Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 152/13
Data wyroku: 2013-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzenna Roleder
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 3 k.k.
Teza: bez tezy

Sygn. akt III K 152/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku III Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSO Marzenna Roleder
Protokolant:  Justyna Szmurło
przy udziale Prokuratora  Andrzeja Purymskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 roku, 8 października 2013 roku sprawy:

Z. C.-synaJ.iW.z domuK.,urodzonego (...)wM.

P. L.-synaE.iL.z domuG.,urodzonego (...)wB.

oskarżonych o to, że:

I
w nocy z 31 marca na 1 kwietnia 2013 r. wW.naulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaJ. B.w ten sposób, że zadawali uderzenia rękoma i kopali go po całym ciele, a ponadtoZ. C.zadawał uderzenia drewnianą pałką po całym ciele, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci krwiaków okularowych obu oczu, mnogich stłuczeń tkanek miękkich twarzy, rozdarcia przedsionka jamy ustnej, dwupasmowych podbiegnięć krwawych w powłokach tułowia, obustronnych komunikujących się ze złamaniami żeber V- IX i IX-XII po stronie prawej i IX-XII po stronie lewej ze stłuczeniami płuc i rozdarciami opłucnej współistniejące z odmą prawostronną oraz stłuczeniem przepony po stronie prawej, w wyniku czegoJ. B.poniósł śmierć,

tj. o przestępstwo zart. 158 § 3 k.k.

aP. L.ponadto, o to, że:

II
w dniu 31 marca 2013 roku około godziny 19:00 w ruchu lądowym na trasieB.-W., kierował samochodem osobowym markiB. (...)onr rej (...)będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając od 0,61 do 1,51 promila alkoholu we krwi,

tj. o przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.

1
oskarżonychZ. C.iP. L.uznaje za winnych popełnienia czynu zpunktu Ii za to na mocy 158§3kkskazuje ich i wymierza im kary:Z. C.- 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, zaśP. L.- karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 46§1kkorzeka na rzecz pokrzywdzonegoR. B.od oskarżonegoZ. C.kwotę(...)(dziesięciu tysięcy) złotych, zaś od oskarżonegoP. L.kwotę 5000 (pięciu tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

3
oskarżonegoP. L.uznaje za winnego popełnienia czynu zpunktu IIi za to na mocyart. 178a §1 kkskazuje go i wymierza mu karę 5(pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na mocyart.42§2 kkorzeka wobec oskarżonegoP. L.zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4(czterech) lat;

5
na mocyart. 85kk,86§1 kkorzeka wobec oskarżonegoP. L.karę łączną 5 (pięciu) lat i 2(dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

6
na mocyart. 63§1 kkna poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuP. L.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1.04.2013 roku do dnia 8.10.2013 roku;

7
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.kwotę 1020 (jednego tysiąca dwudziestu) złotych i 23% podatku VAT tytułem kosztów sprawowanej obrony z urzędu oskarżonegoZ. C.;

