Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 842/13
Data wyroku: 2013-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka, Sylwana Wirth, Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 842/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 grudnia 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Sylwana Wirth (spr.)

Sędziowie :

SO Waldemar Majka
SO Ewa Rusin

Protokolant :

Magdalena Telesz

przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 roku
sprawyA. R.
oskarżonego zart. 178a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 10 października 2013 roku, sygnatura akt III K 226/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

IV Ka 842/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 października 2013r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu uznał oskarżonegoA. R.za winnego tego, że w dniu 1 lutego 2013 roku wW., woj.(...), będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym podczas pierwszego badania 1.19 mg/l i podczas drugiego badania 1.29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 19 września 2012 roku, sygn. akt III K 452/12 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym,
to jest popełnienia czynu zart. 178 § 4 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (roku) pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat od chwili uprawomocnienia się orzeczenia.
Ponadto na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczonoA. R.okres zatrzymania w dniu 01 lutego 2013r.
Orzeczono ponadto o kosztach sądowych.
Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją własną oskarżonego, który wyrokowi temu zarzucił „naruszenie przepisów prawa procesowego a toart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 438 pkt 1, 2, 3, 4 k.p.k.” i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest oczywiście bezzasadna.
Wbrew wywodom skarżącego, sąd odwoławczy stwierdza, że ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku są prawidłowe i zgodna z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku postępowania.
Sąd Rejonowy zasadnie oparł swoje przekonanie o zawinieniu oskarżonego głównie na zeznaniach świadkówT. K.iJ. U., bo ich relacje jako bezpośrednich obserwatorów zachowania kierującego samochodem „M.(...)” miały największą wartość dowodową. Świadkowie poruszali się za tym pojazdem zaraz potem jak zauważyli niebezpieczną, kolizyjną jazdę jego kierowcy, mieli go przez cały czas w polu widzenia i stwierdzili zgodnie i bez żadnych wątpliwości, że po zatrzymaniu z miejsca kierującego wyszedł nietrzeźwy oskarżony a wcześniej nie stwierdzili zamiany osób na tym siedzeniu.
Relacje tych świadków są stanowcze i dokładne oraz spójne a zatem wiarygodne i mają charakter jednoznacznie obciążający oskarżonego.
Zeznania funkcjonariusza policjiŁ. M.również zasługują na wiarę, a nadto potwierdzają wersję przedstawianą przez świadków, z tym, że policjant nie widział oskarżonego za kierownicą, bo przybył na miejsce już po jego zatrzymaniu przez świadków.
Przebieg wypadków poznał on zatem z ich relacji i potwierdził przed sądem podając m. in. że „pytał wskazanego mężczyznę (oskarżonego) czy jest prawdą, że kierował, co potwierdził i wypowiedziom pozostałych osób nie przeczył” (k. 130).
Twierdzenia apelującego jakoby funkcjonariusz policji stanowczo i kategorycznie zaprzeczył, że oskarżony pojazdem kierował są nieprawdziwe i ewidentnie rozbieżne z rzeczywistą treścią zeznań, któreŁ. M.złożył przed sądem. Oskarżony celowo wypacza te zeznania, interpretując je na swoją korzyść. Jednocześnie nie dostrzega on tak oczywistego dowodu jakim są zeznaniaT. K.iJ. U., z pewnością dlatego, że nie pozostawiają one wątpliwości co do oceny zachowaniaA. R.jako sprawcy zarzucanego mu czynu.
Sąd I instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, który prawidłowo ocenił i wyprowadził trafne wnioski. Sprawstwo i wina oskarżonego w świetle tego nie budzą zastrzeżeń.
Wymierzona kara nie jest rażąco surowa gdy uwzględni się poważne okoliczności obciążające oskarżonego (wskazał je Sąd Rejonowy) oraz, że oscyluje ona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Kara ta będzie właściwą odpłatą za popełniony czyn i przestrogą dla sprawcy na przyszłość.
Wyrok jako trafny utrzymano w mocy.