Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 174/13
Data wyroku: 2013-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Tomasz Nowak, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 174/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 20 czerwca 2013 rokuSąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon- DomagałaSędziowie: SO Bogna Kuczyńska (spr.)SO Tomasz NowakProtokolant: prot. sąd. Monika Malczykprzy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Lecha Ozierowapo rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 rokusprawyW. Z.oskarżonego o przestępstwo zart.178 a § 1 kkw zw. zart.178 a § 4 kkiart.244 kkw zw. zart.11 § 2 kk,art.178 a § 2 kkiart.244 kkw zw. zart.11 § 2 kkna skutek apelacji wniesionej przez oskarżonegood wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowiez dnia 29 sierpnia 2012 roku sygn. akt II K 543/11Izmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie III wyroku;2co do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II, a kwalifikowanego zart. 178 a § 2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kkzmienia zaskarżony wyrok w całości i oskarżonegoW. Z.uniewinnia od popełnienia tego czynu, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;IIw pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;IIIzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG. K.516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym;IVzwalnia oskarżonegoW. Z.od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję.Sygn. akt. IX Ka 174/13UZASADNIENIEProkurator Prokuratury Rejonowej w Jędrzejowie oskarżyłW. Z.o to, że:Iw dniu 18 maja 2011 roku wJ., woj.(...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny m-kiV. (...)onr rej. (...)– 7SJ2 znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,99 mg/dm3zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego związku ze skazaniem za przestępstwo wyrokiem Sądu Rejonowego w Jędrzejowie sygn. akt II K 403/09 z dnia 8 października 2009 roku i nie zastosował sie do wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie sygn. akt II K 403/09 z dnia 8 października 2009 roku zakazującego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres trzech lat licząc od dnia 16 października 2009 roku, tj. o przestępstwo zart. 178 a § 1 k.k.w zw. zart. 178 a § 4 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;IIw dniu 14 czerwca 2011 roku w miejscowościZ., gm.J., woj.(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,99 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził rower po drodze publicznej nie zastosował sie do wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie sygn. akt II K 403/09 z dnia 8 października 2009 roku zakazującego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres trzech lat licząc od dnia 16 października 2009 roku,, tj. o przestępstwo zart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie II K 543/11 oskarżonegoW. Z.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpkt I, z tym, że zakwalifikował go jako występek zart. 178 a § 4 k.k.i za to na podstawie tegoż przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd uznał oskarżonegoW. Z.za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie IItj. przestępstwa zart. 178 a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd na podst.art. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podst.art. 42 § 2 k.k.w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt I Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 lat. Na podst.art. 42 § 2 k.k.w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt II Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 4 lat. Nadto na podst.art. 49 § 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 300 zł. na rzecz FunduszuPomocy Osobom (...). Jednocześnie Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości.Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyW. Z.zaskarżając przedmiotowy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności i orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał, iż kwestionuje w całości wydany wyrok w zakresie pkt I, wnosząc o uniewinnienie go od przypisanego mu czynu. Co do czynu z pkt II wskazał, iż nie wiedział, iż idąc i prowadząc obok siebie rower narusza warunki poprzednio orzeczonego środka karnego.W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego sprecyzował zarzuty apelacyjne wskazując, iż apelacja skarży wyrok w całości na korzyść oskarżonego co do uznania jego winy, a w związku z tym wniosek apelacyjny jest o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od obydwu zarzucanych mu czynów, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie orzeczonych oskarżonemu kar i zastosowanieart. 