8
zwalnia oskarżonychZ. C.iP. L.od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt III K 152/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Od 2010 rokuJ. B.zamieszkiwał samotnie w należącym do niego mieszkaniu położonym wB.przyul. (...). Jego znajomą, z którą utrzymywał regularne kontakty towarzyskie byłaL. L. (1).
W dniu 31 marca 2013 rokuL. L. (1)spędzała Święta Wielkanocne z dziećmi i konkubentemM. T. (1)w swoim mieszkaniu. Około godziny 10.00 rano do mieszkaniaL. L. (1)przyszedł równieżJ. B., który był wcześniej zaproszony. W trakcie śniadania spożywano także alkohol w postaci whisky, który przyniósł ze sobąJ. B.. Po pewnym czasie do mieszkania około godziny 17.00 przybyłZ. C., któregoL. L. (1)telefonicznie zaprosiła do siebie. Chwilę przed przyjściem nowego gościa, przeciwny zapraszaniu kolejnych osóbM. T. (2)opuścił mieszkanie i pojechał do domu swojej matki.
Z. C.przywiózł ze sobą 0,5 litra wódki, którą spożywał zP. L.iJ. B.. Wieczorem zgromadzone osoby postanowiły pojechać na działki wW., do domku letniskowego zajmowanego przezZ. C.. Pojechali należącym faktycznie doL. L. (1)samochodem osobowym markiB. (...)onr rej. (...). Za kierownicą pojazdu usiadłP. L., który w chwili kierowania pojazdem miał stężenie alkoholu we krwi w granicach od 0,61 do 1,51 promila. Spod bloku przyulicy (...)dojechał w okolice ogródków działkowych przyulicy (...), gdzie w piętrowym domku oznaczonym nr(...)zamieszkiwałZ. C.. Tam rozpalili kominek i dalej biesiadowali, jedząc i spożywając alkohol.
Po pewnym czasieJ. B.na chwilę wyszedł z domku. Po powrocie przekazałL. L. (1)jej portfel podkreślając, iż z niewiadomych przyczyn znalazł się on u niego w kieszeni.L. L. (1)stwierdziła, iż brakuje w nim jednego banknotu 10- złotowego i zapytałaJ. B.czy to on zabrał te pieniądze. W związku z tym, że mężczyzna nie odpowiadał do rozmowy włączył sięZ. C.. Krzycząc naJ. B.domagał się odpowiedzi na zadane przezL. L. (1)pytanie.J. B.przestraszył się, po czym wyjął z kieszeni zaginiony banknot i oddał go właścicielce. Kobieta spoliczkowałaJ. B.oraz odebrała mu użyczony mu przez nią wcześniej aparat telefoniczny, wyjmując wcześniej znajdująca się w nim i należącą do niego kartę SIM, kazała mu również opuścić domek. Przed wyjściemJ. B.Z. C.wymierzył stojącemu już w korytarzu kilka ciosów pięścią w twarz, w wyniku czego zaatakowany upadł i zgubił okulary, doznał rozcięcia lewego łuku brwiowego. W tym czasieP. L.wyrzucił na śnieg butyJ. B.i próbował go kopnąć, ale sam pośliznął się na terakocie.
Po takim „pożegnaniu”J. B.wyszedł z domku. W pewnym momencieZ. C.zauważył brak swojego telefonu komórkowego, który leżał na kominku. Mężczyzna zdenerwował się, był przekonany, że telefon ten został skradziony również przezJ. B., jak portfelL. L. (1).Z. C.zapowiadając, że tego nie daruje, przebrał się założył krótkie spodenki i bluzę z kapturem. Zabrał stojące przy kominku drewniane polano i powiedział, że dorwieJ. B.. Wyszedł z nimP. L..J. B.dogonili . Pierwszy doJ. B.podbiegłP. L., który od razu uderzył go pięścią w policzek. Po zadaniu ciosuP. L.spytał mężczyznę, czy zabrał on telefon należący doZ. C..J. B.zaprzeczył, ale po przeszukaniu go okazało się, iż w kieszeni kurtki miał poszukiwany telefon.
