Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 279/13
Data wyroku: 2013-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Charuza, Robert Kirejew, Beata Basiura
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 148§1 kk

Sygn. akt: II AKa 279/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
- w prawidłowym brzmieniu po sprostowaniu -
Dnia 16 grudnia 2013 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Marek Charuza (spr.)

Sędziowie

SSA Beata Basiura
SSA Robert Kirejew

Protokolant

Magdalena Baryła

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Tomasza Janeczka,Prokuratorów Prok. Okręg. Ryszarda Chyrka i Jacka Otoli
po rozpoznaniu w dniu 5 i 9 grudnia 2013 roku sprawy

1
K. K.s.R.iZ.

ur. (...)weW.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.,art. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 i 2 pkt 4 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i inne;

2
M. F.s.J.iT.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 171 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i inne;

3
P. S. (1)s.W.iA.

ur. (...)wB.
oskarżonego zart. 148 § 2 pkt 3 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.,art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 148 § 2 pkt 4 k.k.,art. 263 § 2 k.k.,art. 286 § 1 k.k.;

4
P. S. (2)s.J.iA.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 263 § 1 i 2 k.k.i inne;

5
S. N.s.J.iJ.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 171 § 1 k.k.iart. 263 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.,art. 263 § 1 k.k.iart. 263 § 2 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.i inne;

6
G. O.s.P.iH.

ur. (...)wM.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.,art. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;

na skutek apelacji prokuratora odnośnie oskarżonych:K. K.,P. S. (1),P. S. (2),S. N.iG. O.oraz obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 3 października 2012 roku, sygn. akt. II K 186/08

I
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonegoK. K.w ten sposób, że :

-

odnośnie pkt 5 wyroku (pkt IX aktu oskarżenia), usuwając z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stwierdzenie o nakłanianiu przezeńW. S.do popełnienia samobójstwa w formie wypadku samochodowego będącego podstawą do wypłaty odszkodowania, eliminuje z kwalifikacji prawnej normęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 151 k.k.oraz łagodzido 15 (piętnastu) lat karę pozbawienia wolności wymierzoną na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.przy zast.art. 65 § 1 k.k., przy czymna zasadzieart. 77 § 2 k.k.ustala, iż oskarżony będzie mógł ubiegać sięo warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności nie wcześniej niż po odbyciu 13 (trzynastu) lat tej kary,

podwyższa do 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.za czyn przypisany mu w pkt 7 zaskarżonego wyroku,

uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt21 zaskarżonego wyroku i na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.z wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności orzeka wobecK. K.nową karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze15 (piętnastu) lat, na poczet której na zasadzieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawieod dnia 31 grudnia 2008r. do dnia 16 grudnia 2013r., a nadto na mocyart. 77 § 2 k.k.ustala, że oskarżony będzie mógł ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary łącznej pozbawienia wolności nie wcześniej niż po odbyciu 13 (trzynastu) lat tejże kary,

II
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonegoP. S. (1)ten sposób, że :

-

łagodzi do 15 (piętnastu) lat karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.za czyn przypisany mu w pkt 72 zaskarżonego wyroku,

uchyla orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt 76 zaskarżonego wyroku i na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.z wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności orzeka wobecP. S. (1)nową karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 15 (piętnastu) lat, na poczet której na zasadzieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 lipca 2011r. do dnia 26 września 2012r. oraz od dnia 16 października 2012r. do dnia 16 grudnia 2013r.,

III
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonegoG. O.w ten sposób, że na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w kwocie 2 500 (dwa tysiące pięćset) zł, uzyskanej z popełnienia przestępstwa zart. 263 § 1 k.k.przypisanego oskarżonemu w pkt 97 zaskarżonego wyroku,

IV
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

V
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz obrońcyz urzędu oskarżonegoM. F.– adw.K. H.(Kancelaria Adwokacka wC.) kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięćzł i sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzeniaza obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym,

VI
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty w kwotach:

- 18 600 (osiemnaście tysięcy sześćset) zł odK. K.
- 3 800 (trzy tysiące osiemset) zł odM. F.
- 600 (sześćset) zł odP. S. (1)
- 4 400 (cztery tysiące czterysta) zł odP. S. (2)iS. N.
- 1 300 ( tysiąc trzysta ) zł odG. O.
oraz odpowiednio obciąża oskarżonychK. K.,M. F.,P. S. (1),P. S. (2),S. N.iG. O.wydatkami postępowania odwoławczego w częściach ich dotyczących.

Sygn. akt II AKa 279/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 października 2012r. sygn. akt II K 186/08 Sąd Okręgowy w Częstochowie uznał oskarżonychK. K.,M. F.,P. S. (1),P. S. (2),S. N.orazG. O.za winnych w sumie kilkudziesięciu przypisanych im czynów.

I tak oskarżonegoK. K.uznano za winnego popełnienia siedemnastu następujących przestępstw ( jednego z nich w postaci ciągu 4 przestępstw) :
1. występku zart. 258 § 3 k.k.(w brzmieniu obowiązującym od dnia 17 października 1999r.) , za który wymierzono oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności,
2. ciągu czterech przestępstw zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
3. występku zart. 171 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności,
4. zbrodni zart.13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart.148 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 kwietnia 2009r.) w zw. zart. 12 k.k.,art. 64 § 1 k.k.orazart. 65 § 1 k.k.popełnionej na szkodę pokrzywdzonegoA. W. (1), za którą na mocyart. 14 § 1 k.k.iart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oraz przy zastosowaniuart. 22 § 2 k.k.orazart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 6 lat pozbawienia wolności ( pkt 4 wyroku),
5. zbrodni zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 151 k.k.i zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.popełnionej na szkodę pokrzywdzonegoW. S.za którą na mocyart. 148 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności (pkt 5 wyroku),
6. zbrodni zart. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 kwietnia 2009r.) iart. 171 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.popełnionej na szkodę pokrzywdzonegoS. W., za którą na mocy 14§ 1 k.k.iart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oraz przy zast.art. 22 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 6 lat pozbawienia wolności (pkt 6 wyroku),
7. zbrodni zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., i za to na mocy 55 ust. 3 powołanej ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzono karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 100 stawek po 300 zł (pkt 7 wyroku),
8. występku zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii( w brzemieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 12 k.k., i za to na mocy art. 56 ust. 3 powołanej ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzono karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 100 stawek po 300 zł,
9. występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 100 stawek po 300 zł,
10. występku zart. 279 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart.65 § 1 k.k.za który na mocyart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart.65 § 1 k.k.wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 100 stawek po 300 zł,
11. występku zart. 288 § 1 k.k.za który wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności,
12. występku zart. 191 § 2 k.k.iart. 288 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 65 § 1 k.k.wymierzono karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 100 stawek po 300 zł,
13. występku zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 300 zł,
14. występku zart. 191 § 2 k.k.iart. 189 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 kwietnia 2010r.) w zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart. 189 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności,
15. występku zart. 298 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart. 286 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 300 złotych,
16. występku zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 300 zł,
17. występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 300 złotych.

Na podstawieart.85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.,art. 88 k.k.iart. 91 § 2 k.k.wymierzono oskarżonemu karę łączną 25 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w liczbie 300 stawek po 300 złotych, zaliczając na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres pozbawienia wolności oskarżonego w tej sprawie (pkt 21 wyroku).

Tymże wyrokiem uniewinniono oskarżonegoK. K.od popełnienia czynów zarzuconych mu w pkt XIV, XVI, oraz XXII aktu oskarżenia, przy czym wyrok uprawomocnił się w pkt 17 , tj. w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 153 § 1 k.k.przy zast. 65§ 1 k.k.mającego być popełnionego na szkodęJ. P. (1)- pkt XXII aktu oskarżenia.

OskarżonyM. F.został uznany za winnego popełnienia 10 występków, a to:
- zart. 258 § 2 kk. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 17 października 1999r.) w zw. zart. 64 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności,
- zart. 171 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności,
- zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- zart. 279 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.za który na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek po 80 zł,
- zart. 288 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności
- zart.191 § 2 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart.191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 80 złotych,
- zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 80 złotych,
- zart. 298 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 65 § 1 k.k.za który na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 80 złotych,
- zart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- zart.191 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 kk. za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na zasadzieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczono wobecM. F.karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 200 stawek po 80 złotych

OskarżonyP. S. (1)został uznany za winnego popełnienia czterech przestępstw:
- zbrodni zart. 148 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 kwietnia 2009r.) iart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnionej na szkodęW. S., za którą na mocyart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazano oskarżonego na karę 25 lat pozbawienia wolności,
- zbrodni zart. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.popełnionej na szkodęS. W., za którą na mocyart. 14 § 1 k.k.iart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 22 § 2 k.k.orazart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności,
- występku zart. 263 § 2 k.k.za który wymierzono karę roku pozbawienia wolności (wyrok w tej części nie został zaskarżony),
- występku zart. 286 § 1 k.k.za który wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności.
Na zasadzieart.85 k.k.iart. 88 k.k.orzeczono wobecP. S. (1)karę łączną 25 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono mu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

OskarżonyP. S. (2)zastał uznany za winnego czterech następujących przestępstw:
- zbrodni zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiza którą na podstawie art. 55 ust. 3 powołanej ustawy wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych,
- zbrodni zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.za którą na podstawie art. 55 ust. 3 powołanej ustawy wymierzono mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych,
- występku zart. 263 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności,
- występku zart. 171 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności.

Na zasadzieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczono wobecP. S. (2)karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych, a na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 marca 2008r. do dnia 13 września 2010r. .

OskarżonyS. N.uznany został za winnego popełnienia czterech występków:
- zart. 171 § 1 k.k.iart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.za który na mocyart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności,
- zart. 263 § 2 k.k.za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności,
- zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.za którą na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych, a nadto na mocyart. 45 § 1 k.k.przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z tego przestępstwa w kwocie 191 000 złotych,
- zart. 282 k.k.za który wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych.

Na zasadzieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczono wobecS. N.karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 200 złotych, a na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 października 2007r. do dnia 2 czerwca 2010r.
Oskarżony ten został uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu w pkt LXXV aktu skarżenia czynu zart. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii wyrok w tej części uprawomocnił się.

OskarżonyG. O.został uznany za winnego popełnienia dwóch występków:
- zart. 263 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności
- zart. 286 § 1 k.k.za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek po 50 złotych.
Na zasadzieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 lutego 2008r. do dnia 18 stycznia 2010r.

Oskarżony ten został uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu w pkt LXXVII aktu oskarżenia czynu zart. 258 § 1 k.k.i wyrok w tej części jest prawomocny.

W przedmiotowej sprawie skazani zostali jeszcze dwaj kolejni oskarżeni –A. W. (2)( na karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 300 stawek po 10 złotych ) iA. W. (1)(na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę 300 stawek po 50 złotych , przy czym wobec tego oskarżonego orzeczono na podstawieart. 45 § 1 k.k.przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w kwocie 450 000 złotych).
Wyrok w części dotyczącej tych dwóch oskarżonych nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się.

Apelacje od przedstawionego wyroku Sądu Okręgowego wnieśli prokurator – na niekorzyść oskarżonychK. K.,P. S. (1),P. S. (2),S. N.iG. O.oraz obrońcy wszystkich wymienionych na wstępie oskarżonych – tj.K. K.,M. F.,P. S. (1),P. S. (2),S. N.iG. O..

Prokurator zaskarżył wyrok odnośnie oskarżonegoK. K.w części dotyczącej kar wymierzonych temu oskarżonemu za czyny przypisane mu w pkt 4, 5, 6 oraz w pkt 7 orzeczenia (w tym ostatnim przypadku formułując zarzut obrazy prawa materialnego, a toart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.) , a także kary łącznej orzeczonej w pkt 21 zaskarżonego wyroku.
Dokonując na rozprawie odwoławczej koniecznego sprecyzowania pisemnych wniosków apelacji wniósł prokurator w tym przedmiocie o zmianę wyroku poprzez:
- wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt 4 wyroku kary 12 lat pozbawienia wolności
- ustalenie, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary 25 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego w punkcie 5 wyroku po odbyciu 20 lat kary
- wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt 6 wyroku kary 15 pozbawienia wolności
- wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt 7 wyroku kary 5 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek po 300 złotych
- ustalenie, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności (pkt 21 wyroku) po odbyciu 20 lat kary.
Nadto w odniesieniu do oskarżonegoK. K.wyrok został zaskarżony w części uniewinniając tegoż oskarżonego od popełnienia czynów zarzuconych mu w pkt XIV i XV aktu oskarżenia (odpowiednio punkty 9 i 11 zaskarżonego wyroku), i przy postawieniu w tym zakresie zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych wniósł prokurator o uchylenie odpowiedniej części wyroku i przekazanie sprawy w tym przedmiocie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie.

Prokurator co do oskarżonychP. S. (1),P. S. (2)iS. N.zaskarżył wyrok jedynie w części dotyczącej wymierzonych tym oskarżonym kar, i zarzucając rażącą niewspółmierność kar orzeczonych za wymienione w apelacji czyny wniósł o:
- odnośnieP. S. (1)ustalenie, że będzie on mógł ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary 25 lat pozbawienia wolności orzeczonej za czyn z pkt 72 wyroku po odbyciu 20 lat, wymierzenie za czyn opisany w pkt 73 wyroku kary 10 lat pozbawienia wolności oraz ustalenie, że oskarżony ten będzie mógł ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 76 wyroku po odbyciu 20 lat,
- odnośnieP. S. (2)o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn opisany w pkt 79 kary 6 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek po 200 złotych, za czyn opisany w pkt 80 wyroku kary 7 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek po 200 złotych i o wymierzenie temu oskarżonemu kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 150 stawek po 200 złotych,
- odnośnieS. N.o zmianę wyroku poprzez wymierzenie za czyn opisany w pkt 89 kary 6 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek po 200 złotych i o wymierzenie temu oskarżonemu kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 150 stawek po 200 złotych.
Z kolei co do oskarżonegoG. O.prokurator wyrokowi zarzucił:
- obrazę prawa materialnego tj.art. 45 § 1 k.k.polegającą na zaniechaniu orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej przez tego oskarżonego z przestępstwa przypisanego mu w pkt 97 zaskarżonego wyroku,
- rażącą niewspółmierność wymierzonej w pkt 99 zaskarżonego wyroku kary łącznej pozbawienia wolności.
Wniósł więc oskarżyciel publiczny o zmianę wyroku poprzez orzeczenie wobec tegoż oskarżonego środka karnego przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w wysokości 2 500 złotych oraz o wymierzenieG. O.kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności.

Co do apelacji obrońców.

Obrońca oskarżonegoK. K.zaskarżył wyrok w części skazującej tego oskarżonego zarzucając:

1
w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 wyroku:

a
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezA. W. (1)oraz kierował zorganizowaną grupą, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zacytowanych w apelacji zeznań świadkówZ. M.,R. K.,T. W.iM. P.i wyjaśnień oskarżonychA. W. (2),M. F.orazS. N., że został podpalony barG. O.wM., że świadekJ. R.odpracowywała w agencji towarzyskiejV.pożyczkę otrzymaną od oskarżonegoK. K.

b
naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.

-art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób dowolny, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania a także wbrew wiedzy i doświadczeniu życiowemu przejawiające się w wymienionych w apelacji nieuprawnionych twierdzeniach, a także nieuprawnionym uznaniu, że dowody takie jak kalendarz, pisemne oświadczenia o pożyczkach oraz określone grypsy świadczą o podległościA. W. (2)w stosunku doK. K.oraz istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej
-art. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 k.p.k.poprzez zupełne pominięcie dokonania oceny zeznań świadków którzy wypowiadali się o niekierowaniu przezK. K.zorganizowaną grupą przestępczą, a także świadków, którzy zeznawali sposobie udzielania pożyczek i braku stosowania wobec nich jakichkolwiek gróźb bądź zastraszania – m.in. świadkówM. P.,M. W. (1),R. S.,K. K. (1)iA. S. (1)
-art. 366 k.p.k.w zw. zart. 2 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a wskazanych w apelacji
-art.167 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie w ramach dążenia do prawdy materialnej dowodów z urzędu, a to niezwrócenie się do właściwej jednostki Policji w której zostało złożone przezD. J.zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa , o informację na jaim etapie jest w/w sprawa – co miało istotne znaczenie dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2), nieprzesłuchanieA. H.orazA. D., którzy według oskarżonegoA. W. (2)brali udział w wywozie amfetaminy do Niemiec, w celu ustalenia czy zdarzenie to w ogóle miało miejsce

c
w przypadku uznania, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z ostrożności procesowej zarzucono obrazę prawa materialnego tj.art. 258 § 3 k.k., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przypisaniu znamion czynu zabronionego zachowaniom oskarżonych, które nie odpowiadały desygnatom pojęciowym charakterystycznym dla przyjęcia konstrukcji zorganizowanej grupy przestępczej,

2
w odniesieniu do pkt 2 wyroku:

a
błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że oskarżonyK. K.posiadał tj. miał faktyczne władztwo nad wymienionymi jednostkami broni a także amunicją, podczas gdy żaden świadek ani pozostali oskarżeni nie wskazali, by widzieli u oskarżonego jakąkolwiek broń lub amunicję

b
art. 410 k.p.k.poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem zacytowanych zeznań świadkówM. W.,Z. G.,Z. K.,D. W.,J. B.,P. R.iZ. M.

c
art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nieprawidłowe uznanie, że oskarżeniK.iO.znali się niewskazując dowodów potwierdzających powyższe, przyjęcie, że osobą sprzedającą strzelbęM.był G.O.tylko na podstawie wyjaśnieńA. W. (2), mimo, że oskarżonyM. F.który wyjaśniał, że był zA. W. (2)kupić strzelbę nie rozpoznał jako sprzedającego G.O.

d
art. 389 § 2 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie sprzeczności zachodzących w wyjaśnieniachA. W. (2)i bezkrytyczne obdarzenie ich walorem wiarygodności, podczas gdy z zacytowanych wyjaśnień w/w złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynikają określone treści ,mające znaczenie i dla oceny zeznań świadkaJ. K.

e
art. 366 k.p.k.w zw. zart. 2 k.p.k.poprzez brak dążenia przez Sąd I instancji do ustalenia prawdy materialnej do wyjaśnienia wszystkich istotnych, a wymienionych w apelacji okoliczności

f
art. 167 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu:

- z przesłuchania świadkaA. M. (1)który rzekomo podwoziłA. W. (2)iM. F.doM.do oskarżonegoG. O., a także niezwrócenie się do Komendy Głównej Policji z zapytaniem, czy świadek ten nadal jest poszukiwany listem gończym
- nieprzeprowadzenie na zabezpieczonej broni badań w celu ustalenia, czy znajdują się na niej odciski palców oskarżonegoK. K.

