Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 123/01
Data wyroku: 2001-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Dybek, Wiesława Gawrońska, Stanisław Raszka
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt : II AKa 123/01

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 kwietnia 2001 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSA Stanisław Raszka

Sędziowie

SSA Wiesława Gawrońska (spr.)
SSA Jan Dybek

Protokolant

Krzysztof Wdowiak

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2001r.
sprawy wnioskodawcyT. K.
- o odszkodowanie
z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 07 lutego 2001r. sygn. akt XVI1 Ko 50/98

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

II AKa 123/01

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 7 lutego 2001 r. oddalił wniosekT. K.o odszkodowanie dochodzone w trybieart. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23.02.1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegoz tytułu niesłusznego skazania jej mężaK. K.wyrokiem łącznym Wojskowego Sądu Rejono ­wego wS./K./ z dnia 11.10.1954 r. sygn. Sr 207/54.
Od tego wyroku apelację wniósł pełnomocnik wnioskodawczyniT. K.zarzucając naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni odszkodowania, o którym mowa w art. 8 ustęp 1 ustawy rehabilitacyjnej i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie dochodzonego odszkodowania, ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. /Dz. U. Nr 34 poz. 149/ dochodzone odszkodowanie i zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę musi wynikać nie tylko z wydanego orzeczenia, co do którego stwierdzono nieważność w oparciu o art. 1 ustęp 1,2 lub 4 w/cyt. ustawy, ale również wiązać się musi z karą niesłusznie wykonaną, którą przepisart. 552 § 1 kpkokreśla jako tę karę pozbawienia wolności, której skazany "nie powinien był ponieść".
W przypadkuK. K.tylko przestępstwa objęte wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 1954 r. sygn. Sr 62/54 miały charakter uzasadniający uznanie za nieważne tego skazania. Wyrokiem tym orzeczono wobecK. K.dwukrotnie kary 10 lat więzienia /za przestępstwa z art. 14 § 1 oraz art. 4 § 1 dekretu z dnia 13.06.1946 r./ oraz dwukrotnie kary 5 lat więzienia /za przestępstwa zart. 259 dkkiart. 24 § 1 dkkWP w zw. zart. 259 dkk/ i jako karę łączną wymierzono 10 lat więzienia.
Powyższe kary połączone zostały następnie z innymi /kara 15 lat więzienia za czyn z art. 1 § 3 mkk i 8 lat więzienia za czyn z art. 4§ 1 mkk/ orzeczonymi przez Wojskowy Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51 i w wyroku łącznym Wojskowego Sądu Rejonowego wS./K./ z dnia 11 października 1954 r. sygn. Sr 207/54 wymierzonoK. K.łączną karę 15 lat więzienia.
W wyniku zastosowaniaustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r.złagodzono o 1/3 karę 15 lat więzienia za przestępstwo zart.1§2mkk to jest do 10 lat więzienia, złagodzono o 1/2 karę 8 lat więzienia za przestępstwo zart. 4 § 1mkk tj. do 4 lat więzienia oraz złagodzono o połowę dwukrotnie orzeczone kary 10 lat więzienia za przestępstwo zart. 14 § 1mkk iart. 4 § 1mkk tj. do 5 lat więzienia i orzeczono nową łączną karę 10 lat więzienia /postanowienie Sądu Wojewódzkiego wS.z dnia 27.06.1956 r. sygn. IV A Kow 1211/56/ Sr.207/54/.K. K.odbył tę karę w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy /od 10.04.1951 r. do 10.08.1958 r./
Pominięcie wyroku, co do którego stwierdzono nieważność nie pozwala na przyjęcie, żeK. K.odbył w ramach łącznej kary z wyroku łącznego jakikolwiek okres kary pozbawienia wolności, której "nie powinien był ponieść". W wyniku unieważnienia jednego z wyroków należy uznać, że wyrok łączny stracił móc, ale nadal podlegały wykonaniu kary 10 lat i 4 lat więzienia orzeczone w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51.
Tak więc odbyta przezK. K.kara w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy nie przekracza kary łącznej, którą "należałoby wymierzyć" w w/wym. sprawie o sygn. Sr 335/51, a która nie mogłaby być niższa aniżeli 10 lat więzienia /art. 86 § 1 kk/.
W tej sytuacji zaskarżony wyrok należało uznać za trafny tym bardziej, że znajduje on wsparcie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12.03.1992r. I KZP 4/92 /OSNKW 1992r. nr 5-6, poz.37/.
Z tych więc względów należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego wyroku.