Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 594/12
Data wyroku: 2013-09-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Marcin Chałoński, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 594/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Klaudiusz Senator (spr.)
Sędziowie: SO Marcin Chałoński
SO Zbigniew Karamara
Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego
po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2013 roku
sprawyS. K. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 308 kkw zw. zart. 300 § 3 kkiart. 585 § 1 kshw zw. zart. 11 § 2 kki inne
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 25 sierpnia 2011 roku sygn. akt II K 259/09

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenie zawarte w punkcie VII wyroku o wymierzeniu oskarżonemuS. K. (1)kary łącznej 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
uchyla orzeczenie zawarte w punkcie VIII wyroku o wymierzeniu oskarżonemuS. K. (1)kary łącznej grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;

3
uchyla wyrok w części przypisującej oskarżonemuS. K. (1)przestępstwo zart. 308 kkw zw. zart. 302 § 1 kk(punkt III wyroku) i w tym zakresie na podstawieart. 414 § 1 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 101 § 1 pkt 4 kkiart. 102 kkpostępowanie karne umarza, a na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

4
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone wobec oskarżonegoS. K. (1)w punktach I, IV, V i VI wyroku Sądu Rejonowego kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kkorzeczone wobec oskarżonegoS. K. (1)w punktach I, IV i V wyroku Sądu Rejonowego kary grzywny łączy i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;

6
zasądza od oskarżonegoS. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty za obie instancje;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataT. A.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu świadczoną oskarżonemuS. K. (1)w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonegoS. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 689,92 (sześćset osiemdziesiąt dziewięć 92/100) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

sygn. akt IX Ka 594/12

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r. skazałS. K. (1)za popełnienie przestępstwa:
- zart. 308 kkw zw. zart. 300§3 kkiart. 296§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 12 kkna karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny 80 stawek dziennych po 30 zł. każda. Na podstawieart. 41 kkiart. 43§1 kkw związku z tym skazaniem Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych we władzach podmiotów gospodarczych na okres 3 lat;
- zart. 308 kkw zw. zart. 302§1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 40 stawek dziennych po 30 zł. każda;
- zart. 308 kkw zw. zart. 300§3 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 60 stawek dziennych po 30 zł. każda;
- zart. 308 kkw zw. zart. 300§3 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny 60 stawek dziennych po 30 zł. każda;
- zart. 270§1 kkna karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86§1 kkorzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności Sąd połączył i wymierzył mu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 kkiart. 86§1 i §2 kkorzeczone wobec oskarżonego kary grzywny Sąd połączył i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. Nadto Sąd zasądził wynagrodzenie na rzecz obrońcy z urzędu i orzekł o kosztach postępowania.
Apelacje od tego wyroku wnieśli oskarżony i jego obrońca.
Obrońca oskarżonego na podstawieart. 444 kpkorazart. 425§2 kpkzaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości.
W oparciu o przepisyart.427§2 kpkiart. 438 pkt 3 kpkobrońca oskarżonego wyrokowi Sądu I instancji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na:
- przyjęciu, iż(...) sp. z o.o.wK.w  2000 r. znajdowała się w sytuacji niewypłacalności i istniały warunki uzasadniające ogłoszenie jej upadłości, chociaż wartość wierzytelności przysługujących spółce oraz posiadanych przez spółkę nieruchomości przewyższała wysokość zobowiązań, co zdaniem oskarżonego nie uzasadniało ogłoszenia upadłości spółki.
- przyjęciu, iż oskarżonyS. K. (1)był osobą faktycznie zajmującą się sprawami spółki, w sytuacji gdy oskarżony tymi sprawami się nie zajmował i nie miał wpływu na jej działalność, w szczególności na sposób regulowania długów na rzecz wierzycieli.
- przyjęciu, iż sprzedaż budynków i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej wK.przyul. (...)nastąpiła za cenę wielokrotnie niższą od jej wartości rynkowej, w sytuacji  gdy nieruchomość obciążona była hipoteką na rzecz ZUS O/K.na kwotę 305174,13 zł, co wpływało na wartość rynkową tej nieruchomości.
