Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 122/13
Data wyroku: 2013-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: del do Sławomir Pałka, Krzysztof Głowacki, Joanna Żelazny
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: 437par 1kpk

Sygn. akt. IV Ka 122/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 kwietnia 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Joanna Żelazny
Sędziowie SSO Krzysztof Głowacki (spr.)
SSR del do SO Sławomir Pałka
Protokolant   Bernadetta Kuśnierz
przy udzialeB. M.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013r.
sprawyM. W.
oskarżonego zart.280§1 kk. w zw. zart.283 kk.,art.245 kk. iart.157§2 kk. w zw. zart.11§2 kk.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej
z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II K 620/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia –Fabrycznej) na rzecz adwokataT. K.kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i60/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej oskarżyłM. W.o to, że:

I
w dniu 6 grudnia 2011 r. weW.działając wspólnie i w porozumieniu zD. U.użył przemocy w postaci kopania w klatkę piersiową oraz uderzając pięścią w twarzK. P. (1)a następnie zabrał mu w celu przywłaszczenia piwomarki P.o wartości 2,95 zł; tj. o czyn zart.280§1 kk.;

II
w dniu 21 marca 2012 r. weW.naul. (...)użył przemocy w postaci bicia po głowie i tułowiu, uciskania szyi łokciem wobec świadka w sprawie 4 Ds.2242/11K. P. (1)celem wywarcia na niego wpływu , przy czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych oczodołu z wylewem krwawym podspojówkowym, pęknięcie śluzówki ust, podbiegnięć krwawych na małżowinie usznej prawej i barku lewym, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności ciała na czas nie dłuższy niż dni siedem, tj. o czyn zart.245 kk. iart.157§2 kk. w zw. zart.11§2 kk.

Wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II K 620/12 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej, w punkcie:

I
oskarżonychM. W.iD. U.uznał za winnych tego, że w dniu 6 grudnia 2011r. weW., działając wspólnie i w porozumieniu, uderzając pięścią w twarz i kopiąc w klatkę piersiową oraz przewracając na ziemię i szarpiąc za ubranieK. P. (1), zabrali mu w celu przywłaszczenia piwomarki P.o wartości 2,95 zł tj. za winnych popełnienia przestępstwa zart.280§1 kk. w zw. zart.283 kk. i za to, na podstawieart.283 kk., wymierzył im kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. W.uznał za winnego tego, że w dniu 21 marca 2012r. weW., w związku z faktem złożenia przezK. P. (1)zeznań w sprawie dokonanego na jego osobie w dniu 6 grudnia 2011r przezM. W.iD. U.przestępstwa, prowadzonej w Prokuraturze Rejonowej dla Wrocławia - Fabrycznej pod sygn. 4 Ds.2141/11, przytknął swoje czoło do czołaK. P. (1), a następnie objął go ręką za szyję i przyciągnął do siebie, powodując upadek próbującego wyswobodzić się z uścisku pokrzywdzonego na podłoże, po czym uderzał go pięściami, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego oczodołu lewego z wylewem krwawym podspojówkowym, pęknięcia śluzówki ust, podbiegnięć krwawych na małżowinie usznej prawej i barku lewym, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart.245 kk. iart.157§2 kk. w zw. zart.11§2 kk. i za to, na podstawieart.245 kk. w zw. zart.11§3 kk. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart.85 kk. iart.86§1 kk. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoM. W.i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart.63§1 kk., zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okresy jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 09.01.2012r do dnia 09.03.2012r oraz od dnia 30.03.2012r do dnia 13.07.2012r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataT. K.kwotę 723,24 zł (w tym podatek VAT) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemuM. W.z urzędu;

IX
zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym od opłaty.

