Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 157/12
Data wyroku: 2013-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Słowa kluczowe: Dokumenty, Bezprawność Czynu
Podstawa prawna: art.17§1 p.2 kpk i art.424§1kpk oraz art.15§1kk w zw. z art.272 kk w zw. z art.12 kk
Teza: w POLSKIM SYSTEMIE PRAWA ISTNIEJE LUKA PRAWNA POWODUJĄCA BRAK PENALIZACJI ZACHOWAŃ POLEGJĄCYCH NA PRYJĘCIU FAKTYCZNYM DO SWEJ RODZINY DZIECKA CELEM WYCHOWANIA GO JAK WŁASNEGO W ZAMIAN ZA GRATYFIKACJĘ FINANSOWĄ

Sygn. akt III K 157/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 marca 2013 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSO Mariusz Kurowski
Ławnicy: Irena Rybak
Lech Dworakowski
Protokolant: Marta Karolina Karp

w obecności prokuratora: Joanny Dąbrowskiej

po rozpoznaniu dnia 12, 14, 20. i 25 03. 2013 r. sprawy:

1
K. M.,ur. (...)wT., córkiA.iZ.z d.G.

2
M. S.,ur. (...)wB., synaB.iB.z d.D.

oskarżonych o to, że: I.od lipca 2011 r. do 01.02.2012 r. wB.,W.iS., działając wspólnie i w porozumieniu, dopuścili się handlu dzieckiem oraz usiłowali wyłudzić poświadczenie nieprawdy w dokumencie „Pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka” wystawionego przezS. P. Z. O. Z.wS.w ten sposób, że nakłonili znajdujących się w krytycznym położeniu obywateliR.S. C.iI. C., do sprzedania im oczekiwanego przez nich dziecka, w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka poniżając tym samym jego godność, przekazując w zamian środki finansowe w wysokości nie mniejszej niż 1200 zł na pokrycie kosztów noclegów, wyżywienia i utrzymania do czasu rozwiązania ciążyS. C.oraz oferując pieniądze w kwocie 20.000 zł i samochód osobowy markiA.nr rej. (...), o wartości nie mniejszej niż 3000 zł, co do którego w dniu 31.01.2012 r.M.podpisał zS. C.umowę kupna sprzedaży, i jednocześnie nakłoniliS. C., aby w trakcie pobytu w OddzialeG.-P.Sp. ZOZ wS.zataiła znajomość języka polskiego oraz swoją tożsamość, co umożliwiło jej podanie do dokumentacji szpitala nieprawdziwych danych osobowychS. C.jakoK. M.oraz wskazanie wbrew prawdzie, że ojcem dziecka jestM.S. M., w celu podstępnego wprowadzenia w błąd personelu szpitala i wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w Pisemnym zgłoszeniu urodzenia dziecka wystawianym przez szpital, iż matką biologiczną dziecka jestK. M., co miało posłużyć do uzyskania aktu urodzenia dziecka w dniu(...)r. przez w/w, przy czym do sprzedania dziecka i przekazania goK. M.iM.S. M.oraz wyłudzenia poświadczającego nieprawdę pisemnego zgłoszenia urodzenia przez nią dziecka nie doszło z uwagi na interwencję policji,
to jest o czyn zart. 189 a  § 1 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.

II.w bliżej nieustalonych dniach w sierpniu 2011 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłanialiB. C.- obywatelkęR.do sprzedania oczekiwanego przez nią dziecka, w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej kwocie, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę ze stronyB. C.,
to jest o czyn zart. 189 a § 1 k.k.

III.W bliżej nieustalonych dniach w listopadzie 2011 r. wW.iB., działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłanialiT.B.iV.B. C. (1)- obywateliR.do sprzedania swego dziewięcio miesięcznego synaD., w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka, poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej wysokości i samochódA.,nr rej. (...)o wartości nie mniejszej niż 3000 zł, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę i ucieczkę zB.T.B.iV.B. C. (1).
to jest o czyn zart. 189 a § 1 k.k.

a nadtoK. M.o to, że:

IV.W dniu(...)r. wB.dopuściła się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłaniałaS. W.- obywatelkę RP do sprzedania oczekiwanego przez nią dziecka, w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka, poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej kwocie, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę ze stronyS. W.,
to jest o czyn zart. 189a § 1 k.k.

orazM.S. M.o to, że:

V. N.dnia w okresie od(...)r. do(...)r. wB., działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, w celu użycia za autentyczną, podrobił polisę(...) S.A.o numerze(...), w ten sposób, że zeskanował dokument autentyczny po wcześniejszym usunięciu z jego treści pierwotnych elementów personalizacyjnych, a następnie wydrukował blankiet polisy na drukarce komputerowej po czym przekazał innej osobie, która naniosła na druk pismem ręcznym daneM.M.i samochodu markiA.o numerze VIN(...)oraz termin obowiązywania ubezpieczenia od(...)do(...)r.,
to jest o czyn zart. 270 § 1 k.k.

I. OskarżonychK. M.iM.S. M.w ramach zarzucanego im czynu I – go uznaje za winnych tego, że w okresie od dnia(...)r. do dnia(...)r. wS., działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema innymi ustalonymi, osobami – kobietą i mężczyzną, czynem ciągłym ze z góry powziętym zamiarem wyłudzenia poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego – pracownikaU. S. C.wS., poświadczenia nieprawdy w Akcie Urodzenia, iż matką dziecka jestK. M., którego matką była w rzeczywistości ww. ustalona kobieta, a które to dziecko urodziło się w dniu(...)r. w SP ZOZ wS., usiłowali uzyskać poświadczenie nieprawdy w dokumencieo nazwie P. (...)Dziecka, iż jego matką jestK. M., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd upoważnionego do jego wystawienia personelu ww. szpitala w osobach położnychB. S.iH. J., w ten sposób, iż działając w ramach uzgodnionego planuM.S. M.iK. M.nakłonili ww. ustaloną kobietę, by podczas związanego z porodem jej pobytu w szpitalu zataiła znajomość języka polskiego, po czymM.S. M.wpierw w dniu(...)r., a następnie po jej powrocie w dniu(...)r. zawiózł ją za wiedzą i zgodą na takie działanie ww. ustalonego mężczyzny – ojca dziecka, do SP ZOZ wS., zaś przebywająca razem z nią w tym szpitalu w dniach(...)r. a następnie w dniach(...)r. –(...)r. rzekomo tłumacząca rozmowy pomiędzy personelem szpitalnym a rodzącą ww. ustaloną kobietąK. M.podała swe dane osobowe w dokumentacji lekarskiej, w tym doP. Z. U. D.będącego podstawą wystawieniaA. U., przy czym zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na interwencję Policji to jest czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oboje ich skazuje, zaś na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.wymierza im kary po 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności.
II. OskarżonychK. M.iM.S. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanych im czynów II – go i III –go.
III. OskarżonąK. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu IV – go.
IV. OskarżonegoM.S. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu V-go i za to na podstawieart. 270 § 1 k.k.skazuje go i wymierza karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
V. Na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM.S. M.łączną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
VI. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza obojgu oskarżonym na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata.
VII. Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzeka od obojga oskarżonych grzywny w wysokości po 140 (sto czterdzieści) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.
VIII. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza obojgu oskarżonym na poczet orzeczonych grzywien okresy rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 10 kwietnia 2012 r. uznając, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny i uznaje je za uiszczone w całości.
IX. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. O.tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 1.697,40 (jeden tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt siedem 40/100) złotych, w tym podatek VAT w kwocie 317,40 (trzystu siedemnastu 40/100) złotych.
X. Kosztami procesu w częściach uniewinniających obciąża Skarb Państwa.
XI. Zasądza od obojga oskarżonych opłaty na rzecz Skarbu Państwa w kwotach po 320 (trzysta dwadzieścia) złotych oraz zwalnia ich od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt III K 157/12
Uzasadnienie:

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
K. M.iM.S. M.zamieszkujący wB.obywatele polscy romskiej narodowości byli połączeni węzłem małżeńskim, lecz wyłącznie w romskiej tradycji. To zaś nie miało odniesienia na ich oficjalny status cywilny. Konkubenci ci przez kilka lat bezskutecznie starali się o dziecko, jednakże problemy zdrowotne obojga uniemożliwiały im powiększenie rodziny. W lipcu 2011 roku poznali oniI. C.iS. C.– pochodzące zR.małżeństwo także romskiej narodowości, które będąc już w Polsce pozostawiło w szpitalach dwoje nowonarodzonych dzieci.K. M.iM.S. M.bardzo pragnęli mieć dziecko. Dlatego też zaproponowali ww., iż mogą przyjąć i wychować jedno z pozostawionych w szpitalu potomków. To jednakże okazało się niemożliwe ponieważ w obu wypadkach zostały wszczęte adopcyjne procedury. W czasieS. C.była w IV miesiącu ciąży. Dlatego teżK. M.iM.S. M.zaproponowali małżeństwuC., by po rozwiązaniu oddali im nowonarodzone dziecka w zamian proponując im 20.000 złotych i samochódA., na którą to propozycję wspomniane małżeństwo wyraziło zgodę.
W trakcie spotkań zS. C.iI. C.,K. M.iM.S. M.poznali ponadto inne osoby narodowości romskiej, znajomych i członków rodziny wyżej wymienionych-B. C.,T.B.(nazywaną takżeC.C.) iV.B. C. (1)oraz ich synaD., a nadtoS. W.i jej mężaC.T.C..K. M.iM.S. M.propozycje „odkupienia” dzieci skierowali również doB. C.oraz doT.B.iV.B. C. (1), oferując w zamian rekompensatę w postaci pieniędzy i samochodu.K. M.zaproponowała powyższe równieżS. W.na początkowym etapie jej ciąży.
K. M.iM.S. M.kilkukrotnie spotkali się zS.iI. C., częstokroć kupowali im wyżywienie, a nadto przez czas trwania ciąży utrzymywali częste kontakty telefoniczne. Natomiast na 2 tygodnie przed rozwiązaniem ciąży opłacili im noclegi i zamieszkali razem z nimi wOśrodku (...)wW., a następnie od 25.01.2012 r. wZajeździe (...)w miejscowościK.kołoS.. W tym czasieK. M.,M.S. M.,S. C.iI. C.uzgodnili, iż na poród ww. kobieta pojedzie razem zM.S. M.orazK. M., a jej mąż zostanie w hotelu. Ciężarna kobieta zgodnie ze wspólnymi ustaleniami miała zataić przed personelem szpitala znajomość języka polskiego, zaśK. M.podać za nią do dokumentacji szpitalnej swoje dane personalne zamiast rzeczywistych danych matki noworodka, aby to ona widniała w nich jako matka dziecka. Powyższe działania miały umożliwić wyżej wymienionym uzyskanie dokumentu w postaciP. Z. U.Dziecka, na podstawie którego wystawiany jest akt urodzenia, z danymiK. M., a nieS. C..
W dniu 23 stycznia 2012 rokuS. C.poczuła skurcze przedporodowe. Z tego względuM.S. M.wraz ze swą żoną zawiózł ją doS. P. Z. O. Z.wS.. W szpitalu, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniamiK. M.położnejB. S., wypełniającej dokumentację medyczną pacjentki, podając się za siostrę rodzącej, podyktowała wszystkie swoje dane osobowe.M. S.przedstawiał się z kolei jako mążS. C.. W trakcie pobytu w szpitalu skurcze ustąpiły, w związku z czym pacjentkę w dniu 25 stycznia 2012 roku w stanie ogólnym dobrym wypisano ze szpitala.
Faktycznie poród rozpoczął się w dniu 30 stycznia 2012 roku. Wówczas ponownie do tego samego co wcześniej ZOZ –uM.S. M.wraz zK. M.przywiózł ww. ciężarną kobietę. Powtórzyła się również sytuacja z poprzedniego pobytu w szpitalu.K. M.i tym razem podając się za siostręS. C.podyktowała do dokumentacji lekarskiej swoje dane personalne, jako dane ciężarnej kobiety. Celem potwierdzenia danych osobowych, przekazała personelowi medycznemu Kartę Informacyjną MieszkańcaB.- osoby bezrobotnej i zaświadczenieP. U. P.wB.z dnia 26.08.2011 r., oba wystawione na jej osobę. W dniu 30 stycznia 2012 roku o godzinie 21.55S. C.urodziła syna. Na podstawie oświadczeńK. M.położne – wpierwB. S.a następnieH. J.wypełniały dokumentację medyczną, w tymP. Z. U. D., które, jak wspomniano, po wypisaniu ze szpitala, stanowi podstawę wystawienia przezU. S. C.aktu urodzenia.K. M.cały czas towarzyszyłaS. C., udzielała za nią wszelkich odpowiedzi i tłumaczyła dla niej polecenia personelu mimo, że ta posługiwała się w wystarczającym stopniu językiem polskim.
Nietypowe zachowanie osób towarzyszących rodzącej (większe zainteresowanie rzekomego ojca dziecka jej siostrą, niż rodzącą, większa radość towarzyszącej siostry z narodzin dziecka niż samej rodzącej) oraz brak możliwości weryfikacji danych osobowych pacjentki na podstawie dokumentu ze zdjęciem przed wypisem ze szpitala w dniu 1.02.2012 r. skłoniło personel szpitala do zawiadomienia policji. Przybyli na miejsce funkcjonariusze ustalili, iż matka dziecka faktycznie nazywa sięS. C., zaś kobieta podająca się za jej siostrę toK. M., a mężczyzna, który miał być ojcem dziecka toM.S. M.- konkubentK. M..
W tej sytuacji nie doszło do wydania uprzednio sporządzonegoP. Z. U. D.z danymiK. M.. Sporządzono nowy tego rodzaju dokument z danymiS. C., który przekazano jej w dniu wypisu ze szpitala.
