Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 399/13
Data wyroku: 2013-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Andrzej Krawiec, Wojciech Kociubiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności Seksualnej I Obyczajowości
Podstawa prawna: art. 189a § 1 kk

Sygn. akt II AKa 399/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Krawiec

Sędziowie:

SSA Witold Franckiewicz (spr.)
SSA Wojciech Kociubiński

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Szczęsnego
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r.
rozpoznał sprawęM. S. (1)
oskarżonego z 189a§ 1 k.k.iart.189§ 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 204 § 1 k.k.iart. 278§ 2 k.k.
J. K.
oskarżonego zart. 189a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 198 k.k.w zw. zart. 64§ 1 k.k.iart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 30 lipca 2013 r. sygn. akt III K 77/12

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. S. (1)w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku w ten sposób, że eliminuje sformułowanie „za 3000 zł” zaś podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności zart. 189 a § 1 k.k.uzupełnia o przepisart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.i na podstawie powyższych przepisów wymierza oskarżonemu karę roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, stwierdzając, iż na podstawieart.575 § 1 k.p.k.wymierzona kara łączna pozbawienia wolności w punkcie VII części dyspozytywnej - utraciła moc,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. S. (1)utrzymuje w mocy,

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuM. S. (1)karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet - na podstawieart. 63 § 1 k.k.– okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 28 lutego 2012 roku do dnia 3 lipca 2013 roku,

IV
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. K.wpunkcie Vczęści dyspozytywnej w ten sposób, że podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności zart. 189 a § 1 k.k.uzupełnia o przepisart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.i na podstawie powyższych przepisów wymierza oskarżonemu karę roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet – na podstawieart. 63 § 1 k.k.– okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 26 kwietnia 2012 roku do dnia 17 maja 2013 roku,

V
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. K.utrzymuje w mocy;

VI
zasądza od oskarżonychM. S. (1)iJ. K.na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z postępowaniem odwoławczym oraz wymierza im opłaty za obie instancje po 300 zł.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 roku – sygn. akt: III K 77/12 orzekł:
1.oskarżonegoM. S. (1)uznał za winnego tego, że w dniach od 17 lutego 2012 roku do 28 lutego 2012 roku wP., rejonu(...), dopuścił się handlu ludźmi, w ten sposób, że przyjąłB. S.za kwotę 3.000 zł odJ. K., a następnie przechowywał ją w mieszkaniu przyul. (...)/ oraz(...)/(...)uniemożliwiając jej opuszczenie mieszkania, z zastosowaniem podstępu oraz wyzyskania błędu w celu jej wykorzystania w prostytucji i innych formach seksualnego wykorzystania, pozbawiając ją tym samym wolności, czym działał na szkodę w/w, -tj. czynu zart. 189a § 1 k.k.,i za to na podstawieart. 189a § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności.
2. oskarżonegoM. S. (1)uznał za winnego tego, że w dniach od 17 lutego 2012 roku do 28 lutego 2012 roku wP., rejonu(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ułatwiałB. S.uprawianie prostytucji, -tj. czynu zart. 204 § 1 k.k.,i za to na podstawieart. 204 §1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
3. oskarżonegoM. S. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 28 lutego 2012 roku wP., rejonu(...), posiadał zainstalowany w dniu 23 listopada 2011 roku na twardym dysku należącego do niego komputera, w celu uzyskania korzyści majątkowej, bez zgody osoby uprawnionej, z naruszeniem praw autorskich, program komputerowy:M.W. (...)P.wartości 895 zł na szkodęAgencji (...), na podstawie pełnomocnictwa od(...),tj. czynu zart. 278 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
4. oskarżonegoM. S. (1)uniewinnił od popełnienia czynu zart. 198 k.k.(czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku).
5. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. S. (1)karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet kary łącznej okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 28 lutego 2012 roku do dnia 3 lipca 2013 roku.
6.oskarżonegoJ. K.uznał za winnego tego, że w dniach od 12 lutego 2012 roku do 17 lutego 2012 roku wL.oraz na trasie pomiędzyL.aP., rejonu(...), dopuścił się handlu ludźmi, w ten sposób, że przekazałB. M.S.z zastosowaniem podstępu oraz wyzyskania błędu w celu wykorzystania w prostytucji i innych formach seksualnego wykorzystania, czym działał na szkodę w/w, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 10.04.2006 r., sygn. akt: II K 308/04 za czyn zart. 191 § 1 k.k.,art. 204 § 2 k.k.iart. 282 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 7.01.2006 r. do 3.10.2007 r. -tj. czynu zart. 189a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 189a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet – na podstawieart. 63 § 1 k.k.okres tymczasowego aresztowania od dnia 26 kwietnia 2012 roku do dnia 17 maja 2013 roku.
7. uniewinnił oskarżonegoJ. K.od popełnienia zarzucanych mu przestępstw opisanych w pkt II części wstępnej wyroku zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w pkt III części wstępnej wyroku zart. 198 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
8. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym nie wymierzył im opłat.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoM. S. (1)zaskarżył wyrok w zakresie pkt I, II, III, VII części dyspozytywnej wyroku i na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na jego treść, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.(pkt 1a, b, capelacji, k. 1211-1211 verte).

