Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 62/12
Data wyroku: 2012-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Pędziwiatr, Bogusław Tocicki, Andrzej Kot
Słowa kluczowe: Przestępstwo Nadużycia Zaufania
Podstawa prawna: art. 228 § 1 i 4 k.k., art. 231 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 62/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2012 roku

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Wiesław Pędziwiatr (spr.)

Sędziowie:

SA Bogusław Tocicki
SA Andrzej Kot

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Szczęsnego
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 roku
sprawyZ. N.
oskarżonego zart. 228 § 1 i § 4 k.k.;art. 228 § 1 i § 4 k.k.;art. 228 § 1 i § 4 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 272 k.k.;art. 228 § 1 k.k.;
S. S.
oskarżonego zart. 228 § 4 k.k.;art. 228 § 1 i § 4 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;art. 228 § 4 k.k.;art. 231 § 1 k.k.;
R. Z.
oskarżonego zart. 231 § 1 k.k.;
W. S. (1)
oskarżonego zart. 228 § 4 k.k.;
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonychZ. N.iR. Z.oraz oskarżycieli posiłkowych co doS. S.iW. S. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 22 lipca 2011 roku sygn. akt III K 197/09

I
zmienia zaskarżony wyrok;

1
w stosunku do oskarżonegoZ. N.w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej tego wyroku i przypisanego mu w pkt. I jego części rozstrzygającej zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa oraz uchyla orzeczenie w pkt. XXVII tej części, dotyczące tego oskarżonego, zasądzające na rzeczJ. M. (1)poniesione przez tego oskarżyciela posiłkowego wydatki z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika,

2
w stosunku do oskarżonegoS. S.w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia czynu opisanego w pkt. XI części wstępnej tego wyroku i przypisanego mu w pkt. VII jego części rozstrzygającej zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa oraz uchyla orzeczenie w pkt. XXII dotyczące tego oskarżonego,

3
stwierdza, że wobec obu oskarżonych utraciły moc kary łączne pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w pkt. XVIII i XIX części dyspozytywnej;

4
w stosunku do oskarżonegoZ. N.w pkt. XXII części dyspozytywnej w ten sposób, że przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa ogranicza do kwoty 140.443 (stu czterdziestu tysięcy czterystu czterdziestu trzech) złotych,

5
w stosunku do oskarżonegoZ. N.w pkt. II części dyspozytywnej, a w stosunku do oskarżonegoS. S.wpkt. VI, VIIIczęści dyspozytywnej wyrażenia „d.k.k.” zastępuje sformułowaniem „k.k.według stanu prawnego obowiązującego od 4 lutego 2001 roku (Dz. U. z 2000 roku, Nr 93, poz. 1027)”,

6
w stosunku do oskarżonegoS. S.w pkt. X części dyspozytywnej, dotyczącym pkt. XIV części wstępnej, w ten sposób, że ustalenie o popełnieniu występku do grudnia 2005 roku zastępuje ustaleniem, że czynu tego dopuścił się do 9 lipca 2005 roku,

II
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.iart. 414 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoZ. N.w części dotyczącej czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej i przypisanego w pkt IV części rozstrzygającej uchyla i postępowanie w tym zakresie umarza zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

III
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonychZ. N.iS. S.utrzymuje w mocy, uznając apelację oskarżyciela posiłkowego(...) Spółka z o.o.za oczywiście bezzasadną;

IV
zaskarżony wyrok wobec oskarżonych:

1
W. S. (1),

2
R. Z.

utrzymuje w mocy, uznając apelacje oskarżyciela posiłkowegoJ. M. (1)i oskarżonegoR. Z.za oczywiście bezzasadne;

V
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.łączy kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza:

1
Z. N.karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych,

2
S. S.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 100 (sto) złotych;

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

1
Z. N.od 21 marca 2005 roku do 31 października 2005 roku,

2
S. S.od 13 lipca 2005 roku do 22 sierpnia 2005 roku;

VII
zasądza od oskarżonegoS. S.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoJ. C. (1)600 złotych tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym na ustanowionego w sprawie pełnomocnika;

VIII
zwalnia oskarżonychZ. N.,S. S.orazR. Z., a nadto oskarżycieli posiłkowych(...) Spółka z o.o.iJ. M. (1)od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
Prokuratora Apelacyjna weW.u oskarżyłaZ. N.o to, że;
I.w okresie od lipca 1999r. do sierpnia 1999r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkalnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, uzależnił podjęcie czynności służbowych polegających na zaliczeniu kosztów nakładów poniesionych przezJ. M. (2)na poczet jego długów, wynikających z umowy dzierżawy Gospodarstwa Rolnego wS., od otrzymania korzyści majątkowej, a następnie korzyść tą od wymienionego przyjął w łącznej kwocie 5.000 zł,
tj. o czyn zart. 228 § 1 i § 4 k.k.

II.w okresie od 17 lipca 1999r. do 17 listopada 1999r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkaniowych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Skarbu Państwa, wynikającego z umowy o pracę,z zakresu jego obowiązków oraz z przepisów wewnętrznych regulujących zasady trwałego rozdysponowania gruntami wchodzącymi w skład Agencji, poprzez nierzetelne przeprowadzenie procedury związanej z przekazywaniem do Urzędu Wojewódzkiego weW.na rzecz kościelnych osób prawnych nieruchomości rolnych, wyrażającej się zaniechaniem wystąpienia do Urzędu MiastaW.z wnioskiem o udostępnienie odpisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.oraz nieuwzględnieniem planowanych zamierzeń Gminy MiastaW., co do możliwości dokonania zmian przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przez co wbrew przyjętym obowiązkom doprowadził do nieodpłatnego ich przekazania jako nieruchomości rolnych, na rzecz wskazanychw decyzjach administracyjnych Urzędu Wojewódzkiego parafii Kościoła(...), podczas gdy nieruchomości te były położone na atrakcyjnych gospodarczo działkach w obrębieK.O.,M.iM., i były przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.jako tereny aktywności gospodarczej, wyrządzając w ten sposób w majątku Skarbu Państwa szkodęw wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż
31 736 246 zł
i tak:

1)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wŁ.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...)o łącznym areale 14,0895 ha, wartości
3 169 866 zł,

2)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii Katedralnej Pod WezwaniemJ. C. (2)weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...), o łącznym areale 14,9998 ha, wartości
3 370 456 zł,

3)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod WezwaniemŚ.M.weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...), o łącznym areale 15 ha, wartości
3 254 614 zł,

4)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod WezwaniemN.
Maryi Panny – Matki Kościoła weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...),o łącznym areale 14,8968 ha, wartości
3 304 756 zł
,

5)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem Św.E.weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...)o łącznym areale 14,9997 ha, wartości
3 891 932 zł
,

6)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz ParafiiG.Pod Wezwaniem Św.E.weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...), o łącznym areale 14,9997 ha, wartości
3 955 688 zł
,

7)
w dniu 17.11.1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem Św.A.weW.atrakcyjną gospodarczodziałkę nr (...), o łącznym areale 14,9732 ha, wartości
3 264.158 zł
,

8)
w dniu 11.08.1999r. weW., przekazał Wojewodzie(...)atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...), o pow. 15 ha, nr(...)i o nr(...)o łącznej pow. 14.9998 ha, nr(...)i nr(...)o łącznej powierzchni 15 ha, nr(...)o pow. 13,2802, łącznej wartości nie mniejszej niż
7 524 756 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

III.w okresie od stycznia 2000r. do października 2001r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkaniowych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w związku z pełnioną funkcją publiczną, zażądał od przedstawicieli Kościoła(...)RPW. S. (2)iP. S. (1)korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 130.000 zł, w zamian za wykonanie czynności służbowej w postaci wytypowania i przekazania atrakcyjnego gruntu, celem jego dalszej i korzystnej odsprzedaży, w związku z procedurą nieodpłatnego przydzielania gruntów rolnych na podstawie art. 34 ust.1 ustawy z dnia 30.06.1995r. o stosunku Państwa do Kościoła(...)w Rzeczpospolitej Polskiej z dnia30 czerwca 1995r. (Dz.U. z 1995r., nr 97, poz. 482 z dnia 23 sierpnia 1995r.),a następnie w październiku 2001r. przyjął odP. S. (1)korzyść majątkową w łącznej kwocie 60.000 zł, a odA. L. (1)korzyść majątkową w kwocie 70.000 zł,
tj. o czyn zart. 228 § 1 i § 4 k.k.

IV.w październiku 2000r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkaniowych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbaniao interesy Skarbu Państwa, wynikającego z umowy o pracę, z zakresu jego obowiązków oraz z przepisów wewnętrznych regulujących zasady trwałego rozdysponowania gruntami wchodzącymi w skład Agencji, poprzez nierzetelne przeprowadzenie procedury związanej z przekazywaniem na rzecz kościelnych osób prawnych nieruchomości rolnych, przejawiającej się nieuwzględnieniem możliwości dokonania zmian przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego GminyW.i w studium uwarunkowańi kierunków zagospodarowania przestrzennego, wbrew przyjętym obowiązkom doprowadził do nieodpłatnego przekazania na rzecz Parafii Katedralnej Kościoła(...)Pod Wezwaniem Św.M. M. (3)nieruchomości rolnejo pow. 15 ha położoną weW.przyul . (...), oznaczonej geodezyjnie jakodziałka nr (...)obrębO., podczas gdy nieruchomość ta była położona na atrakcyjnych gospodarczo działkach w obrębieK.O.,i była przewidziana w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW., jako teren aktywności gospodarczej, czym wyrządził w majątku Skarbu Państwa szkodę w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż
3.481.500 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

V.w okresie od stycznia 2000r. do lutego 2000r. weW., występując jako, Administrator Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w związkuz pełnioną funkcją publiczną, działając w warunkach czynu ciągłego, zażądał odH. P.korzyści majątkowej w kwocie nie mniejszej niż 20.000 DM, stanowiących równowartość 42 548 złotych, a następnie w lutym 2000r. przyjął od niej korzyść majątkową w kwocie 5.000 DM, stanowiących równowartość10 443 złotych w zamian za wykonanie czynności służbowej w postaci umożliwienia jej uczestnictwa w przetargach,
tj. o czyn zart. 228 § 1 i § 4 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

VI.w dniu 07 lipca 2000r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkaniowych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbaniao interesy Skarbu Państwa, wynikającego z umowy o pracę i z zakresu jego obowiązków oraz z przepisów wewnętrznych regulujących zasady trwałego rozdysponowania gruntami wchodzącymi w skład Agencji, poprzez nierzetelne przeprowadzenie procedury związanej z przekazywaniem do Urzędu Wojewódzkiego weW.na rzecz kościelnych osób prawnych nieruchomości rolnych, wyrażającej się zaniechaniem wystąpienia do Urzędu MiastaW.z wnioskiem o udostępnienie odpisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW., nieuwzględnieniem planowanych zamierzeń Gminy MiastaW., co do możliwości dokonania zmian przeznaczenia tych gruntóww miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wbrew przyjętym obowiązkom doprowadził do nieodpłatnego przekazania tych gruntów, na rzecz wskazanych w decyzji Urzędu Wojewódzkiego parafii Kościoła(...)Pod Wezwaniem(...)wC., atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...)oraz(...)– stanowiącedziałki nr (...)(...)przed podziałem - o łącznym areale 14,3173 ha, czym doprowadził do nieodpłatnego ich przekazania, jako nieruchomości rolnych, podczas gdy nieruchomości te były położone na atrakcyjnych gospodarczo działkach, w obrębieK.O.,M.iM., i były przewidziane w stadium uwarunkowańi kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.jako teren aktywności gospodarczej, czym wyrządził w majątku Skarbu Państwa szkodę w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż
3.298.159 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

VII.w okresie od 17 stycznia 2002r. weW., działając jako Administrator Zasobów Mieszkaniowych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbania o interesy Skarbu Państwa, wynikającego z umowy o pracę i z zakresu jego obowiązków oraz z przepisów wewnętrznych regulujących zasady trwałego rozdysponowania gruntami wchodzącymi w skład Agencji, poprzez nierzetelne przeprowadzenie procedury związanej z przekazywaniem do Urzędu Wojewódzkiego weW.na rzecz kościelnych osób prawnych nieruchomości rolnych, wyrażającej się zaniechaniem wystąpienia do Urzędu MiastaW.z wnioskiem o udostępnienie odpisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW., nieuwzględnieniem planowanych zamierzeń Gminy MiastaW.co do możliwości dokonania zmian przeznaczenia tych gruntóww miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wbrew przyjętym obowiązkom wytypował je i doprowadził do nieodpłatnego przekazania wskazanejw decyzji przez Urząd Wojewódzki parafii Kościoła(...)Pod Wezwaniem(...)wO., atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...)łącznym areale 5,7359 ha, podczas gdy nieruchomości te były położone na atrakcyjnych gospodarczo działkach, w obrębieK.O.i były przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.jako teren aktywności gospodarczej, czym wyrządził w majątku Skarbu Państwa szkodę w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż
1 411 584 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

VIII.w dniu 29 stycznia 2002r. weW., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. B., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd, wyłudziłw trakcie sporządzania aktu notarialnego nr rep. A(...)przez notariuszaM. G.poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że uzgodnił zeZ. B., aby złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż wspólnie z innymi osobami nabywa nieruchomość rolną położoną w miejscowościK.od Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., podczas gdy faktycznym nabywcą opisanej nieruchomości byłZ. N.,
tj. o czyn zart. 272 k.k.

IX.w okresie od listopada 2004r. do grudnia 2004r. weW., działając jako Administrator Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, w celu użycia za autentyczny, osobiście sporządził w imieniuJ. H.pismo z dnia08 grudnia 2004r. skierowane do Agencji Nieruchomości Rolnej Oddział Terenowy weW.o rozłożenie na raty pozostałej kwoty wynikającej z ceny sprzedaży nieruchomości w postacidziałki (...)obrębG., ustalonej w czasie przetargu w dniu 10 listopada 2004r., a następnie po podrobieniu podpisuJ. H., dołączył je do dokumentacji dotyczącej przetargu i sprzedaży opisanej nieruchomości, co stanowiło podstawę do wydania decyzji uwzględniającej wniosek wynikający z treści tego pisma,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
NadtoS. S.o to, że:

X.w dniu 09 stycznia 2003r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odR. M.korzyści majątkowej w kwocie 200.000 zł, w zamian za wykonanie czynności służbowych polegających na anulowaniu odsetek naliczonych z tytułu jego zaległości powstałych w związku z realizacją umowy sprzedaży przez(...)(...)weW.gospodarstwa rolnego położonego w miejscowościC.,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

XI.w okresie od marca 2003r. do kwietnia 2004r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., działając w warunkach czynu ciągłego, zażądał odW. D.korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł,a następnie przyjął korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł jako pierwszą ratę,w zamian za wykonanie czynności służbowych w postaci pozytywnego rozpatrzenia wniosków o umorzenie zaległości wobec Agencji oraz za wyrażenie zgody na przedłużenie umów dzierżaw, wywierając jednocześnie naW. D.presję polegającą na tym, iż w przypadku nieotrzymania łapówki, wnioskio umorzenie zaległości wobec Agencji będą rozstrzygane negatywnie i zostanie mu odebrane gospodarstwo,
tj. o czyn zart. 228 § 1 i § 4 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

XII.w maju 2003r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odA. D. (1)korzyści majątkowej w nieustalonej wysokości, za wykonanie czynności służbowej w postaci pozytywnego załatwienia sprawy wykupu dzierżawionego przezA. D. (1)iH.D.gospodarstwa rolnego położonego wE.,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

XIII.jesienią 2003r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odJ. C. (1)korzyści majątkowej w kwocie 500.000 zł, w zamian za wykonanie czynności służbowej w postaci ułatwienia zakupu dzierżawionego przez niego od Agencji Nieruchomości Rolnych gospodarstwa rolnego położonegow miejscowościK.,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

XIV.w okresie od stycznia 2004r. do grudnia 2005r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odR. N.iW. N.korzyści majątkowej w łącznej kwocie 20.000 zł, w zamian za wykonanie czynności służbowej w postaci przesunięcia terminu spłaty przez nich rat z tytułu zakupu nieruchomości rolnej położonej wS.,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

XV.w lipcu 2004r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., będąc zobowiązanym na podstawie Statutu Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa i pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych do gospodarowania mieniem Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, polegającego na należytym gospodarowaniu oraz zabezpieczeniu mienia Skarbu Państwa przed uszczupleniem w ten sposób, że nie zapoznał się z wnioskiem przedstawionym mu przez komisję przetargowąwprotokole nr (...)r. z dnia 30.06.2004r., w którym wskazano jako kandydata na dzierżawcęspółkę (...)Z.” Sp. z o.o. z siedzibą wB., na dzierżawę nieruchomości rolnej zabudowanejZakład Rolny (...)o ogólnej powierzchni 165,2847 ha, która to spółka oferowała Agencji najniższy czynsz dzierżawny spośród wszystkich oferentów, wynoszący równowartość 500 decyton pszenicy rocznie, podczas gdy najkorzystniejsza z ofert przetargowych zawierała czynsz stanowiący równowartość 3422 decyton pszenicy rocznie i zatwierdził w dniu 14.07.2004r. wynik tego przetargu, a następnie zawarłz wymienioną Spółką w dniu 30.07.2004r. umowę dzierżawy tej nieruchomości na okres 10 lat, akceptując tym samym stanowisko komisji przetargowej, pomimo iż komisja nie zastosowała przyjętego przez siebie systemu punktacji, a co wynikałoz przedłożonej mu do akceptacji dokumentacji, w wyniku czego doszło do wyboru najmniej korzystnej oferty, co spowodowało pozbawienie wspomnianej Agencjiw okresie od 01.08.2004r. do 30.06.2005r. przychodu w łącznej kwocie nie mniejszej niż 100.000,00 zł, stanowiącego różnicę pomiędzy czynszem, jaki Agencja faktycznie uzyskała, a czynszem, jaki mogła uzyskać, gdyby dokonała wyboru korzystniejszej oferty,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

Postawiono także zarzutyW. S. (1), że:
XVI.w okresie od lipca 1999r. do grudnia 1999r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odJ. M. (1)korzyści majątkowej w kwocie 50.000 zł, za wykonanie czynności służbowej w postaci zaliczenia kosztów poniesionych przez niego nakładów na poczet długów, wynikających z umowy dzierżawy Gospodarstwa Rolnego wS.,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

XVII.w dniu 11 sierpnia 1999r. weW., będąc Dyrektorem Agencji Nieruchomości Rolnych OT weW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z zajmowanego stanowiska, polegającego na sprawowaniu właściwego nadzoru właścicielskiego nad mieniem Skarbu Państwa w ten sposób, że bez należytego sprawdzenia stanu przygotowania procesu nieodpłatnego przekazania gruntów na rzecz kościelnych osób prawnych, w tym poprzez zaniechanie zbadania przedłożonej mu do zatwierdzenia dokumentacji dotyczącej nieruchomości rolnych wytypowanych do nieodpłatnego przekazania na rzecz kościelnych osób prawnych, oraz bez wzięcia pod uwagę zamierzeń GminyW.co do możliwości dokonania zmian przeznaczenia tego gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego GminyW., wbrew przyjętym obowiązkom doprowadził do nieodpłatnego przekazania na rzecz kościelnych osób prawnych wskazanych w decyzjach Wojewody(...)nieruchomości, atrakcyjnych gospodarczo, położonych w obrębieK.O.weW., podczas gdy były one przewidziane przewidzianew studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.jako teren aktywności gospodarczej, gdyż znajdowały się w zespołach urbanistycznych i obszarach rozwoju miasta, tymczasem kościelne osoby prawne mogły ubiegać się o nieodpłatne przekazanie im na własność jedynie użytków rolnych, czym wyrządził szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż23 888 606 złi tak:

1
w dniu 11 sierpnia 1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wŁ.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...)o łącznym areale 14,0895 ha, wartości
3 169 866 zł,

2
w dniu 11 sierpnia 1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii Katedralnej Pod WezwaniemJ. C. (2)weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...), o łącznym areale 14,9998 ha, wartości
3 370 456 zł,

3
w dniu 11 sierpnia 1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod WezwaniemŚ.M.weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...), o łącznym areale 15 ha, wartości
3 254 614 zł,

4
w dniu 11 sierpnia 1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)weW.atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...),(...),o łącznym areale 14,8968 ha, wartości
3 304 756 zł
,

5
w dniu 11 sierpnia 1999r. weW.przekazał na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem Św.A.weW.atrakcyjną gospodarczodziałkę nr (...), o łącznym areale 14,9732 ha, wartości
3 264.158 zł
,

6
w dniu 11.08.1999r. weW., przekazał Wojewodzie(...)atrakcyjne gospodarczodziałki nr (...), o pow. 15 ha, nr(...)i o nr(...)o łącznej pow. 14.9998 ha, nr(...)i nr(...)
o łącznej powierzchni 15 ha, nr(...)o pow. 13,2802, łącznej wartości nie mniejszej niż
7 524 756 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

XVIII.w dniu 03 października 2000r. weW., będąc Dyrektorem Agencji Nieruchomości Rolnych OT weW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska, polegających na sprawowaniu właściwego nadzoru właścicielskiego nad mieniem Skarbu Państwa w ten sposób, że na podstawie art. 34 ust.1 ustawy z dnia 20.02.1995r. o stosunku Państwa do Kościoła(...)w RP, bez należytego sprawdzenia stanu przygotowania procesu nieodpłatnego przekazania gruntów na rzecz kościelnych osób prawnych, w tym poprzez zaniechanie zbadania przedłożonej mu do zatwierdzenia dokumentacji dotyczącej nieruchomości rolnej wytypowanej do nieodpłatnego przekazania na rzecz kościelnych osób prawnych, oraz bez wzięcia pod uwagę zamierzeń GminyW., co do możliwości dokonania zmian przeznaczenia tego gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego GminyW., wbrew przyjętym obowiązkom doprowadził do nieodpłatnego przekazania na rzecz Parafii Katedralnej Pod Wezwaniem Św.M. K. (1)(...)o nieruchomość rolną o pow.15 ha położoną weW.przyul .(...), oznaczoną geodezyjnie jakodziałka nr (...)obrębO., w celu utworzenia na tej działce gospodarstwa rolnego tej Parafii, podczas gdy opisana nieruchomość była przewidziana według Uchwały nr XLVIII/680/98 Rady MiejskiejW.z dnia 30.01.1998r. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego GminyW.jako teren aktywności gospodarczej, czym spowodował szkodę w mieniu Skarbu Państwa w wielkich rozmiarach w kwocie nie mniejszej niż
3.481.500 zł,

tj. o czyn zart. 296 § 1, § 2 i § 3 k.k.