PonadtoM.S. M.w dniu 11 stycznia 2012 roku zakupił od mieszkańcaS.R. D.samochód osobowy markiA.onr rej. (...)i numerze nadwozia(...). W dniu umowy sprzedający przekazał kupującemu dowód rejestracyjny pojazdu i kartę pojazdu. W tym też dniuR. D.zakupił odM.S. M.samochód markiM.. W kolejnych dniach ww. mężczyzna próbował kontaktować się zM.S. M.celem wyjaśnienia wad fizycznych pojazduM.stwierdzonych przez nabywcę podczas próby jego użytkowania oraz celem przekazania mu polisy OC na autoA., którą w dacie zawierania umowy zapomniał mu przekazać. Jednakże kontakt zM.S. M.okazał się wówczas niemożliwy.M. S.celem uzupełnienia braku obowiązkowego ubezpieczenia OC zeskanował dokument autentyczny - polisę(...) S.A.o numerze(...), wystawiony w oryginale na nazwiskoM. B.i autoO., a następnie usunął z niego dane właściciela pojazdu i dane identyfikacyjne pojazdu. Tak przygotowany dokument wydrukował i przekazał nieustalonej osobie, celem wypełnienia, która to osoba, w puste miejsca wpisała jego dane osobowe oraz dane nabytego samochodu.
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w szczególności w oparciu o: częściowo wyjaśnienia oskarżonejK. M.(k.92-93,k.126-127, k.410-418, k.825-827, k.1039, k.1256, k.1148v-1149), częściowe wyjaśnienia oskarżonegoM.S. M.(k.88-89, 121, 424-432, 821-823, 1027v-1028, 1148), częściowe zeznania świadkaS. C.(k. 5-v-9v, 84v-85, 113-114, 140-143, 1476v), częściowe zeznania świadkaI. C.(k. 2v-3v, 143-145, 1476v), częściowe zeznaniaL.G.(k. 320-332v, 1476v), częściowe zeznaniaB. C.(k.337-338, 816-819, 1476v), częściowe zeznaniaV.B. C. (1)(k.339v-340, 806-812, 1476v), częściowe zeznaniaT.B.(k.324v-343v, 812-816, 1476v), częściowe zeznaniaS. W.(k. 81v-83) jak też zeznania świadków:B. S.(k. 12v-15, 1150-1150v),I. H.(k. 16v-17, 1150v),H. J.(k.1164v-1165v, 1481v-1482v),E. C.(k.1161-1162, 1483v),A. L.(k.1159-1160, 1483v),I. C.(k.997-999, 1482v),M. H.(k. 580v-582v, 1149v-1150),M. K.(k. 860v-861v, 1151),B. W.(k.867v-868, 1151-1151v),C. G.(k.569-571v, 1480v-1481v),H. R. (1)(k.1024-1025, 1482v),R. D.(k. 968-970, 1483v) jak też dokumentację SP ZOZ wS.(k. 24-77v, 756-760, 1041-1123, 1124), protokoły zatrzymania rzeczy (k. 101-103, 184-186, 254-260), umowę kupna-sprzedaży samochoduA.naS. C.(k. 112), protokół przeszukania mieszkania przyul. (...)wB.(k. 163-168), protokoły oględzin rzeczy (k. 219-220, k.249, k.583-584,k.642-652v, k.671-k.696, 897-934, 985-986v, 1041-1123), wykazy połączeń telefonicznych ( k.306-307, 317-318, 698, 966-967), notatkę urzędową z analizy bilingów (k. 1108-1009), protokoły oględzin telefonów (k. 586-590, 591-599), dokumentację medyczną dotyczącąK. M.iM.S. M.(k. 353-373, 374-381), informację zC.O.wB.(k. 484) oraz zCentrum (...)(k. 485), umowę kupna-sprzedaży samochodów i polisy ubezpieczeniowej (k. 971-973), historię chorobyS. C.zE.(k. 701), informacje(...) S.A.wraz z wydrukiem dokumentów (k.715-736), informacje(...) S.A.wraz z kopią dokumentacji (k. 789-803), książkę zameldowań zhotelu (...)wK.(k. 864-866), informacje zU. S. C.wS.wraz z odpisem skróconym aktu urodzenia dziecka z dnia 30.01.2012 r. (k.1012-1021), wydruki zdjęć z telefonów (k. 1146, 1148-1152, 1153, 977-984), opinie biegłego z zakresu badania dokumentów (k. 1173-1179, 1181-1193, 1211-1229), polisę ubezpieczeniową wypisaną na nazwiskoM.S. M.(k. 221).
PonadtoM.S. M.iK. M.stanęli pod zarzutem tego, że:
W bliżej nieustalonych dniach w sierpniu 2011 r. wB., działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłanialiB. C.- obywatelkę Rumunii do sprzedania oczekiwanego przez nią dziecka, w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej kwocie, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę ze stronyB. C., to jest o czyn zart. 189 a § 1 k.k.
W bliżej nieustalonych dniach w listopadzie 2011 r. wW.iB., działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłanialiT.B.iV.B. C. (1)- obywateliR.do sprzedania swego dziewięcio miesięcznego synaD., w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka, poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej wysokości i samochódA.,nr rej. (...)o wartości nie mniejszej niż 3000 zł, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę i ucieczkę zB.T.B.iV.B. C. (1), to jest o czyn zart. 189 a § 1 k.k.
K. M.nadto stanęła pod zarzutem tego, że w dniu 26.01.2012 r. wB.dopuściła się handlu dzieckiem w ten sposób, że nakłaniałaS. W.- obywatelkę RP do sprzedania oczekiwanego przez nią dziecka, w celu wykorzystania go jako przedmiot transakcji handlowej do nielegalnego przyjęcia dziecka, poniżając tym samym jego godność, w zamian za pieniądze w nieustalonej bliżej kwocie, przy czym do sprzedania dziecka nie doszło z uwagi na odmowę ze stronyS. W., tj. o czyn zart. 189 a § 1 k.k.

