Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmA 7/11
Data wyroku: 2012-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Turliński

Sygn. akt XVII AmA 7/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 czerwca 2012 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Turliński
Protokolant: Patrycja Żuk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. w Warszawie
sprawy z odwołania Gminy MiastoO.wO.
przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
o stosowanie praktyk ograniczających konkurencję
na skutek odwołania od decyzji pozwanego z dnia 20 października 2010 r. Nr(...)

1
odrzuca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji,

2
zmienia zaskarżoną decyzję tylko w ten sposób, że w jej pkt I jako dzień zaniechania praktyki ograniczającej konkurencję wskazuje 10 kwietnia 2009 r. zamiast dnia 10 maja 2009 r.,

3
oddala odwołanie w pozostałej części,

4
zasądza od Gminy MiastaO.wO.na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt zł) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Andrzej Turliński
Sygn. Akt XVII Ama 7/11

UZASADNIENIE
Decyzją nr (...)z dnia 20 października 2010r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznał za ograniczającą konkurencję praktykę polegającą na nadużywaniu przez Gminę MiastaO.pozycji dominującej na lokalnym rynku organizowania usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę na terenie miastaO.poprzez narzucanie uciążliwych warunków w umowach o zastępczą realizację sieci wodociągowej w postaci zapisu, iż: „po odbiorze technicznym sieci wodociągowej przezPrzedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o.wO.jej właścicielem staje się nieodpłatnie GminaO., a eksploatatoremPrzedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o.wO.”,przy równoczesnym zastrzeżeniu, iż przy zawarciu tej umowy inwestor zastępczy musi złożyć oświadczenie o odstąpieniu od roszczeń finansowych, mających na celu zwrot kosztów poniesionych nakładów na budowę przedmiotowej sieci. Jako podstawy prawne decyzji wskazano art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła powodowa Gmina, wnosząc o jej uchylenie w całości. W przypadku nie uwzględnienia tego żądania wniosła o uchylenie w części i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez zaniechanie stosowania kary pieniężnej, wstrzymanie wykonania zaskarżone decyzji oraz o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaD. G. (1), na okoliczność wykazania, iż strony umowy były informowane o trybach w jaki sposób możliwa jest budowa sieci oraz o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Powódka podniosła następujące zarzuty:
- błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowaniaart. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów(Dz.U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm. powoływanej dalej jako ustawa okik)
- niewłaściwej interpretacjiart. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
W uzasadnieniu swoich zarzutów podniosła, iż nie narzuciła uciążliwych warunków umów zawieranych ze swoimi kontrahentami. Według niej normalną praktyką prowadzenia działalności gospodarczej jest przenoszenie kosztów prowadzonej działalności na odbiorców końcowych. Ponadto z samego brzmienia ustawy o zbiorowym zaopatrywaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wynika, iż osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne mają uprawnienie, tj. mogą je przekazać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu. Tym samym możliwe jest zawarcie umowy, na podstawie której przeniesienie własności wybudowanych urządzeń nastąpi nieodpłatnie.
Pozwany wniósł o oddalenie odwołania oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaD. G. (2). Podtrzymał przy tym swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Argumentował ponadto, iż w świetleart. 227 K.p.c.powołanie na świadkaD. G. (1)jest nieuzasadnione, gdyż przedmiotem dowodu mogą być jedynie fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Okoliczność na którą świadek miał zostać przesłuchany - tj. faktu informowania inwestorów o trybach w jakich możliwa jest budowa sieci nie spełnia takiego wymogu.
Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Pismem z dnia 23 października 2006r.Spółdzielnia Mieszkaniowa (...)wO.zwróciła się do(...)z prośbą o uzgodnienie koncepcji i wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodnokanalizacyjnej projektowanychbudynków nr (...)przyul. (...)wO.(karta 57). W kolejnym piśmie z dnia 10 listopada 2006r. Spółdzielnia poinformowała, iż dla zasileniabudynku nr (...)oraz zapewnienia ochrony przeciw pożarowejbudynkom nr (...)konieczna jest budowa odcinka sieci wodociągowej, czego nie przewiduje „Wieloletni plan modernizacji i rozwoju urządzeń wodno kanalizacyjnych na lata 2005-2008”. Warunki techniczne do projektowania powyższej sieci(...)miała podać po przedłożeniu przez Spółdzielnię ww. umowy (karta 21). W związku z powyższym pismem z dnia 7 grudnia 2006r. Spółdzielnia wystąpiła do Urzędu MiastaO.Wydziału(...)z prośbą o określenie warunków budowy sieci wodno- kanalizacyjnej dlabudynków nr (...)przyul. (...)wO.(karta 13). Pismem z dnia 3 stycznia 2007r. Dyrektor(...)poinformował, iż inwestor może zrealizować budowę własnymi siłami po podpisaniu umowy o zastępczą realizację sieci wodociągowej z GminąO.oraz po złożeniu w Urzędzie Miasta, Wydziale(...)następujących dokumentów:
- oświadczenia o nieodpłatnym przekazaniu wybudowanych sieci na rzecz GminyO.,
- oświadczenia o odstąpieniu od roszczeń finansowych mających na celu zwrot kosztów poniesionych nakładów na budowę przedmiotowej sieci
- informacji o terminie rozpoczęcia prac budowlanych.
W załączeniu przekazał też Spółdzielni wzór umowy o zastępczą realizację inwestycji, której par. 3 stanowił, iż „po odbiorze technicznym sieci wodociągowej przezPrzedsiębiorstwo (...) Sp. Z o.o.wO.jej właścicielem staje się nieodpłatnie GminaO., a eksploatatoremPrzedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o.wO..(karta nr 14 i 15).
W piśmie z dnia 29 stycznia 2007r. do Prezydenta MiastaO., Spółdzielnia stwierdziła, iż domaganie się złożenia przez nią wyżej wskazanych oświadczeń jest niezgodne z przepisami ustawy z dnia 7 czerwca 2011r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków a zwłaszcza z art. 31 tej ustawy, który ma nakładać na zobowiązany do zawarcia umowy podmiot obowiązek odpłatnego przejęcia urządzeń wodno-kanalizacyjnych (Dz. U. 2006 r., Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), (karta nr 16). Spółdzielnia załączyła ponadto projekt umowy o zastępczą realizację sieci wodociągowej z Gminą, uzupełniony o zapisy mające pozostawać w zgodzie z powyżej wskazanym przepisem ustawy.
Pismem z dnia 27 marca 2007r. Dyrektor(...)potwierdził dotychczasowe stanowisko Gminy, iż po wybudowaniu sieci wodno- kanalizacyjnej inwestor może ją nieodpłatnie przekazać Gminie (karta 18). Powyższe stanowisko Gmina podtrzymywała ponadto w pismach z dnia 30 maja 2007r. oraz 19 września 2007r. (karta Nr 23 oraz 35).
W piśmie z dnia 19 lutego 2007r.(...)wskazał, iż zgodnie z jego wiedzą ponoszenie przez inwestorów zastępczych kosztów budowy sieci i przekazywanie ich nieodpłatnie na rzecz Gminy są standardowymi warunkami akceptowalnymi przez deweloperów realizujących inwestycje na terenie Gminy (karta 59). Powyższe znalazło potwierdzenie w ustaleniach poczynionych w trakcie postępowania prowadzonego przez UOKiK Delegaturę wB.. Ankietowani inwestorzy twierdzili, iż nie umożliwiono im negocjowania treści wzorca umowy o zastępczą realizację sieci wodociągowej a zaakceptowanie jej postanowień było warunkiem uzyskania zgody na realizację inwestycji (karta 446).
Gmina zaniechała stosowania kwestionowanego przez Spółdzielnię wzorca umownego w dniu 10 kwietnia 2009r., kiedy zawarła umowę o zastępczą realizację sieci wodociągowej ze Spółdzielnią, pozbawioną spornego zapisu o nieodpłatnym przekazaniu Gminie zrealizowanej inwestycji, tj. sieci wodno-kanalizacyjnej (karta 447).
W toku postępowania administracyjnego Gmina argumentowała, że nie naruszyła przepisów art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy okik, ponieważ nie narzucała uciążliwych warunków umowy o zastępczą realizację sieci wodociągowej. Wskazała, że realizacja tego rodzaju inwestycji wspólnej mogła następować w wyniku wyboru jednego z trzech wariantów realizacyjnych:
1. budowy sieci zgodnie z wieloletnim planem inwestycyjnym,
2. współfinansowania budowy sieci przez inwestora, przy uwzględnieniu wysokości środków zabezpieczonych na ten rodzaj współpracy w budżecie,
3. realizacji budowy przez inwestora i przekazanie sieci na rzecz gminy nieodpłatnie.
Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy z zeznań świadkaD. G. (2)na okoliczność, że inwestorzy byli informowani o w/w wariantach budowy. Przyjął bowiem, iż skoro przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanej decyzji był tylko trzeci z tych wariantów, to w postępowaniu sądowym ocenie pod kątem narzucania uciążliwych warunków umów podlegają tylko rozwiązania wariantu trzeciego. Istotne jest również, że w okresie objętym postępowaniem administracyjnym GminaO.stosowała trzeci wariant realizacji inwestycji powszechnie, w stosunku do każdego potencjalnego inwestora – vide odpowiedzi ankietowanych w postępowania administracyjnym inwestorów oraz tabela z uzasadnienia decyzji (K 6).
W piśmie z dnia 14 kwietnia 2010r. Gmina oświadczyła, iż odstępuje od zawierania umów o zastępczą realizację inwestycji i przystępuje do uzgadniania warunków realizacji inwestycji na gruntach gminnych ustalając z inwestorami indywidualnymi wysokość wynagrodzenia, na dowód czego przedłożyła wzór umowy nie zawierający już kwestionowanego zapisu (karta 426-428).
W piśmie z dnia 29 września 2010r. Gmina wyraziła pogląd, iż sformułowanie wart. 31 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków„mogą przekazywać odpłatnie”, jednoznacznie wskazuje na uprawnienie, a nie obowiązek inwestora odpłatnego przekazania inwestycji. Tym samym korzystanie z tego uprawnienia mogłoby być wyłączone przez czynność prawną inwestora. W związku z powyższym, Gmina argumentowała, iż w powyższej sprawie nie należy mówić o narzucaniu przez nią uciążliwych warunków umowy o zastępczą realizację sieci wodociągowej, przynoszącej jej nieuzasadnione korzyści. W jej ocenie inwestor dokonywał wyboru jednej z kilku możliwych dróg realizacji inwestycji, a dokonując samodzielnej inwestycji odciążał gminę z wydatków na budowę sieci wodociągowej. Równocześnie inwestor miał oszczędzać czas na realizacji inwestycji co miało przynosić mu wymierne korzyści materialne (karta 435-437).
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd rozważył co następuje:
Ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwalają stwierdzić, że odwołująca się GminaO.narzucała inwestorom uciążliwe warunki umów przynosząc jej nieuzasadnione korzyści i w ten sposób nadużywała posiadaną pozycję dominującą na lokalnym rynku organizowania usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę na terenie miastaO..
Sieć wodociągowaO.stanowi własność Gminy.Przedsiębiorstwo (...)używa jej tylko do świadczenia usługi zaopatrzenia w wodę.
W istocie na terenieO.Gmina ma monopol prawny na rynku organizowania określonych powyżej usług. Wchodzą one zresztą w zakres jej zadań własnych.
Na tak określonym rynku odwołująca się narzuciła kontrahentom rozwiązanie prawne realizacji inwestycji przez inwestora przewidujące nieodpłatne przekazanie wybudowanej sieci wodociągowej na jej własność.
Inwestorzy znajdowali się w sytuacji przymusowej, ponieważ nie mieli możliwości wyboru kontrahenta z uwagi na istniejący monopol sieciowy odwołującej się. W celu uzyskania przyłączenia do sieci wodociągowej musieli przyjąć warunki realizacji inwestycji przedstawione przez Gminę, które, co jest w sprawie bezsporne, nie podlegały z jej strony negocjacjom i ewentualnym ustępstwom. Dochodziło więc do bezwarunkowej akceptacji woli Gminy co do wszystkich postanowień zawieranych umów w wyniku akceptacji przedstawionego przez nią wzorca umownego.
Uciążliwość narzuconych warunków polegała na przyjęciu przez inwestorów obowiązku nieodpłatnego przekazania Gminie wybudowanych z własnych środków odcinków sieci wodociągowych. Obiektywnie rzecz biorąc na rynku konkurencyjnym za przekazanie sieci o wymiernej wartości majątkowej inwestor otrzymałby ekwiwalent w postaci środków pieniężnych. Nie jest rzeczą Prezesa UOKiK ani Sądu ustalanie proporcji świadczeń ekwiwalentnych przy rozliczeniu analizowanych umów, gdyż nie jest to potrzebne dla ustalenia ich uciążliwości. Wystarczające jest w tym zakresie ustalenie nieekwiwalentności świadczeń, a ściśle brak jakiegokolwiek ekwiwalentu dla inwestorów za powiększenie majątku Gminy.
