Sąd Apelacyjny w Lublinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 135/13
Data wyroku: 2013-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Grzywaczewski, Jolanta Terlecka, Walentyna Łukomska-Drzymała
Słowa kluczowe: Uchwały Organów Spółdzielni, Powództwo O Ustalenie
Podstawa prawna: art. 189 k.p.c., art. 252 § 1 k.s.h.

Sygn. akt I ACa 135/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Walentyna Łukomska-Drzymała (spr.)

Sędzia:
Sędzia:

SA Jolanta Terlecka
SA Zbigniew Grzywaczewski

Protokolant

sekr.sądowy Dorota Kabala

po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. w Lublinie na rozprawie

sprawy z powództwaJ. G.
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.
o ustalenie nieważności uchwały

na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt IX GC 290/12

I
oddala apelację;

II
zasądza od powódkiJ. G.na rzecz pozwanej(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I ACa 135/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił powództwoJ. G.o ustalenie nieważności uchwały Zgromadzenia Wspólników pozwanejSpółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.(pkt I) i zasądził od powódki na rzecz pozwanej Spółki kwotę 2.377 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał na następujące ustalenia i motywy swego rozstrzygnięcia:
PowódkaJ. G.iS.T.byli od 2001 roku(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Posiadała ona 50,5 % udziałów a jej wspólnik 49,5% udziałów. Od 2010 roku wspólnicy pozostają w konflikcie.
W dniu 28 lipca 2010 rokuS.T.wystąpił z powództwem przeciwko powódce o nakazanie jej złożenia oświadczenia woli w wykonaniu umowy przedwstępnej sprzedaży udziałów w pozwanej Spółce z dnia 3 sierpnia 2006 r., na mocy którejS.T.miał nabyć własność udziałów posiadanych przez powódkę. Sąd pierwszej instancji powództwo oddalił, sąd drugiej instancji powództwo uwzględnił i nakazał powódce złożenie oświadczenia woli określonej treści o przeniesieniu udziałów. W sprawie tej wniesiono także skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Skarga nie została rozpoznana na dzień zamknięcia rozprawy przed Sądem Okręgowym. Równolegle toczy się też sprawa z powództwaJ.G., przeciwkoS.T.przed Sądem Rejonowym w Olsztynie o stwierdzenie nieważności w/w umowy przedwstępnej umowy sprzedaży udziałów zawartejw dniu 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt(...).
Powódka w dniu 11 kwietnia 2012 roku została prawomocnie wykreślona jako(...) spółki (...)sp z o.o. z rejestru przedsiębiorców. Powódka utraciła atrybut wspólnika pozwanej Spółki.
Zaskarżoną uchwałą(...)z 4 maja 2012 roku nadzwyczajne zgromadzenie wspólników dokonało m. in. zmiany siedziby spółki, przedmiotu działalności oraz został podwyższony kapitał spółki z kwoty 100.000 zł do kwoty 250.000 zł. Udziały w podwyższonym kapitale objął w całościS.T..
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dowodyz dokumentów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, których prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron i które zostały uznane przez sąd za wiarygodne. Ponadto Sąd Okręgowy wskazał, iż spór pomiędzy stronami nie dotyczył stanu faktycznego, który był niesporny, ale jego oceny prawnej.
