Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 169/12
Data wyroku: 2012-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara du Château, Beata Siewielec, Zbigniew Makarewicz
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: 286§1k.k.

Sygn. akt II AKa 169/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Beata Siewielec

Sędziowie:

SA Barbara du Château
SA Zbigniew Makarewicz (sprawozdawca)

Protokolant

st. prot. sądowy Agnieszka Góral - Izdebska

po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r.
sprawyG. F.,M. W.
oskarżonych zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i in.
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt IV K 459/09

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżycielki subsydiarnejW. Z.na rzecz Skarbu Państwa 200 (dwieście) zł opłaty za drugą instancję oraz 20 (dwadzieścia) zł wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżycielki subsydiarnejW. Z.na rzecz oskarżonych:M. W.(...),72 (tysiąc sześćdziesiąt dwa, 72/100) zł, zaś na rzeczG. F.2460 (dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
G. F.iM. W.zostali oskarżeni o to, że:
w dniu 10 grudnia 2007 roku w miejscowościL., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziliW. Z.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem, tj. dokonania sprzedaży na rzeczG. F.nieruchomości zabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 5/51o powierzchni 4736 m2za zaniżoną cenę 300.000 zł oraz przekazali jej pieniądze w niższej kwocie, poprzez wykorzystanie jej błędnego wyobrażenia o rzeczywistości oraz niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania,
tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w LublinieG. F.iM. W.uniewinnił od popełnienia zarzuconego im czynu;
zasądził od oskarżyciela posiłkowegoW. Z.na rzeczG. F.kwotę 3.062,50 zł (trzy tysiące sześćdziesiąt dwa złote 50/100) tytułem zwrotu wydatków związanychz ustanowieniem obrońcy, koszty sądowe przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnejW. Z.na zasadzieart. 444 kpkw zw. zart. 425 § 2 kpkzaskarżył wyżej wskazany wyrok w całości, na niekorzyść oskarżonychG. F.iM. W..
Na zasadzieart. 427 § 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 kpkorzeczeniu temu zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a
art. 2 § 2 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpkpolegającą na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności na zaniechaniu:

⚫

wyjaśnienia na jaki cel pokrzywdzona przeznaczyła kwotę 260.000,00 PLN – tj. kwotę, która pozostała po rzekomo przekazanej pokrzywdzonej cenie sprzedaży nieruchomości (300.000,00 PLN) pomniejszonej o kwoty wpłacone na rachunki w(...) Banku (...) S.A.(łącznie 40.000,00 PLN);

wyjaśnienia za jaką cenę i kiedy pokrzywdzonaW. Z.wcześniej sprzedawała należące do niej nieruchomości;

wyjaśnienia kto sporządził pismo znajdujące się na karcie 361 akt sprawy;

b
art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez pominięcie przy wydawaniu orzeczenia dowodów zgromadzonych w toku całego postępowania mających istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia wszystkich okoliczności sprawy,w szczególności;

⚫

pominięciu dowodu z dokumentów znajdujących się na kartach 111-112 akt postępowania przygotowawczego w postaci wydruków z kontaG. F.prowadzonego przez(...) BANK SA;

pisemnej opinii sądowo – psychologicznej dotyczącejW. Z.z dnia 28.03.2011 r. sporządzonej przez biegłą sądową psychologB. O., ustnej opinii tej biegłej przedstawionej na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. pisemnej opinii uzupełniającej biegłej z dnia 28.11.2011 r.;

pisemnej opinii sądowo – psychologicznej dla Komendy Wojewódzkiej Policji wL.w sprawie RSD.1980/08 dot.W. Z.sporządzonej przez biegłą sądową psychologE. M.(k. 41 akt postępowania przygotowawczego);

c
art. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów oraz wbrew wskazaniom wiedzy oraz doświadczenia życiowego;