XIX.na początku 2002r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, działając jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych OT weW., rozpatrując wniosekJ. C. (1)o wykup dzierżawionej przez niego od Agencji Nieruchomości Rolnej położonej w miejscowościK.Ś., uzależniał wykonanie tej czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej w nieustalonej wysokości,
tj. o czyn zart. 228 § 4 k.k.

Oskarżono równieżR. Z., i zarzucono mu, że;

XXIII.w dniu 02 października 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym niewłaściwym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r.o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U.z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnych w maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnejz tym przepisem decyzji
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wB.Wezwaniem(...), oraz Parafii wZ.WezwaniemT., położonych na terenie Diecezji(...),w łącznej ilości 9,63 ha (po 4,8150 ha każda) na zasadzie współwłasnościw częściach ułamkowych – ½ udziału, podczas, gdy parafie te już wcześniej otrzymały grunty rolne w ilości po 14,0315 ha na podstawie decyzji nr(...)z dnia 24 maja 2000r., co stanowi
nadlimit
w wysokości
7,693 ha
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 26 156 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXIV.w dniu 02 października 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnych wmaksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji nr

(...)

, na podstawie której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wP.Wezwaniem(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych - 1/5 udziału, tj. 14,4200 ha, podczas, gdy parafia ta otrzymała już na mocy decyzji z dnia 13 marca 2003r. nr(...)nieruchomość rolnąo powierzchni 14,9907 ha, doprowadzając do przekazania gruntów w
nadlimicie 14,4107 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 3 800 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXV.w dniu 02 października 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji
nr(...)

oraz decyzjinr(...),na podstawie, których doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wK., położonej na terenie Diecezji(...), w łącznej ilości 14,0882 ha, podczas, gdy parafia ta wcześniej uzyskała przysługujący jej grunt rolny na podstawie decyzji z dnia 31 października 2001r. nr(...)w ilości 7,7 ha oraz na podstawie decyzji z dnia 17 lutego 2003r. nr(...)w ilości 7,2988 ha, co stanowi
nadlimit w ilości 14,0882 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 25 100 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXVI.w październiku 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji
nr(...)

, na podstawie, której doszło do przekazania 44,25 ha gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wJ.WezwaniemŚ.B.(
4,5627 ha nadlimitu),
wL.Wezwaniem Św.J. B.(
14,5627 ha nadlimitu
), wL.Wezwaniem(...)(
4,5627 ha nadlimitu
),wW.Pod Wezwaniem(...), wR.Wezwaniem(...)(
4,5627 ha nadlimitu
), wM.WezwaniemŚ.(
4,5627 ha nadlimitu),
wC.(...)i wS.(...)a (
4,3938 ha nadlimitu
), położonych na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych – po 1/8 udziału,w ilości po 5,5313 ha na każdą parafię, podczas, gdy na podstawie wcześniejszej decyzji z dnia 24 maja 2000r. nr(...)przekazano już tym parafiom grunt rolny, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 182 950 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXVII.w dniu 01 grudnia 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji nr

(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), w ilości 319,0663 ha na rzecz 21 Parafii(...)położonych na terenie Diecezji(...): wL.WezwaniemŚ.J. Ś.(
13,6036 ha nadlimitu
), wB.Wezwaniem(...)(
14,6536 ha nadlimitu
), wS.Wezwaniem(...)(
15,1741 ha nadlimitu
), wC.Wezwaniem(...)(
14,8370 ha nadlimitu
), wL.Wezwaniem(...)(
14,8370 ha nadlimitu
), wW.WezwaniemŚ.M. A.iŚ.(
14,8369 ha nadlimitu
), wW.Wezwaniem(...)(
14,6136 ha nadlimitu
), wP.Wezwaniem(...)(29,6043 ha nadlimitu)wG.Wezwaniem
(...)(
14,6136 ha nadlimitu
), wB.WezwaniemŚ.B.M (
14,6136 ha nadlimitu
), wW. P.Wezwaniem(...)(
14,6136 ha nadlimitu
), wS.Wezwaniem Św.M. K. (2)(
15,0586 ha nadlimitu
), wO.Pod Wezwaniem(...)(
15,0586 ha nadlimitu
), wD.Wezwaniem Św.B.(
11,4954 ha nadlimitu
), wG.Wezwaniem(...)(
12,4201 ha nadlimitu
), wG.Wezwaniem Św.A.(
14,9059 ha nadlimitu
), wH.Wezwaniem Św.M.(15,4759 ha nadlimitu),wT.pod Wezwaniem(...)(
14,0471 ha nadlimitu
), wR.Wezwaniem Św.Ł.(
14,0471 ha nadlimitu
), wR.Wezwaniem Św.K.(
14,1112 ha nadlimitu
), wL.WezwaniemŚ.(
14,6918 ha nadlimitu
), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych po 1/22 udziału, tj. po 15,1936 ha, podczas, gdy na podstawie wcześniej wydanych decyzji: z dnia 13 marca 2003r., nr(...)oraz z dnia 02 października 2003r. nr(...),(...)(...), nr(...), RR(...)
(...)i decyzją z dnia 20 lipca 1999 r. nr(...)
(...), parafie te otrzymałyjuż przewidzianą ustawowo ilość gruntów rolnych, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 491 200 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXVIII.w dniu 05 grudnia 2003r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji nr
(...),
na podstawie, której doszło do przekazania na rzecz Parafii(...)wB.pod wezwaniem(...), oraz Parafii wZ.WezwaniemT.na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych – po 4810/10000 udziału, tj. po 14,9994 ha na parafię, podczas, gdy parafie te już wcześniej otrzymały grunty rolnew ilości po 18,8465 ha na podstawie decyzji nr(...)z dnia24 maja 2000r. i decyzji nr(...)z dnia02 października 2003r., przekazując tym grunt rolny w łącznej ilości
37,6918 ha nadlimitu
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 54 600 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXIX.w dniu 20 lutego 2004r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania 10,8209 ha gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa) na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wO., podczas, gdy decyzjąz dnia 17 października 2001r. nr(...)przekazano tej parafii grunt rolny w ilości 5,7359 ha, przekazując grunt rolny w ilości
5,7348 ha
, stanowiącej
nadlimit
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 6 333 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXX.w dniu 01 marca 2004r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowi art. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa doK.Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzjinr RR II(...)-101/04,na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii Rzymskokatolickiej wL.WezwaniemŚ.iP.położonej na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych –(...)udziału, w ilości 14,8194 ha, podczas, gdy decyzją z dnia 16 października 2001r. nr(...)-007/01 przekazano tej parafii grunt rolny w ilości 10,0033 ha, tworzącnadlimitw ilości 9,8227 ha,działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodęw mieniu Skarbu Państwa w kwocie 25 550 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXXI.w dniu 01 kwietnia 2004r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji
nr(...)

, na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wC.WezwaniemŚ.A.położonej na terenie Diecezji(...), w ilości 14,9989 ha na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych –(...)udziału, podczas, gdy na podstawie decyzji nr(...)z dnia21 stycznia 2003r. parafia ta otrzymała już grunt rolny o powierzchni 15,1233 ha, co stanowi
nadlimit
w wysokości
15,1222 ha
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 56 300 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

XXXII.w dniu 17 listopada 2004r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw,w tym przygotowaniu dokumentacji związanej z przekazywaniem parafiom gruntów rolnych oraz nierzetelnej analizie wniosków i pozostałej dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji o nieodpłatnym przekazaniu gruntów, wbrew obowiązującemu przepisowiart. 70a Ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej(Dz.U. z dnia 23 maja 1989r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnychw maksymalnej ilości 15 ha, doprowadził do wydania niezgodnej z tym przepisem decyzji
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wC.Wezwaniem(...), wJ.Wezwaniem(...),wJ.Pod Wezwaniem(...), położonych na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, po 2458/10000 udziału dla parafii wC.(14,8168 ha), po 386/10000 udziału dla parafii wJ.(2,3268 ha), po 386/10000 udziału dla parafii wJ., podczas, gdy już wcześniej parafia wC.na podstawie decyzji nr(...)z dnia 23 maja 2000r. oraz nr(...)z dnia01 marca 2004r. otrzymała taką nieruchomość w łącznej ilości 5,1806 ha, parafiawJ.na podstawie decyzji z dnia 21 stycznia 2003r. nr(...)oraz decyzji z dnia 01 sierpnia 2003r. nr(...)otrzymała nieruchomość rolną w łącznej ilości 28,3291 ha, co już stanowiło nadlimit, zaś parafiawJ.na podstawie decyzji z dnia 12 września 2001r. nr(...)otrzymała nieruchomość rolną w ilości 12,6750 ha, a na podstawie decyzjiz dnia 02 października 2003r. nr(...)otrzymała grunt rolny w ilości 2,3268 ha, doprowadzając tym do przekazania gruntów rolnych na rzecz tych Parafii ponad ustawowy limit w łącznej ilości
8,5461 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 29 760 zł,
tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2011 roku w sprawie III K 197/09 Sąd Okręgowy we Wrocławiu orzekł, że:

I. oskarżonegoZ. N.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt Iczęści wstępnej wyroku, tj. występku zart. 228 § 1 i § 4 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 4 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy)pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych,ustalając wysokość jednej stawki dziennej na250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych;
II. oskarżonegoZ. N.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt IIIczęści wstępnej wyroku, tj. występku zart. 228 § 1 d.k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 1 d.k.k.wymierza mu karę3 (trzech) latpozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości200 (dwustu) stawek dziennych,ustalając wysokość jednej stawki dziennej na250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych;
III. oskarżonegoZ. N.uznaje za winnego tego, żew październiku 2000r. wS., występując jako Administrator Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa weW., w związku z pełnioną funkcja publiczną, przyjął odH. P.korzyść majątkową w kwociew kwocie 5.000 DM, stanowiących równowartość 10 443 złotych w zamian za udzielenie informacji o planowanych przetargach tj. występku zart. 228 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 228 § 1 k.k.wymierza mu karę1 (jednego) rokupozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych,ustalając wysokość jednej stawki dziennej na250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych;
IV. oskarżonegoZ. N.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt VIIIczęści wstępnej wyroku, tj. występku zart. 272 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 272 k.k.wymierza mu karę1 (jednego) rokupozbawienia wolności;
V. oskarżonegoZ. N.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt IXczęści wstępnej wyroku, tj. występkuzart. 270 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart.270§ 1 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;
VI. oskarżonegoS. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt Xczęści wstępnej wyroku tj. występkuzart. 228 § 1 d.k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 1 d.k.k.wymierza mu karę1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych;
VII. oskarżonegoS. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt XIczęści wstępnej wyroku, tj. występkuzart. 228 § 1 i 4 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 4 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych;
VIII. oskarżonegoS. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt XIIczęści wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż wysokość żądanej korzyści nie została określona tj. występkuzart. 228 § 1 d.k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 1 d.k.k.wymierza mu karę1 (jednego) rokupozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych;
IX. oskarżonegoS. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt XIIIczęści wstępnej wyroku tj. występkuzart. 228 § 4 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 4 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) latpozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych;
X. oskarżonegoS. S.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt XIVczęści wstępnej wyroku tj. występkuzart. 228 § 4 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 228 § 4 k.k.wymierza mu karę2 (dwóch) latpozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.grzywnę w wysokości150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych;
XII. uniewinnia oskarżonegoZ. N.od popełnienia czynu opisanego wpkt II, IV, VI i VIIczęści wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;
XIII. uniewinnia oskarżonegoS. S.od popełnienia czynu opisanego wpkt XVczęści wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;
XIV. uniewinnia oskarżonegoW. S. (1)od popełnienia czynu opisanego wpkt XVI, XVII, XVIII, XIXczęści wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa;
XVII. na podstawieart. 66 § 1 k.k.iart. 67 § 1 k.k.warunkowo umarza wobec oskarżonegoR. Z.postępowanie o czyn polegający na tym, że w dniu 2 października 2003r., w październiku 2003r. , w dniach 1 grudnia 2003r. , 5 grudnia 2003r., 20 lutego 2004r., 1 marca 2004r., 1 kwietnia 2004r. oraz 17 listopada 2004r. weW.– działając jako Inspektor Wojewódzki, będąc tym samym funkcjonariuszem publicznym, zobowiązanym na podstawie udzielonego mu przez Wojewodę(...)zakresu obowiązków do przygotowywania i opracowywania projektów decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekazywania nieruchomości rolnych na rzecz kościelnych osób prawnych, poprzez nieumyślne niedopełnienie obowiązków przejawiające się w nierzetelnym prowadzeniu spraw, w tym braku weryfikacji składanych wniosków i nierzetelnej analizie wielkości areału gruntów rolnych przygotowywanych do przekazywania, wbrew obowiązującemu przepisowi art. 70 a Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa doK.Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 23 maja 1989 r.), zezwalającemu na przekazanie kościelnym osobom prawnym gruntów rolnych w maksymalnej ilości 15 ha, spowodował wydanie niezgodnych z tym przepisem decyzji:
-
nr(...),
na podstawie której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wB.pod wezwaniem(...), oraz Parafii wZ.POD WEZWANIEMT., położonych na terenie Diecezji(...), w łącznej ilości 9,63 ha ( po 4,8150 ha każda) na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych – ½ udziału, podczas gdy parafie te już wcześniej otrzymały grunty rolne w ilości po 14,0315 ha na podstawie decyzji nr(...)z dnia 24 maja 2000r., co stanowi
nadlimit
w wysokości
7,693 ha
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 26 156 zł.
-
nr(...)
, na podstawie której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wP.pod wezwaniem(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych - 1/5 udziału, tj. 14,4200 ha, podczas gdy parafia ta otrzymała już na mocy decyzji z dnia 13 marca 2003r. nr(...)nieruchomość rolną o powierzchni 14,9907 ha, doprowadzając do przekazania gruntów w
nadlimicie 14,4107 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 3 800 zł,
-
nr
(...)
oraz decyzjinr(...),na podstawie których doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wK., położonej na terenie Diecezji(...), w łącznej ilości 14,0882 ha podczas gdy parafia ta wcześniej uzyskała przysługujący jej grunt rolny podstawie decyzji z dnia 31 października 2001r. nr(...)w ilości 7,7 ha oraz na podstawie decyzji z dnia 17 lutego 2003r. nr(...)w ilości 7,2988 ha, co stanowi
nadlimit w ilości 14,0882 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 25 100 zł,
-
nr
(...)
, na podstawie której doszło do przekazania 44,25 ha gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wJ.WezwaniemŚ.B.(
4,5627 ha nadlimitu),
wL.Wezwaniem Św.J. B.(
14,5627 ha nadlimitu
), wL.Wezwaniem(...)(
4,5627 ha nadlimitu
), wW.Pod Wezwaniem(...)wR.Wezwaniem(...)(
4,5627 ha nadlimitu
), wM.WezwaniemŚ.(
4,5627 ha nadlimitu),
wC.(...)i wS.
(...)a (
4,3938 ha nadlimitu
), położonych na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych – po 1/8 udziału, w ilości po 5,5313 ha na każdą parafię, podczas gdy na podstawie wcześniejszej decyzji z dnia 24 maja 2000r. nr(...)przekazano już tym parafiom grunt rolny, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 182 950 zł,
- nr

