Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1070/13
Data wyroku: 2013-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Wojciech Arczyński, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 1070/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Bogna Kuczyńska (spr.)
Sędziowie: SO Aleksandra Babilon- Domagała
SO Wojciech Arczyński
Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Piwko
po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 roku
sprawyK. O. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart.291 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 4 kwietnia 2013 roku sygn. akt XII K 612/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza odK. O. (1)na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. O. (1)420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza odK. O. (1)na rzecz Skarbu Państwa 200 (dwieście) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję.

IX Ka 1070/13

UZASADNIENIE
K. O. (1)został oskarżony o to, że w dniu 23 grudnia 2006 roku wM.gm.D.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z co najmniej jedną nieustaloną osobą, przyjął od nieustalonej osoby bądź osób towar w postaci ośmiu karonów wódki, sześciu kartonów papierosów, czterech kart telefonicznych i trzech opakowań, tabletek przeciwbólowych wszystko o wartości co najmniej 1917,18 zł , wiedząc iż rzeczy te pochodzą z kradzieży z włamaniem dosklepu (...)- to jest o przestępstwo zart. 291 § l k.k.
Wyrokiem z 4 kwietnia 2013r, Sąd Rejonowy w Kielcach:

I
uznał oskarżonegoK. O. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu ustalając, żeK. O. (1)działał wB., co stanowi przestępstwo zart. 291 § l k.k.i za to na podstawieart. 291 § l k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II. na podstawieart. 69 § l i 2 k.k.w zw. zart. 70 § l pkt l k.k.wykonanieorzeczonej wobecK. O. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 3 (trzy) lata,

II
na podstawieart. 46 § l k.k.orzekł wobec oskarżonegoK. O. (1)obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. O. (1)kwotę 1.917,18 złotych (tysiąc dziewięćset siedemnaście złotych osiemnaście groszy),

IV. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoK. O. (1)na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. O. (2)kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika,
V. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoK. O. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości. Na podstawieart. 438 § 2 i 3 kpkobrońca zarzucił:
- naruszenie prawa procesowego, a toart. 17 § l pkt.7 kpkpoprzez prowadzenie sprawy pomimo powagi rzeczy osądzonej co znalazło swój wyraz w opisie czynu w ponownym akcie oskarżenia oraz bezzasadnej próbie Sądu naprawienia tego błędu w opisie czynu w wyroku, co powoduje, że opis ten nie spełnia dyspozycjiart 291 §1 kk,
- naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, a toart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpkorazart. 7 kpk,art. 424§1 pkt.l kpkpoprzez przyjęcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego w postaci: uznania za wiarygodne wg. Sądu „konsekwentnych", a po ich prawidłowej i logicznej ocenie wyjątkowo chwiejnych, niezdecydowanych, nielogicznych zeznańA. T. (1), przyjęcia rozmowy telefonicznej K.O.iA. T.z dnia 23 grudnia 2006r, choć brak jest na tę okoliczność, jakiegokolwiek dowodu, a Sąd snuje bezpodstawne domniemania iż taka rozmowa mogła się odbyć, dawanie i odmawianie wiary świadkomZ.,P.iS.w zależności jak to Sądowi pasowało do przyjętej tezy o winieO.i prawdomównościT., nie wyjaśnienie sprzeczności w zeznaniach policjantaD.z zeznaniamiT., jednostronną i do wolną ocenę dowodów, które miałyby wskazywać na winę oskarżonego, zmarginalizowanie zeznań świadkówZ.,P.iS., którzy poddawali w wątpliwość wiarygodnośćA. T. (1)a w konsekwencji:
-błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżonyK. O. (1)dopuścił się zarzuconego mu w wyroku czynu.