d
art. 170 § 3 kpkiart. 98 § 1 i 3 kpkpoprzez oddalenie wniosków dowodowych pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego, tj. opinii biegłego z zakresu badania porównawczego pisma ręcznego, celem ustalenia, czy pismo znajdujące się na karcie 361 akt sprawy, zostało nakreślone przezR. P., bez obligatoryjnego uzasadnienia takiej decyzji procesowej;

e
art. 170 § 3 kpkpoprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku dowodowego złożonego przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej dnia 25 czerwca 2010 r., dotyczącego składanych przez oskarżonegoG. F., okresowych deklaracji VAT w roku 2007,w sytuacji gdy Sąd I instancji zobowiązany jest do wydania decyzji procesowej (pozytywnej lub negatywnej dla wnoszącego) w przedmiocie tego wniosku;

f
art. 170 kpkpoprzez „nieuwzględnienie wniosków” dowodowych pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego:

opinii biegłego z zakresu badania porównawczego pisma ręcznego, celem ustalenia, czy pismo znajdujące się na karcie 361 akt sprawy, zostało nakreślone przezR. P.(k. 446), na podstawie braku konieczności przeprowadzenia tego dowodu w niniejszej sprawie, tj.w oparciu o przesłankę niewymienioną wart. 170 § 1 kpk.
z kart ksiąg rachunkowych działalności gospodarczej oskarżonegoG. F.oraz zeznań rocznych PIT oskarżonegoG. F., na podstawie, iż okoliczność możliwości finansowychG. F., co do nieruchomości położonej wS.znajdujew dołączonym dokumencie(...) BANKU SA, tj.w oparciu o przesłankę niewymienioną wart. 170 § 1 kpk;

g
art. 194 kpkpoprzez niewskazanie w postanowieniuo dopuszczeniu dowodu z opinii psychologicznej biegłejM. S. (1)zakresu i przedmiotu opinii, a także pytań szczegółowych, przy założeniu, że postanowienie to zostało prawidłowo wydane;

h
art. 389 § 1 kpkpolegającej na niewyjaśnieniu rozbieżności i sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonegoG. F.zachodzących w złożonych przez niego wyjaśnieniach, mimo iż oskarżony w trakcie rozprawy podawał różne, diametralnie od siebie różne, wersje tego samego zdarzenia.