(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), w ilości 319,0663 ha na rzecz 21 Parafii(...)położonych na terenie Diecezji(...): wL.WezwaniemŚ.J. Ś.(
13,6036 ha nadlimitu
), wB.Wezwaniem(...)(
14,6536 ha nadlimitu
), wS.Wezwaniem(...)(
15,1741 ha nadlimitu
), wC.Wezwaniem(...)(
14,8370 ha nadlimitu
), wL.Wezwaniem(...)(
14,8370 ha nadlimitu
), wW.WezwaniemŚ.M. A.iŚ.(
14,8369 ha nadlimitu
), wW.Wezwaniem(...)(
14,6136 ha nadlimitu
), wP.Wezwaniem(...)(
29,6043 ha nadlimitu
),w
G.Wezwaniem(...)(
14,6136 ha nadlimitu
), wB.WezwaniemŚ.B.M (
14,6136 ha nadlimitu
), wW. P.Wezwaniem(...)(
14,6136 ha nadlimitu
),w
S.Wezwaniem Św.M. K. (2)(
15,0586 ha nadlimitu
), wO.Pod Wezwaniem(...)(
15,0586 ha nadlimitu
), wD.Wezwaniem Św.B.(
11,4954 ha nadlimitu
),w
G.Wezwaniem(...)(
12,4201 ha nadlimitu
), wG.Wezwaniem Św.A.(
14,9059 ha nadlimitu
), wH.Wezwaniem Św.M.(
15,4759 ha nadlimitu),wT.Wezwaniem(...)(
14,0471 ha nadlimitu
), wR.Wezwaniem Św.Ł.(
14,0471 ha nadlimitu
), wR.Wezwaniem Św.K.(
14,1112 ha nadlimitu
), wL.WezwaniemŚ.(
14,6918 ha nadlimitu
), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych po 1/22 udziału, tj. po 15,1936 ha, podczas gdy na podstawie wcześniej wydanych decyzji: z dnia 13 marca 2003r., nr(...)oraz z dnia 02 października 2003r. nr(...),(...)(...), nr(...), RR(...)
(...)3 i decyzją z dnia 20 lipca 1999r. nr(...)
(...), parafie te otrzymały już przewidzianą ustawowo ilość gruntów rolnych, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 491 200 zł,
- nr
(...),
na podstawie, której doszło do przekazania na rzecz Parafii(...)wB.pod wezwaniem(...), oraz Parafii wZ.POD WEZWANIEMT.na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych – po 4810/10000 udziału, tj. po 14,9994 ha na parafię, podczas gdy parafie te już wcześniej otrzymały grunty rolne w ilości po 18,8465 ha na podstawie decyzji nr(...)z dnia 24 maja 2000r. i decyzji nr(...)z dnia 02 października 2003r., przekazując tym grunt rolny w łącznej ilości
37,6918 ha nadlimitu
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 54 600 zł,
-
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania 10,8209 ha gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa) na rzecz Parafii(...)Pod Wezwaniem(...)wO., podczas gdy decyzją z dnia 17 października 2001r. nr(...)przekazano tej parafii grunt rolny w ilości 5,7359 ha, przekazując grunt rolny w ilości
5,7348 ha
, stanowiącej
nadlimit
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 6 333 zł,
-
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wL.Wezwaniem(...), położonej na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych –(...)udziału, w ilości 14,8194 ha, podczas gdy decyzją z dnia 16 października 2001r. nr(...)przekazano tej parafii grunt rolny w ilości 10,0033 ha, tworząc
nadlimit w ilości 9,8227 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 25 550 zł,
-
nr
(...)
, na podstawie której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wC.pod wezwaniemŚ.A.położonej na terenie Diecezji(...), w ilości 14,9989 ha na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych –(...)udziału, podczas gdy na podstawie decyzji nr(...)z dnia 21 stycznia 2003r. parafia ta otrzymała już grunt rolny o powierzchni 15,1233 ha, co stanowi
nadlimit
w wysokości
15,1222 ha
, działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 56 300 zł,
-
nr(...),
na podstawie, której doszło do przekazania gruntów rolnych z Zasobu Agencji Nieruchomości Rolnych (dawnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa), na rzecz Parafii(...)wC.Wezwaniem(...), wJ.Wezwaniem(...), wJ.Pod Wezwaniem(...), położonych na terenie Diecezji(...), na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, po 2458/10000 udziału dla parafii wC.(14,8168 ha), po 386/10000 udziału dla parafii wJ.(2,3268 ha), po 386/10000 udziału dla parafii wJ., podczas gdy już wcześniej parafia wC.na podstawie decyzji nr(...)z dnia 23 maja 2000r. oraz nr(...)z dnia 01 marca 2004r. otrzymała taką nieruchomość w łącznej ilości 5,1806 ha, parafia wJ.na podstawie decyzji z dnia 21 stycznia 2003r. nr(...)oraz decyzji z dnia 01 sierpnia 2003r. nr(...)otrzymała nieruchomość rolną w łącznej ilości 28,3291 ha, co już stanowiło nadlimit, zaś parafia wJ.na podstawie decyzji z dnia 12 września 2001r. nr(...)otrzymała nieruchomość rolną w ilości 12,6750 ha, a na podstawie decyzji z dnia 02 października 2003r. nr(...)otrzymała grunt rolny w ilości 2,3268 ha, doprowadzając tym do przekazania gruntów rolnych na rzecz tych Parafii ponad ustawowy limit w łącznej ilości
8,5461 ha,
działając na szkodę interesu publicznego wyrządził szkodę w mieniu Skarbu Państwa w kwocie 29 760 zł,
czym wyrządził istotną szkodę, tj. występku zart. 231 § 3 k.k.w zw. zart. 231 § 1 k.k.na okres1 (jednego) rokupróby;
XVIII. na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 § 2 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoZ. N.kary pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierza mu karę łączną4 (czterech) latpozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości400 (czterystu) stawek dziennychustalając wysokość jednej stawki dziennej na250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych;
XIX. na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 § 2 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoS. S.kary pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierza mu karę łączną3 (trzech) latpozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości500 (pięciuset) stawek dziennychustalając wysokość jednej stawki dziennej na100 (sto) złotych;
XXII. na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści uzyskanej z przestępstwa:
- przez oskarżonegoZ. N.w wysokości 145 443,00 (sto czterdzieści pięć tysięcy czterysta czterdzieści trzy) złote,
- przez oskarżonegoS. S.w wysokości 10 000,00 (dziesięciu tysięcy) złotych;
XXIII. na podstawieart. 67 § 3 k.k.zobowiązuje oskarżonegoR. Z.do naprawienia w części wynikłej z przestępstwa szkody poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwoty 10.000,00 (dziesięciu tysięcy) złotych w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku;
XXIV. na podstawieart. 41 § 1 k.k.w zw. zart. 43 § 1 pkt 1 k.k.orzeka środek karny zakazu zajmowania stanowisk w instytucjach państwowychi samorządowych związanych z administrowaniem nieruchomościami przez oskarżonych:
-Z. N.przez okres 7 (siedmiu) lat,
-S. S.przez okres 5 (pięciu) lat;
XXV. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania:
-Z. N.w okresie od 21 marca 2005r. do31 października 2005r.,
-S. S.w okresie od 13 lipca 2005r. do22 sierpnia 2005r.;
XXVI. na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazuje zwrócić Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział weW.ul . (...)dowody rzeczowe opisanew wykazie dowodów rzeczowych Nr 21/09 - 26/09 k. 7339 T. XXXVIII;
XXVII. na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.zasądza od oskarżonegoS. S.na rzeczJ. C. (1)kwotę 8640 (osiem tysięcy sześćset czterdzieści) złotych oraz od oskarżonegoZ. N.na rzeczJ. M. (1)kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem wydatków poniesionych przez oskarżycieli posiłkowych;
XXVIII. na podstawieart. 630 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.oraz art.. 629k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonychZ. N.,S. S., orazR. Z.od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstępuje od wymierzenia im opłaty.

Nie pogodził się z wyrokiem Sądu Okręgowego we WrocławiuZ. N., którego obrońca na postawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył go w odniesieniu do czynów opisanych w pkt. I, III i IX aktu oskarżenia (pkt. I, III i części dyspozytywnej wyroku) w zakresie winy i w odniesieniu do czynów opisanych w pkt. V i VIII aktu oskarżenia (pkt. III i IV części dyspozytywnej wyroku) w zakresie kary i na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 3 i 4 k.p.k.zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na ustaleniu że:
a) oskarżony uzależnił podjęcie czynności służbowych od otrzymania korzyści majątkowej oraz na przyjęciu korzyści w kwocie 5000 zł. podczas gdy materiał dowodowy, a w szczególności zeznania św. J.M.nie dają podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy;
b) oskarżony zażądał i przyjął korzyść majątkową od św. P.S.w kwocie przekraczającej 40.000 zł. oraz, że otrzymał od św.A . L.korzyść majątkową w kwocie 70.000 zł. podczas gdy krytyczna ocena zeznań św. P.S.iA . L.winna prowadzić do odmiennych wniosków w zaskarżonym zakresie:
c) oskarżony świadomie, celem użycia jako autentyczny sporządził wniosek o rozłożenie na raty nabytej nieruchomości podrabiając podpis nabywcyJ. H., podczas gdy kwestionowany dokument stanowił jedynie wzór wniosku, który bez wiedzy oskarżonego został przedłożony do rozpoznania przez Komisję Przetargową,
- rażącą niewspółmierność orzeczonych kar za czyny opisane w pkt. V i VIII aktu oskarżenia polegającą na wymierzeniu kar pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Stawiając te zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku (pkt. I części dyspozytywnej wyroku) przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia;

2
zmianę zaskarżonego wyroku (pkt. III części dyspozytywnej wyroku) przez wyeliminowanie z opisu czynu żądania przyjęcia korzyści majątkowej i jej przyjęcia w kwocie przekraczającej sumę 40.000 zł.

3
zmianę zaskarżonego wyroku (pkt. V części dyspozytywnej wyroku) przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;

4
zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kary łącznej (pkt. XVIII części dyspozytywnej wyroku) przez złagodzenie kary pozbawienia wolności do rozmiaru umożliwiającego warunkowe zawieszenie jej wykonania i znaczne złagodzenie rozmiaru środka karnego.

Z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego nie pogodził się takżeS. S.i jego obrońca, adwokatA. M.na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 427 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości a to pkt. VI – X, XXI, XXII i XXIV części dyspozytywnej. Na podstawieart. 438 pkt. 2, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, a to:

a)art. 324 § 1 kpkw zw. zart. 410 kpkwyrażającą się w uznaniu wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne i stojące w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonych świadków stanowiące jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony – bez właściwego uzasadnienia takiego poglądu. Sąd I instancji pominął te okoliczności faktyczne, które korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego oraz wspierają jego wersję np. zeznania świadkaS. K.,I. T.,
b)art. 424 kpkpoprzez brak konkretnego i przekonującego wskazania konkretnych przyczyn dla których Sąd odrzucił te dowody, które są korzystne dla oskarżonego, a więc przede wszystkim zeznania pokrzywdzonych, którzy mają żywotny interes w określonym kierunku rozstrzygnięcia sprawy, a to m.in. z uwagi na zgłoszone w pozwach roszczenia odszkodowawcze albowiem takiego wymogu nie spełnia ogólne powołanie w uzasadnieniu wszystkich dowodów jako podstaw ustaleń faktycznych, co uniemożliwia z kolei prawidłową weryfikację wydanego orzeczenia,
c)art. 5 § 2 kpkpolegającą na tym, że Sąd odrzucając wersję oskarżonego, który nie przyznał się do żądania korzyści majątkowej od małżonkówD.– pomimo, że w pisemnym uzasadnieniu Sąd ten zauważył jednak wątpliwości określanych w uzasadnieniu mianem „niespójności” (k. 74-75), co do obecnościW. S. (1)przy rozmowie, co do ograniczonej znajomości języka niemieckiegoH.D.– te właśnie wątpliwości zostały rozstrzygnięte jednoznacznie na niekorzyść oskarżonegoS. S., któremu przypisano słowa „jak zapłacicie to będzie szybciej”choć wątpliwe są dowody na ich wypowiedzenie, a także ich interpretacja musi świadczyć o przestępstwie albowiem zapłata mogła się też odnosić do ewentualnej zaliczki na poczet kupna gospodarstwa wE..
d)art. 2 § 1 pkt. 1 i § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkwyrażającą się w przyjęciu, że w świetle zasad doświadczenia życiowego oskarżony żądał korzyści majątkowej nie bacząc na swoją reputację, wysoką pozycję społeczną i pełnienie od wielu lat funkcji dyrektora te okoliczności uzasadniają wysoką niepewność twierdzenia o stawianiu żądań finansowych wobec pokrzywdzonych, którzy bezsprzecznie są zainteresowani w uznaniu oskarżonego za winnego, gdyż wówczas mogą liczyć na wysokie odszkodowania. To właśnie pokrzywdzeni skierowali w ramach postępowania adhezyjnego pozwy o odszkodowanie (R. M.,W. D.,A. D. (1)iH.D.,J. C. (1)orazW.iR. N.)
2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:
a) uznaniu oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt. X części wstępnej wyroku polegającego na tym, że w dniu 09 stycznia 2003 r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., zażądał odR. M.korzyści majątkowej w kwocie 200.000 zł. w zamian za wykonanie czynności służbowych polegających na anulowaniu odsetek naliczonych z tytułu jego zaległości powstałych w związku z realizacją umowy sprzedaży przez(...)OT weW.gospodarstwa rolnego położonego – pomimo, że oskarżony do winy się nie przyznał udzielając logicznych i przekonujących wyjaśnień w zakresie motywów swego działania jak również okoliczności prawdziwości zdarzeń, co w kontekście pozostałych dowodów, a to zeznaniami świadkówS. K.orazI. T.w pełni uzasadnia wartość logiczną wyjaśnień oskarżonego i brak podstaw do przyjęcia sprawstwa zarzucanego przestępstwa; ponadto oskarżony pełniąc funkcję dyrektora nie posiadał kompetencji do umorzenia odsetek w wysokości 260.000,00 zł. Dając w pełni wiarę w zakresie spotkań w dniu 9.01.2003 r. oraz 04.03.2003 r. świadkomR. M.iM. J.podczas gdy świadekM. J.brała udział jedynie w spotkaniu w dniu 04.03.2003 r. w konsekwencji należy przyjąć, że wyjaśnienia oskarżonego są dowodem w sprawie i w sytuacji zaprzeczenia zarzutowi wymagają one szczególnej oceny,
b) uznaniu – w pkt. VII części dyspozytywnej wyroku – oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt. XI w części wstępnej wyroku polegającego na tym, że w okresie od marca 2003 r. do kwietnia 2004 r. weW., będąc funkcjonariuszem publicznym, jako Dyrektor Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy weW., działając w warunkach czynu ciągłego, zażądał odW. D.korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł. a następnie przyjął korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł. jako pierwszą ratę, w zamian za wykonanie czynności służbowych w postaci pozytywnego rozpatrzenia wniosków o umorzenie zaległości wobec Agencji oraz za wyrażenie zgody na przedłużenie umów dzierżaw, wywierając jednocześnie naW. D.presję polegającą na tym, iż w przypadku nieotrzymania łapówki, wnioski o umorzenie zaległości wobec Agencji będą rozstrzygane negatywnie i zostanie mu odebrane gospodarstwo, tj. o czyn zart. 228 § 1 i § 4 kkw zw. zart. 12 kkoraz nieuwzględnienia przez Sąd I instancji przyczyn nieprzedłużenia umów dzierżawnych przez(...)z uwagi na ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa pod nazwąBiuro Handlowo – Usługowe (...)z/s wS.oraz zaległości płatniczych wobec Agencji. Sąd jednostronnie uznaje za wiarygodne jedynie zeznaniaW. D.mimo, iż brak jednoznacznych dowodów, które potwierdziłyby sprawstwo i winę oskarżonego.
c) uznaniu oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt. XIV części wstępnej wyroku przyjmując, że był funkcjonariuszem publicznym od stycznia 2004 r. do grudnia 2005 r. podczas gdy w rzeczywistości funkcję dyrektora przestał pełnić w dniu 09.07.2005 r. co wynikało z wyjaśnień oskarżonego i znajduje potwierdzenie w złożonym do materiału dowodowego zaświadczenia,
d) polegający na uznaniu oskarżonego za winnego zarzucanych przestępstw pomimo, że nie przyznał się do winy a zgromadzone dowody w sprawie nie stanowią wystarczającej podstawy do skazania i nie eliminują ponad wszelką wątpliwość prawdziwości jego wyjaśnień.
Z ostrożności procesowej zarzucił także:
3. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary, tj. wymierzenia oskarżonemu kary łącznej 3(trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 500 (pięciuset) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 100 (sto) złotych, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu, stopień jego zawinienia a w szczególności uprzedni brak karalności oskarżonego za przestępstwa podobne oraz wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie łagodniejszej i mniej dolegliwej. Ponadto Sąd nie uwzględnił warunków osobistych dotyczących oskarżonego a to: wiek, choroby, przyczynienie się pokrzywdzonych.