3. w odniesieniu do pkt 3 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że oskarżonyK. K.posiadał substancję wybuchową semtex, podczas gdyA. W. (2)w swoich wyjaśnieniach nie wskazał, aby substancja ta chociaż przez chwilę była w posiadaniu oskarżonegoK., jak również pominięciu wyjaśnień oskarżonychK.iN.z których wynika, że oskarżonyK.nigdy nie był w posiadaniu substancji wybuchowej
b) naruszenie przepisów prawa procesowego tj.art. 389 k.p.k.poprzez niewyjąśnienie wskazanych w apelacji sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonegoA. W. (2)złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawach a dotyczących czasu, kiedy semtex był w posiadaniuA. W. (2)

4. w odniesieniu do pkt 4 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżonyK.usiłował nakłonićM. F.iR. R.do zabójstwaA. W. (1)pomimo poważnych wątpliwości w tym zakresie wynikających zarówno z wyjaśnień samych oskarżonych jak i zeznań świadków i w konsekwencji błędne ustalenie, że:
- u oskarżonego w trakcie pobytu w areszcie powstał pomysł zabiciaA. W. (1)
-K. K.poleciłA. W. (2)poszukać osoby, która będzie gotowa dokonać zabójstwaA. W. (1)
-K. K.polecił przekazać rewolwer AstraI.R. R.
-K. K.miał motyw do wyeliminowaniaA. W. (1)
b) naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na treść wyroku tj.
-art. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu i logice przejawiającą się we wskazanych w apelacji nieprawidłowych stwierdzeniach
-art. 410 k.p.k.poprzez zupełne pominięcie przy wyrokowaniu wymienionych w apelacji okoliczności, wynikających także z przytoczonych zeznań świadkówD. W.orazR. R.
c) w przypadku uznania, że stan faktyczny został przez Sad w tym zakresie ustalony prawidłowo, zarzucono naruszenieart. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. z ar. 148§ 1 pkt 1 k.k.(sic) , polegający na niewłaściwym zastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w zakresie znamion czynu przypisanegoK. K.

5. w odniesieniu do pkt 5 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że oskarżonyK.dopuścił się czynu zarzuconego mu w pkt IX części wstępnej wyroku, pomimo poważnych wątpliwości w tym zakresie wynikających zarówno z wyjaśnień samych oskarżonych jak i zeznań świadków, a przede wszystkim opinii biegłych specjalistów, w szczególności pominięcie zeznań świadkaK.co do świadczonej przez niego pomocy, zeznań świadkaP.co do szoku w jakim był oskarżonyP. S. (1)po wypadku, pominięciu prawdopodobnych motywów wypadku opisanych przez biegłych i nadinterpretowaniu ich opinii, zlekceważeniu błędów w obliczeniu średnicy drzewa popełnionego przez zespół biegłych, naruszeniu wysłania akt do sporządzenia opinii przez biegłych, przekształceniu przez sąd opinii biegłych w zakresie rodzaju podłoża, pominięcie zeznań kolegów, sąsiadki, nauczycielki i rodzinyP. S. (1)co do jego bliskich relacji z Ojcem, minimalizowaniu kwestii dodatkowego ubezpieczeniaW. S.przezA. W. (2)czyli istnienia tzw. drugiej polisy, minimalizowaniu kwestii wulgarnego zachowaniaA. W. (2)wobecW.iP. S. (1), zlekceważenie kwestii troski i zainteresowaniaK.po wypadku i zeznań pielęgniarkiK. K. (1), minimalizowania kwestii samodzielnego działaniaA. W. (2)i jego osobistego interesu w zwrocie długu przezW. S., niesłusznym daniu wiaryA. W. (2)i niesłusznym odmówieniu wiarygodności zeznaniomD. W.złożonym w toku procesu
b) przypadku uznania, że stan faktyczny został w tym zakresie ustalony prawidłowo zarzucił obrońca w tym zakresie:
- naruszenieart. 13 § 1 i art. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 1 k.k.polegające na niewłaściwym ich zastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego
- naruszenie prawa materialnego tj.art. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu wbrew ustalonemu stanowi faktycznemu, iż akcentowany wart. 13 § 1 k.k.wymóg zmierzania bezpośredniego do popełnienia przestępstw stypizowanych wart. 151 k.k.iart. 148 § 1 k.k.został spełniony wbrew dominującej w linii orzeczniczej poglądu prawnego dotyczącego skutkowego charakteru podżegania
c) naruszenieart. 45 Konstytucjiw zw. zart. 6EKPCz i PW orazart. 117 § 1 k.p.k.w zw. zart. 384 § 2 k.p.k.a takżeart. 2 § 1 pkt 3 k.p.k.poprzez pozbawienieM. S. (1)możliwości działania na etapie postępowania przygotowawczego w charakterze pokrzywdzonego, a także niezawiadomienie w/w przez Sąd o terminie rozprawy i o przysługującym mu prawie do działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego
d) naruszenieart. 438 pkt 4 k.p.k.poprzez orzeczenie kary wyjątkowo surowej w świetle dyrektyw zart. 53 § 1 i 2 k.k., a także nienależyte umotywowanie orzeczonej kary w świetle wysokości kar wymierzonych pozostałym współoskarżonym
e)art. 440 k.p.k.poprzez wydanie orzeczenia rażąco niesprawiedliwego zwłaszcza w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na uznanie winy oskarżonego i wymierzenie mu kary 25 lat pozbawienia wolności.

6. w odniesieniu do pkt 6 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że skazany usiłował nakłonićA. W. (2)do zabójstwaS. W.za pomocą materiałów wybuchowych pomimo braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających istnienie takiego zdarzenia oraz istnienie ładunku wybuchowego który miał być użyty do dokonania zabójstwa, a także nieuzasadnione przyjęcie, iż przedmiot określany przezA. W. (2)iR. P.jako ładunek wybuchowy, miał w rzeczywistości właściwości umożliwiające dokonanie rzekomego zabójstwa, pomimo faktu, iż obaj świadkowie nie wiedzieli jakiego materiału użyto do stworzenie tego ładunku, a więc również nie mogli mieć pewności co do jego właściwości eksplozywnych
b) nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z oględzin samochoduS. W., pod który rzekomo miał być podłożony ładunek wybuchowy przezA. W. (2), ani samochodu którym miał być przywieziony pod kątem ewentualnych pozostałości po umieszczeniu ładunku, w postaci śladów daktyloskopijnych itp., natomiast powołanie się na rezultat przeprowadzonych przeszło rok po rzekomym zdarzeniu oględzinach pojazdu
c) nieprzeprowadzenie przez Sąd z urzędu eksperymentu procesowego polegającego na zbadaniu umiejętnościA. W. (2)w zakresie zmiany podłączenia zapalnika ładunku wybuchowego z szeregowego na równoległy
d) nie zbadaniu motywu działańA. W. (2)tj. uczestniczenia w korzyściach finansowych z egzekwowania długu, a także błędne przyjęcie, że śmierćW.przy użyciu materiału wybuchowego nie stanowiłaby przeciwwskazań do wypłaty odszkodowania z polisy, dodatkowo przyjęcie, że egzekwowanie dużo niższego długuW. S.leżało w interesieK.przed egzekwowaniem długuW., pominięcie dowodu z zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożonego przezK.naS. W., pominięcie wyników kontroli operacyjnej rozmów prowadzonych przezK.a w szczególności pozbawienie waloru wiarygodności zeznańP. S. (1)i R.P.co do faktu zamiaru wysadzenia samochoduW., a nie pozbawienia go życia, bezpodstawne odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom świadkówI.iB.
W przypadku uznania, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo zarzucono naruszenieart. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 1 k.k.polegającą na niewłaściwym zastosowaniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w zakresie znamion czynu przypisanego oskarżonemu.

7. w odniesieniu do pkt 7 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżonyK.dopuścił się czynu pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego
b) naruszenie prawa materialnego tj.art. 65 § 1 k.k.poprzez błędne uznanie, że oskarżonyK.zarzuconego czynu dopuścił się w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy zgodnie z ustaleniami Sądu przynależność do grupy zostałaprzypieczętowanaudziałem w wywozie 1 kg amfetaminy do Niemiec, a więc czynu tego nie mógł popełnić biorąc udział w grupie przestępczej
c) naruszenie prawa procesowego tj.:
-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez całkowite zaniechanie inicjatywy dowodowej i nieprzesłuchanie w charakterze świadków osób które rzekomo odebrały z dworca wH.oskarżonegoA. W. (2)– mężczyzny ops. (...)i dziewczyny ops. (...)
-art. 366 k.p.k.poprzez niedążenie przez Sąd I instancji do prawdy materialnej i niedokonanie weryfikacji, czy rzeczywiścieps. (...)posługiwał sięA. H., podczas gdy oskarżonyA. W. (2)to imię i nazwisko mógł podać specjalnie wiedząc, że osoba ta nie przebywa na terenie kraju i nie będzie możliwe zweryfikowanie jej miejsca pobytu, a więc nie będzie możliwe jej przesłuchanie w charakterze świadka.

8. w odniesieniu do pkt 8 wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżonyK.dopuścił się czynu opisanego w pkt XII i XIII części wstępnej wyroku pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

9. w odniesieniu do pkt 10 wyroku:
- naruszenie prawa materialnego tj.art. 282 k.k.polegające na błędnym uznaniu, że oskarżonyK.wypełnił znamiona przestępstwa wymuszenia rozbójniczego w sytuacji, gdy nie został wykazany związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy zachowaniem oskarżonego a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem przezM. R., a ponadto z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego nie wynika, abyM. R.grożono pobiciem , a jedynieS. L.postraszył w/w w określony sposób, co może zostać potraktowane jako groźba naruszenia nietykalności cielesnej, która nie jest groźbą zamachu na zdrowie i życie.

10. w odniesieniu do pkt 12 wyroku:
- naruszenie prawa materialnego tj.art. 279 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.poprzez błędne uznanie, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona tego przestępstwa, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że to nie oskarżony dokonał włamania do mieszkania A.K., a następnie posługiwał się dokumentem stwierdzającym tożsamość w/w.

11. w odniesieniu do pkt 13 wyroku:
- naruszenie prawa materialnego tj.art. 288 § 1 k.k.poprzez błędne uznanie, że oskarżonyK.wypełnił swoim zachowaniem znamiona zarzucanego mu czynu, przy czym w opisie czynu nie została wykazana żadna czynność sprawcza wobec tego nie można uznać, że doszło do popełnienia przestępstwa

12. w odniesieniu do pkt 14 wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegajmy na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt XIX części wstępnej wyroku, pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

13. w odniesieniu do pkt 15 wyroku:
- obrazę prawa materialnego tj.art. 286 § 1 k.k.i błędne uznanie, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona określone w tym przepisie, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego w żaden sposób nie wynika by to oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez TU(...)przez wprowadzenie w błąd ej instytucji co do fikcyjnej kradzieży samochodu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , gdyż w/w nie zgłaszał fikcyjnej kradzieży samochodu, nie sprzedawał za granicą samochodu, nie był pomysłodawcą tego przedsięwzięcia, nie otrzymał żadnej korzyści majątkowej z odszkodowania

14. w odniesieniu do pkt 16 wyroku:
a) błąd w ustaleniach faktycznych polegajmy na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony uderzył A.L.pięścią w okolice nerki, a następnie skuł go kajdankami i wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymW.przykuł go do rury, pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających przede wszystkim z zacytowanych w apelacji wyjaśnień oskarżonegoK.i zeznań świadkaA. L.
b) rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie rażąco surowej kary 2 lat pozbawienia wolności , podczas gdy oskarżonemuW.za ten czyn wymierzono jedynie karę 4 miesięcy pozbawienia wolności przy niezastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.

15. w odniesieniu do pkt 18 wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegajmy na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt XXIII części wstępnej wyroku, pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

16. w odniesieniu do pkt 19 wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegajmy na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt XXIVczęści wstępnej wyroku, pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

17 w odniesieniu do pkt 20 wyroku:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegajmy na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt XXVczęści wstępnej wyroku, pomimo poważanych wątpliwości w tym zakresie wynikających przede wszystkim z zeznań świadkówS. L. (1)orazK. K. (3)
- naruszenie przepisów prawa procesowego tj.art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na dowolnym przyjęciu, żeK. K. (3)został pobity przez oskarżonegoK.i innych, wobec zacytowanych zeznań świadkówK.iL..

Nadto zarzucono:
- naruszenieart. 6 ust. 1EKPCz w zw. zart. 170 § 1 pkt 2, 3, 4, 5 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 94 § 1 pkt 5 k.p.k.orazart. 172 k.p.k.poprzez niezasadne oddalenie wszystkich wymienionych wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę oskarżonego i oskarżonego a także nienależyte umotywowanie tego stanowiska w postanowieniu z dnia 25 maja 2012r.
- naruszenieart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.poprzez niedpowiadające standardom konstytucyjnym i konwencyjnym uzasadnienie wyroku, w szczególności zawierającym wskazane w apelacji sprzeczności
- naruszenieart. 53 § 1 i 2 k.k.poprzez wymierzenie kary rażąco surowej przy nieuwzględnieniu dyrektyw wymiaru kary
- naruszenieart.86 § 1 k.k.poprzez orzeczenie niewspółmiernie wysokiej i surowej kary łącznej w konsekwencji wymierzenia rażąco surowej kary za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 5 wyroku
- naruszenieart. 624 § 1 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie i obciążenie oskarżonego kosztami postępowania w sytuacji wskazanej apelacji sytuacji materialnej oskarżonego.

Stawiając te wszystkie zarzuty wniósł skarżący o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego

ewentualnie o

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

ewentualnie o

3
złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej w konsekwencji znacznego złagodzenia kary za czyn przypisany w pkt 5 zaskarżonego wyroku

oraz o

4
nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania karnego za obie instancje.

Obrońca oskarżonegoM. F.zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1
naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia wyrażający się w przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów podczas gdy okoliczność taka nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym,

3
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w stosunku do młodocianego oskarżonego.

Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich stawianych mu zarzutów, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary łącznej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoP. S. (1)również zaskarżył wyrok w całości.

Zarzucił, co do rozstrzygnięcia z pkt 72 wyroku, obrazę przepisów postępowania , a to:
-art. 7w zw. zart. 4 i 410 k.p.k.polegającą na uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nadto przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, poczynienie ustaleń i poddanie ich ocenie na podstawie części materiału dowodowego z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, co uwidoczniło się przede wszystkim w uznaniu za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2)oraz zeznańD. W.z postępowania przygotowawczego,
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę orzeczenia,
-art. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 167 i 193 § 1 k.p.k.polegającą na zaniechaniu ustalenia zasadniczej okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie portretu psychologicznegoP. S. (1), jego osobowości i ewentualnych predyspozycji wskazujących na akty autodestrukcji lub autoagresji, niewywołanie opinii biegłego psychologa, specjalisty w dziedzinie tworzenia portretu psychologicznego, co było niezbędne i oczywiste w odniesieniu do tego oskarżonego, który w ocenie Sądu miał popełnić czyn opisany w pkt LXIV części wstępnej wyroku, dopuszczając przy tym możliwość odniesienia przez siebie poważnych obrażeń ciała skutkujących trwałym kalectwem a nawet śmiercią.
Nadto w tej części zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że oskarżony wcześniej zaplanował zdarzenie polegające na uderzeniu samochodem w drzewo, a następnie zrealizował je powodując w ten sposób obrażenia ciałaW. S.skutkujące jego zgonem.

Rozstrzygnięciu wpkt 73orzeczenia zarzucił obrazę przepisów postępowania -art. 7w zw. zart. 4 i 410 k.p.k.polegającą na uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nadto przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, co uwidoczniło się uznaniem za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2)jakoby wbrew swemu zamiarowi pozorowania jedynie zamachu naS. W.informował i utrzymywał w przekonaniuP. S. (1), że jego celem jest zabójstwoS. W., a tym samym na zdyskredytowaniu wyjaśnieńP. S. (1)i uznaniu ich wyłącznie za przejaw obranej przez niego linii obrony.

