Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 188/12
Data wyroku: 2012-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Adamów

Sygn. akt II K 188/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2012r.

Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu, Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SRM. A.
Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Simkiewicz

Po rozpoznaniu w dniach 30 maja 2012r, 14 listopada 2012r. i 20 listopada 2012r. sprawy

I.T. K. (1)z d.L.– córkiM.iM.z d.W.,ur. (...)wL.

oskarżonej o to, że:
1. w dniach 25 lutego 2009r i 16 kwietnia 2010r. w K-K., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w toku dochodzenia 2Ds 63/09 prowadzonego w sprawie zniesławienia innej osoby za pośrednictwem internetu, będąc przesłuchiwaną na Komisariacie Policji w K-K., a następnie w Prokuraturze Rejonowej w K-K.w charakterze świadka i uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o prawie odmowy odpowiedzi na pytania prowadzącego przesłuchanie, wynikającej zart. 183 kpk, zeznała nieprawdę na temat zaistnienia, okoliczności i przebiegu tego przestępstwa oraz personaliów sprawcy, a zeznania te miały służyć za dowód w toczącym się postępowaniu przygotowawczym, jednocześnie fałszywie oskarżającJ. K. (1)o popełnieni przedmiotowego przestępstwa, wiedząc, że nie jest on jego sprawcą,

tj. o przestępstwo zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

iart. 12 kk

II.J. K. (1)– synaW.iT.z d.L.,ur. (...)wK.

oskarżonego o to, że:
2. w dniach 25 lutego 2009r i 16 kwietnia 2010r. w K-K., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w toku dochodzenia 2Ds 63/09 prowadzonego w sprawie zniesławienia innej osoby za pośrednictwem internetu, będąc przesłuchiwanym na Komisariacie Policji w K-K., a następnie w Prokuraturze Rejonowej w K-K.w charakterze świadka i uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o prawie odmowy odpowiedzi na pytania prowadzącego przesłuchanie, wynikającej zart. 183 kpk, zeznał nieprawdę na temat zaistnienia, okoliczności i przebiegu tego przestępstwa oraz personaliów sprawcy, a zeznania te miały służyć za dowód w toczącym się postępowaniu przygotowawczym, utrudniając tym samym postępowanie karne i pomagając sprawcy w/w przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej,
tj. o przestępstwo zart. 233 § 1 kkiart. 239 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

iart. 12 kk

I
uznaje oskarżonąT. K. (1)za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku a stanowiącego przestępstwo zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkprzy zast.art. 11 § 2 kkiart. 12 kki za to na podstawieart. 233 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kki przy zast.art. 58 § 3 kkorzeka wobec oskarżonej karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wartość jednej stawki na kwotę 30 ( trzydziestu) złotych,

II
uznaje oskarżonegoJ. K. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku a stanowiącego przestępstwo zart. 233 § 1 kkiart. 239 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 2 kkiart. 12 kki za to na podstawieart. 239 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkorzeka wobec oskarżonego karę 4 (czterech ) miesięcy pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej w punkcie poprzedzającym kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby,

IV
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, to jest poniesione w sprawie wydatki w kwocie: od oskarżonejT. K. (1)468,00 ( czterysta sześćdziesiąt osiem) złotych, a od oskarżonegoJ. K. (1)90,00 (dziewięćdziesiąt) złotych, a na podstawieart. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychobciąża oskarżonąT. K. (1)opłatą w kwocie 300 (trzysta) złotych, a na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 2 tejże Ustawy obciąża oskarżonegoJ. K. (1)opłatą w kwocie 120,00 (sto dwadzieścia) złotych.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

