Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1101/13
Data wyroku: 2013-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Babilon-Domagała, Klaudiusz Senator, Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 1101/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Klaudiusz Senator
Sędziowie: SO Aleksandra Babilon- Domagała (spr.)
SO Krzysztof Sajtyna
Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego
po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 roku
sprawyP. P. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart.279 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim
z dnia 8 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 1043/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonegoP. P. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IX Ka 1101/13

UZASADNIENIE
P. P. (1)oskarżony został o to, że:

I
nieustalonego dnia w okresie od 26 marca 2010 roku do 6 kwietnia 2010 roku wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. P.iP. G., po uprzednim wyrwaniu dolnych zawiasów okna, dostali się do wnętrza niezamieszkałego budynku mieszkalnego, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci starego stołu dębowego, lustra w ramie dębowej oraz dwóch świeczników jednoramiennych wykonanych z metalu, wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 700 złotych na szkodęW. S.to jest o przestępstwo zart. 279 § l kk;

II
nieustalonego dnia w okresie od 26 marca 2010 roku do 6 kwietnia 2010 roku wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. P.iP. G., po uprzednim wyrwaniu skobla mocującego kłódkę drzwi wejściowych, dostali się do wnętrza niezamieszkalnego budynku mieszkalnego, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia w ramie dębowej, o wartości nie mniejszej niż 70 złotych na szkodęZ. P.to jest o przestępstwo zart. 279 § l kk,

III
nieustalonego dnia w okresie od 26 marca 2010 roku do 6 kwietnia 2010 roku wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. P.iP. G., po uprzednim wybiciu szyby w oknie, dostali się do wnętrza niezamieszkalnego budynku mieszkalnego należącego doS. K., lecz nie dokonali zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów wartościowych to jest o przestępstwo zart. 13 § l kkw zw. zart. 279 § l kk,

Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013r. sygn. akt II K 1043/12 orzekł co następuje:

I
oskarżonegoP. P. (1)- w ramach czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia - uznał za winnego tego, że w nocy z 26 na 27 marca 2010r. wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...), działając w podobny sposób w krótkich odstępach czasu oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania dokonał i usiłował dokonać włamań do niezamieszkałych domów mieszkalnych na szkodę różnych osób prywatnych o łącznej wartości nie mniejszej niż 770 złotych a mianowicie:

-

w nocy z 26 na 27 marca 2010 roku wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego postępowania po uprzednim wyrwaniu dolnych zawiasów okna, dostał się do wnętrza niezamieszkałego budynku mieszkalnego, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci starego stołu dębowego, lustra w ramie dębowej oraz dwóch świeczników jednoramiennych wykonanych z metalu, wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 700 złotych na szkodęW. S.,

w nocy z 26 na 27 marca 2010 roku wW., gm.B., w pow.(...), w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego postępowania, po uprzednim wyrwaniu skobla mocującego kłódkę drzwi wejściowych, dostał się do wnętrza niezamieszkałego budynku mieszkalnego, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci starego lustra w ramie dębowej o wartości nie mniejszej niż 70 złotych na szkodęZ. P.,

w nocy z 26 na 27 marca 2010 roku wW., gm.B., w pow. ostrowickim, w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego postępowania, po uprzednim wybiciu szyby w oknie, dostał się do wnętrza niezamieszkałego budynku mieszkalnego, należącego doS. K.lecz nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów wartościowych,

to jest popełnienia czynów stanowiących ciąg przestępstw zart. 279 § 1 kki zart. 13 § l kkw zw. zart. 279 § 1 kki w zw. zart. 91 § 1 kki za to na podstawie tych przepisów skazał go, a na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkiart. 33 § 1,2 i 3 kkwymierzył mu karę l (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

II
na podstawieart.69 § l i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoP. P. (2)w pkt I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 3;

III
na podstawieart.73 § 2 kkoddał oskarżonegoP. P. (1)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart.626 § l kpkiart. 627 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkzasądza od oskarżonegoP. P. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 340 złotych tytułem częściowych kosztów sądowych, zwalniając go w pozostałej części od ich uiszczenia.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Na podstawieart. 425 § l i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył w całości wyrok Sądu Rejonowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania i mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia czyny pomimo, że istnieje szereg wiarygodnych dowodów niewinności oskarżonego, które układają, się w logiczny ciąg i tworzą spójną całość wskazującą na niewinność oskarżonego i uznanie przez Sąd I instancji jako okoliczności świadczących na niekorzyść oskarżonego dowodów, których prawidłowa ocena wbrew twierdzeniom Sądu nie może prowadzić do takich wniosków, a ocena dokonana przez Sąd I instancji jest w związku z tym sprzeczna ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i jako taka świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, w tym zwłaszcza poprzez przyjęcie, że dowodem obciążającym oskarżonego są niespójne zeznania świadkówŁ. P.orazP. G., co pozbawia je przymiotu wiarygodności, nadto istnieje szereg wątpliwości, które wykluczają winę i sprawstwo oskarżonego, a od wyjaśnienia których bez podania przyczyny Sąd I instancji odstąpił;

