Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 528/13
Data wyroku: 2013-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do Krzysztof Korzeniewski, Joanna Żelazny, Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 528/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lipca 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Kropiewnicka
Sędziowie  SSO Joanna Żelazny
SSR del. do SO Krzysztof Korzeniewski (spr.)
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Elżbiety Okińczyc
po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r.
sprawy:

1
D. P. (1)oskarżonego o przestępstwo zart. 157 § 2 kk;

2
H. P.oskarżonej o przestępstwo zart. 193 kk

na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoD. P. (1)oraz oskarżonąH. P.
od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy
z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. II K 407/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od oskarżonychD. P. (1)iH. P.solidarnie na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. K.kwotę 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Oleśnicy po rozpoznaniu w sprawieD. P. (1)oskarżonego o to, że: w okresie od 27 września do 2 października 2011 r. wO.przyul. (...)wypowiadał wobec żonyD. P. (2)oraz teściówM.iW. K.groźby pozbawienia życia i pobicia, przy czym wypowiadane groźby wzbudziły u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a w dniu 2 października 2011 r. w trakcie awantury pobił teściowąM. K., w wyniku czego doznała ona licznych i rozległych podbiegnięć krwawych na twarzy, klatce piersiowej, brzuchu, obu kończynach oraz otarcia naskórka w dole łokciowym prawym, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia na okresie poniżej dni siedmiu, tj. o czyn zart 190 § l kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkorazH. P.oskarżonej o to, że: w dniu 2 października 2011 r. wO.przyul. (...)wdarła się do domu będącego własnościąM.iW. K.zamieszkiwanego przez ich córkęD. P. (2)i pomimo wielokrotnych żądańD. P. (2)iM. K.nie chciała go opuścić, tj. o czyn zart. 193 kkwyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. II K 407/12 podjął następujące rozstrzygnięcia: uznał oskarżonegoD. P. (1)za winnego tego, że w dniu 2 października 2011 r. w trakcie awantury pobił teściowąM. K.w wyniku czego doznała ona licznych i rozległych podbiegnięć krwawych na twarzy, klatce piersiowej, brzuchu, obu kończynach oraz otarcia naskórka w dole łokciowym prawym, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia na okresie poniżej dni siedmiu, tj. czynu zart. 157 § 2 kki za to na podstawieart. 157 § 2 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § l i 2 kkiart. 70 § l pkt l kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; na podstawieart. 66 § l kkiart. 67 § l kkpostępowanie wobec oskarżonejH. P.o czyn zart. 193 kkwarunkowo umarza na okres próby wynoszący l (jeden) rok; na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł od oskarżonegoD. P. (1)na rzecz pokrzywdzonejM. K.nawiązkę w kwocie 1000 (jednego tysiąca) złotych; na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonychD. P. (1)iH. P.solidarnie na rzeczM. K.kwotę(...)(jednego tysiąca stu czterech) złotych tytułem wydatków poniesionych w postępowaniu karnym; na podstawieart. 623 kpkzwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, a na podstawieart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył im opłaty.

Powyższy wyrok Sądu Rejonowego Oleśnicy w całości zaskarżyli obrońcaD. P. (1)orazH. P..
ObrońcaD. P. (1)wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: -art. 4 kpkorazart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez ukształtowanie przekonania o działaniu oskarżonego w zamiarze ewentualnym na podstawie fragmentarycznych faktów przedmiotowych z pominięciem silnego wzburzenia oskarżonego, stanowiącego okoliczność bezsporną (k. 25, k. 15, protokół rozprawy z dnia 07.09.2012 r.), której pominięcie miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie ustaleń odnoszących się do znamion strony przedmiotowej czynu; -art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez ukształtowanie przekonania o działaniu oskarżonego w zamiarze ewentualnym z pominięciem wyjaśnień oskarżonych oraz dokumentacji lekarskiej (k. 27) w zakresie w jakim dowody te świadczą o tym, że oskarżonaH. P.została przewrócona na podłogę i kopana przez pokrzywdzone, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie ustaleń odnoszących się do znamion strony przedmiotowej czynu.H. P.wyrokowi temu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu, że jej zachowanie polegało na wdarciu się do domu będącego własnościąM.iW. K., w sytuacji gdy do domu została wprowadzona przez synaD. P. (1), który tam wspólnie zamieszkiwał wraz z żonąD. P. (2), działając w przekonaniu, iż może tam przebywać z uwagi na to, że to był dom rodzinny, w którym zamieszkiwał jej syn z żoną i ich wspólnym dzieckiem, gdzie gospodarzem była zarównoD. P. (2), jak iD. P. (1), a celem jej działania było pogodzenie skłóconych stron konfliktu, oraz w przekonaniu, że jej dalsze przebywanie w pomieszczeniach domu odbywało się na podstawie prawnej rozumianej jako uprawnione przez synaD. P. (1)do przebywania na terenie posesji.
W konkluzji apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienieD. P. (1)iH. P.ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi w Oleśnicy celem jej ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył.