- powyższe zaś doprowadziło do uznania oskarżonegoS. K. (1)za winnego popełnienia przestępstw przypisanych mu przez Sąd Rejonowy, chociaż z logicznych i spójnych wyjaśnień oskarżonego wynikało, iż nie dopuścił się popełnienia przypisanych mu przez Sąd Rejonowy przestępstw.
Podnosząc powyższe zarzuty na podstawieart. 437§2 kpkobrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I-V i VII-X poprzez uniewinnienie oskarżonegoS. K. (1)od popełnienia czynów przypisanych mu przez Sąd Rejonowy w Kielcach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Oskarżony zaskarżył na postawie 444kpkwyrok Sądu I instancji w całości. W ocenie skarżącego zaskarżony wyrok powinien ulec uchyleniu lub zmianie, gdyż doszło do:
- obrazy przepisów prawa materialnego
- obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia. Oskarżony zarzucił, że nie został zawiadomiony o rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011r., co uniemożliwiło mu złożenie wniosków dowodowych, jak i przedstawienie mowy końcowej. Wbrew treściart. 385§3 kpkprzewodniczący nie poinformował o treści odpowiedzi na akt oskarżenia. Skarżący zarzucił, że w czasie przesłuchania świadków w drodze pomocy prawnej nie był obecny jego obrońca, którego obecność była obowiązkowa. Oskarżony zarzucił też, że Sąd dokonał nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.
- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia. Oskarżony zakwestionował ustalenia Sądu wskazujące na jego winę.
- rażącej niewspółmierności kary. Oskarżony podniósł, że wymierzona mu kara łączna w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą drakońską i nieadekwatną do przypisanych mu czynów. W podobnych sprawach zapadały wyroki z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności.
Podnosząc takie zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje nie są zasadne.
Obie apelacje zarzucają dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd za podstawę wyroku, co miało doprowadzić do wydania nietrafnego orzeczenia. Treść wniesionych środków odwoławczych, niezależnie od wyartykułowanych bezpośrednio zarzutów wskazuje, że skarżący także kwestionują dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów.
Podkreślić jednak należy, że Sąd Rejonowy zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób prawidłowy, pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych. Ustalenia bowiem Sądu odpowiadają prawdzie materialnej i wynikają z logicznej analizy dowodów. Przypomnieć należy, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w przepisieart. 7 kpknakazuje organom procesowym, w tym – sądowi, by oceniały znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związanymi żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Sąd Rejonowy nie uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów analizując materiał dowodowy w jego całokształcie.
Argumentacja skarżących stanowi jedynie (nieuzasadnioną całokształtem materiału dowodowego sprawy) polemikę z prawidłowymi ocenami Sądu orzekającego wyrażając w istocie odmienny pogląd co do okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego. Sąd Rejonowy ukształtował swoje przekonanie na podstawie dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Poddał ocenie wszystkie dowody zebrane w sprawie, zarówno te na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, rozważył je wszystkie w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu. co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. Sąd Okręgowy zbadał tę ocenę w oparciu o krytykę przedstawioną we wniesionych skargach apelacyjnych i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Podkreślić należy, że podstawą prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, a co za tym idzie podstawą wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, przy czym Sąd wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji przeprowadził szczegółowe i wnikliwe postępowanie dowodowe, jak i takimi samymi przymiotami należy obdarzyć sporządzone uzasadnienie.