Po tymP. L.ponownie uderzyłJ. B.pięścią w twarz, aZ. C.wziął zamach i uderzył mężczyznę drewnianym kijem w ramię. Po kilku ciosach zadanych przezZ. C.drewnianą pałką,J. B.upadł na ziemię. ZarównoP. L., jak iZ. C.uderzali zaatakowanego rękoma oraz kopali go po całym ciele- głowie, tułowiu, kończynach, aZ. C.dodatkowo zadawałJ. B.ciosy drewnianą pałką. Pomimo krzyków i próśb bitego mężczyzny, napastnicy nie przestawali wymierzać mu ciosów. Po pewnym czasie, gdyJ. B.przestał się ruszać,Z. C.zdjął mu spodnie i buty, jeszcze kilka razy go uderzając kijem. Potem pozostawili go leżącego na śniegu i wrócili do domku na działce. Następnego dnia do domku przybyli funkcjonariusze Policji. Kiedy policjanci poprosili o pokazanie im samochodu należącego do przebywających w domku osób,Z. C.spalił w kominku drewniane narzędzie, którym zadawał ciosyJ. B..
W wyniku opisanego wyżej zdarzenia uJ. B.stwierdzono obrażenia w postaci: obustronnych krwiaków okularowych współistniejących z wylewami krwawymi i wybroczynami krwawymi w spojówkach obu oczu, rany tłuczone w okolicy bieguna skroniowego łuku brwiowego prawego, w okolicy czołowej lewej, na tylnej powierzchni lewej małżowiny usznej, w czerwieniu wargi górnej, rany tłuczone przedsionka jamy ustnej zlokalizowane w błonie śluzowej wargi górnej i dolnej ze stłuczeniami otaczających tkanek miękkich, podbiegnięcia krwawe w obrębie powłok nosa, małżowiny usznej lewej, wybroczyny krwawe w skórze prawego policzka, stłuczenia powłok miękkich głowy na powierzchni wewnętrznej w rejonie czołowym lewym, czołowo- ciemieniowym lewym, komunikujące się ze stłuczeniem mięśni skroniowego lewego, ogniskowe wynaczynienie krwi do przestrzeni podpajęczynówkowej na wysokości sklepienia mózgu. Ponadto stwierdzono obecność urazu klatki piersiowej na jaki złożyły się liczne dwupasmowe i smugowate podbiegnięcia krwawe w powłokach, obszary wybroczyn krwawych, stłuczenia mięśni tylnej powierzchni tułowia obustronnie, złamania żeber lewych IX-XII po stronie lewej i V-XII po stronie prawej, z dwumiejscowym złamaniem żeber X, XI, XII w obszarach tylnobocznych współistniejących z rozdarciami opłucnej ściennej, odma opłucnowa prawostronna, stłuczenie miąższu obu płuc, podbiegnięcie krwawe przepony prawej w rejonie kąta przeponowo- żebrowego, stłuczenie tkanek miękkich w rejonie trzustki, mnogie podbiegnięcia krwawe w skórze dłoni oraz dwupasmowe podbiegnięcie krwawe na tylnej powierzchni lewego uda i prawego pośladka.
Stwierdzone urazy klatki piersiowej, na które złożyły masywne stłuczenia mięśni klatki piersiowej, złamania żeber, odma, stłuczenia płuc i przepony skutkowały niewydolnością oddechową, a w rezultacie zgonemJ. B..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujący materiał dowodowy: częściowe wyjaśnienia oskarżonegoZ. C.(k. 100-101, 121-122, 139, 346, 406v-407), częściowe wyjaśnieniaP. L.(k. 94-98, 126-127, 146, 342-343, 407v), zeznania świadkaJ. G. (1)(k. 409-409v), zeznania świadkaM. T. (2)(k. 206, 409v-410), zeznania świadkaM. T. (3)(428v), zeznania świadkaA. L.(k. 261), protokoły oględzin (k. 9-16, 17-24, 29-49, 58-59, 63-64, 88-89, 104-105, 109-113, 114-118, 128-134, 185-192, 252-258), protokół użycia alkometru (k. 86-87), protokół przeszukania (k. 55-57), protokoły zatrzymania rzeczy (k. 65-67, 77-79, 91-92), protokół sekcji zwłok wraz z opinią oraz dokumentacją fotograficzną oraz uzupełniającą opinią z zakresu badań histopatologicznych (k. 217-224, 234-243, 308-309), opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 303-304).
OskarżonyZ. C.w trakcie całego prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, acz zaprzeczał, by w trakcie biciaJ. B.używał do tego jakiegokolwiek narzędzia(k.101).