W pkt 75 wyroku zarzucił obrazę przepisów postępowania -art. 7w zw. zart. 4 i 410 k.p.k.polegającą na uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nadto przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, co uwidoczniło się uznaniem za niewiarygodne i będące jedynie przejawem obranej linii obrony wyjaśnień oskarżonego co do zamiaru spłaty pożyczki zaciągniętej wFunduszu (...) Sp. z o.o.

Ponadto zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego , i to zarówno w odniesieniu do kar jednostkowych za czyny przypisane mu w pkt 72, 73 i 75 , jak i kary łącznej w rozmiarze 25 lat pozbawienia wolności.

Wniósł zatem ten skarżący o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów opisanych w pkt LXIV, LXV i LXVII części opisowej, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie, a z tzw. ostrożności procesowej o zmianę wyroku poprzez istotne złagodzenie orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej.

Obrońca oskarżonegoP. S. (2)– adw.J. Ż.zaskarżając wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na przyjęciu, iż:
- oskarżony dokonał w 1998r. przewozu z terytorium Czech do Polski znacznych ilości , bo 34 000 sztuk tabletek rohypnolu, podczas gdy jedynym dowodem to potwierdzającym są wyjaśnienia współoskarżonegoA. W. (1)z etapu postępowania przygotowawczego, sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, a osoby wskazane przez oskarżonegoW.w dacie składania przezeń wyjaśnień nie żyły, co uniemożliwiło ich przesłuchanie i weryfikację wyjaśnień oskarżonegoW.
- oskarżony w okresie od maja 2000r. do sierpnia 2002r. dokonał przewozu z Czech do Polski znacznych ilości, bo 100 000 sztuk tabletek rohypnolu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego , a w szczególności wyjaśnień oskarżonegoP. S. (2)powinna prowadzić do uznania, że oskarżony nie brał udziału w przewozie rohypnolu do Polski , a nadto jedynym dowodem wskazującym na winę oskarżonego są wyjaśnienia współoskarżonegoW., z których nie wynika z jaką częstotliwością oskarżonyS.miał przewozić do Polski substancje psychotropowe oraz jaki ilości owych substancji oskarżonyS.miał jednorazowo przekazywaćW., a tym samym nie pozwalających na ustalenie ewentualnej rzeczywistej ilości środków przekazanych przez oskarżonegoS.oskarżonemuW.
- oskarżony sprzedałA. W. (1)amunicję śrutową, podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonychS.iN.winna prowadzić do uznania, żeA. W. (1)zakupił tę amunicję na strzelnicy podczas jednej z wizyt w Czechach
- oskarżony w 2002r. przez okres 7 dni posiadał substancję wybuchową w ilości 500 gram, z czego następnie nabył odA. W. (1)100 gram za 400 USD, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, że wyjaśnienia oskarżonegoW.są dowodem odosobnionym i jako takie nie mogą stanowić podstawy wiążących ustaleń faktycznych
2. obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności:
-art. 7w zw. zart. 4 i art. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie winy oskarżonego wyłącznie na podstawie wyjaśnień współoskarżonegoA. W. (1), w sytuacji, gdy w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemuS.wyjaśnienia te nie są poparte innymi dowodami, a rozbieżności i nieścisłości zawarte w nich nie zostały wyjaśnione, przy jednoczesnym zdeprecjonowaniu wyjaśnień oskarżonegoS.i dowodów potwierdzających ich wiarygodność
-art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzyganie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąc istotnych wątpliwości dotyczących zarzucanych mu czynów, tak co do udziału oskarżonego w przewozie na terytorium Polski substancji psychotropowych , jak i sprzedaży amunicjiA. W. (1)
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez brak wskazanej spójnej i pełnej analizy zebranych w sprawie dowodów, w szczególności przyczyn odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonegoS., sposobu wyliczenia ilości środków psychotropowych które oskarżony miał przywieźć do Polski a to choćby z uwagi na okoliczność, że istnieją rozbieżności pomiędzy wskazaną przez oskarżonegoW.ilością sztuk tabletek jaka miała być w jednym listku przywożonym przez oskarżonegoS., a materiałem dowodowym zebranym w sprawie wskazującym na ilość tabletek w listku funkcjonującą w obrocie w Czechach w dacie zarzuconych oskarżonemu czynów, a także brak analizy opinii psychiatrycznych dotyczących stanu zdrowia oskarżonegoW.w konfrontacji z zeznaniami świadków którzy wskazywali na skłonność tego oskarżonego do ubarwiania, wymyślania, przedstawiania nieprawdziwej lub zniekształconej rzeczywistości, co w rezultacie czyni niemożliwą polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji.
Obrońca ten wniósł zatem o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Kolejny z obrońców oskarżonegoP. S. (2)– adw.A. W.zaskarżając wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanych mu w pkt 80 – 82 wyroku czynów, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do uzasadnionego wniosku, że oskarżony czynów tych nie popełnił

2
naruszenie przepisów postępowania, a to:

-art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności wykazania interesu dla jakiego oskarżonyW.przekazał oskarżonemuS.po czeskiej stronieC.środki pieniężne w wysokości 25 000 złotych jak wynagrodzenie za zakup rohypnolu i jednocześnie pozostawił mu zakupiony towar w tym celu, aby oskarżonyS.przemycił go na teren Polski, ryzykując w ten sposób utratę i towaru i zapłaty przy ewentualnej wpadceS., pominięcia wykazania, z jakiej przyczyny oskarżonyW., na prośbę oskarżonegoK., miał ostrzec m.in. oskarżonegoS.o tym, że oskarżonyW.jako aresztowany sklada wyjaśnienia i obciąża inne osoby, skoroW.iK.nie posiadali wiedzy na temat domniemanej działalności przestępczejS., a posiadał ją jedynieW.i ponadto, żeS.nie jawił się jako współpracownikK., zaś ten ostatni miał w ten sposób wyrażać o niego tak daleko idącą troskę
-art. 7 k.p.k.poprze nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego ustalenie, że zeznania świadkaR. K.nie są wiarygodne bo jest zainteresowany pozbawieniem wiarygodnościW., podczas gdy świadek ten słuchany w dniu 30 października 2009r. jako oskarżony w innej sprawie wyjaśniał o tym , że oskarżonyW.mówił mu, że przywozi zO.tabletki psychotropowe w listkach, że zakupuje je od Dagestańczyków, że rozmawia z nimi po rosyjsku i żeK.miał wg pomysłuW.przewozić je na sobie lub w reklamówce przez granicę, a zatem w czasie kiedy oskarżonyS.był tymczasowo aresztowany i nie mógł zR. K.ustalić treści swych wypowiedzi
-art. 366 § 2 k.p.k.w zw. zart. 397 § 1, 156 § 5 i art. 170 § 1 k.pk. w zw. zart. 167w zw. zart. 6 § 1 k.p.k.poprzez niedołączenie do postępowania akt sprawy V Ds. 1/07 Prokuratury Okręgowej w Częstochowie w której był słuchany jako świadekJ. S.na okoliczności będące przedmiotem niniejszego postępowania
-art. 7 k.p.k.poprzez odstąpienie od zasady swobodnej oceny dowodów i orzekanie na zasadzie niedozwolonej dowolności w szczególności poprzez danie wiary wyjaśnieniomW., mimo, że stanowiły one jedyny dowód obciążający oskarżonegoS..
W konsekwencji wniósł i ten skarżący o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoS. N.zaskarżając wyrok w części skazującej tego oskarżonego podniósł zarzuty:
1. rażącej obrazy przepisów postępowania, a to:

a
art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.poprzez:

- oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadkówM. D.iD. D.na okoliczności ustalenia dostępu oskarżonego do narkotyków, zażywania i udzielania przez niego narkotyków podczas organizowanych imprez w których owi świadkowie wg wyjaśnień pomawiających współoskarżonychW.iA. W. (2)mieli uczestniczyć, przy jednoczesnym dopuszczeniu na podobną okoliczność na wniosek prokuratury dowodu z zeznań świadkaP.i przeprowadzenia go w sposób uniemożliwiający obronie zweryfikowanie tych zeznań
- błędne oddalenie wniosku dowodowego dot. zeznań świadkaW. J.(funkcjonariusza Policji), na okoliczność wykazania braku wiarygodności pomawiającego oskarżonego współoskarżonegoW., jako nie mającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy
-błędne oddalenie wniosku dowodowego dot. zeznań świadkaM. K. (1)(K.), prawdopodobnie funkcjonariusza(...)i stałego bywalca u oskarżonegoNiezgody, na okoliczność ich znajomości oraz jego wiedzy o kontaktach oskarżonego z narkotykami,

b
art. 4, 5, 7, 410 i 424 k.p.k.poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych które przemawiały na korzyść oskarżonego, niekonsekwentnym i wybiórczym potraktowaniu dowodów obciążających oskarżonegoS. N.czyli wyjaśnień współoskarżonychA. W. (1),A. W. (2)i zeznań świadkaT. P.poprzez całkowicie bezkrytyczne uznanie ich za wiarygodne, pomimo braku w materiale dowodowym innych dowodów potwierdzających te zeznania, a nawet w przypadku istnienia dowodów przeciwnych; przy jednoczesnym całkowicie dowolnym ocenieniu wyjaśnień i zeznańK. K.,J. J.,S. L.,K. K.,P. S..R. K.,C. G., P.Z.oraz faktów, że oskarżony nigdy nie należał do żadnej grupy przestępczej, przy oskarżonym tym ani w jego pomieszczeniach nigdy nie znaleziono żadnej nielegalnie posiadanej jednostki broni, nie znaleziono najmniejszej nawet ilości narkotyków – dokonanym przy tym z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz na rozstrzygnięciu nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (przy czym sąd nie uzasadnił odpowiednio i zrozumiale swego stanowiska a wręcz uczynił to niezgodnie z zasadami uzasadniania wyroków) , co spowodowało:

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy w materiale dowodowym poza pomówieniami współoskarżonychW.iA. W. (2), złożonych w celu skorzystania z dobrodziejstw przepisuart. 60 k.k., brak jest jakiegokolwiek obiektywnego i weryfikowalnego dowodu, że oskarżony uczestniczył w sprzedażyW.broni (obrzyna), posiadał nielegalnie broń, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających oraz brał jakikolwiek udział w wymuszeniu na drR.
3. z daleko idącej ostrożności procesowej zarzucił też rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej w stosunku do stopnia winy oskarżonego, który nie działał w ramach grupy przestępczej, nie posługiwał się bronią ani nie uczestniczył fizycznie w wymuszeniu na drR..

Stawiając te zarzuty wniósł obrońca o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonegoS. N.od popełnienia zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie, ewentualnie z ostrożności procesowej o zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemu stosownie do stopnia jego winy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Obrońca oskarżonegoG. O.zaskarżył wyrok w części skazującej tego oskarżonego i zarzucił:

1
naruszenie prawa procesowego tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznańŁ. O., opierającej się m.in. na braku wszechstronnego rozważenia treści tych zeznań w zestawieniu z pozostałymi zgromadzonym w sprawie dowodami i prowadzącej w konsekwencji do uznania ich za niewiarygodne

2
naruszenie prawa procesowego tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów z wyjaśnień współoskarżonych, opierającej się na uznaniu ich za wyłącznie wiarygodne i uzależnieniu od ich treści rozstrzygnięcia w przedmiocie winy oskarżonego

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez ustalenie, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów, podczas gdy oskarżony nie przyznawał się do ich popełnienia wskazując, że w czasie popełnienia tych przestępstw ( styczeń – maj 2003r. ) nie przebywał w kraju, a taki stan faktyczny został nie tylko poparty zeznaniami świadkaŁ. O., który wraz z ojcem przebywał nieprzerwanie w okresie od początku stycznia do połowy marca 2003 r. w Niemczech , ale również wiarygodnymi dowodami z dokumentów jasno świadczących o tym, że oskarżony w określonych datach wymieniał się konkretnymi dokumentami z(...), co jasno dowodzi faktu pobytu oskarżonego na terytorium Niemiec w czasie popełniania ww. przestępstw, a odmienny pogląd reprezentowany przez sąd jest wynikiem błędnego rozumowania sprzecznego z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

Wskazując na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów, względnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zanim zwięźle omówione zostaną uwagi ujęte w powyższych apelacjach, ogólnie należy stwierdzić, że ponieważ Sąd Okręgowy przeprowadził szczególnie wyczerpującą, a zarazem trafną analizę w zasadzie całego materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, w zdecydowanej większości przypadków zbędne stało się ponowne pełne przywoływanie tych racji – zaaprobowanych przez sąd odwoławczy – które zadecydowały o dotychczas przyjętej ocenie poszczególnych dowodów oraz dokonanych ustaleniach faktycznych.
Z tej przyczyny, dla uniknięcia niepotrzebnych powtórzeń tych argumentów Sądu I instancji które uznano za trafne i przekonujące, wystarczające stało się odwołanie do właściwych rozważań sądu orzekającego nawiązujących do kwestii poruszonych w rozpatrywanych apelacjach.
Aby uniknąć ewentualnych nieporozumień zaznaczyć wypada, że taka redakcja niniejszego uzasadnienia zastosowana została wtedy gdy uznano, że argumentacja sądu orzekającego okazała się całkowicie wyczerpująca , zaś odpowiednie zastrzeżenia skarżących nie zawierają żadnych nowych treści lub wskazań interpretacyjnych dowodów , pominiętych bądź też błędnie ocenionych przez Sąd I instancji.

Generalnie zatem oceniając przedstawione powyżej apelacje zasadniczo stwierdzić trzeba, że przeważająca część zaprezentowanych zarzutów okazała się zarzutami nietrafnymi, albowiem postępowanie przed Sądem Okręgowym przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący i zgodny z obowiązującymi normami postępowania - o czym świadczy i treść wyjątkowo obszernego, a przede wszystkim wnikliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Przechodząc do oceny zarzutów naprowadzonych w apelacji obrońcy oskarżonegoK. K.uznać należało, że poza tymi uwagami w zakresie wymiaru kary które odniesiono do kary 25 lat pozbawienia wolności orzeczonej za zbrodnię zart. 18 § 2 k.k.w zw. z art.art. 148 § 1 k.k.i inne (pkt 6 zaskarżonego wyroku), zastrzeżenia skarżącego okazały się bezzasadne.

Odnośnie uwag zaprezentowanych na wstępie tej apelacji, a dotyczących sposobu powołania sędziego referenta sprawy w Sądzie I instancji, częściowo przyznać trzeba rację skarżącemu w tym miejscu, w którym opisuje formę odpowiedniego zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego w Częstochowie –k. 11764.
Zarządzenie to zawiera nieomówione zamazanie nazwiska innego sędziego referenta (B. P.), a obok nazwiska ostatecznie wskazanego sędziego referenta dopisano w nawiasie dane innego sędziego (plus SSOM. T.), który to sędzia nie rozpoznawał przedmiotowej sprawy.
Taka, niestaranna forma jakże ważnego zarządzenia o przydzieleniu sprawy do rozpoznania konkretnym sędziom, budzić musi krytyczne uwagi.
Nie można jednak z tego powodu uznać, że wyznaczenie składu sądu w przedmiotowej sprawie nastąpiło wbrew zasadom ujętym wart. 350 § 1 k.p.k.lub wart. 351 § 1 k.p.k.Czynność ta dokonana została przez uprawiony organ, z przedstawionego zarządzenia dostatecznie jasno wynikają personalia ostatecznie wyznaczonego sędziego referenta, zaś Sąd I instancji był należycie obsadzony.
Przyjąć zatem należało, że zaprezentowana niestaranność przy sporządzaniu zarządzenia o wyznaczeniu składu sądu nie mogła mieć wpływu na przebieg postępowania przed sądem I instancji tym bardziej, że w toku tegoż postępowania żadna ze stron nie zgłaszała zastrzeżeń odnośnie obsady sądu.

Kolejne zastrzeżenia skarżącego skierowane są już przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a to w kontekście półrocznego okresu jego sporządzania, liczącej kilkaset stron obszerności i zawartych w nim uwag co do sposobu obrony, co w rezultacie miało doprowadzić do naruszenia prawa do rzetelnego procesu.
I te zarzuty – acz oparte na okolicznościach zaistniałych w związku ze sporządzonym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku – nie mogą jednak prowadzić do podzielenia ogólnego zdania skarżącego o jakoby naruszonym prawie do rzetelnego procesu w przedmiotowej sprawie.
W żaden sposób nie można bowiem przyjąć, aby powyższe okoliczności podyktowane były zamierzonym przez Sąd I instancji przytłoczeniem obrony objętością uzasadnienia.
Wręcz przeciwnie, świadczy to o wielkiej staranności i rzetelności sądu orzekającego, a obszerność uzasadnienia wymagała odpowiednio długiego czasu do jego sporządzenia.
Istotnie natomiast zbędnie w tym dokumencie znalazły się krytyczne uwagi Sądu Okręgowego odnośnie sposobu obrony, szczególnie przez obrońcę oskarżonegoK. K.. To przecież rzeczą obrońcy jest takie sprawowanie obrony które jego zdaniem może w największym stopniu zabezpieczyć interes oskarżonego, i o ile obrona ta nie wykracza poza obowiązujące normy – a tak przecież nie stało się w przedmiotowej sprawie – nie może powodować zastrzeżeń sądu niezależnie od tego, że w pewnych przypadkach postawa obrońcy nie ułatwia szybkiego zakończenia procesu.
Zaznaczyć jednak wypada, że zawarte w uzasadnieniu wyroku uwagi nie były tego rodzaju, aby mogły nasuwać wątpliwości co do bezstronności sądu, przy czym strony nie korzystały nigdy ze swych uprawnień wynikających zart. 41 § 1 k.p.k.