w kwietniu 2008r. na forum internetowym NowejGazety (...)wK.ukazały się artykuły na temat postępowaniaU. G. (1). Ponieważ kobieta uznała, że w komentarzach jest pomawiana, została naruszona jej prywatność oraz podważona godność, pismem z dnia 08 maja 2008r. złożyła zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w Kędzierzynie-Koźlu o domniemaniu popełnienia przestępstw zart. 212 § 1 kkiart. 216 § 1 i 2 kk. Na skutek tego zawiadomienia, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008r., zostało wszczęte dochodzenie o czyn zart. 212 § 2 kki prowadzone pod sygn. akt 2 Ds 63/09. W toku prowadzonych czynności zostało ustalone, że zniesławiający komentarz w dniu 14 kwietnia 2008r. został sporządzony na komputerze znajdującym się whotelu (...)wL., gdzie w okresie od 12 do 20 kwietnia 2008r. przebywałaT. K. (1). Przesłuchana w charakterze świadkaU. G. (1)podejrzewała, iż wpisów mogła dokonaćT. K. (1), bo jako jej podwładna i będąca z nią w konflikcie służbowym, miała wiedzę, iż jej pracodawcaT. K. (1)przebywała na urlopie wL.. Aby zweryfikować poczynione ustalenia w sprawie, została podjęta decyzja o przesłuchaniuT. K. (1)w charakterze świadka. Przed przesłuchaniem mającym miejsce w Komendzie Powiatowej Policji wK.w dniu 10 lutego 2009r.,T. K. (1)została pouczona o treściart. 233 § 1 kkiart. 183 kpk. W swych zeznaniach przyznała się do zamieszczenia zniesławiającychU. G. (1)wpisów i szczegółowo umotywowała powody swego działania. Dnia następnego, na ręce policjanta prowadzącego postępowanie, złożyła pisemne oświadczenie, iż nie jest autorką wpisu na forum NowejGazety (...)w dniu 14 kwietnia 2008r., a jego autorem jest jej synJ. K. (1). Ponieważ chciała chronić syna, w dniu poprzednim przyznała, że ona jest autorką owego wpisu. Jednakże syn oświadczył, iż jest osobą dorosłą i sam może ponieść odpowiedzialność za własne czyny. Skutkiem tego było przesłuchanie w Komendzie Powiatowej Policji wK.T. K. (1)iJ. K. (1)w charakterze świadków, co miało miejsce w dniu 25 lutego 2009r. Przed przesłuchaniem świadkowie byli pouczeni o treściart. 233 § 1 kkiart. 183 kpk. WówczasT. K. (1)zeznała, iż nie dokonała wpisu na forum gazety w dniu 14 kwietnia 2008r., a zrobił to jej synJ. K. (1), który wtedy przyjechał do niej w odwiedziny doL.. Z koleiJ. K. (1)zeznał, że w połowie kwietnia 2008r., podczas odwiedzin mamy wL., skorzystał ze stacjonarnego komputera whotelu (...)i po przeczytaniu na forumGazety (...)pomawiających mamę artykułów, ze złości napisał kilka zdań o paniU. G. (1).
Postanowieniem Prokuratora z dnia 11 marca 2009r. dochodzenie w sprawie zostało umorzone wobec ustalenia popełnienia występku ściganego z oskarżenia prywatnego, przy jednoczesnym braku interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania tego czynu z urzędu. Na skutek kolejnych informacji wskazywanych przezU. G. (1), Prokurator podjął na nowo dochodzenie w sprawie. W dniu 16 kwietnia 2010r. przesłuchałJ. K. (1)iT. K. (1)w charakterze świadków. Przed przesłuchaniem każdego ze świadków pouczył ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zart. 233 § 1 kkoraz o prawie odmowy odpowiedzi na pytania wynikającym z treściart. 183 kpk.J. K. (1)w dalszym ciągu podtrzymał swoje zeznania złożone w dniu 25 lutego 2009r. w zakresie dokonania wpisu na tematU. G. (1). Jednakże zaznaczył, iż podczas przesłuchania policjant sugerował mu daty, a on sam na zasadzie skojarzenia, że odwiedził mamę whotelu (...)podał, że dokonał jakiegoś wpisu lecz nie pamięta jego treści. Przesłuchujący go w tym czasie policjant zeznał, że okazywał i odczytałJ. K. (1)treść komentarzy i przesłuchiwany wskazał ten, którego miał być autorem. Z zeznań tych wynika, iż chodziło o komentarz oU. G. (1)z dnia 14 kwietnia 2008r.J. K. (1)zeznał także, że po rozmowie z matką, która złożyła zeznania w tej sprawie, nakazał jej zmienić zeznania uznając, iż to nie ona dokonała obraźliwych wpisów na forum NowejGazety (...), a on sam. Z koleiT. K. (1)zeznając podtrzymała swoje zeznania z dnia 25 lutego 2009r. utrzymując w dalszym ciągu, że nie dokonywała żadnych wpisów na forum gazety, a zrobił to jej synJ. K. (1), który jej o tym powiedział, gdy wróciła po pierwszym przesłuchaniu do domu i dlatego oboje zeznawali w dniu 25 lutego 2009r.
W trakcie postępowania zostało ustalone, iż wpisu na tematU. G. (1)w dniu 14 kwietnia 2008r. dokonano wL.z laptopa, który posiadał bezprzewodowy dostęp do internetu w sieciO., należącego doT. K. (1). Dane uzyskane w zakładzie pracyJ. K. (1)zaświadczają, iż w dniu 14 kwietnia 2008r. był w pracy od godz. 8.00 do 17.00. Następnie, będąc już wB., przeprowadził rozmowę telefoniczną z matką, która wówczas przebywała wL., po której został dokonany wpis na forum internetowym właśnie wL.. Na podstawie powyższych ustaleń, Prokurator postanowieniem o sygn. akt 2 Ds 455/10 z dnia 23 czerwca 2010r. umorzył dochodzenie wobec ustalenia popełnienia występku ściganego z oskarżenia prywatnego, przy jednoczesnym braku interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania tego czynu z urzędu. W tym stanie rzeczyU. G. (1)wystąpiła do sądu z pozwem o ochronę dóbr osobistych i zapłatę. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 grudnia 2010r. w sprawie I C 532/09J. K. (1)iT. K. (1)zostali zobowiązani do opublikowania na łamach NowejGazety (...)orazGazety (...)dni wK.przeprosinU. G. (1)za wypowiedzenie na forum internetowym NowejGazety (...)nieprawdziwych informacji naruszających jej dobra osobiste w postaci czci, dobrego imienia, zdrowia oraz życia prywatnego. Tekst przeprosin w gazecie ukazał się w dniu 12 kwietnia 2011r. Natomiast Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zasądził konkretne kwoty odJ. K. (1)iT. K. (1)tytułem zadośćuczynienia.

