Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 69/13
Data wyroku: 2013-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Orechwa-Zawadzka, Alicja Sołowińska, Bohdan Bieniek
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art.  32 ustawy z dnia 10.12.1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin  (Dz. U z 2004r. nr 8 poz. 66 ze zm.).

Sygn.akt III AUa 69/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lipca 2013r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSA Barbara Orechwa-Zawadzka (spr.)
Sędziowie: SA Alicja Sołowińska
SO del. Bohdan Bieniek
Protokolant: Magda Małgorzata Gołaszewska

po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. w Białymstoku
sprawy z wnioskuM. D.
przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego wB.
o wysokość świadczenia
na skutek apelacji wnioskodawcyM. D.
od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt V U 156/12

I

oddala apelację,

II

zasądza od wnioskodawcy na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego wB.kwotę 120 ( sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 grudnia 2011 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.w oparciu oart. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.) działając z urzędu przyznałM. D.emeryturę wojskową od dnia 1 stycznia 2012r. w wysokości 3 802,18 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru świadczenia przyjął uposażenie zasadnicze należneM. D.według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. 31 stycznia 2010r. Nie uwzględnił zaś dodatku za długoletnią służbę wojskową – 31 lat, dodatków o charakterze stałym oraz 1/12 dodatkowego uposażenia rocznego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłM. D., żądając jej zmiany i ustalenia, że przysługuje mu emerytura wojskowa w kwocie nie niższej niż 5193,74 zł, powiększona o kwoty wynikające z kolejnych waloryzacji tej emerytury i uwzględniająca należne dodatki w podstawie jej wymiaru.
Sąd Okręgowy w Białymstoku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28 listopada 2012r. oddalił odwołanie (pkt I) oraz zasądził odM. D.na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego wB.kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II).
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż bezspornym w sprawie było, żeM. D.dnia 9 lutego 2010r. złożył w Wojskowym Biurze Emerytalnym wB.wniosek o ustalenie uprawnień do emerytury wojskowej wraz z wymaganymi dokumentami, w tym z opisem przebiegu służby wojskowej z dnia 26 stycznia 2010r., z którego wynikało, że legitymuje się on okresem służby wojskowej w wymiarze 31 lat 4 miesiące i 15 dni. W zaświadczeniu z dnia 1 lutego 2010r. określono, że odwołującemu oprócz uposażenia zasadniczego w kwocie 4700zł przysługuje dodatek stały do uposażenia zasadniczego za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30%, tj. 1410zł oraz dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie 509,17zł. Decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.przyznałM. D.emeryturę wojskową od dnia 1 lutego 2010 r. w wysokości 4 964,38zł oraz kolejną decyzją z tego samego dnia dokonał waloryzacji emerytury od dnia 1 marca 2010r., ustalając nową jej wysokość w kwocie 5193,74 zł oraz zawiesił wypłatę świadczenia do dnia 31 stycznia 2011 r. W dniu 12 lipca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.wydał decyzję o podjęciu wypłaty emerytury. Pismem z 20 sierpnia 2010r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.sporządził odpis przebiegu służby wojskowej, z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r. został wyłączony ze służby wojskowej. Korekty tej dokonano w związku z wyrokiem z 2 marca 2010r. sygn. akt I OSK 1245/2009 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę kasacyjnąM. D.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wB.z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 104/2009 w sprawie skargi na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego wB.w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia i innych należności za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r., których wypłaty decyzją nr(...)z dnia 9 sierpnia 2008 r. odmówił Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.. Stąd na dzień zwolnienia ze służby 31 stycznia 2010r.M. D.legitymował się okresem 29 lat, 1 miesiąca i 6 dni służby. Decyzją z 4 lipca 2012 r. nr 371/Pers SzefS.Generalnego WP utrzymał w mocy decyzję nr 235/2012 Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 26 kwietnia 2012 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.nr(...)z dnia 25 września 2008r. o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego.M. D.wniósł skargę na decyzję z dnia 4 lipca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; na datę wyrokowania postępowanie to nie zostało prawomocnie zakończone.