Wskazując na powyższe obrońca oskarżonego wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, że oskarżonego uniewinnienia od postawionych mu zarzutów, ewentualnie
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Drugi z obrońców oskarżonegoS. S.adwokatK. Ś., również zaskarżył tenże wyrok i na podstawieart. 444 k.p.k.orazart. 438 pkt. 1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa procesowego, a toart. 5 § 2 kpk,7 kpk,424 § 1 i § 2 kpkpolegająca na:
- uznaniu za wiarygodne zeznańR. M.(czyn X – punkt VI wyroku) w odniesieniu do ustalenia w zaskarżonym wyroku, że oskarżony żądał i domagał się korzyści majątkowej w wysokości 200.000 zł. w zamian za anulowanie odsetek naliczonych z tytułu zaległości z realizacji umowy sprzedaży gospodarstwa rolnego położonego w miejscowościC.mimo, że zeznania te są nierzetelne, abstrakcyjne a wręcz nieprawdopodobne w świetle doświadczenia życiowego oraz okoliczności sprawy skoro wartość skapitalizowanych odsetek i obciążenia wobec(...)OTW.nie przekraczała kwoty 228.000 zł.
2. obrazę przepisów postępowania a toart. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,424 § 1 i § 2 kpk
- w odniesieniu do zeznańW. D.(czyn XI – punkt VII wyroku) polegająca na uznaniu, że zeznania tego świadka stwierdzające iżS. S.żądał czynem ciągłym korzyści majątkowej w łącznej kwocie nie mniejszej niż 750.000 zł. a następnie przyjął korzyść w kwocie 10.000 zł. są wiarygodne mimo, że porównanie wartości korzyści żądanej i otrzymanej nakazuje potraktowanie tych zeznań jako abstrakcyjnych i zupełnie nieprawdopodobnych w świetle okoliczności sprawy a w szczególności wskazania oderwanych od rzeczywistości kwot pieniężnych
a nadto
- pominięcie istotnej i kluczowej dla sprawy okoliczności jakim było nierzetelne wykonywanie umów przez tego świadka i powstanie wielkich zadłużeń pieniężnych świadka wobec(...)OTW.w wyniku czego niemożliwym stało się przedłużenie umów dzierżawy lub też zawarcia innych korzystnych umów cywilnoprawnych przez świadka z(...)OTW.
3. obrazę przepisów prawa procesowego, a toart. 5 § 2 kpk,7 kpk,424 § 1 i § 2 kpkpolegająca na uznaniu, że zeznaniaA. D. (1)punkt XII – punkt VIII wyroku polegające na uznaniu, że zeznania tego świadka są wiarygodne mimo, że świadek nigdy nie określił na czym miało polegać świadczenie korzyści majątkowej natomiast w zaskarżonym, wyroku Sąd przyjmuje, że wysokość żądanej korzyści nie została określona a nadto ustala w opisie czynu ( punkt VIII wyroku), że była to „żądana korzyść”, co przecież nie odpowiada znamionom przestępstwa zart. 228 § 1 i § 4 kkbowiem do znamion przestępstwa konieczne jest oznaczenie w zaskarżonym wyroku, że funkcjonariusz publiczny przyjmuje bądź korzyść majątkową bądź korzyść osobistą
a nadto
- błędne ustalenie w punkcie VIII zaskarżonego wyroku, że oskarżony żądał „bliżej nie określonej korzyści” mimo, że do warunków karalności i ustawowych znamion czynu zart. 228 § 1 dkknależy ustalenie żądania lub przyjęcia lub uzależnienia korzyści majątkowej lub osobistej,
4. obrazę przepisów postępowania polegająca na uznaniu za wiarygodne zeznań świadkaJ. C. (1)(punkt XIII – punkt IX wyroku) w odniesieniu do ustalenia, że żądanie korzyści majątkowej w kwocie 500.000 zł. w zamian za ułatwienie zakupu dzierżawionego gospodarstwa rolnego położonego w Komornikach mimo, że zeznania tego świadka są niewiarygodne i tendencyjne bowiem na skutek decyzji(...)wW.świadek ten został pozbawiony możliwości zakupu gospodarstwa rolnego w szczególności na skutek nierzetelnego wykonywania umów dzierżawy i wielkich zaniedbań w prowadzeniu gospodarstwa oraz nierzetelnego wykonywania umów dzierżawy w wyniku czego zarówno decyzja(...)W.jak i(...)wW.pozbawiłaJ. C. (1)możliwości dochodzenia skutecznego zawarcia umów
a nadto
- pominięcie istotnych dowodów w postępowaniu przed sądem I instancji w postaci akt spraw sądowych które toczyły się przeciwko temu świadkowi o zapłatę należności z nienależytego wykonania umów dzierżawy gospodarstwa rolnego w wyniku czegoJ. C. (1)został obciążony znacznymi kwotami z tytułu zaległych opłat czynszowych oraz zapadłych w stosunku do niego orzeczenia sądowe nakazujące wydanie i zwrot gospodarstwa rolnego
5. obrazę przepisów postępowania a toart. 5 § 2 kpkiart. 424 § 1 kpkpolegające na uznaniu za wiarygodne zeznań członków rodzinyJ. C. (1)którzy zeznają, że świadek ten prosił pilnie o udzielenie pożyczki 500.000 zł. celem niezwłocznego wypłacenia pieniędzy do rąkS. S.mimo, że zeznania tych świadków pochodzą od osób bezpośrednich zainteresowanych wynikiem procesu, są nadto złożone w wyniku prośby i namowyJ. C. (1)a nadto nie pokrywają się z obiektywnymi dowodami skoro świadkowie twierdzą, że znaczną sumę pieniędzy przechowywali w domu i byli gotowi wydać na żądanieJ. C. (1)
a nadto
- uznanie, że zeznania świadkaJ. C. (1)są w pełni wiarygodne w odniesieniu do rzekomych ułatwień zakupu gospodarstwa rolnego wK.mimo, że ułatwienia takie obiektywnie ze stronyS. S.nie mogły nastąpić wobec rażącego a wręcz bezwzględnego nie wykonywania umów dzierżawy przezJ. C. (1)który w przyszłości zamierzał zakupione grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego a położone wzdłuż autostrady A4 podW.przeznaczając na cele dalszej odsprzedaży z wielkim zyskiem dla podmiotów gospodarczych (działki o powierzchni około 50 ha).
6. obrazę przepisów postępowania 5§ 2 kpk,7 kpk,424 § 1 i § 2 kpk(punkt XIV – punkt X wyroku) polegające na uznaniu, że zeznania świadkówR. N.iW. N.w odniesieniu do żądania korzyści majątkowej 20.000 zł. w zamian za przesunięcie przez nich spłaty raty pieniężnej za zakup gospodarstwa rolnego wS.zasługują na wiarę, mimo że zeznania te są niewiarygodne i tendencyjne skoro świadkowie nie mieli zamiaru wykonać postanowień umownych a zachowanie ich zmierzało wyłącznie do uchylenia się od obowiązku zapłaty ceny a zatem było skierowane na uchylenie się od spłacenia należności w terminie.
7. obrazę przepisów postępowania a toart. 5 § 2 kpk,424 § 1 i § 2 kpkpolegająca na uznaniu, że zeznania świadkaH.D.są wiarygodne w zakresie żądania korzyści majątkowej przez oskarżonegoS. S.mimo, że świadek ten narodowości niemieckiej w maju 2003 r. a zatem na 8 lat przed przesłuchaniem go przed orzekającym sądem stwierdził, że nie znał języka polskiego i nie rozumiał znaczenia słów wypowiadanych w maju 2003 przezS. S.,
8. obrazę przepisów prawa materialnego a toart. 228 § 4 kkpolegającą na stwierdzeniu i ustaleniu w zaskarżonym wyroku, że wypowiedźS. S.w maju 2003 r. kierowana doA. D. (1)miała znaczenie żądania korzyści majątkowej w nieustalonej wysokości za wykonanie czynności służbowej, mimo że wypowiedźS. S.należy ocenić jako ogólne stwierdzenie w którym stwierdza on iż wpłata ceny tytułem ceny gospodarstwa rolnego może doprowadzić do czynności wykupu gospodarstwa rolnego wE.,
9. obrazę przepisów postępowania a toart. 167 kpki169 kpkpolegającą na pominięciu dowodu z akt spraw karnych które toczyły się przeciwkoW. D.przed sądami na terenie Polski w których to sprawachW. D.został skazany prawomocnymi orzeczeniami sądów na karę pozbawienia wolności za popełnienie szeregu czynów zart. 286 kki270 kkto jest za wyłudzenie kredytów i oszustwa
a nadto
- pominięcie dowodu z akt spraw cywilnych Sądu Okręgowego we Wrocławiu na potwierdzenie faktu powstania ogromnych zaległości pieniężnych i długów z tytułu nienależytego wykonania umów dzierżawy zawartych międzyW. D.a(...) OddziałW.w wyniku czego sądy orzekały nakaz wydania gospodarstwa rolnego przy czym dług na 31.07.2011 r. wynosił 777.000 zł.
10. obrazę przepisów postępowania a toart. 5 § 2 kpk, 424 § i§ 2 kpkpolegająca na uznaniu, że zeznania świadkaJ. C. (1)są obiektywne i wiarygodne mimo, że świadek ten jest zainteresowany wynikiem postępowania oraz bezprawnym obciążaniemS. S.skoro świadek ten nie wykonywał należycie umów dzierżawy a nadto doprowadził do powstania znacznych długów – na dzień 21.07.2005 r. w kwocie 351.646 zł. w wyniku czego nie zostały przedłużone umowy dzierżawy gospodarstwa acentrala (...)wW.i Izba Rolnicza weW.podjęły decyzję o odmowie przedłużenia umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego w Komornikach.
11. obrazę przepisów prawa materialnego a toart. 228 § 4 kkpolegająca na przyjęciu, że w zachowaniu oskarżonegoS. S.w odniesieniu doR. N.iW. N.czyn XIV zachodzi występek polegający na żądaniu korzyści majątkowej 20.000 zł. w zamian za wykonanie czynności służbowej przesunięcia terminu spłaty rat mimo, że w zachowaniu oskarżonego brak jest elementów działania przestępczego skoro jako funkcjonariusz publiczny domagał się jedynie aby pokrzywdzeni wykonali swój obowiązek wynikający z umowy i w terminie dokonali wpłat zaliczek na poczet ceny sprzedaży. W wyniku zaniechania przez pokrzywdzonych wykonania obowiązku doszło do rozwiązania umowy w wyniku czego nie doszło do przeniesienia własności nieruchomości rolnej wS..
12. obrazę przepisów postępowania a toart. 424 § 1 kpkpolegająca na uchybieniu obowiązkowi i na pominięciu wykazania za wiarygodne i z jakich przyczyn odmawia uznania wiary dowodom przeciwnym to jest wyjaśnieniom oskarżonegoS. S.oraz dowodom z akt spraw karnych oraz zebranych dokumentów – odnosi się to do zeznań świadkówW. D.,J. C. (1),R. M.iW. N.
a nadto
- braku uzasadnienia i z jakich przyczyn uznaje wyjaśnienia oskarżonegoS. S.za niewiarygodne skoro w toku postępowania oskarżony składał wyjaśnienia jednolite przekonywujące i wykazywał, że działa w ochronie interesu publicznego, przestrzegał zasady wykonania umów cywilnoprawnych a nadto wskazał, że szereg działań dyspozycyjnych pozostało w zakresie kompetencji Prezesa(...)wW.i w tym zakresie obciążające go zeznania pokrzywdzonych mają charakter tendencyjny i wynikają z dążenia do swego rodzaju odwetu za niekorzystny przebieg transakcji przeniesienia własności gruntów rolnych na rzecz pokrzywdzonych skoro działania oskarżonego były poparte treścią zarządzenia nr(...)Dyrektora OT(...)W.z dnia 13 września 1996 r. nakazującego oskarżonemu zapobiegania sprzeniewierzeniu mienia oraz kradzieży majątku(...).

Podnosząc te zarzuty apelujący wniósł o:
uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku doS. S.i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
albo
zmianę wyroku w punktach VI, VII, VIII, IX, X i uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów zart. 228 § 1 dkkiart. 228 § 4 kkoraz uchylenie orzeczenia o karze łącznej w całości (punkt XIX wyroku)
a nadto
uchylenie wyroku w punkcie XXI przez uchylenie orzeczenia przepadku korzyści na rzecz Skarbu Państwa na podstawieart. 45 § 1 kkoraz zmiana wyroku w punkcie XXVII przez oddalenie żądania zwrotu wydatków oskarżyciela posiłkowego na podstawieart. 627 kpk.
Wyroku powyżej opisanego nie zaakceptował także oskarżonyR. Z., którego obrońca wystąpił z apelacją i w oparciu oart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył to orzeczenie w całości.
Na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.orazart. 427 § 2 k.p.k.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
a.art. 424 § 1 kpkpolegającą na nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie spraw – a mianowicie do okoliczności poruszanych w zeznaniach przez świadkówK. T.orazA. D. (2)a dotyczących nieprzestrzegania przepisów wewnętrznych przez zwierzchników oskarżonegoR. Z.;
b. art. orazart. 7 kpkpoprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania – w tym w szczególności na wyrywkowej ocenie treści zeznań świadkówK. T.,A. D. (2),A. L. (3)orazŁ. Z., jak również przepisów wewnętrznych obowiązujących w(...)Urzędzie Wojewódzkim.
2. Na podstawieart. 438 pkt. 3 oraz art. 427 § 2 kpkwyrokowi temu zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
a. poprzez przyjęcie wbrew zeznaniom świadków oraz wyjaśnieniom oskarżonegoR. Z., że oskarżony ten dopuścił się zarzucanego mu czynu zabronionego z winy nieumyślnej, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego prowadzą do wniosku, że oskarżonyR. Z.nie popełnił zarzucanych mu czynów,
3. Na podstawieart. 438 pkt. 1 oraz art. 427 § 2 kpkwyrokowi temu zarzucił obrazę prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładniart. 221 § 3 kpkw zw. zart. 231 § 1 kpk.

W oparciu o treśćart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 2 k.p.k.apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonegoR. Z.od zarzucanych mu
czynów.
Nie zgodził się z wyrokiem także oskarżyciel posiłkowyJ. M. (1). Jego pełnomocnik na podstawieart. 425 § 1 – 3 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej oskarżonegoW. S. (1)w zakresie pkt. XIV części dyspozytywnej i na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił :
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyW. S. (1)nie dokonał zarzucanego mu czynu zart. 228 § 4 kk.
Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o:
uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym wyżej zakresie i przekazanie sprawy w zakresie czynu opisanego w punkcie XVI części dyspozytywnej wyroku do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.
Nie zaakceptował rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w stosunku doS. S.w odniesieniu do pkt. XIII części dyspozytywnej w zakresie uniewinnienia od popełnienia czynu opisanego w pkt. XV części wstępnej tego wyroku, kolejny z oskarżycieli posiłkowych tj.(...) Sp. z o.o.Jej pełnomocnik na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyS. S.nie dokonał zarzucanego mu czynu zart. 231 § 1 kk.
Podnosząc ten zarzut apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym wyżej zakresie i przekazanie sprawy w zakresie czynu opisanego w punkcie XVI części dyspozytywnej wyroku do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

I
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoZ. N..

Uporządkowania wymaga ta część skargi obrońcy oskarżonegoZ. N., w której apelujący wskazuje jej zakres. Pisze w niej bowiem, że skarży orzeczenie w zakresie pkt. I, III i IX aktu oskarżenia (nota beneapelacja nie dotyczy aktu oskarżenia, a wyroku, który składa się z części wstępnej i dyspozytywnej i do nich winien odwoływać się apelujący) co odnosi się do pkt. I, III i V części dyspozytywnej. Tymczasem przecież o odpowiedzialności oskarżonego za czyn zarzucony mu (posługując się sformułowaniami apelującego) w pkt. III aktu oskarżenia, czyli III w części wstępnej wyroku, Sąd rozstrzygnął w pkt. II części dyspozytywnej. Należy więc uznać, że apelujący skarży orzeczenie w pkt. II części rozstrzygającej. Wniosek taki jest oczywisty także w świetle treści uzasadnienia apelacji (k.18575).
Apelacja obrońcyZ. N.okazała się w znacznej części nieprzekonująca i nie zasługiwała na uwzględnienie. I to zarówno w odniesieniu do zarzutów błędnych ustaleń faktycznych jak i w zakresie niesprawiedliwego orzeczenia o karach.
Sąd Apelacyjny nie podziela większości ocen wyrażonych w apelacji, że treść rozstrzygnięć odnoszących się doZ. N.jest błędna.

I.1) Zarzut dotyczący zachowania przypisanego oskarżonemu w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.

Analiza uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego w części dotyczącej przypisaniaZ. N.przyjęcia korzyści majątkowej odJ. M. (1), pozwala na stwierdzenie, że jest ono sporządzone z należytą starannością, obszernie i szczegółowo odnoszące się do poczynionych przez Sądmeritiustaleń. Sąd przeanalizował wyjaśnienia oskarżonego oraz poddał ocenie wypowiedziJ. M. (1).
Mimo takiej oceny tej części uzasadnienia, orzeczenie nie mogło w tym zakresie zostać zaakceptowane.
Należy zgodzić się z apelującym, że istotą rozstrzygnięcia w tej części jest ustalenie czy to wypowiedzi oskarżonego zasługują na wiarę i należy odmówić wiarygodności pokrzywdzonemu, jak twierdzi skarżący, czy też trafnie Sąd I instancji oparł swe ustalenia na zeznaniachJ. M. (1)i słusznie odmówił wiary oskarżonemu. Choć wywody Sądu I instancji mają swą wagę, to jednak ocena zasadniczych dla ustaleń wypowiedzi nie może być prowadzona tylko i wyłącznie na kanwie tego, co podali oskarżony i oskarżyciel posiłkowy, na temat okoliczności, które doprowadziły do rozstrzygnięcia o treści zawartej w zaskarżonym wyroku. Ocena ta musi być prowadzona z uwzględnieniem całokształtu okoliczności istotnych dla sprawy ustalenia sprawstwaZ. N..
Zasadniczą okolicznością niepozwalającą na uznanie trafności orzeczenia w tym zakresie i zasługującą na uwzględnienie, przywołaną zresztą w apelacji oskarżonegoZ. N., jest odmienna ocena zeznańJ. M. (1)w odniesieniu do zarzutu postawionegoW. S. (1)ściśle powiązanego z zarzutem dotyczącymZ. N.. W tym wypadku, związanym także z oceną zeznańJ. M. (1), Sąd I instancji oskarżonegoW. S. (1)uniewinnił. Zarówno w odniesieniu doZ. N.jak iW. S. (1)podstawą czynionych ustaleń były zeznaniaJ. M. (3).
Argument podnoszony przez apelującego nie może zostać zignorowany. Wszak przecież Sądmeritiorzekając o odpowiedzialnościW. S. (1)uznał, że zeznaniaJ. M. (1)nie zasługują na wiarę i należało„…uznać je za nielogiczne.”(k.18346, s. 13 uzasadnienia). Sąd dokonujący swobodnej oceny zeznań świadka ma oczywiście prawo do przyjęcia części zeznań za wiarygodne innej natomiast może odmówić wiarygodności a tym samym podstaw do czynienia ustaleń byle tylko nie dopuścił się błędów natury logicznej lub jego ocena nie była sprzeczna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie jest wszak czymś wyjątkowym, że część wypowiedzi jednej osoby w procesie karnym uznana jest za wiarygodną inna natomiast takiej cechy jest pozbawiona. Uznanie jakiejś depozycji za godną wiary nie oznacza, że autor tej wypowiedzi może liczyć, iż wszystkie jego informacje będą podobnie ocenione. Przymiot wiarygodności nie dotyczy osoby, a treści informacji pochodzących od tej osoby. Powinność krytycznej oceny informacji odnosi się do każdej z informacji, niezależnie od kogo pochodzi.(wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2006 roku, II AKa 79/06, KZS 2006/10/15).
Sąd prowadząc swe rozważania w tym zakresie wskazał powody, dla których przyjął, że nie sposób uznać za wiarygodną tę część zeznańJ. M. (1), w których opisał on moment żądania korzyści majątkowej przezW. S. (1). Odnosząc się do tych kwestii należy zwrócić uwagę, że z orzeczeniem dotyczącymW. S. (1)nie zgodził się takżeJ. M. (1). Naturalnym jest więc, że jego apelacja jest ściśle związana z twierdzeniami obrońcyZ. N..J. M. (1)stara się bowiem wykazać, dlaczego niezasadnie odmówiono mu wiary. Sąd Apelacyjny nie ma wątpliwości, co do słuszności oceny dokonanej przez Sądmeritiwiarygodności wypowiedziJ. M. (1), które nie dały podstawy do przypisania sprawstwa zarzuconegoW. S. (1). Nielogiczności w wypowiedziachJ. M. (1)oraz ich sprzeczność z doświadczeniem życiowym wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonują, iż słusznie postąpił Sąd Okręgowy uniewinniającW. S. (1). Na kanwie apelacji obrońcyZ. N., ale i oskarżyciela posiłkowegoJ. M. (1)należy odwołując się do tej ostatniej skargi wskazać na argument, który jawi się, jako naturalny w kontekście twierdzeń pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Apelujący pełnomocnik twierdzi, że nie jest trafna ocena Sądu I instancji, co do przyjęcia sprzecznego z doświadczeniem życiowym zachowania oskarżonego, który miał zażądać korzyści majątkowej, jak twierdzi oskarżyciel posiłkowy, na korytarzu urzędu. Według skarżącego oskarżony mógł się obawiać, żeJ. M. (1)nagra go w gabinecie w momencie prowadzenia rozmów sam na sam i żądania w tym miejscu przez niego łapówki. Odpowiadając na ten argument apelacji należy wskazać, że wynika z niej, iżW. S. (1)obawiał się dokonania nagrania rozmowy z nim i tym samym nagrania jego wypowiedzi żądania korzyści majątkowej. Jeśli więc istotnie taka obawa po jego stronie występowała to przecież jest oczywistym, że istniała ona także w toku rozmowy na korytarzu urzędu, prowadzonej przecież również sam na sam.W. S. (1)mógł się obawiać, żeJ. M. (1)nagra tę rozmowę oraz ewentualną propozycję korupcyjną także i w tym miejscu. Nic wszak nie stało na przeszkodzie, aby oskarżyciel posiłkowy tak właśnie postąpił.
Ten dodatkowy argument utwierdza w przekonaniu o trafnym uznaniu braku podstaw do przypisania sprawstwa zarzuconego czynuW. S. (1).
Jeśli jednak Sąd I instancji odmówił wiary podstawowemu, a wręcz jedynemu świadkowi tj.J. M. (1)i przyjął, że nieprawdziwe są jego wypowiedzi o żądaniu korzyści majątkowej przezW. S. (1)to zauważalna jest sprzeczność w ocenie zeznań tego świadka. Z jednej strony Sąd I instancji uznaje, że prawdę mówi oskarżyciel posiłkowy o wręczeniu łapówkiZ. N., lecz w podobnej sytuacji motywacyjnej po jego stronie (dążenie do pozytywnego z jego punktu widzenia załatwienia jego oczekiwań) zeznał on nieprawdę obciążając bezpodstawnieW. S. (1). Aby uznać trafność i brak wewnętrznej sprzeczności w tym toku rozumowania prezentowanym przez Sądmeritikonieczne było oparcie tych rozważań o pewne i jednoznaczne okoliczności pozwalające się weryfikować, i dać pewność, że świadek, choć pomówił jednego z oskarżonych bezpodstawnie, w zakresie odpowiedzialności drugiego z oskarżonych zeznał prawdę. Tak jednak nie jest w tej sprawie. Jeśli nawetJ. M. (1)przedstawiał konsekwentnie okoliczności przyjęcia korzyści majątkowej przezZ. N.to przecież podobnie czynił wobec zdarzenia zW. S. (1).
Odmowa wiary zeznaniomJ. M. (1)w odniesieniu do opisywanego przez niego występku, od którego uniewinnionoW. S. (1)nie pozwala bez obawy o błąd przyjąć prawdziwości jego wypowiedzi w zakresie, w jakim relacjonował on o zachowaniachZ. N.. W konsekwencji argumenty obrońcy oskarżonegoZ. N.trafiły do przekonania, uznano je za celne i prowadzące do spełnienia postulatów apelującego.
W tej sytuacji zbędne jest odnoszenie się do pozostałych argumentów apelującego zawartych w jego skardze, choćby o braku znamion ustawowych występku zart. 228 § 1 i 4 k.k.choć te w sferze rozważań teoretycznych uznać należało za chybione.
Następstwem zmiany orzeczenia w tym zakresie była konieczność ograniczenia wysokości przepadku korzyści majątkowej uzyskanej przezZ. N.i pomniejszenia jej o kwotę 5.000 złotych, którą według twierdzeniaJ. M. (1)oskarżony uzyskał w wyniku przestępczego zachowania.
Dalszą konsekwencją orzeczenia Sądu Apelacyjnego w tym zakresie było uchylenie orzeczenia o obciążeniu oskarżonego wydatkami poniesionymi przezJ. M. (1)w związku z działaniami ustanowionego przez niego pełnomocnika.

I.2) Zarzut dotyczący zachowania przypisanego oskarżonemu w pkt. II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.