69 § 1 i 2 k.k.Sąd Okręgowy zważył co następuje.Apelacja wywiedziona przez oskarżonego okazała się o tyle skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od przypisanego mu w pkt II wyroku czynu.W ocenie Sądu Okręgowego w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wbrew temu co ustalił Sąd Rejonowy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwolił na przypisanie oskarżonemuW. Z.winy za czyn z pkt II aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne w sprawie co do tego czynu oparł się na zeznaniach świadkaS. Z., podnosząc, iż na ich podstawie można wyprowadzić wniosek, iż oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości prowadził rower pod drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości.W ocenie Sądu Okręgowego takie ustalenie jest błędne, bowiem z zeznań tegoż świadka, będącego funkcjonariuszem policji nie wynika, aby zatrzymał oskarżonego jak ten kierował rowerem.S. Z.zeznając zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem podał, iż samego momentu jazdy oskarżonego na rowerze nie widział. Wskazał, iżW. Z.spotkał pod sklepem w miejscowościZ., zaś rower był oparty o kratownice rowerową. Jest to jedyny dowód w sprawie mający wskazywać na sprawstwo oskarżonego. Nie wynika jednak z niego w sposób jednoznaczny, aby oskarżony kierował rowerem po drodze publicznej. Brak jest w sprawie innych istotnych dowodów potwierdzających tezę aktu oskarżenia.Faktem jest, iż oskarżonyW. Z.w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu tj. do tego, iż będąc w stanie nietrzeźwości prowadził rower po drodze publicznej nie stosując się do wyroku sądu. Biorąc jednak pod uwagę treść tego zarzutu oraz treść apelacji oskarżonego, wskazującej na sposób rozumienia przez niego określenia „prowadzić rower” okoliczność powyższa nie może być dowodem decydującym o winie oskarżonegoW. Z..W niniejszej sprawie usunięcie zaistniałych wątpliwości nie było możliwe, dlatego też zgodnie z treścią przepisuart. 5 § 2 kpkte nie dające się usunąć wątpliwości Sąd Rejonowy winien rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.Zdaniem Sądu Okręgowego wbrew temu co ustalił Sąd I instancji dowody zebrane na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie są wystarczające do uznania za udowodniony fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu z pkt II aktu oskarżenia.W związku z powyższym konieczna stała się zmiana zaskarżonego wyroku w tym zakresie i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu wpunkcie II, a zakwalifikowanego zart. 178 a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., co też Sąd Okręgowy uczynił. O kosztach w tej części orzeczono na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.Z uwagi na powyższe rozstrzygniecie konieczne stało się uchylenie orzeczenia Sądu Rejonowego o karze łącznej pozbawienia wolności, zawartego w punkcie III wyroku.W ocenie Sądu Okręgowego, odnosząc się w dalszej kolejności do czynu z pkt I wyroku stwierdzić należy, co prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, iż analiza całokształtu materiału dowodowego nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, iż oskarżonyW. Z.znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, nie stosując się do uprzednio orzeczonego przez Sąd Rejonowy zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Słusznie Sąd I instancji oparł się w tej mierze na zeznaniachM. T., funkcjonariusza policji, który przeprowadzał czynności z udziałem oskarżonego. Świadek ten podkreślił, iż widział oskarżonego prowadzącego samochód przejeżdżającegoulicą (...). Po zatrzymaniu pojazdu za jego kierownicą siedziałW. Z.. Prawidłowo Sąd Rejonowy uznał zeznania tegoż świadka za wiarygodne, jako konsekwentne i stanowcze w toku całego trwającego postępowania. Nie należy zapominać o tym, iż zostały złożone przez osobę postronną, która z racji wykonywanego zawodu, wypełniając jedynie obowiązki służbowe, nie jest zainteresowana tym, aby podawać nieprawdziwe informacje.Słusznie Sąd I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w toku postępowania przed sądem, jakoby nie kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Prawidłowo też uznał za niewiarygodne zeznaniaZ. B., właściwie uznając, iż są one jedynie nieudolną próbą potwierdzenia wersji zdarzenia przedstawianej przez oskarżonego. Wbrew twierdzeniomW. Z.zawartym w złożonej apelacji zeznania świadkaJ. C.w żaden sposób nie potwierdzają linii obrony oskarżonego. Świadek ten zaprzeczył bowiem, aby udostępniał swój samochód oskarżonemu i żeby w ogóle z nim jeździł.Reasumując, należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu odwoławczego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia w sposób jednoznaczny wynikają z dokonanej przez tenże Sąd prawidłowej oceny dowodów. Ocena ta nie przekracza w żadnym stopniu granic swobodnego uznania sędziowskiego, zakreślonych treściąart. 