Sąd Apelacyjny w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 931/12
Data wyroku: 2012-12-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesława Kuberska, Krzysztof Depczyński, Anna Beniak
Słowa kluczowe: Pozbawienie Wykonalności
Podstawa prawna: art. 840 kpc

Sygn. akt I ACa 931/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Wiesława Kuberska (spr.)

Sędziowie:

SSA Krzysztof Depczyński
SSA Anna Beniak

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jacek Raciborski

po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaM. B. (1)iM. B. (2)
przeciwko(...)Bankowi(...)z siedzibą wW.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I C 340/11.
I. zmienia zaskarżony wyrok na następujący:
„1. oddala powództwo w całości;

2. zasądza solidarnie od powodówM. B. (1)iM. B. (2)na rzecz(...)Banku(...)z siedzibą wW.kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu.”

II. zasądza solidarnie od powodówM. B. (1)iM. B. (2)na rzecz(...)Banku(...)z siedzibą wW.kwotę 7.540 (siedem tysięcy pięćset czterdzieści) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I ACa 931/12

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowyw Łodzi pozbawił wykonalności w stosunku doM. B. (1)iM. B. (2), jako dłużników solidarnych, tytuł wykonawczyw postaci prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 29 czerwca 2004 r., wydanego przez Sąd Okręgowy wW.w sprawieo sygn. akt III Nc 303/04 w części, tj. w zakresie kwoty 96.800 zł tytułem należności głównej oraz w zakresie ustawowych odsetek od w/w kwoty za okres od dnia 8 lutego 2003 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwow pozostałej części oraz orzekając w przedmiocie kosztów procesu