Prawidłowo Sąd ocenił w szczególności zeznaniaK. M.,I. K.(M.),H. R. (1)iJ. W.. Wskazał w jakiej części ich relacje zasługują na wiarę i z jakiej przyczyny, jak i czemu Sąd częściowo uznał za niewiarygodne zeznania dwóch ostatnio wymienionych świadków. Sąd Okręgowy w całości podziela przedstawioną przez Sąd I instancji ocenę tych dowodów, której zbędnym jest powtarzanie w niniejszym uzasadnieniu. Skoro i wg. oskarżonegoA. A.iM. G.umorzyli długK. M.to rodzi się pytanie w jakich okolicznościachI. K.zdecydowała się zostanie prezesem spółki(...), figurowanie, jako jej udziałowiec (przy przyznaniu przez oskarżonego, że to on zapłacił za te udziały). PrzecieżA. A.iM. G.nie mieli powiązań zespółką (...), jak ispółką (...), której prezesem na polecenie oskarżonego zostałK. M..
Sąd dokładnie uzasadnił swoje ustalenia co do tego, że to oskarżony był osobą faktycznie zajmującą się sprawamispółki (...). Do tej obszernej i trafnej argumentacji Sądu I instancji skarżący się nie odnoszą, nie wskazują dlaczego ich zdaniem nie jest ona zasadna. Z ustaleń Sądu wynika, że działaniaS. K.podejmowane wobec(...)były od początku zaplanowane. Oskarżony znał sytuację finansową spółki. Poznał ją jeszcze przed nabyciem udziałów. Już w tym czasie spółka nie płaciła zobowiązań, w tym na rzecz ZUS i Urzędu Skarbowego. Pomimo tego oskarżony zdecydował się zaangażować w taką firmę. To oskarżony doprowadził do objęcia funkcji prezesa(...)przezI. M.(w okolicznościach opisanych przez tego świadka i jej ojca), osobę bardzo młodą, bez wiedzy i doświadczenia, jak kierować takim przedsiębiorstwem, która po objęciu wyznaczonej jej funkcji w rzeczywistości nie wykonywała jej. W takich warunkach oskarżony podjął się faktycznego zarządzania spółką, chociaż formalnie nie wykonywał takich czynności, dla pozoru pozostając jedynie przewodniczącym rady nadzorczej. Trzeba też dodać, co także trafnie podniósł Sąd Rejonowy, że faktyczne zarządzanie spółką przez oskarżonego ograniczało się w zasadzie do rozporządzania jej majątkiem, jak i uwzględnił prośbęH. R., żeby z uzyskanych środków zaspokajać wierzytelności pracowników. Rację ma także Sąd I instancji wskazując na sposób sprzedaży nieruchomości przyul. (...)wK.. W tym celu oskarżony w dniu 5 lipca 2002r. doprowadził do wydania przygotowanej przez siebie uchwały rady nadzorczej o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości, przy czym podpisanie listy obecności osób biorących udział w posiedzeniu odbyło się w ten sposób, że oskarżony podrobił podpisA. K., natomiastU. D.podpisała na polecenie oskarżonego gotową już listę obecności. W rzeczywistości posiedzenie rady nadzorczej nawet się nie odbyło. Treść uchwały została tak zredagowana, że nie wskazywała minimalnej kwoty, za jaką można zbyć nieruchomość ani, jak to zasadnie podniósł Sąd Rejonowy procedury poszukiwania przyszłego nabywcy. W istocie nieruchomość formalnie nabyła osoba delegowana przez oskarżonego za jego pieniądze.
Oskarżony był osobą faktycznie zajmującą się sprawamispółki (...). To on bowiem podejmował rzeczywiste decyzje dotyczące spółki, a pozostałe osoby podporządkowywały się jego woli. Sąd I instancji dokładnie opisał w jakich okolicznościach dochodziło do zbycia majątku(...)jednoznacznie opisując działania oskarżonego.
Sąd Rejonowy prawidłowo tez ustalił rolęH. R. (1)po odwołaniu go ze stanowiska prezesa. Istotnie wydawał on polecenia pracownikom formalnie w oparciu o pisemne upoważnienie wystawione przezI. M.wyznaczoną przez oskarżonego na prezesa spółki. DziałaniaH. R.miały jednak charakter pozorny, były bowiem konsultowane zeS. K. (1). Swoje stanowisko Sąd Rejonowy należycie uzasadnił.