Nie można także podzielić zdania skarżącego o tym, jakoby w przedmiotowej sprawie miało dojść do naruszenie zasad rzetelnego procesu, a to z uwagi na niepowiadomienieM. S. (1)– syna pozbawionego życiaW. S.– o prawach osoby pokrzywdzonej, przy czym zarzut ten został powtórzony w kontekście czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 5 zaskarżonego wyroku
Niezależnie od tego, że skarżący obrońca nie podał na czym w tym przypadku polega wymagane od niego wskazanie tzw. gravamen (art. 425 § 3 k.p.k.), zauważyć wypada, że oskarżyciel publiczny w toku śledztwa zawiadomił o prowadzonym postępowaniu żonę pokrzywdzonegoW. S.–A., wypełniając w ten sposób obowiązek wynikający zart. 52 § 2 k.p.k.
Zasadniczym dowodem, który stał się podstawą do poczynienia ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonegoK. K., są w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia współoskarżonegoA. W. (2).
Sąd Okręgowy dokonał rzetelnej i przekonującej oceny tych wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2), w zasadniczej części przyznając im walor wiarygodności przy powołaniu odpowiednich racji wspierających dokonaną ocenę.
OskarżonyA. W. (2)jest osobą, której wcześniejsze postępowanie wielokrotnie charakteryzowało się rażącym łamaniem norm postępowania, efektem czego stało się skazanie go w przedmiotowym postępowaniu za cały szereg przestępstw, w tym i zbrodnie zart. 148 § 1 k.k.i inne.
Pełną świadomość tego miał jednak i sąd orzekający, dając temu wyraz w odpowiednich fragmentach motywów zaskarżonego wyroku.
Poprawa postawy oskarżonegoA. W. (2), podyktowana i chęcią pomniejszenia odpowiedzialności karnej, następowała stopniowo, a zatem przywołane w uzasadnieniu apelacji (str. 3 – 4), przestępcze poczynania oskarżonegoA. W. (2)już po dokonaniu zabójstwaW. S.w maju 2006r., nie mogą prowadzić do prostego wniosku o potrzebie odrzucenia wiarygodności wyjaśnieńA. W. (2).
Nie można podzielić wniosku skarżącego o konieczności przesłuchania osk.A. W. (2)z udziałem biegłego psychologa celem dalszego sporządzenia opinii odnośnie możliwości postrzegania, zapamiętywania i przekazywania spostrzeżeń przez tego oskarżonego.
Możliwość taka istnieje jedynie w przypadku świadków (art. 192 § 2 k.p.k.zamieszczony wrozdziale 21 k.p.k.), stąd też wykorzystanie tej instytucji do oskarżonego nie jest dopuszczalne – wszakże i z tej przyczyny, że naruszałoby to jego prawo do obrony.
Dodać wypada, że osk.A. W. (2)badany był w tej sprawie przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy nie złożyli wymaganego wniosku w trybieart. 202 § 2 k.p.k.o powołanie do udziału w wydaniu opinii biegłych innych specjalności.
Jednocześnie z treści przedmiotowej opinii sądowo-psychiatrycznej nie wynikając treści, które dawałyby podstawę do krytycznej oceny relacji tego oskarżonego z powodu jego poziomu intelektualnego.

Odbiegając w tym miejscu od zarzutów ujętych w apelacji obrońcy oskarżonegoK. K., pozostając natomiast przy ocenie wyjaśnień osk.A. W. (2)w kontekście czynów zarzuconych oskarżonemuK., podkreślić trzeba, że rzetelność a zarazem krytycyzm oceny wyjaśnień osk.A. W. (2)przejawia się i w tym, że o ile relacja ta budziła zastrzeżenia sądu orzekającego, nie była podstawą ustaleń o sprawstwie osk.K..
Tak stało się w przypadku czynów zarzuconych w pkt XIV i XVI aktu oskarżenia , od popełnienia których oskarżonyK. K.został uniewinniony.
W tym zatem przypadku jako bezzasadne uznając zarzuty apelacji prokuratora, podzielić należało rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, wnikliwie i przekonująco uzasadnione w motywach zaskarżonego wyroku – odpowiednio str. 62 – 64 (czyn na szkodęM. R.zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.) oraz str. 169 – 171 (czyn mający polegać na przewozie rohypnolu z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne).

Nietrafne są i te ogólne zastrzeżenia skarżącego obrońcy, które zmierzają do wykazania, że w rozpatrywanej sprawie doszło i do naruszeniaart. 6ust. EKPCz i PW w zw. zart. 170 § 1 pkt 2,3,4,5 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 94 § 1 pkt 5 k.p.k.orazart. 172 k.p.k., a to poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego i jego obrońcy.
Sąd Okręgowy – co wynika z odpowiednich zapisów ujętych w protokołach rozpraw, a co zostało powtórzone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 358 – 360, 367 – 373), oddalając pewne wnioski dowodowe w każdym przypadku dogłębnie uzasadnił swe stanowisko, a powołane racje, wskazujące i na konkretną podstawę oddalenia wniosków, zasługują na aprobatę.
Krótko jedynie przypomnieć trzeba, że próby uzyskania obecnie informacji od operatorów telefonicznych są bezcelowe i z tego względu, że operatorzy zobowiązani są zniszczyć odpowiednie dane po upływie 12 miesięcy (art. 180a prawa telekomunikacyjnego ).
Podobnie rzecz przedstawia się w przypadku nagrań monitoringu ulicznego z 2006r.
Dane osobowe oskarżonychK. K.orazA. W. (2)z okresu ich wspólnego zatrudnienia w 2000r. nie mogą przynieść informacji istotnych w przedmiotowym procesie.
Skarżący nie przedstawił zastrzeżeń co do zeznań świadkaA. S. (2), nie ma zatem przesłanek które nakazywałyby sięganie po dalsze źródła dowodowe celem weryfikacji zeznań tegoż świadka.
Odnośnie kalendarza zabezpieczonego u oskarżonegoA. W. (2), znajdujące się w nim zapiski oraz okoliczności w jakich doszło do ujawnienia tego dowodu zostały poddane dogłębnej i trafnej analizie przez sąd orzekający ( str.362 - 365 uzasadnienia wyroku)
Przeprowadzanie obecnie ekspertyzy mającej ustalić daty dokonywania tych zapisków jest bezcelowe z uwagi na brak odpowiednich metod badawczych umożliwiających dokonanie precyzyjnych ustaleń co do zeszytu zabezpieczonego w dniu 10 stycznia 2007r.

Przechodząc do szczegółowych zarzutów apelacji obrońcy dotyczących już poszczególnych czynów przypisanych oskarżonemuK. K.stwierdzić trzeba, że co do czynu z pkt 1 wyroku nie ma racji skarżący twierdząc iż sąd orzekający pominął w swej ocenie zeznania świadkówM. P.,M. W. (2),R. S.,K. K. (1)iA. S. (1), albowiem rzeczowa i trafna analiza zeznań tych świadków została dokonana nie tylko przy okazji rozważań dotyczących czynu z pkt 1 wyroku, ale nadto czynów choćby z pkt 5 i 8 zaskarżonego orzeczenia.
Nie można czynić zasadnych uwag sądowi orzekającemu z powodu nieprzesłuchania na rozprawie świadkówA. H.ps. (...)orazA. D., albowiem nie jest znane miejsce pobytu tych osób –poszukiwanych do tej pory listami gończymi.
Prowadzący postępowanie w sprawie V Ds. 1/07 prokuratorzy odmówili wyrażenia zgody na ujawnienie akt tej sprawy, co zamknęło drogę do informacji dotyczącej toku postępowania po zawiadomieniu o przestępstwie złożonym przezD. J..
Sąd orzekający w swej ocenie nie pominął zacytowanych w apelacji zeznań świadkówZ. M.,R. K.,T. W.iM. P., a także wyjaśnieńA. W. (2),S. N.iM. F., w tym i w kontekście odpracowywanie długu przezJ. R.oraz okoliczności poznania sięK. K.iG. O.– str. 1 – 28 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Zaznaczyć wypada, że wymienieni świadkowie – za wyjątkiemR. K.– to osoby niezwiązane blisko z gronem oskarżonych, stąd też nie może dziwić brak konkretnych informacji z ich strony co do grupy przestępczej kierowanej najpierw przezA. W. (1)a potemK. K..

Natomiast wspomnianyR. K.to osoba skazana już za czyn zart. 258 § 1 k.k.do popełnienia którego się nie przyznawał (wyrok w sprawie(...)Sądu Okręgowego wC.utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach sygn. akt II AKa 246/12), nie jest zatem czymś nadzwyczajnym brak informacji ze strony tego świadka o przestępczej działalności osób oskarżonych w niniejszym postępowaniu.
Przedstawiony w kontekście czynu z pkt 1 zaskarżonego wyroku zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie został rozbudowany o wskazania, jakie konkretne błędy zostały popełnione w sposobie oceny dowodów dokonanej przez Sąd i instancji, stąd też i z tego powodu zarzut ów uznano za bezzasadny.
Z tych wszystkich względów, a także mając na uwadze okoliczności naprowadzone przy okazji rozważań dotyczących sprawstwa osk.M. F.w zakresie czynu przypisanego mu w pkt 60 zaskarżonego wyroku, uznać należało, że sąd orzekający dokonał trafnych ustaleń faktycznych , korygując przy tym w stosunku do opisu zawartego w akcie oskarżenia czas przestępczej działalności grupy przestępczej , na bazie których to ustaleń poprawnie zakwalifikował przedmiotowy czyn oskarżonegoK. K.jako występek zart. 258 § 3 k.k.– str. 29 – 35 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Odnośnie czynu z pkt 2 zaskarżonego wyroku wyczerpujące racje powołane przez sąd orzekający, odnoszące się i do zeznań świadkówM. W., Z.G., Z.K.,D. W.,J. B.,P. R.iZ. M.wskazanych w apelacji obrońcy, także w pełni zasługują na aprobatę – str. 109 – 127 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Zaznaczyć wypada, że sprawstwo oskarżonegoK. K.wynika nie tylko z obciążających go niezmiennie wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2), ale i zeznań świadkaJ. K.(od którego kupił rewolwer(...)), wyjaśnień oskarżonegoA. W. (1)(który skontaktowałJ. K.zK. K.), wyjaśnieńS. N.( który widział u niego tenże rewolwer ) i wyjaśnieńM. F.(który podał okoliczności w jakichA. W. (2)broń tę przechowywał na polecenieK. K.).
Co do rewolweruN.i pistoletuP.dodatkowo wspomnieć trzeba o relacjachJ.iZ. K.od których broń ta została nabyta, a za co zostali oni już prawomocnie skazani.
Z kolei okoliczności nabycia strzelbyM.dodatkowo naświetlił w swych wyjaśnieniach oskarżonyM. F.– o czym szerzej przy okazji omawiania zarzutów dotyczących tego oskarżonego. Dodać trzeba, że strzelbę tą miał widzieć w bagażniku samochodu oskarżonegoK.oskarżonyN.w toku demonstracji siły w czasie zajścia pod agencją towarzyskąK..
Sąd orzekający – wbrew zdaniu skarżącego – odniósł się do kwestii zmiany postawy przez oskarżonegoA. W. (2), także w kontekście pierwotnego pomawiania przezeńD. N.– o czym jeszcze poniżej przy okazji omawiania apelacji obrońcy osk.P. S. (1).
To, że nie ustalono który z klientów agencji towarzyskiejV.zostawił w zastawie broń gazową, ani w jakich konkretnie okolicznościach poznali się oskarżeniO.iK., nie może czynić nietrafnymi zasadniczych ustaleń faktycznych, albowiem wymienione braki dotyczą okoliczności wielce drugorzędnych.
ŚwiadekA. M. (1)poszukiwany jest listem gończym, a zatem nieprzesłuchanie tego świadka na rozprawie spowodowane zostało okolicznością niezależną od sądu orzekającego.
Z poczynionych ustaleń wynika, że oskarżonyK. K.w zasadzie nie miał bezpośredniego kontaktu z bronią należącą do kierowanej przezeń grupy, stąd też przeprowadzenie badań daktyloskopijnych tejże broni jest bezcelowe.
Odnośnie czynu związanego z substancją wybuchową semtex (pkt 3 wyroku), argumenty naprowadzone przez sąd orzekający w pełni zasługują na aprobatę – str. 130 – 140 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
OskarżeniA. W. (2),A. W. (1)tak w postępowaniu przygotowawczym jak i na rozprawie, zaśS. N.iM. F.na etapie śledztwa zgodnie podali, że substancja ta w części która została podrzucona Policji przy okazji wizyty papieża wC., należała do oskarżonegoK. K..
Fragmenty wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2)przytoczone w apelacji nie odzwierciedlają całych jego wypowiedzi w tymże przedmiocie, dlatego nie mogą prowadzić do uznania zarzutów skarżącego jako zasadnych
Z tych zatem względów i zarzuty skierowane przeciwko orzeczeniu z pkt 3 zaskarżonego wyroku okazały się bezzasadne.

Sąd orzekający przedstawił rzeczowe i w rezultacie celne argumenty – zasługujące na aprobatę – i w zakresie czynu polegającego na podżeganiu do zabójstwaA. W. (1)– strony 185 – 204 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Co do zastrzeżeń skarżącego odnośnie ustaleń w zakresie zamiaru kierującego poczynaniami oskarżonegoK. K.oraz propozycji dokonania zabójstwa jaką złożył on za pośrednictwem osk.A. W. (2)J.A.przypomnieć trzeba, że kwestię tą sąd orzekający ustalił w oparciu o dogłębnie przeanalizowane relacje wspomnianych osób, w niczym nie wykraczając w swych rozważaniach poza granice swobodnej oceny dowodów.
Okoliczność dotycząca przekazania rewolweru(...)R. R., a to w celu dokonania zabójstwaA. W. (1), wynika tak z zeznań tego świadka jak i wyjaśnieńA. W. (2), ma zatem odpowiednie wsparcie w rzeczowo ocenianym przez sąd orzekający materiale dowodowym.
To, że osk.A. W. (2)kupiłR. R.samochódF. (...)aby ten mógł sprawniej przemieszczać się zaA. W. (1), w niczym nie stoi na przeszkodzie ustaleniom o tym, żeK. K.był osobą podżegającą do zabójstwa.
Odnośnie motywu którym kierował się oskarżonyK. K.przypomnieć trzeba, że i w tej kwestii sąd orzekający poczynił odpowiednie ustalenia, nawiązujące do konfliktów między tymi oskarżonymi jeszcze z okresu, kiedy toA. W. (1)był czołową postacią w grupie przestępczej, narzucającą swe zdanie innymi podporządkowanym mu osobom i czerpiącą poza nimi największe korzyści z dokonywanych przestępstw.
OskarżonyK. K.został skazany nie za czyn zart. 148 § 1 pkt 1 k.k., jak to błędnie wskazano w apelacji, zapewne nawiązując nieprecyzyjnie do kwalifikacji z pkt VIII aktu oskarżenia, lecz zart. 148 § 1 k.k., a zatem choćby z tego powodu i zarzut obrazy prawa materialnego okazał się bezzasadny.

Z tych więc względów i zarzuty skierowane przeciwko orzeczeniu z pkt 4 zaskarżonego wyroku ocenić należało jak niezasadne.

Ponieważ czyny przypisane oskarżonemuK. K.w pkt 5 i 6 zaskarżonego wyroku ściśle wiążą się z czynami oskarżonegoP. S. (1)z pkt 72 i 73 zaskarżonego wyroku, do oceny zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoK. K.nawiązują i dalsze uwagi, dotyczące wspomnianych czynów popełnionych przezP. S. (1), w tym odnośnie oceny zeznań świadkaD. W..