W toku kolejnego przesłuchaniaZ. C.podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia i wyjaśnił, że biłJ. B.rękoma i kopał go, nie używając przy tym żadnego narzędzia, nie spalił również w kominku żadnego trzonka od siekiery. Odpowiadając na pytania wyjaśnił, iż pobicia dokonał wspólnie zP. L., który również uderzał pokrzywdzonego po twarzy i kopał go- mocniej nawet niż on sam. Opisał, że od pierwszego jego uderzenia z pięści w twarz napadnięty się przewrócił, potem „ jeszcze dostał kilka razy z kopniaka w żebra, w głowę raczej nie. W głowę był bity tylko z pięści”(k.121). ZdaniemC.toL.nie zwracał uwagi w jaka cześć ciałaJ. B.kopie. Oskarżony zapewnił, że nie chciał „narobić szkód dla człowieka”, tym bardziej nie chciał go zabić, ale dać mu nauczkę za kradzież telefonu znajomemu.Z. C.zaprzeczył, by zdjął mu buty i spodnie. Opisał, że jak odchodzili od pobitego to był on przytomny (k. 120-122).
Złożone wyjaśnienia oskarżony podtrzymał również w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania (k. 139). W trakcie postępowania jurysdykcyjnegoZ. C.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (k. 406v).
OskarżonyP. L.przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przesłuchany po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym opisał, żeZ. C.najpierw uderzył dwa czy trzy razyJ. B.pięścią w twarz już w korytarzu domku, na skutek czego uderzony się przewrócił. Widząc to oskarżony także chciał kopnąć leżącegoB., ale poślizgnął się i przewrócił się w tym korytarzu. Po chwili wyrzucił butyJ. B.na zewnątrz domu i ten poszedł sobie. Podał, ze po chwili gdyZ. C.nie mógł znaleźć swego telefonu komórkowego, to podejrzewając, że toJ. B.go zabrał zaczął się przebierać :założył krótkie spodenki, bluzę z kapturem i zapowiedział, ze dorwę go i mu nie podaruje. Zabrał ze sobą stojący przy kominku trzonek od siekiery i oskarżonyC.poszedł z nim. Kiedy odnaleźli przyJ. B.telefonC.toL.uderzyłJ. B.pięścią w twarz, aZ.– zamachnął się i uderzał go trzymanym kijem, co kontynuował, nawet jak bity upadł na ziemię. Według opisu oskarżonegoL.podczas biciaC.powiedział, że on winę za to, co się stanie bierze na siebie. Zarzucał leżącemu, że ukradł mu telefon, w którym miał zdjęcie swego syna. Na koniec, według relacji tego oskarżonego,C.zdjął buty i spodnie, nie reagując na krzyki rozbieranego i wołania o pomoc, po czym jeszcze rozebranego uderzał kijem. Przestał gdy pokrzywdzony już się nie ruszał i się nie odzywał. Gdy wrócili do domu toC.po relacji, że zbiliB.i zostawili bez spodni wyjaśnił, że jak napadnięty zamarznie to pójdzie do dom.P. L.wskazał, że następnego ranka po wizycie funkcjonariuszy PolicjiZ. C.spalił w kominku drewniany kij, którym wcześniej zadawał uderzeniaJ. B.(k. 94-99). Przyznał, iż w dniu zdarzenia w godzinach od godziny 10 rano do godziny 19.00, jeszcze przed pobiciemJ. B., spożywał alkohol zJ. B.0,7 litra lub litrową whisky oraz z nim i zeZ. C.pół litra wódki, po czym w takim stanie kierował samochodem markiB. (...)w drodze do domkuZ. C.wN..
W trakcie kolejnego przesłuchania oskarżonyP. L.wyjaśnił, iż uderzył pokrzywdzonego dwa- cztery razy z pięści, nie kopał go, a pokrzywdzony wtedy stał. Potem toJ. B.zaczął uderzać kijemZ. C., a kiedy pokrzywdzony upadł toZ. C.nakazałP. L.odsunąć się i wówczas bił leżącegoJ. B.kijem po całym ciele.Z. C.nie reagował na kierowane do niego prośby pokrzywdzonego o zaprzestanie bicia. Po zdjęciu butów i spodni pokrzywdzonemu, dostał on cios kijem w tył głowy, który spowodował, że przestał się ruszać i ucichł. (k. 126-127).
W trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony podtrzymał swoje wyjaśnienia podkreślając ponownie, że zadał pokrzywdzonemu jedynie cztery ciosy ręką (k. 146).
Podczas ostatniego przesłuchania w śledztwie oskarżony podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia (k. 343), a podczas rozprawy przed Sądem przyznał się do popełnienia obu czynów i odmówił składania wyjaśnień.