2
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.iart. 427 k.p.k.podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaciart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji, wadliwej, nie mającej wsparcia w zebranym materiale dowodowym, oceny dowodów zebranych w niniejszej sprawie, a zwłaszcza oceny wyjaśnień oskarżonego i nie danie im wiary, pomimo że zeznania te korespondują z pozostałymi dowodami, a w szczególności z zeznaniami świadkówP. G.iŁ. P.złożonymi w trakcie ich przesłuchania w toku pierwszego procesu, jak również niniejszego postępowania oraz na przyjęciu przez Sąd I instancji na niekorzyść oskarżonego takich okoliczności, które nie mogą być przy wyrokowaniu w ten sposób oceniane, a zwłaszcza faktu nieprzyznania się do winy i składania, zdaniem Sądu I instancji, niezgodnych z prawdą wyjaśnień pomimo, że oskarżony w ramach szeroko rozumianego prawa do obrony mógł składać wyjaśnienia służące jego linii obrony, nie będąc zobligowanym do przyznania się do winy i składania relacji, które zdaniem Sądu odpowiadają prawdzie;

3
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.iart. 427 k.p.k.podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaciart. 410 k.p.k.poprzez oparcie poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń na dowolnie wybranej części materiału dowodowego, wybiórcze potraktowanie dowodów i oparcie wyroku nie na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, lecz na wybranych fragmentach ustalonego stanu faktycznego, w sposób sprzeczny z obowiązkiem dochodzenia prawdy, w sposób niespełniający wymogu rozważenia wszystkich dowodów w ich całokształcie i we wzajemnym powiązaniu.

