Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 432/13
Data wyroku: 2013-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Mazurkiewicz-Nowikowska, Elżbieta Czaja, Marcjanna Górska
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie Społeczne
Podstawa prawna: art. 6 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

Sygn. akt III AUa 432/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Barbara Mazurkiewicz-Nowikowska

Sędziowie:

SA Marcjanna Górska (spr.)
SA Elżbieta Czaja

Protokolant: sekr. sądowy Maciej Mazuryk

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. w Lublinie
sprawyA. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wB.
o podleganie ubezpieczeniom społecznym
na skutek apelacji wnioskodawcyA. G.
od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 4 lutego 2013 r. sygn. akt IV U 1632/12

oddala apelację.
Sygn. akt III AUa 432/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2012 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.stwierdził podleganie przezA. G.ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od 1lipca 2002 roku.
A. G.w odwołaniu od tej decyzji domagał się jej zmiany i ustalenia, że nie podlega wymienionym w decyzji ubezpieczeniom wskazując na sprzeczność przepisówustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychzart. 31 Konstytucji RP.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy w Zamościu oddalił powyższe odwołanie. Sąd ustalił, żeA. G.pracował na umowę o pracę od 1 grudnia 1999 roku do 30 czerwca 2002 roku. W trakcie tego zatrudnienia podjął od 7 października 2000 roku pozarolniczą działalność gospodarczą, wpisaną do rejestru nr(...).M. Z.w postaci handlu, z siedzibą w domu i z tego tytułu dokonał zgłoszenia jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego. Po ustaniu zatrudnienia od 1 lipca 2002 roku wnioskodawca prowadzi nadal tę samą działalność i osiąga przychody ( zaświadczenie z U.S. ). Działalność tę rozszerzył wpisem w dniu 8 lutego 2005 roku. Działalności tej nie zawieszał, ani nie przerywał. W okresie objętym decyzją, po 1lipca 2002 roku nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu niż z tytułu działalności, nie pobierał świadczeń.
Oceniając ustalony wyżej stan faktyczny Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie zart. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2009 roku, Nr 205, poz. 1585 ze zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania zart. 12 ust. 1w zw. z art. 13 pkt 4 ustawy.
Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 1 za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie m.in. przepisów o działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wnioskodawca spełnia powyższe kryteria skoro prowadzi pozarolniczą działalność na terenie kraju w postaci usług handlowych i ubezpieczeniowych w sposób legalny, ciągły, zorganizowany, zarejestrowany we właściwym urzędzie, osiąga przychody zgłaszane do urzędu skarbowego i ta działalność stanowi dla niego od 1 lipca 2002 roku jedyne źródło dochodu.
Sąd nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż przepisy o ubezpieczeniu społecznym są niezgodne zart. 31 Konstytucji RP, zwłaszcza, iż wnioskodawca nie sprecyzował jaki przepis ustawy uznaje za niekonstytucyjny.
Sąd Okręgowy stwierdził, że podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność, iż zawiadomienia organu o wszczęciu postępowania w trybieart. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego( Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. ) nie odebrał, z uwagi na pobyt w szpitalu, nie ma wpływu na ocenę prawidłowości decyzji. Wnioskodawca, jak zauważył Sąd, mieszka w domu pod tym samym adresem wraz z domownikami, t.j. żoną i matką. Zawiadomienie zostało przez organ wysłane pocztą na właściwy adres domowy, który jest jednocześnie adresem siedziby jego firmy i było awizowane.
Reasumując Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie jest niezasadne i z tego względu na podstawieart. 477 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie.
Apelację od tego wyroku złożył wnioskodawcaA. G.. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie, przy czym jak wynika z treści apelacji, domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i ustalenia, że nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na niepełnym rozpoznaniu sprawy i niewzięciu pod uwagę przedstawionych przez niego zarzutów.
