Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 3063/12
Data wyroku: 2013-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 3063/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 października 2013r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013r.
sprawy przeciwkoM. K. (1)synowiG.iZ.z domuS.
urodzonemu (...)wP.
obwinionego o to, że
w dniu 11 maja 2012 r. około godz. 12:07 weW.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując sam. os. m-kiF.onr rej. (...)jechał jezdniąul. (...)od stronyul. (...)i na skrzyżowaniu zul. (...), wykonując manewr skrętu w prawo w drogę poprzeczną, nie zachował szczególnej ostrożności, nie ustąpił pierwszeństwa pieszej przechodzącej po wyznaczonym przejściu dla pieszych z prawej strony na lewą w stosunku do jadącego pojazdu, w wyniku czego doszło do jej potrącenia,
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 26 prd

******************

I
uniewinnia obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 11 maja 2012 r. około godz. 12.10 weW.M. K. (2)kierował samochodem markiF. (...)nr rej (...)jadącul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuplacu (...)II. Tam zamierzał skręcić w prawo wul. (...). Za linię sygnalizatora przed skrętem w prawo wjechał w fazie wyświetlania dla jego kierunku sygnału zielonego. W tym czasie na jezdnię, na przejście dla pieszych naul. (...), wkroczyła bezpośrednio przed jadący samochódJ. N.przy czerwonym świetle dla pieszych. W rezultacie doszło do potrącenia pieszej przez samochód.M. K. (2)nie miał możliwości uniknięcia potrąceniaJ. N..
dowód: notatka urzędowa z załącznikiem k. 3, 4;
wyjaśnieniaM. K. (2)k. 14, 44-45;
dokumentacja fotograficzna k. 23;
program sygnalizacji świetlnej k. 48-55;
opinia biegłegoD. K.k. 63-72, 83-84;

ZarównoM. K. (2)jak iJ. N.byli trzeźwi.
dowód: protokół z przebiegu badań stanu trzeźwości k. 5, 6;

M. K. (2)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił zgodnie z ustaleniami.
dowód: wyjaśnieniaM. K. (2)k. 14,

M. K. (2)był karany za występek zart. 178a § 1 kkjak i za wykroczenie przeciw porządkowi w komunikacji. Utrzymuje się z dochodu w kwocie 1500 zł miesięcznie.
dowód: karta karna k. 16;
informacja k. 17;
dane osobopoznawcze k. 2;

M. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił zgodnie z ustaleniami.
vide: wyjaśnieniaM. K. (2)k. 14, 44-45;

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się o wyjaśnieniaM. K. (2), dokumentację fotograficzną, program sygnalizacji świetlnej, notatkę urzędową oraz opinię biegłegoD. K.i protokoły z przebiegu badań stanu trzeźwości.

Jakichkolwiek wątpliwości nie wzbudza program sygnalizacji świetlnej obowiązujący naskrzyżowaniu ulic (...)weW.w dniu 11 maja 2012 r. Dlatego też został on uwzględniony.

Podobnie odniesiono się do dokumentacji fotograficznej ujmującej samochód markiF. (...)nr rej (...)jak i ustaleń stanu trzeźwości.

Notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariuszy policji jako wskazująca elementy niewątpliwe tj. czas i miejsce zdarzenia także stała się podstawą ustaleń.

Opinia biegłegoD. K.została uznana za przydatną. Biegły odniósł się do całości materiału obejmującego wyjaśnieniaM. K. (2), zeznaniaJ. N., opisaną powyżej dokumentację fotograficzną oraz program sygnalizacji świetlnej. Biegły przeprowadził wnikliwą ocenę tego materiału. Wnioski biegłego wskazujące na brak podstaw do odrzucenia sprzecznych ze sobą wersjiM. K. (2)orazJ. N.odpowiadają zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniomM. K. (2). Jak wykazał to biegłyD. K.wersja zdarzenia przez niego opisana znajduje odzwierciedlenie w rzeczowym materiale dowodowym w postaci programu sygnalizacji świetlnej jak i dokumentacji fotograficznej. Przeczą jej jedynie zeznania pokrzywdzonejJ. N.. W tej sytuacji, dysponując jedynie dwoma sprzecznymi ze sobą relacjami, z których każda ma walor prawdopodobieństwa, z uwagi na treśćart. 8 kpworazart. 5 § 2 kpknie widząc podstaw do odrzucenia wyjaśnień obwinionego, uznano je jako podstawę materiału dowodowego.

Dając wiaręM. K. (1), z przyczyny powyżej opisanych, odrzucono wersjęJ. N., iż to ona weszła na przejście dla pieszych w sytuacji, gdy już przez pewien czas świeciło się dla pieszych zielone światło. Zegnania te nie są poparte jakimkolwiek innym dowodem a wykazują istotną sprzeczność wobec wyjaśnieńM. K. (2). Nadto jak podniósł biegłyD. K.obecnie brak jest możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu pozwalającego zweryfikować ten materiał. Dowodem takim nie mogą się stać chociażby nagrania z monitoringu gdyż miejsce zdarzenia nie było nim objęte.

Sąd pominął zeznania PolicjantówK. N.orazP. Ż., jako iż nie byli oni świadkami zdarzenia. Przyjechali bowiem już po jego zakończeniu.

Stąd, z uwagi na powyższe, na podstawieart. 5 § 1 pkt 2 kpww zw. zart. 62 § 3 kpwwydano orzeczenie uniewinniające.

Rozstrzygnięcie o kosztach wydano w oparciu o przepisart. 118 § 2 kpw.