( wyrok – k. 194 ).
Sąd Okręgowy wydał powyższe orzeczenie na podstawie ustaleń faktycznych, z których wynika, że:
W dniu 17 grudnia 1999 r. pomiędzy(...) sp. z o.o.wW., jako leasingodawcą aM. B. (2), jako leasingobiorcą została zawarta umowa leasingu operacyjnego nr 014 - 25. Przedmiotem leasingu był ciągnik siodłowy markiV.o wartości wg faktury zakupu 115.000 zł + VAT.
W dniu 30 grudnia 1999 r. leasingodawca przekazałM. B. (2)przedmiot leasingu.
W dniu 30 grudnia 1999 r.(...) sp. z o.o.wW.powiadomiłaM. B. (2)o dokonanym przelewie wierzytelności leasingowej na(...) Bank (...)wW.i wskazała, że opłaty leasingowe należy wpłacać na rachunek dotychczasowego leasingodawcy w(...) Banku (...)wW..
W dniu 3 stycznia 2000 r. pomiędzy(...) sp. z o.o.wW., a(...) Bankiem (...)wW.zawarta została umowa przelewu wierzytelności leasingowejnr(...), przysługującej leasingodawcy z tytułu umowy leasinguz dnia 17 grudnia 1999 r. wobec leasingobiorcyM. B. (2). Leasingodawca przeniósł na(...)wierzytelność o wartości 120.615,96 zł. Tego samego dnia pomiędzy(...) sp. z o.o.wW., a(...) Bankiem (...)wW.zawarta została umowa przewłaszczenia przedmiotu leasingu w celu zabezpieczenia wierzytelności Banku z tytułu przelewu wierzytelności. Zgodnie z § 6 umowy bez pisemnej zgodyBanku (...).nie mogło dokonać zbycia lub obciążyć przedmiotu umowy przed spłatą całości wierzytelności, za wyjątkiem praw wynikających z umowy leasingu. Zgodnie z § 8 umowy w przypadku niespełnienia w terminie wymagalnej opłaty przewidzianej harmonogramem opłat określonych w umowie o przelew wierzytelności, o której mowa w § 1, Bank powiadomi pisemnie o tym fakcie leasingodawcę i po upływie 3 dni roboczych od dnia doręczenia w/w zawiadomienia staje się właścicielem przedmiotu umowy. Do czasu wydania przedmiotu umowy Bankowi zgodnie z ust. 1 leasingodawca włada w charakterze biorącego rzecz na używanie zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy, z zastrzeżeniem postanowień umowy leasingu. Zgodnie z § 11 umowy, w przypadku niespłacenia wierzytelności w terminie określonym w umowie przelewu, o której mowaw § 1 umowy,(...) sp. z o.o.zobowiązana była zwrócić (wydać) Bankowi przewłaszczone rzeczy na każdorazowe żądanie Banku.
W dniu 31 maja 2000 r. powód zdał przedmiot leasinguspółce z ograniczoną odpowiedzialnością (...)wW., ponieważ ze względu na stan techniczny, pojazd ten nie nadawał się do użytkowania. Powód odprowadził pojazd na parking tej spółki, ponieważ taką informację otrzymał z firmy leasingowej(...).
Szacunkowa wartość pojazduV. (...), będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego nr 014 - 25 wynosiła w dniu 31 maja 2000 r.96.800 zł netto (118.100 zł brutto).
Nakazem zapłaty z dnia 29 czerwca 2004 r., wydanym przez Sąd OkręgowywW.w sprawie o sygn. akt III Nc 303/04 zasądzona została solidarnie odM. B. (2)iM. B. (1)na rzeczBanku (...)wW.kwota 102.733,78 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 8 lutego 2003 r. do dnia zapłaty.
Powyższy nakaz zapłaty wydany został na podstawie weksla własnegoin blanco, wystawionego przezM. B. (2)i poręczonego przezM. B. (1)na zabezpieczenie zobowiązań wynikających z umowy leasingu operacyjnego z dnia 17 grudnia 1999 r.
W dniu 23 marca 2009 r. Komornik Sądowy przy Sądzie RejonowymwŁ.A. Z.wszczął na podstawie w/w nakazu zapłaty egzekucję z wniosku wierzyciela -(...) Banku (...)wW..