Sąd Okręgowy powołał się naart. 32 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzinoraz§ 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin(Dz. U. nr 67, poz. 618 ze zm.) i stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do wydania decyzji ponownej, gdyż okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. został wyłączony ze służby wojskowej. Wobec braku prawidłowych dokumentów, tj. zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno – finansowych oraz zaopatrzenia emerytalnego wraz z decyzjami przyznającymi prawo do poszczególnych składników wynagrodzenia, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.zasadnie wydał decyzję z dnia 28 grudnia 2011 r. przeliczającą podstawę wymiaru emerytury, uwzględniając jedynie kwotę bezsporną uposażenia zasadniczego, a wyłączając dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie.
Apelację od powyższego wyroku wniósłM. D.. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu m.in. naruszenie:
-art. 316 § 1 k.p.c.przez jego zastosowanie i pominięcie zasady tempus regit actum przewidującej kontrolę przez sąd ubezpieczeń społecznych stanu rzeczy wyłącznie na dzień wydania decyzji przez organ rentowy (tj. na dzień 21 listopada 2011r.), a nie na dzień wyrokowania w sprawie, co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,
-art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, przez nie uwzględnienie faktu, że w dacie wydania skarżonej decyzji z dnia 28 listopada 2011r. nie było podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury wojskowej, gdyż po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 17 marca 2010r. nie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, istniejące w dacie wydania decyzji z dnia 17 marca 2010r., nieznane organowi rentowemu, mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość oraz art. 32 ust. 2 w/w ustawy w zw. zart. 145 k.p.a.lub w zw. zart. 155 k.p.a.lub w zw. zart. 156 k.p.a.z uwagi na brak przesłanek ustawowych niezbędnych do zastosowania wymienionych przepisów. Zdaniem skarżącego wyłączenie okresu od 1 sierpnia 2005r do 9 listopada 2007r. ze służby wojskowej w związku z wyrokiem NSA z dnia 2 marca 2010 r. 2010 r., sygn. akt. I OSK 1245/09 było pozbawione znaczenia dla sprawy uprawnień emerytalnych. W sprawie znajdowała bowiem zastosowanie norma prawna wynikająca zart. 64 ust. 2w zw. zart. 8 ust. 2 Konstytucji RP, odkodowywana w ten sposób, że w związku z przywróceniem wnioskodawcy do służby wojskowej nie uważa się wymienionego okresu za przerwę w służbie wojskowej, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego toku służby wojskowej, czyli analogicznie jak w przypadku pracowników przywracanych do pracy, gdy tak samo traktuje się okres nieświadczenia przez nich pracy (okres przerwy w zatrudnieniu) ze względu na normę zart. 51 k.p.
Odwołujący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, że przysługuje mu emerytura wojskowa w wymiarze przyjętym w decyzji(...)z dnia 17 marca 2010r., a więc w kwocie nie niższej niż 5.193,74 zł, z uwzględnieniem w podstawie jej wymiaru dodatków do uposażenia i waloryzacji oraz o zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż istniała podstawa do ponownego ustaleniaM. D.prawa do emerytury wojskowej w ramach zaskarżonej decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego wB.z dnia 28 grudnia 2011r
Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje ustalenia Sądu pierwszej instancji oraz argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Bezspornie uprzednią decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.przyznałM. D.emeryturę wojskową od dnia 1 lutego 2010r. w kwocie 4 964,38 zł. Do podstawy wymiaru świadczenia przyjął uposażenie należne według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby wojskowej 31 stycznia 2010r., tj. uposażenie zasadnicze według grupy 14B wysokości 4 700 zł., dodatek za długoletnią służbę wojskową – 31 lat w kwocie 1 410 zł. oraz ½ dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości 509,17 zł. Decyzja ta była ostateczna – jak wskazał apelujący – gdyż nie wniesiono od niej odwołania do Sądu. Nie oznaczało to jednak jej niewzruszalności i braku podstaw do ponownego ustalenia prawa do świadczenia, w sytuacji zaistnienia szczególnych okoliczności, o których mowa wart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin(Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość. Według ustępu 2 tego przepisu decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisachustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2013 r. poz. 267).