Sąd zważył, co następuje:

Sąd zasadniczo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych odnośnie okoliczności samego zdarzenia przestępczego, jak i okoliczności im towarzyszących. Analizując je nie sposób jednak pominąć widocznych po stronie obydwu oskarżonych działań, by zminimalizować grożącą im odpowiedzialność karną polegającą na umniejszaniu spowodowanego przez każdego z nich zagrożenia dla zdrowia i życia bitegoJ. B..
Co do niepodważalności używania przezZ. C.narzędzia w postaci drewnianego polana czy trzonka od siekiery to wskazać należy, że w tym zakresie jego wyjaśnienia stoją w sprzeczności z wyjaśnieniamiP. L., który już od pierwszego przesłuchania w śledztwie wskazywał na fakt bowiem używania przez współoskarżonego tak opisywanego przedmiotu, dodatkowo uzupełniając, że następnego dnia, po wizycie Policji, został on zniszczony przez spalenie w kominku (k. 97v-98v).
Dodatkowo za prawdziwością wyjaśnieńP. L.w tej kwestii przemawiają inne dowody.
ŚwiadekA. L.- małoletnia siostra oskarżonegoP. L.zeznała szczerze, że nie była naocznym świadkiem zdarzeń rozgrywających się na parterze domu, ani tym bardziej nie widziała pobicia pokrzywdzonego. Świadek opisała, że w domu były kijki do palenia w kominku i był tam również patyk od siekiery, na który wkłada się siekierę. Ten kijek, według świadka, zabrał panZ., kiedy wychodził z altanki z jej bratem. Według jej relacji po powrocie do domku oskarżonyC.schował to narzędzie do szafki, a później, po wyjściu policjantów spalił je (k. 261).
Z uwagi na wiek świadka Sąd przesłuchał ją w obecności psychologa, który po przesłuchaniu wydał opinię dotyczącą możliwości postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń przezA. L.(k.264-268). W wydanej opinii biegły podał, iż potencjalne możliwości umysłowe przesłuchiwanej umożliwiają jej odtwarzanie zdarzeń zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Badająca opiniowała, że wypowiedzi opiniowanej nie są skutkiem konfabulacji, ani też treści pseudologicznych, ale powtarza ona w części treści zasłyszane. Podkreśliła dodatkowo, że z uwagi na fakt, że świadek jest rodzoną siostrąP. L.może zachodzić u niej świadoma tendencja do zatajania okoliczności obciążających brata.
Opinia biegłego, zdaniem Sądu, jest jasna, sprzeczna i fachowa i jako taka nie była w żaden sposób kwestionowana przez strony postępowania.
W ocenie Sądu zeznania świadkaA. L.polegają na prawdzie, bowiem akurat tej okoliczności z drewnianym przedmiotem nie mogła usłyszeć od brata, gdyż został on zatrzymany równocześnie z drugim oskarżonym w godzinach przedpołudniowych kolejnego dnia po zdarzeniu, zatem nie było czasu i sposobności, by w takim gronie obmyślać i uzgadniać linię obronyP. L., jednocześnie obciążającąZ. C..
Przeprowadzone oględziny altanki i znajdującego się tam kominka pozwoliły na zabezpieczenie resztek spopielonych kawałków drewna (k. 129, 134), które oczywiście nie mogą być dowodem samodzielnym i przesądzającym o fakcie spalenia przedmiotu użytego do popełnienia przestępstwa, ale w połączeniu z innymi dowodami osobowymi układają się w logiczna i zamkniętą całość.
Jednocześnie istniał jeszcze jeden niepodważalny, obiektywny dowód na tę okoliczność. Okazały się nim zeznania świadkaJ. G. (2)- osoby wynajmującej domek na działceZ. C.. Świadek ten opisał, żeZ. C.miał w domku jakiś trzonek, przypominający przecięty na pół kij bejsbolowy, który stał przy drzwiach wewnętrznych w domu. Mówił świadkowi, że używa go do odganiania bezpańskich psów, ale i dla ochrony przed złodziejami, którzy kradną na działkach. Po zdarzeniu świadek zeznał, że nie odnalazł tego kija (k. 409v).
Zeznania tego świadka, w ocenie Sądu, polegają na prawdzie, bowiem nie ma on żadnego interesu, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron.
Ostatecznie fakt używania drewnianej pałki podczas pobicia przesądziła treść opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej. W wyniku przeprowadzonych oględzin ciała pokrzywdzonego oraz sekcji zwłok u pokrzywdzonego stwierdzono obrażenia w postaci: obustronnych krwiaków okularowych współistniejących z wylewami krwawymi i wybroczynami krwawymi w spojówkach obu oczu, rany tłuczone w okolicy bieguna skroniowego łuku brwiowego prawego, w okolicy czołowej lewej, na tylnej powierzchni lewej małżowiny usznej, w czerwieniu wargi górnej, rany tłuczone przedsionka jamy ustnej zlokalizowane w błonie śluzowej wargi górnej i dolnej ze stłuczeniami otaczających tkanek miękkich, podbiegnięcia krwawe w obrębie powłok nosa, małżowiny usznej lewej, wybroczyny krwawe w skórze prawego policzka, stłuczenia powłok miękkich głowy na powierzchni wewnętrznej w rejonie czołowym lewym, czołowo- ciemieniowym lewym, komunikujące się ze stłuczeniem mięśni skroniowego lewego, ogniskowe wynaczynienie krwi do przestrzeni podpajęczynówkowej na wysokości