I tak co do podżegania do zabójstwaW. S., sąd orzekający poczynił wyjątkowo wnikliwe, wręcz drobiazgowe ustalenia faktyczne, poprzedzone dogłębną oceną wchodzących pod rozwagę dowodów- strony 226 – 305 zaskarżonego wyroku, generalnie zasługujące na aprobatę.
Poza uwagą sądu nie pozostały żadne istotne dowody, a zatem uwagi skarżącego o pominięciu w rozważaniach sądu orzekającego zeznań wymienionych w apelacji świadkówK.,P.,S.,B.,S.,A. S., niemających zresztą konkretnych wiadomości o przebiegu przedmiotowego zdarzenia, są uwagami nietrafnymi.
I zarzut niesłusznego dania wiary wyjaśnieniom oskarżonegoA. W. (2)okazał się niesłuszny, jeśli przypomnieć dogłębną analizę wyjaśnień tego oskarżonego przeprowadzoną przez sąd orzekający – co wynika z przedstawionych powyżej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Podobnie rzecz przedstawia się w i odniesieniu do dokonanej przez sąd orzekający oceny opinii biegłych wypowiadających się w przedmiocie przyczyn zderzenia z drzewem pojazdu kierowanego przez oskarżonegoP. S. (1), a analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do przyjęcia aby doszło do zarzuconego w apelacji przekształcenia treści którejś z opinii.
Nie można przy tym czynić zasadnych uwag co do przesłania biegłym szerszej niźli wcześniej sygnalizowano części akt przedmiotowej sprawy. Wręcz przeciwnie, taka sytuacja umożliwiła biegłym zapoznanie się z pełniejszym materiałem dowodowym, co dało podstawę do wydania opinii uwzględniającej szerszy zakres danych potrzebnych do sformułowania odpowiednich wniosków.
W tym miejscu wypada przypomnieć, że wydana w toku postępowania sądowego kompleksowa opinia zespołu ekspertów d/s wypadków drogowychFundacji (...)wP.( k. 17 640 – 17 664 t. 86 ) przynosi między innymi informacje o tym, że bardzo łagodna korekta toru jazdy przeczy twierdzeniom o zamiarze kierującego powrotu na jezdnię ( k. 17 659 ), a wcześniejszy ślad zjazdu z jezdni na pobocze nie wskazuje na to, że jest to ślad hamowanego intensywnie koła lub też koła zarzuconego bocznie, co nie może stanowić podstawy do jednoznacznego uznania utraty panowania nad pojazdem przez kierującego ( k. 17 656 ).
Zacytowane wnioski sprzeczne są zatem z tym, co na temat przyczyn zjechania z jezdni na pobocze oraz prób powrotu na jezdnię podawał oskarżonyP. S. (1)w swych wyjaśnieniach, ocenionych zresztą jako nieprzekonujące przez sąd orzekający.
Także rozważania sądu I instancji odnośnie polis, zachowania oskarżonegoP. S. (1)już po zderzeniu w niczym nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów ujęte wart. 7 k.p.k.
Co do zarzutu obrazy prawa materialnego, tj.art. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 1 k.k., to podobnie jak w odniesieniu do czynu z pkt 4 zaskarżonego wyroku sformułowanie tego zarzutu jest na tyle nieprecyzyjne i pozbawione dalszej argumentacji, że zarzut ten uznać należy jako oczywiście bezzasadny.
Działania oskarżonegoK. K., podżegającegoP. S. (1)do dokonania zabójstwa ojca przyniosły efekt oczekiwany przezK. K., a zatem został spełniony skutek podżegania, tak więc rozważania skarżącego odnośnie skutkowego charakteru podżegania pozbawione są w tej konkretnej sprawie znaczenia.
Z tych więc przyczyn zarzuty skarżącego ocenić należało jako bezzasadne.

Zaskarżony wyrok - już niezależnie od uwag skarżącego- wymagał jednak w pkt 5 koniecznej korekty w zakresie opisu czynu i co za tym idzie i kwalifikacji prawnej, z której wyeliminowano kumulatywnie zastosowany przepisart. 151 k.k.
Inny jest bowiem zamiar i sposób działania sprawcy podżegającego do popełnienia zabójstwa pokrzywdzonego, a inne poczynania towarzyszą nakłanianiu do popełnienia samobójstwa, skierowane już bezpośrednio wobec osoby która miałaby pozbawić się życia.
Nie podzielając zatem racji naprowadzonych w tym przedmiocie przez sąd orzekający na str. 305 uzasadnienia zaskarżonego wyroku uznać należało, że w takim przypadku popełnione zostałyby dwa odrębne przestępstwa, pozostające ze sobą w zbiegu realnym, a nie jeden czyn kwalifikowany kumulatywnie zart. 148 § 1 k.k.iart. 151 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Zważywszy jednak na granice zaskarżenia, nie była możliwa odpowiednia zmiana zaskarżonego wyroku, albowiem zmiana taka, rozszerzająca odpowiedzialność karną oskarżonego o kolejne przestępstwo, byłaby rozstrzygnięciem na jego niekorzyść.

Przechodząc już w tym miejscu do zagadnienia kary wymierzonej oskarżonemuK. K.za przedmiotową zbrodnię stwierdzić trzeba, że orzeczona kara 25 lat pozbawienia wolności jest karą rażąco surową.
Nie można bowiem pominąć tego, że oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się w postaci zjawiskowej podżegania, do tego głównie za pośrednictwem innej osoby tj. oskarżonegoA. W. (2), nie był zatem bezpośrednim sprawcą zabójstwa pokrzywdzonego.
Okoliczność ta, acz w żadnej mierze nie pomniejszając stopnia odpowiedzialności oskarżonego, rzutować jednak musi na pewne złagodzenie represji karnej stosowanej względem oskarżonego.
Jeśli dodać do tego pewne pozytywy we wcześniejszym trybie życia oskarżonego, który obok szeroko zakrojonej działalności przestępczej prowadził też udokumentowaną działalność charytatywną, wymierzanie mu wyjątkowej kary 25 lat pozbawienia wolności byłoby karaniem zbyt surowym.
Stosowna zatem i w pełni racjonalna jawi się kara 15 lat pozbawienia wolności, a dalszemu łagodzeniu kary sprzeciwiają się już okoliczności, trafnie naprowadzone w tym przedmiocie przez sąd orzekający ( str. 306 uzasadnienia zaskarżonego wyroku ).
Jakże rozległy zakres przestępczej działalności oskarżonego, długi okres trwania w popełnianiu przestępstw, także po odbyciu wcześniej wymierzonej mu kary pozbawienia wolności, zasadnym w pewnej mierze czyni wniosek apelacji prokuratora o zastosowanie wobec tego oskarżonego instytucji zart. 77 k.k.§ 2 k.k., a to poprzez ustalenie, że o warunkowe przedterminowe zwolnienie starać się on będzie mógł dopiero po odbyciu 13 lat kary pozbawienia wolności.
Z tymi zatem zmianami – w zakresie kwalifikacji prawnej oraz kary – zaskarżony wyroku w pkt 5 w pozostałej części utrzymany został w mocy.

Bezzasadne natomiast okazały się zarzuty apelacji obrońcy w zakresie kolejnej zbrodni przypisanej oskarżonemuK. K., a mianowicie z 13§ 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.popełnionej na szkodęS. W.( pkt 6 zaskarżonego wyroku ).
Odnośne zastrzeżeń skarżącego co do rzeczywistych właściwości ładunku wybuchowego użytego do dokonania zamachu na życie pokrzywdzonego podnieść trzeba, że osoby mające styczność z tym materiałem –A. W. (2)orazR. P. (1), prawomocnie zostały już skazane za czyn zart. 171 § 1 k.k.
To, czy użyty materiał istotnie miał cechy materiału wybuchowego nie ma natomiast bezpośredniego związku z odpowiedzialnością karną oskarżonegoK. K., skazanego za czyn w postaci zjawiskowej podżegania.
Co do uwag skarżącego dotyczących pominięcia w postępowaniu sądowym szeregu dowodów stwierdzić trzeba, że wymienione w apelacji dowody nie miałyby znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych bądź też nie byłby obecnie przydatne do stwierdzenia okoliczności podanych przez skarżącego.
I tak oględziny pojazdu pokrzywdzonego po okresie 7 lat od zdarzenia i użytkowaniu przez pokrzywdzonego nie byłyby czynnością mogącą ujawnić określone ślady po działaniach oskarżonegoA. W. (2), przy czym dodać wypada, że oskarżony ten miał nie dotykać samochodu, a ładunek wybuchowy położył na jezdni pod autem.
Eksperyment procesowy w zakresie zbadania umiejętności oskarżonegoA. W. (2)co do zmiany sposobu podłączenia zapalnika ładunku wybuchowego z szeregowego na równoległy nie jest przydatny w kontekście jednoznacznych wyjaśnień oskarżonegoA. W.w tym przedmiocie.
Sąd Okręgowy ustalił motywy kierujące osobami zaangażowanymi w popełnienie czynu na szkodęS. W., w tym w szczególności to czym kierował się oskarżonyK. K.chcąc zastraszyć innych dłużników uchylających się od zapłaty udzielonych im na lichwiarskich warunkach pożyczek.
To właśnie było głównym celem oskarżonegoK., a w tym konkretnie przypadku rzeczą dalszą była faktyczna możliwość uzyskania odszkodowania z tytułu polisy, przeanalizowana zresztą odpowiednio przez Sąd I instancji.
Sąd ten właściwie ocenił i zeznania wymienionych w apelacji świadkówP. I.,E. B.,R. P. (1), także w kontekście braku wiedzy tego ostatniego do czego ma konkretnie służyć dostarczony przezeń ładunek wybuchowy - str. 206- 223 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Co do powtórzonego i w odniesieniu i do tego czynu zarzutu obrazy prawa materialnego, tj.art. 13 § 1 k.k.iart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 1 k.k., to podobnie jak w przypadku czynów z pkt 4 i 5 zaskarżonego wyroku zarzut ten sformułowany jest na tyle nieprecyzyjne i ogólnie, że uznać go należy za oczywiście bezzasadny.
W tym przypadku trafna jest bowiem kwalifikacja prawna czynu oskarżonego, której zastosowanie sąd orzekający odpowiednio uzasadnił, podobnie jak i wymiar kary orzeczonej oskarżonemu przy zastosowaniu dobrodziejstwa jej nadzwyczajnego złagodzenia – str. 223- 224 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Nietrafne okazały się i zarzuty sformułowane co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 7 zaskarżonego wyroku, w szczególności zmierzające do wykazania, że działania oskarżonegoK. K.nie odbyły się w warunkach określonych wart. 65 § 1 k.k., albowiem przestępstwo to miało dopiero potwierdzić przynależność oskarżonychA. W. (2)iK. K.do grupy przestępczej kierowanej w owym czasie, tj. w październiku 2000 r. przezA. W. (1).
Sprawstwo oskarżonego odnośnie tego czynu wynika nie tylko z wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2), ale także i z relacji oskarżonegoA. W. (1)oraz treści wydruku biletu autobusowego zC.doH.gdzieA. W. (2)dostarczył kilogram amfetaminy – str. 47 – 51 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Nieprzesłuchanie na rozprawie świadkówA. H.iA. D.wynika z ich poszukiwania listem gończym – o czym była już wyżej mowa.
Kwestia potwierdzenia pseudonimu którym posługiwał sięA. H.nie może rzutować na ocenę wyjaśnień oskarżonychA. W. (2)iW., przy czym możliwe byłoby pełne ustalenie tej kwestii dopiero po przesłuchaniu A.H., co jednak nie jest możliwe
Z wyjaśnieńA. W. (2)iA. W. (1)jednoznacznie wynika, że takA. W. (2)jak iK. K.mieli pełną świadomość tego, że dokonując przedmiotowego czynu stają się członkami grupyA. W. (1), stąd też trafnie rozszerzono kwalifikację prawną tego czynu o normęart. 65 § 1 k.k.
Zaskarżony wyrok wymagał jedynie korekty w zakresie kary za czyn zart.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., albowiem z uwagi na treśćart. 65 § 1 k.k.kara za ten czyn musi być wyższa niż 3 lata pozbawienia wolności – co słusznie zauważył i sąd orzekający w swym uzasadnieniu (str. 51).
Aprobując zatem w tym zakresie odpowiedni zarzut apelacji prokuratora, zaostrzyć należało, do uwzględniającego stopień społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego wymiaru 3 lat i 3 miesięcy, karę pozbawienia wolności za powyższą zbrodnię.

Odnośnie zarzutu obrazy prawa materialnego skierowanego przeciwko orzeczeniu o czynie z pkt 10 zaskarżonego wyroku, który popełniony został na szkodęM. R., uwaga skarżącego, bliżej zresztą nieuzasadniona, okazała się bezzasadna.
To, że oskarżonyK. K.osobiście nie wykonywał czynności sprawczych w stosunku do pokrzywdzonego, nie zmienia jego zaangażowania w popełnienie tegoż czynu – planował i koordynował on działania innych sprawców a później brał udział w podziale łupu.
Z tego zatem względu wyrok i w powyższej części utrzymać należało w mocy.

Skarżący, poza ogólnym zarzuceniem błędu w ustaleniach faktycznych bądź obrazy prawa materialnego w przypadku czynów przypisanychK. K.w pkt 8, 12,13, 14, 15, 16, 18 i 19 zaskarżonego wyroku, nie zaprezentował żadnego uzasadnienia swego stanowiska.
Nie dostrzegając i w tym przypadku uchybień po stronie sądu orzekającego , odwołać się wystarczy do wnikliwych rozważań Sądu I instancji, ujętych odpowiednio w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronach:
- 64 – 71 ( oszustwo na szkodęJ. P. (2)– pkt 19 wyroku ),
- 76 - 82 ( pozbawienie wolnościA. L.– pkt 16 wyroku ),
- 87 – 94 ( oszustwo na szkodę(...)związane ze zgłoszeniem kradzieży samochoduF. (...)–pkt 15 wyroku ),
-95 – 101 ( kradzież z włamaniem na szkodęA. K.– pkt 12 wyroku ),
-101 – 103 ( zniszczenie mienia na szkodęA. S. (5)– pkt 13 wyroku ) - - -104 - 109 ( wyłudzenie odszkodowania z tytułu uszkodzenia samochoduO. (...)– pkt. 18 wyroku )
- str. 150 – 160 ( udział w obrocie środkami odurzającymi – pkt 8 wyroku )
- str. 176 – 180 ( wymuszenie zwrotu wierzytelności odM. T.– pkt 14 wyroku ).

Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy i odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 20, tj wymuszenia rozbójniczego na osobieK. K. (3).
I w tej bowiem części sąd orzekający dokonał trafnej oceny dowodów i ustaleń faktycznych, co odpowiednio uzasadnił – str. 71 – 75 motywów zaskarżonego wyroku, czemu skarżący, poza ogólnym sformułowaniem zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i obrazyart. 7 k.p.k., nie przeciwstawił konkretnych uwag.

Z tych wszystkich względów, za wyjątkiem przedstawionych wyżej korekt co do czynów przypisanych w pkt 5 i 7 zaskarżonego wyroku, orzeczenie Sądu Okręgowego w zakresie oskarżonegoK. K.utrzymano w mocy.
Konsekwencją dokonanych zmian w zakresie kary za czyn zpkt 5, stać się musiała i zmiana rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności, poprzez złagodzenie jej wymiaru do 15 lat, przy zastosowaniu instytucji zart. 77 § 2 k.k.
Jako bezzasadne oceniono przy tym zarzuty apelacji prokuratora zmierzające do zaostrzenia oskarżonemu kar pozbawienia wolności wymierzonych mu za czyny z pkt 4 i 6 zaskarżonego wyroku, podobnie jak i wniosek o podwyższenie do 5 lat kary za czyn z pkt 7 zaskarżonego wyroku.
Sąd orzekający – w przypadku czynów z pkt 4 i 6 wyroku – dostrzegł i odpowiednio uwzględnił wszystkie okoliczności rzutujące na wymiar kar, co należycie zostało uzasadnione, w tym i co do warunków do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenie kar na podstawieart. 60 § 6 pkt 2 k.k., albowiem ostatecznie nie doszło do popełnienia przestępstw przez podżegane przez oskarżonego osoby.
Aprobując zatem i w tym przedmiocie racje sądu orzekającego, zbędnym jest ich ponowne, pełne prezentowanie.

Jako bezzasadne ocenić należało te zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoP. S. (1)które zmierzały do wykazania, że w toku procesu doszło do mogącej mieć wpływ na treść wyroku obrazy wskazanych norm postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Otóż – jak to już wyżej zaznaczono – lektura akt przedmiotowej sprawy, w tym i niekiedy wręcz przesadnie drobiazgowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, niezbicie wykazuje, że w toku procesu przed Sądem I instancji nie doszło do takich uchybień, o jakich mowa jest w apelacji obrońcy.

I tak , co do przypisanej oskarżonemu w pkt 72 zaskarżonego wyroku zbrodni zart. 148 § 1 k.k.iart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k.nie można podzielić zasadniczego zdania skarżącego o tym, że Sąd Okręgowy dokonał wybiórczej i jednostronnej oceny materiału dowodowego, pomijając dowody korzystne dla oskarżonego tj. wyjaśnienia samego oskarżonego, zeznania świadkówA. B.,B. S.,I. N.,M. S. (2)iD. W.z rozprawy.
Opinii skarżącego stoi na przeszkodzie treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, świadczących o dogłębnej, a zarazem trafnej i logicznej analizie wszystkich wymienionych wyżej dowodów (odpowiednio str. 451-472 co do wyjaśnień oskarżonego, str.383 co doA. B.iM. S. (2), str. 356 co doB. S.oraz str.387 odnośnieI. N.), którą to ocenę podzielając nie ma potrzeby ponowne prezentować argumentów naprowadzonych przez sąd orzekający.
Odnośnie oceny zeznań świadkaD. W., uwadze sądu orzekającego nie umknęły różnice pomiędzy tym, co świadek ten zeznawał i wyjaśniał pierwotnie (k. 5219- 5223 t. 26, 6937 -6938 t. 35 oraz w sprawie sygn. akt IV K 82/08 Sądu Rejonowego w Częstochowie), a co odmiennie przedstawił na rozprawach –k. 14 580- 14581, 14 615 t. 71, 14643 -14647 t. 72.
Odrzucenie przez Sąd Okręgowy tłumaczenia świadkaD. W., że poprzednie relacje ułożył sobie na polecenie swego obrońcy i nie są one prawdziwe, zostało właściwie, logicznie i w rezultacie trafnie uzasadnione między innymi zachowaniem oskarżonegoA. W. (2)na początkowym etapie śledztwa, kiedy to starał on się chronić posiadającego wiedzę o zdarzeniuD. W.kierując zainteresowanie organów ścigania w stronęD. N.. Okoliczność ta zasadnie przemawia za przyjęciem, żeD. W.określoną wiedzę posiadał i przekazał ją w swych pierwotnych relacjach – strony 429 – 436 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.
Przypomnieć wypada, że sąd orzekający niezwykle drobiazgowo ocenił dowody odnoszące się do czynu dotyczącego zabójstwaW. S.(strony 351 – 481 motywów zaskarżonego wyroku) , gdzie omówiono należycie i zagadnienie grypsów otrzymywanych przezA. W. (2)w okresie jego tymczasowego aresztowania.