2
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, a wynikający z wadliwej oceny dowodów (pkt 2 a-h apelacji – k. 1211 verte – 1212 verte),

w n o s z ą c:
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. S. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów;
ewentualnie:
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy w celu ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoJ. K.zaskarżył wyrok w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 189a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w pkt V części dyspozytywnej wyroku, zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego wbrew regułom dowodzenia w procesie karnym oraz wbrew wskazaniom doświadczenia życiowego i zasadom logicznego rozumowania, nie uwzględnieniu zasady domniemania niewinności i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego, co spowodowało, że wyrok jest wewnętrznie sprzeczny, nie bazuje na obiektywnym materiale dowodowym, a ponadto uznanie zachowania oskarżonegoJ. K.za wyczerpujące ustawowe znamion przestępstwa zart. 189a § 1 k.k., nastąpiło pomimo oczywistego braku możliwości dokonania takiej subsumpcji, a tym samym zapadłe wobec w/w oskarżonego orzeczenie jest niesłuszne,
w n o s z ą c:
o uniewinnienie oskarżonegoJ. K.od popełnienia czynu przypisanego w pkt V wyroku,
ewentualnie:
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy celem ponownego rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu na rozprawie odwoławczej wniósł o nie uwzględnienie apelacji oskarżonych i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

