Sąd Okręgowy w Toruniu
VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Cz 73/13
Data wyroku: 2013-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Rafał Krawczyk, Jadwiga Siedlaczek, Hanna Matuszewska
Słowa kluczowe: Zwrot Pozwu

Sygn. akt VIII Cz 73/13

POSTANOWIENIE
Dnia 19 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodnicząca  SSO Hanna Matuszewska (spr.)
Sędziowie SO Rafał Krawczyk, SO Jadwiga Siedlaczek
po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.
przy uczestnictwieA. P.iF. P.
o ustanowienie służebności przesyłu
na skutek zażalenia wnioskodawcy
nazarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Grudziądzu
z dnia 2 stycznia 2013 r.
sygn. akt I Ns 1344/12
postanawia: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2013 r. Przewodniczący zwrócił wniosek o ustanowienie służebności przesyłu. W uzasadnieniu wskazano, iż pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku, m.in. przez przedłożenie pełnomocnictwa do zastępowania wnioskodawcy dlaM. D., który udzielił dalszego pełnomocnictwa radcy prawnemu występującemu w sprawie w terminie tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku. We wskazanym terminie pełnomocnik wnioskodawcy złożył pismo wraz z 3 kopiami: pełnomocnictwa dlaM. D.sporządzonego w języku polskim i niemieckim oraz sporządzonych w języku niemieckim poświadczenia notariusza, że osoby, które podpisały pełnomocnictwo w imieniu wnioskodawcy, złożyły oświadczenia w obecności notariusza orazapostillepodpisane przez Prezydenta Sądu Krajowego. Na tym ostatnim dokumencie radca prawny wnioskodawcy umieścił klauzulę legalizacyjną o treści: „strony 1-3 poświadczam za zgodność z oryginałem.G.dnia 23.10.2012”; pod treścią klauzuli umieszczono dane radcy prawnego i jego podpis.
Oceniając powyższe poświadczenie Przewodnicy uznał je za nieprawidłowe. Odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego podniósł, że sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem, określony wart. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, dotyczy również dokumentów wykazujących umocowanie pełnomocnictwa np. odpisu pełnomocnictwa dla pełnomocnika głównego, poświadczanego za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika substytucyjnego; zarazem brak w poświadczeniu któregokolwiek z wymagań ujętych w tym przepisie powoduje, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech i nie jest wierzytelne. Nadto jak wskazał Przewodniczący, po zmianieart. 129 k.p.c.i nadanie poświadczeniu za zgodność z oryginałem sporządzonemu przez fachowego pełnomocnika charakteru dokumentu urzędowego, radca prawny i inni zawodowi pełnomocnicy uzyskali uprawnienia równoważne przysługującym notariuszowi na podstawieart. 2 § 2 oraz art. 96-99 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie. Z uwagi na dostosowanie praktyki poświadczenia przez fachowych pełnomocników dokumentów składanych do akt do standardów z art. 97 i 98 tej ustawy, należy odwołać się w drodze do analogii do rozwiązań w niej przewidzianych w zakresie skutków niedotrzymania warunków czynności poświadczającej, w tym braków w zakresie klauzuli legalizacyjnej. Z treści natomiast art. 112 § 2 w zw. zart. 110 § 3 Prawa o notariaciewynika, że odpis sporządzony przez notariusza mający więcej niż jeden arkusz powinien być ponumerowany, połączony, parafowany i spojony pieczęcią. Zdaniem Przewodniczącego w drodze analogii należy przyjąć, że w sytuacji gdy radca prawny poświadcza odpis dokumentu mający więcej niż jedną stronę, powinien dokonać poświadczenia na każdej stronie, umieszczając na każdej klauzulę legalizacyjną, albo złączyć i ponumerować wszystkie strony tak by stanowiły jedną całość i dokonać uwierzytelnienia całości. W sprawie niniejszej zaś uwierzytelnienie widnieje tylko na jednej z kilku stron, które nie zostały trwale połączone, nie można więc stwierdzić, że uwierzytelnienie na kopii
      apostilledotyczy także pełnomocnictwa dlaM. D..
W zażaleniu na powyższe zarządzenie wnioskodawca zarzucił naruszenieart. 129 § 2 k.p.c.poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji dokonanie zwrotu wniosku orazart. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnychprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż radca prawny reprezentujący wnioskodawcę poświadczył za zgodność z oryginałem tylko jedną stronę dokumentu – pełnomocnictwa dlaM. D.wraz z tłumaczeniem i klauzuląapostillepodczas, gdy pełnomocnik wnioskodawcy w sposób zgodny z ww. przepisami uwierzytelnił dokument swoim podpisem oraz pieczęcią wskazując, że poświadczenie to dotyczy stron 1-3 dokumentu poprzez wpisanie nad pieczęcią „strony 1-3”.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Pełnomocnik wnioskodawcy uprawniony był, stosownie doart. 89 § 1 k.p.c.do uwierzytelnienia dokumentów wykazujących jego umocowanie,in concretokserokopii pełnomocnictwa udzielonegoM. D.przez członków zarządu wnioskodawcy (k. 48), kserokopii notarialnego poświadczenia podpisów tychże członków zarządu (k. 49) oraz kserokopiiapostillesporządzonego przez Prezesa Sądu Krajowego (k. 50). Na tym ostatnim dokumencie zamieścił on klauzulę legalizacyjną obejmującą datę i miejsce sporządzenia poświadczenia oraz podpis, oraz dodatkową adnotację o treści „strony 1-3”. Opisane kserokopie, co należy podkreślić, nie są trwale połączone. Mamy więc w istocie do czynienia z przedłożeniem trzech odrębnych dokumentów wykazujących umocowanie pełnomocnika w rozumieniuart. 89 § 1 zd. 2 k.p.c.W konsekwencji każdy z tych dokumentów wymagał odrębnego uwierzytelnienia odpowiadającego wymogom określonym wart. 6 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych(t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 10 poz. 65 ze zm.).
Podkreślić zatem należy, że klauzula legalizacyjna musi znajdować się na dokumencie, którego dotyczy. Zamieszczenie jej na jednym ze składanych dokumentów z adnotacją, że uwierzytelnienie dotyczy pozostałych z nich, nie może zdaniem Sądu Okręgowego zostać uznane za prawidłowe. Istotą poświadczenia jest przecież potwierdzenie przez radcę prawnego, że istnieje dokument o treści identycznej z odpisem, a dowodem tego jest wyłącznie klauzula legalizacyjna umieszczona na uwierzytelnianym odpisie. Umieszczenie jej na odpisie innego dokumentu takiej funkcji nie mogłoby spełnić.
Jak też trafnie wskazał Przewodniczący, dla skuteczności uwierzytelnienia przez umieszczenie klauzuli legalizacyjnej na ostatniej stronie z kilku dokumentów, konieczne byłoby nadanie odpisowi formy jednego dokumentu przez trwałe połączenie wszystkich kserokopii.
Zarzuty naruszeniaart. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, jak teżart. 129 § 2 k.p.c.podniesione w zażaleniu należy więc uznać ze nietrafne. Na marginesie należy dodać, że ten ostatni przepis w ogóle nie ma zastosowania do uwierzytelniania dokumentów wykazujących umocowanie pełnomocnika, gdyż jego stosowanie wyłączaart. 89 § 1 k.p.c.jakolex specialis.
Z przedstawionych względów Sąd Okręgowy oddalił zażalenie (art. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.ciart. 398 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.).