Dotyczący tego czynu zarzut obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.uznać zatem należy jako oczywiście bezzasadny, choć istotnie lektura tak obszernego uzasadnienia wymaga długiej uwagi.
Odnośnie zarzutu obrazy normart. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.iart. 193 § 1 k.p.k.do której miało dojść poprzez zaniechanie pozyskania portretu psychologicznego oskarżonegoP. S. (1), stwierdzić trzeba, że z powodu zmian w osobowości oskarżonego jaka nastąpić musiała zarówno z powodu wieloletniego upływu czasu od zdarzeń z maja 2006r. jak i długiego już okresu izolacji oskarżonego, opinia taka nie byłaby miarodajna dla uzyskania rzetelnego wglądu w osobowość oskarżonego.
Jednocześnie zaznaczyć wypada, że portret taki miałby li tylko pomocnicze znaczenie dla czynienia ustaleń faktycznych, w którym to procesie główną wagę mają inne środki dowodowe.
Dla porządku zaznaczyć wypada, że oskarżonyP. S. (1)został poddany badaniom przez biegłych lekarzy psychiatrów.
Z odpowiedniej opinii (k. 11439 – 11442 t. 57), co do której nie były kierowane krytyczne uwagi, nie wynikają żadne informacje o ewentualnych autodestrukcyjnych zaburzeniach osobowości oskarżonego (sugerowanych do ewentualnego zdiagnozowania przez skarżącego), a jedynie dane o skłonnościachP. S. (1)do zażywania narkotyków.

Jako niezasadne ocenić należało i te zarzuty apelacji, które skierowane są przeciwko rozstrzygnięciom zawartym w pkt 73 oraz 75 zaskarżonego wyroku.

I tak co do przypisanegoP. S. (1)usiłowania pomocnictwa oskarżonemuA. W. (2)w jego pozorowanym usiłowaniu zabójstwaS. W., sąd orzekający w sposób rzetelny i celny oparł swe ustalenia na ocenionych jako wiarygodne wyjaśnieniachA. W. (2)– str. 206 - 220 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Odpowiednio przy tym rozwinięto problem kwalifikacji prawnej poczynań oskarżonegoP. S. (1)(str. 215 – 216, 225-226 motywów zaskarżonego wyroku).
W kwestii tej dodać wypada, że oskarżonyA. W. (2)w swych wyjaśnieniach różnicował świadomość i wiedzę poszczególnych osób zaangażowanych w poczynania mające doprowadzić do zabójstwaS. W., dobitnie wskazując, że akurat oskarżonyP. S. (1)wiedział w czym uczestniczy, i dlaczego on mu taką wiedzę przekazał.
Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że pomocP. S. (1)w niczym nie była potrzebnaA. W. (2)w jego poczynaniach - co miałoby w rezultacie przemawiać za odrzuceniem wersjiA. W. (2).
Wręcz przeciwnie, działania związane z zapewnieniem alibi polegającym na pobycie w wynajętym pokoju czy też dowiezienieA. W. (2)na miejsce domniemanego zamachu nie mogły się odbyć bez współpracy z zaufaną osobą, a taką osobą w sierpniu 2006r. dlaA. W. (2)był właśnie osk.P. S. (1).

Oczywiście bezzasadne okazały się zastrzeżenia skarżącego co do czynu zart. 286 § 1 k.k.dotyczącego oszustwa na szkodęFunduszu (...) sp. z o.o.
W realiach przedmiotowej sprawy jest bezsporne, że oskarżonyP. S. (1)starając się o kredyt z tego Funduszu przedstawił fałszywe dane co do swej sytuacji finansowej, zatajając fakt prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego oraz innych zadłużeń. Już po uzyskaniu kredytu nie dokonał wpłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem spłaty, unikał kontaktu z przedstawicielami pożyczkodawcy.
W tej sytuacji tłumaczenia oskarżonego, że miał zamiar wywiązać się ze swych zobowiązań jawią się jako gołosłowne.

Z uwagi na powyższe uznać należało, że w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuP. S. (1)Sąd Okręgowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, na bazie którego dokonał celnych ustaleń faktycznych poprzedzonych dogłębną analizą wszystkich odpowiednich dowodów. Także kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu czynów nie budzi krytycznych uwag.

Przechodząc już do zagadnienia kar jakie wymierzono oskarżonemu za poszczególne przypisane mu czyny, zasadne okazały się uwagi skarżącego obrońcy dotyczące kary 25 lat pozbawienia wolności za zbrodnię z art. zart. 148 § 1 k.k.iart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k.
Dostrzegając cały szereg okoliczności obciążających oskarżonegoP. S. (1), w tym przede wszystkim najcenniejsze dobro prawne w które godził jego czyn – życie najbliższej mu osoby, nie można przy wymiarze kary pominąć i odpowiednio uwzględnić tego, co nie wskazuje na konieczność orzeczenia nadzwyczajnej kary 25 lat pozbawienia wolności.
Nie można bowiem nie uwzględnić szczególnych nacisków, jakie wywierane były bezpośrednio ze strony osk.A. W. (2)na liczącego w chwili czynu 22 lata niedoświadczonego życiowo oskarżonegoP. S. (1).
Naciski te mogły wywołać u oskarżonego poczucie pewnej beznadziejności, z którego wyjście mogła przynieść śmierć jego ojca.
W żaden sposób nieaprobując przestępczej decyzji którą swobodnie podjął oskarżonyP. S. (1), nie można jednak pominąć przy wymiarze kary presji, którą wywierali na niego – bezpośrednio i pośrednio –pozbawieni skrupułów oskarżeniA. W. (2)iK. K..
Z tej przyczyny złagodzono do 15 lat wymiar kary orzeczonej za zbrodnię zart. 148 § 1 k.k., nie znajdując już żadnych warunków do dalszego łagodzenia kary za tenże czyn.
Wszakże na oskarżonym jako osobie najbliższej ciążył prawny i moralny obowiązek troszczenia się o ojca, tymczasem swym zachowaniem wręcz sprzeniewierzył on się temu, czego ojciec ma prawo oczekiwać ze strony syna.

Na pełną aprobatę zasługują natomiast kary jednostkowe wymierzone oskarżonemuP. S. (1)za pozostałe przypisane mu czyny, w tym i kara 4 lat pozbawienia wolności orzeczona przy wykorzystaniu dobrodziejstwa jej nadzwyczajnego jej złagodzenia za zbrodnię zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.inne.

Wymierzona kara łączna 15 lat pozbawienia wolności jest prostą konsekwencją kary w tym wymiarze ostatecznie orzeczonej za czyn pkt 72 zaskarżonego wyroku.
Nie dostrzeżono przy tym – wbrew żądaniu apelacji prokuratora – przesłanek które koniecznym i celowym czyniłoby uzupełnienie orzeczenia o karze o zastrzeżenia dotyczące przedłużenia okresu wymaganego do złożenia wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności.
Dość ograniczony – w porównaniu przede wszystkim z osk.K. K. (1)- zakres przestępczej działalności przypisanej w przedmiotowym postępowaniu oskarżonemuP. S. (1), jego niekaralność i młody wiek w chwili czynu, sprawiają w sumie, że niecelowe byłoby korzystanie z instytucji zart. 77 § 2 k.k.

Z tych wszystkich względów wyrok w części dotyczącej oskarżonegoP. S. (1)podlegał jedynie częściowej korekcie w zakresie orzeczenia o karze pozbawienia wolności, zaś w pozostałej części oceniony musiał zostać jako rozstrzygnięcie w pełni trafne.

Co do apelacji obrońcy oskarżonegoM. F., to podniesiony w niej zarzut obrazyart. 7 k.p.k.- co w konsekwencji miało doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych odnośnie zawinienia oskarżonego, uznać należało za zarzut właściwie oczywiście bezzasadny.
Już choćby lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części poświęconej czynom przypisanym oskarżonemuM. F., zdecydowanie sprzeciwia się poglądowi o dokonaniu przez sąd orzekający oceny odpowiednich dowodów w sposób sprzeczny z kardynalną zasadą sformułowaną w normieart. 7 k.p.k., to jest przy wykroczeniu poza granice swobodnej oceny dowodów.
Wręcz przeciwnie, wartościowanie stosownych dowodów przeprowadzone zostało z wielką skrupulatnością, a w szeregu punktach wręcz przesadną drobiazgowością.
Co najistotniejsze, Sąd I instancji w swej ocenie nie pominął i tych okoliczności, które potencjalnie mogłyby sprzeciwiać się przyjęciu sprawstwa oskarżonegoM. F.– przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego z rozprawy, w których odmiennie niźli czynił to w postępowaniu przygotowawczym, zaprzeczył on udziałowi w zarzuconej mu przestępczej działalności.
Wszakże poza udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej (punkt LIV aktu oskarżenia), oskarżonyM. F.w śledztwie generalnie – za wyjątkiem pewnych zastrzeżeń dotyczący wyłudzenia odszkodowania z tytułu fikcyjnej kradzieży samochoduF. (...), włamania do mieszkaniaA. K.oraz gróźb na szkodęM. S. (3)(odpowiednio punkty LX, LVII i LXIII aktu oskarżenia) - przyznał się do stawianych mu zarzutów – k.3494 – 3497, 3508 – 3512 t.18, k. 3843 – 3853 t. 20 , k. 6468 – 6469 t. 32.
Złożył przy tym wyjaśnienia w których opisał swe przestępcze poczynania w sposób zbieżny z tym, co przynosiły inne dowody odnoszące się do przedmiotowych czynów, w tym przede wszystkim wyjaśnienia współoskarżonegoA. W. (2).
Odnośnie tego czynu do popełnienia którego oskarżonyM. F.konsekwentnie nie przyznawał się , tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez oskarżonegoK. K., przypomnieć trzeba, że w swych wyjaśnieniach z etapu postępowania przygotowawczegoM. F.obok uwag o tym ,że nie był dopuszczany do wszystkich tajemnic przez oskarżonegoK. K., że wyższą pozycję miałA. W. (2)od dawna blisko związany zK. K.podał z drugiej strony , iż był zaufanym członkiem ekipyK. K.dla którego nie był jednak równorzędnym partnerem, dodając jeszcze, że często brał udział w niszczeniu jakiegoś mienia domyślając się jedynie, że mogło to wynikać z rozliczeń z pożyczek –k.3511-3512 t. 18.
Z tego fragmentu wyjaśnień oskarżonegoM. F.wynikają zatem wprost informacje w rzeczywistości potwierdzające fakt świadomego uczestnictwa oskarżonego w grupie przestępczejK. K., a zacytowane uwagi oskarżonego ukazują co prawda jego podrzędną rolę, ale jednak rolę związaną ściśle z określoną pozycją zajmowaną przezeń w zorganizowanej hierarchicznie grupie.
Przypomnieć trzeba i logiczne rozważania sądu orzekającego dotyczące przedmiotowego czynu oskarżonegoM. F.– k. 22 – 24 pisemnych motywów wyroku.
Nawiązanie do treści odnalezionych w mieszkaniu tego oskarżonego dokumentów świadczących o związkachM. F.zfirmą (...), jak i dokumentacji bankowej obrazującej płatnościM. F.powiązane z zobowiązaniamiK. K., jego żonyD.i siostryE., słusznie zostało przedstawione jako ilustracja określonych układów panujących w przestępczej grupie kierowanej przez oskarżonegoK. K., w niczym przy tym nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów zakreślone w eksponowanej przez skarżącego zasadzie ujętej w normieart. 7 k.p.k.

Odnośnie pozostałych czynów przypisanych oskarżonemuM.F.– do popełnienia których, jak wyżej zaznaczono, zasadniczo przyznał on się w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym - odpowiednie racje naprowadzone przez sąd orzekający zasługują także na aprobatę.
Jednocześnie oskarżonyM. F.w swym oświadczeniu złożonym na rozprawie nie ujawnił takich okoliczności, które w konfrontacji z pozostałymi dowodami nakazywałyby odrzucenie jako niewiarygodnych jego wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego.
Krytyczna ocena ostatniego stanowiskaM. F.wynika i z tego, że oskarżony uniemożliwił konieczne uściślenie oraz potwierdzenie informacji przekazanych przezeń w odczytanym na rozprawie oświadczeniu, co w konsekwencji nadało jego wystąpieniu charakter li tylko gołosłownej deklaracji, zdecydowanie odmiennej od rzeczowych wyjaśnień złożonych przezeń w toku śledztwa.
Na akceptację zasługują przy tym racje naprowadzone przez sąd orzekający przy okazji analizy treści zawartych w oświadczeniu oskarżonego z rozprawy – których to racji nie ma już potrzeby ponownie w pełni prezentować ( str.29 uzasadnienia zaskarżonego wyroku ).

Zaznaczyć jedynie wypada, że:
- oskarżonyM. F.w śledztwie przyznał się do posiadania semtexu, a posiadanie przez grupę przestępczą tej substancji wynika i z określonych zgodnych wyjaśnieńA. W. (2),A. W. (1)a także relacjiS. N.( pkt 61 wyroku ),
- oskarżonyM. F.przyznał się w śledztwie także do posiadania w określonym czasie i celu rewolweru AstraI., co potwierdził w swych wyjaśnieniach oskarżonyA. W. (2)( pkt 62 wyroku ),
- oskarżonyM. F.przyznał się do udziału we włamaniu do mieszkania pokrzywdzonegoA. K., a przestępczego charakteru uczestnictwa w tym zdarzeniu nie może zmienić oświadczenie oskarżonego z końcowego etapu śledztwa, że nie wie dokładnie kto jeszcze brał w tym udział i co skradziono pokrzywdzonemu – k. 11073 t. 55 (pkt 63 wyroku),
- oskarżonyM. F.przyznał się w śledztwie do wybicia szyb w samochodzieD. (...), a jego wyjaśnienia potwierdzone są nie tylko wyjaśnieniamiA. W. (2), ale i opisem zdarzenia przekazanym przez świadkówA. S. (5),A. P.,J. R.iZ. H.oraz treścią dokumentacji z tego zdarzenia (pkt 64 wyroku),
- oskarżonyM. F.przyznał się w śledztwie także do wymuszenia zwrotu wierzytelności odG. T.(pkt 65 wyroku), co znalazło potwierdzenie w niezależnych wyjaśnieniachA. W. (2)oraz relacjachG.iM. T.
- oskarżonyM. F.opisał w toku śledztwa swe poczynania związane ze zgłoszeniem fikcyjnej kradzieży oraz sprzedażą samochoduF. (...)(pkt 66 wyroku), co poddane zostało trafnej i wnikliwej analizie przez sąd orzekający, uwzględniającej i fakt pozbawienia wolności tego oskarżonego od kwietnia 2003r. (str. 89 – 90 i 92 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zaznaczyć wypada, że choć oskarżony miał osobiście nie uzyskać korzyści majątkowej z tego przestępstwa, to jednak działał on w celu uzyskania takiej korzyści przez inną osobę –art. 115 § 4 k.k.
- oskarżonyM. F.w śledztwie przyznał się do spowodowanie fikcyjnej kolizji samochodówO. (...)iP.( pkt 67 wyroku), co w swych wyjaśnieniach potwierdził oskarżonyA. W. (2), zaś uczestniczący w tym przestępstwieA. S. (6)iK. B.zostali prawomocnie skazani. Przyjęta przez sąd orzekający kumulatywna kwalifikacja prawna czynu oskarżonego jako występku zart. 298 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.poprzedzona została odpowiednimi rozważaniami w tym przedmiocie (strona 107 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), niekwestionowanymi przez żadną ze stron postępowania a jednocześnie nie wymagającymi korekty w postępowaniu odwoławczym,
- oskarżonyM. F.w postępowaniu przygotowawczym szczegółowo opisał okoliczności zakupu strzelbyM.odG. O.(pkt 68 wyroku), co potwierdzone zostało w wyjaśnieniach oskarżonychA. W. (2),A. W. (1)orazS. N.oraz poddane celnej analizie przez sąd orzekający, odnoszącej się i do odmiennych wyjaśnień oskarżonegoM. F.z rozprawy (strony 122 – 123 uzasadnienia zaskarżonego wyroku),
- oskarżonyM. F.w śledztwie opisał rozmowy prowadzone przezeń orazA. W. (2)zM. S. (3)(pkt 69 wyroku), a dokonana przez sąd orzekający krytyczna ocena twierdzeń oskarżonego o braku gróźb kierowanych pod adresemM. S. (3)poprzedzona została dogłębną analizą wszystkich odpowiednich dowodów przy odpowiednio umotywowanym nawiązaniu do wyjaśnień oskarżonegoA. W. (2)oraz zeznańM. S. (3)(str. 183 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Tak więc uznać należało, że sąd orzekający i w przypadku oskarżonegoM. F.przeprowadził pozbawione braków postępowanie dowodowe, a po poprawnej ocenie wszystkich odpowiednich dowodów poczynił trafne ustalenia faktyczne, na bazie których dokonał właściwej kwalifikacji prawnej poszczególnych czynów oskarżonego.
Wbrew przedstawionego zarzutowi rażącej niewspółmierności kary, nie budzi krytycznych uwag tak wymiar kar jednostkowych jak i kary łącznej pozbawienia wolności oraz grzywny orzeczonych wobec oskarżonegoM. F..
Oczywiście chybiony jest pogląd skarżącego o tym, że oskarżonemu przysługuje status osoby młodocianej zdefiniowany w normieart. 115 § 10 k.k.– wszakżeM. F.urodził się w dniu 12 lutego 1982r., a zatem w chwili orzekania w pierwszej instancji miał on już dawno ukończone 24 lata – niezależnie od tego, że cały szereg przypisanych mu przestępstw popełnił on po roku 2003 a więc po ukończeniu 21 lat.
Sąd orzekający poprawnie oraz wszechstronnie, dostrzegając i właściwie uwzględniając wszystkie okoliczności rzutujące na wymiar kary, uzasadnił rozmiar poszczególnych kar za czyny przypisane oskarżonemu a także wymiar kary łącznej – strony 317 – 318 uzasadnienia wyroku.
Przypomnieć trzeba, że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, a nadto czynów zart. 258 § 1 k.k.oraz zart. 191 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.dopuścił się i warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 k.k.
Choć więc jest on osobą młodą, to jednak już o takim stopniu demoralizacji, który wymaga odpowiednio długiej resocjalizacji w ramach kary izolacyjnej.
WymierzonaM. F.przy zastosowaniu dominującej zasady asperacji kara łączna 6 lat pozbawienia wolności nie może być przy tym uznana za karę rażąco surową jeśli zważyć, że suma kar jednostkowych pozbawienia wolności które orzeczono temu oskarżonemu sięga wymiaru aż 17 lat.