Za nietrafne uznano argumenty apelacji związane z czynem polegającym na żądaniu i przyjęciu korzyści majątkowej odP. S. (1)oraz przyjęciu tej korzyści odP. S. (1)iA. L. (1). Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że skoro oskarżony przyznał się do przyjęcia kwoty 40.000 złotych w związku z transakcją dotyczącą gruntów przyulicy (...)to nie miał powodów do ukrywania faktu przyjęcia pozostałych kwot. Biorąc pod uwagę linię obrony oskarżonego, twierdzącego, że otrzymana kwota 40.000 złotych była jedynie wyrazem wdzięczności za pomoc w procedurze uzyskania atrakcyjnego gruntu, wysokość tej „wdzięczności” miała znaczenie dla uznania bądź nie linii obrony oskarżonego za wiarygodną lub nie. Na marginesie jedynie stwierdzić należy, że Sąd I instancji trafnie ocenił znaczenie tego wyrazu „wdzięczności”, a ponieważ apelujący nie podnosi zarzutu w tym zakresie, odwołanie się do argumentacji Sądumeritiuznać należy za wystarczające i akceptowane przez Sąd Apelacyjny. Sąd Okręgowy przeprowadził szczegółową analizę wypowiedzi osób mających wiedzę o przebiegu zdarzeń i uznał, za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego tylko w części. Argumentacja przywołana przez Sądmeritijest pełna, jasna i przekonująca. Jest przy tym logiczna i zbieżna z doświadczeniem życiowym. Jeśli uwzględnić fakt, że aniP. S. (1)ani teżA. L. (1)nie mieli żadnego interesu w tym, aby mówić o przekazaniu określonych kwot ponad te, do których przyjęcia przyznawał się oskarżony to trafnie Sąd I instancji odmówił wiary oskarżonemu. Jeszcze jeden argument jawi się, jako oczywisty wskazujący na występowanie interesu oskarżonego do wymieniania niższej niż rzeczywiście przyjęta kwoty korzyści majątkowej. Sąd uznając oskarżonego za winnego zarzuconego mu zachowania w oparciu o treśćart. 45 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od 4 lutego 2001 roku miał możliwość orzeczenia przepadku korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego. Konieczność zwrotu kwoty 40.000 złotych, a nie 130.000 złotych jest czynnikiem istotnym dla twierdzeń o przyjęciu mniejszej, a nie większej korzyści majątkowej.
Sąd I instancji przeprowadził ocenę zeznań nie tylkoP. S. (1)i uznał je za wiarygodne, należy zwrócić uwagę, że treści tych wypowiedzi, w części odnoszącej się do samej procedury wytypowania gruntów oraz przebiegu przekazania tychże, nie neguje oskarżony. Potwierdza one okoliczności istotne dla czynionych ustaleń, poza jednym faktem, przyjęcia dodatkowej kwoty 20.000 złotych. Brak jest racjonalnych, ale i emocjonalnych powodów, dla których świadek ten miał składać takie, a nie inne depozycje. Wbrew twierdzeniom apelacji brak jest jakichkolwiek wątpliwości w zakresie prawdziwości wypowiedzi osób zainteresowanych rozstrzygnięciem w tej sprawie. Wywody Sądu orzekającego nie wzbudziły wątpliwości w toku kontroli instancyjnej i zostały uznane za trafne.
Argumentacja skargi oskarżonego wskazująca na nielogiczności w ocenach Sądu Okręgowego nie została zaakceptowana. Pozostaje ona bowiem w sprzeczności z materiałem dowodowym. Odwołujący się do konkretnych wypowiedziP. S. (1)obrońca oskarżonego przytacza je w formie, która nie jest odzwierciedleniem zeznań świadka. Wbrew twierdzeniom apelacji z zeznańP. S. (1)na k. 11474 nie wynika, abyA. L. (1)poinformował go, że „…dałN.20.000 złotych…”. Z tych zeznań wynika natomiast, że i on i oskarżony ustalili wysokość prowizji, jaką oskarżony ma otrzymać i mowa w nich jest o 15 – 20% wartości sprzedaży. Nadto zeznania te zawierają stwierdzenia o wypowiedziA. L. (1), że musi on przekazać oskarżonemu 200.000 złotych, a doW.400.000 złotych. W kontekście tej części zarzutu apelacji należy także stwierdzić, że zupełnie nie przekonuje twierdzenie, iż wypowiedziP. S. (1)o nielogiczności sugerowaniaA. L. (1)rozliczenia się z oskarżonym skoro sam wcześniej przekazał mu 40.000 złotych świadczą o braku inicjatywyP. S. (1), a w konsekwencji o niewiarygodnościA. L. (1)o przekazaniu kwoty 70.000 złotych. Jeśli zwrócić uwagę na okoliczność, nienegowaną przecież przez oskarżonego i jego obrońcę, że według ustaleń Sądu oskarżony miał otrzymać procentową należność od ceny sprzedaży gruntu, kwota 40.000 złotych była tylko namiastką realnie uzyskanej ceny sprzedaży nieruchomości. Uzyskana natomiast w sumie korzyść majątkowa była trzykrotnie wyższa niż ta, której przyjęcie przyznaje oskarżony. Jest także istotnym, że przecież dla oskarżonego nie miało znaczenia, od kogo z zainteresowanych tymi gruntami on otrzyma należność.
Dla niego istotne było, aby ją otrzymał i tak w istocie się stało. Gdyby przyjąć argumentację obrońcy oskarżonego,A. L. (1)bez żadnych powodów przekazałby oskarżonemu kwotę niebagatelną, bo 70.000 złotych, i choć w konfrontacji z prowizją jaką on sam otrzymał jest ona niewielka to jednak nie sposób uznać, że bez żadnych podstaw świadek ten byłby gotów ją przekazać. Należy odrzucić więc argumentację obrońcy oskarżonego i uznać trafność ocen Sądumeriti.
Jeśli nadto uwzględnić ustalenia Sądu o zachowaniachA. L. (1),P. S. (1)iJ. M. (4)nie można uznać, że ocena zeznańA. L. (1)była błędna, bo świadek ten jest niewiarygodny. Potwierdzeniem wypowiedziP. S. (1)iJ. M. (4), o przekazaniu także temu ostatniemu określonej wysokości prowizji, jest oświadczenieJ. M. (4)(k. 11204). Ten dokument nie kwestionowany przez strony uwiarygadnia nie tylko okoliczności dotyczące tych dwóch osób, ale także wskazuje na prawdziwość wypowiedziP. S. (1)w odniesieniu do okoliczności związanych zA. L. (1), a w konsekwencji także wypowiedzi tego ostatniego w zakresie dotyczącym oskarżonego.
Reasumując, stwierdzić należy, że swobodna ocena dowodów przez Sąd I instancji nie zawiera błędów mogących ją podważyć. Obszernie i z należytą wnikliwością zostały one ocenione oraz w oparciu o nie poczyniono ustalenia, których apelujący nie podważył.

I.3) Zarzut dotyczący zachowania przypisanego oskarżonemu w pkt. V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem apelacji zawartym na s. 7 skargi, że Sąd I instancji bezkrytycznie podszedł do wyjaśnień oskarżonego i nie dał im wiary. Teza ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z wywodami uzasadnienia rozstrzygnięcia w tej części podjętej przez Sąd Okręgowy.
Sąd I instancji czyniąc ustalenia w zakresie odpowiedzialności oskarżonego za zarzucone mu przestępstwo fałszowania dokumentu objął nimi znaczny obszar faktów. Nie ograniczył się tylko do samego momentu dokonania tego czynu, ale także ustalił okoliczności związane z przyczynami, dla których sporządzenie tego dokumentu było konieczne. Wykazał także związek między działaniami oskarżonegoJ. H.i syna oskarżonego,T. N.. Sąd ten obszernie, szczegółowo i krytycznie ocenił materiał dowodowy i wykazał w sposób przekonujący, w jakiej części i dlaczego dał wiarę oskarżonemu oraz która z jego wypowiedzi nie zasługiwała na miano prawdziwej. Podobnie Sąd odniósł się do wypowiedziJ. H.. Jego zeznania miały wagę zasadniczą i jeśli uwzględnić, że w żaden racjonalny sposób nie mógł on wyjaśnić powodów, dla których brak było danych potwierdzających złożenie przez niego dokumentu (prezentaty i wpisu w dzienniku korespondencji) to twierdzenie, że on sam dokument ten złożył trafnie zostało ocenione, jako nieprawdziwe. Sądmeritiprzywołał przekonujące argumenty, dla których odrzucił twierdzenia oskarżonego, że pismo sporządzone przez niego i podpisane przez niego nazwiskiemJ. H.było jedynie wzorem dla tego ostatniego, które on następnie dołączył do dokumentacji przetargowej. Aby wzmocnić wymowę tych wywodów należy je jeszcze raz przytoczyć.J. H.nie po raz pierwszy występował o rozłożenie należności na raty do Agencji Nieruchomości Rolnych i wówczas nie korzystał z żadnych wzorów, jeśli zaś było inaczej i wykorzystywał takie wzory, nic nie stało na przeszkodzie, aby i tym razem postąpił podobnie jak w trzech wcześniejszych przypadkach. Nadto, jeśli oskarżony sporządził tylko wzór dokumentu miast podpisuJ. H., mógł tam umieścić jakikolwiek, w tym choćby swój. Po wtóre Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, o czym zresztą była już mowa, żeJ. H.nie był w stanie logicznie wytłumaczyć okoliczności złożenia dokumentu.
Podkreślenia wymaga niebłahy argument przywołany już przez Sąd orzekający, że występujący istotny interes po stronie członka rodziny oskarżonego, jego synaT., tworzy logiczny łańcuch zachowań oskarżonego.T. N.wygrywa przetarg na dzierżawę części gospodarstwa rolnego wK., nie może on stanąć do przetargu o kolejną część, istotnego z jego punktu widzenia, gruntu należącego do tego gospodarstwa,T. N.uzgadnia zJ. H., że to ten ostatni wystąpi o dzierżawę tej części gospodarstwa, którą następnie przekaże w dzierżawęT. N.. W zamian za takie zachowanieT. N.zabezpieczy część ceny dzierżawy celem jej rozłożenia na raty. Po wygraniu przetargu przezJ. H.doszło do starań tego ostatniego o rozłożenie części ceny na raty. Uzyskanie takiej pozytywnej decyzji umożliwiało przekazanie dzierżawionej częścigospodarstwa (...). Aby czynność taka była możliwa konieczne było odpowiednie zachowanie po stronieJ. H.. Prawidłowo sporządzony wniosek złożony w odpowiednim czasie i wydziale dawał szanse na uzyskanie oczekiwanej decyzji, a w konsekwencji na przekazanie w dzierżawę gruntów synowi oskarżonego,T. N..
Odwoływanie się przez apelującego do wypowiedzi żonyJ. D. (1), jako potwierdzającego dowodu o złożeniu pisma przezJ. H.w żadnym razie nie może być uznane za pozwalające zdyskredytować oceny i wnioski Sądumeriti. Wszak przecież podstawowym dowodem w tym zakresie powinien być samJ. H.. Tymczasem on nie jest w stanie w żaden racjonalny sposób wytłumaczyć okoliczności braku prezentaty i wpisu w dzienniku korespondencji dotyczących tego dokumentu. Nie miał on żadnych powodów, aby uczynić (złożyć) ten dokument poza oficjalnym obiegiem, a mimo tego brak jest danych dotyczących takiego postąpienia przezJ. H.. Za trafny więc uznać należy wniosek, że to właśnie oskarżony sporządził, podpisał i złożył tak spreparowany dokument.
Ocena prawna dokonana przez Sąd Okręgowy tego zachowania oskarżonego została zaakceptowana przez Sąd Apelacyjny.

I.4) Odnośnie rozstrzygnięcia w pkt. II. części dyspozytywnej wyroku Sądu Apelacyjnego.

Podniesiony ustnie, przez obrońcę oskarżonegoZ. N., w toku rozprawy odwoławczej, zarzut przedawnienia karalności czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt. IV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku uznany został za oczywiście trafny. Analiza stanu faktycznego w zakresie odnoszącym się do czasu popełnienia przypisanego przestępstwa naruszającego treśćart. 272 k.k.oraz do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie prowadzi do wniosku, że upłynął termin karalności tego zachowania. Przepisart. 101 § 1 pkt. 5 k.k.w zw. zart. 102 k.k.pozwala na stwierdzenie, że 10 letni termin przedawnienia, jaki odnosi się do czynu popełnionego w dniu 29 stycznia 2002 roku upłynął w dniu 29 stycznia 2012 roku. Skoro zaś orzeczenie, jakie zapadło w dniu 22 lipca 2011 roku – przed wydaniem wyroku przez Sąd Apelacyjny – nie było prawomocne obowiązkiem Sądu odwoławczego było uchylenie części skazującej oskarżonego w tym zakresie i umorzenie postępowania o ten czyn.
Konsekwencją tego orzeczenia było zaliczenie na rachunek Skarbu Państwa wydatków związanych z tą częścią postępowania, która została umorzona. Podstawą tego orzeczenia był przepisart. 632 pkt. 2 k.p.k.

I.5) Zarzut dotyczący rozstrzygnięć o karach i środku karnym.

Odnosząc się do kwestii wymiaru kar oskarżonemu należy stwierdzić, że żadna z kar jednostkowych, które po dokonanych zmianach omówionych wyżej są przedmiotem kontroli apelacyjnej nie razi surowością.
Rozstrzygnięcia w tym zakresie zostały przekonująco uzasadnione. Sąd I instancji wskazał na okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego, ale zauważał także te, które należało uwzględnić na jego korzyść. Zasadniczego znaczenia nabrała w tym kontekście postawa oskarżonego, który do części zachowań przyznał się.
Nie można jednak pominąć tych okoliczności, które podkreślił Sąd I instancji. Oskarżony wszak wykonując swą publiczną funkcję nadużył zaufania do pracowników urzędów powołanych do dbania o interesy innych (działał przeciwko dobru powszechnemu, jakim jest przekonanie o uczciwym traktowaniu obowiązków przez urzędników). Skala szkód w świadomości społecznej wyrządzonych jego zachowaniami upoważniała do surowego potraktowania. Tak też postąpił Sąd Okręgowy.
Nie sposób uznać, że czymś wyjątkowym jest dotychczasowa niekaralność oskarżonego. Taki stan przecież to norma i społecznie akceptowana reguła, to jej złamanie jest czymś wyjątkowym i zasługującym na nadzwyczajne potraktowanie, zwłaszcza, jeśli dotyczy osoby powołanej do dbałości o dobro wspólne. Nie przekonały wywody apelacji, że ustabilizowany tryb życia oraz wiek oskarżonego winny prowadzić do jakiegoś istotnego pomniejszenia wymiaru kar pozbawienia wolności. Uznano, że Sąd I instancji nadał właściwą rangę okolicznościom obciążającym i znacznie przekroczyły one wagę tych uwzględnionych na jego korzyść.
Orzeczenia o karach jednostkowych pozbawienia wolności w żadnym razie nie mogą zostać uznane za niesprawiedliwe, bo nie są rażąco surowe.
Uwzględniając rozstrzygnięcie zmieniające orzeczenie Sądu I instancji i w efekcie uniewinnienie oskarżonego od jednego z przypisanych mu czynów oraz umorzenie postępowania wobec zachowania, którego karalność przedawniła się, należało na nowo określić wysokość kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny. Nowa kara łączna pozbawienia wolności mieścić się powinna w granicach od najwyższej z orzeczonych, czyli 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej w pkt. II wyroku Sądu Okręgowego do sumy kar jednostkowych, czyli do 4 lat i 6 miesięcy (kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt. II, III i V). Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że zastosowana w odniesieniu do oskarżonego zasada pełnej absorpcji i wymierzonaZ. N.kara łączna 3 lat pozbawienia wolności będzie karą sprawiedliwą. W pierwszej kolejności spełnione zostaną w stosunku do oskarżonego cele indywidualnego oddziaływania na sprawcę. Dolegliwości związane z wykonywaniem tej kary skłonią go do przemyślenia jego postępowania i będą wystarczającymi hamulcami przed powrotem na drogę przestępstwa. Okoliczności, na które powoływał się obrońca oskarżonego (fakt, iż oskarżony po raz pierwszy wszedł w kolizję z prawem, nie jest przestępcą zdeklarowanym, jest osobą o ustabilizowanej sytuacji rodzinnej) skłoniły do orzeczenia kary łącznej w wysokości zawartej w wyroku Sądu Apelacyjnego.
Kara grzywny wymierzona, jako łączna również musiała ulec zmianie. Z powodów, jakie wskazano wyżej (uniewinnienie oskarżonego od popełnienia jednego z przypisanych mu czynów) także i kara łączna grzywny musiała zostać dostosowana do nowej sytuacji oskarżonego. Dolna granica tej kary ustalona została według tych samych reguł, o których pisano wyżej i wynosi ona 200 stawek dziennych (pkt. II części rozstrzygającej wyroku Sądu Okręgowego) natomiast granica górna to 350 stawek dziennych (suma wysokości stawek za przypisane w pkt. II i III części dyspozytywnej zachowania). Uwzględniając skalę działań oskarżonego kara łączna grzywny stanowi, w wymiarze materialnym, wartość w jakiejś mierze zbliżoną do korzyści, jakie oskarżony uzyskał.
Nie znalazł uznania także postulat złagodzenia środka karnego, poza związanym z orzeczeniem uniewinniającym, o czym pisano w pkt. I. 1) tego uzasadnienia. Skoro Sąd I instancji ustalił, że oskarżony odniósł na skutek swych przestępczych zachowań korzyść majątkową o określonej wysokości (będącej sumą uzyskanych łapówek) za wysoce właściwe należało potraktować orzeczenie o przepadku równowartości tych korzyści. Owoce przestępczego zachowania oskarżonego nie powinny pozostać w jego władaniu, aby nie tylko jemu, ale i innym uświadomić nieopłacalność podobnych postąpień.

II
Odnośnie apelacji obrońców oskarżonegoS. S..