Dowód: - zeznania świadkaU. G.– k. 1-2, 83,
- wyjaśnienia T.K.– k. 108-109, 203,
- wyjaśnienia J.K.– k. 104-105, 203-204,
- kopie protokołów przesłuchania świadkaT. K.z akt 2 Ds
63/09 – k. 4-5, 7, 58-59, 61, 75-77,
- oświadczenie T.K.– k. 6, 60,
- kopie protokołów przesłuchania świadkaJ. K.z akt 2 Ds
63/09 – k. 9, 63, 72-74,
- kopia postanowienia o umorzeniu dochodzenia 2 Ds 63/09 – k. 10,
- postanowienie o umorzeniu śledztwa 2 Ds 217/09 – k. 11-12,
- materiały i wnioski przekazane przezU. G.– k. 18, 22-23, 34-35
- kopia postanowienia o umorzeniu dochodzenia 2 Ds 455/10 – k.
28-30,
- postanowienie o podjęciu postępowania – k. 31,
- materiały z akt postępowania 2 Ds 63/09 – k. 44-57, 65-71, 78-79,
114-123,
- materiały z akt postępowania I C 532/09 SO w Opolu – k. 87-99,
- odpis wyroku SO w Opolu – k. 133-136,
- kserokopia artykułu z NowejGazety (...)– k. 201.

