Sąd Apelacyjny w Poznaniu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1334/12
Data wyroku: 2013-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Michalska-Goźdź, Hanna Hańczewska-Pawłowska, Marta Sawińska
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57, art. 61 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 1334/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska

Sędziowie:

SSA Marta Sawińska (spr.)
SSA Maria Michalska-Goźdź

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agnieszka Perkowicz

po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. w Poznaniu
sprawy z wnioskuM. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek apelacji wnioskodawczyniM. S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt VIII U 2167/11

oddala apelację

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 17 czerwca 2011 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.odmówiłM. S.przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, w rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 lutego 2011 r.
Od decyzji powyższej wnioskodawczyni odwołała się do Sądu Okręgowego w Poznaniu.
Wyrokiem z dnia 12 września 2011 r. odwołanie oddalono.

U podstaw powołanego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:
M. S.ma 55 lat, posiada wykształcenie średnie (elektromechanik), ostatnio pracowała jako pracownik magazynowy. Od dnia 25 czerwca 1999 r. pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznaną decyzja pierwszorazową z dnia 22 czerwca 1999 r. prawo do świadczenia przyznawano na dalsze okresy na mocy kolejnych decyzji pozwanego. Decyzją z 6 kwietnia 2007 r. przyznano prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 marca 2007 r. do 31 marca 2011 r.
Powołany w sprawie zespół biegłych sądowych kardiolog, neurolog i specjalista medycyny pracy rozpoznał u odwołującej zespół bólowy szyjny i lędźwiowy w wywiadzie okresowo korzeniowy u osoby ze zmianami zwyrodnieniowo – dyskopatycznymi kręgosłupa, naczyniopochodne bóle i zawroty głowy u osoby z zaznaczonym zanikiem korowo-podkorowym mózgu bez zaburzeń sfery poznawczej, nadciśnienie tętnicze, wadę wzroku w korekcji okularowej i szumy uszne w wywiadzie.
W opinii biegłych odwołująca jest zdolna do pracy . Mimo rozpoznanych schorzeń narządu ruchu ( w tym zniesienie odruchu skokowego prawego oraz osłabienie czucia po zewnętrznej stronie podudzia i na stopie prawej bez jej opadania) zachowana jest zadowalająca sprawność ruchowa, brak klinicznych wykładników dysfunkcji kręgosłupa, objawów korzeniowych i ubytkowych . Powyższe stanowi o poprawie stanu zdrowia.
Przeciwwskazaniem jest jedynie szczególnie ciężka praca fizyczna, której odwołująca nie wykonywała.
Z przyczyn kardiologicznych brak niezdolności do pracy albowiem nadciśnienie przebiega bez powikłań narządowych, ma charakter łagodny, wydolność serca jest zachowana.
Odwołująca może zarobkować jako referent w biurze, pracownik biura magazynu, w handlu narzędziami, w portierniach i recepcjach, w kontroli jakości i przy obsłudze klienta, ewentualnie z elementami pracy fizycznej lekkiej jako sprzątaczka , wiele czynności może podjąć także po szkoleniu stanowiskowym.
W tak ustalonym - na podstawie akt pozwanego oraz opinii biegłych - stanie faktycznym sąd uznał wniesione odwołania za bezzasadne.
Sąd uznał złożone dokumenty z wiarygodne wobec ich urzędowego charaktery i niezakwestionowania ich prawdziwości przez żadną ze stron postępowania.
Co do opinii biegłych sądowych sąd wskazywał na zastrzeżenia odwołującej do pierwszej ze składanych opinii, okoliczność uzupełnienia postępowania dowodowego o dowód z opinii kolejnego zespołu biegłych (w tym specjalisty medycyny pracy powołanego na wyraźny wniosek odwołującej). W toku rozprawy dokonano także odebrania od biegłych ustnych wyjaśnień złożonej opinii.
Oceniając tak zebrany materiał dowodowy sąd wskazywał ,iż złożone opinie uznał za złożone zgodnie z posiadana wiedzą fachową i przekonujące. Biegli wbrew zarzutom ubezpieczonej przeprowadzili wnikliwą analizę jej stanu zdrowia , przebiegu leczenia i rehabilitacji, diagnostyki( w tym KT głowy). Wskazali także na czyn ich zdaniem polega poprawa stanu zdrowia w stosunku do stanu z marca 2007 r.
W ocenie sądu biegli w sposób klarowny przedstawili swój tok rozumowania prowadzący do wniosków końcowych, przedstawili wyczerpującą argumentację , odnieśli się także do zarzutów odwołującej. Opinie są rzetelne i wyczerpujące , zgodne nadto z zasadami logiki.]
Sąd dał wiarę zeznaniom odwołującej wobec zbieżności wyjaśnień z treścią złożonej dokumentacji medycznej.
W tym stanie rzeczy sąd przywołał Sąd I instancji przywołał brzmienieart.57 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychstanowiący, że renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy;
2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3)niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Zgodnie z art.61 prawo do renty, które zostało wstrzymane z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.
Sąd przywołał także unormowanie art.12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 39 z 2004 r. poz.353 ze
zm.) w myśl których niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie
lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności
organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie
niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.
Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do
pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Zgodnie z art.13 przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:
1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;
2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Sąd wskazywał, że w zakresie oceny zdolności do pracy ubezpieczonej oparł swe rozstrzygnięcie w głównej mierze na opiniach powołanych do sprawy biegłych. Zostały one w uznaniu sądu sporządzone rzetelnie, w oparciu o fachową wiedzę, po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską i przeprowadzeniu samodzielnego badania . Opinie zostały logicznie, jasno i wyczerpująco uzasadnione.