W dniu 8 lutego 2011 r.M. B. (2)iM. B. (1)złożyli oświadczenie o potrąceniu przysługującej im wobec(...)Banku Spółdzielczego (poprzednia nazwa(...) Bank (...)wW.) wierzytelności w kwocie 122.000 zł tytułem rozliczenia korzyści uzyskanych przez Bank wskutek rozwiązania przedmiotowej umowy leasingu na podstawie pkt. 6 zdanie pierwsze tej umowy przed umówionym pierwotnie terminem, na jaki umowa została zawarta, z powodu nienaprawialnej wady fabrycznej ciągnika zwróconego leasingodawcy w dniu 31 maja 2000 r.i przyjętego w imieniu leasingodawcy przez upoważnioną przez niegofirmę (...) sp. z o.o., z wierzytelnością(...)Banku(...)w kwocie 102.733,78 zł, wynikającą z nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 29 czerwca 2004 r. wydanego w sprawie o sygn. aktIII Nc 303/04 przez Sąd Okręgowy wW.. Powodowie wskazali, że stosownie do treściart. 499 k.c.potrącenie stało się możliwe już w dniu31 maja 2000 r., w związku z czym oświadczenie o potrąceniu ma moc wsteczną począwszy od tej daty.
Oświadczenie o potrąceniu zostało doręczone pozwanemu w dniu 14 lutego 2011 r.
Pismem z dnia 23 lutego 2011 r.(...)Bank(...)poinformował powodów, że uważa ich oświadczenie o potrąceniu za prawnie bezskuteczne, jako pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Pozwany stwierdził, że potrącona wierzytelność w kwocie 122.000 zł nigdy nie przysługiwała powodom wobec Banku. Pozwany stwierdził ponadto, że przedmiotowa wierzytelność mogła zostać przedstawiona do potrąceniaz wierzytelnością Banku dopiero z chwilą uprawomocnienia się nakazu zapłaty Sądu Okręgowego wW.i uległa przedawnieniu jeszcze przed wytoczeniem powództwa przez Bank w sprawie o sygn. akt III Nc 303/04.
W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie zachodziły przesłanki do częściowego pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności, tj. w zakresie kwoty 96.800 zł tytułem należności głównej oraz w zakresie odsetek ustawowych od tej kwoty za okres od dnia 8 lutego 2003 r. do dnia zapłaty. Skuteczne okazało się bowiem oświadczenie o potrąceniu wierzytelności, złożone przez powodów w dniu 8 lutego 2011 r. Powodom przysługiwała wobec pozwanego wierzytelność, wynikająca ze zwrotu przez powoda przedmiotu leasingu, równa jego wartości netto w dacie zwrotu (96.800 zł). Stanowi ona bowiem korzyść uzyskaną przez pozwanego, ponieważ jeżeli Bank zbyłby pojazd, uzyskałby korzyść właśnie w postaci jego wartości netto (bez podatku VAT, który musiałby odprowadzić).
Przedmiotowa umowa leasingu chociaż została zawarta przed wejściemw życie zmian dokodeksu cywilnegowprowadzających umowę leasingu jako umowę nazwaną, zgodny zamiar stron i cel zawartej umowy leasingu, polegającej na korzystaniu przez leasingobiorcę z pojazdu za wynagrodzeniem, uzasadnił zastosowanie w niniejszej sprawie zasady uregulowanej obecnie wart. 70915k.c.
Za bezzasadny należało uznać zarzut pozwanego, że przekazanie przedmiotu leasingu nastąpiło na rzecz osoby trzeciej bez woli i wiedzy Banku oraz wbrew postanowieniom umowy przelewu wierzytelności leasingowej, skoro powód nie został zobowiązany do przekazania pojazdu Bankowi, oraz ze względu na to, że sam leasingodawca wskazał mu firmę, której ma zdać samochód.
Niezasadny był też zarzut niemożności dokonania potrącenia z uwagi na przedawnienie wierzytelności powodów. Potrącenie stało się bowiem możliwe od kiedy wierzytelność pozwanego była wymagalna, czyli od 8 lutego 2003 r. Zatem, w momencie, gdy potrącenie stało się możliwe, wierzytelność powodów z tytułu korzyści uzyskanych przez pozwanego w związku ze zwrotem pojazdu, nie była jeszcze przedawniona. Zwrot pojazdu nastąpił31 maja 2000 r., więc wierzytelność powodów z tego tytułu przedawniłaby się dopiero z datą 31 maja 2003 r.