T. K. (1)jest wdową. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. Legitymuje się wykształceniem wyższym i z zawodu jest pedagogiem. Pracowała zawodowo będąc zatrudnioną w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wK.z dochodem 5.600 zł brutto. Obecnie pozostaje jako bezrobotna bowiem złożyła wypowiedzenie. Jest współwłaścicielką domu mieszkalnego. W przeszłości leczyła się psychiatrycznie z uwagi na depresję. Nie jest chora psychicznie, ani upośledzona umysłowo. Do tej pory nie była karana sądownie. Za swoje zaangażowanie społeczne otrzymała gratulacje i podziękowania z różnych instytucji.

Dowód: - wyjaśnienia T.K.– k. 108, 178, 203.
- dane o osobie – k. 112,
- opinia sądowo-psychiatryczna – k. 181-185,
- dane o karalności – k. 195,
- kserokopie podziękowań i gratulacji – k. 202.

Podczas postępowania przygotowawczegoT. K. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i skorzystała z przysługującego jej prawa odmawiając składania wyjaśnień. Słuchana przed Sądem przyznała się do popełnienia przestępstwa i wskazała okoliczności, w jakich miało do niego dojść oraz podała motywy, jakie w owym czasie nią kierowały.

Dowód: - wyjaśnienia T.K.– k. 108-109, 203.

J. K. (1)jest kawalerem. Na utrzymaniu posiada jedno dziecko, na które płaci alimenty w wysokości od 450 zł do 600 zł miesięcznie. Legitymuje się wykształceniem średnim i nie posiada wyuczonego zawodu. Pracuje zawodowo i osiąga miesięczny dochód w kwocie około 4.500 zł netto. Jego majątek stanowi dom, działka i sady. W przeszłości nie był leczony psychiatrycznie, ani odwykowo. Dotychczas był karany jeden raz za występek zart. 178a § 1 kk.

Dowód: - wyjaśnienia J.K.– k. 203,
- dane o osobie – k. 113,
- dane o karalności – k. 197.

OskarżonyJ. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż był i jest przekonany, iż będąc wcześniej słuchany przez policjanta i prokuratora, powiedział prawdę. Wskazał również, że składając zeznania potwierdzał informacje policjanta, który sięgał wówczas do notatek.

Dowód: - wyjaśnienia J.K.– k. 203-204.

Sąd zważył, co następuje:

przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło winę i okoliczności czynów popełnionych przez oskarżonychT. K. (1)iJ. K. (1).
Za podstawę ustaleń w zakresie stanu faktycznego Sąd przyjął zeznania przesłuchanej w sprawie w charakterze świadkaU. G. (1). Zasadnicze natomiast znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego miały dowody w postaci dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowań zainicjowanych przezU. G. (1)w sprawach prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w Kędzierzynie-Koźlu w sprawach 2 Ds 63/09 i 2 Ds 455/10. Niebagatelne okazały się również materiały i wnioski przekazane przezU. G. (1)oraz dokumenty z akt sprawy Sądu Okręgowego w Opolu w sprawie I C 532/09.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaU. G. (1), która miała pewność, iż szkalujących ją wpisów internetowych dokonałaT. K. (1), a także zawiadomiła o podejrzeniu, żeJ. K. (1)„został wrobiony” przez swoją matkę i złożył fałszywe zeznania na temat dokonania tych wpisów na forum gazety. Jej zeznania pozostają w zbieżności z pozostałymi dowodami, które Sąd przyjął do ustalenia stanu faktycznego i uznał je posiadające przymiot wiarygodności.
Sąd dysponując dowodami zgromadzonymi podczas postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w Kędzierzynie-Koźlu w sprawie zaistnienia przestępstwa zart. 212 § 2 kkstwierdził, iż oboje oskarżeni byli przesłuchiwani w charakterze świadków na tę samą okoliczność w dniach 25 lutego 2009r. i 16 kwietnia 2010r. NadtoT. K. (1)została przesłuchana po raz pierwszy w dniu 10 lutego 2009r. Mimo, że wówczas przyznała się do zamieszczenia na forum gazety zniesławiającego komentarza na tematU. G. (1), to już w dniu następnym pisemnie odwołała swoje zeznania. Podczas każdego z przesłuchań, które były dowodem w toczącym się postępowaniu przygotowawczym, zarównoT. K. (1), jak iJ. K. (1), byli pouczani o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o prawie uchylenia się od odpowiedzi na pytanie wynikającym z treściart. 183 kpk. Mimo toT. K. (1)zeznała, iż wpisu na forum NowejGazety (...)dokonał jej syn wiedząc, iż on nie jest sprawcą, bo wpisu dokonała ona sama osobiście, aJ. K. (1)przyznał, że on jest autorem internetowego wpisu.
W ocenie Sądu oskarżonaT. K. (1)dopuściła się przestępstwa zart. 233 § 1 kkbowiem złożyła fałszywe zeznania, które miały posłużyć za dowód w toczącym się postępowaniu. Była ona pouczona przez prowadzących postępowania o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Na uwadze należy mieć również to, iż podczas przesłuchania w dniu 10 lutego 2009r., kiedy także była pouczona o treściart. 233 § 1 kk, zeznała – jak się później okazało – prawdę. Jednakże z obawy przed utratą pracy jako osoba karana za przestępstwo umyślne, zeznała następnie fałszywie, celowo wprowadzając organa ścigania w błąd i jednocześnie pomawiając syna o czyn, którego się nie dopuścił. Zdaniem Sądu nie może w tej materii być mowy, iż działanie oskarżonej w ramach przysługującego jej prawa do obrony stanowi kontratyp wyłączający przestępność czynu polegającego składaniu fałszywych zeznań. Sąd oceniając zeznaniaT. K. (1)uznał, iż przekroczyła ona swoje konstytucyjne prawo do obrony. Najpierw zeznała prawdę na temat zaistnienia przestępstwa, następnie złożyła nieprawdziwe zeznania i na dodatek fałszywie pomówiłaJ. K. (1), co uprawnia Sąd do uznania, iż winna ponieść odpowiedzialność za ten czyn. Również trzeba podkreślić, iż na podstawie zebranych dowodów podczas postępowań przygotowawczych, Prokurator nie zamierzał wystąpić przeciwkoT. K. (1)z aktem oskarżenia, a postępowania umarzał. W związku z powyższym, w ocenie Sądu,T. K. (1)zeznając nieprawdę, dopuściła się przestępstwa zart. 233 § 1 kk.
Fałszywie oskarżając w zeznaniachJ. K. (1)o popełnienie przestępstwa wiedząc, iż nie on jest sprawcą,T. K. (1)swym postępowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 234 kk. Miała świadomość, iż to nie syn zamieścił na forum gazety zniesławiające informacje na tematU. G. (1), a jednak zeznania w tym zakresie podtrzymywała. Bez znaczenia pozostaje tutaj fakt, iżJ. K. (1)wyraził zgodę na fałszywe oskarżenie go.
Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniomT. K. (1), które złożyła przed Sądem. Jej wyjaśnienia korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, który Sąd przyjął do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Jednocześnie uznał za wiarygodne, iż w obawie przed konsekwencjami swego postępowania może zostać oskarżona i stracić pracę, co pchnęło ją do fałszywych zeznań. Jednakże Sąd nie uznał motywacji oskarżonej za usprawiedliwioną i przyjął, że winna ona ponieść konsekwencje prawne w związku z dopuszczeniem się przestępstwa.
Podczas przesłuchańJ. K. (1)świadomie wprowadził w błąd organ prowadzący postępowanie gdyż będąc pouczonym o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę. Nie skorzystał z prawa uchylenia się od odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić jego lub osobę najbliższą – w tym przypadku matkę – na odpowiedzialność za przestępstwo. Jak dowiodło prowadzone przez Prokuratora dochodzenie, zniesławiającego wpisu na forum gazety dokonałaT. K. (1), o czymJ. K. (1)miał świadomość. Jednak, działając czynem ciągłym, zeznał nieprawdę na temat zaistnienia, okoliczności i przebiegu przestępstwa zart. 212 § 2 kkoraz personaliów sprawcy. W związku z takim zachowaniem utrudnił postępowanie prowadzone przez Prokuratora pomagającT. K. (1)uniknąć odpowiedzialności karnej. Składając zeznania miał świadomość, iż udziela pomocy matce, przez co udaremnił postępowanie karne wobec jej osoby. Należy podkreślić, iż został w sprawie przesłuchany na skutek wskazania go przezT. K. (1), a zatem po rozmowie z nią na temat złożonych przez nią pierwszych zeznań w Komendzie Powiatowej Policji wK..T. K. (1)wskazała go imiennie, a on sprostał oczekiwaniom matki. Późniejsze wymijające zeznania na temat konkretnego wpisu oraz domniemanych sugestii kierowanych przez przesłuchującego policjanta, Sąd uznał jako próbę uniknięcia oskarżonego od odpowiedzialności. Nadto nie toczyło się żadne postępowanie o pomówienieJ. K. (1)przezT. K. (1)i to w sytuacji, kiedyJ. K. (1)miał wiedzę, iż matka wskazuje właśnie jego osobę jako autora wpisu internetowego. Ostatecznie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu przyjmując je jako obraną przez niego linię obrony. Zebrane dowody w postaci dokumentów, a nawet wyjaśnieńT. K. (1), przeczą stanowisku oskarżonegoJ. K. (1).
Reasumując, Sąd zgodził się z kwalifikacją prawną czynu zarzucanego oskarżonejT. K. (1)przyjmując, iż przestępstwa dopuściła się w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyli działała czynem ciągłym. Zatem swym postępowaniem wyczerpała znamiona przestępstw zart. 233 § 1 kkiart. 234 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kkiart. 12 kk. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, Sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie zbiegających się przepisów i wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Dlatego też Sąd uznającT. K. (1)za winną popełnienia zarzucanego jej przestępstwa, na podstawieart. 233 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kki przy zastosowaniuart. 58 § 3 kkorzekł wobec niej karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda. Przestępstwo zart. 233 § 1 kkprzewiduje w swym zagrożeniu karę pozbawienia wolności do lat 3. Natomiast Sąd uznał za zasadne zastosowanie instytucji przewidzianej wart. 58 § 3 kki zamiast kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonej orzec grzywnę. W uzasadnieniu należy wskazać, iż postawa oskarżonej, jej motywacja, dotychczasowa niekaralność oraz sytuacja majątkowa dała podstawę dla Sądu do takiego wyboru kary. Jednocześnie Sąd zauważa brak podstaw do zastosowania wobec oskarżonejT. K. (1)treściart. 233 § 5 kk.