W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał żądanie pozwu ustalenia nieważności przedmiotowej uchwały za bezzasadne. Roszczenie procesowe sprowadzało się w niniejszej sprawie do ustalenia nieważności uchwały(...)z 4 maja 2012 roku NZW pozwanej Spółki na podstawieart. 189 kpc. Warunkiem dopuszczalności uwzględnienia powództwa zart. 189 kpcjest istnienie interesu prawnego po stronie powoda. Zdaniem Sądu Okręgowego powódka takiego interesu prawnego nie wykazała. Co więcej uwzględnienie powództwa we wskazanym trybie naruszałoby przepisyart. 252 i 250 kshokreślającego tryb, zasady i terminy do zaskarżania uchwał organów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. W ocenie Sądu Okręgowego żądanie ustalenia nieważności w/w uchwały podlegało oddaleniu.
Po przywołaniu treści przepisuart. 252 § 1 kshiart. 250 kshSąd Okręgowy stwierdził, iż powództwo o ustalenie zart. 189 kpcmoże wchodzić w rachubę jedynie wtedy, kiedy nie istnieje tryb szczególny do rozstrzygania konkretnej sprawy lub roszczenia. Stosowanieart. 189 kpcjest wyłączone do kwestii ustalenia nieważności uchwały w spółce z o.o. ze względu na treść cytowanegoart. 252 § 1 ksh, zgodnie z którym „osobom lub organom spółki, wymienionym wart. 250 ksh, przysługuje prawo do wytoczenia przeciwko spółce powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników sprzecznej z ustawą. Przepisuart. 189 Kodeksu postępowania cywilnegonie stosuje się”.
W oparciu o przywołane wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach oraz Sądu Najwyższego, sąd pierwszej instancji stwierdził, że ze względu na pewność i bezpieczeństwo obrotu ustawodawca przyjął konstrukcję, iż jedynym dowodem potwierdzającym istnienie skutku prawnego w postaci nieważności uchwały jest prawomocny wyrok sądowy uwzględniający powództwo określone wart. 252 § 1 ksh. Odmienny pogląd oznacza podważanie racji uzasadniających ustawowe ograniczenie legitymacji do wytoczenia m.in. tego powództwa, do których zalicza się niewątpliwie potrzebę ochrony pewności, stabilnościi bezpieczeństwa obrotu.
Osoby trzecie inni niż wspólnicy mogą wykorzystywać mechanizm zarzutu nieważności uchwały. Oznacza to, że prawo do zaskarżania uchwał organów korporacyjnych w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością przysługuje tylko ściśle określonemu kręgowi podmiotów – między innymi wspólnikom spółki a nie każdemu uczestnikowi obrotu. Ustawodawca dodatkowo wyłączył możliwość stosowania w takich sprawach powództwazart. 189 kpc, dając wyraz zasadzie, że przepisart. 252 kshznajduje sięw relacjilex specialisdo normy zart. 189 kpc, który nie znajdzie w takiej sytuacji zastosowania i jest wprost wyłączony co do możliwości jego stosowania treściąart. 252 ksh.
Przenosząc to na realia niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy stwierdził, iż powódka nie ma legitymacji do zaskarżenia uchwały, gdyż przestała być wspólnikiem pozwanej Spółki. Nie może skorzystać z legitymacji wynikającejzart. 189 kpc, gdyż stosowanie tego przepisu w trybie zaskarżania uchwał jest wyłączone wprost przezart. 252 ksh. Nie posiada też interesu prawnego do zaskarżenia uchwały w trybieart. 189 kpc, jako, że ten tryb reguluje szczególny przepisart. 252 ksh. Sąd Okręgowy powołał także poglądy przedstawicieli doktryny, którzy również wyrażają pogląd, że w/w regulacja nie tylko wyłącza zastosowanieart. 189 kpcw przypadku wytoczenia powództwa przez osobę uprawnioną w myślart. 250 ksh, lecz także nie pozwala na wytoczenie powództwa ustalającego przez każdego, kto ma w tym interes prawny, tj. przez podmioty inne niż wymienione wart. 250 ksh. Osoba trzecia może podnosić zarzut nieważności uchwały w postępowaniu sądowym, i w ten sposób bronić się przed brakiem możliwości zaskarżenia uchwały.
