Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 569/13
Data wyroku: 2013-07-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 569/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lipca 2013 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym

w składzie:Przewodniczący: SSOWłodzimierz Śpiewla – spr.
Sędziowie: SOEwa Bogusz - Patyra
SOElżbieta Daniluk

Protokolant:prot. Katarzyna Zabielska

po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 roku
sprawyH. W.oskarżonej zart. 157 § 1 k.k.i in.
iB. P.oskarżonej zart. 217 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę i pełnomocnikaH. W.
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II K 985/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza odH. W.za postępowanie odwoławcze na rzecz Skarbu Państwa 80 (osiemdziesiąt) złotych opłaty, a na rzeczB. P.1.500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz obciąża ją wydatkami tego postępowania.

XI Ka 569/13

UZASADNIENIE
H. W.została oskarżona o to, że:
I. w dniu 22 czerwca 2012 roku w miejscowościP., gm.M.województwa(...), pobiłaB. P.rękami, szarpała za włosy, szarpała i popychała powodując obrażenia ciała które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu pokrzywdzonej na okres poniżej dni siedmiu tj. o czyn zart. 157 § 2 kk;
II. w miejscu i czasie jak w pkt I znieważyłaB. P.słowami wulgarnymi i pomówiła ją o niemoralne prowadzenie się tj. o czyn zart. 212 § 1 kkiart. 216 § 1 kk.
B. P.została oskarżona o to, że w dniu 22 czerwca 2012 roku w miejscowościP.gm.M.województwa(...)rzuciła dużą latarką uderzając nią w kolanoH. W., powodując powstanie bólu i siniaka w tym miejscu, czym naruszyła jej nietykalność cielesną tj. o czyn zart. 217 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z dnia 14 marca 2013 rokuH. W.uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów I i II skazał ją: za czyn I z mocyart. 157 § 2 kkna karę 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych a za czyn II w oparciu o powołane wyżej zbiegające się przepisy, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 212 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkna karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych; na zasadzieart. 85 kk,art. 86 § 1 i 2 kkorzeczone w ten sposób kary połączył i jako łączną wymierzyłH. W.80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych; w oparciu oart. 46 § 1 kktytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę orzekł wobec oskarżonejH. W.na rzeczB. P.kwotę 500 (pięćset) złotych;B. P.uniewinnił od dokonania zarzucanego jej czynu III a kosztami w tej części obciążył oskarżycielkęH. W.; zasądził od oskarżonejH. W.na rzecz Skarbu Państwa 80 złotych opłaty, na rzecz oskarżycielkiB. P.2 300 (dwa tysiące trzysta) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu.

Apelacje od powyższego wyroku wniósł obrońca i pełnomocnikH. W..
Powyższy wyrok zaskarżył w całości na korzyść oskarżonejH. W.i na niekorzyśćB. P..
Wyrokowi zarzucił:
1) mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowaniamianowicieart. 424 § l pkt l k.p.k.poprzez niekonsekwentne przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, iż wyjaśnieniaH. W.nie zasługują na wiarę, gdyż są nielogiczne i stanowią jedynie sposób jej obrony (k. 3 wers 10 i następne) by oceniając zeznaniaW. N.orazR. A.odwołać się do tych wyjaśnień,
2) mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania karnego, a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie procesu, a oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach działających jedynie na niekorzyśćH. W., w tym przede wszystkim poprzez:
- oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych z materiałem dowodowym zaprezentowanym przez obronę wyjaśnieniachB. P., która pozostaje w konflikcie zH. W.z powodu związku intymnego z jej mężemZ. W.oraz z uwagi na okoliczność, iż w chwili zdarzenia była nietrzeźwa, w zakresie w jakim wskazała, iż została pobita przezH. W., żeH. W.wyzywała ją i poniżała słowami obraźliwymi w obecności policjantów;

-

oparcie rozstrzygnięcia na stronniczych zeznaniachZ. W., pomimo, iż jest on skonfliktowany z żoną, z powodu łączących go zB. P.intymnych stosunków oraz ze względu na to, iż w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości,

oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych ze sobą zeznaniachM. P.(k.31 v) oraz będącej z nim w konkubinacieM. M.(k. 47 v) w zakresie, w którym mieli uczestniczyć w zdarzeniu z dnia 22 czerwca 2012 r., z uwagi na fakt, iżM. P.zeznał, iż do domu przyszedł sam, a ponadto podał, iż poszedł spać, natomiastM. M.zeznała, iż po przyjściu do domu rodziców zM. P.wspólnie oglądali mecz,

uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńH. W., z tego powodu, iż są nielogiczne, podczas gdy są one konsekwentne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym przedstawionym przez nią, a sama oskarżona w trakcie zdarzenia była trzeźwa,