Wyżej wskazany wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej czynu II i wymiaru kary za oba przestępstwa zaskarżył obrońca oskarżonegoM. W..
Apelujący zarzucił:
- naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a toart.245 kodeksu karnegodo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego;
- rażącą niewspółmierność (surowość) kary pozbawienia wolności przy stosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru, objawiającą się w nieorzeczeniu warunkowego zawieszenia kary jednego roku pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu za czyn I.
Obrońca oskarżonegoM. W.wniósł o:
- zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu opisanego w akcie oskarżenia pod nr II i zawieszenie wykonania bezwzględnej kary pozbawienia wolności wymierzonej za czyn opisany w akcie oskarżenia pod nr I;
- zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem II instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska apelującego, jakoby w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancjiart.245 kk. do prawidłowych ustaleń faktycznych. Powołany wyżejartykuł 245 kk. penalizuje bowiem również zachowania polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej osób wymienionych w tym przepisie, jednak zachowanie sprawcy musi być związane z czynnościami świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela lub oskarżonego.
W rozpoznawanej sprawie zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż napaśćM. W.na pokrzywdzonego w dniu 21 marca 2012 r. miała miejsce w związku z czynnościąK. P. (1)jako świadka, tj. złożeniem przez tego niego obciążających oskarżonego zeznań, a skutkujących zastosowaniem środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, oraz przed złożeniem przezK. P. (2)zeznań w toku postępowania sądowego, które nastąpiło na rozprawie w dniu 13 lipca 2012r. /k.243-246/.
Odnosząc się do drugiego z podniesionych w apelacji zarzutów, stwierdzić należy, iż wymierzone oskarżonemu kary zarówno jednostkowe jak i kara łączna nie noszą cech rażącej niewspółmierności. Podkreślić przy tym należy, iż jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, Sąd I instancji wnikliwie i kompleksowo rozważył przesłanki wymiaru kary wobecM. W., uwzględniając wszelkie okoliczności przemawiające zarówno na jego niekorzyść, jak i na korzyść oskarżonego, w tym żal i skruchę wyrażoną w trakcie postępowania jurysdykcyjnego oraz przyznanie się do winy. Jakkolwiek istotnieM. W.jest sprawcą młodym i wiodącym celem jego karania jest wychowanie, to zgodzić należy się z sądem meriti, że znaczny stopień winy oskarżonego w odniesieniu do obu przypisanych mu występków, uprzednia karalność oraz krótki upływ czasu jaki minął między opuszczeniem przez oskarżonego Aresztu Śledczego uzasadnia wymiar orzeczonych mu kar jednostkowych. Znaczny związek przedmiotowo – podmiotowy oby czynów stanowi natomiast podstawę do trafnie zastosowanej w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do kary łącznej zasady asperacji.
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji, kara wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego nie jest rażąco niewspółmierna, również w kontekście braku zastosowania wobecM. W.dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Podkreślenia wymaga, iż instytucja zawieszenia wykonania kary jest środkiem polityki karnej umożliwiającym osiągnięcie określonych celów, w szczególności zapobieżenie ponownemu popełnieniu przestępstwa przez danego sprawcę. Cel ten można osiągnąć często nie tylko poprzez karanie za popełnione przestępstwo, a więc zadawanie dolegliwości, ale też poprzez dawanie sprawcy szansy, polegającej na tym, że wyrządzone przez niego zło może być mu darowane w całości lub w części pod warunkiem przestrzegania porządku prawnego i wykonania nałożonych na sprawcę zobowiązań. Przesłanką decydującą o tym, czy kara ma być orzeczona w postaci bezwzględnej czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2002 r., II Aka 182/2002, OSA 2002, z. 11, poz.77).
Obrońca oskarżonego kwestionując niezastosowanie przez Sąd I instancji instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobecM. W.kary pozbawienia wolności, podniósł, że Sąd Rejonowy orzekając w zakresie wymiaru kary pominął fakt, iż oskarżony pojednał się z pokrzywdzonym oraz po opuszczeniu Aresztu Śledczego zarejestrował się w PUP weW.jako bezrobotny i podnosi swoje kwalifikacje zawodowe i kontynuuje naukę w trybie zaocznym. Nadto Sąd I instancji w ocenie obrońcy oskarżonego nie uwzględnił młodego wieku oskarżonego i prymatu wychowawczego oddziaływania kary wobec sprawców młodocianych.
W świetle wyżej wskazanych argumentów apelującego wskazać należy, iżM. W.mimo istotnie młodego wieku był już karany za przestępstwo zart.158§1 kk. Zawiódł jednak zaufanie, jakim wówczas obdarzył go Sąd, wymierzając karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nadto jego aktualne zachowanie polegające na uczestnictwie w kwalifikowanym kursie zawodowym w(...) – Policealna Szkoła (...)dla Dorosłych oraz zawarcie umowy o pracę z dnia 21 lutego 2013 r. na czas określony od dnia 4 marca 2013 r. do dnia 3 czerwca 2013 r. na stanowisku elektromonter – pracownik ogólnobudowlany uznać należy za postawę zmierzającą do uzyskania korzystnego dla siebie wyniku niniejszego postępowania karnego, nie zaś za wyraz trwałej i szczerej zmiany postępowania oskarżonego, mogącej uzasadniać pozytywną prognozę kryminologiczną. Fakt pojednania się z pokrzywdzonym znajduje zaś odzwierciedlenie w wymiarze kar jednostkowych.
Uwzględniając zatem powyższe, a zwłaszcza poprzednią karalność oskarżonego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, a także nieskuteczność stosowanego uprzednio środka probacyjnego, brak podstaw do przyjęcia, by względemM. W.istniała pozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Podstawą orzeczenia zawartego w pkt II wyroku Sądu Okręgowego jestart.29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzeoraz§14 ust.2 pkt.4 oraz §2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto natomiast o przepisyart.634 kpkw zw. zart.624§1 kpkuwzględniając sytuację majątkową oskarżonego.