W związku z powyższym wnosił o:
Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja na uwzględnienie nie zasługuje.
Skarżący skupia się na okolicznościach, które miałyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i ponownego rozpoznania sprawy, lecz nie wskazuje jakie dowody miałyby doprowadzić do odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Sprawa niniejsza została zainicjowana zawiadomieniemo popełnieniu przestępstwa (k. 1) z dnia 24 stycznia 2008 r. Natomiast w dniu 29 kwietnia 2008 r. został wniesiony pozewo stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży i ustalenie nieważności oświadczenia woli (k. 640), który rozpoznawany jest do chwili obecnej w sprawie I C 119/09 SąduO.L.i który dotyczy tej samej problematyki co rozpoznawana sprawa karna.
Powyższe wskazuje więc, że prawie przez pięć lat toczą się dwa równoległe procesy karny i cywilny, zaś wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zmierza do dalszego przedłużenia postępowaniaw sprawie. Należy więc z bardzo dużą skrupulatnością ocenić czy istnieją podstawy do dalszego przedłużania postępowaniaw sprawie, która w swej istocie nie stanowi skomplikowanej problematyki i sprowadza się do oceny czy pokrzywdzona – oskarżycielka subsydiarna w sposób świadomy dokonała sprzedaży własnej nieruchomości.
Przy ocenie tej należy również mieć na uwadze, że postępowanie zarówno w sprawie karnej jak i cywilnej zostało zainicjowane przez oskarżycielkę w wyniku presji osób trzecich –B. Ł..
Okoliczności tej nie chce dostrzec apelacja.
Znamienne w tej kwestii są zeznania pokrzywdzonej - oskarżycielki złożone podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w dniu 7 marca 2011 r. (k. 315v) „Nie pamiętam jak to było, ale sprawa ta, to nie była moja inicjatywa, ale kuzynów, czyliB. Ł.. Oni się bardzo złościli, że ja sprzedałam tą nieruchomość …Ł.była zła, że sprzedałam nieruchomośćF.”. Należy zważyć, że zeznania te zostały złożone po upływie ponad trzech lat od daty zainicjowania procesów karnego i cywilnego. W kontekście tych zeznań należy oceniać twierdzenia oskarżycielki dotyczące niniejszej sprawy. Za ich wiarygodnością przemawia również opinia psychologiczna sporządzona przez biegłą psychologM. S. (1)do sprawy cywilnej i potwierdzona również w sprawie karnej(k. 169-171, 646-650, 655-658, 408-413v).
Biegła stwierdziła, że dwukrotnie badała oskarżycielkę„w odstępie 4 miesięcy i w drugim badaniu kiedy treść mojej poprzedniej pierwszej opinii była niezbyt korzystna dla paniZ., w drugim paniW.stwierdziła: „Trzeba tak robić, aby była nieświadomość, bo jak za dobrze wyjdzie to będzie, że ja byłam świadoma, dlatego ja nic nie wiem. Nie wiem, bo kazali nie wiedzieć no bo wie pani jak ja dobrze wypadnę to powiedzą, że ja byłam świadoma jak to sprzedałam.” Nadmieniam, że jeżeli ktoś jest zdolny do tego typu wnioskowania indukcyjnego to może zapamiętać polecenia czy treści, jakie mu sugerują lub indukują osoby trzecie” (k. 409v, 657).
Jednocześnie biegła potwierdziła swoją opinię z dnia28 października 2009 r., że „w dniu 10.12.2007 r. przy sporządzaniu warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości oraz przy udzielaniu pełnomocnictwaG. F.w tej samej dacie przed notariuszemR. F.powódkaW. Z.miała zachowaną zdolność do swobodnego wyrażania decyzji i woli, nie działała pod wpływem innych osób. Powódka działała z rozeznaniem i ze zrozumieniem podejmowanych czynności” (k. 171, 650, 408-413v).
Opinię podczas rozprawy w dniu 13 października 2011 r.(k. 408-413v) biegła złożyła w obecności pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, który nie zgłaszał zastrzeżeń co do sposobu wprowadzania tejże opinii do akt sprawy. Takie zastrzeżenia nie zostały również złożone na kolejnej rozprawiew dniu 21 listopada 2011 r. (k. 438-446).