Wbrew stanowisku apelującego, Sąd Okręgowy nie naruszyłart. 316 § 1 k.p.c.oraz art. 32 ust. 1 i 2 w/w ustawy uznając, że po uprawomocnieniu się decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego wB.z dnia 17 marca 2010r. w sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu jej wydania, nieznane organowi, a mające wpływ na wysokość świadczenia. Dopiero bowiem po wydaniu decyzji z dnia 17 marca 2010r. wojskowy organ rentowy powziął wiadomość, że z okresu służby wojskowejM. D.od dnia 16 września 1978r. do 31 styczna 2010r. został wyłączony okres od dnia 1 sierpnia 2005r. do dnia 9 listopada 2007r. Stąd w dniu zwolnienia ze służby wnioskodawca legitymował się okresem 29 lat 1 miesiąc i 6 dni służby wojskowej, a zatem krótszym niż uprzednio uwzględniony (31 lat 4 miesiące i 15 dni), co rzutowało na wysokość podstawy wymiaru świadczenia i wiązało się ze zmianą przyjętych do tej podstawy ruchomych składników uposażenia, takich jak dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne.
Powyższe ustalenia wynikały z następującego stanu faktycznego.M. D.został zwolniony ze służby z dniem 31 lipca 2005r. rozkazem SzefaS.Generalnego WP nr 181/Pers/P1 z dnia 7 marca 2005r. częściowo uchylonym (co do daty zwolnienia ze służby) decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 690/Kadr z dnia 17 czerwca 2005r. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wW.z dnia 7 września 2007r. uchylającego w/w akty administracyjne, Minister Obrony Narodowej decyzją nr 1214 z dnia 31 października 2007r. wyznaczył skarżącego ponownie na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym wO.od dnia 10 listopada 2007r. Decyzją nr 49/2008r./Kadr. z dnia 25 września 2008r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.przyznał skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego, argumentując, że w dniu 16 września 2008r. posiadał on 30 lat służby wojskowej. Decyzję tę unieważnił Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją nr 235/2012 z dnia 20 kwietnia 2012r. Z kolei tę decyzję utrzymał w mocy SzefS.Generalnego WP decyzją nr 371/Pers z dnia 4 lipca 2012r. (k. 67 – 72), zaś M.R. D.zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postępowanie przed tym Sądem jeszcze się nie zakończyło.
Pismem z 20 sierpnia 2010 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.przedstawił Dyrektorowi(...)wB.odpis przebiegu służby wojskowej, z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r. został wyłączony z tej służby. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010r. o sygn. akt I OSK 1245/2009 oddalona została skarga kasacyjnaM. D.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wB.z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt II SA/Bd 104/2009 oddalającego jego skargę na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego wB.o odmowie przyznania prawa do uposażenia i innych należności za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r., których wypłaty decyzją nr 38/2008/Kadr z dnia 9 sierpnia 2008 r. odmówił Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO..
Pismem z dnia 14 grudnia 2011r. Wojewódzki Sztab Wojskowy wO.poinformował Dyrektora(...)wB.o braku możliwości wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno – finansowych oraz zaopatrzenia emerytalnego, gdyż postępowanie w sprawie korekty przyznanych należności w związku z w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010r. nadal pozostaje w toku. Było to spowodowane uchyleniem przez Dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego wB.uprzedniej Decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wO.Nr 25/201 O/Kadr z dnia 20 sierpnia 2010r. zmieniającej wysokości należności związanych z ponownym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej skarżącego z dniem 31 stycznia 2010 r. (k. 111 akt ZUS).
Wbrew stanowisku odwołującego, wojskowy organ emerytalny, a następnie Sąd Okręgowy prawidłowo uwzględniły powyższe okoliczności jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 marca 2010r. i ponownego ustalenia emerytury wojskowej skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył przy tymart. 316 § 1 k.p.c.Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 k.p.c.), są bowiem sprawami cywilnymi w rozumieniuart. 1 k.p.c., a zatem przy ich rozpoznawaniu musi mieć zastosowanie zasada aktualności orzekania wyrażona wart. 316 § 1 k.p.c., oznaczająca konieczność oparcia wyroku na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w chwili zamknięcia rozprawy. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. (II UK 117/11, LEX nr 1130393). Zasada aktualności orzekania ma zatem pełne zastosowanie także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.przyznałM. D.emeryturę wojskową w nieprawidłowej wysokości. Wyliczył bowiem podstawę jej wymiaru w oparciu o nieaktualne dokumenty i zawarte w nich niepotwierdzone dane: o przebiegu służby wojskowej z dnia 26 stycznia 2010r., z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. został zaliczony skarżącemu do służby wojskowej, przez co uwzględniono 31 lat 4 miesiące i 15 dni służby oraz na zaświadczeniu z 1 lutego 2010r., w którym określono uposażenie zasadnicze w wysokości 4700 zł wraz z dodatkiem za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia, tj. w kwocie 1410 zł i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie 509,17zł.