OskarżonyM.S. M.początkowo w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów. Dopiero w końcowej fazie tego etapu procesu karnego przyznał się do czynu I i V i w tym zakresie pozostał konsekwentny przed Sądem.
W pierwszych swych wyjaśnieniach (k. 88-89) stwierdził, iżS. C.była jego konkubiną i była z nim w ciąży, zaśK. M.to jego siostra. Wskazał, iż w trakcie pierwszego pobytu w szpitalu wS.podał zamiast danychS. C.daneK. M.celem uniknięcia płacenia rachunków za nieubezpieczoną matkę swego dziecka. Podczas drugiego pobytu w szpitalu w dniu 30.01.2012 r., po rozmowie z lekarzem i uzyskaniu informacji o obowiązującym prawie polskim odnośnie ubezpieczeń zdrowotnych chciał wycofać się z tego i podać prawdziwe dane, ale nie zrobił tego ze strachu, że powstanie zamieszanie w dokumentacji. Wskazał, iż rolaK. M.polegała jedynie na przekazaniu swoich dokumentów. Oświadczył, iż nie znaS. W., nigdy nie miał z nią żadnego kontaktu. Wyjaśnił, iż umowę kupna-sprzedaży auta naS. C.sporządził z obawy przed Urzędem Skarbowym. Twierdził, iż ubezpieczenie na jego samochódA.wykupił mu i przywiózł stosowny dokument kolegaM. Ż.. Uważał wówczas, iż przekazane mu dokument jest oryginalny.
Słuchany ponownie (k. 120-121) również nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż nie przekazywał żadnych pieniędzyI.iS. C.. Ponownie wskazał, iżK. M.tylko poprosił o podanie swoich danych osobowych zaS. C., żeby uniknąć opłat związanych z pobytem w szpitalu. Podał, iż zS. C.ma ślub cygański. Oświadczył wówczas, iż nie znaS. W.i nie proponował jej kupna dziecka.
Słuchany po raz kolejny wyjaśnił odmiennie niż poprzednio (k. 422-432). Przyznał się bowiem do tego, że chciał „kupić” dziecko odS.iI. C.. Wyjaśnił, iż jego żoną w tradycji romskiej jestK. M., a nie jak twierdził uprzednioS. C.. Z kolei mężaS.-I.poznał, gdy przyszedł wraz ze swą małoletnią córką do ich domu z prośbą o pomoc finansową, której wówczas z żoną mu udzielili. W ciągu kolejnych dniI. C.przychodził do nich, raz z synem, raz z córką. Wówczas wywiązała się między nimi rozmowa o problemachM.S. M.iK. M.z bezpłodnością i sytuacjiI. C.i jego rodziny, o oddaniu do adopcji wcześniej urodzonej dwójki dzieci.I. C.zaproponował im adopcję dziecka oddanego wW., pokazał dokumentację i wówczas oskarżony starał się bezskutecznie dowiedzieć w szpitalu wW.na temat sytuacji prawnej tego dziecka. W momencie, gdy dowiedział się, żeS.jest ponownie w ciąży, opłacili jej wizytę ginekologiczną wE., albowiem z czystej ciekawości chciał wiedzieć, czy to chłopiec, czy dziewczynka. Wówczas uzyskali informację, iż kobieta jest w II bądź III miesiącu ciąży. Po wyjściu zE.ze stronyI.padła propozycja oddania im dziecka w zamian za samochódA.i 20.000 złotych. Z uwagi na to, że bardzo pragnął mieć dziecko, a zK.nie mogli mieć dzieci, podjęli decyzję, że chcą dzieckoS.iI.. Od tej pory utrzymywali kontakty z tym małżeństwem. W momencie, gdyS.źle się poczuła pod koniec ciąży pojechali do szpitala wB., gdzie podali daneS. C.jako matki dziecka iM.M., jako ojca dziecka. Po wyjściu ze szpitala dostali wysoki rachunek za pobyt i w związku z tym postanowili na poród pojechać doS.. Wyjaśniał, iż wraz zK. M.opiekowali sięS.przed porodem, gdy przebywała w hotelach wW.i wS.. Oskarżony w dalszej części ponownie potwierdził podanie do szpitalnej dokumentacji danychK. M.i wolę wycofania się z niniejszego przy drugim pobycie w szpitalu, czego nie uczynił. Wyjaśniał, iż był bardzo szczęśliwy po urodzeniu dziecka. W dniu 31 stycznia 2012 r. napisał umowę kupna-sprzedaży samochoduA.naS., ale fizycznie, ani samochodu, ani pieniędzy w kwocie 20.000 zł im nie przekazał, bo miał uczynić to po wyjściuS.ze szpitala. Wyjaśnił, iż nic mu nie mówią nazwiskaB. C. (2),T.B.iV.B. C. (1).
Podczas kolejnego przesłuchaniaM.S. M.potwierdził wyjaśnienia złożone w dniu 22.03.2012 r. (k. 821-823). Zaprzeczał, jakoby znał którąkolwiek z osób, pozaS.iI. C., wskazaną w zarzutach. Nigdy nie miał kontaktu z chłopcem o imieniuD.. W żadnej z rozmów dotyczących wzięcia dziecka nie uczestniczyli jego rodzice, ani rodziceK. M.. Stwierdził, iż nie był whotelu (...)wW., a jedynie w innym hotelu wW.przed samym porodemS.. Nie woziłI.do kościoła, celem złożenia przysięgi, a jedynie pojechali tam z nudów.
Słuchany w dniu 29.06.2012 r. (k. 1027-1028) podtrzymał treść wcześniejszych depozycji złożonych w prokuraturze, a dodatkowo wyjaśnił, iż zabezpieczona u niego polisa(...)W.nie jest dokumentem autentycznym. Przerobił ją ze starego dokumentu za pomocą laptopa, który zabezpieczyła policja. Wskazał, iż zeskanował swą starą polisę, jaką miał na samochódO.. Wskazał, iż nie on naniósł własnoręczne zapisy na dokumencie, ale nie pamięta, kto to zrobił. Nadto stwierdził, iż uczynił to, bo wiedział, że zakupiony samochód posiadał ubezpieczenie OC. Podkreślił, iż z laptopa korzystał tylko on. Wyjaśnił dodatkowo odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie III, iżC.C.(matkęD.) pierwszy raz zobaczył podczas telekonferencji w sądzie, nigdy nie słyszał, aby ta kobieta była w ich mieszkaniu.