nieprawidłową interpretację zeznańM. I.(k. 31), poprzez nie wzięcie pod uwagę okoliczności wynikających z jej zeznań, które działały na korzyśćH. W., choćby w zakresie, iż w czasie zdarzeniaB.P.miała latarkę, a pod polarem była w samym staniku; - nieprawidłową interpretację zeznań policjantówI. M.iM. J., poprzez przyjęcie, iż w chwili interwencjiH. W.przy policjantach kierowała wobecB. P.słowa uważane za obelżywe i poniżała ją, gdy tymczasem z ich zeznań okoliczność ta w żaden sposób nie wynika, a także w zakresie przyjęcia, iżH. W.nie okazywała im swoich obrażeń, gdy tymczasem o tym fakcie policjanci nie pamiętali co nie znaczy, że on nie wystąpił,

- nie wzięcie pod uwagę zeznańM. K.orazH. M., z których jednoznacznie wynika, iż pomiędzy stronami istnieje konflikt spowodowany nieodpowiednim zachowaniemZ. W.wobec swojej żony, w tym nadużywaniem przez niego alkoholu i kontaktami zP.,
- uznanie za niewiarygodne zeznańA. S., która co istotne widziała część zdarzenia oraz słyszała je, pomimo, iż zeznania te korespondowały bezpośrednio z wyjaśnieniamiH. W., z których wynika, iżH. W.nie kierowała słów obelżywych wobecB. P., natomiastB. P.iZ. W.kierowali obelgi, wyzwiska i groźby w stosunku do niej, zaś pomiędzyZ. W.iB. P.istnieje długoletni romans będący przyczyną konfliktu między małżonkami oraz stronami niniejszego postępowania;

-

uznanie za niewiarygodne zeznańW. N.iR. A., pomimo, iż ich zeznania bezpośrednio korespondowały z wyjaśnieniamiH. W., w szczególności w zakresie obrażeń jakich doznała ona na skutek uderzenia jej w kolano przezB. P.,

-oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie zaświadczenia lekarskiego wydanym dopiero 3 dni po zdarzeniu przezM. O.odnośnie obrażeń jakich doznałaB. P.pomimo, iż wydająca zaświadczenie nie jest chirurgiem czy medykiem sądowym, a jedynie lekarzem pediatrą specjalistą medycyny rodzinnej, oraz na sprzecznej z nim karty leczeniaB. P.z dnia 23 czerwca 2012 r., czyli 18 godzin po zdarzeniu, choćby w zakresie stwierdzenia, iż uB. P.występuje w niewielkim stopniu ograniczenie ruchomości szyi
-oparcie rozstrzygnięcia na w/w dokumentach lekarskich sprzecznych z wnioskami wynikającymi z opinii biegłegoR. P.w zakresie obrażeńB. P.jakich rzekomo doznała pomimo, że sam biegły w opinii wskazał, iż stwierdzono u niej jedynie tkliwość głowy i karku z niewielkim ograniczeniem ruchomości i otarcia szyi i żuchwy po stronie lewej.
3) mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 167 k.p.k.,201 k.p.k.iart. 366 § l k.p.k.poprzez:
- oddalenie wniosku dowodowego obrońcyH. W.o zażądanie SP ZOZ wM.pełnej dokumentacji medycznej leczeniaB. P.celem ustalenia, czy ograniczona ruchomość nie występowała u niej przed dniem zdarzenia, tj. przed dniem 22 czerwca 2012 r.;
- oddalenie wniosku dowodowego obrońcyH. W.o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza sądowego odnośnie kwalifikacji i powstania mechanizmu obrażeń uB. P.a oparcie rozstrzygnięcia na niepełnej oraz częściowo sprzecznej z materiałem dowodowym opinii lekarzaR.P., która nie uwzględniała, iż w karcie leczeniaB. P.z dnia 23 czerwca 2012 r., czyli 18 godzin po zdarzeniu nie ma zapisu o niewielkim stopniu ograniczenia ruchomości.
III. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radzyniu Podlaskim ewentualnie o zmianę wyroku, poprzez uniewinnienieH. W.od dokonania zarzuconego jej czynów I i II i obciążenie w tej części kosztami oskarżycielki posiłkowejB. P.oraz uznanieB. P.za winną popełnienia zarzuconego jej czynu III i zasądzenie od oskarżonejB. P.na rzeczH. W.zwrotu poniesionych kosztów procesu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniesiona apelacja, jako oczywiście bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie wykazała, by Sąd Rejonowy procedując w sprawie, dopuścił się obrazy przepisów postępowania, w tym także tych, o których mowa w apelacji, bądź popełnił inne uchybienia takiego rodzaju, że dyskwalifikowałyby one trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wnikliwie i rzetelnie, a poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i wyprowadzone wnioski znajdujące swoją konkretyzację w dyspozytywnej części wyroku, są konsekwencją kompleksowej oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Ocena dowodów dokonana została z uwzględnieniem reguł, o jakich mowa wart. 4, 7 i 410 kpk, a więc jest wszechstronna, obiektywna oraz poprawna pod względem logicznym i faktycznym.
Tok rozumowania Sądu został zaprezentowany w pisemnych motywach wyroku, które odpowiadają wszystkim wymogomart. 424 kpk, w szczególności wskazują które dowody i dlaczego zostały obdarzone wiarą, a którym i z jakich przyczyn ten walor został odmówiony.
Wywody skarżącego mają charakter wyłącznie polemiczny, sprowadzają się bowiem do prostego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów. Rzecz jest jednak w tym, że zabieg ten faktycznie nie wykazuje wadliwości zapadłego rozstrzygnięcia, i jako taki, musi pozostać bezskuteczny.
Odnosząc się w kolejności do zarzutów apelacji należy stwierdzić, iż uznanie jakiegoś dowodu ( w tym przypadku wyjaśnieńH. W.) za niewiarygodny nie wyklucza możliwości zestawiania go z innymi dowodami, a wręcz przeciwnie ocenie sądu podlega całokształt zebranych w sprawie dowodów, a zatem ich konfrontacja jest konieczna. Podobnie jest dopuszczalne, a nawet konieczne oparcie ustaleń na dowodach uznanych za wiarygodne, chociażby były one sprzeczne z dowodami przedstawionymi przez obronę, o ile wiarygodność tych ostatnich została skutecznie podważona (co też miało miejsce w niniejszej sprawie ).
Chybiony jest także jest zarzut oparty na autorytatywnym stwierdzeniu skarżącego, że zeznaniaZ. W.są stronnicze, gdyż istnienie konfliktu między nim, a żoną samo przez się o takim wniosku nie przesądza. Zresztą skarżący domagając się uwzględnienia tego argumentu nie przejawia zainteresowania by takie samo kryterium zastosować do wyjaśnieńH. W.. Tak samo okoliczność, żeH. W.w trakcie zajścia była trzeźwa nie umacnia wiarygodności jej wyjaśnień, ponieważ ta okoliczność pozostaje bez związku z prawdomównością.
Wbrew twierdzeniom obrońcy sąd poczynił ustalenia odnośnie konfliktu między stronami i nie pominął przy tym żadnych dowodów.
Sąd nie pominął też zeznańA. S., jednakże słusznie stwierdził, że była ona świadkiem jedynie końcowego fragmentu zdarzenia, co nie pozwoliło oprzeć na jej relacji odtworzenia go w całości.
ŚwiadkowieW. N.iR. A.nie potwierdzili przebiegu zdarzenia jak twierdzi skarżący, lecz przedstawili treść relacjiH. W.z przebiegu zajścia, co dowodzi jedynie, że taki przebieg wypadkówH. W.przedstawiała.
Nie jest także trafne kwestionowanie dokumentacji lekarskiej i opartej na niej opinii biegłego, albowiem brak jest podstaw do podważenia oceny tych dowodów przez sąd, a apelacja nie zawiera argumentów, które mogłyby taką podstawę stanowić.
Odnosząc się zaś do zarzutu obrazyart. 4 kpktrzeba stwierdzić, że jest on całkowicie chybiony. Wynikający z tego przepisu obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, jest wyrazem ustawowego postulatu, by ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie (art. 2 § 2 kpk). W postępowaniu sądowym jest to osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu orzekającego jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału – po prawidłowym ujawnieniu go w procesie – stanie się następnie przedmiotem rozważań tegoż sądu zgodnie zart. 410 kpki424 kpk. Odwoławcza kontrola prawidłowości zaskarżonego orzeczenia nie dała podstaw do stwierdzenia, by Sąd I instancji uchybił tym wymogom, a skarżący stawiając zarzut obrazyart. 4 kpknie wskazał na czym konkretnie to uchybienie miałoby polegać.
Tak więc pomimo zgłoszenia w apelacji szeregu szczegółowych zastrzeżeń do wywodu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należało je uznać za chybione, gdyż opierają się one jedynie na korzystnych dlaH. W.dowodach z pominięciem dowodów przeciwnych.
Zaskarżony wyrok także w części dotyczącej kary jest prawidłowy.
Sąd Rejonowy, orzekając o karze, miał w polu widzenia wszystkie dyrektywy jej wymiaru wynikające zart. 53 § 1 i 2 kki w prawidłowy sposób je zastosował. W świetle ustalonych okoliczności przestępstwa, wymierzona kara nie może być uznana za surową w stopniu rażącym.
Z tych wszystkich powodów, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zostało wydane na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 kpkorazart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223, z późn. zm.).