Należy za judykaturą powtórzyć, że stwierdzenie błędu w naliczaniu wskaźnika wysokości dodatków o charakterze stałym, obliguje wojskowy organ emerytalny zgodnie z art. 32 w/w ustawy do naprawienia tego błędu i przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Takie postępowanie nie narusza praw „sztucznie nabytych”, skoro prawo do wyższego wskaźnika było oparte na błędzie organu emerytalnego (wyrok SA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 1999 r., III AUa 130/99).
Decyzja wojskowego organu emerytalnego z dnia 17 marca 2010r. zawierała błędy, gdyż w podstawie wymiaru emerytury woskowej odwołującego uwzględniała niepotwierdzone składniki uposażenia, takie jak: dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie. Do okresów składkowych zaliczono okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r., pomimo tego, że odwołujący wówczas nie pełnił służby wojskowej, a pozostawał w rezerwie.
Stąd w realiach niniejszej sprawy naprawienie wyżej wymienionych błędów decyzji Dyrektora(...)wB.z dnia 17 marca 2010r. (po ich ujawnieniu) było obowiązkiem prawnym wojskowego organu emerytalnego w trybieart. 32 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Takie postępowanie, polegające na przywróceniu stanu bezspornego i ustaleniu emerytury wojskowej w oparciu o niekwestionowaną kwotę uposażenia zasadniczego nie naruszało jego praw słusznie nabytych, a w tymart. 64 ust. 2w zw. zart. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
Dlatego decyzją z dnia 28 grudnia 2011 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wB.prawidłowo na mocyart. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzinprzyznałM. D.emeryturę wojskową, uwzględniając do podstawy jej wymiaru jedynie kwoty bezsporne uposażenia zasadniczego według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia odwołującego z zawodowej służby wojskowej, tj. z dnia 31 stycznia 2010r.
Wbrew stanowisku skarżącego przywrócenie wnioskodawcy do służby wojskowej z dniem 10 listopada 2007r. nie oznaczało zaliczenia do tej służby uprzedniego okresu rezerwy od dnia 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. Nie można było bowiem stosować w tym względzie analogii do sytuacji pracowników podejmujących pracę w wyniku przywrócenia do pracy, którym na zasadzieart. 51 § 1 k.p.wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Funkcjonariusz służb mundurowych nie jest bowiem pracownikiem w rozumieniuart. 2 k.p., lecz funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjno-prawnego Nie jest więc pracownikiem w rozumieniu przepisówkodeksu pracyi nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisówkodeksu pracyzawarta wart. 5 k.p.Takie stanowisko zajmuje również judykatura (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010r., I OSK 78/10, LEX nr 595529; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wP.z dnia 6 listopada 2012 r.,(...) SA/Po 624/12).
Poza tym Sądy obu instancji nie mogły dokonać kontroli zaskarżonej decyzji ZUS przez pryzmat przepisów administracyjnych, tj. pod kątemart. 145 k.p.a.,art. 155 k.p.a.lubart. 156 k.p.a.Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się bowiem na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. Sąd ubezpieczeń społecznych jako sąd powszechny może dostrzegać jedynie takie wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu odbierającym jej cechy aktu administracyjnego jako przedmiotu odwołania. Stwierdzenie takiej wady następuje jednak tylko dla celów postępowania cywilnego i ze skutkami dla tego tylko postępowania. W wypadkach innych wad, wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a.i w przepisach, do których odsyłaart. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Takie stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 lutego 2012r. ((...)271/11, LEX nr 1215442).
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny, na podstawieart. 385 k.p.c., orzekł jak w wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym Sąd orzekł na podstawieart. 108 § 1 k.p.c.w zw. zart. 98 k.p.c.w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. z 2002 roku, nr 163 poz. 1349 ze zm.).