Zarówno adwokatA. M.jak i drugi z obrońców,Z. Ś., podnoszą w swych skargach zarzuty w dużym stopniu zbliżone do siebie.
W pierwszej kolejności apelujący zarzucają naruszenie przepisów proceduralnych, co w efekcie skutkowało błędami w zakresie faktów.
Sąd, według tych twierdzeń, naruszył normyart. 2 § 1 pkt. 1 i § 2 k.p.k.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.Te przepisy wymienione są wpkt. 1d) apelacji adwokataA. M.zaś adwokatZ. Ś.wymieniaart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.oraz dodatkowoart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i czyni tak wpkt. 1, 2, 3, 5, 6, 7, 10apelacji podnosi też zarzut z tego zakresu, samoistnego naruszeniaart. 424 § 1 k.p.k., na co wskazujepkt. 12apelacji.
AdwokatA. M.zarzuca, że Sąd orzekający sporządził uzasadnienie swego rozstrzygnięcia w sposób naruszający treśćart. 424 § 1 k.p.k.(zarzut 1.a), podobnie twierdzi, co wynika z przytoczonych wyżej wskazań drugi z obrońców. Apelujący stawiają tezę, że Sąd Okręgowy nie uzasadnił właściwie, dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego.
Zarzuty takie należy odrzucić. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniom obu apelacji spełnia w sposób oczywisty reguły ustalone treściąart. 424 k.p.k.Jest to bardzo obszerne, szczegółowe, krytyczne przeanalizowanie materiału dowodowego oraz precyzyjne ustalenie faktycznych okoliczności związanych ze stawianymi oskarżonemu zarzutami. Sąd ten wymienił i omówił, jakie dowody legły u podstaw czynionych ustaleń oraz odniósł się do tych, którym odmówił wiarygodności i przedstawił powody, dla których tak właśnie postąpił.
W zakresie przypisania sprawstwa i winy oskarżonemu, co do czynu, w którym uczestniczyłR. M.czynione ustalenia wskazują, że oparte zostały nie tylko na wypowiedziach samego pokrzywdzonego, ale Sąd odwoływał się także do zeznańM. J.,I. T.,S. K.oraz częściowo do wyjaśnień samego oskarżonego. Nie można więc uznać, jak zarzuca apelacja adwokataA. M., że treść zeznań dwojga ostatnich świadków nie były przedmiotem rozważań Sądu i zostały pominięte w toku czynionych ustaleń. Przywoływane w uzasadnieniu apelacji wypowiedzi tych świadków złożone w toku rozprawy nie mogą jeszcze oznaczać, że zachowanie oskarżonego, w którym wystąpił on z żądaniem, o jakim zeznał pokrzywdzony nie miało miejsca. Ustalenia Sądu przecież nie zawierają odwołania się do faktu uczestnictwa w takim spotkaniu tych osób. To nieS. K.iI. T.uczestniczyli w czasie spotkania, podczas którego padała korupcyjna propozycja. Wypowiedzi tych świadków, że nie słyszeli żadnej korupcyjnej propozycji zostały uznane za prawdziwe. Nie może to jeszcze oznaczać, że nieprawdę mówią ci, którzy na złożenie takiej propozycji wskazują. A tymi przecież sąR. M.iM. J.. Oni oboje byli jedynymi i tymi, w obecności których oskarżony, jak ustalił Sąd orzekający, zażądał określonej korzyści majątkowej. Nie sposób więc uznać, że wypowiedzi z rozprawy dwóch przywoływanych w apelacji świadków nakazywały przyjąć potwierdzenie wyjaśnień oskarżonego zaprzeczającego twierdzeniomR. M.iM. J.. Ci dwaj świadkowie byli w swych wypowiedziach konsekwentni i stanowczy. Zauważył to Sąd I instancji i przywołał w swych wywodach, jako argument świadczący o podstawach do dania wiary świadkom. Nie można pominąć także mającego ważkie znacznie argumentu, do którego odwołał się Sąd I instancji. To Sąd ten miał bezpośredni kontakt z osobami, które składały przed nim swe wypowiedzi. Jeżeli tenże Sąd podkreśla swobodę wypowiedzi świadków podczas składania zeznań to ten fakt dodatkowo wzmacnia przekonanie o właściwej ocenie tych dowodów.Dla oceny zeznań świadków bezpośredni z nimi kontakt ma istotne znacznie. Ich zachowanie w toku składania depozycji, w uproszczeniu nazywając „mowa ciała” przesłuchiwanego, winno być zauważone i nie może być pominięte w toku oceny wiarygodności zeznających, co pozostaje domeną Sądu orzekającego, a nie jest udziałem Sądu odwoławczego.
W tej sytuacji odwołujący się do swych wrażeń z kontaktu zM. J.Sąd I instancji był uprawniony, w ramach swobody oceny jej zeznań, do przyjęcia wiarygodności tego świadka, a w konsekwencji do odmówienia wiary oskarżonemu przeczącemu jej słowom.
Nie przekonała Sądu odwoławczego ta część apelacji adwokataA. M., w której stwierdza on dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego, co do przypisanego mu czynu. Apelujący podnosi, że oparto te ustalenia o zeznania m.in.M. J., a ta przecież nie uczestniczyła w spotkaniu 9 stycznia 2003 roku, lecz jedynie w tym z marca 2003 roku. Takie twierdzenie apelującego pozostaje w rażącej sprzeczności z wypowiedziami samej zainteresowanej. Pytana na te okoliczności stwierdziła jednoznacznie, że uczestniczyła w obu spotkaniach. Zeznania tej treści złożyła w dniu 17 marca 2008 roku (k.15676) podczas konfrontacji zR. M.. Pozostają one spójne z tym, co na temat ten zeznałR. M.. On przecież również podobnie jakM. J.zeznał, że była ona na obu spotkaniach, a więc i 9 stycznia i 4 marca 2003 roku (k.15671). To, że tym faktom zaprzecza oskarżony nie może jeszcze oznaczać, że to jemu należy dać wiarę. Sąd był uprawniony do przyjęcia innej wersji zdarzeń niż przedstawiona przez oskarżonego, a ponieważ uzasadnił swe stanowisko w sposób niebudzący wątpliwości zostało ono zaakceptowane.
Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd ten także odniósł się i uczynił to obszernie do wypowiedzi oskarżonego i brak konsekwencji w jego wypowiedziach nie pozostał bez znaczenia i został odnotowany. Zawarta na s. 41 uzasadnienia analiza wypowiedzi oskarżonego odnosząca się do części jego relacji związanych z tym zarzutem oceniona została przez Sąd odwoławczy, jako dogłębna i pozbawiona błędów logicznych. Oparta została także na dowodach, jakie przeprowadzono na rozprawie. Sąd mając do rozważenia dowody w postaci zeznańR. M.i wspierających je wypowiedziM. J.dał im wiarę i wyjaśnił powody takiego postąpienia. Podał przy tym okoliczności i argumenty, które doprowadziły go do wniosku, że w zakresie faktów wskazywanych przez tych świadków wyjaśnienia oskarżonego na wiarę nie zasługują.
Motyw, dla którego oskarżony przeczy zeznaniom świadków jawi się, jako oczywisty i tak też potraktowany został przez Sąd I instancji, który postawę oskarżonego ocenił, jako linię obrony, niezasługującą na wiarę. Oskarżonemu postawiono określony, zagrożony surową karą zarzut bezprawnego działania. Chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej za to zachowanie jest wystarczającą do składania twierdzeń mogących od tej odpowiedzialności uwolnić. Już wyżej pisano, że Sąd uprawniony jest do oceny wypowiedzi i uznania części z nich za prawdziwe innej zaś za nieodpowiadającą prawdzie. Wywody apelacji adwokataA. M., w których podnosi zarzut takiego postąpienia nie mogą więc przekonać o uchybieniach Sądu wskazywanych w części wstępnej apelacji. W sprawie tej istotnym było ustalenie czy oskarżony złożył czy nie propozycje korupcyjną. I Sąd takie ustalenie poczynił. Przekonał w wywodach o słuszności swych rozważań w tym zakresie, bo odwołał się do wypowiedzi świadków wskazujących na ten fakt, i podał, dlaczego dał im wiarę. Sąd ten był uprawniony do takiego postąpienia realizując swe uprawnienie zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.
W tej sytuacji za chybiony uznano zarzut o niespełnieniu przez Sąd wymogówart. 424 k.p.k.tym bardziej, że w części odnoszącej się do przypisanego czynu, w którym uczestniczyłR. M., poza argumentacją rozważoną powyżej, a związaną z treścią apelacji adwokataA. M., innych powodów nie wskazano ani w tej apelacji ani tym bardziej w apelacji drugiego z obrońców.
Drugi z apelujących podkreślił w swej skardze nielogiczność ustaleń w tej części, w której Sąd przyjął, że oskarżony żądał 200.000 złotych łapówki, gdy zadłużenie, jakie miał spłacićR. M.było na poziomie 228.000 złotych. Do tej kwestii odniósł się Sąd I instancji, była ona przedmiotem jego rozważań i analizy i wykazał, że kwota, którą mógł, dając łapówkę oskarżonemu, „zaoszczędzić”R. M.wyniosła 60.000 złotych, a nie 28.000 złotych jak wynikałoby z twierdzeń obrońcy. Sąd I instancji ustalił przecież, że w związku ze zmianą zarachowania dokonanej przezR. M.wpłaty,(...)poinformowała, że zadłużenie obciążająceR. M.(w tym i odsetki) wyniosło 261.008,83 złotych. Taka argumentacja była uprawniona i nie doszukano się w tym zakresie nielogiczności lub sprzeczności z doświadczeniem życiowym.
Zarzuty apelacji obu obrońców odnoszące się do tego z przypisanych oskarżonemu czynów nie znalazły potwierdzenia podczas analizy treści wywodów Sądumeritijak i materiału dowodowego, co doprowadziło do przekonania o słuszności rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Rozważając zarzuty dotyczące przypisanego oskarżonemu zachowania, w którym uczestniczyli małżonkowieD., i one nie znalazły akceptacji Sądu Apelacyjnego.
W tym zakresie apelujący obrońcaA. M.sformułował swój zarzut wpkt. 1 ppkt c) i d)natomiast drugi z obrońców swoje zarzuty określił wpkt. 3apelacji. Drugi z apelujących poza zarzutami natury proceduralnej wskazał także na obrazę treściart. 228 § 1 k.k.gdyż według tej skargi„…do warunków karalności i ustawowych znamion czynu zart. 228 § 1 k.k.należy ustalenie żądania lub przyjęcia lub uzależnienia korzyści majątkowej lub osobistej”(cytat z apelacji), czego Sąd orzekający nie ustalił.
Różnica w obu apelacjach występuje także w zakresie odnoszącym się do oceny dowodów zasadniczych w tej sprawie.Z. Ś.twierdzi w swej skardze, że Sąd niezasadnie dał wiaręA. D. (1), gdyż ona o przebiegu spotkania, podczas którego padła propozycja korupcyjna przypomniała sobie 5 lat po tym fakcie. AdwokatA. M.natomiast podnosi występowanie wątpliwości rozstrzygniętych na niekorzyść oskarżonego, bowiem Sąd orzekający oparł się na zeznaniachH.D., choć znajomość języka polskiego u tego świadka„…była ograniczona…”.
Analizując drugi z tych zarzutów należy stwierdzić, że wątpliwości obrońcy oskarżonego, co do możliwości zrozumienia wypowiedzi oskarżonego przezH.D.nie mogą oznaczać, iż treść tych wypowiedzi nie pozwalała na czynienie ustaleń przez Sąd orzekający. Analiza wypowiedziH.D.prowadzić winna do wniosku, do jakiego doszedł także Sąd I instancji, że świadek ten nie jest osobą, która bez pomocy tłumacza nie może porozumieć się z innymi, posługującymi się tylko językiem polskim. Jeśli wziąć pod uwagę wypowiedzi tego świadka, nie tylko z rozprawy, lecz przede wszystkim ze śledztwa, to żadnych wątpliwości nie może budzić okoliczność, że tenże świadek nie tylko mówi, ale i rozumie kierowane do niego wypowiedzi w języku polskim. Był on przecież przesłuchiwany w toku śledztwa dwukrotnie i za każdym razem jednoznacznie stwierdzał, że zna język polski w sposób umożliwiający mu komunikację i składnie zeznań bez udziału tłumacza (k.15790 i 15787). Depozycje takie złożył w obecności Prokuratora przesłuchującego go po raz pierwszy jak i w obecności asystenta Prokuratora, który odbierał od niego zeznania, jako kolejny. Nie sposób więc przyjąć, że wypowiadający się w stosunku do przedstawicieli organów ścigania świadek nie był zrozumiały dla nich lub też że oni nie rozumieli jego relacji. Był on stanowczy w swych twierdzeniach nie tylko w zakresie rozumienia języka polskiego, ale także w zakresie wypowiedzi, jakie składał oskarżony w dniu, gdy doszło do spotkania z nim.
Jest wymownym w apelacji obrońcy oskarżonego, że swe twierdzenie o wątpliwościach, co do zrozumienia treści wypowiedzi oskarżonego przezH.D.opiera tenże apelujący nie o wypowiedzi najbardziej zainteresowanego, lecz o twierdzenia jego żony. To przecież nieH.D.zgłosił swoje zastrzeżenia, co do możliwości braku zrozumienia treści wypowiedzi w toku rozprawy, lecz uczyniła to jego żona. To jej wypowiedź doprowadziła do przywołania na rozprawę tłumacza języka niemieckiego.
Sąd I instancji analizując wypowiedzi tego świadka nie miał żadnych wątpliwości, co do treści tych wypowiedzi. Poddał je krytycznej analizie i wykazał, że zauważył rozbieżność między wypowiedziamiA. D. (1)i jej męża. Nie były jednak to okoliczności, które zrodziły wątpliwości tej rangi, że nie udało się Sądowi tych wątpliwości wyjaśnić w sposób przekonujący. Odniósł się do nich i podał powody, dla których uznał, że rozbieżności te dowodzą braku porozumienia między świadkami, o niezasadnym obciążeniu oskarżonego. Co więcej taka postawa tych świadków wskazuje na opieranie się na ich pamięci, a ta przecież nie jest dla każdego identyczna, pewne okoliczności zacierają się w pamięci inne natomiast podlegają modyfikacjom. Nie ma w tym niczego nadzwyczajnego. Zbieżność jednak obu wypowiedzi świadków w stosunku do faktu głównego pozwoliła na ustalenie przebiegu spotkania z oskarżonym i wyartykułowanym przez niego żądaniu. To, że obrońca oskarżonego odczytał inaczej te okoliczności związane z udziałem w spotkaniu z oskarżonymH.D.i uznał, że jego zeznania rodzą wątpliwości nie może jeszcze oznaczać, że dowód ten nie jest przydatny dla potrzeb procesu i czynionych ustaleń. Zarzut apelującego byłby słuszny tylko wtedy gdyby wątpliwości w tym zakresie, oparte o realia sprawy, miał orzekający Sąd, i mimo podjętych działań nie usunął ich, a co więcej rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego.
W sprawieS. S.zauważając rozbieżności pomiędzy wypowiedziami małżonkówD., Sąd przeprowadził ich analizę i logicznie oraz przekonująco wykazał, dlaczego należy w odniesieniu do podstawowej okoliczności w tej sprawie dać wiarę świadkom, a odmówić przeczącym tym relacjom, wyjaśnieniom oskarżonego. Należy podkreślić elementy stanowiące o wniosku Sądu orzekającego, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu. Taka konstatacja odnosi się do kwestii, na którą uwagę zwracali obaj obrońcy. Sąd I instancji logicznie wytłumaczył, dlaczego inaczej zapamiętał przebieg spotkania z oskarżonym, podczas którego wystąpił on z żądaniem korzyści majątkowejH.D.a inaczej o nim zeznała jego żona. Ta rozbieżność nie dotyczyła jednak faktu zasadniczego, a tym przecież było żądanie oskarżonego, w tym zakresie oboje małżonkowie byli wszak zgodni i stanowczy.
Sąd ten zgodnie z zasadami poprawnego rozumowania wskazał, że wypowiedź oskarżonego o zapłacie, mająca dotyczyć obowiązku realizacji należności w stosunku do Skarbu Państwa, na co zwracał uwagę oskarżony i jego obrońca, w żadnym razie nie może być uznana, za przekonującą linię obrony oskarżonego. Prowadzone bowiem przez małżonkówD.gospodarstwo rolne nie było w żaden sposób zadłużone bo wszystkie należności były terminowo regulowane. Nie może być więc mowy o pomyłce w odczytaniu intencji oskarżonego. Wyartykułował on wprost swe oczekiwania, co wiązał z sytuacją małżonkówD., dążących do szybkiego dopełnienia formalności w związku z prowadzonymi staraniami o nabycie dzierżawionego gospodarstwa. W żaden sposób nie można zaakceptować sugestii obrońcy, że wypowiedź oskarżonego została źle odczytana, bowiem mogła dotyczyć ewentualnej zaliczki za zakup gospodarstwa. Jeśli brak było jednoznacznej zgody na dokonanie tej czynności, a przy tym brak było jakiejkolwiek jednoznacznej ceny, którą zapłacić mieliby kupujący to twierdzenie o wypowiedzi na temat zaliczki jest niczym niepopartą spekulacją obrońcy. Nawet oskarżony nie podnosił w swych wypowiedziach takiej możliwości interpretowania jego słów.
Z tak sformułowanym zarzutem wyrażonym w apelacji adwokataA. M.koresponduje w sposób oczywisty zarzut postawiony w apelacji adwokataZ. Ś.. Ten obrońca twierdzi w swej skardze, że doszło do obrazy prawa materialnego, a toart. 228 § 4 k.k.Należy uznać, że taki zapis to wynik błędu pisarskiego wszak przecież oskarżonemu zarzucono naruszenieart. 228 § 4 k.k., lecz przypisano mu dopuszczenie się występku zart. 228 § 1 k.k.(według stanu prawnego obowiązującego od 4 lutego 2001 roku (Dz. U. z 2000 roku, Nr 93, poz. 1027). Z przyczyn wskazanych wyżej należy stwierdzić, że zarzut drugiego z obrońców nie może zostać uznany za skuteczny. Zwracał na to uwagę Sąd I instancji stwierdzając, że skoro cena zakupu nieruchomości pozostającej w zainteresowaniu małżonkówD.nie została nawet w przybliżeniu ustalona to nie sposób uznać, że wypowiedź oskarżonego może być odczytana, jako ponaglanie do jej zapłaty. Ustalenia czynione w tej sprawie wskazują wprost, że w chwili przestępczego zachowania oskarżonego nie było mowy o konkretach związanych z podpisaniem umowy nabycia nieruchomości lecz o wsparciu ze strony oskarżonego do dopełnienia formalnych wymogów postawionych małżonkomD.aby możliwe było podjęcie decyzji o zgodzie na czynność sprzedaży im tej nieruchomości. Do ustalenia wysokości ceny była więc jeszcze droga daleka i w żadnym razie na tym etapie rozmów nie mogło być mowy o konieczności zapłaty ceny i to szybko. Zarzut ten w żadnym razie nie może być uznany za trafny.
AdwokatZ. Ś.krytycznie analizował zeznaniaA. D. (1)i uznał, że bezpodstawnie oparto ustalenia na jej wypowiedziach. Nie można zgodzić się z taką oceną zeznań tego świadka, dokonaną przez skarżącego. Wbrew twierdzeniom apelującegoA. D. (1)nie złożyła swych wypowiedzi o zachowaniu oskarżonego i jego żądaniu korzyści po 5 latach od tej sytuacji. Obrońca oskarżonego bezrefleksyjnie powtórzył to stwierdzenie w swej skardze za oskarżonym.A. D. (1)została przesłuchana w tej sprawie w dniu 8 grudnia 2004 roku (k.15767 i n.). Przesłuchanie więc odbyło się półtora roku od zdarzeń, które były przedmiotem ustaleń i rozważań w toku procesu sądowego. Już wówczas stwierdzała, że oskarżony żądał korzyści majątkowej i rozmawiała o tym z mężem, który potwierdził, że również słyszał to żądanie oraz podała, że jej mąż oburzony był tą sytuacją. Argument przywołany przez obrońcę nie może więc być przekonującym o nietrafnej ocenie wiarygodności tego świadka. Konsekwentne i stanowcze wypowiedzi świadków, a przy tym zauważone przez Sąd niespójności w wypowiedziach oskarżonego, który mając prawo do milczenia, zdecydował jednak o składaniu wyjaśnień, które w tej sytuacji musiały być krytycznie analizowane, upoważniały Sąd I instancji do dokonania oceny, której wyraz dano w przypisaniu oskarżonemu przestępczego zachowania.
Nie podzielono także zarzutu, który jak się wydaje oparto na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.Nie popełnił błędu w zakresie ustaleń faktycznych Sąd I instancji uznając, że doszło do spełnienia znamion występku zart. 228 § 1 k.k.(według stanu prawnego obowiązującego od 4 lutego 2001 roku (Dz. U. z 2000 roku, Nr 93, poz. 1027). Treść tego przepisu, wbrew twierdzeniom apelującego, jednoznacznie stwierdzała, że sankcjonowanym zachowaniem, jest m.in. żądanie przez funkcjonariusza publicznego korzyści majątkowej lub osobistej.Art. 228.§ 1. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lubtakiej korzyści żąda, (podkreślenie S.A.). Uprawniony był także Sądmeritido stwierdzenia, że wysokość korzyści nie została określona. Było to zgodne z wynikami procesu i analizą wypowiedzi świadków. Wszak przecież aniA. D. (1)ani też jej mąż nie stwierdzili, że oskarżony wymienił wysokość swego żądania. Dowolnym byłoby ustalenie jakiejś konkretnej kwoty żądania oskarżonego, bo nieoparte na żadnym dowodzie w tym zakresie. Nie zmienia to jednak przestępczego charakteru zachowania oskarżonego, wszak przecież do popełnienia tego czynu nie jest konieczne wyartykułowanie określonej, konkretnej korzyści oczekiwanej przez sprzedajnego urzędnika. Wystarczającym jest podjęcie takich zachowań, które dla drugiej strony nie budzą wątpliwości, jako obrazujące oczekiwanie sprawcy na otrzymanie korzyści. Tak też było w tej sprawie aniA. D. (1)ani też jej mąż wątpliwości w tym zakresie nie mieli. Zachowanie oskarżonego zostało odczytane przezH.D.jako coś dziwnego (k.15788), co w sytuacji gdy jest on cudzoziemcem zrozumiałe, i jednoznacznie opisane jako wypowiedź oskarżonego„zapłacisz i będzie szybciej.”(k.17753). Wypowiedzi natomiast jego żony nie pozostawiały w tej części żadnych wątpliwości, co do odczytania intencji i oczekiwań oskarżonego.
Nie sposób zaakceptować także zarzutu apelacji, iż Sąd orzekający ustalił, czemu dał wyraz w pkt. VIII części rozstrzygającej, że oskarżony żądał„bliżej nie określonej korzyści”– jak się wydaje cudzysłów w tej części odnosi się do cytatu z tego punktu rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Jeśli tak, to nie odpowiada on rzeczywistości. Wszak dokonujący korekty ustaleń w porównaniu z częścią wyroku, w której przywołano czyn w takim jego brzmieniu jak zarzucony w akcie oskarżenia, Sąd Okręgowy stwierdził, że przyjmuje, iż wysokość żądanej korzyści nie została określona, a nie, że była bliżej nieokreślona. Jeśli jednak apelujący formułując stwierdzenie o bliżej nieokreślonej korzyści odnosił je do braku zapisu o korzyści majątkowej lub osobistej, to stwierdzić trzeba, że i tak wyartykułowany zarzut nie może być skuteczny. Opis czynu przypisanego oskarżonemu to nie tylko ta jego część, która zawarta jest w pkt. VIII części rozstrzygającej, lecz jest nią połączenie opisu zachowania oskarżonego zawartego w pkt. XII części wstępnej i uzupełnienie ustalonego przestępczego zachowania zawarte w części dyspozytywnej. Sąd Okręgowy dał temu wyraz stwierdzając, że oskarżonego uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XII części wstępnej oraz ustalając, że wysokość żądanej korzyści nie została określona. Skoro w pkt. XII części wstępnej mowa jest o tym, że oskarżony żądał korzyści majątkowej, a Sąd uznał, że oskarżony czyn taki popełnił jest oczywistym, że ustalenie Sądu dotyczy żądania korzyści majątkowej, a nie bliżej nieokreślonej korzyści i uzupełnienie Sądu w tym zakresie w części rozstrzygającej precyzuje przypisany oskarżonemu czyn.
Redagowanie treści rozstrzygnięcia o przypisanym sprawcy przestępstwie nie musi oznaczać konieczności powtarzania, w części dyspozytywnej, opisu tego czynu w tym jego brzmieniu, którego popełnienie zarzucił oskarżyciel. Odwołanie się w tym zakresie do opisu czynu zawartego w części wstępnej wyroku i jego modyfikacja bądź uzupełnienie pozwala na stwierdzenie dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu zachowania, jeżeli tylko opis ten, czytany łącznie, nie budzi wątpliwości. Takie postąpienie spełnia wymogi określone wart. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.