apelacje obrońców oskarżonych zasługiwały na częściowe uwzględnienie.
Zarzut zawarty w pkt 1 apelacji, tj. obrazy przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.– okazał się w zasadniczej części nietrafny.
Apelujący zarzucił Sądowi I instancji dokonanie oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonychM. S. (1)iJ. K.oraz zeznań pokrzywdzonejB. S., a także wymienionych wpkt 1aapelacji świadków – z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych i przypisania oskarżonym sprawstwa w zakresie przestępstwa zart. 189a § 1 k.k.
Z powyższym zarzutem nie sposób jest zgodzić się. Sąd Okręgowy zasadnie wskazał w pisemnym uzasadnieniu wyroku (str. 14), iż najistotniejszym dowodem w sprawie są zeznania pokrzywdzonejB. S.z uwagi na charakter popełnionego przestępstwa tzw. handlu ludźmi zawartego w przepisieart. 189a § 1 k.k.Sąd I instancji dokonał szczegółowej oceny zeznań pokrzywdzonej (str. 14-15 pisemnego uzasadnienia wyroku), zasadnie wskazując, iż pokrzywdzonaB. S.w złożonych zeznaniach szczegółowo przedstawiła fakty zarówno co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń, jak też przedstawiła swoją osobę w niekorzystnej dla niej ocenie, zwłaszcza w zakresie trudnienia się prostytucją, zanim poznała oskarżonych, jak również powróciła do tego procederu podczas toczącego się postępowania karnego. Przekonuje to o szczerości zeznań, w których nie starała się przedstawiać własnej osoby w korzystnych okolicznościach. Nie obciążała również oskarżonych, ponad rzeczywiste zdarzenia, skoro zeznała, że oskarżonyM. S. (1)nie stosował wobec niej przemocy. Zeznała, że oskarżony zamykał drzwi do mieszkania, które nie mogła opuszczać bez zgody i wiedzy oskarżonegoM. S. (1).
Ocena zeznańB. S., dokonana przez Sąd, nastąpiła po uzyskaniu dowodu w postaci opinii złożonej przez biegłą z zakresu psychologii, co do zdolności postrzegania zdarzeń przez pokrzywdzoną, a następnie ich odtwarzania (t. III, k. 438-441). Powyższy proces nie został zakłócony, pomimo stwierdzonej u pokrzywdzonej sprawności intelektualnej na pograniczu normy oraz obniżonej sprawności w myśleniu przyczynowo-skutkowym, nie wykazała również tendencji do konfabulacji. Sąd I instancji, realizując zasadę bezpośredniości, na rozprawie miał obiektywną możliwość dokonania oceny dowodu w postaci zeznańB. S., po wysłuchaniu opinii biegłej z zakresu psychologii. Przedstawioną ocenę dowodu, Sąd oparł nie tylko na bezpośrednim kontakcie na rozprawie z pokrzywdzoną ale podkreślił, że zeznaniaB. S.znajdują wsparcie również w innych dowodach. Do nich zaliczył zeznania świadków, a szczególnościB. J.wraz z otrzymywanymi od niego i wysyłanymi przez świadka do pokrzywdzonej sms-ami, ale także zeznaniaI. S.,M. S. (2),R. S.,M. K.,K. K.,M. S. (3)i częściowoS. R.. Oprócz wskazanych wyżej dowodów pochodzących ze źródeł osobowych, ocena zeznań pokrzywdzonej nastąpiła w zestawieniu z dowodami w postaci zabezpieczonych wizytówek w mieszkaniu wynajmowanym przez oskarżonegoM. S. (1)oraz nagrań w telefonie komórkowym z odbywanego stosunku oralnego pokrzywdzonej z oskarżonymM. S. (1).
Powyższe dowody zostały poddane ocenie Sądu I instancji w kontekście wiarygodności zeznań pokrzywdzonej.
Wiarygodności zeznań pokrzywdzonej co do zachowań wobec niej oskarżonych, nie podważa, nie kwestionowany przez nią fakt, zamieszczania (samodzielnie lub za pomocą znajomych) w lokalnych gazetach i na portalach internetowych ogłoszeń o treści jednoznacznie wskazujących a na to, że świadczyła usługi seksualne za pieniądze. Była to dla niej forma pozyskiwania środków niezbędnych na swoje utrzymanie. Miała przy tym świadomość, że takie postępowanie nie było akceptowane przez członków rodziny, stąd też nie ujawniała przed nimi procederu, którym trudniła się. Tym należy wytłumaczyć, że wyjeżdżając zL.doP.wraz z oskarżonymi, nie powiedziała prawdy, mówiąc że jedzie doW.opiekować się dzieckiem. Nie powiedziała, że zaproponowano jej pracę barmanki, gdyż jej matka, uważała, że tego typu praca związana jest ze świadczeniem usług seksualnych.
Obrońca oskarżonegoM. S. (1)nie przedstawił przekonywających argumentów, które podważałyby w skuteczny sposób, dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodu w postaci zeznań pokrzywdzonej. Nie wskazał, w jakim zakresie granice swobodnej oceny dowodu zostały przez Sąd przekroczone.
W zakresie przypisania oskarżonym sprawstwa przestępstwa tzw. „handlu ludźmi” zart. 189a § 1 k.k., istotną jest kwestia zapłacenia oskarżonemuJ. K.przez oskarżonegoM. S. (1)pieniędzy – w wysokości 3.000 zł za przekazanie pokrzywdzonejB. S.. Powyższa kwestia stała się przedmiotem zarzutu apelacji obrońcy oskarżonegoM. S. (1)(pkt 1b) oraz obrońcy oskarżonegoJ. K..
Rozstrzygając powyższe zarzuty, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy, przypisując oskarżonemuM. S. (1)sprawstwo w zakresie czynu zart. 189a § 1 k.k.w pkt I części dyspozytywnej, powielił zarzut opisany w pkt I części wstępnej wyroku (poprzednio w akcie oskarżenia), w którym zawarto stwierdzenie: „przyjąłB. S.za kwotę 3.000 zł odJ. K.”.Natomiast prokurator nie zarzucił oskarżonemuJ. K., że otrzymał od oskarżonegoM. S. (1)pieniądze – 3.000 zł w zamian zaB. S.(pkt I części wstępnej wyroku dot.J. K.).
Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że w części ustalającej stan faktyczny, nie zostały zawarte ustalenia, co do wręczenia pieniędzy pomiędzy oskarżonymi za pokrzywdzonąB. S..
Na stronie 16 pisemnego uzasadnienia wyroku, w części dotyczącej oceny dowodów, znajdują się stwierdzenia:
...”wprawdzie jedynym bezpośrednim dowodem na to, że transakcja taka miała pomiędzy oskarżonymi miejsce, są zeznania samej pokrzywdzonej, w których podała ona, żeM. S. (1)poinformował ją, że zapłacił za nią 3.000 zł, to jednak analiza następujących po sobie wydarzeń pozwala na ustalenie, że rzeczywiście miało to miejsce ...”.