Dopiero w apelacji pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej uznał, że opinia biegłejS.została wprowadzona do akt sprawy karnej z obrazą prawa procesowego. Bez względu na ocenę takiej postawy pełnomocnika, którą można uznać jako celowe dążenie do przewlekłości postępowania w sprawie, Sąd Apelacyjny dążąc do wyeliminowania wszelkich wątpliwości w tym względzie, dopuścił w postępowaniu apelacyjnym dowód z uzupełniającej opinii psychologicznej biegłejM. S. (1).
Słuchana przed Sądem Apelacyjnym (k. 735v-736) biegław całości potwierdziła swoje dotychczasowe opinie znajdujące się w aktach sprawy, a jednocześnie ustosunkowała się do zarzutu apelacji, że „jest jedynie teoretykiem psychologii z ograniczoną do minimum praktyką.”
Z opinii złożonej przez biegłą przed Sądem Apelacyjnym wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że biegła posiada bardzo dobre przygotowanie zarówno teoretyczne jak i praktyczne do wydawania opinii psychologicznych oraz, że jest specjalistą wysokiej klasy w swojej dziedzinie. Z tego względu nie można podzielić zarzutów apelacji, że Sąd I instancji błędnie obdarzył walorem wiarygodności opinię wymienionej biegłej.
Apelacja stara się ograniczyć ocenę psychologiczną oskarżycielkiW. Z.tylko do opinii biegłej psychologB. O.nie dostrzegając innych opinii odnośnie oskarżycielki.
Analizując akta sprawy karnej oraz dołączonej sprawy cywilnej można stwierdzić, że odnośnieW. Z.opiniowało łącznie 9 (dziewięciu) biegłych w tym 5 (pięciu) psychologów i 4 (czterech) psychiatrów. Ze złożonych opinii wynika, że jedynie opinia sądowo-psychologiczna biegłejB. O.(k. 331-332v) stwierdza, że opiniowana nie ma wglądu w swoje zachowanie, jest bezkrytyczna wobec swojego zachowania i wypowiadanych treści” oraz opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna biegłej psychologB. O.oraz biegłego psychiatryA. H.stwierdza, że „W. Z.miała ograniczoną zdolność do rozumienia treści podpisywanych przez siebie dokumentów(k. 128v).
Natomiast biegła psychologE. M.opiniującw postępowaniu przygotowawczym uznała, że opiniowana ma „zachowaną potencjalną zdolność do spostrzegania, przechowywania i odtwarzania spostrzeżeń” (k. 52 akt 4 Ds. 609/09/s), zaś pozostałe opinie: biegłego psychiatryC. R.(k. 651-654), opinia sądowo-psychiatrycznai psychologiczna biegłej psycholog drA. B.biegłego psychiatry doc. dr hab.M. O., (k. 469-474, 486-487), którzy opiniując mieli na uwadze wszystkie złożonew sprawie opinie oraz opinia sądowo-psychiatrycznai psychologiczna biegłej psychologM. S. (2)i biegłego psychiatryM. M.(k. 688-716) potwierdzają stanowisko reprezentowane przez biegłą psycholog drM. S. (1), że oskarżycielkaW. Z.w dniu 10.12.2007 r. podpisując akt notarialny i oświadczenie miała zachowaną zdolność świadomego i swobodnego podjęcia decyzji i wyrażenia woli, działała z rozeznaniem i zrozumieniem podejmowanych decyzji.
Apelacja tych opinii w ogóle nie dostrzega i nie ustosunkowuje się do nich, mimo że są one bardzo szczegółowe.
Apelacja nie dostrzega również, że podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w dniu 13 października 2011 r. biegłaZ.-O.potwierdziła to, co powiedziała biegłaS.„PaniZ.jest osobą zdolną do świadomego, swobodnego wyrażenia woli i podejmowania decyzji oraz planowania tych decyzji. Jest świadoma konsekwencji tych decyzji. Nie jest to poziom tej inteligencji i refleksji o życiu, który charakteryzuje osoby bardziej inteligentne. Sprzedaż nieruchomości nie była impulsem. Z analizy akt cywilnych wynika, że było to działanie celowe, długotrwałe i planowe”.
Okoliczność powyższa świadczy o pewnym braku konsekwencji w złożonych opiniach przez biegłąZ.-O..