Na rozprawie oskarżonyM.S. M.przyznał się do czynu I i V, zaś do czynu II i III nie przyznał się. Z odczytanych wyjaśnień potwierdził jako prawdziwe wyjaśnienia z k.424-432, k.821-823 oraz k.1027v-1028, wskazując, iż początkowe jego wyjaśnienia z k.88-89 i k.121 nie były prawdziwe poza okolicznością, iż nie znaS. W..
Podobnie oskarżonaK. M.w swych pierwszych wyjaśnieniach (k. 92-93) nie przyznała się do winy. Odnośnie czynu zarzucanego jej w punkcie I wyjaśniła, iż jej rola sprowadzała się do tego, iż dałaS. C.swoją książeczkę osoby bezrobotnej i zaświadczenie, aby nie musiała płacić za poród. Nie wiedziała, że tak nie można, albowiem nigdy nie rodziła dziecka. Uczyniła to na prośbęS. C.. Wyjaśniała, iżS. C.była w związku zM.S. M., jej kuzynem i według jej zapewnień, miał on uznać dziecko. Wyjaśniła, iżI.- brataS., widziała jedynie raz i rozmawiała z nim przez telefon, gdy ciężarna kobieta źle się czuła. Odnośnie czynu IV stwierdziła, iż nie znaS. W..
Słuchana po raz kolejny w postępowaniu przygotowawczym (k. 125-127) podobnie jak poprzednio przedstawiła relacje międzyS.,I.iM.M.. Wyjaśniła, iż nigdy nikomu nie proponowała pieniędzy za dziecko. Na prośbęS.„dała jej” swoje ubezpieczenie tj. pojechała z nią do szpitala i podała swe dane jako rodzącej.M.o nic jej nie prosił.
W dniu 21.03.2012 r.K. M.słuchana po raz kolejny zmieniła treść swych poprzednich depozycji przyznając się częściowo do czynu zarzucanego jej w punkcie I. Wyjaśniła, iżM.S. M.jest jej mężem w tradycji romskiej. Od dłuższego czasu leczą się oboje na niepłodność w różnych ośrodkach diagnostycznych w Polsce. Przeszli nieudaną próbę zapłodnienia in vitro.S. C.uważała za swoją siostrę i z uwagi na fakt, iż ta chciała oddać jej swojego syna nie mogła jej grozić, zastraszać jej. Już wówczas pokochała to dziecko ponad życie i nigdy nie chciała źle dla niego. Wyjaśniła, iżI.poznała, gdy z córkąK.żebrał chodząc po mieszkaniach. Wtedy też zaszedł do nich do domu. Prawdopodobnie podczas drugiej wizyty ww. w ich domu poznała synaR.i żonęS.. Wówczas wywiązała się między nimi rozmowa o ich problemach z płodnością i sytuacji życiowejS.iI.i losie dwójki ich wcześniej urodzonych dzieci, które zostały pozostawione w szpitalach. Po nieudanych próbach uzyskania telefonicznie informacji o ich dziecku pozostawionym wW.S.powiedziała im, że teraz też jest w ciąży i sama powiedziała, że odda to dziecko, bo wie, że będzie miało u niej dobrze. Oskarżona przyznała, że była zS.wE.na badaniu ginekologicznym, ale nie potrafiła wskazać, czy było to w trakcie tej ich rozmowy czy później. Po potwierdzeniu ciąży powiedziała wraz zM.M.S. C.I. C., by nie zostawiali tego dziecka w szpitalu, że do niczego ich nie namawiają, ale po prostu pomogą im. Oskarżona stwierdziła, iż kupowałaby temu dziecku ubranka i kochała jak bratanka. I wtedy małżeństwoC.powiedziało, że oddadzą im to dziecko, jak się urodzi. Następnie, co zaznaczyła, to ze stronyI. C.padła propozycja wypłacenia im pieniędzy, chyba więcej niż 20.000 zł i przekazanie samochodu.K. M.wyjaśniła, iż w tym czasie nie namawiali ww. na oddanie dziecka, a ich kontakty telefoniczne obustronne miały charakter rozmów rodzinnych. Przed porodemS.iI.przyjechali doB.i wtedy pomagali im, wożącS.w razie potrzeby do szpitali. Wskazała, iż w szpitalu wS.dała swoje ubezpieczenie, żeby nie trzeba było płacić za poród. Oskarżona podkreślała, iż nie wiedziała, że to coś złego. Zaznaczyła też, iż nie zabraniałaS.odzywać się po polsku, a jedynie tłumaczyła jej jak ta czegoś nie rozumiała. Opiekowała się nią i na jej prośbę była z nią cały czas, boS.się bała.K. M.nadto oświadczyła, iż nie pamięta, kto dawał dane do karty położniczejS., ale chyba ona. Przyznała wprost, iż to dziecko chciała dla siebie, żeby je wychować. Nie wiedziała, że dziecko trzeba zarejestrować, uświadomił jej to dopiero jej obrońca. Uważała, że jako romskie siostry nie robią nic złego. Odnośnie pozostałych zarzucanych jej czynówK. M.wyjaśniła, iż nie poznała innych osób narodowości romskiej z rodzinyS.iI.. Podkreślała, iż chcieli wychować tylko to jedno dziecko ww. małżeństwa. Wyjaśniła również, iż na komisariacie policji podczas pierwszego przesłuchania kłamała obawiając się, że ona iS.trafią do aresztu, a dziecko zostanie same.
Podczas kolejnego przesłuchania (k. 825-827) potwierdziła swe wyjaśnienia z dnia 21.03.2012 r. Wyjaśniła, iż po tym, jakS.iI.zaproponowali im swoje dziecko, to ona jeszcze poddała się operacji wB.z nadzieją, że to pomoże jej zajść w ciążę. Chcieli tylko pomócS.iI., którzy nie chcieli tego dziecka i chcieli zostawić je w szpitalu. Zaprzeczyła, by kiedykolwiek namawiała inne osoby na oddanie im dziecka. Wskazała też, iż nigdy nie miała kontaktu z chłopcem o imieniuD., ani z innymi osobami z rodzinyI.iS. C..
Brak kontaktu z osobami wymienionymi w zarzutach potwierdziła ponownie w kolejnych wyjaśnieniach w dniu 23.07.2012 r. (k.1039).
Słuchana po raz ostatni w postępowaniu przygotowawczym (k.1256) potwierdziła przyznanie się jedynie do czynu I.
Na rozprawie oskarżona (k.1148v-1149) nadal konsekwentnie przyznawała się jedynie do czynu I, wskazując, iż chciała z mężem wychować synkaS.iI., bo kochała to dziecko. Zaprzeczając popełnieniu pozostałych czynów.

