Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 2280/12
Data wyroku: 2013-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Kolonko, Maria Małek-Bujak, Wojciech Bzibziak
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 50 a ust. 1 i art. 50 e

Sygn. akt III AUa 2280/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 sierpnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w KatowicachIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Maria Małek - Bujak (spr.)

Sędziowie

SSA Wojciech Bzibziak
SSA Alicja Kolonko

Protokolant

Agnieszka Turczyńska

Przy udziale –
po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaJ. P.(J. P.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji ubezpieczonegoJ. P.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach
z dnia 24 września 2012r. sygn. akt X U 1915/12

oddala apelację.

/-/ SSA W.Bzibziak /-/ SSA M.Małek-Bujak /-/ SSA A.Kolonko

Sędzia Przewodniczący Sędzia

Sygn. akt III AUa 2280/12

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 29 czerwca 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwC.odmówił ubezpieczonemuJ. P.prawa do górniczej emerytury, bowiem nie udowodnił on okresu pracy górniczej wynoszącego 25 lat. Na dzień złożenia wniosku odwołujący udokumentował łącznie 11 lat, 4 miesiące i 7 dni pracy górniczeji równorzędnej.
Od powyższej decyzji odwołał się ubezpieczony, wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do górniczej emerytury. Podniósł, iż w 1992r. uległ wypadkowi na kopalnii w związku z tym nie mógł wypracować większego stażu pracy górniczej. Gdyby nie wypadek - wskazał w odwołaniu - to przepracowałby wymagane 25 lat pracy

Wyrokiem z dnia 24 września 2012r. (sygn. akt XU 1915/12) Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił odwołanie.

Bezspornym jest, że na dzień złożenia wniosku ubezpieczony wykazał 11 lat,4 miesiące i 7 dni pracy górniczej i równorzędnej z pracą górniczą. Nie udowodnił wymaganego i określonego w w/w przepisie 25-letniego okresu pracy górniczeji równorzędnej z pracą górniczą. Sąd Okręgowy podkreślił, że okres pobierania renty wypadkowej nie jest zaliczany ani do okresu pracy górniczej, ani pracy równorzędnej z pracą górniczą.
Powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 50 a ust. 1 ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U z 2009r. nr 153, poz. 1227), którego treść przytoczył, wywiódł, że emerytura przysługuje wyłącznie osobom, które przepracowały 25 lat pracy górniczej, a nie takim, które nie miały możliwości takiego okresu wypracować,a zatem w ustalonym stanie faktycznym, brak jest podstaw do przyznania prawa do emerytury górniczej.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik ubezpieczonego.

Zarzucił obrazę prawa materialnego w postaciart. 50 a ust. 1 ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, albowiem stan faktyczny wyczerpuje zapisart. 50 e ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U.2009 nr 153 poz. 1227) i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i ustalenie, że odwołującemu przysługuje prawo do emerytury górniczej od czerwca 2007r. oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg spisu.
W uzasadnieniu podniósł, że ubezpieczony od 6 maja 1982r. do 9 marca 1992r. był górnikiem pracującym pod ziemią. W czasie pracy pod ziemią uległ wypadkowi w dniu9 marca 1992r. Zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. Po wykorzystaniu zasiłku chorobowego, rentę z tego tytułu pobiera do chwili obecnej. Nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, a bezpośrednio przez wypadkiem był na stałe zatrudniony jako górnik pod ziemią. Tym samym, zdaniem apelującego, wyczerpane zostały wymogiart. 50 e ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U.2009nr 153 poz. 1227).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja pełnomocnika ubezpieczonego jest całkowicie bezzasadna.

Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, a ocena tak zgromadzonego materiału dowodowego nie przekracza granic określonych przepisemart. 233 k.p.c.Poczynione ustalenia faktyczne Sąd Apelacyjny w pełni podziela i przyjmujeza własne, albowiem zostały one logicznie uzasadnione. Należy stwierdzić, że podniesione przez ubezpieczonego w apelacji zarzuty nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności faktycznych, czy też prawnych, które mogłyby być podstawą do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Należy wskazać, iż zastosowanie w sprawie mają przepisy prawa obowiązującew chwili złożenia wniosku przez ubezpieczonego, a zatem, z uwagi na złożenie przez ubezpieczonego wniosku o emeryturę górniczą w dniu 12 czerwca 2012r., zastosowanie mają przepisy prawa obowiązujące w chwili jego złożenia, tj.art. 50 a i nast. ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009r., Nr 153, poz. 1227 t.j.,) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r.,a wprowadzone na mocyustawy z dnia 27 lipca 2005r. o zmianie ustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy - Karta Nauczyciela(t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 167, poz. 1397 ze zm.).
Zgodnie z art. 50 a ust. 1 ustawy o emeryturach, górnicza emerytura przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:
1. ukończył 55 lat życia;
2. ma okres pracy górniczej wynoszący łącznie z okresami pracy równorzędnejco najmniej 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 10 lat pracy górniczej określonejw art. 50 c ust. 1;
3.nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wnioseko przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszuemerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Według art. 50 a ust. 2 wskazanej ustawy, wiek emerytalny wymagany odpracownika - mężczyzny mającego co najmniej 25 lat pracy górniczej i równorzędnej,w tym co najmniej 15 lat pracy górniczej, o której mowa w art. 50 c ust. 1, wynosi 50 lat.Na gruncie niniejszej sprawy, bezspornym jest fakt, iż ubezpieczony nie legitymuje się wymaganym wyżej wskazanym przepisem, okresem pracy górniczej i równorzędnej, wynoszącym co najmniej 25 lat.
Z kolei, stosownie do treści art. 50 e powołanej ustawy:
1.  Prawo do górniczej emerytury, bez względu na wiek i zajmowane stanowisko, przysługuje pracownikom, którzy pracę górniczą wykonywali pod ziemią stalei w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 25 lat,z uwzględnieniem ust. 2.
2.  Do okresów pracy górniczej, o której mowa w ust. 1 zalicza się także okresy:
1)niezdolności do pracy z tytułu wypadku przy pracy albo z tytułu choroby zawodowej, zaktóre wypłacone zostało wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy albo świadczenie rehabilitacyjne,
2)czasowego oddelegowania pracowników, o których mowa w art. 50 c ust. 1 pkt 6,do zawodowego pogotowia ratowniczego w(...) S.A.wB., w(...) S.A.Oddział(...)wL.lub w okręgowych stacjach ratownictwa górniczego - bezpośrednio poprzedzone pracą górniczą wykonywaną pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przypadające w czasie trwania stosunku pracy.
3. Prawo do emerytury, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem,że pracownik nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Ubezpieczony nie wykazał wykonywania prze 25 lat pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pod ziemią. Do takiego okresu w żadnym wypadku nie dolicza się okresu pobierania renty wypadkowej. Chybiony jest zarzut apelującego, iż stan faktyczny sprawy wyczerpuje zapis art. 50 e powołanej ustawy.
Wypłatawynagrodzenia lub zasiłku chorobowego albo świadczenia rehabilitacyjnegoz tytułu niezdolności do pracy z tytułu wypadku przy pracy albo z tytułu choroby zawodowej nie jest tożsama z wypłatą renty z tytułu niezdolności do pracyw związku z tymi zdarzeniami. Prawidłowo zatem Sąd I instancji w świetle przedstawionych przez ubezpieczonego dowodów rozpatrywał jego uprawnienia, mając na uwadze art. 50 a powołanej ustawy.
Mając na względzie wskazane wyżej argumenty, stwierdzić należy, że apelacja ubezpieczonego zawiera zarzuty nieuzasadnione, a co za tym idzie, w myśl przepisuart. 385 k.p.c., podlega oddaleniu.

/-/ SSA W. Bzibziak /-/ SSA M. Małek-Bujak  /-/ SSA A. Kolonko

Sędzia Przewodniczący Sędzia

JR