Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 915/13
Data wyroku: 2013-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Głowacki, Agata Regulska, Joanna Żelazny

Sygn. akt. IV Ka 915/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 listopada 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Krzysztof Głowacki
Sędziowie SSO Agata Regulska (spr.)
SSO Joanna Żelazny
Protokolant   Jowita Sierańska
przy udzialeT. K.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013r.
sprawyE. K.
oskarżonego zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia –Fabrycznej
z dnia 27 maja 2013r. sygn. akt II K 1693/12

I
na podstawieart. 439 § 1 pkt 8 kpkuchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 kpkpostępowanie umarza;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej) na rzecz adwokataL. A.kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i60/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 915/13

UZASADNIENIE
E. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 26 marca 2012 r. weW.przyul. (...)na skrzyżowaniu zul. (...)użył przemocy wobec funkcjonariuszy policjiM. C. (1)iR. S.w trakcie pełnienia przez nich obowiązków służbowych, w ten sposób, że zastosował wobec nich przemoc w postaci kopania nogami w celu zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania, przy czym czynu tego dokonał mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem
tj. o czyn określony wart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2013r.. (w sprawie o sygnaturze II K 1693/12) Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej:

I
oskarżonegoE. K.uznał za winnego tego że, w dniu 26 marca 2012 r. weW.przyul. (...)na skrzyżowaniu zul. (...)użył przemocy wobec funkcjonariuszy policjiM. C. (1)iR. S.w trakcie pełnienia przez nich obowiązków służbowych, w ten sposób, że kopał ich nogami w celu zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania oraz znieważył ich słowami obraźliwymi podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dokonał mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, tj. przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoE. K.kary 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 2 (dwóch);

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuE. K.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności – w razie jej zarządzenia – okres jego zatrzymania w dniach od 26 marca 2012 roku do 27 marca 2012 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 29 ust 1 Prawa o Adwokaturzeprzyznał od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw.L. A.kwotę 972 (dziewięćset siedemdziesiąt dwa) zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu oraz dalsze 223,56 (dwieście dwadzieścia trzy i 56/100 ) zł tytułem zwrotu podatku VAT;

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżyciel publiczny na korzyść oskarżonego zarzucając wyrokowi Sądu I instancji obrazę przepisów postępowania tj. ar.t 17§1 pkt 7 kpk, polegającą na skazaniuE. K.za czyn zakwalifikowany zart. 224§2 kkiart. 226§1 kkw zw. zart. 11§2 i art. 31§2 kk, pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu i tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.
Tak formułując zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie, a skutkiem powyższego musiało być uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego w oparciu o przepisart. 17§1 pkt 7 kpk.
Zgodnie z przepisemart. 17§1 pkt 7 kpknie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone.
Okoliczności wskazywane w treści apelacji oskarżyciela publicznego potwierdziły się w toku postępowania odwoławczego. W świetle ujawnionych na rozprawie akt postępowania toczącego się uprzednio przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Fabrycznej pod sygn. akt IIK 808/12 nie można mieć wątpliwości, iżE. K.w chwili wyrokowania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji był już osobą prawomocnie skazaną za czyn tożsamy z tym, stanowiącym przedmiot tegoż postępowania. W dniu 28 marca 2013r. uznano go bowiem winnym tego, że w dniu 26 marca 2012r. weW.znieważy słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy PolicjiM. C. (2)iR. S.podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych i wymierzono mu karę 1 miesiąca pozbawienia wolności. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 5 kwietnia 2013r.
Jak wskazał to wyraźnie Sąd Najwyższy w treści wyroku z dnia 18 lutego 2009r., VKK 4/09, przez ten sam czyn rozumieć należy to samo zdarzenie faktyczne, które było już uprzednio przedmiotem osądu, bez względu na jego kwalifikację prawną czy różnice w opisie czynu, jeżeli tylko konkretne okoliczności ustalone w obu postępowaniach odnośnie identyczności przedmiotu przestępstwa, przedmiotu czynności wykonawczej, a także posiłkowo miejsca, czasu i okoliczności jego popełniania wskazują na tożsamość czynu, przy czym już np. różnice w opisie sposobu działania sprawcy nie mają tu decydującego charakteru.
Analiza obu zarzutów nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z tożsamością czynu jako zdarzenia historycznego.
Prawomocne zakończenie postępowania karnego wywiera ten skutek, że czyn rozpoznany staje się rzeczą osądzoną (res iudicata) i nie może być przedmiotem innego postępowania o to samo.
Wobec powyższego Sąd Odwoławczy uchylił zaskarżone orzeczenie i postępowanie w sprawie umorzył stosownie do przepisuart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.