Obrońca oskarżonego wniósł o dopuszczenie dowodu z nagrań znajdujących się na dołączonej do apelacji płycie CD oraz stenogramów na okoliczność, że oskarżony został pomówiony o udział w inkryminowanych czynach przezP. G.iŁ. P., z którym pozostawał w konflikcie w związku z szarpaniną jaka rozegrała się pomiędzy nimi 2 tygodnie wcześniej na moście wS.Dolnej.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę powyższego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, że oskarżony popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn w sposób przyjęty przez Sąd I instancji na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.iart. 427 § l k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającą z orzeczenia kary l roku i 6 miesięcy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3 oraz grzywny w liczbie 80 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł mimo, że w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki skutkujące łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego, które to uchybienie Sądu I instancji jest wynikiem nie rozważenia i faktycznego pominięcia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jawi się jako oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia zawartych w niej wniosków.
Kontrolna analiza przedmiotowej sprawy wraz z pisemnym uzasadnieniem wyroku prowadzi do wniosku, że sposób procedowania Sądu I instancji był prawidłowy. Przeprowadzone zostały wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy zgromadził kompletny i rzetelny materiał dowodowy, który poddał kompleksowej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza w żaden sposób nie może być uznana za jednostronną czy też nielogiczną. Nie budzi także jakichkolwiek zastrzeżeń ocena prawo – karna działania oskarżonego, która poparta został wnikliwą analizą. Ustalenia faktyczne odzwierciedlone zostały, w sposób jak najbardziej prawidłowy, w kwalifikacji czynów przypisanych oskarżonemu.
Sąd Rejonowy wskazał precyzyjnie w uzasadnieniu orzeczenia w oparciu o jakie dowody ustalony został stan faktyczny oraz z jakich przyczyn i w jakiej części poszczególne dowody uznane zostały za wiarygodne a innym tego przymiotu odmówiono.
Podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią jedynie ogólnikową, gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i w żadnym razie nie dają podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Apelacja obrońcy oskarżonego opiera się na nieuzasadnionym twierdzeniu, iż oskarżony został pomówiony. Mimo, iż poparta jest bogatym orzecznictwem w żaden sposób nie wskazuje merytorycznych argumentów na poparcie forsowanej tezy. Stanowi ona jedynie wyraz jednostronnego odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego bez uwzględnienia kompleksowej oceny dowodów we wzajemnych korelacjach.
W pełni zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. P. (1)w zakresie w jakim wskazywał on, iż został pomówiony przezP. G.iŁ. P., z którym to miał pozostawać w konflikcie oraz w zakresie w jakim twierdził, iż jego sprawstwo było niemożliwe albowiem od 31 marca 2010r. przebywał on za granicą. Przedstawiana przez oskarżonego linia obrony, jak trafnie wykazano, nie znalazła potwierdzenia w prawidłowo uznanym za wiarygodny materiale dowodowym.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miała ocena wyjaśnień oraz zeznań jakie składaliŁ. P.orazP. G.. Na tym tle Sąd Rejonowy dokonał gruntownej analizy, która wykazała jak ewoluowały relacje w/w osób w zależności od ich sytuacji procesowej i etapu postępowania.
W pełni trafna jest ocena wyjaśnieńŁ. P.iP. G.jakie złożyli oni w toczących się przeciwko nim postępowaniach. Słusznie dokonując oceny tych wyjaśnień Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż relacjeŁ. P.iP. G.wzajemnie się uzupełniały ale i korespondowały z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami w postaci zeznańD. S. (1),G. G.,M. G.,J. G.,W. S.,D. S. (2)iS. K.oraz protokołów oględzin, kopii umów sprzedaży czy też informacji ze szpitala wO.. W oparciu o zeznania świadków Sąd Rejonowy w sposób jednoznaczny ustalił, iż pomiędzy oskarżonymP. P. (1)aŁ. P.iP. G.nie było jakiegokolwiek konfliktu, który rzutowałby na ocenę wyjaśnień składanych przezŁ. P.orazP. G..
Wnikliwa analiza zgromadzonych dowodów, przede wszystkim zeznańD. S. (1)orazW. S., pozwoliła także Sądowi Rejonowemu na precyzyjne ustalenie daty czynów popełnionych przez oskarżonego, a tym samym wykluczenie podawanego przez niego alibi związanego z jego wyjazdem za granicę, który to rzeczywiście miał miejsce ale już po dokonaniu przypisanych mu przestępstw.
Sąd Okręgowy zgodził się także z oceną, że zeznania jakie złożyliŁ. P.iP. G.w toku postępowania przeciwko oskarżonemuP. P. (1)na przymiot prawdziwości nie zasługują. Analiza zeznań wskazanych świadków pozwoliła na wychwycenie ich nieudolności i kłamliwości. W sposób szczegółowy Sąd Rejonowy przedstawił brak logiki twierdzeń podawanych przez świadków, ich sprzeczność wzajemną ale i sprzeczność w stosunku do pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego. Wykazane zostały przez Sąd Rejonowy istotne różnice w zeznaniach świadków i wyjaśnianych oskarżonego odnoszące się do czasu kiedy miało dojść do konfliktu pomiędzy oskarżonymP. P. (1)aŁ. P., miejsca konfliktu, oraz jego okoliczności, które to w żaden sposób nie pozwalały na stwierdzenie wiarygodności podawanych tez o konflikcie, który miałby stanowić podstawę do pomówienia oskarżonegoP. P. (1).
Trafne jest także spostrzeżenie Sądu Rejonowego na temat momentu w jakim doszło do zmiany w treści relacjiŁ. P.orazP. G..M.nastąpiło to już po ich skazaniu za czyny, w których współdziałali z oskarżonymP. P. (1). Sytuacja taka w kontekście poczynionych ustaleń o braku pomiędzyŁ. P.aP. P. (1)jakiegokolwiek konfliktu pozwala w sposób uzasadniony wnioskować, iż taką postawą chcieli przejąć odpowiedzialność i w ten sposób pomóc oskarżonemu. Znamienne jest, iż właśnie po ich skazaniu nie mieli oni już nic do stracenie w przeciwieństwie do sytuacji, kiedy przeciwko nim jeszcze toczyło się postępowanie.