sklepienia mózgu. Ponadto stwierdzono obecność urazu klatki piersiowej na jaki złożyły się liczne dwupasmowe i smugowate podbiegnięcia krwawe w powłokach, obszary wybroczyn krwawych, stłuczenia mięśni tylnej powierzchni tułowia obustronnie, złamania żeber lewych IX-XII po stronie lewej i V-XII po stronie prawej, z dwumiejscowym złamaniem żeber X, XI, XII w obszarach tylnobocznych współistniejących z rozdarciami opłucnej ściennej, odma opłucnowa prawostronna, stłuczenie miąższu obu płuc, podbiegnięcie krwawe przepony prawej w rejonie kąta przeponowo- żebrowego, stłuczenie tkanek miękkich w rejonie trzustki, mnogie podbiegnięcia krwawe w skórze dłoni oraz dwupasmowe podbiegnięcie krwawe na tylnej powierzchni lewego uda i prawego pośladka. Biegli wskazali, że powyższe zmiany urazowe powstały od licznych urazów zadanych narzędziami twardymi, tępymi, tępokrawędzistymi w głowę, tułów i kończyny górne. W ocenie Sądu podany mechanizm powstania wymienionych wyżej urazów uprawdopodabnia wersjęP. L.o biciu pokrzywdzonego pięściami i kopaniu obutymi nogami przez dwóch sprawców. Dodatkowo biegła zaopiniowała, że charakterystyczne dwupasmowe podbiegnięcia krwawe powstały od urazów zadawanych narzędziami twardymi, podługowatymi, jakim mógł byćtrzonek od siekiery, kij, listwa(k.243), co utwierdza w przekonaniu, że wyjaśnieniaP. L.nie są powodowane chęcią obrony własnej osoby w procesie.
W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości, iż w czasie zdarzeniaJ. B.został częściowo rozebrany. Wskazują na to nie tylko wyniki oględzin ciała i miejsca znalezienia zwłok, ale również zeznania świadkaM. T. (3), który znalazł zwłoki pokrzywdzonego i opisał, że znaleziony przez niego mężczyzna był bez butów, było widać jego brzuch, miał bowiem rozpięte lub ściągnięte spodnie (k. 428v), co znowu zadaje kłam wyjaśnieniom złożonym przezZ. C., który temu faktowi zaprzeczył, pomimo opisania go przez drugiego oskarżonego. Trudno sobie wyobrazić, by na terenie pustych jeszcze, zaśnieżonych ogródków działkowych ktoś spacerujący nocą natknął się na leżącego pobitego i z niewiadomych powodów zsunął mu spodnie, zdjął buty, nie zabierając ich, dodatkowo przesuwając go o 100 metrów, jak nieskutecznie próbował wskazywać na swoja obronę właśnieZ. C.(k.122), którego te okoliczności dodatkowo obciążały.
ŚwiadekR. B.zeznając na okoliczność zgłoszonego roszczenia o zadośćuczynienie wskazał, że on i jego brat byli emocjonalnie związani z ojcem, chociaż mieli zez sobą zatargi. Świadek nie akceptował związku ojca z paniąL., jego brat – miał do ojca pretensje o pieniądze. Pomimo tego świadek spotykał się z ojcem zwykle raz w miesiącu (J. B.przychodził do domu syna raz na dwa miesiące), częściej do niego dzwonił, a jego śmierć pozbawiła jego syna jedynego dziadka, jakiego miał. Opisał, że czasami pomagał ojcu finansowo, był schorowany, ale nie wymagał codziennej opieki. Przyznał, ze ojciec nadużywał alkoholu, ale nie był po nim agresywny. Świadek podał, że sam zorganizował pogrzeb ojca, a z uwagi na zadłużenie ojca spadku po nie przejmie(k.407v-408).
Zeznania świadkaM. T. (2),I. C.iM. S.niczego istotnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy nie wniosły.
Ostatecznie opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej nie tylko pozwoliła dopasować mechanizm powstania urazów do konkretnych zachowań wskazywanych przezP. L.i ustalenia, że w trakcie bójki używano drewnianego narzędzia w postaci kołka czy trzonka, ale także wywieść bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy śmierciąJ. B.a zadanymi mu licznymi urazami.
Po przeprowadzeniu badań histopatologicznych biegli w opinii uzupełniającej wykluczyli zjawiska chorobowe oraz ewentualne oziębienie jako mogące mieć wpływ na śmieć pokrzywdzonego. Zdecydowanie wskazali, że śmierćJ. B.wynikała z urazu klatki piersiowej w postaci: masywnego stłuczenia mięśni klatki piersiowej, złamania żeber, odmy, stłuczenia płuc i przepony, który skutkował niewydolnością oddechową (k. 309).
Powyższa opinia jest pełna i zrozumiała i jako nie budząca żadnych wątpliwości stron procesu stała się podstawą do czynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu, w zakresie udowodnienia drugiego z zarzuconychP. L.czynów brak jest jakichkolwiek wątpliwości.
W trakcie całego prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnegoP. L.konsekwentnie przyznawał się do popełnienia przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Już w toku pierwszego przesłuchania podkreślił, iż w dniu 31 marca 2013 roku spożywał alkohol, a następnie kierował samochodem osobowym markiB. (...)- przejechał z miejsca swojego zamieszkania na teren ogródków działkowych wW.(k. 96-98), nie kwestionował tych okoliczności również w trakcie kolejnych przesłuchań (k. 342-343, 407). Fakt spożywania przezP. L.alkoholu potwierdził również świadekM. T. (2), wskazując, że podczas jego obecności w mieszkaniuL. L. (1)oskarżony wypił dwa kieliszki wódki, nie więcej.
