Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 560/13
Data wyroku: 2013-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION
Sędziowie: Bogumił Goraj, Maria Leszczyńska, Wojciech Borodziuk
Słowa kluczowe: Odrzucenie Zażalenia
Podstawa prawna: art. 370 kpc w zw. z art 397 par.2 kpc

Sygn. akt II Cz 560/13

POSTANOWIENIE
Dnia 09 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy

w następującym składzie:
Przewodniczący SSO Maria Leszczyńska
Sędziowie  SO Bogumił Goraj
SO Wojciech Borodziuk (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 09 września 2013 roku w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku wierzyciela:

(...) S.A.z siedzibą wP.Oddział w Polsce z siedzibą wW.

przeciwko dłużniczce :J. C.
o:świadczenie pieniężne
w przedmiocie skargi dłużniczki na czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Żninie –M. K.– postanowienie z dnia 08 lutego 2011 roku o przyznaniu wierzycielowi kosztów zastępstwa adwokackiego w sprawie Km 316/11
na skutek zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego w Szubinie IX Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Żninie z dnia 18 kwietnia 2011 roku, sygn. akt IX Co 18/13

postanawia:

oddalić zażalenie.

Na oryginale właściwe podpisy

Sygn. akt II Cz 560/13
U z a s a d n i e n i e:

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Szubinie IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Żninie odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie tegoż Sądu z dnia 13 marca 2013 roku.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż postanowienie z dnia 13 marca 2013 roku wraz z pouczeniem zostało doręczone skarżącej w dniu 25 marca 2013 roku, a dłużniczka złożyła zażalenie dopiero w dniu 5 kwietnia 2013 roku, a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do złożenia środka zaskarżenia. Z tego też względu zażalenie skarżącej zostało odrzucone.

Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżyła zażaleniem dłużniczka, zarzucając Sądowi błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, dlatego wnosiła o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I Instancji, jakoby nie zachowała terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Według skarżącej termin siedmiodniowy powinien być liczony od daty, kiedy faktycznie otrzymała ona przesyłkę sądową, tj. od dnia 30 marca 2013 roku. W tej właśnie dacie skarżącej miał zostać przekazany, odebrany przez domownika (męża skarżącej) w dniu 25 marca 2013 roku, odpis skarżonego postanowienia. Zgodnie z tą argumentacją termin do wniesienia zażalenia powinien był upłynąć dopiero w dniu 6 kwietnia 2013 r.

S ą d O k r ę g o w y z w a ż y ł, c o n a s t ę p u j e :
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela ustalenie Sądu Rejonowego, że dłużniczka nie złożyła zażalenia z zachowaniem ustawowego terminu.
Zgodnie zart. 394 §2 k.p.c.termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy i liczy się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie - od ogłoszenia postanowienia.
W tym zakresie Są Okręgowy zwraca uwagę, że zgodnie zart. 138 §1 k.p.c., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli osoby te nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Bezspornym jest, że doręczanie przesyłki sądowej nastąpiło do rąk dorosłego domownika (męża), czyli osoby pełnoletniej pozostającej z adresatem we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie ulega również wątpliwości, że domownik, który odebrał korespondencję nie jest przeciwnikiem skarżącej w sprawie.
W ocenie Sądu fakt odebrania przesyłki sądowej przez domownika świadczy również o tym, że dokonał on tego w zamiarze przekazania korespondencji skarżącej. Spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki pozwalające na przyjęcie, że przesyłka została skutecznie doręczona.
Odnosząc się do kwestii daty, w której dłużniczka odebrała odpis postanowienia, Sąd nie dał wiary jej twierdzeniom, iż faktycznie nastąpiło to dopiero w dniu 30 marca 2013 r. Twierdzenia dłużniczki są w tym zakresie gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Dokonanie odmiennej oceny prowadziłoby do sytuacji, w której adresat korespondencji mógłby w dowolny sposób określać termin, w którym należy złożyć środek zaskarżenia.
Jednocześnie Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że w razie doręczenia zastępczego, czyli w sposób określony wart. 138 k.p.c., adresat przesyłki z Sądu może wykazywać, że otrzymał przesyłkę w terminie późniejszym, ale powinien jednocześnie wskazać okoliczności i poprzeć je twierdzeniami, a w razie potrzeby dowodami, że faktycznie mógł się zapoznać z przesyłką w terminie późniejszym, np. z powodu wyjazdu, pobytu w szpitalu, czy pracy poza miejscem zamieszkania. Tymczasem dłużniczka nie wskazuje żadnej z takich okoliczności, a jedynie twierdzi, że przesyłkę otrzymała w terminie późniejszym, bez podania dalszych okoliczności na potwierdzenie tej okoliczności.
W konsekwencji w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy trafnie uznał, że zaskarżenie postanowienia z dnia 18 kwietnia 2013 roku nastąpiło po upływie ustawowego terminu i w konsekwencji zażalenie należało odrzucić, jako spóźnione (art. 394 §2 k.p.c.). Skoro odpis skarżonego postanowienia został doręczony w dniu 25 marca 2013 roku, to termin do złożenia zażalenia na tę czynność upłynął w dniu 2 kwietnia 2013 roku. Złożenie zażalenia w dniu 5 kwietnia 2013 roku należy uznać za spóźnione i dokonane bez zachowania ustawowego terminu.
Zażalenie spóźnione zgodnie zart. 370 k.p.c.w zw. zart. 397 §2 k.p.c.i w zw. zart. 13 §2 k.p.c.podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił zażalenie jako niezasadne na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 §2 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.

Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność z oryginałem