Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 51/12
Data wyroku: 2012-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Michał Marzec, Robert Kirejew, Mirosław Ziaja

Sygn. akt II AKz 51/12

POSTANOWIENIE
Dnia 1 lutego 2012 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SSA Michał Marzec
Sędziowie:   SSA Robert Kirejew (spr.)
SSA Mirosław Ziaja
Protokolant: Agnieszka Przewoźnik
przy udzialeProkuratora Prokuratury Apelacyjnej Dariusza Wiory

po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoM. M.
oskarżonemu o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.i inne
zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 3 stycznia 2012 roku, sygn. akt II K 121/11
w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie przedłużył do dnia 8 marca 2012 roku stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoM. M., zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 10 czerwca 2011 roku, sygn. akt XI Kp 240/11.
Zażalenie na to postanowienie złożył obrońca oskarżonego, który nie formułując zarzutów odwoławczych wniósł o jego uchylenie i nie przedłużanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania z jednoczesnym zastosowaniem środka zapobiegawczego w postaci dozoru policji.
Motywując wniesiony środek odwoławczy jego autor wskazał, że w sprawie przeprowadzono już wszystkie dowody, gdyż zostali przesłuchani wszyscy świadkowie, wobec czego nie zachodzi obawa matactwa procesowego ze strony oskarżonego. Dodał,żeM. M.musi podjąć leczenie w warunkach stacjonarnych, co przyznał także prokurator w akcie oskarżenia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Złożony w sprawie środek odwoławczy nie jest zasadny.
Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że na obecnym etapie postępowania stosowanie wobecM. M.najsurowszego środka zapobiegawczego, jakim jest tymczasowe aresztowanie, jest uzasadnione procesowo i nie zdezaktualizowała się żadnaz przesłanek, która legła u podstaw jego zastosowania.
Ponieważ skarżący nie kwestionował, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodobnił sprawstwo oskarżonego, a analiza akt sprawy potwierdziła zasadność ustaleń sądu I instancji w tym zakresie, stwierdzić należało,że istnienie określonej wart. 249 § 1 k.p.k.przesłanki ogólnej stosowania środków zapobiegawczych jest bezsporne, co zwalnia sąd odwoławczy od podejmowania dodatkowych rozważań na jej temat, tym bardziej, że sam skarżący w zażaleniu dopuszczał możliwość orzeczenia wobec oskarżonego w sprawie środków zapobiegawczych, aczkolwieko nieizolacyjnym charakterze.
Jedynie na marginesie wskazać trzeba, że oskarżony w toku postępowania tak przygotowawczego, jak i sądowego przyznał się do dokonania zarzucanych mu czynówzart. 278 § 1 k.k.oraz częściowo do popełnienia czynu zakwalifikowanego przez rzecznika oskarżenia zart. 280 § 2 k.k., a jego wyjaśnienia, w tym także częściowo co do przebiegu zdarzenia w dniu 4 czerwca 2011 roku, korespondują z zeznaniami pokrzywdzonych.
Dodać trzeba, co podkreślił także sąd I instancji, iż kwestia kwalifikacji prawnej czynu popełnionego na szkodęK. M.pozostaje otwarta, gdyż świadek na rozprawie zmieniła swoją wcześniejszą relację niemniej ostatecznej oceny zeznań pokrzywdzoneji co za tym idzie kwalifikacji prawnej czynów dokona sąd merytorycznie rozpoznający sprawę. Na obecnym etapie postępowania duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonych zarzucanych mu czynów, w tym przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.pozostaje nieumniejszone.
W tej sytuacji poczynione przez sąd instancji ustalenia na temat aktualności szczególnej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych zart. 258 § 2 k.p.k.są trafne. Cytowany przepis wprowadza szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy, że oskarżony, z uwagi na grożącą mu, w tej konkretnej sprawie, surową karę, może bezprawnie utrudniać postępowanie, co stanowi samodzielną przesłankę stosowania tymczasowego aresztowania(vide np. uchwała składu 7 sędziów z dnia 19 stycznia 2012 roku, sygn. akt I KZP 18/11).
Podsumowując stwierdzić trzeba, że w pełni zasadnie sąd I instancji uznał, że nie ustały przesłanki, dla których zastosowano wobec oskarżonegoM. M.najsurowszy ze środków zapobiegawczych. Jest on obecnie jedynym środkiem, który możew pełni skutecznie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania jurysdykcyjnego.
Jednocześnie nie stwierdzono w sprawie przesłanek zart. 259 k.p.k., które czyniłyby koniecznym odstąpienie od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego. Wprawdziez opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego (k. 118-120) istotnie wynika,że wymaga on leczenia odwykowego w warunkach stacjonarnych, niemniej skarżący nie wykazał, aby pobyt w areszcie śledczym stanowił dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo.
Mając na uwadze powyższe, nie znajdując powodów do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia, orzeczono jak w sentencji.
Z/
Odpis postanowienia doręczyć:
- oskarżonemu z pouczeniem, że jest prawomocne;
Katowice, dnia 1.02.2012 roku.