Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 75/13
Data wyroku: 2013-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Główczyński, Jacek Wilga, Andrzej Marek
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie Za Pracę
Podstawa prawna: art. 80 kp

Sygn. aktVPa 75/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 czerwca 2013 roku

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy

w składzie następującym:

Przewodniczący – SSO Jacek Wilga

Sędziowie: SSO Krzysztof Główczyński (spr.)
SSO Andrzej Marek

Protokolant:Ewa Sawiak

po rozpoznaniu w dniu13 czerwca 2013 rokuw Legnicy

na rozprawie

sprawy z powództwaJ. J.

przeciwkoE. L.

ozapłatę

na skutek apelacjipozwanej

od wyrokuSądu Rejonowego - Sądu Pracy w Głogowie

z dnia17 stycznia 2013 roku

sygn. aktIV P 48/11

zmienia zaskarżony wyrok w całości w ten sposób, że powództwo oddala.

UZASADNIENIE
W sprawie o zapłatę Sąd Rejonowy w Głogowie Wydział IV Pracy wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. zasądził odE. L.na rzeczJ. J.kwoty 772, 70 zł brutto z ustawowymi odsetkami od 11 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty, tytułem wynagrodzenia za pracę, za maj 2011 r oraz 1.378,70 zł brutto z ustawowymi odsetkami od 11 lipca 2011 r. do dnia zapłaty, tytułem wynagrodzenia za czerwiec 2011 r. (punkt I), nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Głogowie) kwotę 108 zł, tytułem opłaty stosunkowej, której powód nie miał obowiązku uiścić (punkt II) oraz wyrokowi w punkcie I do kwoty 1.600 zł nadal rygor natychmiastowej wykonalności.
Sąd Pracy ustalił, iż powód podjął zatrudnienie wcześniej, niż zatrudniony u pozwanej od połowy marca 2011 r.G. B.i pracował u niej około dwa tygodnie krócej niż pracujący do połowy lipca 2011 r.G. B.. Powód miał pracować „na próbę”, z wynagrodzeniem 10 zł netto za godzinę, a po sprawdzeniu się, miał otrzymać umowę o pracę, z miesięcznym wynagrodzeniem około 2.500 zł. Powód z pracy odszedł gdyż pozwana nie wypłaciła mu wynagrodzeń za maj 2011 r. w kwocie 772,70 zł brutto i za czerwiec 2011 r. w kwocie 1.378,70 zł brutto. Kwoty te stanowią różnicę do kwoty 2.500 zł netto miesięcznie.
Sąd I instancji uznał, że powód był zatrudniony u pozwanej jako mechanik pojazdów samochodowych od marca do przełomu czerwca – lipca 2011 r. i że pozwana nie wypłaciła mu części wynagrodzenia za pracę.

W apelacji od powyższego wyroku, zaskarżonego w całości,E. L.zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanieart. 6 k.c., poprzez jego niezastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda wynagrodzenia, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany, a powód domagając się zapłaty wynagrodzenia winien wykazać, iż był zatrudniony u pozwanej, bądź przedstawić umowę o pracę, gdyż to na powodzie spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie,
2. naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie:
-art. 233 k.p.c.w związku z błędną oceną materiału dowodowego i sprzecznością istotnych ustaleń Sądu z tym materiałem, poprzez przyjęcie, iż powód był zatrudniony u pozwanej, podczas gdy nigdy na jej rzecz nie świadczył żadnej pracy,
-art. 321 k.p.c.poprzez orzeczenie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez:
a) ustalenie, że powód był zatrudniony u pozwanej w warsztacie samochodowym jako mechanik samochodowy od marca do przełomu czerwca – lipca 2011 r. za wynagrodzeniem w wysokości 2.500 zł netto, podczas gdyJ. J.nigdy nie pozostawał w stosunku pracy u pozwanej oraz nie przebywał na terenie zakładu, gdzie pozwana prowadziła działalność gospodarczą,
b) ustalenie, że powód był zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę, podczas gdy powód nie miał żadnych podstaw do powoływania się na pracę u pozwanej, gdyż nigdy nie świadczył żadnej pracy na jej rzecz.
Wskazując na powyższe, pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie powództwa.
W uzasadnieniu pozwana podkreśliła, że domagając się wynagrodzenia za miesiące marzec i kwiecień 2011 r., w uzasadnieniu złożonego w dniu 27 kwietnia 2011 r. pozwu powód wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2011 r. zrezygnował z dalszej współpracy z pozwaną.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie albowiem ze względu na sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z treścią zebranego materiału uzasadniony w ocenie Sądu Okręgowego jest zarzut naruszenia wyrażonego wart. 233 k.p.c. prawa procesowego. Całokształt zebranego w sprawie materiału nie uzasadnia oceny, że powód pozostawał z pozwaną w stosunku pracy i że w związku z tym przysługuje mu wynagrodzenie za pracę, szczególnie za miesiące maj i czerwiec 2011 r. Trafnie w uzasadnieniu apelacji pozwana akcentuje, że w złożonym w dniu 27 kwietnia 2011 r. pozwie o zapłatę wynagrodzenia za marzec i kwiecień 2011 r. w kwocie 1.555 zł powód podał, iż w dniu 19 kwietnia 2011 r. zrezygnował z dalszej współpracy. Usuwając braki formalne pozwuJ. J.podtrzymał żądanie w przedmiocie zapłaty wynagrodzenia za miesiące marzec i kwiecień 2011 r. Tych oczywistych twierdzeń powoda Sąd Pracy nie uwzględnił i bezkrytycznie za prawdziwe przyjął jego wyjaśnienia, z których wynika, żeJ. J.nie otrzymał wynagrodzenia za miesiące maj i czerwiec 2011 r. Rażącej sprzeczności twierdzeń powoda, który do protokołu rozprawy podał: „… Dzisiaj już nie pamiętam dokładnie ale czy podałem dobre miesiące ….” (k. 68) z treścią pozwu Sąd I instancji nie wyjaśnił. Wobec wskazywanej w apelacji sprzeczności twierdzenia powoda nie zasługują na wiarę. Zebrany w sprawie materiał uzasadnia jedynie ustalenie, że przed nawiązaniem stosunku pracy, dokonując naprawy m. in. należącego do ojca powódki samochodu powód miał wykazać swoje faktyczne kwalifikacje. Faktu późniejszego zawarcia umowy o pracę nie potwierdził świadekG. B.. Z kolei w świetle treści uzasadnienia pozwu nie jest wiarygodne zeznanie świadkaC. S., który podał, że powód w maju – czerwcu 2011 r. pracował u pozwanej; powód podał bowiem, że dniu 19 kwietnia 2011 r. zrezygnował z dalszej współpracy.
Nie podzielając zatem dokonanej przez Sąd Pracy, błędnej oceny zebranego w sprawie materiału, Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.uzasadnioną apelację uwzględnił i zmieniając zaskarżony wyrok orzekł co do istoty sprawy.