Z zeznańJ. K. (1)wynika, żeH. R. (1)wydał jej polecenie przekazywania wszelkiej korespondencji, jaka przychodzi do(...)doW.na adres zameldowania oskarżonego, a jednocześnie siedzibyspółki (...). Z koleiD. J.zeznała, że pocztę dla prezesI. M.odbierał oskarżony, który także wydawał wówczas polecenia, jako przewodniczący rady nadzorczej. Wg. tego świadka bywał on często w siedzibie spółki. Fakt przekazywania korespondencjispółki (...)potwierdza też świadekE. J., która zatrudniona była współce (...)i wPrzedsiębiorstwie (...)na stanowisku księgowej. Z tego powodu jeździła doK.ok. 2-3 razy w miesiącu i zabierała doW.dokument, które następnie przekazywała oskarżonemu.
Ustalone przez Sąd okoliczności zbycia majątkuspółki (...), działania jakie podejmował przy tych czynnościach oskarżony, ukazują faktyczną rolęS. K. (1)i jego wpływ na funkcjonowaniespółki (...). Zwrócić należy uwagę, że oskarżony wnikliwie zajmował się sprawamispółki (...)skoro zapoznawał się nawet z bieżącą korespondencją napływającą do spółki.
To, że niektórzy z pracownikówspółki (...)nie widywali oskarżonego w jej siedzibie nie oznacza, że nie zajmował się on jej funkcjonowaniem.
Sąd Rejonowy niezmiernie dokładnie przeanalizował kwestie niewypłacalności i powstania warunków uzasadniających wg. przepisów prawa upadłośćspółki (...). Na okoliczność tą Sąd przeprowadził w zasadzie opinie trzech biegłych, zlecając w toku postępowania uzupełnianie opinii przez dwóch z tych biegłych. Biegli w składanych opiniach odnosili się także wzajemnie do wydanych opinii. Opinie biegłychW. B. (1),J. K. (2)iM. W.zostały bardzo dokładnie omówione w sporządzonym uzasadnieniu. Zbędne jest powtarzanie tych słusznych wywodów Sądu I instancji. Słusznie Sąd uznał opinię biegłegoW. B.za niepełną. Prawidłowo Sąd ocenił opinie biegłychJ. K. (2)iM. W.. Jak wynika z opinii biegłejM. W.wartość nieruchomości położonej przyul. (...)wK.nie była wliczona do bilansu w celach sprzedaży możliwych do uzyskania. Z kolei należność odfirmy (...)była należnością trudno ściągalną (słusznie zostało podniesione bowiem, że trudno było uznać za realne i możliwe do wykorzystania w/w wierzytelność w celu zapłaty zobowiązań) i należało utworzyć rezerwę na wartość tej wierzytelności i o kwotę wierzytelności należało pomniejszyć należnościspółki (...). Swoje stanowisko w tej kwestii biegła dokładnie uzasadniła. Nie ulega także wątpliwości, że należność odP. P. (1)była nierealna do ściągnięcia z uwagi na sytuację w jakiej firma ta się znajdowała. Zresztą obrońca oskarżonego w złożonej apelacji nie pokusił się o wskazanie, że tak nie było.
Sąd Rejonowy nie ustalił, wbrew zarzutowi oskarżonego, że to on doprowadził do niewypłacalnościspółkę (...). Oskarżony w złożonym środku odwoławczym przyznał, że spółka była niewypłacalna, gdy się zgłosił do niegoH. R.. W takiej sytuacji skoro nie ulega wątpliwości, że sytuacja spółki nie uległa poprawie i w późniejszym okresie to i tak oskarżony nie miał prawa udaremniać lub uszczuplać zaspokojenia wierzycielispółki (...)poprzez zbywanie majątku tej spółki.
Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia i argumentację Sądu Rejonowego co do niewypłacalnościspółki (...)i powstania warunków do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Zasadnie Sąd I instancji ustalił, że w latach 1993-1994spółka (...)osiągnęła ujemne wyniki finansowe, na skutek niewywiązania się ze zobowiązań przez kontrahenta rosyjskiego, jak i braku realizacji gwarancji rządowych. W ocenie Sądu Rejonowego już w 1993r. zaistniała przesłanka do zgłoszenia wniosku o upadłość (str. 2 uzasadnienia, tak więc wbrew wywodom oskarżonego Sąd Rejonowy miał na uwadze tą okoliczność ), ale na skutek m.in. pomocy państwowej w postaci ulg podatkowych, odroczeń terminów płatności, umorzeń należności budżetowych spółka faktycznie funkcjonowała. Tak więc Sąd należycie uzasadnił, że to w 2000r. sytuacja finansowa uległa pogorszeniu kiedy zmniejszyła się liczba zleceń, a spółka nie mogła brać udziału w przetargach z uwagi na zaległości w płatności podatków i składek do ZUS. Nie został zapewniony front robót m.in. na skutek obniżenia wartości kontraktu przez Starostę(...)w II półroczu 2000r.,firma (...)wykonała prace na rzecz(...) s.c.i(...)P.za które nie otrzymała zapłaty i skutkiem wszystkich tych okoliczności było trwałe zaprzestanie spłacania długów na dzień 31 grudnia 2000r. W konsekwencji prawidłowo zostało ustalone, że zarząd spółki, po upływie okresu sprawozdawczego powinien nie później niż do dnia 17 kwietnia 2001r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Sąd Rejonowy co do powyższych kwestii wypowiedział się w sposób szczegółowy w sporządzonym uzasadnieniu, a skoro Sąd II instancji aprobuje tą argumentację to zbędne jest jej powtarzanie w niniejszym miejscu.
Sąd Rejonowy dostrzegł wszelkie różnice występujące w opiniachW. B. (1),J. K. (2)iM. W.i dokładnie je omówił (str.20-33 uzasadnienia). Sąd po dokładnej analizie wskazał, że swoje ustalenia oparł na opinii biegłejM. W.i stanowisko swoje należycie umotywował. To opinia tej biegłej została opracowana na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, w przeciwieństwie do pozostałych opinii.
Słusznie też Sąd Rejonowy dostrzegł, że opinie biegłychJ. K. (2)iM. W.są zbieżne co do tego, że wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i obie przesłanki zaistniały zanim oskarżony dokonał sprzedaży majątkuspółki (...), czyli przed lipcem 2002r. Wskazywane przez biegłych daty nie wykazują dużych rozbieżności, przy czym biegli rzeczywiście podają powody tych występujących różnic w określaniu przedmiotowych dat. Ostatecznie biegli zgodnie zaopiniowali, że na koniec 2000r.spółka (...)zaprzestała spłacania długów. Co do drugiej przesłanki – nadwyżki długów na majątkiem firmy- Sąd oparł się na opinii biegłejM. W.logicznie i wyczerpująco uzasadniając takie postąpienie.
BiegłaM. W.w swojej opinii dokładnie odniosła się do sytuacjispółki (...)w okresie lat 1993-1994. W okresie tym spółka korzystała z pomocy państwowej, co spowodowało, że firma ta dalej mogła funkcjonować. Dodać należy, że niesłuszne wywody oskarżonego zawarte we wniesionym środku odwoławczym nie wskazują, że w czasie zbywania majątku(...)przez oskarżonego spółka ta nie znajdowała się już w stanie niewypłacalności albo, że nie zachodziły podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i że usuwanie tego majątku nie działo się z pokrzywdzeniem wierzycieli spółki.
Jak to zostało podniesione wyżej z opinii biegłejM. W.wynika, że wartość nieruchomości położonej przyul. (...)wK.nie była wliczona do bilansu w celach sprzedaży możliwych do uzyskania. Tak więc zarzuty oskarżonego co do tego, że wartość w/w nieruchomości nie została uwzględniona przy ocenie sytuacjispółki (...)są całkowicie niezasadne.