Zarzut wyraźnie sprecyzowany, a dotyczący czynu przypisanego oskarżonemu, i odnoszący się do zachowania z udziałemJ. C. (1)postawił jedynie adwokatZ. Ś..
Ocena materiału dowodowego w postaci zasadniczych dla sprawy tej wypowiedzi oskarżonego oraz zeznańJ. C. (1)została dokonana z wykorzystaniem zasad logicznego rozumowania, w oparciu o doświadczenia życiowe i wskazania wiedzy i jako taka, wobec braku przesłanek naruszenia tych reguł, jest akceptowana przez Sąd Apelacyjny. Sąd ten nie dopatrzył się żadnych uchybień w rozumowaniu Sądu I instancji oraz w procesie dochodzenia do poczynionych ustaleń. Jako takie podlegają one ochronieart. 7 k.p.k.W żadnym razie obrońca oskarżonego nie przekonał o błędach i to w zakresie procedury dochodzenia do tych ustaleń jak też nie dowiódł błędów w zakresie faktów, jakie Sąd I instancji ustalił. Apelacja obrońcy w tej części sprowadza się do twierdzenia, że nie zasługują na wiarę wypowiedziJ. C. (1)oraz zeznaniaZ. S.,E. Z.iJ. Z. (1). Niczego jednak na wzmocnienie tego twierdzenia poza odrębną od oceny Sądu orzekającego własną oceną tych wypowiedzi skarżący nie przedstawił. Jedynym argumentem, który wskazuje apelujący jest fakt powiązań rodzinnychJ. C. (1)i pozostałych świadków, o których mowa wyżej. Nie znaleziono potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, o namowachJ. C. (1)do złożenia obciążających oskarżonego zeznańE. Z.iJ. Z. (1), członków rodzinyJ. C. (1). Nie doszukano się także, mimo twierdzenia obrońcy, potwierdzenia, że członkowie rodzinyJ. C. (1)byli w posiadaniu kwoty, o której mówił imJ. C. (1). Wprost przeciwnie, z zeznań siostryJ. C. (1)i jej męża wynika (k.8190, 8191), że nie dysponowali oni takimi środkami oraz, że namawialiJ. C. (1), aby ten zawiadomił organy ścigania o propozycji korupcyjnej złożonej mu przez oskarżonego.
Jeśli nadto uwzględni się wypowiedziZ. S.to powiązanie tych wypowiedzi łącznie z twierdzeniamiJ. C. (1)uprawniało Sąd orzekający do uznania sprawstwa i winyS. S.. Rozumowanie przeprowadzone przez Sąd I instancji nie zawiera błędów logicznych, a co więcej zgodne jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zwracał uwagę tenże Sąd, że dla oceny materiału dowodowego, przede wszystkim jednak dla oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego, nie miały znaczenia okoliczności związane ze stanem gospodarstwa, które chciał kupićJ. C. (1). Należy zgodzić się takim wnioskiem. Wszak przecież to z uwagi na trudności w nabyciu tej nieruchomości oskarżony mógł wystąpić z propozycją korupcyjną. To, że takie trudności się pojawiły niezależnie od powodów, stwarzało sytuację, która ułatwiała przestępcze zachowanie,J. C. (1)miał kłopoty z nabyciem nieruchomości, czy to formalne czy związane z niewłaściwym gospodarowaniem dzierżawioną ziemią i dlatego, aby je pokonać i doprowadzić do oczekiwanego przez niego rezultatu oskarżony miał szansę na osiągnięcie swego przestępczego celu. Tylko w takich okolicznościach mógł liczyć na uległośćJ. C. (1), który chcąc osiągnąć określony rezultat, jak się okazało, gotów był do zapłacenia żądanej korzyści. Nie zrobił jednak tego wobec braku możliwości finansowych. Apelujący w odniesieniu do tej sytuacji oskarżonego popada w wewnętrzną sprzeczność. Twierdzi bowiem, w jednym miejscu, że zeznania członków rodziny nie powinny być uznane za wiarygodne, aby w tym samym punkcie apelacji zawrzeć zapis o tym, że były to dowody obiektywne gdyż świadkowie ci twierdzili, że znaczną sumę pieniędzy przechowywali w domu i gotowi byli wydać na żądanieJ. C. (1)(k. 18554). Takie formułowanie zarzutu nie pozwala na uznanie jego trafności tym bardziej, że i pozostałe argumenty odnoszące się do tego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego nie przekonały.
Odrzucono, jako chybione zarzuty obrońcy, co do tego orzeczenia.
Podobnie należy ocenić tę część twierdzeń adwokataA. M.. Obrońca ten wskazuje na brak rozważań o dowodach przemawiających na korzyść oskarżonego, bo poza jego wyjaśnieniami nie odwołuje się do żadnych innych dowodów, które jego twierdzenia wspierają. I nie mogło być inaczej, bo przecież, jak to jest najczęściej w takich sprawach, sytuacje takie rozgrywają się między żądającym a mającym wręczyć łapówkę. Jeśli uwzględni się okoliczność, że tak było i w tym wypadku, to nie można uznać, iż Sąd Okręgowy odstąpił od omówienia i oceny dowodu istotnego z punktu widzenia obrony oskarżonego. Wywody zawarte na s. 98 uzasadnienia wskazują, dlaczego Sąd ten odmówił wiary wypowiedziom oskarżonego. Przywoływano już wyżej okoliczności związane z relacjamiE. Z.iJ. Z. (2)orazZ. S.o tym, czego dowiedzieli się odJ. C. (1)o zachowaniu oskarżonego i takie informacje upoważniały Sąd I instancji do uznania niewiarygodności wypowiedzi oskarżonego.
Wbrew twierdzeniom obrońcy sytuacja dotyczącaW. S. (1)jest zupełnie inna niżS. S.. Sąd dokonując oceny tej sytuacji nie stwierdził, że świadkowieJ. C. (1)iZ. S.nieprawdziwie opisali zachowaniaW. S. (1), wprost przeciwnie, uznał, że przedstawione przez nich spotkanie przebiegało tak jak oni to zrelacjonowali. Odmiennie jednak niż oskarżyciel publiczny, ale iJ. C. (1)iZ. S.ocenił tenże Sąd intencje oskarżonego i uznał, że brak jest podstaw do przypisania temu oskarżonemu przestępczego zachowania. Ten argument jak i wcześniejszy nie mógł doprowadzić do uznania zasadności zarzutu obrońcy.

AdwokatZ. Ś., jako jedyny sprecyzował także zarzut dotyczący zachowań oskarżonego związanych z żądaniem korzyści majątkowej odW.iR. N.. Stwierdził on w swym środku zaskarżenia, że bezpodstawnie uznano wiarygodność wypowiedzi tych świadków i niezasadnie odmówiono wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Zachowanie świadków według twierdzeń obrońcy skierowane było tylko i wyłącznie na uchylenie się od zapłaty ustalonej ceny oraz od postanowień umownych, jakie w tym zakresie zostały zawarte.

W pierwszej kolejności analizując rozstrzygnięcie w tej części, a zwłaszcza motywy, jakie doprowadziły Sąd I instancji do tego orzeczenia, obowiązkiem Sądu Apelacyjnego było zbadanie czy w toku dochodzenia do tego rozstrzygnięcia Sąd orzekający nie popełnił błędów. Nie dopatrzono się takich uchybień w rozważaniach Sądumeriti,które dyskwalifikowałyby treść tego orzeczenia. Nie jest ono wolne od wady, jednak nie ma ona znaczenia dla oceny trafności merytorycznej rozstrzygnięcia. Sąd I instancji w sposób przekonujący wykazał, dlaczego doszedł do wniosku, że oskarżony jest sprawcą zarzuconego mu czynu. Rozumowanie tego Sądu nie zawiera błędów logicznych i pozostaje w zgodzie z doświadczeniami życiowymi. Kontrola odwoławcza nie doprowadziła Sądu Apelacyjnego do przekonania o nietrafności tego rozstrzygnięcia. W żadnym razie nie przekonały Sądu odwoławczego wywody apelacji adwokataZ. Ś.. Nie sposób uznać, że niezasadnie dano wiarę świadkom, a odmówiono jej oskarżonemu, gdyż ojciec i syn nie zamierzali spłacić zadłużenia. Stojący na straży interesów Skarbu Państwa oskarżony miał przeciwdziałać takim zachowaniom ojca i syna i dlatego został pomówiony przez nich. Zwrócić należy uwagę na fakt, żeW. N.i jego syn wbrew twierdzeniom obrońcy nie dążyli do zwolnienia ich od uiszczenia ceny zakupu nieruchomości, lecz do odroczenia spłat poszczególnych rat. Poza twierdzeniami obrońcy brak jest dowodów na poparcie tezy zawartej w apelacji. Zresztą było oczywistym, że umowa nabycia tej nieruchomości oraz obowiązujące przepisy wykluczały możliwość zwolnienia nabywców od zapłaty ceny zakupu. Możliwe było natomiast przesunięcie terminu spłaty poszczególnych rat i o to właśnie ubiegali się ojciec i syn. Ta sytuacja stała się okolicznością wykorzystaną przez oskarżonego do wystąpienia z żądaniem korzyści majątkowej. Ojciec i syn znaleźli się w sytuacji trudnej i oczekując możliwej pomocy stali się łatwym celem do żądania korzyści. Są to bardzo zbliżone okoliczności do tych, w jakich padło korupcyjne żądanie w stosunku doJ. C. (1). Oskarżony znając tę sytuację ojca i synaN.uznał, że oczekując określonej, korzystnej dla nich decyzji, będą bardziej ulegli i gotowi do spełnienia jego oczekiwania, bo to dawało im szansę na osiągnięcie celu, do jakiego dążyli, czyli odroczenia spłaty rat.
Rozważając o wiarygodności świadków Sąd I instancji poddał ich zeznania szczegółowej analizie i wyjaśnił, dlaczego zasługują oni na wiarę. Logiczność wypowiedzi ojca i syna tłumaczących choćby powód, dla którego dopiero po znacznym upływie czasu zdecydowali o zawiadomieniu o zachowaniu oskarżonego została zauważona przez Sąd Okręgowy i nie dopatrzył się tenże Sąd powodów, dla których można by je podważyć. Ocenę tę należy zaakceptować i tak czyni Sąd Apelacyjny.
Należy w tym miejscu odwołać się do treści apelacji adwokataA. M.. Ten obrońca bowiem podnosi w swych zarzutach nietrafną ocenę wiarygodności zeznań m.in. ojca i synaN., gdyż są oni m.in. zainteresowani rozstrzygnięciem skazującym oskarżonego, jako że wystąpili z powództwem adhezyjnym o odszkodowanie (pkt. 1. d) apelacji tego obrońcy). Taki argument nie może przemawiać za uznaniem nietrafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd I instancji czyniąc ustalenia w tej sprawie miał na uwadze fakt, że iW.iR. N.wystąpili z powództwem cywilnym o odszkodowanie w stosunku do oskarżonego i(...)OT weW.w związku z zachowaniem oskarżonego żądającego korzyści majątkowej. Tenże Sąd ustalił jednak, czego nikt nie negował, że powództwo obu mężczyzn zostało w dniu 2 września 2010 roku oddalone. Argument apelującego nie może w tej sytuacji przekonać o nietrafnej ocenie zeznań świadków. Poza tym, jeśli pokrzywdzeni zachowaniem oskarżonego korzystają z przysługujących im praw i występują z określonym żądaniem finansowym to nie może to jeszcze oznaczać, że w swych wypowiedziach mówią nieprawdę.
Nie można także zaakceptować podawanej przez adwokataZ. Ś.motywacji nieprawdziwych wypowiedzi po stronie ojca i syna, jaką według tego obrońcy była szczególna niechęć do oskarżonego wspierana zachowaniamiW. D.. Rozważając ten zarzut należy zwrócić uwagę, że przecież oskarżony twierdzi w swych wyjaśnieniach, że nigdy nie miał osobistego kontaktu z tymi rolnikami. Nawet, jeśli dbał on w sposób stanowczy o interes Skarbu Państwa to przy braku kontaktów z ojcem i synem brak było powodów do negatywnego nastawienia do niego.N.składając określone prośby wiedzieli, że mogą, ale nie muszą zostać one spełnione. Tak przecież działo się wcześniej. Dopiero wizyta wW.doprowadziła do zmiany decyzji o odmowie przesunięcia terminu płatności rat za rok 2001. Spotykali się oni także w późniejszym terminie z decyzjami odmownymi, lecz także z decyzjami korzystnymi dla nich o przesunięciu terminu spłat rat choćby za 2002 roku, choć nie do wszystkich nabytych nieruchomości. I uczyniono to już w czasie, gdy dyrektorem(...)OT weW.był oskarżony. Nie jest więc tak, że ojciec i syn byli jedynie przedmiotem negatywnych i sprzecznych z ich oczekiwaniami decyzji organu kierowanego przez oskarżonego. Argumentacja o odgrywaniu się ojca i syna na oskarżonym, bo jako dyrektor(...)jedynie negatywnie odnosił się do ich postulatów nie może przekonać, bo pozostaje w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w toku procesu, co ustalono nie tylko w oparciu o dokumentację dotyczącą nieruchomościN., ale i o ich własne wypowiedzi. Nie znalazła potwierdzenia teza, że świadkowie jedynie negatywnie wypowiadali się o działaniach Agencji, lecz zwracali uwagę także na te decyzje, które spełniały ich oczekiwania. Sąd nie pominął w swych ustaleniach tych okoliczności, co jedynie wzmacnia przekonanie o słuszności oceny wiarygodności tych świadków.
Odniesienie się do „zarzutu” apelacji adwokataA. M.odwołującego się do rozważanych tu kwestii jest o tyle trudne, że sformułowano go w jednym zdaniu, w którym nawiązano do podobieństwa do sytuacjiJ. C. (1)nie precyzując, na czym podobieństwo to polega, co nie pozwala na analizę postawionego zarzutu. Sąd Apelacyjny wskazał, że kwestia sytuacji faktycznej, prawnej i ekonomicznej gospodarstwa była bez znaczenia dla oceny popełnienia występku przez oskarżonego, na co zresztą zwracał uwagę także Sąd Okręgowy, w tym zakresie szerzej wypowiedziano się już wyżej i dlatego odwołać należy się do tych argumentów.
Chybiony jest też zarzut obrazy prawa materialnego, sformułowany przez adwokataZ. Ś..
Judykatura od dawna ma ugruntowane stanowisko w tym zakresie. Sąd Najwyższy konsekwentnie wyraża pogląd, że nie ma obrazy prawa materialnego, gdy wada orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń, przyjętych za jego podstawę. Jeżeli autor rewizji kwestionuje przyjętą w wyroku kwalifikację prawną czynu, ponieważ w działaniu oskarżonego dopatruje się innego od przypisanego mu przestępstwa, to podstawą takiej rewizji może być tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 1978 roku, I KR 155/78 OSNPG 1979/3/52, podobnie tenże Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 1974 roku w sprawie V KR 212/74, OSNKW 1974/12/233).Nie mniej wymowne jest także stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi, według którego„Obraza prawa materialnego zachodzi tylko wtedy, gdy nastąpiła błędna wykładnia danego przepisu, albo został zastosowany przepis niewłaściwy lub pominięto obligatoryjne[rozstrzygnięcie].
Nie ma natomiast obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia - przynajmniej w przekonaniu autora środka odwoławczego - jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.
Jeżeli więc skarżący kwestionuje przyjętą przez sąd kwalifikację prawną dlatego, (…) w ogóle neguje sprawstwo oskarżonego, to podstawą takiej apelacji może być tylko zarzut błędnych ustaleń faktycznych, określony wart. 438 pkt 3 k.p.k.”(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2002 roku, II AKa 243/01, Prok.i Pr.-wkł. 2004/6/24, KZS 2004/7-8/82).
Wbrew wywodom apelacji o obrazie prawa materialnego w zarzucie odnoszącym się do przypisanego czynu z udziałem ojca i synaN., skarżący kwestionuje ustalenia w zakresie popełnienia tego przestępstwa przez oskarżonego. Twierdzi bowiem, że oskarżony domagał się jedynie aby pokrzywdzeni wykonali swój obowiązek wynikający z umowy sprzedaży gospodarstwa. Z tak sformułowanego zarzutu wyprowadzić należy wniosek, że błędne jest ustalenie Sądu I instancji, iż oskarżony żądał korzyści majątkowej. Tym samym apelujący kwestionuje to ustalenie, jakie poczynił Sąd orzekający. Wywody tego Sądu przekonują jednak, że to ustalenie jest trafne. Wykazał tenże Sąd dlaczego tak postąpił, na jakich dowodach się oparł oraz dlaczego odmówił wiary twierdzeniom, przeczącego tym faktom, oskarżonego. Już wyżej stwierdzono, że rozumowanie takie nie zawierało błędów i dlatego także i ten zarzut apelacji należało odrzucić.
Koniecznym było natomiast przyjęcie za znajdujące wsparcie w materiale dowodowym uchybienie w zakresie ustalonych przez Sąd orzekający faktów, że czyn, o którym mowa w tej części uzasadnienia, popełniony został do 9 lipca 2005 roku, a nie jak ustalił to Sąd I instancji do grudnia 2005 roku. Z materiału dowodowego wynika, żeS. S.pełnił funkcję dyrektora(...)OT weW.do 9 lipca 2005 roku. Ustalenie Sądu I instancji, że czyn mu przypisany popełnił do grudnia 2005 roku pozostaje w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym i w tym zakresie konieczna była korekta rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Jeśli zważyć, żeW.iR. N.w swych zeznaniach wskazywali na okres lata 2004 lub lata 2005, to ustalenie, iż czynu tego oskarżony dopuścił się do 9 lipca 2005 roku pozwala na precyzyjniejsze określenie czasu popełnienia przestępstwa. Opiera się takie ustalenie o wypowiedzi świadków, mówiący o lecie 2004 lub 2005 roku. Okres do 9 lipca każdego roku to okres lata.