W tych warunkach wnioskowanie przez apelację, że podstawę rozstrzygnięcia w sprawie powinna stanowić opinia biegłejZ.-O.jest sprzeczna ze wskazanym materiałem dowodowym i nie może zasługiwać na uwzględnienie. Natomiast wskazywana obrazaart. 194 kpkzostała wyeliminowana przez ponowne przesłuchanie biegłejS.przed Sądem Apelacyjnym.
W ramach zarzutu obrazy prawa procesowego apelacja dużo miejsca poświęca obrazieart. 170 kpk, która miałaby polegać na nie odniesieniu się do złożonych wniosków dowodowych lub nieuwzględnieniu złożonych wniosków wbrew unormowaniuart. 170 kpk.
Skarżący trafnie powołuje orzecznictwo i poglądy doktryny dotyczące unormowania tego przepisu, nie zmienia to jednak faktu, że jego obraza może być oceniana jedynie przez pryzmatart. 438 pkt 2 kpk.
Nieustosunkowanie się do wniosku dowodowego lub jego oddalenie na podstawie nie wymienionej wart. 170 § 1 kpkjest niewątpliwie obraząart. 170 kpk, należy więc zważyć w jakim zakresie wskazane przez skarżącego wnioski dowodowe miałyby wpływ na ocenę materiału dowodowego zgromadzonegow sprawie, a tym samym na rozstrzygnięcie sprawy.
W pierwszej kolejności należy ocenić wnioski dowodowe pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej dotyczące deklaracji VAT w roku 2007 i ksiąg rachunkowych działalności gospodarczej, które w ocenie skarżącego pozwoliłyby na ocenę czy oskarżonyG. F.posiadał środki finansowe na zakup nieruchomości od oskarżycielki.
Należy wskazać, że sprawa niniejsza nie jest postępowaniem skarbowym mającym na celu sprawdzenie legalności dochodów uzyskiwanych przez oskarżonego. Z akt sprawy k. 111 wynika, że oskarżony posiadał rachunek bankowy, zaś z zaświadczeniak. 231 wynika, że prowadzi on działalność gospodarczą od 16 lutego 1998 r. w ramachPrzedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo-Handlowego (...), nadto na kartach 236-241 znajdują się odpisy aktów notarialnych dotyczących sprzedaży nieruchomości. Powyższe dokumenty pozwalają stwierdzić, że oskarżony dysponował dużymi środkami finansowymi, które pozwalały mu między innymi na zakup nieruchomości od oskarżycielkiW. Z..
Natomiast miejsce przetrzymywania środków finansowych – czy w banku, czy w domu – jest prywatną sprawą oskarżonego.Z tego względu nieuwzględnienie powyższych wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika nie przesądza braku wiarygodności wyjaśnień oskarżonego odnośnie możliwości finansowych dotyczących zakupu przedmiotowej nieruchomościi nie ma wpływu na ocenę trafności rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Podobnie wadliwe w ocenie skarżącego stanowisko sądu dotyczące wniosku dowodowego odnoszącego się do niepodpisanego oświadczenia znajdującego się na „skrawku” papieru (k. 361) nie ma wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. PrzesłuchanyR. P.podczas rozprawy(k. 442v) zaprzeczył, że jest autorem wymienionego oświadczeniai Sąd meriti w ramach posiadanych uprawnień dał wiarę tym twierdzeniom.
Okoliczność kto jest autorem wymienionego zapisu na „skrawku” papieru dołączonego przez pełnomocnika oskarżycielki do akt (k. 361, 359), nie ma wpływu na ocenę winy oskarżonych.
W sprawie niekwestionowany jest fakt, że nieporozumienie powstałe po zakupie od oskarżycielki nieruchomości oskarżonyF.starał się załatwić polubownie. W tym celu spotykał sięz oskarżycielką i wynikiem takiego spotkania było oświadczeniez 28 stycznia 2008 r. (k. 23-24 akt 4 Ds. 609/09/S).
Oskarżony spotkał się również z inicjatorami toczących się spraw – karnej i cywilnej,B.iS. Ł.również proponował im ugodę oraz zwrot zakupionej nieruchomości.
Reasumując należy stwierdzić, że wskazane przez apelację uchybienia procesowe dotyczące obrazyart. 170 kpknie miały wpływu na poprawność wydanego w sprawie wyroku.
Błędne jest również stanowisko apelacji, że Sąd orzekłw sprawie z obraząart. 2 § 2 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpk, bowiem nie wyjaśnił „na jaki cel pokrzywdzona przeznaczyła kwotę 260 000 zł” oraz nie wyjaśnił „za jaką cenę i kiedy pokrzywdzonaW. Z.wcześniej sprzedawała należące do niej nieruchomości”.