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia oskarżonychK. M.iM.S. M.Sąd uznał za wiarygodne w części, w jakiej przyznawali się do winy odnośnie czynu I orazM.S. M.w zakresie w jakim przyznał się do czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia. Szczegółową w tym zakresie relację oskarżonych przedstawioną na końcowym etapie postępowania przygotowawczego i potwierdzoną w toku postępowania sądowego, jako spójną wzajemnie, a nadto znajdującą odzwierciedlenie w pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodach Sąd uznał za wiarygodną. Oskarżeni w sposób co do zasady zgodny, opisali rozmowy zS.iI. C.na temat oddania im dziecka po porodzie, a nadto nie zaprzeczyli swej obecności w szpitalu i podjętym wówczas działaniom zmierzającym do zgodnego z ich wolą wypełnienia dokumentacji szpitalnej, aby jako matka dziecka w szpitalnej dokumentacji mającej istotne znaczenie prawne widniałaK. M., a nie rzeczywista matka dziecka –S. C..
Co prawda oskarżeni starali się wykazać, iż pomysłodawcami niniejszego byli wyłącznieS.iI., a oni jedynie z troski przed porzuceniem dziecka przez ww. przystali na wszelkie warunki znajomych. Podkreślali, iż swym postępowaniem w SP ZOZ wS.chcieli jedynie pomócS. C.uniknąć płacenia za pobyt w niniejszej placówce, albowiem nie była ona ubezpieczona. W ocenie Sądu, jakkolwiek próba uniknięcia zapłaty rachunków oraz uwzględnienie losów dziecka zapewne istotnie miała miejsce, to jednakże nie było przewodnim motywem działańK. M.iM.S. M.. Zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, iż oskarżeni chcieli być rodzicami dla dzieckaS. C.iI. C.. I to ten cel od początku ich znajomości był jasno sprecyzowany, co potwierdzają ostateczne depozycje oskarżonych. Ponadto zmaterializował się on niewątpliwie w działaniach oskarżonych, którzy już w czasie ciąży objęliS. C.nietypową opieką. Przypadkowa znajomość przerodziła się w udzielanie pomocy finansowej, zawiezienie do gabinetu ginekologicznego, organizowanie i opłacanie noclegów przed rozwiązaniem, zakupem żywności, a nadto uczestniczeniem w porodzie i opiece nad noworodkiem w szpitalu. W tej sytuacji, za logiczne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonych, w zakresie, w jakim wskazywali, iż chcieli dzieckoS.iI. C.wychować jako własne, skoro z uwagi na ich problemy zdrowotne nie mogli zostać rodzicami w naturalny sposób. Z kolei wyjaśnienia oskarżonych w zakresie, w jakim starali się umniejszyć swą odpowiedzialność, analizując je w świetle całokształtu przedstawionego poniżej materiału dowodowego, Sąd ocenił wyłącznie w kategoriach niespójnej linii obrony.
Wyjaśnienia oskarżonych co do zachowań przypisanych im w punkcie I częściowo znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach świadkówS. C.(k.5-9v, k.84v-85,k.113v-114, k.140-143) orazI. C.(k.2-3v,k.143-145). Sąd uznał zeznania wymienionych świadków za wiarygodne jedynie w części. Świadkowie w sposób spójny wzajemnie i zgodny z wyjaśnieniamiK. M.iM.S. M.opisywali podstępne zachowanie oskarżonych w szpitalu wS.. Polegające na towarzyszeniuS. C.w czasie całego pobytu w szpitalu, udzielaniu wszelkich informacji o danych osobowych kobiety rodzącej przez oskarżoną, abyS. C.mogła milczeć, okazywaniu dokumentów mających potwierdzić niniejsze personelowi medycznemu. W tym zakresie Sąd uznał zeznania ww. świadków za wiarygodne. Korelują one bowiem w tej części z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie obiektywnymi dowodami w postaci dokumentacji lekarskiej (k. 24-77, k.756-760, k.1041-1123, k.1124) czy zeznaniami pracowników szpitala omówionymi poniżej.
W czasie pobytu w szpitalu w dniach 23-25.01.2012 r. wszelkie dokumenty, wyniki badańS. C.były opatrzone danymiK. M.. W trakcie kolejnego pobytu również początkowo cała dokumentacja została w całości sporządzona na dane oskarżonej. Dopiero po kontroli policji w dniu 1.02.2012 r. zostały dokonane stosowne poprawki przez pracowników szpitala polegające na przekreśleniu danych oskarżonej i nadpisaniu danych ”S. C.”. Częściowo przez pracownika szpitalaA. L.przepisana Karta Położnicza (k. 1124). Karta informacyjna z pobytu w szpitalu została już sporządzona na daneS. C.. Powyższa dokumentacja jako rzetelne źródło dowodowe stanowi kategoryczne potwierdzenie próby podstępnego uzyskania poświadczenia nieprawdy od personelu szpitala w dokumentach mających znaczenie prawne. Powyższe dowody całkowicie korelują z przedstawionymi poniżej zeznaniami świadków-pracownikóws. B. S.,I. H.,H. J.,E. C.orazA. L..
PołożneH. J.(k.1164v-1165v, k.1481v-1482v) orazB. S.(k. 12v-15, k. 1150-1150v) miały bezpośredni kontakt zS. C.iK. M.podczas obu pobytów w szpitalu (od 23-25.01.2012 r. i 30.01.2012 r. -2.02.2012 r.). Obie w sposób spójny wzajemnie i konsekwentny w toku całego postępowania opisywały aktywną rolęK. M., podającej się za siostrę rodzącej, i milczącą postawę pacjentki sprowadzającą się w zasadzie do kontaktu wzrokowego. Co potwierdziła również położnaI. H.(k. 16v-17, k.1150v) uczestnicząca w drugim okresie poroduS. C.w nocy z 30 na 31.01.2012 r.B. S.bardzo szczegółowo opisała moment wypełniania dokumentacji medycznej, w obu przypadkach dane dyktowałaK. M., zaś podpis pod dokumentami w pierwszym przypadku złożyła oskarżona, zaś w drugim przypadku po podyktowaniu danych przez towarzyszącą osobę podpis złożyła już sama rodząca w formie zygzaka. Powyższe potwierdza analiza dokumentacji (k.35, k.55). Na podstawie podanych danych położne wypełniały też dokument w postaci Pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka (k.59), który następnie miał stanowić podstawę rejestracji dziecka wU. S. C.i podstawę sporządzenia jego aktu urodzenia. Położne w sposób zgodny wzajemnie opisały procedury wypełniania niniejszej dokumentacji oraz wydawania jej matce dziecka.
