Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 616/12
Data wyroku: 2013-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta
Podstawa prawna: art. 12, 13, 57, 107 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i                rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153 poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 616/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska
Protokolant:    stażysta Sylwia Dymańska
po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaR. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 24 maja 2012 roku nr(...)
w sprawieR. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
oddala odwołanie.
Sygn. akt IV U 616/12

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 27 września 2013 r.
Decyzją z dnia 24 maja 2012 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówiłR. G.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUSw orzeczeniu z dnia 15 maja 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłR. G., domagając się jej zmianyi przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ pozostaje w stałym leczeniu psychiatrycznym, urologicznym, kardiologicznym, neurologicznymi reumatologicznym, a stan jego zdrowia ulega pogorszeniu.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

    Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyR. G., urodzony(...)z zawodu jest technikiem energetykiem. Ukończył technikum mechanicznew zawodzie technik energetyk o specjalności chłodnictwo. Po ukończeniu szkoły przez okres 6 lat pracował wZakładzie (...)wB.w wyuczonym zawodzie przy konserwacji urządzeń chłodniczych jako mechanik chłodnik, tj. od 1970 r. do 1976 r. Przez następne 2 miesiące 1976 r. pozostawał w zatrudnieniu w(...)na stanowisku konserwatora urządzeń chłodniczych. Następnie do 1990 r. pracował jako główny mechaniki kierownik działu ds. technicznych wGminnej Spółdzielni (...). Od 1991 r. do 2004 r. był Prezesem Spółdzielni Rolniczo- Handlowej(...)wŁ.. Przez ostatnie zaś 9 lat pracował wzakładzie pracy (...)wD.w pełnym wymiarze godzin jako pracownik gospodarczy, a ostatnio jako pełnomocnik ds. marketingu.
W 1998 r. wnioskodawca ukończył kurs zarządzania marketingowego.
Od 20 maja 2004 r. do 31 marca 2012 r. ubezpieczony pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W dniu 5 marca 2012 r. wystąpił zaś do organu rentowego z wnioskiem o ponowne przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 maja 2012 r.(...) OddziałwT.odmówiłR. G.przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 15 maja 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
(okoliczności bezsporne)
Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 23 kwietnia 2012 r. stwierdził u wnioskodawcy:

-

zaburzenia depresyjne nawracające, obecnie łagodne objawy lękowo- depresyjne mieszane,

zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa szyjnego i L-S z okresowym zespołem bólowym i małego stopnia upośledzeniem funkcji,

nadciśnienie tętnicze,

chorobę niedokrwienną serca stabilną,

przerost prostaty,

otyłość pokarmową.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 15 maja 2012 r., podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika, rozpoznając u odwołującego:

-

zaburzenia depresyjne nawracające, obecnie łagodne objawy lękowo- depresyjne mieszane,

zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa C i L/S bez istotnej dysfunkcji, bez objawów korzeniowych i ubytkowych, bez zaników mięśniowych,

nadciśnienie tętnicze skojarzone z otyłością,

chorobę niedokrwienną serca, przewlekłą stabilną, do dalszej obserwacjii diagnostyki,

przerost prostaty, stan po operacji stulejki w wywiadzie,

żylaki C1 CEAP,

kamicę bezobjawową pęcherzyka żółciowego.

Orzeczenie Komisji Lekarskiej legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 23.04.2012 r.- k. 120v cz. I akt ZUS,

orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 15.05.2012 r.- k. 130-131 cz. I akt ZUS,

W celu stwierdzenia czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy, czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracy ustała oraz czy nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia i na czym polega, jak również kiedy powstała niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.A. Z.- specjalisty psychiatry, lek. med.P. M.- specjalisty kardiologa, lek. med. J.S.specjalisty neurologa i lek. med.E. Z.specjalisty chorób wewnętrznych oraz pomocniczo dowód z opinii biegłego psychologaE. G..
W pisemnej opinii z dnia 18 września 2012 r. biegły psychiatra zdiagnozował u odwołującego:

-

zaburzenia lękowo- depresyjne, wywołane sytuacyjnie,

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
W uzasadnieniu opinii podał, że od 2003 r. opiniowany pozostawał w leczeniu psychiatrycznym z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających. Z uwagi na objawy psychotyczne, był hospitalizowany, a następnie kontynuował leczenie, z tym, że od 4 lat było to leczenie nieregularne. Odwołujący nie prezentuje cech istotnego osłabienia pamięcii myślenia w sposób zaburzający podstawowe, codzienne czynności. Nie obserwuje sięu niego istotnych zaburzeń pamięci świeżej i dawnej, uwagi i koncentracji. Badanego cechuje dobre przystosowanie społeczne (założenie rodziny, wieloletnia praca zarobkowa). Nie obserwuje się u niego objawów świadczących o organicznych zaburzeniach osobowości czy organicznym uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego. Brak jest tez objawów choroby psychicznej w rozumieniu endogennego zespołu depresyjnego czy innej psychozy. Aktualne objawy psychopatologiczne mają łagodne nasilenie, subiektywny charakter, pozostają na poziomie nerwicowym o obrazie łagodnego zespołu lękowo- depresyjnego i zaostrzają się reaktywnie w związku trudną sytuacją życiową, zdrowotną i orzeczniczą. Nie powodują jednak znacznego ograniczenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 18.09.2012 r.- k. 12-13,

opinie uzupełniające z dnia: 10.05.2013 r. i 29.07.2013 r.- k. 96-98, 118,

W pisemnej opinii z dnia 15 kwietnia 2013 r. biegły psycholog stwierdził u odwołującego:

-

zaburzenia funkcjonowania emocjonalnego i osobowości na podłożu zmian organicznych w OUN i przewlekłej sytuacji stresowej, z zaburzeniami lękowo- depresyjnymi, obsesyjno- kompulsywnymi, ze skłonnością do somatyzacji,z zaburzeniami w zakresie funkcjonowania społecznego, z postawą nieufności, zagubienia, chaosu wewnętrznego i apatii.

W uzasadnieniu opinii podał, że aktualny stan psychiczny opiniowanego jest skutkiem przewlekłej sytuacji stresowej związanej z pogarszającą się sytuacją życiową i zdrowotną, jak również prawdopodobnych zaburzeń organicznych i prawdopodobnego obniżenia ogólnego poziomu inteligencji, które nie pozwalają mu na odzyskanie trwałej równowagi psychiczneji powrót do dawnego statusu społeczno- materialnego.
dowód:

-

opinia biegłego psychologa z dnia 15.04.2013 r.- k. 88-91,

W pisemnej opinii z dnia 27 grudnia 2012 r. biegli kardiolog, neurolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującego:

-

chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią,

depresyjne zaburzenia nastroju,

nadciśnienie tętnicze,

przerost prostaty,

żylaki kończyn dolnych,

kamicę pęcherzyka żółciowego

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
W uzasadnieniu opinii podali, że układ krążenia u badanego jest wydolny,a nadciśnienie tętnicze wyrównane. Nie stwierdza się też incydentów wieńcowych diagnozowanych i leczonych szpitalnie. Cukrzyca nie wywołała powikłań narządowych i nie przebiega z burzliwymi wahaniami glikemii. Kontrolowana jest lekami doustnymi. Radiogramy potwierdzają obecność rozległych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Choroba nie spowodowała jednak ubytków neurologicznych w postaci niedowładów, zaników, upośledzenia funkcji kończyn, objawów rozciągowych i nie dała też powodów do pogłębienia diagnostyki kanału kręgowego. Żylaki kończyn są niewielkie i niepowikłane. Pozostałe schorzenia również nie wpływają w istotny sposób na sprawność fizyczną badanego. Odwołujący może wykonywać prace wymagające lekkiego i średniego wysiłku fizycznego w ramach posiadanych kwalifikacji.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 27.12.2012 r.- k. 23-27,