Na obecnym etapie sprawy prawomocne zobowiązanie do zawarcia umowy przeniesienia udziałów, stwarza stan powagi osądzonej, który wiąże także podmioty trzecie i inne sądy co do ważności i skuteczności umowy przenoszącej udziały (art. 365 kpc). Wyrok sądu drugiej instancji jest prawomocny i wywołał skutek w postaci przejścia udziałów z powódki naS.T.. W tym zakresie orzeczenie sądu ukształtowało stan prawny, zgodnie z którym powódka przestała być wspólnikiem pozwanej Spółki. Powódka została także wykreślona jako udziałowiec spółki z Krajowego Rejestru Sądowego. Aktualny stan prawny i faktyczny jest klarowny i nie stwarza na rzecz powódki tytułu do kwestionowania decyzji podejmowanych przez organy spółki.
Sąd Okręgowy stwierdził również, że nawet gdyby skarga kasacyjna powódki zastała uwzględniona a umowa w ważny sposób nie przeniosłaby udziałów z powódki naS.T., to oznaczałoby to odzyskanie przez powódkę legitymacji do zaskarżenia uchwały w świetleart. 252 kshiart. 250 ksh, natomiast nie miało by wpływu na dopuszczalność powództwa w trybieart. 189 kpc, rozpoznawanego w sprawie niniejszej. Ponadto, gdyby kwalifikować żądanie pozwu w oparciu oart. 252 ksh, to powódka nie miałaby w świetleart. 250 kshlegitymacji do wytoczenia powództwa jako nie będąca obecnie wspólnikiem co jest niesporne. Z kolei, nawet gdyby przyjąć dopuszczalność wytaczania powództw na podstawieart. 189 kpcprzez inne podmioty niż legitymowane wart. 250 ksh, to możliwy w tym przypadku zarzut obejścia prawa na podstawieart. 58 § 2 kcnie został wykazany. Powódka nie wskazała zarzutu naruszenia prawa, natomiast wskazała na zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego zart. 58 § 2 kc.Postępowanie dowodowe nie dostarczyło jednak dowodów na rzecz wskazywanej tezy o naruszeniu zasad współżycia społecznego. Nie wskazano okoliczności sprzecznych z zasadami współżycia społecznego, które czyniłyby podjętą uchwałę nieważną. Uchwałę podjęło zgromadzenie wspólników, którego skład nie budzi wątpliwości i ma prawo do decyzji właścicielskich jakim jest podwyższenie kapitału zakładowego i pokrycie go wniesionym wkładem w zamian za uzyskanie udziałóww podwyższonym kapitale. Nie wskazano jakie zasady lub zasadę współżycia społecznego naruszono. Wskazując orzecznictwo Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy wskazał, iż w judykaturze utrwalony jest pogląd, że zarzut nieważności czynności prawnej z powodu sprzeczności jej treści lub celuz zasadami współżycia społecznego nie może polegać na powołaniu się ogólnie na bliżej nieokreślone zasady współżycia społecznego, lecz wymaga wskazania, jaka konkretna zasada współżycia społecznego została naruszona. Sąd Najwyższy w najnowszym orzecznictwie, wskazał że przepisart. 58 § 2 kcprzewiduje nieważność czynności prawnej w razie jej sprzecznościz konkretnymi zasadami współżycia społecznego. Do takiej oceny czynności prawnej może dojść ze względu na cel, do którego osiągnięcia czynność zmierza, rażąco krzywdzące działanie jednej ze stron, zachowanie nieuczciwe, nielojalne lub naruszające interesy osób trzecich. Konieczne jest dokonanie wartościowania zachowania z konkretnymi zasadami współżycia społecznegow kontekście skutku prawnego (wyr. SN z dnia 3 lutego 2011 r., I CSK 261/10, Lex nr 784986). Reasumując Sąd Okręgowy uznał, iż nie wskazano oraz nie wykazano, jakie to zasady współżycia społecznego zostały naruszone poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały.
Z przedstawionych względów i na mocy w/w przepisów Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne i je oddalił. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepisart. 98 § 1 kpc.