A. L.(k. 1159-1160, k.1483v) - pielęgniarka oddziałowa naO. P. G.orazE. C.(k. 1161, 1483v) - pielęgniarka oddziałowa naO. N., w SP ZOZ wS.opisały szczegółowo sposób naniesienia poprawek po ujawnieniu prawdziwych danych pacjentki w bieżącej dokumentacji lekarskiej związanej z pobytem matki i dziecka w szpitalu.
Zeznania świadków - pracowników szpitala Sąd uznał za wiarygodne w całości. Są to bowiem osoby obce dla stron, które spotkały się z nimi wyłącznie z powodu wykonywania swej pracy. Zaznaczenia wymaga, iż świadkowie ci w sposób rzetelny i obiektywny przedstawiali zarówno zachowanie pacjentki i towarzyszących jej osób, jak i realizację obowiązków położnych w zakresie wypełniania dokumentacji.
Pozostałe zaś kwestie podnoszone w zeznaniach przez świadkówI. C.iS. C.odnośnie tego, jakoby zostali zmuszeni przez oskarżonych do powyższych działań, bali się oskarżonych i byli przez nich pilnowani Sąd uznał za niewiarygodne, bo sprzeczne z elementarnymi zasadami logicznego rozumowania jak też sprzeczne z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami zgromadzonymi w sprawie.
Już chociażby sama analiza bilingów telefonicznych (k. 1008) potwierdza w tym zakresie końcowe wyjaśnienia oskarżonych, iż były to obustronne uzgodnienia między jedną a drugą parą, przebiegające w miłej atmosferze. Niniejszy dowód przeczy relacjiS.iI. C., iż rzekomo to oskarżeni narzucali się telefonami, a świadkowie częstokroć te połączenia odrzucali. Uznanie za wiarygodnej wersji świadków nie pozwoliłoby logicznie wytłumaczyć ogromnej ilości połączeń przychodzących (w liczbie 203 połączeń i 11 smsów) odI. C.(z numeru(...)) na numer telefonuM.S. M.((...)) oraz między numeramiM.S. M.oraz telefonu o nr(...), któryL.G.wskazywał jako numerS. C..
Ponadto, jako pozytywną należy oceniać relację świadkaL.G.(k. 330-332, k.1476v), który stanowi dla ww. rumuńskiego małżeństwa osobę bliską i miał z nimi bezpośredni kontakt w okresie, gdy rzekomo mieli być zmuszani i nagabywani wbrew swej woli do oddania dziecka przez oskarżonych. Zamieszkiwali oni bowiem razem z nim w miejscowościZ.przez 3 miesiące począwszy od października 2011 r. Znamienne, iż tak rzekomo wystraszone osoby nie powiedziałyby wujowi o zaistniałej sytuacji (ów dowiedział się o woli odkupienia dziecka odI.dopiero, gdy ten zadzwonił do niego już z komisariatu policji), a nadto zachowywały się w takiej sytuacji zupełnie normalnie. Świadek nadto potwierdził obustronne telefony jego kuzynów iM.S. M.w czasie pobytu ww. w miejscowościZ.. Znamienne, iż po tych rozmowach nie zarejestrował zmian w zachowaniachS.iI. C., To zaś, w ocenie Sądu potwierdza brak jakichkolwiek gróźb czy zmuszania w jakikolwiek inny sposób po stronie oskarżonych do oddania potomka. Powyższe logicznie wynika również z faktu, iż zupełnie dobrowolnie wrócili doB.przed samym rozwiązaniem, tłumacząc powyższe wolą urodzenia dziecka w tym mieście. Mając zaś na uwadze, iżS. C.nie opłaciła pobytu w szpitalu za pobyty w czasie poprzednich ciąży (informacja z SP ZOZ(...)J. Ś.wB.-k.477-481) a nadto fakt, iż w miejscowościZ.mieli zapewniony lokal oraz rodzinę, znajomych, zupełnie nielogiczne są powyższe twierdzenia świadków. Nie sposób też racjonalnie wytłumaczyć, w jaki sposób mieli przypadkowo spotkać się po przyjeździe doB.zM.S. M.i to na dworcu po czym skorzystać z jego propozycji odwiezienia ich do wujkaS. C.. Tym bardziej, iż bezpośrednio przed powrotem doB.otrzymali odK. M.iM.S. M.kwotę ok. 220 zł (co potwierdza świadekV.B. C. (1)-k.807).
Krytyce nie mogą oprzeć się twierdzeniaS.iI. C.o pilnowaniu ich osób przez oskarżonych w trakcie ostatnich tygodni przez porodem. Przeczą temu bowiem zeznania postronnych świadków – pracownikówhotelu (...)wK.(gdzieS.iI. C.byli zameldowani od 25.01.2012 r. na 7 dób- książka meldunkowa-k.864-866) kucharza i barmanaC. G.(k.569v-571v, k.1480v-1481v) oraz barmanaM. K.(k. 860v-861v, k.1151), barmanaB. W.((k.867v-868, k.1151-1151v). Te pracownice hotelu w ciągu pobytu ww. gości hotelowych nie zauważyły nic niepokojącego w ich zachowaniu. Z przekazanych przez nie obserwacji wynika, żeS.iI. C.wspólnie z oskarżonymi chodzili na śniadania, rozmawiali,I. C.chodził często sam kupował w barze. Żadna z pracownic nie odniosła wrażenia, by któreś z małżonkówC.było do czegokolwiek przymuszane. W ocenieM. K.wszyscy zachowywali się wręcz jak rodzina. W ocenie Sądu, istotna jest okoliczność, iż w dniu 30 stycznia 2012 r., gdyB. W.meldowała wpokoju nr (...)S. W.iT.C. C.– rodzinę wyżej wymienionych,I. C.wyglądał na szczęśliwego, chwalił się, iż urodziło mu się dziecko.C. G.zwróciła uwagę, iż w dniu 30 stycznia 2012 r. w pokoju ww. było wesoło, głośno, trwała impreza, zaś 31 stycznia 2012 r.I. C.uszczęśliwiony dużo rozmawiał przez telefon. Zeznania pracownic hotelu, osób bezstronnych wobec oskarżonych i świadków, jako spójne wzajemnie i konsekwentne w toku postępowania, Sąd uznał za wiarygodne.