Podziela Sąd Okręgowy także stanowisko Sądu Rejonowego co do wartości nieruchomości położonej przyul. (...)wK.(str.61-63 uzasadnienia).
Wartość nieruchomości została określona przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego, który miał na uwadze to, że przedmiotowa nieruchomość jest obciążona hipoteką. Pomimo tego jej wartość ustalił na kwotę 332300 zł. Zgodnie zart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami(t.j. Dz. Ust. z 2010r. nr 102,poz. 651z późn. zm.) dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu, stosownie doart. 150 ust. 2określa się wartość rynkową. Z kolei zgodnie ze standardem IV.4 standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych (wydanie ósme uzupełnione(...) Federacja Stowarzyszeń (...)) istnienia obciążeń hipotecznych nie uwzględnia się przy określaniu wartości nieruchomości.
Zbywając przedmiotową(...) spółka (...)pozbyła się majątku w postaci tej nieruchomości poniżej jej wartości, a pomimo tego pozostał jej do spłaty dług na rzecz wierzyciela hipotecznego albowiem dług taki istnieje do chwili jego uregulowania. Wierzyciel, który zabezpieczył swoją wierzytelność hipoteką może prowadzić przecież egzekucję z innego majątku dłużnika, jeśli ten takowy posiada. W tym przejawia się działanie oskarżonego na szkodęspółki (...)poprzez sprzedaż nieruchomości poniżej jej wartości. Słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy na treśćart. 1025 kpcwskazujący kolejność zaspokajania z kwoty uzyskanej z egzekucji, gdyby nieruchomość nie została zbyta, a zostałoby wszczęte postępowanie egzekucyjne. Przed wierzytelnościami ZUS zaspokaja się wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę w zakresie wskazanym w w/w przepisie. Tak więc doszło też do udaremnienia zaspokojenia wierzycieli spółki. Ma rację Sąd I instancji zwracając uwagę na akcesoryjny charakter hipoteki, co oznacza, że wygasa ona wraz z wygaśnięciem wierzytelności. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że dla określenia wartości nieruchomości należy odjąć wielkość wierzytelności zabezpieczonej hipoteką na tej nieruchomości.
Reasumując powtórzyć należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów i należycie swoje stanowisko uzasadnił. Na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd I instancji dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych w sprawie, które Sąd Okręgowy aprobuje. Tym samym nie są zasadne zarzuty zawarte w apelacjach kwestionujące prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy.
Nie polega na prawdzie zarzut oskarżonego, że nie został zawiadomiony o rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011r. Przeczy temu jednoznacznie oświadczenie jego obrońcy (k.447,622).
Nie ma racji oskarżony wskazując, że obecność jego obrońcy była obowiązkowa podczas przesłuchania świadków w drodze pomocy prawnej. Udział obrońcy w czynnościach jest obowiązkowy jedynie w przypadkach wskazanych wart. 79§3 kpk.
Nie poinformowanie o treści odpowiedzi na akt oskarżenia nie mogło mieć wpływu na treść wyroku. Oskarżony miał prawo składać wyjaśnienia i ustosunkować się do postawionych mu zarzutów.
Stosowanie środków zapobiegawczych ma na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postepowania i nie ma żadnego wpływu na treść wyroku.
Oskarżony nie wskazał na czym miało polegać naruszenie prawa materialnego.
Po zapadnięciu wyroku przed Sądem I instancji nastąpiło przedawnienie karalności czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku. Przestępstwo zart. 302§1 kkzagrożone jest karami nie przekraczającymi 3 lat pozbawienia wolności. Tak więc odnośnie terminów przedawnienia stosuje się przepisyart. 101§1 pkt 4 kkiart. 102 kk. Czyn oskarżonego miał zostać popełniony w okresie od 5 lipca do 31 grudnia 2002r. i uwzględniając dziesięcioletni termin przedawnienia karalności uznać należy, że w dniu 31 grudnia 2012r. karalność czynu przedawniła się. Dlatego też na podstawieart. 456 kpkiart. 437§2 kpkSąd uchylił wyrok i na podstawieart. 414§1 kpkw zw. zart. 17§1 pkt 6 kpkumorzył postępowanie, o czym orzeczono w pkt I ppkt 3 wyroku. Koszty procesu w tym zakresie ponosi Skarb Państwa (art. 632 pkt 2 kpk).