( uzasadnienie zaskarżonego wyroku – 195 – 201 ).

Apelację od powyższego wyroku wywiódł pozwany, zaskarżając gow zakresie pkt. 1, 3 i 4 i zarzucając:

1
obrazęart. 233 § 1 k.p.c.poprzez naruszenie ustanowionej w nim zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy, w następstwie wadliwego ustalenia, że:

-

pozwany w wyniku zwrotu przedmiotu leasingu w postaci ciągnika siodłowego(...)odniósł podlegającą potrąceniu korzyść w wysokości równowartości zwróconego przez powoda na rzecz osoby trzeciej pojazdu,

będący przedmiotem leasingu pojazd(...)został uszkodzony w sposób nienaprawialny, co jest sprzeczne z opinią biegłego sądowego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku;

2
naruszenieart. 840 § 1 pkt. 2 k.p.c.iart. 498 k.c.poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w następstwie wadliwego ustalenia, że powodom przysługiwała wobec pozwanego Banku wierzytelność równa kwocie uzyskanych korzyści wynikających z przedterminowego rozwiązania umowy leasingu w wysokości wartości zwróconego pojazdu, którą to wierzytelność powodowie mogli potrącić z wierzytelnością pozwanego, wynikającą z prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 29 czerwca 2004 r., wydanego przez Sąd OkręgowywW.w sprawie o sygn. akt III Nc 303/04, podczas gdy powodom nie przysługiwała wobec Banku powyższa wierzytelność orazw następstwie błędnego przyjęcia, że jest możliwe podniesienie w ramach powództwa przeciwegzekucyjnego zarzutu potrącenia, z którego strona powodowa mogła skorzystać w toku postępowania rozpoznawczegow w/w sprawie Sądu Okręgowego;

3
naruszenieart. 70915k.c.poprzez zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego sprzed daty jego wejścia w życie oraz dokonanie jego wadliwej subsumpcji do stanu faktycznego nieobjętego treścią powołanego przepisu, w sposób sprzeczny z postanowieniami obowiązującej umowy leasingu;

