Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 261/12
Data wyroku: 2012-08-23 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jacek Dunikowski, Dariusz Czajkowski, Alina Kamińska
Słowa kluczowe: Europejski Nakaz Aresztowania (ENA)
Podstawa prawna: art. 607 k § 3 kpk

Sygn. akt II AKz 261/12

POSTANOWIENIE
Dnia 23 sierpnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku, w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

:SSA Alina Kamińska (spr.)

Sędziowie

:SSA Jacek Dunikowski
SSA Dariusz Czajkowski

Protokolant

:Anna Tkaczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – upoważnionej do udziału w sprawie przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku

po rozpoznaniu w sprawie ściganegoM. R.s.I.
zażalenia wniesionego przez obrońcę ściganego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 9 sierpnia 2012r. sygn. akt II Kop 9/12
w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437§1kpk

postanawia

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012r. Sąd Okręgowy w Olsztynie na podstawieart. 607k§3 kpkzastosował wobecM. R.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 60 dni od dnia 13 sierpnia 2012r. do dnia 11 października 2012r.
Zażalenie na to postanowienie złożył obrońcaM. R.zarzucając mu:
- obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 607k§3 kpkpoprzez zastosowanie wobecM. R.tymczasowego aresztowania bez uwzględnienia i rozważenia przesłanek zart. 257§1 kpkiart. 259§1 i 3 kpk, a zatem niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności związanych z potrzebą i możliwością stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego, co skutkowało błędnym uznaniem, ze zachodzą przesłanki do jego zastosowania.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie o jego zmianę i zastosowanie wobecM. R.innego środka zapobiegawczego o charakterze wolnościowym.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Orzeczenie Sądu Okręgowego w Olsztynie zostało wydane w związku z wystąpieniem państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganejM. R.na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania. Zważyć w tym kontekście trzeba, że wydając Europejski Nakaz Aresztowania organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej występuje o przekazanie osoby ściganej, co obliguje państwo wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania, w razie spełnienia warunków określonych w decyzji ramowej o Europejskim Nakazie Aresztowania oraz w przepisach prawa krajowego ją implementujących, do podjęcia wszelkich dopuszczalnych prawem działań, aby doszło do przekazania tej osoby państwu wydania. Organy państwa wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania mogą zatem zastosować odpowiednie środki przymusu, w tym także polegające na pozbawieniu wolności, jeżeli jest to konieczne do spełnienia wskazanego wyżej celu.
Zatem już sam fakt wydania Europejskiego Nakazu Aresztowania oznacza, iż nie ma potrzeby weryfikowania dowodowej podstawy postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w kontekście, o jakim mowa wart. 249 § 1 k.p.k.Sąd odwoławczy w pełni podziela w tym zakresie dominujące w orzecznictwie stanowisko, iż w ramach procedury wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania, sąd polski nie bada, czy istnieją wystarczające podstawy do przypuszczenia, że aresztowany dopuścił się za granicą przestępstwa (por: postanowienie SA w Katowicach z dnia 18 lipca 2007 r. II AKz 478/2007; postanowienie SA w Krakowie z dnia 19 lutego 2008 r. II AKz 56/2008 Krakowskie Zeszyty Sądowe 2008/4 poz. 56). Uzasadnieniem tego poglądu jest zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, do której bezpośrednio odwołuje się art. 1 ust. 2 decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej z dnia 13 czerwca 2002 roku w sprawie Europejskiego Nakazu Aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/548/WSiSW). Sądy krajowe nie są zatem uprawnione do weryfikowania podstawy dowodowej wydania Europejskiego Nakazu Aresztowania przez organ innego państwa członkowskiego w ramach postępowania w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w państwie wykonania tudzież przekazania osoby ściganej (por: uzasadnienie uchwały SN z dnia 20 lipca 2006 r. I KZP 21/2006 OSNKW 2006/9 poz. 77).
Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż wydanie przez Prokuraturę Rejonową w Amsterdamie Europejskiego Nakazu Aresztowania czyni zadość przesłance określonej wart. 607k § 3 k.p.k.do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, a okoliczność, iż podejrzanemu zarzucono popełnienie czynu zabronionego polegającego na kradzieży rozbójniczej kwalifikowanej zart. 312 i 317holenderskiegokodeksu karnego, za co grożą kary odpowiednio 12 i 9 lat stanowi wystarczającą podstawę do uznania, iż podejrzany mógłby utrudniać realizację Europejskiego Nakazu Aresztowania z uwagi na grożącą mu surową karę a zatem, zostały spełnione warunki do których odwołuje się przepisart. 258 § 2 k.p.k.
W rozpoznawanej sprawie istnieje również przesłanka wskazana wart. 258 § 1 pkt 1 k.p.k
Z samej istoty poszukiwań w oparciu o Europejski Nakaz Aresztowania wynika bowiem, że osoba ścigana utrudniała już toczące się przeciw niej postępowanie, co daje asumpt do uznania słuszności spornej decyzji, deprecjonując tym samym dywagacje skarżącego odwołujące się do treściart. 257§1kpk.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż jedynie środek zapobiegawczy o charakterze izolacyjnym może zapewnić prawidłowy przebieg wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania. Wyrażona w wyżej wskazanym przepisie zasada minimalizacji środków zapobiegawczych jest zawsze ograniczona koniecznością zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i ocenę, którą zaprezentował w tym zakresie Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny w pełni podziela.
Jednocześnie stwierdzić należy, iż skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które powodowałyby, iż stosowanie tymczasowego aresztowania pociągnęłoby dla ściganego lub osób mu najbliższych wyjątkowo ciężkie skutki albo powodowały dla jego życia czy zdrowia poważne niebezpieczeństwo, ograniczając się li tylko do ogólnikowych stwierdzeń w tej materii, co żadną miarą nie może deprecjonować prawidłowości decyzji Sądu Okręgowego.
W tej sytuacji nie dopatrując się przesłanek zart. 259 kpk, które stałyby na przeszkodzie w zastosowaniu tymczasowego aresztowania Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.

AK/ms