W tym miejscu należy stwierdzić, że w sprawie nie ma zastosowaniaart. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków(Dz.U. Nr 123 poz. 858 z 2006 r. t. jedn.). Przepis ten jest umieszczony w powołanej ustawie w rozdziale 7 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe. Jego treść: „osoby które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, mogą je przekazywać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu, na warunkach określonych w umowie” wyraźnie wskazuje, że jest przepisem przejściowym, podającym wytyczne postępowania w tych stanach faktycznych, w których w dniu wejścia w życie ustawy istniały już wybudowane urządzenia wodne i kanalizacyjne. W wypadku ich przekazania gminie lub właściwemu przedsiębiorstwu przepis powyższy przesądził, że powinna to być czynność odpłatna i regulowana umową. Rację ma strona odwołująca się, że art. 31 ust. 1 ustawy nie ma zastosowania w sprawie, gdyż elementem jej stanu faktycznego jest rozliczenie inwestycji wodociągowych rozpoczynających się już po dniu wejścia w życie ustawy tj. po dniu 7 grudnia 2001 r.
Treść omawianego przepisu ma jednak ten aspekt praktyczny, że pozwala na odczytanie pożądanych zachowań inwestorów i gminy na przyszłość, to jest na pewien obyczaj handlowy dający się opisać jako przejmowanie sieci wodociągowokanalizacyjnych od inwestorów na podstawie umów, w których ustanowiono zasadę odpłatnego przejęcia urządzeń. Jak wiadomo standard odpłatności nie był przez GminęO.honorowany, Stało się niewątpliwie co do samej zasady źródłem pozyskania nieuzasadnionych korzyści pochodzących z powiększenia jej majątku kosztem zmniejszenia aktywów inwestorów - por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 14.11.2001 r. sygn. akt XVII Ama 111/10 Dz.Urz. UOKiK z 2002 r. Nr 1 poz. 46 oraz niepublikowany wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 05.07.2007 r. sygn. akt VI ACa 44/07.
Rozumowania tego nie zmienia fakt ponoszenia przez Gminę ciężarów związanych z utrzymaniem przejętego majątku, gdyż jednocześnie powiększenie sieci wodociągowej daje dochody ze sprzedaży wody.
Wszystko to dało podstawy do przyjęcia, że określone w zaskarżonej decyzji nadużycie pozycji dominującej miało miejsce. Okres naruszenia zakończył się jednak nie jak przyjęto w decyzji w dniu 10 maja 2009 r., tylko w dniu 10 kwietnia 2009 r. Jak bowiem wykazała odwołująca się w tej dacie zawarto pierwsze umowy z inwestorami, w których odstąpiono od przyjęcia inwestycji wodociągowych pod tytułem darmym. Biorąc to pod uwagę działając na podstawieart. 47931a§ 3 k.p.c.w pkt 2 wyroku zmieniono decyzję w ten sposób, że jako moment zaniechania praktyki ograniczającej konkurencję wskazano 10 kwietnia 2009 r.
Odnosząc się do odwołania w zakresie dotyczącym kary pieniężnej wymierzonej w pkt II decyzji stwierdzić należy, że nie postawiono w nim Prezesowi UOKiK konkretnych zarzutów. Pojawiły się one dopiero w stanowisku Gminy zaprezentowanym na rozprawie w dnu 22 czerwca 2012 r. (K – 51).
Pełnomocnik odwołującej się stwierdził wtedy, że w świetle obowiązujących przepisów Gmina nie jest podatnikiem podatku dochodowego osób prawnych i w związku z tym nie mieści się w definicji przychodu z definicji legalnej art. 4 ust. 1 ustawy okik.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (K 13 V.) wskazano, iż podstawą naliczenia kary jest dochód Gminy z wpływów ze źródeł dochodów określonych wart. 4 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnegoz wyłączeniem dochodu z podatków i opłat. Zdaniem pełnomocnika Gminy na tych podstawach nie można było wymierzyć jej kary, gdyż ustawa okik w art. 6 nakazuje przyjmować jako podstawę wymiaru kary przychód w rozumieniu definicji legalnej z art. 4 pkt 15 tej ustawy. Istnieje też sprzeczność w treści ustawy, konkretnie między zapisami art. 106 ust. 1 i art. 4 pkt 15 co do momentu, w którym należy przyjmować przychód przedsiębiorcy.