Sąd w całości podzielił opinię biegłych sądowych psychiatry wraz z opiniami uzupełniającymi oraz opinię biegłych kardiologa, neurologa i specjalisty chorób wewnętrznych, uznając, że zawierają one kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględniają wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinie. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie zdolności badanego do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zauważyć przy tym trzeba, że opinie wydane zostały przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanychu wnioskodawcy. Nadto podkreślić należy, iż opiniujący w sprawie biegli swoje ustaleniai wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
Opinia uzupełniająca biegłego psychiatry z dnia 10 maja 2013 r. (k. 96-98) wydana została po zapoznaniu się z opinią biegłego psychologa z dnia 15 kwietnia 2013 r. oraz zarzutami odwołującego zawartymi w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. (k. 38-41). W opinii tej biegły psychiatra podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i ponownie obszernie je uzasadnił, wyjaśniając przekonująco przesłanki, na których oparł swoją ocenęw zakresie braku u badanego niezdolności do pracy.
Również i tę opinię odwołujący zakwestionował, podnosząc, że biegły psychiatra przy formułowaniu ostatecznych wniosków nie wziął pod uwagę jego kwalifikacji (pismo z dnia 27 maja 2013 r., k. 106-107). Do pisma procesowego ubezpieczony dołączył kserokopię karty konsultacji psychiatrycznej. Na skutek zarzutów odwołującego, w dniu 29 lipca 2013 r. biegły psychiatra wydał drugą opinię uzupełniającą, w której podtrzymał swoje dotychczasowe wnioski (k. 118). W opinii tej wyraźnie wskazał, że objawy występujące u odwołującegow dniu badania miały łagodne nasilenie, pozostawały na poziomie nerwicowym o obrazie łagodnego zespołu lękowo- depresyjnego, zaostrzały się reaktywnie w związku z sytuacją rodzinną, zdrowotną i orzeczniczą, nie powodowały jednak znacznego ograniczenia sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy zarobkowej na poziomie posiadanych kwalifikacji. Odnośnie konsultacji psychiatrycznej z dnia 4 czerwca 2013 r. biegły zaznaczył, że powinna być ona ewentualnie rozpatrzona przy sporządzaniu kolejnego druku N9 do ZUS w związku z możliwym pogorszeniem się stanu zdrowia wnioskodawcy.
Odnośnie opinii biegłego psychologa z dnia 15 kwietnia 2013 r., Sąd podzielił w pełni jej ocenę dokonaną przez biegłego psychiatrę w opinii z dnia 10 maja 2013 r. Otóż, biegły psychiatra oceniając zdolność odwołującego do pracy kierował się przede wszystkim jego funkcjonowaniem, a nie wynikami badań psychologicznych, zwłaszcza, że badanie zostało wykonane po wydaniu decyzji o odmowie prawa do świadczenia. Zaakcentował, że opinie psychologiczne są badaniem pomocniczym w badaniu psychiatrycznym, a wyniki badań psychologicznych w obecnej sytuacji życiowej opiniowanego należy traktować z dużą ostrożnością (utrata świadczeń, realne zagrożenia socjalne). Niewątpliwie bowiem w takich przypadkach badany będzie czuł się adekwatnie do sytuacji, a więc zgłaszał szereg dolegliwości nerwicowo- somatycznych. Powołując się na literaturę fachową, biegły psychiatra wskazał, że regułą jest w takich sytuacjach przesadna ocena i wyolbrzymianie dolegliwości, a skargom towarzyszy poczucie krzywdy, napięcie emocjonalne, a bywa, żei pokusa do symulacji. W pełni przekonująca dla Sądu była również argumentacja, że wyniki testów psychologicznych wskazujące na znaczne zmiany organiczne w OUNu wnioskodawcy, nie przekładają się na istotne cechy stygmatyzacji organicznej, manifestujące się klinicznie. Opiniowanego nie cechuje bowiem otępienie i nie stwierdza się u niego zaburzeń psychicznych klasyfikowanych w obowiązującej ICG 10 jako tzw. „organiczne zaburzenia psychiczne”.
Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że dowód z opinii psychologa w sprawachz zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma zasadniczego znaczenia, a jedynie charakter pomocniczy. Biegły psycholog nie jest bowiem lekarzem, a tym samym jego wnioski co do ewentualnej zdolności czy też niezdolności badanego do pracy zarobkowej nie są w sprawie wiążące.
Kwestionując wydaną w sprawie opinię biegłych sądowych kardiologa, neurologai specjalisty chorób wewnętrznych z dnia 27 grudnia 2012 r. oraz opinię zasadniczą biegłego psychiatry z dnia 18 września 2012 r. i opinie uzupełniające tego biegłego z dnia 10 maja 2013 r. i 29 lipca 2013 r. odwołujący podnosił, że biegli nie wzięli pod uwagę jego kwalifikacji, a w szczególności tego, że przez 13 lat był Prezesem Spółdzielni Rolniczo- Handlowej. Podkreślał przy tym, że jego praca umysłowa powinna wyznaczać poziom kwalifikacji, do których należy odnieść ocenę z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, akcentując, że ze względu na stan zdrowia i pobyt w szpitalu psychiatrycznym nie może wykonywać pracy związanej z zarządzaniem firmą czy marketingiem.
Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUF jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Doniosłe znaczenie w konstrukcji częściowej niezdolności do pracy (której definicję zawiera art. 12 ust. 3 ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS) ma podkreślenie, że chodzi o ocenę zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy, lecz pracy „zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji”. Wyjaśnienie treści pojęcia „pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego)(por. wyrok SN z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 321/11, LEX nr 1265565; wyrok SAw Szczecinie z dnia 7 listopada 2012 r., III AUa 464/12, LEX nr 1317900). Zdefiniowanie pojęcia- „poziom kwalifikacji”, użytego w tym przepisie ma istotne znaczenie, bowiem stanowi ono podstawę do ustalania rodzajów prac, które są w zasięgu możliwości ubezpieczonego, mimo stwierdzanego upośledzenia sprawności organizmu, a co za tym idzie, do ustalenia czy ograniczenie zdolności do pracy można zakwalifikować jako znaczne.O poziomie posiadanych kwalifikacji do pracy decyduje nie tylko wykształcenie lecz także uzyskana poprzez przyuczenie do zawodu umiejętność wykonywania specjalistycznej, kwalifikowanej pracy- także pracy fizycznej (por. wyrok SN z dnia 23 maja 2012 r.,I UK 435/11, LEX nr 1214557). Pojęcie „niezdolność do wykonywania pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji” należy rozumieć jako rzeczywistą utratę zdolności do pracy lub znaczne jej ograniczenie, przy wzięciu pod uwagę możliwości i sprawności niezbędnych do dalszego zaangażowania w procesie pracy. Innymi słowy chodzi o zdolność, a więc potencjalną możliwość wykonywania zatrudnienia, przy uwzględnieniu stopnia naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (np. wyrok SN z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 321/11, LEX nr 1265565). Niezdolność do pracy nie może być przy tym utożsamiana z niemożnością zatrudnienia na konkretnym stanowisku w konkretnych warunkach, lecz musi stanowić przeciwwskazanie do pracy odpowiadającej kwalifikacjom zainteresowanego, przez co należy rozumieć- co raz jeszcze należy podkreślić- wykształcenie, wyuczony i realizowany w przeszłości zawód oraz ogół umiejętności zdobytych w ciągu wszystkich lat aktywności na rynku pracy. Dlatego nawet odsunięcie pracownika od wykonywania dotychczasowego zatrudnienia w wyuczonym zawodzie, przy zachowaniu przezeń możliwości podjęcia innego zajęcia- jak w niniejszej sprawie- nie oznacza niezdolności do pracy w rozumieniu powołanych na wstępie przepisów (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 2001 r., II UKN 684/00, OSNAPiUS 2002/6/5). Dopiero bowiem konieczność zmiany zawodu w ramach poziomu posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu stanowi podstawę przyznania uprawnień rentowych (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11,LEX nr 1215423). W niniejszej sprawie kwalifikacji ubezpieczonego nie należy utożsamiać wyłącznie z pracą na stanowisku Prezesa Spółdzielni Rolniczo- Handlowej, które piastował przez 13 lat. Odwołujący jest bowiem absolwentem technikum mechanicznego w zawodzie technik- energetyk o specjalności chłodnictwo. W toku swojej aktywności zawodowejz powodzeniem podejmował różne prace wykorzystując swoje średnie techniczne wykształcenie. Był zatrudniony jako mechanik chłodnik, konserwator urządzeń chłodniczych, główny mechanik i kierownik działu ds. technicznych. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że nawet w sytuacji przyjęcia przez biegłych (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) utraty przez odwołującego zdolności do pracy w charakterze Prezesa i tak brak byłoby podstaw do przyjęcia niezdolności w/w do pracy przy zachowaniu przez niego zdolności do pracy w innym niż Prezes Spółdzielni Rolniczo- Handlowej charakterze na tzw. ogólnym rynku pracy, skoro ubezpieczony na przestrzeni swojego życia z powodzeniem podejmował inne prace wykorzystując zdobyte średnie wykształcenie.
W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2013 r. i na rozprawie w dniu 27 września2013 r. odwołujący domagał się dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry.
Mając na uwadze, że okoliczności sporne zostały w sprawie dostatecznie wyjaśnione, Sąd wniosek ten oddalił. Uznał też, że dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry nie wniosłoby do niej niczego nowego, zmierzając jedynie do przewłoki postępowania. Orzekający w sprawie biegły psychiatra dysponując całością dokumentacji medycznej złożonej w aktach organu rentowego dokonał bowiem całościowej, rzetelneji obiektywnej oceny stanu zdrowia badanego. Wydana prze niego opinia jest pełna, wyczerpująca i poprawna metodologicznie. Znajduje też potwierdzenie w wynikach badań specjalistycznych i dokumentacji medycznej. W tym miejscu należy jeszcze zauważyć, iżw orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej (złożonych) opinii. Jeżeli więc opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka jest niepełna dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia w sprawie kolejnej opinii (por. wyrok SN z dnia 6 maja 2009 r., II CSK 642/08,
    Legalis, postanowienie SNz dnia 6 czerwca 2012 r., I UK 113/12,

    Legalis
).
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy i w jakim stopniu odwołującyR. G.jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała niezdolność do pracy.
Zgodnie z brzmieniemart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lubz urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Stosownie zaś do treści art. 57 powołanej ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl dyspozycji ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii biegłego psychiatry i opinii uzupełniających tego biegłego oraz opinii biegłych kardiologa, neurologa i specjalisty chorób wewnętrznych, odwołujący, pomimo stwierdzonych u niego schorzeń w postaci: zaburzeń lękowo- depresyjnych, wywołanych sytuacyjnie; choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią; depresyjnych zaburzeń nastroju; nadciśnienia tętniczego; przerostu prostaty; żylaków kończyn dolnych i kamicy pęcherzyka żółciowego, nie jest osobą niezdolną do pracy.
Skoro więc zaskarżona przez odwołującego decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 24 maja 2012 r. była zasadna, jego odwołanie od tej decyzji należało oddalić, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia art. 57 ust. 1-2 i art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Procesową przesłankę rozstrzygnięcia stanowił przepisart. 47714§ 1 k.p.c.
SSO Natalia Lipińska
S.(...)

-

(...)

(...)

(...)

(...)