Z tych więc względów wszystkie zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy oskarżonegoM. F.uznać należało za bezzasadne.

Jako bezzasadne ocenić należało zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania przedstawione w apelacjach obu obrońców oskarżonegoP. S. (2).
Także w tym przedmiocie sąd orzekający przeprowadził wyczerpujące i pozbawione uchybień postępowanie, dokonując trafnych ustaleń faktycznych będących efektem wszechstronnej i wielce wnikliwej oceny wszystkich dowodów, w tym i tych które w razie uznanie ich za wiarygodne mogłyby prowadzić do odrzucenia sprawstwa oskarżonego co do któregoś z czterech przypisanych mu przestępstw.
Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do nieodpartego wniosku, że Sąd Okręgowy co do wszystkich wątków dotyczących oskarżonegoP. S. (2)przekonująco wykazał dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzuconych mu czynów.

I tak co dwóch przestępstw dotyczących przywozu z Czech do Polski znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci tabletek leku o nazwie rohypnol, zasadnie Sąd I instancji czyniąc ustalenie faktyczne co do udziału oskarżonegoP. S. (2)w tym procederze, oparł się na ocenionych jako wiarygodne wyjaśnieniach współoskarżonychA. W. (1)(k. 5080- 5081, 6095- 6099, 9576-9578, 10181-10190,12341,12376-12377) iA. W. (2)(k.12808-12809) , zeznaniach i wyjaśnieniach świadkaM. P.(k.8877-8886, 14382-14383 t. 70), częściowo wyjaśnieniachS. N.(k.8396-8397, 13251-13258), a także częściowo wyjaśnieniach samego oskarżonegoP. S. (2)złożonych przezeń na początkowym etapie postępowania przygotowawczego.
Otóż co prawda oskarżonyP. S. (2)konsekwentnie nie przyznawał się do stawianych mu zarzutów, to jednak najpierw w śledztwie podał, żeJ. P. (3)obiecał mu pieniądze ze sprzedaży rohypnolu w 1998r. (k.7718-7721 t. 39) podtrzymując to przed prokuratorem (k. 7726-7728 t.39).
Nadto, już podczas przesłuchania przed Sądem w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania (k. 7729 – 7734 t. 39), podał dodatkowe okoliczności dotyczące przewożenia przezeń rohypnolu do Polski oraz kontaktów z mężczyzną ops. (...)i oskarżonymA. W. (1)– informacje ogólnie wpisujące się w nurt tego co w swych wyjaśnieniach przedstawił oskarżonyA. W. (1).
Okoliczność tą dostrzegł w uzasadnieniu apelacji jeden z obrońców oskarżonego (strony 13 – 14 uzasadnienia apelacjiadw. J. Ż.), jednak nie można podzielić wyrażonego tam poglądu – wspartego zacytowanym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie - o konieczności odrzucenia tychże wyjaśnieńP. S. (2)z postępowania przygotowawczego .
Oskarżony nie wykazał bowiem przekonująco, aby wyjaśnienia te były nieprawdziwe z racji złożenia ich pod wpływem rady obrońcy czy też obawy przed tymczasowym aresztowaniem, a krytyczna ocena tłumaczeń oskarżonegoP. S. (2)podjęta przez Sąd Okręgowy (strony 166 – 167 uzasadnienia wyroku) - nawiązująca do chwiejności wyjaśnień oskarżonego oraz zmienności jego stanowiska co do przyczyn złożenia pierwotnych wyjaśnień, zasługuje na aprobatę.
Sąd orzekający w swych rozważaniach dogłębnie nawiązał i do dalszych kwestii eksponowanych przez skarżących – liczby tabletek rohypnolu w jednym „listku” , treści zeznań świadkaR. K., miejsca spotkań oskarżonychP. S. (2)iA. W. (1), źródeł pochodzenia rohypnolu w kontekście kontaktów oskarżonegoW.z Dagestańczykami mieszkającymi wO.– strony 161-169 pisemnych motywów wyroku.
Akceptując nakreślone przez Sąd Okręgowy racje, którym skarżący nie przeciwstawili argumentów pominiętych przez sąd orzekający, nie ma już potrzeby ponownie owych racji prezentować.
Wbrew zdaniu skarżących, przyznaniu przez Sąd I instancji waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoA. W. (1), nie może stać na przeszkodzie śmierć kilku osób które miały być mocno zaangażowane w inkryminowaną działalność związaną z przywozem i handlem rohypnolem, tj. wspomnianych jużJ. P. (3)iA. M. (2)ps. (...), a nadtoR. P. (2), który miał kupować rohypnol odA. W. (1)i dalej przewozić ten środek do Norwegii.
Śmierć tych osób potwierdzona została stosownymi dokumentami – k. 16778, 17068, 17070, a o ich uczestnictwie w przedmiotowym procederze mówił sam oskarżonyP. S. (2)w swych pierwotnych wyjaśnieniach.
To, że na portaluF.w Internecie wyświetlane są przedłożone przez obrońcę oskarżonegoP. S. (2)–adw. A. W.zdjęcia i informacje z życia osoby podającej się zaR. P. (2), w żaden sposób nie może świadczyć o pozostawaniu tej osoby przy życiu, jeśli wziąć pod uwagę możliwość zamieszczania takich danych przez inną osobę, a także stanowczość informacji o śmierciR. P. (2)w dniu 26 stycznia 2008r. w Norwegii (k. 170170).
Niemożliwe natomiast stało się przesłuchanie w charakterze świadka poszukiwanego listem gończymA. H., stąd zastrzeżenia skarżących w tym zakresie są nieuzasadnione.
Sąd orzekający - zgodnie z wnioskiem obrony - przesłuchał natomiast w charakterze świadkaJ. S., którego zeznania, właściwie ocenione przez Sąd I instancji ( strona 171 motywów wyroku ), nie przyniosły znaczących informacji w tej sprawie. I z tego powodu zarzut dotyczący niedołączenia akt sprawy V Ds. 1/10 Prokuratury Okręgowej w Częstochowie – dołączenia których sprzeciwili się zresztą prowadzący to postępowanie prokuratorzy – okazał się zarzutem chybionym.
Podkreślenia wymaga, że informacje zawarte w wyjaśnieniach oskarżonegoA. W. (1)odnośnie udziału oskarżonegoP. S. (2)w przewozie rohypnolu z Czech do Polski, znalazły potwierdzenie – poza przywołanymi wyjaśnieniami samego oskarżonegoP. S. (2)ze śledztwa – także w relacjach świadkaP., pominiętych w apelacjach obrońcówP. S. (2).
Otóż świadek ten podał, że w latach 2001-2003A. W. (1)oferował sprzedaż rohypnolu zwanego tabletką gwałtu w listkach po 10 sztuk w cenie po 45 zł za listek, i że miał ten środek od Polaka mieszkającego w Czechach. Dane te ściśle korelują z tym co wskazał w swych wyjaśnieniachA. W. (1), a brak jest przesłanek do podważania wiarygodności twierdzeń świadkaM. P..
To, żeA. W. (1)już po zakończeniu kontaktów zP. S. (2)oferował rohypnol do sprzedaży nie może być niczym zaskakującym, jeśli zważyć znaczną skalę dostaw sięgającą 100 000 sztuk, i co za tym idzie - z jednej strony możliwość poczynienia zapasów tego środka, z drugiej zaś długi czas konieczny do upłynnienia tak znacznej ilości owych środków.
Wbrew zdaniu apelujących zaskakującym nie może być to, że oskarżonyK. K., który przez długi czas podżegał do pozbawienia życiaA. W. (1), jednak starał się uprzedzić go o składaniu obciążających wyjaśnień przezA. W. (2). WszakżeA. W. (2)miał wiedzę o przemycie narkotyków która dotyczyła i osobyK. K., dlatego w interesie tego ostatniego było zapobieżenie złożenia obciążających go wyjaśnień ewentualnie i przezA. W. (1).
OskarżeniP. S. (2)iA. W. (1)w inkryminowanym czasie darzyli się określonym zaufaniem, koniecznym i do prowadzenia działalności przestępczej, stąd też niczym niezwykłym nie było eksponowane przez skarżącego pozostawienie pieniędzy oskarżonemuP. S. (2)wraz z rohypnolem przed jego przewiezieniem do Polski.
Ustalenia dotyczące ilości i wartości dostarczonych do Polski środków odurzających poczynione zostały w oparciu o ocenione jako wiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoA. W. (1), który wszakże był głównym organizatorem i beneficjentem tego procederu, stąd też jego wskazania w tym zakresie musiały być uznane za znaczące. Jednocześnie pewne nieścisłości w jego relacjach, dotyczące precyzyjnego wskazania ilości i wartości dostaw czy też miejsca i daty poznaniaR. P. (2), tłumaczyć należy upływem czasu od opisywanych przez tego oskarżonego zdarzeń, i nie może to prowadzić do uznania owych relacji jako pozbawionych waloru wiarygodności. Zaznaczyć wypada, że sąd orzekający przyjął najmniejszą z możliwych do przyjęcia wartość przewiezionego rohypnolu.
Nie można także zasadnie kwestionować faktu przewozu rohypnolu do Niemiec przez oskarżonegoA. W. (1)z powodu niezachowania materiałów postępowania prowadzonego przeciwko niemu w Niemczech. Wszakże stosownymi dokumentami potwierdzony został fakt skazania i odbycia kary w Niemczech przez tego oskarżonego, który sam opisał czego dotyczyła przedmiotowa sprawa i za co został skazany.
Dodać wypada, że oskarżonyP. S. (2)nie podał źródła pochodzenia tego środka, takiej szczegółowej wiedzy nie miał iA. W. (1), stąd też nie można czynić sądowi orzekającego zarzutu z powodu braku ustaleń w tymże zakresie, przy czym brak ten nie może wpływać na nietrafność pozostałych ustaleń Sądu Okręgowego w przedmiocie omawianego procederu.
Z tych zatem względów bezzasadne okazały się uwagi skarżący w zakresie czynów ostatecznie przypisanych oskarżonemuP. S. (2)w pkt 79 i 80 zaskarżonego wyroku.

Podobnie rzecz się ma i w odniesieniu do pozostałych przestępstw za które skazano tego oskarżonego, a związanych ze sprzedażą amunicji oraz posiadaniem substancji wybuchowej semtex (punkty 81 i 82 zaskarżonego wyroku).
Poczynione w tym przedmiocie przez sąd orzekający ustalenia faktyczne – strony 143, 130 -131 uzasadnienia wyroku, poprzedzone zostały wyjątkowo dogłębną i w efekcie trafną analizą odpowiednich dowodów (strony 146-147, 135-136 motywów wyroku), zaaprobowaną przez sąd odwoławczy.
Odnośnie 20 sztuk naboi które oskarżonyP. S. (2)sprzedałA. W. (1)do posiadanej przezeń broni, sprawstwo oskarżonego potwierdzone zostało nie tylko wyjaśnieniami oskarżonegoA. W. (1)(k. 5082, 10181-10190, 12341, 12378) ale i wyjaśnieniamiA. W. (2)(k. 2681-2682, 12381, 12963-12964).
Także sam oskarżonyP. S. (2)w postępowaniu przygotowawczym co prawda zaprzeczając temu, aby miał sprzedawaćA. W. (1)naboje śrutowe podał, że w rozmowach poruszali temat możliwości zakupu broni w Czechach, a on sam posiadał kilka sztuk naboi śrutowych, lecz było to związane z jego wizytami na strzelnicy sportowej- k.7731-7734 t. 39. Na rozprawie oskarżony przedstawił inną wersję zdarzeń w tym przedmiocie, a mianowicie opisał jak to sam oskarżonyA. W. (1)po wspólnym pobycie na strzelnicy poszedł do pobliskiego sklepu po czym powiedział, że załatwił sobie amunicję do dubeltówki –k. 13803-13807 t. 68.
Powyższe przypomnienie obrazuje wyraźnie, że dokonane przez sąd orzekający ustalenia faktyczne miały pełne wsparcie w zgromadzonych dowodach, zaś oskarżonyP. S. (2)przedstawiał w tym przedmiocie niespójne i niekonsekwentne relacje, które trafnie sąd orzekający ocenił jako podyktowane chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Natomiast co do substancji wybuchowej semtex oskarżonyP. S. (2)prezentował już spójną postawę, zaprzeczając temu, aby miał kupić i posiadać ową substancję wybuchową.
Przyjmując jednak sprawstwo oskarżonego i w tym zakresie, Sąd I instancji dokonał odpowiednio pogłębionej analizy obu prezentowanych a sprzecznych ze sobą wersji – oskarżonegoP. S. (2)iA. W. (1)(strony 135 -136 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Wyrażony przez sąd orzekający pogląd, że oskarżonyA. W. (1)nie był skonfliktowany i nie miał żadnego interesu w bezpodstawnym pomawianiuP. S. (2), w niczym nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów pozostając zatem pod ochroną fundamentalnej zasady ujętej wart. 7 k.p.k.
To, że do przekazania semtexu doszło na terenie Czech nie jest niczym szczególnym. OskarżonyA. W. (1)często odwiedzał tamP. S. (2), a przecież pierwotnymi nabywcami tej substancji mieli być Rosjanie z którymi miał mieć kontakt właśnie oskarżonyP. S. (2), i to jemu osk.W.pozostawił początkowo całe 0,5 kg tej substancji.
Zaznaczyć wypada, że wbrew temu co podnieśli apelujący, to nie oskarżonyW.miał mieć kontakty z Rosjanami ale oskarżonyP. S. (2)– oskarżonyA. W. (1)miał bowiem kontakty nie z Rosjanami lecz z Dagestańczykami mieszkającymi wO., od których zresztą kupił przedmiotowy semtex.
Jeśli zatem szczegółowo prześledzić okoliczności opisane przez oskarżonegoA. W. (1)w kontekście istniejących w jego środowisku powiązań i kontaktów, opisane przezeń zdarzenia jawią się jako logiczne i wiarygodne.

Z tych więc względów apelacje obu obrońców oskarżonego ocenić należało jako nietrafne, a taka ocena dotyczy i apelacji prokuratora, zmierzającej do podwyższenia do 9 lat kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz do 150 stawek kary łącznej 100 stawek grzywny po 200 złotych stawka wymierzonej temu oskarżonemu.
Wczytując się bowiem w motywy zaskarżonego wyroku stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji dostrzegł i właściwie uwzględnił wszystkie okoliczności rzutujące tak na wymiar kar jednostkowych (w szczególności co do czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 79 i 80 wyroku, odnośnie których prokurator także wniósł o podwyższenie orzeczonych kar jednostkowych odpowiednio do wymiarów 6 lat i 100 stawek grzywny po 200 złotych oraz 7 lat i 100 stawek grzywny po 200 złotych), jak kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny.
Przekonują o tym stosowne racje przytoczone na stronach 318 – 319 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którym skarżący przeciwstawia jedynie przytoczenie okoliczności obciążających dotyczących tego oskarżonego, a właściwie uwzględnionych przez sąd orzekający , przy jednoczesnym pomniejszaniu znaczenia okoliczności łagodzącej jaką jest uprzednia niekaralność tego oskarżonego.
W tej sytuacji wymierzoneP. S. (2)kary pozbawienia wolności i grzywny – tak jednostkowe jak i grzywny – uznać należało za kary racjonalne i sprawiedliwe.
Nie ma przy tym żadnych warunków do ich ewentualnego złagodzenia.
Przypomnieć bowiem trzeba, że największy stopień społecznej szkodliwości odnosi się do przestępstw dotyczących przewozu rohypnolu, a oskarżony jako osoba o wykształceniu medycznym z jednej strony miał profesjonalną wiedzę o negatywnych skutkach używania tego środka, z drugiej zaś strony był szczególnie zobowiązany właśnie do przeciwdziałania tymże skutkom, a swymi przestępczymi działaniami czynił odwrotnie sprzeniewierzając się w ten sposób swemu zawodowemu powołaniu.
Ważąc zatem jeszcze raz wszystkie okoliczności rzutujące na wymiar kar orzeczonych wobec oskarżonegoP. S. (2), stwierdzić trzeba, że nie ma podstaw do ich ewentualnej korekty w którymkolwiek kierunku.