Fakt, że pokrzywdzona sprzedawała wcześniej należące do niej nieruchomości nie jest w sprawie kwestionowany. Natomiast okoliczność, jakie nieruchomości sprzedała, komu i za ile, nie jest przedmiotem niniejszej sprawy i podniesiony w tym zakresie zarzut należy uznać za nieporozumienie.
Podobnie skarżący stara się wybiórczo interpretować materiał dowodowy sprawy odnośnie przeznaczenia przez pokrzywdzoną kwoty 260 000 zł. Składając zeznania przed sądem podczas rozprawy w dniu 7 marca 2011 r. (k. 311v-312)W. Z.przeznaczenie wymienionej kwoty określiła w sposób nie budzący wątpliwości „Konkubent wyrwał mi te pieniądze i zaczął je liczyć w domu, a później schował je do kieszeni i siedział sobie. Raz mówił po przeliczeniu, że pieniędzy było 150 000 zł, a później mówił, że 250 000 zł.W.wszystkie pieniądze mi zabrał, nic mi nie zostawił. Ja go prosiłam o zwrot, a on nie reagował. Po tym fakcie jeszcze 3 tygodnie mieszkał u mnie w domu”. Są to zeznania, które pokrzywdzona – oskarżycielka złożyła dobrowolnie i samorzutnie nie będąc indagowaną przez żadną ze stron, brak jest więc podstaw aby odmówić im wiarygodności.
Wskazywana przez apelację zasada prawdy materialnej określona wart. 2 § 2 kpkściśle wiąże się z zasadą obiektywizmu wyrażoną wart. 4 kpk. Zasady te nakazują zachowanie obiektywnego stosunku do każdej ze stron procesowych, a więc zarówno wobec oskarżonego jak i wobec oskarżycielki. Fakt, że pełnomocnik zobowiązany jest do działania na korzyść oskarżycielki subsydiarnej nie zwalnia go od przestrzegania obowiązujących zasad procesowych.
Wybiórcze traktowanie materiału dowodowego jest naruszeniem powyższych zasad.
Podobnie należy ocenić zarzut obrazyart. 389 § 1 kpkpolegający na nie wyjaśnieniu rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonegoG. F..
Przede wszystkim należy wskazać, że rozbieżnościw wyjaśnieniach dotyczy przepisart. 389 § 2 kpka nie przepisart. 389 § 1 kpk.
Apelacja stara się eksponować drobne różnicew wyjaśnieniach oskarżonegoF.i liberalizuje wskazane przez sąd rozbieżności w zeznaniach oskarżycielki.
Okoliczność w jakich warunkach doszło do spotkania oskarżonegoG. F.i oskarżycielki w dniu21 listopada 2011 r., czy było to spotkanie przypadkowe czy „ustawione” przez córkę oskarżycielki nie ma znaczenia przy ocenie materiału dowodowego sprawy, bowiem fakt, że oskarżony spotykał się z oskarżycielką w celu ugodowego załatwienia sporu jest w sprawie niekwestionowany.
Natomiast zasadnie wskazuje apelacja, że istnieją rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonegoF.jakie kwoty finansowe i skąd posiadał w dacie zakupu nieruchomości, lecz ta rozbieżność nie stanowi również kwestii priorytetowej przy ocenie okoliczności sprawy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy oskarżony dysponował środkami finansowymi na zakup nieruchomości a nie gdzie je przetrzymywał, czy w banku, czy w domowym sejfie. Jak wskazano w poprzedzającej części uzasadnienia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na stwierdzenie, że oskarżony takimi środkami finansowymi dysponował.
Odnosząc się do zeznań oskarżycielki apelacja nie dostrzega różnic w jej zeznaniach wskazanych przez sąd i stara się formułować pytania, które są sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy „… czy pokrzywdzona ze względu na swoje możliwości intelektualne byłaby w stanie wymyśleć historię o oszukaniu jej …, a następnie podjąć próbę zmanipulowania otoczenia. Czy możliwe aby osoba o obniżonym intelekcie była w stanie przekonać osoby, które ją znają do skonstruowanej przez siebie wersji wydarzeń”.