Apelacjęod powyższego wyroku złożyła powódkaJ. G.zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1
art. 189 kpcpoprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż powódka nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały(...)NZW(...)sp. z o.o. z dnia 4 maja 2012 r.;

2
art. 58 § 1 i § 2 kcpoprzez przyjęcie, iż uchwała(...)NZW(...)sp. z o.o. z dnia 4 maja 2012 r. nie miała na celu obejścia ustawy oraz nie naruszyła zasad współżycia społecznego.

Wskazując na przedstawione zarzuty skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania w pierwszej i drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja powódkinie zasługuje na uwzględnienie. Nie zawiera ona trafnych zarzutów pozwalających na uwzględnienie jej wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa.
Na wstępie stwierdzić należy, iż ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy jest prawidłowy, nie jest też przez stronę skarżącą kwestionowany. Daje to wszelkie podstawy do uznania tych ustaleń za własne przez Sąd Apelacyjny. Ustalenia te wymagają jedynie uzupełnienia przez stwierdzenie, iż wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2012 r. (sygn. akt(...)) dotyczący zobowiązaniaJ. G.do złożenia oświadczenia woli przenoszącego własność udziałów w pozwanej Spółcei sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania /k.185/. Jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na odmienną ocenę zasadności zgłoszonegow pozwie roszczenia.
Spór w sprawie dotyczy przede wszystkim kwestii dopuszczalności wytoczenia powództwa o ustalenie nieważności w trybieart. 189 kpcjako środka właściwego do zaskarżenia uchwał organów spółek kapitałowych.W uzasadnieniu przywołanej przez Sąd Okręgowy uchwały Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 1 marca 2007 r. sygn. III CZP 94/06 (dotyczącej legitymacji do wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników sprzecznej z ustawą osoby odwołanej ze składu zarządu) Sąd ten odniósł się do kwestii zakresu zastosowaniaart. 189 kpcjako podstawy atakowania uchwał zgromadzenia wspólników (akcjonariuszy), wyrażając pogląd o wyłączeniu możliwości stosowania w takim przypadkuart. 189 kpc. W glosie do tego orzeczenia jej autor wskazał, iż ustawodawca, regulując wkodeksie spółek handlowychinstytucję zaskarżania uchwał zgromadzeń wspólników (akcjonariuszy), podjął próbę ustawowego rozwiązania wątpliwości związanych ze stosowaniemart. 189 kpc. Przede wszystkim więc wprowadzono zróżnicowanie na uchwały, które zostały ważnie podjęte, ale ze względu na ich sprzeczność z umową spółki (statutem) lub dobrymi obyczajami i jednoczesne godzenie w interes spółki bądź cel polegający na pokrzywdzeniu wspólnika (akcjonariusza) podlegać mogą uchyleniu przez sąd w drodze orzeczenia konstytutywnego, oraz uchwały, które ze względu na ich sprzeczność z prawem w zasadzie są nieważne z mocy prawa, a rolą sądu w tym wypadku jest jedynie stwierdzenie ich nieważności w drodze orzeczenia, mającego charakter deklaratoryjny. Z natury rzeczy zastosowanieart. 189 kpcwyłączone zostałow stosunku do uchwał, których uchylenie wymaga wcześniejszego konstytutywnego orzeczenia sądu. Brak takiego orzeczenia powoduje bowiem, że uchwała pozostaje w obrocie i wywołuje wszystkie przewidziane dla niej skutki prawne. Natomiast w odniesieniu do uchwał sprzecznych z prawem, regulując drogę prawną stwierdzania ich nieważności, ustawodawca wyraźnie zastrzegł (odpowiednio wart. 252 § 1 kshw odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wart. 425 § 1 kshw odniesieniu do spółki akcyjnej), że przepisuart. 