Jako bezzasadne ocenić należało i zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy osk.S. N.,albowiem sąd orzekający także w części dotyczącej tego oskarżonego przeprowadził w pełni poprawne oraz kompletne postępowanie sądowe.
Po wnikliwej , pozbawionej braków ocenie wszystkich odpowiednich dowodów, w tym i wyjaśnień nieprzyznającego się do winy oskarżonego, poczynione zostały trafne ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonego w przypadku czterech z pięciu zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów.

Odnośnie zastrzeżeń skarżącego dotyczących niedopuszczenia w toku postępowania przed Sądem I instancji dowodu z zeznań świadkówD.iM. D.oraz dwóch funkcjonariuszy Policji –M. K. (2)iR. J., tj. osób uczestniczących w spotkaniach towarzyskich u oskarżonegoS. N., brak jest realnych podstaw do przyjęcia, aby pominięcie tychże dowodów mogło mieć wpływ na ustalenia faktyczne dotyczące czynów konkretnie zarzuconych oskarżonemu w rozpatrywanej sprawie.
Okoliczność, czy w trakcie spotkań towarzyskich spożywano czy też nie spożywano narkotyki, nie ma bezpośredniego związku i nie może być przydatna dla wyjaśnienia istniejącej w niniejszym postępowaniu konkretnej kwestii: czy oskarżonyS. N.nabywał czy też nie nabywał środki odurzające od oskarżonegoA. W. (1).
Podobnie nie jest przedmiotem niniejszej sprawy wątek dotyczący handlu kokainą – rozpoznawany w odrębnym postępowaniu z udziałem wymienionych wyżej funkcjonariuszy Policji , dlatego zbędne i wykraczające poza zakres przedmiotowej sprawy byłoby rozszerzanie materiału dowodowego i o okoliczności niedotyczące zarzutów stawianych oskarżonemuS. N.w przedmiotowym procesie.
Aprobując zatem stanowisko zajęte przez Sąd Okręgowy co do niedopuszczenia dowodu z zeznań świadkówD. D. (1),M. D.,M. K. (2)iR. J., wnikliwie umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – na stronie 351 co doD.iM. D.orazR. J., a na stronach 360 – 361 odnośnieM. K. (2)– uwagi skarżącego w tym zakresie ocenić należało jako niezasadne.
Pozostając przy zagadnieniu dotyczącym przypisanego oskarżonemu w pkt 89 zaskarżonego wyroku czynu zart. 56 ust. i3ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniistwierdzić trzeba, że dokonana przez sąd orzekający ocena odpowiedniego materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń (strony 153 – 157 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Ocena ta obejmuje wszystkie istotne kwestie rzutujące na wiarygodność analizowanych relacji, nie pomija choćby problemu konfliktu między oskarżonymiS. N.aA. W. (1)istniejącego już od jesieni 2004r., co jednak ostatecznie nie mogło mieć wpływu na pozytywną ocenę wyjaśnień oskarżonegoW.z przyczyn przekonująco wymienionych przez Sąd I instancji (str. 153-154 motywów wyroku).
Podkreślenia wymaga szczegółowa i krytyczna ocena wszystkich dowodów przeprowadzona przez Sąd I instancji, wyrazem czego jest odrzucenie sprawstwa oskarżonego co do czynu z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (pkt LXXXV aktu oskarżenia), przy przyjęciu wiarygodności jego wyjaśnień w stosownym zakresie - str.160-161 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Słusznie natomiast odrzucono jako nieprzekonujące zeznania szeregu osób osobiście zainteresowanych w pomniejszeniu odpowiedzialności oskarżonegoS. N.–R.K.iP. Z., którzy mieli zarzuty oparte o wyjaśnienia oskarżonegoA. W. (1).
Nie budzi krytycznych uwag kwalifikacja prawna odpowiedniego czynu oskarżonego, a i kary pozbawienia wolności oraz grzywny wymierzone za ten czyn są karami racjonalnymi i sprawiedliwymi, uwzględniającymi odpowiednio wszystkie okoliczności rzutujące na ich wymiar – strony175-176 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Równie trafne ustalenia poczynione zostały w odniesieniu do występków zart. 171 § 1 k.k.iart. 263 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.(pkt 87 zaskarżonego wyroku) oraz zart. 263 § 2 k.k.(pkt 88 wyroku).
Przypomnieć dobitnie wypada, że dowodami świadczącymi o sprawstwie oskarżonegoS. N.są nie tylko wyjaśnieniaA. W. (1), ale częściowo i wyjaśnienia samegoS. N., który na początku śledztwa - słuchany zresztą w obecności obrońcy – podał, że posiadał i przechowywał broń w postaci tzw. obrzyna którą kupił od osoby ops. (...), a potem przekazał tę broń właśnie oskarżonemuA. W. (1).
W tym przypadku różnica w wyjaśnieniach zaangażowanych w tę działalność oskarżonych dotyczy li tylko kwestii wzajemnych świadczeń – oskarżonyN.podał, że broń dał za darmoW.(k. 5029), ten ostatni zaś podał, że w zamian za „obrzyna” dałS. N.trotyl.
Co prawda nie ustalono co dalej stało się z trotylem, lecz wbrew zdaniu skarżącego ten brak informacji nie może prowadzić do odrzucenia ustalonej wersji o otrzymaniu tegoż materiału przez oskarżonegoS. N..
Zaznaczyć wypada, że treść zmienionych w tym przedmiocie na rozprawie wyjaśnień oskarżonegoS. N., sąd orzekający słusznie poddał krytycznej analizie (str. 143 – 144 motywów wyroku).
Jeśli dodać do tego słowa świadkaM. P.o tym, że widział u oskarżonegoA. W. (1)charakterystyczną broń w postaci „obrzyna” – czego zresztą ten oskarżony nigdy nie kwestionował i skazanieP. Z.za posiadanie broni przekazanej mu na przechowanie przez osk.S. N., to układ powiązań między oskarżonymiN.iW.w kontekście broni przedstawia się wyjątkowo wyraźnie i przejrzyście, zgodnie z ustaleniami faktycznymi zawartymi na stronach 141-142 uzasadnienia wyroku.
Wyważona ocena odpowiednich dowodów przeprowadzona przez Sąd Okręgowy znalazła wyraz i w tym, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 88 wyroku wyeliminowano zarzuconą w akcie oskarżenia sprzedaż pistoletu Skorpion kal. 9 mmC. G.a to z przyczyn, o których przekonująco mowa na stronach 144-146 motywów wyroku Sadu I instancji.
Dokonanej przez sąd orzekający ocenie wyjaśnień osk.W.nie może stać na przeszkodzie zdanie świadkaR. O., że dla niego oskarżonyW.nie jest osobą wiarygodną (k. 18 931 t. 83), albowiem zdanie to podyktowane jest osobistymi zatargami tego świadka, zaangażowanego zresztą mocno w różnego rodzaju działalność przestępczą, z osk.W..
Trafne są i odpowiednie rozważania tegoż sądu co do kwalifikacji prawnej oraz kary wymierzonej oskarżonemu – str.149 uzasadnienia wyroku.

Podobnie rzecz przedstawia się i w odniesieniu do ostatniego z czynów przypisanych oskarżonemuS. N.– występku zart. 282 k.k.popełnionego na szkodęM. R.(pkt 91 zaskarżonego wyroku).
W popełnienie tego czynu – z inicjatywy oskarżonegoS. N.– zaangażowana był liczna grupa osób, a udział oskarżonego wyłania się nie tylko z kontestowanych przez skarżącego wyjaśnień oskarżonegoA. W. (1)(k. 4782-4792, 12341), ale i w tym przypadku z wyjaśnień i zeznańJ. J.(k. 11063-11070, 14577-14578), który opowiedziałS. N.o tym, żeK. K. (8)załatwił sobie dokumentację lekarską uM. R.i ile go to kosztowało , a potem oskarżonyS. N.pojechał do agencji towarzyskiejV.i mówiąc o tymW., zwrócił się do niego z propozycją przeprowadzenia wymuszenia zwrotu pieniędzy odR., na co zresztą oskarżonyW.rychło przystał.
Zamykając ten wątek przypomnieniem, że przy podziale uzyskanych odM. R.pieniędzy swoją cześć łupu dostał i oskarżonyS. N.(wyjaśnienia osk.A. W. (2)k. 2672-2676, 9611-9612, 12785-12786, 12963-12964,13021-13022), udział oskarżonegoS. N.w przedmiotowym czynie jawi się również wyraźnie i przejrzyście.
Na aprobatę zatem zasługują racje powołane przez sąd orzekający przy okazji krytycznej oceny wyjaśnień oskarżonegoS. N.(str. 57-58), kwalifikacji prawnej jego czynu, z której usunięto przepisart. 65 § 1 k.k.wskazany w akcie oskarżenia (str. 60) , a na koniec i w przedmiocie kary 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu za występek zart. 282 k.k.(str. 62 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Nawiązując jeszcze do zagadnienia wymiaru kar pozbawienia wolności i grzywny orzeczonej temu oskarżonemu – czego dotyczą zarzuty apelacji zarówno obrońcy, zmierzające do złagodzenia kary, jak i apelacji prokuratora idące w przeciwnym kierunku – stwierdzić trzeba, że kary tak jednostkowe jaki i kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek grzywny po 200 złotych stawka, są karami racjonalnymi oraz właściwie uwzględniającymi wszystkie okoliczności rzutujące na ich wymiar, dostrzeżone przez sąd orzekający także w odniesieniu do kary łącznej (str. 319-320 uzasadnienia wyroku).
Co do racji ujętych w apelacji obrońcy stwierdzić trzeba, że choć oskarżony w chwili czynu nie był jeszcze karany, to jednak w czasie wyrokowania przed Sądem i instancji był on już skazany dwoma wyrokami – z 2008 i 2012r. (k. 21206), co świadczy o na tyle wysokim stopniu demoralizacji tego oskarżonego, który zdecydowanie sprzeciwia się złagodzeniu kar pozbawienia wolności do wymiaru umożliwiającego warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej.
Z kolei odnośnie uwag naprowadzonych w apelacji prokuratora zaznaczyć wypada, że kara izolacyjna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą na tyle długotrwałą, że winna umożliwić odpowiednio skuteczne oddziaływania resocjalizacyjne względem dojrzałego wiekowo oskarżonego. Nie bez znaczenia jest i to, że w porównaniu z aktem oskarżenia ograniczono zakres sprawstwa oskarżonego do 4 czynów, co stosownie miarkować musiało wymiar kar.
Co do kary grzywny, to liczba stawek rażąco nie odbiega od tego, co byłoby wymiarem w pełni współmiernym, zatem brak jest przesłanek do korekty tejże kary w kierunku wskazanym w apelacji prokuratora.

Analizując zarzuty naprowadzone w apelacji obrońcy oskarżonegoG. O.oraz w apelacji prokuratora w części dotyczącej tego oskarżonego dojść należało do przekonania o ich bezzasadności, za wyjątkiem uwagi zawartej w apelacji prokuratora o uchybieniu normieart. 45 § 1 k.k., co wymagało stosownego uzupełnienia w kierunku wskazanym przez skarżącego oskarżyciela publicznego.

Przede wszystkim nietrafne okazały się uwagi ujęte w apelacji obrońcy, a zmierzające do wykazania naruszenia normyart. 7 k.p.k.i mających być tego konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie dwóch czynów.

Linia obrony oskarżonego – powtórzona i w jego piśmie procesowym przedstawionym już na etapie postępowania odwoławczego, zasadniczo sprowadza się do twierdzeń o tym, że w okresie kiedy miało dojść do popełnienia przypisanych mu czynów, czyli generalnie w I połowie 2013r., przebywał on stale w Niemczech, stąd też nie mógł popełnić czynów zart. 263 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k., których miejscem popełnienia byłM.,C., a także inne miejscowości w Polsce i częściowo na Ukrainie.
Zagadnienie to nie zostało jednak pominięte przez Sąd Okręgowy, który najpierw dopuścił wszelkie dowody odnoszące się do tejże kwestii, w tym wnioskowane przez oskarżonego liczne dokumenty oraz zeznania jego synaŁ. O., a następnie dowody te wielce starannie i właściwie ocenił (strona 91 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co dało odpowiednią bazę do ostatecznie trafnych ustaleń faktycznych.

Zaznaczyć wypada, że w odniesieniu do obu czynów dowodami przemawiającymi za sprawstwem oskarżonegoG. O.były nie tylko ogólnie kwestionowane przez oskarżonych wyjaśnienia pomawiającego ich współoskarżonegoA. W. (2), ale także i wyjaśnieniaM. F.który podał, że jeździł wraz zA. W. (2)po broń oraz w sprawieF. (...)na wschodnie tereny kraju , a dodać wypada choćby i fakt zabezpieczenia przedmiotowej strzelbyM.uA. W. (2).

Skarżący – poza ogólnymi zastrzeżeniami do trafności oceny dowodów dokonanej przez sąd orzekający - nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności bądź to pominiętych w tejże ocenie, bądź też ocenionych przez Sąd I instancji wbrew fundamentalnej zasadzie swobodnej oceny dowodów zart. 7 k.p.k.

Aprobując zatem odpowiednie racje naprowadzono w motywach zaskarżonego wyroku w zakresie odpowiedzialności oskarżonegoG. O.(strony 89 – 91, 115 ,123, 129 -130), rezultatem których była i radykalna korekta w porównaniu z aktem oskarżenia skali handlu bronią przez tego oskarżonego, racji tych nie ma już potrzeby ponownie szeroko prezentować.

Nawiązując natomiast do osobistej uwagi oskarżonegoG. O.(k. 20768 -20 771 t. 102) co do pominięcia w postępowaniu sądowym zeznań jego żonyE.z etapu śledztwa przypomnieć trzeba, że na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010r. świadek ta złożenia zeznań odmówiła, a zatem nie było możliwe odczytane jej wcześniejszych zeznań.
Z kolei świadekA. M. (1)poszukiwany jest listem gończym, bezsporny jest fakt niezawiadomienia przez oskarżonego o zaistniałym podpaleniu jego lokalu, stąd też bądź to niemożliwym bądź też zbędnym byłoby przeprowadzenie dalszych dowodów podanych przez oskarżonego w jego piśmie. Odnośnie bilingów rozmów z 2003r. wykorzystanie ich nie jest już możliwe z uwagi na 10 letni upływ czasu.
Z kolei w powołanych powyżej motywach zaskarżonego wyroku sąd orzekający odniósł się i do kwestii przekraczania granicy z Ukrainą przez oskarżonego, dlatego jego zastrzeżenia i w tym przedmiocie okazały się chybione.
Z tych wiec względów uwagi zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego jak i, o czym jedynie dla porządku, w osobistym piśmie osk.G. O., uznać należało za zastrzeżenia bezzasadne.

I wymierzone temu oskarżonemu kary jednostkowe za ostatecznie dwa przypisane mu występki , jak i kara łączna 2 lat pozbawienia wolności , w żadnej mierze nie są karami niewspółmiernymi, zarówno w rozumieniu ich surowości, jak i łagodności – co stanowi odpowiedź na odpowiedni zarzut ujęty w apelacji prokuratora zmierzający do zaostrzenia orzeczonej temu oskarżonemu kary łącznej .
Do trafnych rozważań sądu orzekającego w tymże przedmiocie (strony 94 – 95, 130, 320 motywów zaskarżonego wyroku) dodać jedynie można, że oskarżony uniewinniony został od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (pkt. 96 zaskarżonego wyroku), a w porównaniu z innymi oskarżonymi zakres jego przestępczej działalności był dość ograniczony.
Zatem kara izolacyjna 2 lat pozbawienia wolności przedstawia się jako kara sprawiedliwa i wystarczająca do osiągnięcia celów racjonalnego karania.

Jedynym uchybieniem do jakiego doszło w postępowaniu dotyczącym oskarżonegoG. O.stał się brak orzeczenia w trybieart. 45 § 1 k.k.o przepadku korzyści majątkowej w kwocie 2 500 zł, która oskarżony ten osiągnął ze sprzedaży nielegalnie posiadanej strzelbyM..
W tym zakresie w pełni podzielając stanowisko skarżącego, dokonać należało uzupełnienia zaskarżonego wyroku w sposób wnioskowany przez oskarżyciela publicznego.

Z wymienionych wyżej przyczyn orzeczono jak w wyroku, obciążając wszystkich oskarżonych odpowiednio kosztami postępowania odwoławczego, albowiem co do żadnego z nich nie dopatrzono się realnych warunków do zastosowania normyart. 624 § 1 k.p.k.