Podnosząc tak sformułowane zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu tam przyjętego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
1.Na wstępie odnieść się należy do zarzutu obrazy przepisuart. 17 § 1 pkt 7 kpk. Obrońca uzasadniał, że merytorycznym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie IX Ka 714/11 została rozstrzygnięta kwestia odpowiedzialnościK. O. (1)zart. 291 kk. Stanowisko obrońcy jest całkowicie niezasadne. Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 września 2011 r. w sprawie IX Ka 714/11 Sąd Okręgowy w Kielcach rozstrzygnął jedynie kwestię odpowiedzialności oskarżonego w zakresie zarzucanego mu w tej sprawie czynu zart. 279 § 1 kk, uniewinniając oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w akcie oskarżenia – zart. 279 § 1 kk. Podnosząc zarzut obrazy przepisuart. 17 § 1 pkt 7 kpkskarżący całkowicie pominął zarówno treść omawianego wyroku, jego motywy zawarte w pisemnym uzasadnieniu, jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego w tej kwestii. Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że przypisując oskarżonemu w tej sprawie (zakończonej wyrokiem o sygn. IX Ka 714/11) popełnienie przestępstwa zart. 291 § 1 kkw ustalonych okolicznościach. Sąd Rejonowy wyszedł poza granice oskarżenia: wniosek ten był wynikiem analizy okoliczności decydujących o tożsamości czynów. Czyn zarzucany i czyn przypisany zaskarżonym wówczas wyrokiem (sygn. akt XII K 821/10) stanowiły zupełnie inne zdarzenia faktyczne, w którego ramach doszło do wejścia w posiadanie rzeczy opisanych w akcie oskarżenia. O braku tożsamości czynów nie decydowała tylko miejscowość, w której miało do nich dojść, ale wszystkie ich okoliczności. Odnosząc się do opisu przypisanego oskarżonemu czynu w niniejszej sprawie skarżący faktycznie pominął treść punktu I wyroku, koncentrując się na ustaleniu, żeK. O. (1)działał wB.. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, a więc odwołał się do opisu zachowania zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia. Nie jest to sprzeczne z wymogami określonymi wart. 413 § 2 pkt 1 kpk. W akcie oskarżenia zarzucono, żeK. O. (1)„przyjął od nieustalonej osoby bądź osób” towar. Natomiast ogólnikowe określenie „działał” w odniesieniu do ustalenia miejsca popełnienia przestępstwa, nie ma żadnego wpływu na określenie znamienia czasownikowego przypisanego oskarżonemu przestępstwa. W tym miejscu odnieść się należy do w pełni akceptowanego przez Sąd Okręgowy poglądu Sądu Najwyższego zawartego w postanowieniu z 14.07.2011 r sygn. IV KK 139/11 publ. OSN UW z 9 poz. 84 z 2011 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że nie można mówić o tożsamości czynów, jeżeli przestępstwo paserstwa, przypisane zamiast zarzucanego przestępstwa kradzieży lub kradzieży z włamaniem, miało miejsce w jakiś czas po tej kradzieży i podstawą faktyczną czynu zarzucanego jako kradzież lub kradzież z włamaniem. W takim wypadku nie chodzi bowiem tylko o odmienny sposób wejścia w posiadanie rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, lecz o zupełnie inne zdarzenie faktyczne, w którego ramach doszło do uzyskania takiego posiadania.
2. Co do pozostałych zarzutów apelacji, zarówno obrazy przepisów postępowania jak i błędu w ustaleniach faktycznych, w tym dotyczących miejsca popełnienia przestępstwa – nie zasługują one na uwzględnienie. W toku prawidłowo przeprowadzonego przewodu sądowego Sąd Rejonowy zgromadził wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia. Dowody te poddał wszechstronnej analizie, a swoje stanowisko należycie umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Wskazał, którym dowodom dał wiarę – i dlaczego, a którym – i na jakiej podstawie cech wiarygodności odmówił. Zawarty w pisemnych motywach wyroku logiczny wywód oparty na materiale dowodowym sprawy jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Argumenty apelacji zmierzające do podważenia przeprowadzonej przez sąd I instancji oceny dowodów opierają się na bardzo wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym. Bardzo subiektywne podejście do zebranych dowodów i rozważań Sądu Rejonowego nie było w stanie skutecznie zakwestionować wniosków sądu I instancji.