189 kpcnie stosuje się. Ta - w miarę prosta wydawałoby się - regulacja nie rozwiała niestety wszystkich wątpliwości. Pojawić się może pytanie, do którego nawiązał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu glosowanej uchwały, czy ograniczenie zastosowania przepisuart. 189 kpcodnosi się wyłącznie do tych podmiotów, którym zgodnie z przepisamikodeksu spółek handlowychprzysługuje legitymacja czynna do domagania się stwierdzenia nieważności uchwały, czy też do wszystkich podmiotów, którym w myśl przepisuart. 189 kpctakie roszczenie o ustalenie mogłoby przysługiwać, to jest w stosunku do wszystkich osób, które byłyby w stanie wykazać interes prawny w wystąpieniu z takim roszczeniem. W tej kwestii Sąd Najwyższy zajął stanowisko, w myśl którego dopuszczalność stosowaniaart. 189 kpcw odniesieniu do powództw o stwierdzenie nieważności uchwały wspólnikówzostała wyłączona generalnie. Tym samym Sąd Najwyższy uznał za niewłaściwe traktowanie zawartego wart. 252 § 1 kshwyłączenia stosowaniaart. 189 kpcjako ograniczonego podmiotowo jedynie do osób wymienionychwart. 250 ksh. Aprobując pogląd wyrażony w omawianej uchwale glosator stwierdził także, że wyłączenie stosowania przepisuart. 189 kpc, o którym mowa w przepisachkodeksu spółek handlowych, dotyczy wyłącznie postępowania mającego na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia uchwały zgromadzenia wspólników (akcjonariuszy). W tym zakresie wyłącznie dostępna jest droga przewidziana w przepisachkodeksu spółek handlowych. Nie dotyczy to jednak możliwości domagania się przez osoby mające w tym interes prawny ustalenia przez sąd w trybieart. 189 kpc, że uchwała, choć podjęta, nie wywołuje zamierzonych w niej skutków prawnych, a zatem dopuścił możliwość stosowaniaart. 189 kpc(Witold Jurcewicz, Glosa 2008/1/28-46).
Poza poglądami doktryny przywołanymi przez Sąd Okręgowy można także wskazać na stanowisko wyrażone np. przez Zbigniewa Kwaśniewskiegoi Eryka Chowaniec Sieniawskiego (Zaskarżania uchwał zgromadzeń spółek kapitałowych – Przegląd Sądowy, Nr 11-12 z 2006 r., str. 16-17). Stwierdzili oni, że wyłączenie stosowaniaart. 189 kpc, zawarte wart. 252 § 1 kpc, jako podstawy do wystąpienia z powództwem o stwierdzenie nieważności uchwały organu spółki jest uzasadnione szczególną regulacją zawartą w przepisachkodeksu spółek handlowychprzewidującą ograniczenia podmiotowe i czasowe wytaczania tego powództwa. Ten ustawowy zakaz zdaje się oznaczać, wyłączenie możliwości korzystania z powództwa o ustalenie, ale tylkow podmiotowym i przedmiotowym zakresie wyznaczonym hipotezami norm wymienionych przepisówkodeksu spółek handlowych. Oznacza to, że powództwo takie nie może służyć wykorzystywaniu go do stwierdzenia nieważności wadliwej uchwały organu spółki, bo w tym przedmiocie przepisykodeksu spółek handlowychzawierają wyczerpującą i zarazem szczególną regulację. Można więc bronić poglądu, że poza zakresem wyznaczonym hipotezami normkodeksu spółek handlowychbrak jest podstaw do wyłączenia stosowaniaart. 189 kpc, w sytuacji, gdy inny podmiot niż legitymowanywkodeksie spółek handlowychdo zaskarżenia uchwał, ma interes prawnyw stwierdzeniu nieważności takiej uchwały.
Kolejnym poglądem wyrażonym w omawianej jest pogląd, że wyłączenieart. 189 kpcodnosi się jedynie do uchwał sprzecznych z ustawą, które wymagają stwierdzenia nieważności w sposób wskazany w przepisachkodeksu spółek handlowych. Nie jest natomiast wyłączony w przypadku uchwały „nieistniejącej” będącej jedynie pozorem uchwały (Arkadiusz Gieratw: Przegląd Sądowy Nr 11-12 z 2001 r., Zaskarżanie uchwał walnych zgromadzeń spółek kapitałowych w przepisach kodeksu spółek handlowych; wyroki SN z dnia: 12 maja 2006 r., sygn. V CSK 59/06, 4 stycznia 2007 r., sygn. III CSK 238/07, Pr. Spółek Nr 9/2008, s.55).