Z uwagi na to, że Sąd bada z urzędu podstawy prawne zaskarżonej decyzji koniecznym było, mimo spóźnionego w świetle treściart. 47914§ 2 k.p.c.zgłoszenia zarzutów odnoszących się do wymierzonej kary, zbadanie istnienia podstaw prawnych w tym zakresie.
W art. 4 pkt 15 ustawy okik wyrażona jest zasada, według której do obliczenia przychodu przedsiębiorcy należy brać pod uwagę przychód uzyskany w roku podatkowym poprzedzającym dzień wszczęcia postępowania administracyjnego. Jednak stosowanie tego przepisu jest wyłączone w zakresie chwili obliczenia przychodu z uwagi na treść art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiącego lex specjalis do art. 4 pkt 15 w odniesieniu do analizowanej kwestii. Z tego powodu Prezes UOKiK prawidłowo zastosował do praktyki ograniczającej konkurencję wymienionej w art. 9 ust. 2 pkt 6 przepis art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy dający mu prawo do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary ( a nie rok poprzedzający dzień wszczęcia postępowania), jeżeli przedsiębiorca ten naruszył zakaz określony w art. 9 ustawy.
Niezasadny okazał się również zarzut braku podstawy prawnej do wymierzenia Gminie kary pieniężnej z uwagi na zwolnienie jednostek samorządu terytorialnego z podatku dochodowego wart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych(Dz.U.2011, Nr 74, poz. 397 t. jednolity).
Bezsporne jest, że Gmina jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy okik. Wiadomo też, że ustawa ta nie przewiduje jakichkolwiek wyłączeń dla określonych rodzajów przedsiębiorców spod reżimu kar pieniężnych. Wyłączeniu temu nie mogą zatem podlegać jednostki samorządu terytorialnego tylko z tego powodu, że przepisy prawa podatkowego, a konkretnie art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zwalnia te podmioty od podatku dochodowego, od niektórych dochodów wskazanych wustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego(Dz.U. Nr 80, poz. 526 z 2010 tekst jednolity).
Jednocześnie należy zwrócić uwagę na treść art. 4 pkt 15 ustawy okik, który określa jako przychód na jej potrzeby, przychód uzyskany w roku podatkowym poprzedzającym dzień wszczęcia postępowania na podstawie ustawy, w rozumieniu obowiązujących przedsiębiorcę przepisów o podatku dochodowym. Oznacza to, że na potrzeby prawa antymonopolowego, także w odniesieniu do jednostek samorządu terytorialnego, zastosowanie mają obowiązujące je przepisy o podatku dochodowym. Dla Gminy są to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z tego powodu, że jak wyżej podano nie wszystkie jej dochody są zwolnione od podatku dochodowego.
Jak wynika z przepisu art. 7 ust. 2 tej ustawy przychodem podatnika jest dochód wraz z kosztami jego uzyskania. Dochód nie może być zatem wyższy od przychodu. W związku z tym Prezes UOKiK obliczając karę pieniężną nie od przychodu, ale od dochodu Gminy i to tylko ze źródeł dochodów określonych wart. 4 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, a więc z wyłączeniem wpływów z podatków i opłat, nie przekroczył na jej niekorzyść zasad obliczania kary i tym samym nie uchybił przepisowiart. 106 ust. 1 pkt 1w związku z art. 4 pkt 15 ustawy okik.
Nałożona na Gminę kara w kwocie 15.897 zł stanowiąca jedynie(...)kary maksymalnej za nadużycie pozycji dominującej jest karą bardzo niską, jeżeli nie symboliczną za długotrwałą praktykę eksploatacyjną w stosunku do inwestorów sieci wodociągowej. Kara ta ma zwrócić uwagę Gminy na konieczność respektowania w przyszłości wymogów wynikający przepisów ustawy okik.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku na podstawieart. 47931a§ 1 k.p.c.
W pkt 1 sentencji wyroku Sąd odrzucił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jako przedwczesny uwagi na fakt, że decyzja nie była zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c.zdanie drugieuznając, iż pozwany uległ tylko co do nieznacznej części swojego żądania.