Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 970/13
Data wyroku: 2013-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roger Michalczyk
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach O Wykroczenia
Podstawa prawna: art. 86§1 k.w.

Sygn. akt.IV Ka 970/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Roger Michalczyk
Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs
przy udziale oskarżyciela ------
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku
sprawyT. S.
obwinionego z art. 86§1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 7 sierpnia 2013 roku sygn. akt VI W 1098/12
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu do ponownego rozpoznania.

sygn. akt IV Ka 970/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 7 sierpnia 2013r., sygn. akt VI W 1098/12 uznano obwinionegoT. S.za winnego popełnienia czynu z art. 86§1 kw polegającego na tym, że w dniu 27 września 2012 roku około godz. 17.10 wI.naul. (...)włączając się do ruchu pojazdemS. (...)nr rej. (...)nie udzielił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem m-kiP. (...)onr rej. (...)zmuszając go do hamowania i zmiany pasa ruchu w wyniku czego w pojazdP.uderzył kierujący pojazdemO. (...)onr rej. (...), czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i za to na podstawie art. 86§1 kw wymierzono jemu karę grzywny w wysokości 300 złotych, a nadto orzeczono o kosztach procesu.
Apelację od tego wyroku złożył obwiniony. Obwiniony zarzucił wyrokowi niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła Sąd I instancji do błędnego wniosku dotyczącego jego sprawstwa. Wywodził, iż zgromadzony materiał dowodowy był niepełny, a jego ocena nierzetelna i pobieżna. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego była zasadna i jej rozpatrzenie skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Nie sposób odmówić racji skarżącemu, który wywodził, iż w toku całego postępowania nie podjęto nawet próby weryfikacji jego twierdzeń, iż w czasie zdarzenia nie był tym kierującym, który wyjeżdżał z parkingu(...), a poruszał się cały czasulicą (...). Okoliczności te potwierdzała w swoich zeznaniach żona obwinionego –M. S.(k. 11). Ustalenia dotyczące sprawstwa obwinionego poczynione zostały w oparciu o zeznania kierowcyP.–A. O.(k. 14), który opisując okoliczności wyjazdu z parkingu samochodu, który miał się nieprawidłowo włączyć do ruchu zeznał, że nie pamięta marki tego samochodu, a takżeJ. K.(k. 20), który zeznał, że z parkingu wyjeżdżałS.. Nie poczyniono jednak żadnych dokładniejszych ustaleń dotyczących tego, czy chodziło oS.kierowanego przez obwinionego. Nie wiadomo, czy monitoring w pobliżu miejsca zdarzenia się w ogóle się znajdował, czy zachowały się ewentualne jego zapisy, ale jest to okoliczność, którą należałoby spróbować wyjaśnić. Konieczne jest bardzo wnikliwie przesłuchanie świadków, w szczególności wskazanych wyżej, w celu ustalenia, czy faktycznie w zdarzeniu uczestniczył obwiniony. Warunków tych nie spełniło przesłuchanie świadków przez Sąd I instancji, gdzie w istocie ograniczono się do odczytania ich zeznań.