Przytoczenie przykładowe istniejących w doktrynie i orzecznictwie stanowisk wskazuje na brak ich jednolitości. Wątpliwości, jakie wywołuje stosowanieart. 189 kpcdo zaskarżania uchwał organów spółek kapitałowych nie zostały jednoznacznie przesądzone w orzecznictwie Sądu Najwyższego.Z prezentowanych jednak poglądów wynika, iż wykładniaart.189 kpcdokonana przez sąd, wyłączająca możliwość kwestionowania przedmiotowej uchwały przez wniesienie powództwa o ustalenie zart. 189 kpcprzez osoby trzecie nie będące wspólnikami lub organami spółki jest prezentowana tak w orzecznictwie jak i doktrynie. Przedstawione wyżej poglądy, jednoznacznie wskazują też, że przepisart. 189 kpcnie ma zastosowania do zaskarżenia uchwał przez wspólników (por. Zb. Kwaśniewski – op. cit, co w zasadzie nie budzi wątpliwości). Można stwierdzić, iż przeważający jest pogląd, iż podmiotom wymienionym zart. 250 kshnie przysługuje prawo kwestionowania uchwał organów spółek w drodze powództwa o ustalenie, a tylko w formie powództwa o stwierdzenie ich nieważności na podstawieart. 252 § 1 ksh.
W tej sytuacji zarzut naruszeniaart. 189 kpcmusi być uznany za chybiony. Oparcie rozstrzygnięcia na wykładni przepisów prawa, akceptowanej w doktrynie i orzecznictwie, nie może prowadzić do uznania, iż doszło do naruszenia tego przepisu. Podnieść też należy, iż uzasadnienie apelacji nie zawiera żadnych argumentów prawnych podważających zasadność stanowiska sądu pierwszej instancji. Skarżąca przedstawia jedynie własną ocenę stanu faktycznego i jego wpływ na jej sytuację w Spółce (która ostatecznie prawomocnie nie została przesądzona) nie przedstawiając argumentów prawnych, które prowadziłyby do podważenia argumentacji Sądu Okręgowego przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stwierdzenie braku legitymacji czynnej powódki czyni zbędnym rozważania o istnieniu interesu prawnego powódki.
Za nieuzasadniony należy uznać też zarzut naruszeniaart. 58 § 1 i § 2 kc.W sytuacji uznania braku legitymacji powódki do wniesienia przedmiotowego powództwa ocena zasadności zgłoszonego w nim żądania jest w zasadzie bezprzedmiotowa, co przekłada się też na kwestię zarzutu naruszenia w/w przepisu, który nie dotyczy oceny istnienia legitymacji czynnej.
Ponieważ jednak Sąd Okręgowy odniósł się do kwestii zasadności powództwa, w aspekcieart. 58 § 1 i § 2 kc, podniesiony zarzut wymaga merytorycznej oceny. W tym zakresie wskazać należy, iż nawet uznanie dopuszczalności wytoczenia przez powódkę przedmiotowego powództwa nie mogło prowadzić do jego uwzględnienia. Sąd Apelacyjny podziela pogląd wyrażony przez sąd pierwszej instancji, iż powódka nie wykazała, iż przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały doszło do obejścia przepisów prawa lub naruszenia i jakich zasad współżycia społecznego. Wskazać należy, iż omawiana uchwała została podjęta w szczególnych warunkach, gdy wspólnikS.T.dysponował prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowegow Olsztynie, na mocy którego nabył całość udziałów w pozwanej Spółce. Wykonanie tego wyroku nie zostało wstrzymane. Powódka została na jego podstawie wykreślona z rejestru jako wspólnik tej Spółki. Poza wskazaniem konsekwencji dla powódki w zakresie rozkładu głosów w pozwanej Spółce skarżąca