Odnosząc się do powyższej oceny, nie zaś ustaleń, należy podnieść, że zeznania pokrzywdzonej nie stanowią „jedynego bezpośredniego dowodu”, skoroB. S.nie zeznawała, zarówno w postępowaniu przygotowawczym ani sądowym, aby była bezpośrednim świadkiem wręczania za nią pieniędzy. W żadnym zatem razie jej zeznania nie mogą stanowić „dowodu bezpośredniego”, dotyczącego wręczenia pieniędzy. Ponadto niezrozumiałe jest, jakie „wydarzenia”pozwalałyby na ustalenie, że rzeczywiście miało to miejsce. Sąd nie wskazał na dowody, które miałyby przekonywać, że fakt taki zaistniał, nie precyzując w jakich okolicznościach i kiedy to nastąpiło. Sąd pominął, że wypowiedź oskarżonegoM. S. (1)nastąpić miała w sytuacji, gdy był on nietrzeźwy, a ponadto Sąd nie poddał analizie, czy w tym czasie oskarżony dysponował powyższą sumą pieniędzy.
Ponadto należy wskazać na dalsze sformułowanie zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku (w części dotyczącej oceny dowodów na str. 16):
...”logiczne i zgodne z doświadczeniem z podobnych spraw są również przedstawione przezB. S.okoliczności, w jakichM. S. (1)miał jej powiedzieć, że zapłacił za nią 3.000 zł.Chodziło mianowicie o to, że poniósł on wydatki związane z nabyciem pokrzywdzonej,które musi ona odpracować świadcząc usługi seksualne ...”.