Wiele uwagi poświęcono w apelacji zeznaniomA. T. (1), zwłaszcza tym pierwszym złożonym 10 kwietnia 2007 r. Rozważania apelacji nie odnoszą się jednak do treści tych zeznań. Jest oczywistym, że analizy zeznańA. T. (1)nie można przeprowadzić bez odniesienia do przebiegu postępowania przygotowawczego, zwłaszcza dotyczy to bardzo istotnych, eksponowanych w apelacji zeznań z 10 kwietnia 2007 r. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że nie jest prawdą jakoby w „pierwszej części” tych zeznańA. T. (1)„nic nie mówił oO.”, czy też „nie obciążałO.” – jak to wywodzi skarżący. Przecież wówczasA. T. (1)zeznał, że kartę doładowującą do użytkowanego przez niego telefonu w okresie Świąt Bożego Narodzenia 2006 r dał mu kolegaK. O. (1)zamieszkały wM.112, gm.D.. Przypomnieć trzeba, że na ówczesnym etapie postępowania przygotowawczego ujawniono, że jedna z kart telefonicznych (doładowująca) skradziona zesklepu (...)z telefonemJ. T. (1), użytkowanym przezA. T. (1)i kwestia ta była przedmiotem ustaleń policji. Sposób, w jaki świadek opisałK. O. (1)– z dokładnym adresem jego zamieszkania uwiarygadnia jego późniejsze twierdzenie, że wiedzę tę uzyskał podczas przesłuchania odR. P. (1), krewniaka oskarżonego. Zaznaczyć należy, żeA. T. (1)nigdy nie miał wątpliwości co do osoby oskarżonego, stąd wskazanie jego dokładnych danych po ich uzyskaniu od innej osoby nie może wpłynąć na ocenę jego relacji. W „drugiej części” omawianych zeznań świadek stwierdził, że w Święta Bożego Narodzenia 2000r. nie pamięta w jaki dzień,K. O. (1)przywiózł na jego posesję alkohol, wódkę, którą przechowywał na jego posesji wB., po trzech dniach zabrał tę wódkę, przyjeżdżał z jakimś chłopakiem (k.34). Zeznania teA. T. (1)osobiście podpisał, potwierdzał je po każdym odczytaniu na rozprawach. Nie jest prawdą, jak wywodzi obrońca w apelacji, żeA. T. (1)twierdził, iż podczas przesłuchania policjant zadawał mu takie pytania, z których wynikała odpowiedź. Na powołanej w apelacji karcie 403 (akt XII K 821/10) świadek stwierdził, iż zeznał, że oskarżony przyniósł mu na przechowanie wódkę dlatego, że przesłuchujący go policjant „pytał go o to wprost”. Co do daty – 2000 r. – oczywiste jest, że rok ten wpisano omyłkowo. W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć etap postępowania i na jaką okoliczność początkowo przesłuchiwany byłA. T. (1). Jest niewątpliwe, że po dwóch dniach tj. 12 kwietnia 2007 r. świadek ten złożył kolejne, obszerne zeznania, w których dokładnie opisał swoje relacje zK. O. (1), jaki towar przyjął od niego na przechowanie w dniu 23 grudnia 2006 r. i inne szczegóły, jak np. dot. kupna samochodu. Miało to zresztą miejsce podczas konfrontacji zK. O. (1)przeprowadzonej przez prokuratora. W tym stanie rzeczy eksponowane w apelacji kwestie co do daty „pochodzenia” tej drugiej części zeznańA. T. (1), odmiennie relacjonowane w jego późniejszych zeznaniach oraz w zeznaniachT. D.w istocie pozostają bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznańA. T. (1). Jak zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, w swoich zeznaniachA. T. (1)faktycznie siebie obciążył. Z materiału dowodowego nie wynika, aby zeznaniaT., jak wywodzi skarżący zostały „wyciągnięte na siłę” albo też, abyT.obiecano, że wskazując naO.uniknie odpowiedzialności karnej. Sąd Okręgowy w pełni akceptuje