7 kpk. Jest ona kompleksowa, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również uwzględnia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, przy czym nie zachodziła konieczność rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości, gdyż takie wątpliwości, w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia, nie zachodziły. Także podstawą zaskarżonego orzeczenia był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, o czym przekonuje treść pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które pozwala na przeanalizowanie toku myślenia Sądu I instancji.Wobec powyższego zarzuty sformułowane w apelacji wniesionej przez oskarżonego są całkowicie gołosłowne i nie znajdują jakiegokolwiek odzwierciedlenia w sposobie procedowania Sądu I instancji.Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. W sposób wyczerpujący Sąd ten dokonał analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż oskarżonyW. Z.dopuścił się przypisanego mu w pkt I wyroku czynu stanowiącego przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia apelacji, a ile zmierzała ona do zakwestionowania winy oskarżonego.W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew temu co podnosi w złożonej apelacji oskarżony, nie ma podstaw by kwestionować wymiar orzeczonej wobec niego kary za czyn z pkt I.Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż orzeczona wobec oskarżonego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest rażąco surowa. Okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu ustalone i prawidłowo ocenione przez Sąd Rejonowy doprowadziły tenże sąd do prawidłowej oceny dyrektyw wymiaru kary i w konsekwencji do orzeczenia kary współmiernej do wagi czynu oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonegoW. Z.. Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia apelacji w tym zakresie.Zdaniem Sądu Okręgowego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest odpowiednia aby uświadomićW. Z.jego naganne zachowanie i wdrożyć go do przestrzegania przepisów prawa w przyszłości. Kara w takim rozmiarze jest adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego jak i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu przejawiającego się przede wszystkim w znacznym stanie nietrzeźwości. Uwzględnia również stopień naruszonych obowiązków w postaci nakazu zachowania trzeźwości w ruchu drogowym.Wbrew twierdzeniom skarżącego zwartym w apelacji słusznie Sąd Rejonowy ustalił, iż w stosunku do oskarżonego nie można przyjąć pozytywnej prognozy kryminologicznej przemawiającej za zastosowaniem wobec niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności na podstawieart. 69 §1 i 2 k.k., albowiem oskarżony nie spełnia przewidzianych w powołanym przepisie wymogów. Oskarżony był już karany za podobne przestępstwa i jest sprawcą niepoprawnym, lekceważącym obowiązujący porządek prawny. Uprzednio wymierzone, za czyny zart. 178 a § 2 k.k.kary ograniczenia wolności, i pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie spełniły swych celów wychowawczych i zapobiegawczych. Tym bardziej celu tego nie odniesie warunkowe zawieszenie aktualnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony nagminnie naruszał porządek prawny, popełniając ponownie przestępstwo. Ponadto należy zauważyć, iż postawa oskarżonego przemawia także przeciwko warunkowemu zawieszeniu orzeczonej kary. Trzeba podkreślić, iż oskarżony w stan nietrzeźwości wprowadził się z własnej woli, nie był w żaden sposób ograniczony w podejmowaniu decyzji. W pełni świadomie, mając pełną wolność wyboru wystąpił przeciwko porządkowi prawnemu, pomimo tego, iż wiedział, że ciąży na nim zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jednakże oskarżony, zarówno ten zakaz jak i swój stan nietrzeźwości zlekceważył i kierował pojazdem mechanicznym po niezwykle ruchliwej ulicy miejskiej w godzinach południowych, gdzie ruch drogowy jest znaczny.Reasumując należy zauważyć, iż dotychczasowa postawa oskarżonego nie gwarantuje, iż mimo warunkowego zawieszenia wykonania kary nie wejdzie on w konflikt z prawem. Brak jest po stronie oskarżonego podstawowej przesłanki – pozytywnej prognozy kryminologicznej, która umożliwia skorzystanie przez sąd z dobrodziejstwa tej instytucji.Z uwagi na postawę oskarżonego, jego dotychczasowy tryb życia, uprzednią wielokrotną karalność, uznać należy, iż tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności przyniesie w stosunku do osoby oskarżonego pożądane rezultaty i spełni swe cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania wobec sprawcy, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy w trybieart. 437 § 1 i 2 kpkzmienił zaskarżony wyrok w sposób jak wyżej, uniewinniając oskarżonegoW. Z.od czynu przypisanego mu w pkt II wyroku, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżony wyrok.O kosztach orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, który obecnie przebywa w zakładzie karnym.Jednocześnie Sąd w oparciu o przepisyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982 r. prawo o adwokaturze(tj. Dz.U. z 2009 poz. 146, poz. 1188) oraz§ 14 ust. 1 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. K.516,60 zł. tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.SSO A. Babilon - Domagała SSO B. Kuczyńska SSO T. Nowak