temat tego co widział przekazał matce i bratuT. W.. Niewykluczone bowiem, że treść relacji na temat zdarzenia przedstawiona przezB. W.iA. W.mogła być wynikiem zarówno złego przekazania informacji o zdarzeniu przezT. W., jak również ze złego odbioru przekazanej informacji, zaistniałej w dynamicznej w swoim przebiegu sytuacji. Sąd I instancji jednak nie wyjaśnił wątpliwości w tym zakresie.
Wbrew twierdzeniem Sądu Rejonowego nie dziwi Sądu Odwoławczego fakt, który to zdaniem sądu I instancji również podważał wiarygodnośćT. W., że to nie on opisywał przybyłym na miejsce funkcjonariuszom policji przebieg zajścia.
Nielogiczne są zdaniem Sądu Odwoławczego także rozważania Sądu Rejonowego odnośnie kwestii „palącego się na klatce schodowej światła” kiedy zdarzenie miał obserwowaćT. W.. Z jednej bowiem strony należy uznać, że Sąd I instancji doszedł do przekonania, że światło było zapalone skoro przyjął, żeT. W.widział kto dokładnie stał pod jego drzwiami i co się wydarzyło. Z drugiej jednak strony poddał tę kwestię w wątpliwość wskazując „należało powziąć wątpliwość, czy w ogóle widział on dokładnie przebieg całego zajścia, sąd miał przy tym na względzie, że do zniszczenia doszło (…) w porze nocnej, kiedy w mieszkaniu pokrzywdzonych nie paliło się światło, zaś o włączonym świetle na klatce schodowej zeznał wyłącznie świadekT. W., czego żadna z pozostałych osób w mieszkaniu nie była jednak w stanie potwierdzić”.
Sąd Rejonowy w toku rozprawy nie poczynił w czasie przesłuchania świadkaA. W.starań do wyjaśnienia, przy negowaniu przez świadka swojej obecności w mieszkaniu kiedy miało dojść do uszkodzenia drzwi, jak to się stało, że to właśnie on od razu po zajściu relacjonował co się wydarzyło funkcjonariuszom policji i skąd miał o tym wiedzę. Zabrakło w tym zakresie pytań do wskazanego świadka.
Mając na uwadze podnoszone wyżej okoliczności Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Rejonowy przeprowadzi wszystkie konieczne dowody do poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń, w szczególności koniecznym jest ponowne przesłuchanie świadkaT. W.,B. W.iA. W.. Należy dokładnie ustalić co na temat tego co widziałT. W.powiedział swojej matce i bratu, czy była to jedynie ogólna informacja, czy podana ze szczegółami, a w szczególności czy wskazywał im kto dokładnie miał kopać i uderzać w drzwi, a jeżeli podawał, że wszyscy trzej mężczyźni to wyjaśnić dlaczego w toku postępowania zeznawał, że czynił to jedynieM. R., czy może to relacjaB. W.iA. W.(do funkcjonariusza policji) była uproszczona lub zniekształcona. Należy także dokładnie ustalić do jakiego momentu zdarzenie obserwował przez wizjerT. W.i czy odbywało się to cały czas przy włączonym świetle, czy widział on moment jak mężczyźni odchodzili spod drzwi jego mieszkania.
Wskazać również należy, że zaniechano przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaM. W., który jak wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku stał wspólnie zM. R.,D. R.iK. W.w dniu zdarzenia przed bramą budynku przyul. (...), a który to może posiadać jakąś wiedzę na temat tego co wydarzyło się tego dnia w budynku. Z zeznań wyżej wymienionych osób wynika także, że przed bramą była obecna również osoba o imieniuA., jednakże zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak również już w postępowaniu przed sądem nie ustalono jej dokładnych danych i nie przesłuchano jej w charakterze świadka.
Nie przesądzając o sposobie końcowego rozstrzygnięcia sprawy podnieść należy, że dopiero dysponując pełnym materiałem dowodowym i po wyjaśnieniu wątpliwości, które dadzą się usunąć, Sąd I instancji będzie w stanie poddać go wnikliwej ocenie, zgodnej ze wskazaniami zawartymi wart. 7 k.p.k.i poczynić właściwe ustalenia, wysnuć prawidłowe wnioski. Stanowisko swoje następnie sąd winien wyczerpująco uzasadnić, zgodnie z wymogami określonymi wart. 424 k.p.k.
Mając powyższe na względzie, należało zaskarżony wyrok uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.