Apelację od powołanego orzeczenia wywiodłaM. S., domagając się zmiany wyroku i przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia apelująca naprowadzała, że kwestionuje wypowiedzi biegłego neurologa złożone na rozprawie . Wskazywała, że zgłaszała uwagi o opadaniu prawej stopy i cierpnięcia prawej ręki. Musi brać leki i gimnastykować się. Powiększają się zmiany w pamięci, sugerowana przez biegłego medyka pracy praca sprzątaczki jest zdaniem apelującej ciężką pracą fizyczną.

Pozwany organ rentowy nie zajął wobec wniesionej apelacji żadnego stanowiska.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ApelacjaM. S.jest bezzasadna.

Na wstępie Sąd Apelacyjny wskazuje , że w pełni akceptuje ustalenia poczynione na etapie postępowania pierwszo instancyjnego przez co zbędne jest ich ponowne w tym miejscu szczegółowe przywoływanie.
Prawidłowo przywołał Sąd I instancji materialno prawne podstawy wniosku rentowegoI. D.oraz kwestionowanego odwołaniem rozstrzygnięcia.
W myślart.57 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychrenta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1)jest niezdolny do pracy;
2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3)niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Zgodnie z art.61 prawo do renty, które zostało wstrzymane z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.
Sąd przywołał także w pełni zasadnie unormowanie art.12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998
r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 39 z 2004 r. poz.353 ze zm.) w myśl których niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Zgodnie z art.13 przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:
1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;
2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Z kolei w myśl art.61 ustawy emerytalnej prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.
Całkowicie chybione są zarzuty podniesione w apelacji.
W uznaniu Sądu II instancji nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa procesowego, określającego zasady swobodnej sędziowskiej oceny materiału dowodowego ujętych wart.233 k.p.c., do tego bowiem zmierza apelująca w ramach stawianych zarzutów.
Powołano dowód z opinii biegłych sądowych specjalności odpowiednich do schorzeń ujawnionych u wnioskodawczyni. Dokonano uzupełnienia pierwotnej opinii dodatkowo o stanowisko biegłego specjalisty medycyny pracy. Sporządzono także końcową opinię łączną wszystkich biegłych. Biegli zostali dodatkowo przesłuchani na rozprawie przy umożliwieniu odwołującej zadawania im szczegółowych pytań odnośnie stanowiska ujawnionego w opiniach.
Dołączono do akt sprawy i poddano analizie biegłych całą złożoną przez odwołującą dokumentację medyczną.
W treści opinii odnotowano zgłaszane przez odwołującą dolegliwości: cierpnięcie prawej ręki, jej osłabienie. Nie odnotowano skarg na rzekome opadanie prawej stopy i nie stwierdzono powyższego w badaniu przedmiotowym . Przywołano dane diagnostyczne w całości zgodnie z przedłożoną do akt ZUS i akt sądowych dokumentacją medyczną wnioskodawczyni.
W tym stanie uznać należy zarzuty stawiane w apelacji za dowolną, niczym nie popartą polemikę z prawidłowymi ustaleniami lekarzy sądowych.
Mając na uwadze całość zaprezentowanej argumentacji orzeczono o oddaleniu apelacji jako bezzasadnej w oparciu o treśćart.385 k.p.c.

SSA Marta Sawińska SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska SSA Maria Michalska-Goźdź