Wskazać należy, że świadek ten wyszedł z mieszkania naulicy (...)na długo przed godziną 19.00, nie mógł więc zaobserwować, ile alkoholu wypił w rzeczywistości oskarżony, zanim wsiadł do samochodu swojej matki. Przy tym sam oskarżony wskazał, że po przyjściuZ. C.(a więc po wyjściuM. T. (2)) ponownie spożywał alkohol, tym razem przyniesiony przez nowo przybyłego gościaZ. C..
Badanie oskarżonegoP. L.przy pomocy alkomatu, przeprowadzone w dniu 1 kwietnia 2013 roku o godzinie 14.05 wykazało brak alkoholu w powietrzu wydychanym przez w/w. Jednak z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 303-304) wynikało, iż stężenie alkoholu we krwiP. L.w chwili kierowania samochodem( w dniu 31 marca 2013 roku około godziny 19-stej) mogło wynosić od 0,61 ‰ do 1,51 ‰. Zatem nawet przyjmując najkorzystniejszą wartość dla oskarżonego (gdy jednej pewnej wartości ustalić nie sposób) stan oskarżonego wskazywał, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości określonym wart. 115 § 16 kk.
W wydanej opinii biegły podkreślił, iż wyliczenia należy traktować jedynie jako orientacyjne, bowiem oparte zostały na założeniach teoretycznych.
W ocenie Sądu nie budzi jednak wątpliwości, iż przedmiotowa opinia odpowiada wszelkim wymogom procesu karnego. Dane znajdujące się w aktach sprawy były na tyle szczegółowe, iż pozwoliły biegłemu dokonać wyliczeń stężenia alkoholu we krwi oskarżonego, czego zainteresowany w żaden sposób nie negował tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i rozprawy.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że zarówno sprawstwo, jak i wina obu oskarżonych nie budzą wątpliwości i działaniem swym dopuścili się oni popełnienia przestępstwa zart. 158 § 3 k.k.oraz zart. 178a § 1 k.k.(P. L.).
Omawiając kwalifikacje prawną przypisanego oskarżonym przestępstwa wskazać należy, że występek zart. 158 § 3 k.k.jest przestępstwem umyślnym, kwalifikowanym przez nieumyślne następstwa. Oznacza to, iż oskarżeni bijącJ. B.mogli przewidzieć następstwo swojego wspólnego działania w postaci wyrządzenia mu nie tylko ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, ale skutku najcięższego- spowodowania śmierci. Przecież ciężko pobili kopiąc po całym ciele, nie omijając głowy leżącego człowieka i postawili go w półrozebranego na mrozie w odludnym miejscu. Nie ustalono, który konkretnie z oskarżonych zadał tego rodzaju ciosy, które doprowadziły do śmierci pokrzywdzonego, stąd przyjęcie do obydwu bijących wspólnego działania w pobiciu kwalifikowanym przez nieumyślne następstwo.
Sąd miał oczywiście na uwadze, iż w trakcie zdarzenia jedynieZ. C.posługiwał się narzędziem w postaci drewnianej pałki, co nie zmienia jednak świadomościP. L.dotyczącej możliwości wystąpienia najtragiczniejszego skutku.P. L.w pełni zdawał sobie sprawę, obejmował świadomością to, iż współoskarżony używał drewnianej pałki, a tego rodzaju zachowania nie sposób uznać za ekscesZ. C..P. L.już wychodząc z domu razem zeZ. C.widział, że drugi oskarżony bierze ze sobą drewniane narzędzie, którego zamierza użyć, wobec tego, który zabrał jego własność.
Drugi czyn przypisanyP. L.należało zakwalifikować zart. 178a § 1 k.k., bowiem ustalono, że oskarżony w dniu 31 marca 2013 roku kierował samochodem osobowym markiB. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości, a zawartość alkoholu w jego krwi wynosiła co najmniej 0,61 ‰.
Wymierzając oskarżonym kary w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 wyroku Sąd uznał za zasadne je zróżnicować, mając szczególnie na względzie różną aktywność i rolę poszczególnych sprawców. Decyzję o pobiciu pokrzywdzonego podjąłZ. C., który oskarżałJ. B.o kradzież telefonu, już wcześniej uderzając go w progu domu w twarz za kradzież portfelaL. T.ten oskarżony z premedytacją zaplanował brutalne pobicie starszego od siebie mężczyzny, bowiem nie tylko zaopatrzył się w twarde narzędzie, ale nawet przebrał się czy to w celu zapewnienia sobie nieskrępowanych ruchów czy niepobrudzenia się przy zadawaniu ciosów, aż po częściowe rozebranie pobitego, by go upokorzyć, zademonstrować swoją przewagę lub wyrządzić mu więcej cierpień, tym razem od zimna. Również zachowanie oskarżonego po zdarzeniu wskazuje na brak jakiejkolwiek skruchy czy wyrzutów sumienia-Z. C.po powrocie do domku śmiał się, pił alkohol, niczym się nie przejmował. Nie reagował również na prośbyL. L. (1), która chciała by sprawdzić czy z pokrzywdzonym wszystko jest w porządku.