Apelacje obrońcyD. P. (1)orazH. P.nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do apelacji obrońcyD. P. (1)stwierdzono co następuje.
Obrońca zasadnie wskazał na istnienie różnych wersji dotyczących przedmiotowego zdarzenia. W przypadku, gdy ze zgromadzonych dowodów wynikają różne wersje zdarzenia, Sąd ma prawo wyboru wersji zdarzenia, celu i motywu działania oskarżonego, jednakże wersje tę powinien drobiazgowo uzasadnić, podając dowody, które wskazują na konieczność jej uwzględnienia i odrzucenia wersji przeciwnej (por, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2008 r., V KK 37/08, LEX nr 457958). W ten właśnie sposób odniósł się Sąd I Instancji.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący błędnego przyjęcia zamiaru ewentualnegoD. P. (1). Obszerny wywód Sądu I Instancji znajduje oparcie w materiale dowodowym, do którego w sposób prawidłowy zastosowano zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenia faktyczne mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być wyczerpująco i logicznie uzasadnienie orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2008 r., V KK 435/07, LEX nr 398541; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2008 r., V KK 326/07, LEX nr 362203; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r.,(...)57/07, LEX nr 471827; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2007 r., II KK 404/06, OSNwSK 2007/1/1120; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., II KK 273/06, OSNwSK 2007/1/280; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2007 r., III KK 271/06, OSNwSK 2007/1/9; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1974 r., IIk.r.114/74, OSNKW 1975/2/28).  Natomiast rozważania prawne wprost znajdują oparcie w dorobku nauki prawa karnego, do którego się odnoszą.
Sąd Odwoławczy nie podzielił wywodów odnoszących się do kontratypu obrony koniecznej. Aprobując, z przyczyn opisanych powyżej, wersję przyjętą przez Sąd I Instancji, brak jest podstaw do podzielenia zarzutów odnoszących się do tego kontratypu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, celem działaniaD. P. (1)było udzielnie pomocy matce, wobec której zastosowano przemoc. Apelujący koncentruje się na aspekcie podmiotowym odnoszącym się do silnego wzburzeniaD. P. (1). W istocie, na ocenę zawinienia i zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary albo odstąpienia od jej wymierzenia rzutuje stan psychiczny sprawcy (por. A.Zoll/w/: Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz do art. 1 – 116 k.k., Zakamycze 2004, s. 489). W toku postępowania przeprowadzono dowód z opinii dwóch biegłych psychiatrów. Dowód ten nie został w żaden sposób zakwestionowany. Biegli psychiatrzy analizując poczytalnośćD. P. (1), również w odniesieniu do zarzutu pobicia teściowej w trakcie zajścia z udziałem jego matki, nie dostrzegli jakiejkolwiek okoliczności poczytalność tę ograniczającą. Biegli wskazali, iżD. P. (1)ani nie był chory psychicznie, ani nie był upośledzony umysłowo. Nie stwierdzili u niego innych zakłóceń czynności psychicznych, które mogłyby mieć znaczenie orzecznicze w niniejszej sprawie. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia zaistnienia wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami czynu, jakie miałoby niewątpliwie znaczenie orzecznicze. Stąd też kwestię wzburzenia emocjonalnegoD. P. (1)należało rozważać wyłącznie na gruncie zagadnień związanych z umyślnością - co uczynił Sąd I Instancji wypowiadając się na tej właśnie podstawie, jak i w zakresie wymiaru kary. Nadto należyD.P.przypisać eksces intensywny i ekstensywny.D. P. (1)użył przemocy w postaci daleko wykraczającej potrzebę skłonienia teściowej do odstąpienia od napastowania jego matki, przy uwzględnieniu własnych warunków fizycznych oraz wieku pokrzywdzonej. Także nie zaprzestał działań, skutkujących jak ustalono, gdy przemoc wobec jego matki już ustała. Stąd nie dostrzeżono możliwości zastosowania w niniejszym postępowaniu dyspozycjiart. 25 § 2 i 3 kk.
Sąd Odwoławczy podzielił również jako uzasadniony pogląd Sądu I Instancji w przedmiocie wysokości kary jak i długości probacji względemD. P. (1). Nie dostrzeżono tu potrzeby uzupełnienia tego stanowiska jak i jego powielania.

Odnosząc się natomiast do apelacjiH. P.należy odnieść, iż miała ona świadomość, że przebywa na terenie posesjiM. K.. Syn jej nie był tam nawet zameldowany, co podniosła w swoich wyjaśnieniach z dnia 26 października 2011 r. Tym samym, nie stosując się do wezwania uprawnionej, do opuszczenia posesji wypełniła znamiona podmiotowo - przedmowie czynu zart. 193 kk, co właściwie wywiódł Sąd I Instancji. Użycie wobec niej przemocy, już po zwerbalizowaniu żądania opuszczenia posesji, do czego się nie zastosowała, pozostaje poza ramami czasowo - przestrzennymi zdarzenia historycznego będącego podstawą niniejszego postępowania karnego w jej sprawie. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił pogląd Sądu I Instancji nawiązujący do wysokości stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanegoH. P.jak i jej winy. Tu także nie zauważono potrzeby powielania tych wnikliwych i przekonywających wywodów. Dlatego stwierdzono brak podstaw do uwzględnienia zarzutu apelującej podnoszącej znikomość stopnia społecznej szkodliwości, uznając przedmiotowe wywody wyłącznie jako polemikę z trafnym rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu.

Z tych też względów, nie dostrzegając bezwzględnych przyczyn odwoławczych, orzeczono jak na wstępie w oparciu oart. 437 § l kpk. O kosztach orzeczono na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkiart. 627 kpk, zważając na rezultat niniejszego postępowania, wysokość wydatków stron jak i ich sytuację.