rozważania Sądu Rejonowego w tym zakresie. Dodać trzeba, co jest znamienne w kontekście powołanych wyżej okoliczności zawartych w apelacji, żeA. T. (1)nigdy nie zeznał, abyK. O. (1)okradłsklep (...). Więcej – nigdy nie wiązał przechowywanych towarów z pochodzącymi z tej kradzieży z włamaniem. Opisał jedynie czas, miejsce, okoliczności przyjęcia przez niego towaru na przechowanie, rodzaj towaru, jego odbiór przez oskarżonego. W kontekście wywodów apelacji nasuwa się wniosek, że gdybyA. T. (1)rzeczywiście „współpracował” z policją w sposób w niej opisany i na „zlecenie” policjantów poszukujących sprawców kradzieży fałszywie obciążyłK. O. (1), jego zeznania zawierałyby inne informacje odnoszące się wprost do tej kradzieży. TymczasemA. T. (1)podał także okoliczności przyjazduO., które zostały potwierdzone zeznaniami jego kolegów:D. Z.,R. P.,Z. S., siostryJ. T.. Odnosząc się do zeznań powoływanych wyżej kolegów oskarżonego skarżący nie analizował ich treści, zwłaszcza zmian na poszczególnych etapach długiego postępowania. Świadkowie ci byli wielokrotnie przesłuchiwani. W świetle tych zeznań, a przede wszystkim okoliczności w nich opisanych nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu Rejonowego, że po wyjściuA. T. (1)z samochodu jego koledzy zostali w pojeździe, gdzie w dalszym ciągu pili alkohol i nie zawracali uwagi na to, co się dzieje na podwórku. Jeżeli skarżący powołuje się na stan znacznej nietrzeźwościT., to zważywszy na ich zeznania i ilość alkoholu, jaką wspólnie wypili, ich stan musiał być porównywalny.
Jeżeli apelujący powołuje się na zeznaniaD. Z.iZ. S., to przypomnieć trzeba inne zeznania tych świadków:Z. S.k.163 v akt XIIK 821/10 : „nie zwróciłem uwagi na to, aby coś z tego samochodu było przenoszone do zabudowańA.”,D. Z.na k. 399 niniejszych akt zeznał „ nie widziałem marki ani koloru samochodu, jak również nie widziałem żadnych osób”. Z kolei kuzyn oskarżonegoR. P., o ile 9.03.2013 r zeznawał, że widziany przez niego mężczyzna to nie był nikt z jego znajomych, bo znajomego rozpoznałby nawet po ciemku (k.398), to na rozprawie 23.06.2008r zeznawał, że nie wie czyA.dochodził do tego samochodu, widział tylko, że wysiadł z malucha, nie zwracał uwagi, gdzie idzieA. T. (1)i po co (k. 204; k.415 akt XII K 821/10). Zatem z zeznań kolegów oskarżonego wprost wynika, że nie interesowali się dokładnie dlaczegoA. T. (1)wysiadał z pojazduF. (...), zajmowali się wówczas własnymi sprawami, nawet nie pytaliT.o przyczyny jego przerwy w spożywaniu alkoholu. Co istotne –Z.zeznał o telefonie doT., co potwierdza relacjaT.w tej części. W apelacji skarżący argumentował, że fakt telefonowania przez oskarżonego doA. T. (1)nie został w sprawie udowodniony, a obiektywne dowody wykluczyły ten fakt. Zważyć trzeba, że skarżący wychodzi z nieuprawnionego, wręcz nielogicznego założenia, że oskarżony mógł dzwonić doA. T. (1)posługując się tylko telefonami o znanych w aktach numerach.A. T. (1)w zeznaniach z 26.05.2008 (k.196,k.400 akt XII K 821/10) twierdził, żeK. O.zadzwonił do niego na numer(...)i że nie pamięta jego numeru, ale był to chyba numer prywatny, tzn on się nie wyświetlał podczas łączenia rozmowy. Inną sprawą są numery telefonów jakimi w tym czasie posługiwał się K.O.. Stąd rozważania Sądu Rejonowego są prawidłowe, nie zawierają błędów faktycznych i logicznych.