4
naruszenieart. 65 § 2 k.c.w związku z postanowieniami umowy leasingu, zawartymi w załączniku nr 1 do tej umowy (tj. ogólnymi warunkami umowy leasingu operacyjnego) w następstwie wadliwej wykładni postanowień umowy leasingu poprzez błędne ustalenie, jakoby leasingodawca i pozwany ponosili odpowiedzialność za wybór i stan przedmiotu leasingu orazart. 65 § 2 k.c.w związku z § 8 ust. 1 umowy przewłaszczenia poprzez przyjęcie, że pozwany Bank miał obowiązek dokonania przewłaszczenia przedmiotu leasingu ze skutkiem rozporządzającym;

5
naruszenieart. 118 k.c.w zw. zart. 502 k.c.poprzez uznanie za dopuszczalne potrącenia wierzytelności przedawnionej, tj. wierzytelności powodów opisanej w oświadczeniu o potrąceniu z dnia 8 lutego 2011 r.,z wierzytelnością pozwanego wynikającą z prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Okręgowego wW..

W następstwie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie solidarnie od powodów kosztów postępowania za obie instancje

( apelacja – k. 208 – 214 ).
W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych

( odpowiedź na apelację – k. 223 – 227 ).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna.
Pomimo podniesienia w apelacji licznych zarzutów dotyczących obrazy prawa materialnego, w pierwszej kolejności zostanie omówiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż wnioski w tym zakresie determinują kierunek dalszych rozważań, skoro prawidłowość zastosowania norm prawa materialnego może być badana jedynie na gruncie niekwestionowanych ustaleń faktycznych.
Zgodzić się należy ze skarżącym, że ustalenia faktyczne w aspekcie uzyskania przez niego korzyści wynikającej ze zwrócenia przez powoda na rzecz osoby trzeciej pojazdu, będącego przedmiotem umowy leasingu z dnia 17 grudnia 1999 r. oraz przyjęcia, iż pojazd ten był uszkodzony w sposób nienaprawialny, stoją w opozycji do wymogów płynących zart. 233 § 1 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem sąd zobowiązany jest dokonać kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przy jednoczesnym uwzględnieniu kryteriów wiarygodności i mocy dowodowej zebranych dowodów. Tymczasem przekonanie Sądu Okręgowego co do znaczenia przede wszystkim dowodów z zeznań powodów oraz opinii biegłego na powyższe okoliczności nie świadczy o dokonaniu prawidłowej ich oceny, nie uchybiającej wymogom logicznego rozumowania.
Stąd wniosek Sądu, że pozwany uzyskał korzyść równoznacznąz wartością przedmiotu umowy leasingu jest błędny. Powodowie nie przedstawili bowiem żadnego dowodu, wskazującego na to, że zwrócili pozwanemu przedmiotowy pojazd. Materiał dowodowy zebrany w sprawie prowadzi wręcz do wniosku przeciwnego, skoro samochód został zdanyw dniu 31 maja 2000 r.spółce (...), wskazanej przez leasingodawcę(...), który w tym czasie nie był wierzycielem. Powodowie mieli tego świadomość, bowiem już w dniu 30 grudnia 1999 r. zostali zawiadomienio przelewie wierzytelności przysługującej leasingodawcy z mocy umowy zawartej w dniu 17 grudnia 1999 r. Mając zatem wiedzę, że wierzytelność przeszła na(...) Bank (...)wW., powinni wszelkich czynności dokonywać wobec aktualnego wierzyciela i jego informowaćo dostrzeżonych wadach nabytego pojazdu, czy ustalać warunki rozwiązania umowy, łącznie z kwestią zwrotu pojazdu. Przekazując przedmiotowy samochód podmiotowi nieuprawnionemu, powodowie nie mieli podstaw byz tej okoliczności wywodzić istnienie wierzytelności przysługującej im wobec pozwanego.
Wniosku tego nie zmienia przy tym treść umowy przewłaszczenia, zawartej przez leasingodawcę ze(...) Bankiem (...)wW.. Wprawdzie § 8 ust. 1 w zw. z § 11 umowy normował sytuację przejęcia pojazdu na własność przez pozwanego, stanowiąc o obowiązku jego zwrotu przez leasingodawcę, ale zwrot ten uzależniał od żądania Banku,z którym mógł on wystąpić dopiero w razie niespłacenia w terminie opłaty leasingowej. Sąd Okręgowy przyjmując, że nastąpił zwrot przedmiotowego pojazdu, generujący wierzytelność po stronie powodów, pominął okoliczności sprawy, z których wynika przede wszystkim, że powodowie nie oddali pojazdu pozwanemu oraz że pozwany nie został w ogóle zawiadomionyo zwrocie pojazdu na rzecz leasingodawcy i jego przyczynach. Z tych wszystkich względów uznać należy, że pozwany wobec braku wiedzyo czynnościach dokonywanych przez powoda z leasingodawcą i niemożności wyrażenia na nie zgody, nie wystąpił z żądaniem zwrotu pojazdu do leasingodawcy, choć niewątpliwie leżało to w jego interesie. Niemniej jednak nie miał obowiązku zgłoszenia takiego żądania. Samo zaś założenie, że uzyskał on korzyść w postaci wartości pojazdu uznać należy za nieuzasadnione w świetle poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń,a zwłaszcza braku żądania wydania pojazdu Bankowi.
Wątpliwości budzi nadto skuteczność samego rozwiązania umowy leasingu z mocy postanowień zamieszczonych w punkcie 6 ogólnych warunków umowy leasingu. Przedterminowe rozwiązanie tej umowy uzależnione było bowiem m.in. od wystąpienia nienaprawialnego uszkodzenia przedmiotu leasingu. Na okoliczność zaistnienia takiego uszkodzenia pojazdu Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłegoz zakresu wyceny, naprawy i eksploatacji pojazdów mechanicznych oraz przesłuchał powoda. Zeznania powoda nie mogą jednak uchodzić za przekonujące, by uznać że udowodniona została okoliczność wystąpienia takich problemów technicznych pojazdu, które uniemożliwiały jego dalszą eksploatację. Powód twierdził bowiem, że nabył pojazd używany, wyprodukowany w 1999 r. i że po kliku miesiącach jego użytkowania, wystąpiła konieczność zwrotu pojazdu, gdyż był uszkodzony w sposób nienaprawialny, a przecież sam dokonywał wyboru pojazdu, co wynikaz pkt. 2 ogólnych warunków umowy. Miał również świadomość, że pojazd był używany i ewentualne jego wady nie pozostają w zasięgu odpowiedzialności leasingodawcy, chcąc natomiast rozwiązać umowę leasingu wiedział, że musi wykazać uszkodzenia nienaprawialne.