Oskarżony zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej mu kary pozbawienia wolności podniósł jedynie co do orzeczonej kary łącznej podnosząc tylko to, że kara ta jest surowa i nieadekwatna do popełnionych czynów, a w sprawach o podobnym charakterze zapadały kary z warunkowym zawieszeniem wykonania.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy za przypisane oskarżonemu przestępstwa wymierzył kary jednostkowe adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości tych czynów i stopnia zawinienia oskarżonego, uwzględnił fakt uprzedniej karalności oskarżonego i poprawnie uzasadnił wymiar kar. Oskarżony we wniesionym środku odwoławczym nie odniósł się do argumentacji Sądu I instancji.
Natomiast Sąd wymierzający karę łączną nie jest uprawniony do ponownego rozważania tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar jednostkowych. Przy rozważaniu kwestii wymiaru kary łącznej ocenić przede wszystkim należy, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary jednostkowe, istnieje ścisły związek podmiotowy i przedmiotowy, czy też związek ten jest odległy lub w ogóle go brak.
Należy powtórzyć za Sądem Apelacyjnym w Krakowie, że w aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasowa ich popełnienia (największa- gdy czyny przestępcze popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonych (największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskość przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy itd. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawcę, rodzaj i formę winy itd. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19.01.2005 II AKa 274/04 KZS 2005/1/14).
Z uwagi na to, że co do jednego z przestępstw przypisanych oskarżonemu nastąpiło przedawnienie karalności koniecznym było uchylenie rozstrzygnięć Sądu Rejonowego odnośnie wymierzonych oskarżonemu kar łącznych i na nowo ukształtowanie kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny.
Pomiędzy poszczególnymi czynami oskarżonego, za które wymierzono mu kary jednostkowe, istnieje nieodległy związek podmiotowy i przedmiotowy. Popełnione zostały, jak to trafnie podniósł Sąd Rejonowy w zbliżonym okresie czasu, pozostawały w związku z działaniami dotyczącymispółki (...), aczkolwiek nie można uznać, że skierowane były przeciwko tym samym dobrom prawnym. Z tych względów należało wymierzyć oskarżonemu kary łączne pozbawienia wolności i grzywny jak w pkt I ppkt 4 i 5 wyroku.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawieart. 437§1 kpkorzec, jak w punkcie I i II wyroku.
Zmiany w zakresie wymierzonych oskarżonemuS. K. (1)kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny implikują kwestię orzeczenia co do należnej od niego opłaty, o czym Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treśćart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz.U. z 1983 nr 49 poz. 223 z późn. zm.) w pkt I ppkt 6 wyroku wymierzając oskarżonemu opłatę za obie instancje.
Orzeczenie w punkcie III wyroku dot. zasądzenia na rzecz obrońcy z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oskarżonemu oparte zostało na treściart. 618§1 pkt 11 kpk,art. 619§1 kpk,art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(Dz. Ust. z 2002r. nr 123 poz. 1058 z późn. zm.),§2 ust.3, § 14 ust. 2 pkt 4,§16, §19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. Ust. nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
W punkcie IV wyroku Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpk, na które składają się zasądzone wynagrodzenie na rzecz obrońcy z urzędu w kwocie 619,92 zł., opłata za udzielenie informacji z KRK w kwocie 50 zł. i ryczałt za doręczenie wezwań w kwocie 20 zł.

SSO Marcin Chałoński SSO Klaudiusz Senator SSO Zbigniew Karamara