W apelacji skarżący powołał się na zeznaniaA. T. (1)z k.806 v, 807 (akt XII K 821/10) poddając w wątpliwość twierdzenia tego świadka o tym papierosy jakich marek – i ile – przywiózł do niegoK. O. (1). Jednak obrońca nie dostrzegł dalszej części tych zeznań, w którejA. T. (1)opisywał, że przez worek widać było, co jest w środku.
Co do faktu, żeA. T. (1)nie postawiono zarzutów, odpowiadając na apelację stwierdzić trzeba, że trudno aby sąd zawiadamiał prokuraturę o treści dokumentów, które otrzymał od prokuratora z aktem oskarżenia. W żaden sposób nie świadczy to o składaniu przezA. T.nieprawdziwych zeznań i pomawianiu K.O.o nie popełnieniu przestępstwa.
ZeznaniaA. O. (1)czyJ. T. (1)nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia sprawcy przestępstwa zart. 291 § 1 kki ich ocena przez Sąd Rejonowy nie budzi wątpliwości. Dotyczy to także poczynańA. O.w trakcie jej „prywatnego śledztwa”, a także zeznań innych osób, które okoliczności przechowywania przezA. T.skradzionego towaru znały tylko ze słyszenia. Nadając istotne znaczenie zeznaniomZ. K.skarżący nie dostrzegł, że zarówno co do osób, jak i używanego przez nich samochodu informacje przez niego uzyskane dotyczą tylko samej kradzieży z włamaniem a nie odrębnego czynu, jakim jest paserstwo. Nie można zgodzić się z twierdzeniem apelacji, jakoby sąd łatwo przeszedł nad zmianą zeznańA. P.. Skarżący nie podał żadnych argumentów mogących skutecznie podważyć ocenę sądu, nie odniósł się do bardzo wymownych zeznańA. P.orazZ. P.z rozpraw, w których przewodnim motywem było dobre wykonanie jego i siostry oraz do opinii biegłego psychologa co do przyczyn podawanej przezA. P.całkowitej niepamięci poprzednich zeznań.
Zauważyć trzeba, że jednocześnie w swojej apelacji obrońca pominął kwestie wyjaśnień oskarżonego, ich oceny dokonanej przez Sąd Rejonowy, podważonej przez inne dowody wersji, że oskarżony nie znaA. T. (1).
Nie budzą wątpliwości ustalenia dotyczące miejsca popełnienia przestępstwa. Jest bowiem oczywistym w świetle ustaleń Sądu Rejonowego, że oskarżony na pewno był wB., gdzie zostawił uA. T. (1)towar pochodzący z kradzieży z włamaniem. Z materiału dowodowego nie wynika natomiast, aby działał, tj. przyjął skradzione rzeczy wM..
Reasumując – skarżący nie wykazał, aby ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy były sprzeczne z wynikami postępowania dowodowego.
Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu.
Wymierzona oskarżonemu kara jest odpowiednia do stopnia jego zawinienia i szkodliwości społecznej jego czynu, kary tej nie można uznać za rażąco surową.
O kosztach sądowych za II instancję orzeczono na podstawieart. 636 § 1kbk. W ich skład wchodzą: ryczałt za doręczanie pism oraz opłata ustalona na podstawieart. 2 ust 1 pkt 3 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.).

SSO W. Arczyński SSO B. Kuczyńska SSO A. Babilon - Domagała

KK