Powyższe sformułowanie stanowi zaprzeczenie przedstawionej wcześniej tezy, że „zapłacił za nią 3.000 zł”,gdyż Sąd podniósł, że 3.000 zł stanowiąc „wydatki związane z nabyciem pokrzywdzonej”. Należy zważyć, że oskarżonyM. S. (1)zapłacił za wynajem mieszkania 1.600 zł, stąd nie można wykluczyć, że powyższa opłata stanowiła „wydatek”- o którym wyżej jest mowa.
Zważyć należy, że poza zeznaniamiB. S.dotyczących pieniędzy, za jej nabycie, brak jest jakichkolwiek przekonywających dowodów, że pieniądze w rzeczywistości zostały wypłacone. Logika i doświadczenie życiowe – na które powołał się Sąd I instancji stanowią, że za skontaktowanieB. S.z oskarżonymM. S. (1), tenże nie wypłaciłby 3.000 złJ. K., zwłaszcza że nie dysponował taką gotówką, nie posiadał stałego dochodu, zaś ogłoszenie o świadczeniu usług seksualnych było powszechnie dostępne, również dla oskarżonegoM. S. (1).
Znamienny jest brak konsekwencji oskarżyciela publicznego, który powyższe zachowanie – istotne dla bytu przestępstwa zart. 189a § 1 k.k.– zarzucił jedynieM. S. (1), czego nie uczynił wobec oskarżonegoJ. K..
Wobec nie dających usunąć się wątpliwości, Sąd Apelacyjny wyeliminował z opisu przypisanego oskarżonemuM. S. (1)(pkt I części wstępnej wyroku) przyjęcie 3.000 zł od oskarżonegoJ. K.. Rola oskarżonegoJ. K.polegała na skontaktowaniuB. S.z oskarżonymM. S. (1)i jej przekazaniu, przy jednoczesnym wprowadzeniu w błąd co do charakteru jej pracy, będącej przekonanej o świadczeniu pracy barmanki.
W tej części apelacje obrońców oskarżonychM. S. (1)iJ. K.zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny wyeliminował zatem przyjęcieB. S.za 3.000 zł odJ. K.. Pozostaje kwestia „przyjęcia”B. S.w rozumieniu przepisuart. 115 § 22 k.k., stanowiące ustawowe znamię czynu zart. 189a §1 k.k.przypisanego zarówno oskarżonemuM. S. (4), jak też oskarżonemuJ. K.. Z jednej strony bowiem należy rozważyć, czy nastąpiło„przekazanie” przez oskarżonegoJ. K.pokrzywdzonej oskarżonemuM. S. (1), zaś z jego strony miałoby nastąpić„przyjęcie”, które nie musi być odpłatne.
Odwołując się do słownikowego znaczenia pojęć charakteryzujących zachowania składające się na definicję handlu ludźmi, należy przyjąć, że„przekazywanie” to dawanie komuś czegoś do dalszego dysponowania, zaś „przyjmowanie”to branie tego, co dawane, zapewnienie schronienia, udostępnianie pomieszczenia, zatrudnianie kogoś, dawanie komuś jakiejś pracy. Żadne z wymienionych wyżej pojęć, samo w sobie nie oddaje zdecydowanie pejoratywnego zabarwienia, jakie wiąże się z procederem handlu ludźmi.
Przepisart. 115 § 22 k.k.charakteryzuje sposób zachowania sprawcy jako związany z wymienionymi tamże czynnościami.
Odnosząc powyższe definicje do realiów rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że oskarżonyM. S. (1)zrealizował ustawowe znamiona określone wart. 115 § 22 k.k.poprzezprzyjęciepokrzywdzonej związane z:

a
umożliwieniem pokrzywdzonej opuszczenia mieszkania,

b
stosowaniem podstępu wobec pokrzywdzonej,

c
wyzyskaniem błędu pokrzywdzonej,

w celu wykorzystania pokrzywdzonej w prostytucji i innych formach seksualnego wykorzystania.
Ponadto Sąd przyjął, że pozbawił wolności pokrzywdzoną.
Natomiast wobec oskarżonegoJ. K., Sąd Okręgowy ustalił jego zachowania, polegające na:przekazaniupokrzywdzonej co związane było z:

a
zastosowaniem podstępu wobec pokrzywdzonej,

b
wyzyskaniem błędu pokrzywdzonej,

w celu jej wykorzystania w prostytucji i innych formach seksualnego wykorzystania.
Wskazaniecelu wykorzystania osoby będącej przedmiotem handlujest elementem składającym się na definicję handlu ludźmi, stanowiąc znamię charakteryzujące stronę podmiotowa zachowania sprawcy, co zostało wyżej wskazane.
Sąd Okręgowy na str. 19-20 pisemnego uzasadnienia wyroku przedstawił ocenę dowodów odnoszącą się zarówno do strony podmiotowej, a przede wszystkim do strony przedmiotowej przypisanego oskarżonym przestępstwa handlu ludźmi. Powyższa ocena dowodów uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nie przekraczając granic oceny swobodnej, wyznaczonej przepisemart. 7 k.p.k.
Zasadnie i przekonywająco Sąd I instancji wskazał (str. 19 pisemnego uzasadnienia wyroku) na dotychczasowe doświadczenie oskarżonegoJ. K., wynikające z uprzedniego zajmowania się czerpaniem korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez kobiety, za co został prawomocnie skazany i odbył karę pozbawienia wolności. Oskarżony nawiązał kontakt zB. S., korzystając z zamieszczonego przez nią ogłoszenia w internecie, spotkał się z nią oraz odbył stosunek płciowy, co pozwoliło mu na stwierdzenie jej przydatności w uprawianiu procederu prostytucji. Z ustaleń Sądu I instancji wynika, że nastąpiło to w dniu 12 lutego 2012 roku, czemu oskarżony nie zaprzeczył. Wówczas zaproponowałB. S.nawiązanie kontaktu z oskarżonymM. S. (1)w celu wykorzystania przez nią pracy barmanki. Należy zważyć, że oskarżonyM. S. (1)nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a tym samym nie mógł zatrudnićB. S.w tym charakterze. Tego zaś nie była wówczas świadoma pokrzywdzona, godząc się na propozycję spotkania z oskarżonymS.i podjęcie pracy w tym charakterze. Nie jest tak, że oskarżonyJ. K., dopiero po tym spotkaniu, w dniu 12 lutego 2012 roku, nawiązał kontakt z oskarżonymM. S. (1), gdyż z analizy kontaktów telefonicznych (tom IV, k. 659) wynika, że oskarżonyJ. K.już w dniu 10 lutego 2012 roku, a więc przed spotkaniem zB. S., dwukrotnie rozmawiał z oskarżonymM. S. (1). Stąd należy wnosić, że ich znajomość istniała przed dniem 12 lutego 2012 roku.
Także pomiędzy dniem 12 lutego 2012 r. (spotkanieB. S.z osk.J. K.), a dniem 14 lutego 2012 roku (spotkanie wL.B. S.z oskarżonymi)B. S.w dniu 13 lutego 2012 roku kontaktowała się z oskarżonymJ. K.. Było to 41 połączeń i prób połączeń oraz sms-y przekazywane przez obie strony. Również w tym dniu tj. 13 lutego 2013 roku oskarżonyJ. K.2-krotnie kontaktował się z oskarżonymM. S. (1).
Do dnia 17 lutego 2012 roku, tj. w dniu wyjazdu zL.B. S.z oskarżonymi iS. R., doP.miały miejsce liczne kontakty telefoniczne:

1
w dniu 14 lutego 2012 roku:

K.–S.36 sms
S.–(...)połączenia.

2
w dniu 15 lutego 2012 roku:

S.–(...)sms
S.–(...)połączenia.

3
w dniu 16 lutego 2012 roku:

S.–(...)połączenia.