nie wskazała żadnych argumentów, które prowadziłyby do uznania, że uchwała podjęta w opisanych wyżej warunkach, podjęta zostaław warunkach obejścia prawa, określonych reguł i zasad prawa. Kwestia możliwości efektywnego dochodzenia roszczeń przez powódkę, w przypadku prawomocnego, korzystnego dla niej rozstrzygnięcia sprawy toczącej się pomiędzy wspólnikami, nie jest argumentem świadczącym o obejściu prawa przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały. Nie ma także podstaw do uznania, że wskazana przez skarżącą zasada sprawiedliwości rozumiana przez nią właśnie jako możliwość efektywnego dochodzenia na drodze sądowej jej praw, została naruszona przez podjęcie tej uchwały. Wskazać też należy, iż skarżąca wnosząc o ustalenie nieważności przedmiotowej uchwały traktuje ją jako pewną całość, poruszając jedynie kwestię podwyższenia kapitału zakładowego,w sytuacji gdy uchwała ta dotyczy zmiany także innych postanowień umowy. Co do tych zapisów skarżąca nie przedstawia również żadnych argumentów, które wskazywałyby zarówno na ich sprzeczność z zasadami współżycia społecznego jak i prawa czy też obejścia przepisów prawa. Wskazać też należy, iż materiał dowodowy sprawy jest bardzo skąpy i dotyczy okoliczności pomiędzy stronami w zasadzie niespornych. Strony nie wykazały żadnej inicjatywy dowodowej, nie przedstawiały dowodów, które pozwoliłyby na ocenę stosunków pomiędzy stronami, innych – poza bezspornymi, ustalonymi – okoliczności podjęcia przedmiotowej uchwały, a które stanowiłyby podstawę do oceny ważności uchwały. W tej sytuacji zarzut apelacji dotyczący naruszeniaart. 58 § 1 i § 2 kcnależało uznać za bezzasadny. Ubocznie należy też wskazać, iż nie jest rolą sądu wskazywanie na możliwe do wykorzystania przez powódkę środki ochrony prawnej tak w drodze czynności procesowych lub nieprocesowych jak i czynności prawnych lub faktycznych. Podnieść też należy, iż aktualna sytuacja prawna powódki, pozwalająca na uznanie jej za wspólnika pozwanej Spółki, nie pozwala na odmienną ocenę zasadności powództwa. Jak wyżej wskazano, do wspólników nie ma zastosowania przepisart. 189 kpcjako podstawa kwestionowania uchwał organów spółek kapitałowych. Nie jest też,w ocenie Sądu Apelacyjnego, uprawniony pogląd, że przedmiotowe powództwo może być ocenione jako powództwo o stwierdzenie nieważności uchwały oparte na przepisieart. 252 § 1 ksh, po odzyskaniu przez powódkę statusu wspólnika,w sytuacji gdy w sposób wyraźny powództwo zostało określone jako powództwo o ustalenie na podstawieart. 189 kpc. Ponadto, nawet przyjmując odmienne stanowisko, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ani w toku procesu przed sądem pierwszej instancji, ani w toku postępowania przed sądem apelacyjnym nie wykazywała istnienia legitymacji wynikającej z określonej podstawy wskazanej wart. 250 kshjak również argumentów świadczących o sprzeczności uchwały z ustawą przy uwzględnieniu konkretnych warunków podjęcia tej uchwały. Sama apelacja nie powołuje się na możliwość oceny żądania pozwu z punktu widzenia przepisówkodeksu spółek handlowych, domagając się zmiany wyrokui uwzględnienia powództwo o treści sprecyzowanej w pozwie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny uznał, iż apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów, zaś zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z tych też względów i na mocyart. 385 kpcSąd Apelacyjny oddalił apelację jako bezzasadną.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepisart. 98 § 1i §kpcw zw.zart. 99 kpciart. 108 §1 kpc.