Na podstawie zebranych dowodów, a szczególnie mając na uwadze treść zeznań, jakieJ. K. (1)złożył podczas dochodzenia w dniach 25 lutego 2009r. i 16 kwietnia 2010r., Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony swoim postępowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 233 § 1 kkiart. 239 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kki przy zastosowaniuart. 12 kk. Jednoczenie uznał, że w sytuacji tego oskarżonego nie jest zasadne zastosowanie instytucji przewidzianej wart. 239 § 3 kk, a to z uwagi na charakter popełnionego przestępstwa, zachowanie oskarżonego i jego stosunek do sytuacji związanej z wpisami na forum NowejGazety (...). Dlatego też, uznającJ. K. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w akcie oskarżenia, orzekł wobec niego, przy zastosowaniuart. 11 § 3 kkna podstawieart. 239 § 1 kk, a więc na podstawie przepisu przewidującego karę surowszą, karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Za popełnione czyny Sąd wymierzył oskarżonym kary według swojego uznania i w granicach przewidzianych przez ustawę. Wymierzając kary Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych każdemu z oskarżonych, zachowanie się oskarżonych, ich warunki osobiste, a także rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstw. Sąd miał również na uwadze z jednej strony, by dolegliwość kary nie przekroczyła stopnia winy, a z drugiej – stopnia społecznej szkodliwości czynów. Elementem wpływającym tak na rodzaj, jak i na wysokość orzeczonych sankcji, była w decydującej mierze motywacja sprawców będącymi osobami najbliższymi, środowisko, w jakim żyją, ich sytuacja majątkowa, a także życiowa. Oskarżona jest wdową i utrzymuje ścisłe stosunki rodzinne z synem. W tej sprawie każde z nich wiedziało, jakie składają zeznania. Z drugiej strony należy zauważyć, iż po złożeniu zeznań nie poczuli się w obowiązku poinformowania organów ścigania o faktycznym sprawcy umieszczenia internetowego wpisu. Okolicznością łagodzącą dlaT. K. (1)jest nadto przyznanie się do winy i dotychczasowa niekaralność. Natomiast uprzednie skazanieJ. K. (1)za występek zart. 178a § 1 kknależy przyjąć jako okoliczność obciążającą. Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia ani innego rodzaju kar, ani w niższym wymiarze. W ocenie Sądu orzeczona kara winna być wystarczająco dolegliwa, aby każdy z oskarżonych zrozumiał swe błędne postępowanie i w przyszłości zmienił je oraz nie wchodził w konflikt z prawem. Tak więc Sąd uznał, że wymierzone kary każdemu z oskarżonych z osobna, są trafne i odpowiednio wyważone.
Sąd zawiesił warunkowo wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecJ. K. (1)na okres próby 2 lat, zgodnie z treściąart. 70 § 1 pkt 1 kkuznając, iż jest to wystarczające, aby osiągnąć wobec sprawcy cele kary. W uzasadnieniu zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, Sąd dał wyraz zasadzieultima ratiokary pozbawienia wolności określającej prymat kar wolnościowych przed bezwzględną karą pozbawienia wolności. W ocenie Sądu zarówno warunkowe zawieszenie wykonania kary, jak i okres próby, są jak najbardziej słuszne i celowe w sytuacji oskarżonego. Czas ten pozwoli zweryfikować zachowanie oskarżonego w kontekście pozytywnej prognozy będącej podstawą warunkowego zawieszenia wykonania kary. Dolegliwość kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania polega na istniejącym przez okres próby zagrożeniu wykonania kary, pełni zatem funkcję ostrzegawczą i hamującą przed naruszeniem obowiązku prawnego. Groźba wykonania kary stanowi zatem motywację dla oskarżonego do powstrzymywania się od popełniania kolejnych przestępstw. W ocenie Sądu oskarżony zasłużył na skorzystanie z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary i z tego tytułu wyciągnie właściwe wnioski na przyszłość.
Orzeczone w niniejszej sprawie kary znajdują także odzwierciedlenie w kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa oraz aprobatę i zrozumienie, iż za negatywne zachowania należy ponieść sprawiedliwą karę, a sankcje orzeczone wobec oskarżonych za takie będą postrzegane.
Biorąc pod uwagę sytuację materialną i finansową oskarżonych, na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, w skład których wchodzą poniesione w sprawie wydatki w zakresie każdego z oskarżonych oraz opłaty karne, których wysokość określają powołane w wyroku przepisyustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Z uwagi na miesięczne dochody oskarżonegoJ. K. (1), który pracuje zawodowo oraz fakt, iż do chwili obecnej oskarżonaT. K. (1)była zatrudniona i otrzymywała wynagrodzenie za pracę – w ocenie Sądu – są oni w stanie ponieść zasądzone koszty procesu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.