Analiza dalszych połączeń (k.660-664 tom IV) wskazuje na wiele kontaktów telefonicznych pomiędzy oskarżonymi (od 18 lutego 2012 roku do 28 lutego 2012 roku). Miała miejsce również próba połączenia w dniu 7 marca 2012 roku pomiędzy oskarżonymJ. K.aB. S..
Powyższy dowód wskazuje, że kontakty telefoniczne pomiędzy oskarżonymi miały miejsce również w czasie, gdyB. S.przebywała wP.w mieszkaniu przyul. (...), jak również przyul. (...). Nie jest zatem prawdą, że oskarżonyJ. K.nie był zainteresowany tym, co dzieje się z pokrzywdzoną, jak również nie jest prawdą, że kontakt pomiędzy oskarżonymi zakończył się w dniu 17 lutego 2012 roku.
Kwestia pozbawienia wolnościB. S.w okresie od 17 lutego do 28 lutego 2012 roku była przedmiotem ustaleń Sądu I instancji oraz oceny dowodów (str. 20 pisemnego uzasadnienia wyroku). Poza sporem jest, żeB. S.samodzielnie nie wyszła z żadnego z dwóch mieszkań. Żywność dostarczał jej oskarżonyM. S. (1). Zezwolił jej korzystać z telefonu komórkowego i laptopa – twierdząc, że ma zaufanie do niej. Z ustaleń Sądu wynika, że drzwi wejściowe do mieszkania były zamknięte na zamek, do którego klucze wyłącznie posiadał oskarżonyM. S. (1). To on decydował o kontaktachB. S.z innymi osobami, w tym z mężczyznami, z którymi odbywał stosunki płciowe. Zasadnie Sąd Okręgowy wskazał, że ostatecznieB. S.została uwolniona przez funkcjonariuszy Policji i Straży Pożarnej. Funkcjonariusze Straży Pożarnej weszli po drabinie do mieszkania przez balkon (k. 10 notatka urzędowa). Także treść sms-ów wysyłanych przezB. S.doB. J.(k.70-74) przekonuje, że opuszczenie przez nią mieszkania było niemożliwe.
Podzielić należy pogląd Sądu I instancji (str. 20 pisemnego uzasadnienia wyroku), że wobecB. S.zastosowano podstęp, proponując jej pracę w charakterze barmanki wP.. Zważyć bowiem należy, że oskarżonyM. S. (1)w dniu 17 lutego 2012 roku przywiózłB. S.zL.do baru, gdzie oczekiwała na oskarżonego, gdy on poszedł po klucze od mieszkania przyul. (...). Słusznie Sąd stwierdził: ...”w sytuacji, kiedyB. S.po wprowadzeniu jej w błąd co do charakteru pracy, jaką ma wykonywać wP., znalazła się tam i zorientowała, że zostanie wykorzystana do prostytucji, po prostu się z tym pogodziła, na co wpływ z pewnością miały cechy jej charakteru ...”.Pokrzywdzona, po przekazaniu jejM. S. (1), była następnie przez niego przechowywana w dwóch mieszkaniach i wykorzystywana w celu uprawiania prostytucji. Pokrzywdzona nie uzyskała z tego tytułu korzyści majątkowej, gdy za odbycie stosunków płciowych, pieniądze przejmował oskarżonyS.. Mało tego, wziął on od pokrzywdzonej 90 zł, które posiadała, przywożąc je ze sobą zL.. Tym sposobem nastąpiło dalsze uzależnienie pokrzywdzonej od oskarżonegoM. S. (1), który traktował ją jako przedmiot.
Z tych względów Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im przestępstw w pkt I, II i V części dyspozytywnej wyroku.
Sąd Apelacyjny, uwzględniając przepisart. 447 § 1 k.p.k., iż apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku, zmienił zaskarżony wyrok co do wymierzonej oskarżonym kary za popełnione przestępstwo zart. 189a §1 k.k., poprzez zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny przyjął, że materiał dowodowy zebrany w sprawie uzasadnia zastosowanie wobec oskarżonych instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, gdyż nawet najniższa kara przewidziana za to przestępstwo byłaby dla nich niewspółmiernie surowa. Ferując tego rodzaju rozstrzygnięcie miał na uwadze fakt postawy pokrzywdzonej, która na pewnym etapie zaakceptowała transakcję, sposób postępowania nie był drastyczny, przestępstwo popełnione zostało wobec jednej osoby w stosunkowo krótkim okresie czasu.
Wymierzając karę łączną pozbawienia wolności wobec oskarżonegoM. S. (1)Sąd zaakceptował zasadę częściowej absorpcji, uwzględniając zbieżność czasową i podobieństwo popełnionych przestępstw. Okoliczności podmiotowo-przedmiotowych popełnionych przestępstw przekonują za przyjętym rozstrzygnięciem.

Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego znajduje uzasadnienie wart. 636 § 1 k.p.k.oraz art. 8 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach 2w sprawach karnych (Dz.U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późn. zm.).