OskarżonyZ. C.to sprawca wielokrotnie wchodzący w kolizje z prawem, a więc niepoprawny i zdemoralizowany. Pomimo zapadłych w stosunku do niego w przeszłości wyroków skazujących w żaden sposób nie zmienił on swojego zachowania. Co więcej jego demoralizacja w dalszym stopniu postępowała- należy bowiem podkreślić, iż początkowo swoją działalność przestępczą kierował przeciwko mieniu, by w przedmiotowej sprawie zaatakować to, co najbardziej jest przez prawo karne chronione – zdrowie i życie innej osoby. Wobec jego osoby nie sposób doszukać się okoliczności łagodzących. W związku z tym jedynie długoletnia izolacja jest w stanie uchronić społeczeństwo przed tym oskarżonym, a wymierzona kara stanowi sprawiedliwą reakcję na popełnione przez niego przestępstwo o wysokim stopniu społecznej szkodliwości i nieodwracalnym skutku.
Wymierzając karę oskarżonemuP. L.Sąd miał na uwadze, że oskarżony ten posiada status młodocianego w rozumieniuart. 115 § 10 k.k, która to okoliczność stosownie do treściart. 54 § 1 k.k.nakazywała Sądowi przy wymierzaniu mu kar kierowanie się szczególnie celami wychowawczymi, acz nie oznacza to, by te względy zdominowały konieczność surowego ukarania sprawcy za wyrządzone poważne przestępstwo, w którym życie stracił inny człowiek, który oskarżonemuP. L.w niczym nie zawinił.P. L.to osoba młoda, karana wcześniej jedynie za występek zart.178a §1 kk, która przyznała się do winy i złożyła szczere wyjaśnienia stanowiące podstawę ustaleń faktycznych. Zatem wymierzona kara 5 lat pozbawienia wolności acz surowa, to pozostaje adekwatna do stopnia zawinienia tego sprawcy i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. W takim wymiarze spełni zarówno cele prewencyjne wobec samego sprawcy, jak i ogółu społeczeństwa, w szczególności wobec młodych ludzi na „własną rękę” chcącym ukarać innych za szkodę im wyrządzoną (kradzież portfelaL. L. (1), kradzież komórkiZ. C.).
Wymierzając karę 5 miesięcy pozbawienia za czyn zart. 178a § 1 k.k.Sąd miał na uwadze okoliczności tego czynu: odległość na jakiej poruszał się oskarżony, jazdę z wieloma pasażerami znającymi jego stan nietrzeźwości, stan stwierdzonej nietrzeźwości.
Kara łączna wymierzona zostałaP. L.w oparciu o zasadę asperacji- z uwagi na bliski związek czasowy pomiędzy czynami, ale nie przedmiotowy- czyn zart. 158 § 3 k.k.jest skierowany przeciwko zdrowiu i życiu, natomiast czyn zart. 178a § 1 k.k.- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
Na mocyart. 42 § 2 k.k., w związku ze skazaniemP. L.za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionego w stanie nietrzeźwości Sąd wymierzył w/w obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, uwzględniając stopień stanu nietrzeźwości i stworzenie potencjalnego zagrożenia w ruchu drogowym, uprzednie niedawne ukaranie za tego samego rodzaju przestępstwo.
W oparciu oart. 46 § 1 k.k.Sąd zasądził odZ. C.na rzecz pokrzywdzonegoR. B.kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdą. Kwota 5.000 zł została natomiast zasądzona z tego samego tytułu odP. L.. Sąd uznając, że zobowiązanie solidarne do naprawienia szkody, o co wnosił oskarżyciel posiłkowy, nie odpowiada istocie środka karnego zobowiązał do naprawienia wyrządzonej krzywdy każdego ze sprawców indywidualnie.
Jednocześnie Sąd uznał, że żądana kwota 40000 złotych tytułem zadośćuczynienia jest żądaniem wygórowanym i nieuzasadnionym.
Sąd nie neguje istniejących związków rodzinnych pomiędzy oskarżycielem posiłkowym a zmarłym w sprawie, acz musi podnieść, że z postępowania dowodowego jawi się ich obraz odmiennie niż opisywał toR. B..M. T. (2),P. L.wskazali, żeJ. B.pozostawał w ciężkiej sytuacji materialnej, czuł się samotny, co potwierdza się w fakcie, że świata wielkanocne spędzał z sąsiadami, osobami obcymi, a nie z najbliższą rodziną, w tym z synem i wnukiem. Poza tym styl życiaJ. B.: długi, nadużywanie alkoholu, kontakty zL. L. (1)budził niechęć u jego synaR. B., stąd ich kontaktów nie sposób nazwać szczególnie bliskimi. To z kolei przekłada się na stwierdzenie, że ból i strata w związku ze śmierciąJ. B.występuje, acz nie powinna być kompensowana taką kwotą, jakiej zażądałR. B.. Oczywiście truizmem byłoby wykazywanie, że wyrządzoną krzywdę da się matematycznie wyliczyć i w związku z tym obliczyć jej kwotową rekompensatę. Przyznane zadośćuczynienie jest zdaniem Sądu odpowiednie.
Wskazać przy tym należy, że orzeczenie powyższe w procesie karnym nie zamyka pokrzywdzonemu drogi do dalszego procesu cywilnego, jeżeli uzna on, ze wszystkie jego roszczenia nie zostały przez Sąd karny uwzględnione.
Zgodnie zart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary zaliczonoP. L.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 1 kwietnia 2013 roku do dnia 8 października 2013 roku.
O kosztach nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu orzeczono w oparciu o§ 14 ust. 1 pkt 2, § 14 ust. 2 pkt 5, § 16 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treśćart. 624 § 1 k.p.k., uznając, że ich uiszczenie przez oskarżonych byłoby dla nich nadmiernie uciążliwe, w związku z wymierzeniem długoletnich kar pozbawienia wolności.