Apelujący obrońcy oskarżonego podnieśli także zarzuty natury proceduralnej twierdząc, ze Sąd nie rozważył, dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. Zarzuty te nie zostały przyjęte za trafne. Wbrew tym twierdzeniom Sąd Apelacyjny uznał, że rozważania Sądu I instancji zawierają argumentację, z której wynika, dlaczego nie uznano twierdzeń oskarżonego za zasługujące na wiarę. Należy przy tym podkreślić krytyczną i szczegółową oraz dogłębną analizę wyjaśnień oskarżonego w kontekście innych dowodów. Sąd przecież nie tylko uznał oskarżonego za winnego zarzuconych mu czynów, ale także wydał orzeczenie o uniewinnieniu go od jednego ze stawianych mu zarzutów. W tym zakresie opierał się także na wypowiedziach oskarżonego i nie znalazł powodów, dla których na wiarę one nie zasługiwały. Zarzut więc jednostronnego oceniania wypowiedzi oskarżonego i przyjmowania tylko ich nieprawdziwości pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem Sądu oraz motywami jakie zostały sformułowane w uzasadnieniu tego orzeczenia. Nie sposób uznać, że rozstrzygnięcia odnoszące się do oskarżonego cechowały się dowolnością. Sąd uzasadniając swe rozstrzygnięcia czynił rozważania w sposób bardzo obszerny odnosząc się do wszystkich stawianych oskarżonemu zarzutów. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądumeritipozwala na stwierdzenie, że dochował tenże Sąd wymogów określonych wart. 424 k.p.k.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut apelującego adwokataA. M.zawarty w motywacyjnej części skargi, że uzasadnienie wyroku nie dochowuje norm proceduralnych, bo„…en bloc wskazuje wszystkie dowody, jakie[Sąd]dopuścił w sprawie”(s.7 apelacji). Taki zarzut pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią uzasadnienia. Sąd czyniąc ustalenia do poszczególnych zarzuconych oskarżonemu czynów, przywoływał, dla potrzeb istotnych faktów, potwierdzające te okoliczności dowody. Nie jest więc tak, że dokonał tenże Sąd ustaleń i do wszystkich tych ustaleń przywołał wszystkie dowody jakie w sprawie przeprowadziły i które miały znacznie dla takiego postąpienia. Zarzut tak sformułowany jest zupełnie niezrozumiały i w żadnym razie niepozwalający na stwierdzenie obrazyart. 424 k.p.k.
Tenże obrońca postawił także ogólny zarzut (pkt 1 ppkt d) apelacji) błędu w ocenie dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonych i dania wiary ich wypowiedziom oraz niezasadnego odmówienia wiary oskarżonemu. Do kwestii tej odniesiono się już wyżej, lecz w tym miejscu wymaga ona jeszcze uzupełnienia. Argumentacja, dla której według obrońcy, to oskarżony, a nie pokrzywdzeni zasługują na wiarę nie może być traktowana, jako potwierdzająca trafność tego zarzutu. Dla przyjęcia waloru wypowiedzi prawdziwych nie może znaczenia mieć sytuacja zawodowa czy pozycja społeczna bądź reputacja składającego depozycje w toku procesu, wszak przecież to nie dana osoba i jej cechy osobiste podlegają ocenie, a treść wypowiedzi. W procesie karnym istotne znacznie ma czy relacje przekazywane są prawdziwe nie zaś, kto je przekazuje.
Jeszcze raz w kontekście zarzutu tego obrońcy należy powtórzyć, że fakt skorzystania przez pokrzywdzonych z ich uprawnień dochodzenia roszczeń odszkodowawczych nie może być traktowany, jako okoliczność przemawiająca przeciwko wiarygodności wypowiedzi tych osób. Oparcie zarzutu o taki argument (nota benejego treść jest niemalże identyczna z tym, jaki wynika z pkt. 1. b) apelacji) i nie wykazanie żadnych innych istotnych, decydujących okoliczności mogących podważyć wiarygodność zeznań pokrzywdzonych musiało prowadzić do odrzucenia takiego stanowiska apelującego. Tym bardziej, jeśli uwzględni się i tę okoliczność, która znana była apelującemu od dnia 22 lipca 2009 roku, a więc pierwszego posiedzenia Sądu orzekającego w toku rozprawy, w której sporządzający ten zarzut uczestniczył, że wszystkie złożone przez pokrzywdzonych pozwy, w efekcie, nie były przedmiotem procedowania przez tenże Sąd. Prawdą jest, żeW. D.wystąpił z pozwem adhezyjnym (k.16761) z takim powództwem wystąpiła również jego żonaJ. D. (2)(k.16792), podobnie postąpiłJ. M. (1)(k.16779) orazW.iR. N.(k.16770). Należy jednak przypomnieć apelującemu, że w pierwszym dniu rozprawy małżonkowieD.i pełnomocnikJ. M. (1)cofnęli swe powództwa. Natomiast w stosunku do pozwówR.iW. N.Sąd postanowił odmówić ich przyjęcia (k.16792,16793). Nie doszukano się natomiast powództw adhezyjnychR. M.orazA.iH.D.–ów.
W tej sytuacji twierdzenie, że pokrzywdzeni licząc na wysokie odszkodowania obciążali kłamliwie oskarżonego nie znajduje wsparcia w realiach tej sprawy. Powiązanie stwierdzeń o uprawnieniach pokrzywdzonych z realiami, w których odstąpili oni od dochodzenia roszczeń materialnoprawnych lub też odmówiono przyjęcia ich pozwów czyni zarzut apelującego za nietrafny, bo nieoparty na faktach wynikających z materiału dowodowego. Nie zmienia tej oceny fakt, że powództwoJ. M. (1)zostało w dniu 8 września 2009 roku (k.16.854), zaś małżonkówD.oraz ojca i synaN.w dniu 11 sierpnia 2009 roku (k.16.833) przekazane do Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego we Wrocławiu.

Zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut apelujących odnoszący się do rozstrzygnięcia powiązanego z zachowaniami w stosunku doW. D.. Analiza dokonana przez Sąd Apelacyjny uzasadnienia tego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, przede wszystkim jednak materiału dowodowego, doprowadziła Sąd odwoławczy do wniosku o braku pewności, co do trafności przypisania oskarżonemu tego czynu. Jeśli argumentacja apelacji obu obrońców w stosunku do pozostałych rozstrzygnięć Sądumeritijest nieprzekonująca, to jednak wywody zwłaszcza apelacjiZ. Ś.podważającego słuszność uznania przez Sąd I instancji wiarygodnościW. D.w tej części, w której opisał on przestępcze zachowania oskarżonego, ma swą wagę i doprowadziła, w kontekście także dowodów w tej sprawie, do przyjęcia, że nie można uznać tych zeznań, w których obciąża on oskarżonego za zasługujące na walor pełnej wiarygodności.
Sąd I instancji zauważył okoliczności podważające wiarygodnośćW. D., choćby w zakresie opisu spotkania w dniu 31 marca 2004 roku (s. 65,66 uzasadnienia) odwołując się m.in. do wypowiedzi żony pokrzywdzonego. Mimo twierdzeń tego ostatniego Sąd nie przyjął, aby tego dnia padało żądanie korzyści majątkowej i propozycja korupcyjna ze strony oskarżonego. Potwierdzeniem takiego stanowiska Sądu poza wypowiedziami żony pokrzywdzonego były też zeznaniaJ. P., któremu Sąd dał w tej części wiarę. Dalsze rozważania Sądu I instancji mają także swą wymowę, skoro Sąd ten zauważył, wprost wypowiadane przez pokrzywdzonego stwierdzenia o „załatwieniu” oskarżonego przezW. D.. Jednoznaczne są w swej wymowie przede wszystkim jednak zeznaniaJ. D. (3), który zeznał o takich zachowaniachW. D.w toku śledztwa (k.9215 t. XLVIII) i potwierdził je w toku rozprawy (k.17176 t. LXXXVIII). Jeszcze bardziej istotne były wypowiedziP. S. (2). Świadek ten w toku śledztwa złożył zeznania, w których wskazał, że był namawiany przezW. D.do pomówienia oskarżonego o to, że oskarżony żądał łapówki (k.15903 t. LXXXI).P. S. (2)nie tylko złożył takie zeznania, lecz także powtórzył ich treść w toku konfrontacji zW. D.(k.16067 t. LXXXII). Nie mniej wymowne jest także zachowanie, podczas tej czynności,W. D.. W pierwszej fazie świadek ten twierdził, że nie znaP. S. (2), aby następnie opisać przebieg spotkania z nim, po czym stwierdził, że informował świadka oS. S.i ostrzegał przed nim oraz wskazywał, że sprawa jest na policji. Taka postawa nakazywała z dużą ostrożnością podchodzić do wiarygodności tego świadka. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu I instancji, który uznał, żeW. D.wyjaśnił przekonująco swe wypowiedzi wobecP. S. (2), zaś świadek subiektywnie odebrał te wypowiedzi, jako podżeganie do pomówienia. Argument przywołany przez Sąd nie przekonuje i w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami nie pozwalał bez obawy o błąd przyjąć jednoznacznej wiarygodnościW. D.. Jest tak tym bardziej, że przecież, mimo wypowiedziW. D.w toku konfrontacji,P. S. (2)pozostał przy swoim twierdzeniu i nie miał wątpliwości, co do intencjiW. D.namawiającego go do pomówienia o łapówkarstwo.
Nie można również zapominać o wynikających z materiału dowodowego faktach związanych z wcześniejszymi zachowaniamiW. D.. Wszak przecież świadek ten nie tylko o oskarżonym mówił, że tenże żądał od niego łapówki oraz że taką mu on sam wręczył. O podobne zachowanie bezpodstawnie pomówił on także właśnieJ. D. (3), czego ewidentnym dowodem jest informacja z k. 16497 (t.LXXXV) z której wprost wynika, że przyznaje że tak postąpił i przeprasza onJ. D. (3)za pomówienie o łapówkarstwo.
WiarygodnośćW. D.została podważona i to w takim stopniu, że brak jest pewności, czy okoliczności, o których mówił on w kontekście stawianego oskarżonemu zarzutu istotnie miały miejsce, a to nie pozwala na przypisanie oskarżonemu zarzuconego mu czynu, co skłoniło Sąd Apelacyjny do zmiany rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Prowadząc powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny w części, jaka znalazła swój wyraz w wyroku, zobowiązany jest także do odniesienia się do rozstrzygnięć o karach wymierzonych oskarżonemu. Podobnie jak wobecZ. N., uznano orzeczoneS. S.kary pozbawienia wolności i grzywny za sprawiedliwe. Żadna z nich nie razi surowością, bo tylko w tym zakresie obowiązkowa była kontrola odwoławcza. Sąd I instancji dołożył należytej staranności w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć dotyczących wysokości wymierzonych kar. Z argumentacją, która została podniesiona przez Sąd I instancji należy się zgodzić i w konsekwencji akceptować ten zakres rozstrzygnięć tego Sądu. Okoliczności przywołane dla uzasadnienia orzeczeń o karach, które zapadły wobecZ. N., należy odnieść także i do drugiego z oskarżonych,S. S.. Urzędnik organów administracji objęty jest szczególna ochroną, jako funkcjonariusz publiczny, lecz popełnienie przez niego przestępstwa sprzedajności urzędniczej musi skutkować surową represją, aby poczucie społecznego bezpieczeństwa nie zostało takimi zachowaniami zaburzone a zaufanie do funkcjonowania Państwa utracone. Wymierzone kary winny uświadomić potencjalnym sprawcom, surowe i realne konsekwencje, a w zakresie społecznego oddziaływania spełnić rolę przywracania zaufania do organów Państwa, które surowo rozprawia się ze sprzedajnymi urzędnikami.
Uwzględniając podnoszone przez apelujących okoliczności przemawiające na rzeczS. S.wymierzono mu karę łączną. Istotne znaczenie przy określeniu jej wysokości miał wiek oskarżonego, jego droga życiowa i zawodowa przed popełnieniem przestępstw oraz postawa (zdyscyplinowana) w toku postępowania w tej sprawie. Te okoliczności zdecydowały o wymierzeniu temu oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności z zastosowaniem zasady absorpcji. Należy mieć na względzie, że oskarżonego uniewinniono od popełnienia czynu polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej odW. D.. Za czyn ten Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy oraz 200 stawek dziennych grzywny. Eliminacja tego skazania prowadziła do określenia nowych granic kary łącznej, która kształtowała się od 2 lat pozbawienia wolności (najwyższa z kary wymierzonych za czyny przypisane w pkt. IX i X) do sumy tych kar, czyli 6 lat i 6 miesięcy. Natomiast kara łączna grzywny mieścić się powinna w granicach od 150 stawek dziennych (kara wymierzona za czyny VI, IX i X) do 500 stawek dziennych (suma stawek dziennych grzywny za przypisane zachowania). Odnośnie rozstrzygnięcia o karze łącznej grzywny wymierzono ją przy zastosowaniu zasady asperacji mając na względzie motywację, jaka towarzyszyła oskarżonemu dążącemu do uzyskania korzyści majątkowych, w tym względzie więc dolegliwości materialne będą właściwą represją.

III. Co do apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoJ. M. (1).

Kwestie dotyczące apelacji oskarżyciela posiłkowego były już przedmiotem rozważań w pkt. I. 1) niniejszego uzasadnienia. W tej części uzasadnienia Sąd odnosił się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoZ. N.i uznał przywołane w niej racje prowadzące do uniewinnienia tego oskarżonego. Należy odwołać się do wywodów tam przytoczonych mają one bowiem znaczenie przy ocenie trafności zarzutów apelacjiJ. M. (1).
Sąd Apelacyjny wyraził wówczas pogląd, że trafne jest rozstrzygniecie dotycząceW. S. (1)wydane przez Sąd Okręgowy. Argumentacja przytoczona w skardze apelacyjnej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w żadnym razie nie pozwala na stwierdzenie, o popełnieniu błędu w rozważaniach prowadzonych przez Sąd Okręgowy. Sąd ten bardzo wnikliwie i starannie wyjaśnił powody, dla których uznał brak podstaw do dania wiaryJ. M. (1)w tej części w której opisał on okoliczności żądania korzyści majątkowej przezW. S. (1). Zauważona przez Sąd Okręgowy, nielogiczność postawy oskarżonego opisywana przez oskarżyciela posiłkowego nie może zostać zignorowana. Wyraża się ona nie tylko w wystąpieniu z żądaniem korupcyjnym na schodach urzędu, co podkreślił Sąd I instancji, ale także w niekonsekwentnym zachowaniu oskarżonego, które wynika z wypowiedziJ. M. (1). Jeśli oskarżony rzeczywiście dążyłby do uzyskania korzyści majątkowej to nie unikałby spotkania z oskarżycielem posiłkowym, tylko wykorzystał pierwszą nadarzającą się okazję, aby zażądać takiej korzyści. Tymczasem ustalenia Sądumeritiw tym zakresie niekwestionowane przez nikogo, wynikające zresztą z wypowiedzi samegoJ. M. (1), są w tej części jednoznaczne. Oskarżony unikał kontaktu zJ. M. (1)i, według niego, dlatego doszło do spotkania właśnie na schodach urzędu.
Konieczne jest, z uwagi na sformułowany w motywacyjnej części apelacji zarzut, powtórzenie, że nie przekonuje argumentacja, iż oskarżony mógł obawiać się, że zostanie nagrany przez zdesperowanegoJ. M. (1). Jeśli takie obawy po stronie oskarżonego występowałyby to przecież nie zniknęły one w chwili, gdy tenże spotkał się z oskarżonym na schodach urzędu. Także w takim miejscu istniała możliwość dokonania nagrania przez oskarżyciela posiłkowego. Możliwą była także reakcjaJ. M. (1), wzburzonego żądaniem oskarżonego, do wykrzyczenia sprzeciwu wobec przestępczego zachowania oskarżonego, w obecności innych petentów urzędu, tym bardziej, że pojawiał się on w urzędzie pełen pretensji i żądań, a tym samym ujawnienia postawy oskarżonego.
Podkreślenia wymaga także, dla toczonych tu rozważań, niebagatelny argument, jaki przywołał w swych motywach Sąd I instancji. Postawa oskarżonego, który nie otrzymawszy żądanej kwoty nadal zachowywałby się z niechęcią, wrogo wobecJ. M. (1), aby wymóc na nim realizację postawionego żądania. Tymczasem oskarżony obiecuje oskarżycielowi posiłkowemu, podczas oficjalnego spotkania, że nakłady, jakie poniósł zostaną szybko rozliczone.
Wywody Sądu Okręgowego uznano za pozbawione błędów w zakresie, o którym mowa wart. 7 k.p.k.i jako takie zostały zaakceptowane, a orzeczenie uznano za trafne.
Jedynie z obowiązku wynikającego z treściart. 457 § 3 k.p.k.wskazać należy, że argument sprzeczności w ocenie zeznańJ. M. (1)w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odpowiedzialnościZ. N.iW. S. (1), wobec uniewinnienia przez Sąd ApelacyjnyZ. N.z przyczyn przytoczonych wyżej w uzasadnieniu dotyczącym tego rozstrzygnięcia, powoduje nietrafność argumentacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
Żadne inne argumenty apelacji nie zostały powołane i w związku z tym uznana została ona za niezasadną w stopniu oczywistym.

IV. Odnośnie dalszej zmiany oraz pozostałych orzeczeń zawartych w wyroku Sądu Apelacyjnego.

Wyrok w stosunku do oskarżonychZ. N.iS. S.wymagał korekty mającej w zasadzie znaczenie porządkujące. W pkt. II, VI i VIII części dyspozytywnej Sąd Okręgowy posłużył się sformułowaniem odnoszącym się nie do obowiązującego stanu prawnego, lecz powszechnie traktowanym, jako określający stan prawny obowiązujący do dnia 1 września 1998 roku. Od tej daty funkcjonuje w obrocie prawnymk.k. z 1997 rokunatomiastk.k. z 1969 roku, obowiązujący przed tą datą określany jest, jako dawnykodeks karny, czyli w skrócied.k.k.Takim skrótem jednoznacznie określającymk.k. z 1969 rokuposługuje się choćby Sąd Najwyższy w wielu swych orzeczeniach(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2001 roku w sprawie IV KKN 530/00, podobnie tenże Sąd w sprawie III KKN 607/00).
Dla jasności rozstrzygnięcia, aby nadać poprawny wyraz orzeczeniu przeprowadzono zmianę w rozstrzygnięciu Sądu Okręgowego, który nie miał wątpliwości, iż orzekał w oparciu o stan prawny obowiązujący przed zmianą obowiązującą od 1 lipca 2003 roku w związku z treściąart. 4 § 1 k.k.Stan prawny wówczas funkcjonujący obowiązywał od 4 lutego 2001 roku w oparciu o ustawę opublikowaną w Dz.U. Nr 93, poz. 1027 z 2000 roku. Niefortunna redakcja w tej części została więc skorygowana.

Wobec orzeczenia w stosunku do obu oskarżonych nowych kar łącznych obowiązkiem Sądu odwoławczego było zaliczenie na poczet kar pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia ich wolności w tej sprawie i w oparciu o treśćart. 63 § 1 k.k.dokonano takiego zaliczenia.
Podstawą rozstrzygnięcia o obowiązku zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego była treśćart. 616 § 1 pkt. 2 k.p.k.,art. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.i w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 5 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z p. zm.).
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych oparto na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z p.zm.). Uznano, że obciążanie dodatkowe oskarżonych materialnymi zobowiązaniami przerośnie ich możliwości finansowe. Uznano także, że i oskarżyciele posiłkowi, których apelacje nie zostały uwzględnione działający w tej sprawie we własnym imieniu, ale i w interesie społecznym nie powinni ponosić kosztów sądowych.

Wszystkie przytoczone wyżej rozważania doprowadziły do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy.