Sąd Okręgowy w Gdańsku
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1125/13
Data wyroku: 2013-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Trybulec-Czernek
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VIII U 1125/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Gdańsku
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Elżbieta Trybulec-Czernek

Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Urmańska

po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. w Gdańsku
sprawyZ. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaZ. T.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
z dnia 28 maja 2013 r. nr(...)

oddala odwołanie
/na oryginale właściwy podpis/

Sygn. akt VIII U 1125/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 maja 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówił ubezpieczonemuZ. T.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 20 maja 2013 roku stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczonyZ. T.nie zgodził się z jej treścią oraz wniósł o jej zmianę.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Z. T.,ur. (...), posiada wykształcenie podstawowe, pracował jako tokarz, pracownik fizyczny.
W dniu 27 marca 2013 roku ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Niesporne.
Lekarz Orzecznik ZUS rozpoznał u ubezpieczonego cukrzyce insulinozależną i nadciśnienie tętnicze – bez udokumentowanych powikłań narządowych tych schorzeń, ZZA, nikotynizm, przewlekłe zapalenie trzustki, niedokrwistość z niedoboru żelaza nawracającą po przetoczeniach wskutek nieprzestrzegania zaleceń suplementacji Fe, chorobę wrzodową w wywiadzie, zwyrodnienie lewego stawu barkowego z niewielkim naruszeniem sprawności. Orzeczeniem z dnia 18 kwietnia 2013 roku Lekarz Orzecznik ZUS uznał ubezpieczonego za zdolnego do pracy.
Ubezpieczony wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia do Komisji Lekarskiej ZUS, która dokonała tożsamego rozpoznania. Orzeczeniem z dnia 20 maja 2013 roku Komisja Lekarska ZUS nie stwierdziła niezdolności ubezpieczonego do pracy.
Decyzją z dnia 28 maja 2013 roku organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS – k. 14 akt ubezpieczeniowych, opinia lekarska Lekarza Orzecznika ZUS – k.113 dokumentacji lekarskiej ZUS, sprzeciw – k. 15 dokumentacji lekarskiej ZUS, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS – k. 43 akt ubezpieczeniowych, opinia lekarska Komisji Lekarskiej ZUS – k.28-29 dokumentacji lekarskiej ZUS, decyzja – k. 44 akt ubezpieczeniowych.
Biegły sądowy internista kardiolog rozpoznał u ubezpieczonego nadciśnienie tętnicze samoistne, anemię sideropeniczną, cukrzyce w przebiegu przewlekłego zapalenia trzustki.
Biegły sądowy gastrolog rozpoznał u ubezpieczonego chorobę wrzodową i zapalenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, z przebytym krwawieniem z przewodu pokarmowego w wywiadzie, przewlekle zapalenie trzustki na tle toksycznym – zespół ZZA w dokumentacji, cukrzyce najpewniej typu III, leczona insuliną, nadciśnienie tętnicze samoistne okres I, miażdżycekkdolnych, niewielkiego stopnia, bóle lewego barku.
Ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami.
Dowód: opinie biegłych – k.20-22,24-25.

Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach ubezpieczeniowych i dokumentacji lekarskiej ZUS, bowiem żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ich rzetelności i autentyczności. Brak było zatem, w ocenie Sądu, przesłanek, by odmówić im przymiotu wiarygodności. Podstawę ustaleń faktycznych Sądu stanowiły również opinie biegłych sądowych internisty kardiologa i gastrologa.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych odwołanie ubezpieczonegoZ. T.nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisuart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, niezdolność do pracy powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub nie później niż 18 miesięcy od ich ustania.
Zgodnie z zaś z treścią art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 2). Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3).
Z brzmienia art. 12 ustawy wyraźnie wynika, że do stwierdzenia niezdolności do pracy nie jest wystarczające samo występowanie naruszenia sprawności organizmu (choroby), lecz jednocześnie naruszenie to musi powodować całkowitą lub częściową utratę zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie rokujące odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Jak podkreśla się w judykaturze, częściowa niezdolność do pracy polega na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Doniosłe znaczenie w konstrukcji częściowej niezdolności do pracy ma podkreślenie, że chodzi o ocenę zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy, lecz pracy „zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji”. Wyjaśnienie treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga przy tym uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych, czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami, jak również kwalifikacji rzeczywistych, czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego.
W niniejszej sprawie sporna między stronami była ocena stanu zdrowia ubezpieczonego i jego zdolności do zatrudnienia. Nie budziło wątpliwości w sprawie, że ubezpieczony cierpi na określone schorzenia, jednakże to nie fakt występowania schorzeń, a jedynie stopień ich zaawansowania, może powodować niezdolność do pracy.
Biegli sądowi internista kardiolog i gastrolog w sposób zgodny stwierdzili, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Sąd zważył, iż - jak stwierdził biegły kardiolog nadciśnienie tętnicze u ubezpieczonego aktualnie nie wymaga terapii, oraz iż wyrównana anemia z niedoboru żelaza oraz cukrzyca dobrze kontrolowana insuliną bez mikro i makroangiopatii nie upośledzają stanu zdrowia ubezpieczonego w stopniu skutkującym niezdolnością do pracy. Sąd zważył również, iż jak wskazał biegły gastrolog stan odżywiania ubezpieczonego jest dobry, wydolność oddechowo krążeniowo zachowana. Biegły nie stwierdził istotnych ubytków funkcji ruchu, miernie zaawansowana miażdżyca tętnickkdolnych pozwala, zdaniem biegłego, na sprawność chodzenia oraz na pracę w tym fizyczną w zakresie posiadanych umiejętności i kwalifikacji pracowniczych.
Na marginesie należy przypomnieć, że postępowanie sądowe nie służy diagnostyce schorzeń. Sąd przy pomocy biegłych specjalistów ocenia, czy przedstawiony materiał medyczny (obowiązek jego zgromadzenia i przedłożenia jako dowodu w sprawie spoczywa na ubiegającym się o prawo do świadczenia) i badanie kliniczne pozwalają na stwierdzenie niezdolności do pracy.
W niniejszej sprawie opinie biegłych w oparciu o osobiste badanie ubezpieczonego i przedstawioną dokumentację medyczną nie pozostawiają wątpliwości, że ubezpieczony nie spełnia przesłanek powołanych wyżej przepisów.
Sąd uznał zatem, stosownie do opinii powołanych w sprawie biegłych i rozpoznanych przez nich schorzeń, a w szczególności mając na uwadze kompetencję ograniczoną w zasadzie do możliwości opiniowania stanu zdrowia ubezpieczonego, zgodnie z zakresem posiadanej specjalizacji, że bez wątpienia stanowisko biegłych przemawia za uznaniem ubezpieczonego za zdolnego do podjęcia pracy zarobkowej zgodnie z jego kwalifikacjami.
Sąd zważył także, iż opinie sporządzone przez biegłych są rzetelne, a ich wnioski logiczne i prawidłowo uzasadnione. Sąd w pełni podzielił ich ustalenia i wnioski. Opinie zostały wydane przez biegłych po dokonaniu oględzin i badaniu ubezpieczonego, analizie dokumentacji medycznej i w oparciu o wyniki badań znajdujące się w aktach ZUS. Wyczerpująco zostały opisane stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia i ich wpływ na jego zdolność do pracy, a opisany w opiniach stan zdrowia ubezpieczonego koresponduje z wnioskami ostatecznymi opinii. Opinie te zostały sporządzone w sposób rzeczowy i kompetentny, a nadto zawierają jasne, logiczne i przekonywujące wnioski i twierdzenia. Opinie te również zostały uzasadnione w sposób wyczerpujący i zgodny z wiedzą medyczną posiadaną przez biegłych. Podkreślenia wymaga, że ubezpieczony nie kwestionował opinii biegłych sądowych.
Rozpoznając odwołanie ubezpieczonego, Sąd miał również na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 roku, w sprawie I UK 64/10, pub. Lex nr 653663, iż przy ocenie niezdolności do pracy w myśl art. 12 ustawy emerytalnej, o tej niezdolności nie przesądza wyłącznie ocena medyczna stwierdzająca występowanie określonych jednostek chorobowych i ich wpływ na funkcjonowanie organizmu człowieka, tylko decydujące znaczenie ma ocena prawna dokonana w oparciu o okoliczności natury medycznej i okoliczności innej natury, w tym zwłaszcza poziom kwalifikacji ubezpieczonego, możliwości zarobkowania w zakresie tych kwalifikacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.).
Sąd, podzielając powyższy pogląd Sądu Najwyższego, uznał, że dla oceny istnienia zdolności ubezpieczonego do pracy należy wziąć pod uwagę jego wykształcenie i dotychczas wykonywaną pracę. Okoliczność istnienia pewnych schorzeń nie oznacza bowiem automatycznie, iż ubezpieczony pozbawiony jest możliwości zarobkowania. Tym samym, Sąd uznał, iż ubezpieczony jest zdolny do wykonywania pracy zgodnie ze swoim wykształceniem lub posiadanymi kwalifikacjami – wykonywanym zawodem tokarza, pracownika fizycznego.
Reasumując, Sąd, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, uznał, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy, zatem nie spełnia warunków do przyznania prawa do świadczenia rentowego, co skutkuje uznaniem jego odwołania za bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.w zw. z cytowanymi wyżej przepisami, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

SSO Elżbieta Trybulec – Czernek