Powyższe pytania są retoryczne, bowiem apelacja nie chce dostrzec, żeW. Z.w dacie podpisania aktu oskarżenia a nawet w dniu 28 stycznia 2008 r. podpisując oświadczenie (k. 20-24 akt 4 Ds. 609/09/S) nie uważała siebie za oszukaną. Z zeznań oskarżycielki jednoznacznie wynika, że to nie ona „zmanipulowała otoczenie” leczB. Ł., która „skonstruowała wersję wydarzeń” mającą świadczyć o oszukaniu oskarżycielki. Należy wskazać, co z pewnością dostrzega skarżący, żeB. Ł.będąc od początku zainteresowaną nieruchomością oskarżycielki, o czym świadczy między innymi zabranie dowodu osobistego w celu uniemożliwienia sprzedaży, mogła odwrócić niekorzystną decyzję oskarżycielki. W dniu 10 grudnia 2007 r. została zawarta jedynie warunkowa umowa sprzedaży nieruchomości, natomiast przeniesienie własności nastąpiło dopiero w dniu 13 grudnia 2007 r. W dniu 10 grudnia 2007 r. kiedy oskarżycielka przybyła do niej wraz zE. K., widząc że otrzymała ona znikomą kwotę (takie złożyła zeznania) mogła podjąć czynności aby nie dopuścić do zawarcia umowy w dniu 13 grudnia 2007 r.B. Ł.nie podjęła jednak żadnych czynności w tym zakresie, nie przeliczyła nawet pieniędzy, które otrzymała oskarżycielka. Dlatego inspirowanie jej na osobę pokrzywdzoną i oszukaną jest działaniem instrumentalnym, które nie znajduje uzasadnieniaw świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
O oszustwie dokonanym na szkodę oskarżycielki wbrew stanowisku apelacji nie świadczy również cena 850 000 zł za sprzedawaną nieruchomość podana w biurach nieruchomości przezB. Ł., aby uniemożliwić jej sprzedaż, ani operat szacunkowy – wycena nieruchomości, dokonana w dniu 10.12.2007 r. przezM. J., na kwotę 450 000 zł.
Fakty dnia codziennego świadczą o tym, że właściciel może cenić nieruchomość na bardzo wysoką kwotę, lecz rzeczywistą wartość tej nieruchomości weryfikuje rynek-nabywca, który zdecyduje się ją kupić za oferowaną przez niego cenę.
Decyzja oskarżycielki o sprzedaży nieruchomości nie była decyzją przypadkową, od dłuższego czasu wiedzieli o niej jej znajomi, a nawet pracownicy Urzędu Gminy, lecz z uwagi na stan zdewastowania nieruchomości nie zgłosił się żaden nabywca poza oskarżonymF., który zaoferował nabycie nieruchomości za kwotę 300 000 zł i nie mając innych potencjalnych nabywców oskarżycielka na to się zgodziła.
W tych warunkach twierdzenia o zaniżonej cenie sprzedaży są bezprzedmiotowe, a okoliczności dotyczące sprzedaży nie dają podstaw do oceny jej jako oszustwo.
Błędnie również apelacja zarzuca obrazęart. 7 kpk. Wskazany przepis uprawnia sąd do kształtowania swojego przekonania odnośnie winy oskarżonego na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenionych swobodniez uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i takiej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd dokonał.
Zgodnie zart. 410 kpksąd ocenił wszystkie zgromadzonew sprawie dowody a przeprowadzona ocena nie zawiera błędów natury faktycznej ani logicznej. Natomiast możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennej oceny, co czyni apelacja, nie świadczy o tym, że sąd dopuścił się błęduw ustaleniach faktycznych.
Apelacja dokonuje wybiórczej oceny materiału dowodowego, wskazanej w poprzedzającej części uzasadnienia i nie chce dostrzec okoliczności, które doprowadziły do wieloletnich procesów – karnego i cywilnego.
W tych warunkach dalsze przedłużenie procesu karnego o co wnosi apelacja i prowadzenie go od początku przez dalszych parę lat nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Mając na uwadze omówione okoliczności oraz podzielając stanowisko sądu meriti a nadto wobec nie stwierdzenia bezwzględnych przesłanek odwoławczych Sąd Apelacyjny uznał, że złożona apelacja na uwzględnienie nie zasługuje i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Orzeczenie odnośnie kosztów procesu za postępowanie odwoławcze uzasadniaart. 632 pkt 1 kpk.