Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 989/13
Data wyroku: 2013-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 989/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sajtyna

Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Augustyna Pindziaka
po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 roku
sprawyJ. F.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 29 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 236/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
ustala wartość skradzionego przez oskarżonego mienia na kwotę 402 złote;

2
uchyla punkt IV wyroku;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatA. M.516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państw kosztów sądowych za II instancję.

Sygn. akt IX Ka 989/13

UZASADNIENIE
J. F.oskarżony został o to, że:
w dniu 10 stycznia 2013r. wK.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia latarki, jednej baterii taśmy, zestawu narzędzi wielofunkcyjnych(...), szczypiec, kombinerek bocznych, szlifierkiB.oraz wiertarkimarki S.powodując straty o łącznej wartości 402 zł na szkodę(...) Sp.z o.o.
tj. o przestępstwo z art. 278 § 1k.k.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 29 lkwietnia 2013r. w sprawie II K 236/13 orzekł:

I
uznał oskarżonegoJ. F.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, po ustaleniu, że ogólna wartość skradzionego przez oskarżonego mienia wynosiła 402, 18 złotych, co stanowi przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.i za to, na podstawie powołanego przepisu orazart. 33 §1,2 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych, po ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny zaliczył okres 1 (jednego) dnia rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 10 stycznia 2013r, uznając karę grzywny za wykonaną w zakresie 2 (dwóch) stawek dziennych;

IV
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowód rzeczowy w postaci płyty CD, przechowywanej w aktach sprawy (k.9) pozostawił w aktach sprawy;

V
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 664,20 (sześćset sześćdziesiąt cztery 20/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu;

VI
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Powyższy wyrok co do punktu IV na niekorzyść oskarżonego zaskarżył Prokurator, który na podstawieart. 427 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.kwyrokowi temu zarzucił:
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia a mianowicieart. 230 § 2 k.p.kpoprzez błędne zastosowanie jako podstawy orzeczenia o pozostawieniu w aktach sprawy dowodu rzeczowego w postaci płyty z zapisem monitoringu podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa płyta nie była dowodem rzeczowym ani też nie została uznana za dowód rzeczowy w postępowaniu przygotowawczym ani w postępowaniu sądowym, a stanowi jedynie nośnik zawierający zapis z przebiegu zdarzenia z dnia 10 stycznia 2013r.
Podnosząc ten zarzut na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie pkt. IV wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie i pozwoliła Sądowi Odwoławczemu na zmianę wyroku na korzyść oskarżonego w szerszym zakresie, aniżeli to wnioskował prokurator i z innych- bardziej ważkich powodów.
Z urzędu Sąd Okręgowy, bowiem dostrzegł, że zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniemart. 335 § 1 k.p.k.w zw. zart. 343 § 6 k.p.k.
Zgodnie z niekwestionowaną linią orzecznictwa i stanowiskiem piśmiennictwa Sąd nie może samodzielnie dokonywać zmian w treści wniosku złożonego na podstawieart. 335 § 1 k.p.k., bowiem stanowi to naruszenie warunków ugody zawartej pomiędzy prokuratorem i oskarżonym. Dotyczy to nie tylko wymiaru kary, środków karnych, ale wszystkich elementów składających się na treść ugody. Sąd orzekający w trybieart. 335 k.p.k.iart. 343 k.p.k.jest bowiem związany wnioskiem umieszczonym przez prokuratora w akcie oskarżenia w tym sensie, że potrzeba dokonania jakichkolwiek w nim zmian, niezależnie od tego, czy na korzyść czy na niekorzyść oskarżonego, wymaga dokonania modyfikacji wniosku z udziałem stron bądź skierowania sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. V KK 296/05, Lex nr 164332, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. V KK 382/10, Lex 785292).
Tak, więc niedopuszczalna była, przede wszystkim- zmiana opisu czynu w zakresie wartości mienia skradzionego przez oskarżonego poprzez jej podwyższenie do kwoty 402,18 złotych. Z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów zawarto w wyroku także orzeczenia o zaliczeniu w trybieart. 63 § 1 k.k.(pkt III) oraz o dowodzie rzeczowym w trybieart. 230 § 2 k.p.k.(pkt IV). Również wbrew treści ugody i wniosku zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Wszystkie wyżej wprowadzone zmiany, niezależnie od tego czy merytorycznie słuszne, wymagały zgody stron.
Sytuacja procesowa w postępowaniu odwoławczym i zakres zaskarżenia pozwalały Sądowi II instancji na uchylenie orzeczenia wydanego w trybieart. 230 § 2 k.p.k., oraz dokonania zmiany na korzyść oskarżonego w zakresie opisu czynu poprzez przyjęcie wartości mienia zgodnej z przyjętą w zarzucie i akcie oskarżenia.
W pozostałym zakresie, z uwagi na brak stosownych zarzutów, poprawienie stwierdzonych uchybień było niedopuszczalne (art. 434 § 1 k.p.k.).
Odnosząc się do zarzutu prokuratora, należy jedynie zwrócić uwagę na niekonsekwentne stanowisko oskarżyciela, który najpierw nie zatwierdził postanowienia w przedmiocie dowodu rzeczowego (k. 20), następnie w akcie oskarżenia wskazał przedmiotową płytę jako dowód rzeczowy (k. 65v), by w apelacji twierdzić, że nie jest ona dowodem rzeczowym, a jedynie nośnikiem zawierającym zapis z przebiegu zdarzenia (k. 92). Należy nadto wyrazić wątpliwość, co do słuszności odwoływania się prokuratora w uzasadnieniu do przepisuart. 44 k.k.i zrównania przez autora apelacji nośnika zabezpieczonego u pokrzywdzonego ze śladami biologicznymi, daktyloskopijnymi etc. Nie jest to również nośnik zawierający odtworzenie czynności procesowej przeprowadzonej przez właściwy organ, który co oczywiste wtedy również nie byłby dowodem rzeczowym.
Sąd I instancji po zwrocie akt rozważy konieczność skierowania sprawy na posiedzenie w trybieart. 420 § 1 k.p.k.i ewentualnego orzeczenia w przedmiocie zabezpieczonej płyty.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.
Wynagrodzenia na rzecz adw.A. M.zasądzono w oparciu o przepisy § 14 ust. 1 punkt 4 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SSO Krzysztof Sajtyna

KK