Sporządzona przez biegłego na tę okoliczność opinia nie stanowi miarodajnego dowodu, wskazującego że tego rodzaju uszkodzenie wystąpiło, czego przyczyną jest przede wszystkim brak w aktach niniejszej sprawy informacji dotyczących stanu pojazdu. Biegły w swej opinii oparł się głównie na protokole przejęcia pojazdu przezspółkę (...), nie dysponując zdjęciami pojazdu, szczegółowym jego opisem, czy dotyczącą go dokumentacjąw postaci dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, faktury zakupu itp., na co wprost wskazał. Ponadto opinię sporządzał po ponad 11 latach od oddania pojazdu leasingodawcy bez możliwości bezpośredniego zbadania jego obecnego stanu technicznego. Mimo wszystko biegły wyprowadził na podstawie szczątkowych informacji wniosek, że szacunkowe uszkodzenie silnika pojazdu wynosi ok. 50%, sama zaś wartość samochodu opiewa na kwotę 96.800 zł. Nie sposób jest zatem przyjąć, że wady techniczne pojazdu stanowiącego przedmiot umowy uzasadniać mogły jej rozwiązanie w trybie postanowień pkt. 6 OWU. Zasady logicznego rozumowania nie pozwalają bowiem przyjąć, że 50% uszkodzenie silnika pojazdu równoznaczne jestz wystąpieniem nienaprawialnych wad, tym bardziej że w ocenie biegłego nie spowodowały one znacznego obniżenia wartości całego samochodu.
Niemniej jednak, gdyby nawet doszło do przyjęcia, że wystąpiło nienaprawialne uszkodzenie pojazdu, a brak jest tylko dokumentacji, wspierającej twierdzenia powodów w tym zakresie, winni oni wykazać, że przekazali rzeczony pojazd pozwanemu. Dopiero wówczas powstała by po ich stronie wierzytelność, mogąca podlegać potrąceniu z wierzytelnością pozwanego, wynikającą z nakazu zapłaty z dnia 29 czerwca 2004 r. Ze względu na to, że materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na nabycie przez pozwanego korzyści odpowiadającej wartości pojazdu, gdyż pojazd ten nie został mu przekazany, a zatem po stronie powodów nie powstała zgłaszana przez nich wierzytelność, analizowanie dalszych przesłanek dopuszczalności potrącenia, regulowanychart. 498 i nast. k.c.jest bezprzedmiotowe. Nie został bowiem spełniony podstawowy wymóg potrącenia, tj. istnienie dwóch wierzytelności wzajemnych. Tym samym nie ma znaczenia badanie dopuszczalności podniesienia dopiero w powództwie przeciwegzekucyjnym zarzutu potrącenia i możliwości wystąpienia z tym zarzutem już na wcześniejszym etapie postępowania, w którym powstawał tytuł egzekucyjny.
W konsekwencji podkreślenia wymaga, że w sprawie nie wystąpiły podstawy pozwalające pozbawić tytuł wykonawczy wykonalności w oparciuoart. 840 § 1 pkt. 2 k.p.c.
Zważyć nadto należy, że nieuzasadnione było zastosowanie przez Sąd Okręgowyart. 70915k.c., gdyż przepis ten nie obowiązywał w dacie zawierania umowy leasingu, a nadto nie odnosił się do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Z tych powodów nie mógł być stosowany nawet przez analogię. Reguluje on bowiem sytuację rozwiązania umowy leasingu przez finansującego na skutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność korzystający oraz daje prawo finansującemu do żądania zapłaty wszystkich niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek zapłaty rat przed umówionym terminem i rozwiania umowy leasingu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem subsumcji był stan faktyczny skoncentrowany wokół rozwiązania umowy przez leasingobiorcę ( korzystającego ). Co za tym idzie Sąd Okręgowy powinien zbadać, zgodnie z wymogamiart. 65 § 2 k.c., zamiar stron i cel przedmiotowej umowy leasingu, uwzględniając jej treść, choć była to w dacie jej zawarcia umowa nienazwana, zamiast odwoływać się do później wprowadzonych dokodeksu cywilnegoprzepisów, nie mających zastosowania w sprawie, dokonując przy tym niewłaściwego ich wyboru.
Czyniąc jedynie hipotetyczne odniesienie do podniesionej w apelacji kwestii niedopuszczalności potrącenia z uwagi na przedawnienie wierzytelności powodów i przyjmując wyłącznie dla celów rozważenia ostatniego ze wskazanych w apelacji zarzutów, że powodom przysługiwała wierzytelność w stosunku do pozwanego, zgodzić się należy z Sądem Okręgowym, że do przedawnienia tego nie doszło. Zgodnie bowiemzart. 499 k.c.oświadczenie o potrąceniu ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe, a więc od chwili, gdy powstały dwie wierzytelności wymagalne, nadające się do potrącenia. Wierzytelność Banku w stosunku do powodów stała się wymagalna z datą wypełnienia weksla,tj. z dniem 7 lutego 2003 r., natomiast wierzytelność powodów z dniem oddania pojazdu – 31 maja 2000 r. Uwzględniając trzyletni termin przedawnienia wierzytelności powodów, do przedawnienia tej wierzytelności doszłoby w dniu 31 maja 2003 r., czyli po dniu 7 lutego 2003 r., w którym potrącenie było możliwe. Co za tym idzie, chociaż obecnie wierzytelność powodów jest przedawniona, w chwili, gdy potrącenie stało się możliwe, jej przedawnienie jeszcze nie nastąpiło. Sąd Okręgowy nie naruszył zatemart. 118 k.c.w zw. zart. 502 k.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, działając na podstawieart. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo w całości oraz w związku z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, zasądził solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 3.617 tytułem zwrotu kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego wskazane w§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c., zasadzając solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 7.540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika powoda, wskazane w§ 6 pkt 6w zw. z§ 13 ust. 1 pkt 2in principiorozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz opłata sądowa od apelacji, obliczona stosowanie doart. 3 ust. 2 pkt 2w zw. zart. 13 ust. 1 ustawyz dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych( Dz. U. 2010, Nr 90, poz. 594 ze zm. ).