Sprzeczność z zasadami logiki depozycji oskarżonegoP. P. (1)i zeznającego jako świadekŁ. P.wykazana został także na tle ich twierdzeń co do czasu zakończenia rzekomego konfliktu, co miało nastąpić najwcześniej w listopadzie 2011r. a więc, co słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, dopiero po złożeniu przezŁ. P.oczyszczających oskarżonego zeznań. Bezpodstawne jest więc twierdzenie skarżącego, iżŁ. P.pomówił oskarżonegoP. P. (1)z uwagi na rzekomy konflikt skoro, miałoby dojść do sytuacji, że jeszcze w trakcie jego trwania złożył zeznania oczyszczające go.
Ewidentny brak logiki wykazał także Sąd Rejonowy w zakresie okoliczności podawanych przezP. G.jakoby czerpał on wiedzę na temat zdarzeń będących przedmiotem osądu jedynie z relacjiŁ. P.. Proste porównanie dat w jakich rzekomo miały zostać przedstawianeP. G.relacje przezŁ. P.nie pozwala uznać za wiarygodne zeznańP. G., albowiem gdyby rzeczywiście opierał się tylko na informacjach przekazywanych przezŁ. P., nie podtrzymywałby on swoich wyjaśnień składanych na rozprawie w marcu 2011r. albowiem miał on najpóźniej w styczniu 2011r. otrzymać odP.informację, z której wynikałoby, że nie uczestniczył w dokonanych czynachP. P. (1).
W zeznaniach jakie składaliP. G.orazŁ. P., jak wykazał Sąd Rejonowy, ewidentnie brak jest jednolitości i spójności, a to zdecydowanie nie pozwala uznać je za wiarygodne.
Trafnie Sąd Rejonowy wskazał także na brak wiarygodności świadkaK. A., w zakresie twierdzeń o konflikcieP. P. (1)iŁ. P.oraz odnośnie rozmów świadka zŁ. P.iP. G.na temat okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem osądu. ZeznaniaK. A.były, jak zasadnie wykazano, niekonsekwentne, a nadto sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nawet zeznaniamiP. G.iŁ. P., które starał się świadek wesprzeć.
Podnieść należy, iż Sąd Okręgowy uzupełnił przewód sądowy poprzez przeprowadzenie dowodu z nagrań zabezpieczonych na płycie CD załączonej do apelacji (wraz ze „stenogramami”). Dowód ten jednak nic nie wnosi i w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość analizy dokonanej przez Sąd Rejonowy. Nawet jeżeli przyjąć, iż na nagraniu zarejestrowano rozmowy oskarżonego ze świadkiemŁ. P., to zauważyć należy, iż świadek znajduje się najprawdopodobniej pod silnym wpływem alkoholu lub innego środka – bełkotliwa mowa, niewyraźna artykulacja etc., a oskarżony stara się lub nawet sugeruje świadkowi treść wypowiedzi. Niemniej jednak, co należy podkreślić, treść nagranych rozmów stanowi realizację tej samej linii obrony oskarżonego jaka zaprezentowana została w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, a która to w sposób ewidentny została obalona w oparciu o obiektywną i logiczną analizę, która nie wykazuje błędów i została w pełni zaakceptowana przez Sąd odwoławczy.
Bezsprzecznie stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd taki jest bowiem możliwy tylko w przypadku naruszenia przez Sądart. 7 kpki dokonaniu oceny dowodów sprzecznie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, bądź też wówczas, gdy Sąd czynił ustalenia faktyczne w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Żadna z tych sytuacji nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 kpk, albowiem jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13.11.2008r., II AKa 176/03, Prokuratura i Prawo 2009/5/37). Kompletnie pozbawione podstaw jest także stanowisko skarżącego odnośnie naruszenia zasady in dubio pro reo. Nie można zapominać, iż zasad ta ma zastosowanie tylko w przypadku nie dających się usunąć, w drodze swobodnej oceny i logicznego rozumowania, wątpliwości, a nie jak zdaje się chciałby skarżący, w momencie pojawienia się wątpliwości bez dokonania kompleksowej oceny zgromadzonych dowodów we wzajemnym odniesieniu. Na gruncie niniejszej sprawy nie było konieczne stosowanie zasady wyrażonej wart. 5 § 2 kpk, albowiem prawidłowa ocena dowodów nie pozostawiała żadnych wątpliwości jakie należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego.
Sąd Okręgowy w pełni zgodził się także z wymiarem kary orzeczonej wobec oskarżonegoP. P. (1). Trafnie jako wysoki ustalony został stopień winy oskarżonego oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów mu przypisanych. Przy ustalaniu stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego prawidłowo Sąd Rejonowy kierował się przesłankami jakie miały wpływ na tą ocenę.
W sposób adekwatny orzeczona kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego oraz stopień jego winy. W sposób prawidłowy uwzględnione zostały dyrektywy wymiaru kary. Żadna z okoliczności rzutujących na wymiar kary nie została pominięta, niedoceniona bądź przeceniona.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz kara grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 złotych każda, zapewni realizację celów zapobiegawczych i wychowawczych zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i generalnej. Orzeczona kara grzywny prawidłowo zaakcentuje realną dolegliwość represji karnej.
Potwierdzić należy także zasadność warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Słusznie orzekając o tym środku probacyjnym Sąd Rejonowy wskazał na dotychczasową niekaralność podsądnego, która daje podstawę do formułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. Uwzględniony został przy tym także wiek oskarżonego, który jest osobą młodą i nie zdemoralizowaną. Odpowiednio długi, 3 letni, okres próby, pozwoli na skuteczne zweryfikowanie realizacji celów kary.
W pełni zasadnie zgodnie z obowiązującymi przepisami orzeczono wobec oskarżonego dozór kurator, który przyczyni się do wychowawczego oddziaływania kary.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkiart. 456 kpkzaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpk.

SSO A. Babilon – Domagała SSO K. Senator SSO K. Sajtyna