W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał między innymi, iż Sąd nie odniósł się do podnoszonej przez niego w odwołaniu, niezgodnościustawy o systemie ubezpieczeń społecznychzart. 31 Konstytucji RP. Nadto, zdaniem skarżącego, naruszone zostały także przepisyart. 64, 30 i 8 Konstytucji.
Skarżący nie zgodził się także z oceną Sądu pierwszej instancji odnośnie prawidłowości doręczenia mu przez organ rentowy zawiadomienia o wszczęciu postepowania albowiem w tym czasie przebywał w szpitalu i nie mógł odebrać pisma przesłanego mu przesyłką poleconą.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje;
Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Zaskarżony wyrok znajduje pełne oparcie w ustalonym stanie faktycznym oraz w powołanych przez Sąd Okręgowy przepisach prawa.
Całkowicie nieuprawniony jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia cytowanego przez niegoart. 31 KonstytucjiRzeczypospolitej. Jak należy domniemywać takiego naruszenia skarżący upatruje się w zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji przepisówustawy o systemie ubezpieczeń społecznychustalających obowiązek podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu rentowym i wypadkowemu osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.
Nie dokonując w tym miejscu szczegółowej analizy przedmiotowego unormowania, albowiem taka nie jest wymagana dla rozstrzygnięcia sprawy, zauważyć należy, iż przepis ten wyraża wyłącznie ogólną zasadę, która znajduje uszczegółowienie w dalszych przepisach rozdziału II Ustawy Zasadniczej. Mianowicie przepisart. 67 konstytucjistanowi, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa.
Do ustawodawcy zatem należy wybór rozwiązań, które uważa za optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów rozwoju gospodarczego kraju. Wskazaną wyżej problematykę reguluje między innymiustawa z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jednolity: Dz.U. z 2009 roku, Nr 205, poz. 1585 ze zm.), stanowiąc wart. 2aże stoi ona na gruncie równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, stan cywilny, stan rodzinny, dotycząc w szczególności warunków objęcia systemem ubezpieczeń społecznych, obowiązku opłacania i obliczania wysokości składek, obliczania wysokości świadczeń, a także okresu wypłaty świadczeń i zachowania prawa do nich.
Obowiązek podlegania ubezpieczeniom wskazanym w zaskarżonej decyzji przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą określony został w cytowanym przez Sąd pierwszej instancji art. 6 ust. 1 pkt 5 wymienionej ustawy.
Za niezasadne, zdaniem Sądu Apelacyjnego, uznać należy także zarzuty dotyczące naruszeniaart. 64, 30 i 8 KonstytucjiRzeczypospolitej, zwłaszcza, że skarżący ich w żaden sposób nie precyzuje. Nie wskazuje bowiem przepisów pozostających jego zdaniem w niezgodzie z wymienionymi przepisami Ustawy Zasadniczej, jak też nie wskazuje na czym ewentualnie miałaby polegać zarzucana niekonstytucyjność. Sprawia to, że Sąd odwoławczy jest zwolniony od dokonywania szczegółowych rozważań w tym zakresie.
Odnosząc się do wywodów apelacji wskazujących na nieprawidłowości postepowania organu rentowego w kwestii dotyczącej doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postepowania administracyjnego wskazać należy, iż przedmiotowe uchybienie pozostaje bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
„Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się bowiem na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. Sąd ubezpieczeń społecznych - jako sąd powszechny - może i powinien dostrzegać jedynie takie wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu odbierającym jej cechy aktu administracyjnego jako przedmiotu odwołania. Stwierdzenie takiej wady następuje jednak tylko dla celów postępowania cywilnego i ze skutkami dla tego tylko postępowania. W wypadkach innych wad, wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a.i w przepisach, do których odsyłaart. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., II UK 271/11 – LEX nr 1215442). W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy tego typu uchybienie nie miało miejsca.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd Apelacyjny z mocyart. 385 kpcorzekł jak w wyroku.