Nic niepokojącego nie zauważyła również pracownicaOśrodku (...)wW., w którymM.M.wynajął pokój od 18 do 25.01.2012 r.-M. H.(k. 580v-582v, k. 1149v-1150). Świadek co prawda potwierdziła stałą obecnośćM.M., ale wskazywała, iż podczas robienia herbaty ciężarna kobieta była sama, rozmawiała z nią i nie zgłaszała jej wówczas żadnych potrzeb. Zeznania świadka w ocenie Sądu zasługują na miano wiarygodnych. Jest to osoba obca, która swobodnie przedstawiła wyłącznie fakty przez siebie zaobserwowane.
Ostatecznie faktu używania gróźb celem zmuszeniaS.iI.do oddania nowonarodzonego dziecka nie potwierdzili również świadkowieV.B. C. (1)(k.806-812) iT.B.(k.812-816), wskazując iż była to dobrowolna decyzjaS.iI., że chcieli oddać dziecko oskarżonym. Zeznając pod przysięgą świadekT.B.wycofała się ze złożonych wcześniej, wskazujących wypowiadanie przez oskarżonego gróźb i straszenie pistoletemI.. Sąd uznał za wiarygodne właśnie końcowe zeznania świadków, jako że korespondują one z pozostałym omówionym powyżej materiałem dowodowym. W świetle tak zgromadzonego materiału skutecznej przeciwwagi nie mogą stanowić zeznania świadkaB. C., która twierdziła, iż słyszała rozmowęI.zM., w której mężczyzna groził jej bratu poderżnięciem gardła. W świetle pozostałych omówionych wyżej dowodów Sąd uznał zeznania w tej części za odosobnione, a tym samym za niewiarygodne. Tym bardziej, iż o takiej sytuacji nie mówili w swych zeznaniach nawet samI.iS. C.. Powyższe doprowadziło do niewątpliwych pewnych ustaleń o działaniu ww. czwórki w ramach dobrowolnego porozumienia.
Analizując zeznaniaT.B.,B. C.,V.B. C. (1), co do zachowań opisanych w punktach II, III i IV aktu oskarżenia Sąd uznał je za wiarygodne, co do tego, iż poznaliM.S. M.iK. M., a nadto oni orazS. W.usłyszeli od nich propozycje „sprzedaży” dziecka wskazane w zarzutach. Świadkowie ci rozpoznali na zdjęciachM.S. M.iK. M., co skutecznie neguje linię obrony oskarżonych, jakoby nigdy nie spotkali i nie poznali nikogo z rodziny, czy z pośród znajomychS.iI. C..
NadtoB. C. (3)w sposób niezwykle konsekwentny przedstawiała wszelkie okoliczności propozycji, jaką usłyszała od oskarżonych. Jej zeznania co do faktu, iż propozycja oddania dziecka, po wykonaniu testu ciążowego, rzeczywiście została wypowiedziana, są spójne z dosyć szczegółową relacjąT.B.. Dostrzegalne niewielkie rozbieżności (m.in. odnośnie tego, czyT.B.słyszała całą rozmowę (jak twierdzi), czy opierała się jedynie na relacjiB.(jak przedstawia to ona sama) Sąd uznał za drugorzędne, tłumacząc je okolicznościami, miejscem zdarzenia (na parkingu przed hotelem), nietypowością sytuacji (wykonywanie testu ciążowego na życzenie osób chwilę wcześniej poznanych) i związane z tym zapewne emocje tych osób. A nadto, podobnie jak przy zeznaniach wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków narodowości romskiej, uwzględnił ich specyficzny styl życia (życie z dnia na dzień, przesiedlanie się z miasta do miasta) oraz niewielki rozwój socjalny, w szczególności zupełny brak wykształcenia, brak umiejętności czytania i pisania w jakimkolwiek języku i związane z powyższym trudności w precyzowaniu przekazywanych informacji, zwłaszcza miejsca i czasu zdarzeń.
Sąd uznał nadto za wiarygodne zeznaniaT.B.orazV.B. C. (1)w zakresie, w jakim relacjonowali oni propozycje odkupienia od nich ich młodszego synaD., który urodził się 18.02.2011 r. - kierowane zarówno w hotelu wW., jak i wB.w mieszkaniu matki oskarżonego. Sam fakt skierowania do nich propozycji potwierdzili w swych zeznaniachS. C.(k.113v-114, k.140-143),I. C.(k.143-144) jak teżS. W.(k.81-83v). Zeznania świadków różnią się co prawda w zakresie szeregu drobnych kwestii. Należy jednakże mieć na uwadze, iż w głównej mierze bazowali oni na relacji zasłyszanej odT.B.iV.B. C. (1), albowiem propozycje były kierowane do nich osobiście.S. W.zaznaczyła, że nawet nie pamiętała, czy słyszała relację od samych zainteresowanych, czy kogoś innego. W tej sytuacji zniekształcenia relacji, bacząc nadto na trudności tych osób z umiejscowieniem faktów w czasie, co niewątpliwie jest typowe dla osób o tak specyficznym stylu życia, jest jak najbardziej możliwe, jednakże nie przekreśla wiarygodności ich relacji, co do samego faktu, iż propozycja taka padła, skoro w tym zakresie wszyscy byli niezwykle konsekwentni. Za obiektywizmemV.B. C. (1)przemawia stanowczo i to, że zeznania świadka jasno wskazują, iż względem niego nie były kierowane przez oskarżonych i ich bliskich żadne groźby pozbawienia życia, bądź uszkodzenia ciała. Powyższe pozwala mniemać, iż świadek nie chciał zrelacjonował najwierniej jak potrafił owo zdarzenie nie ubarwiając go w żaden sposób. Tym bardziej, iż zaistnienie zdarzenia potwierdził świadekL.G.(k. 330v-332v), który rozmawiał zV.B. C. (1)bezpośrednio po ich wyjeździe zB., albowiem spotkał ich na dworcu wO.. W ocenie Sądu, świadek w obiektywny sposób relacjonuje zaobserwowane, bądź usłyszane fakty. Zaznaczenia wymaga, iż nigdy nie spotkał się on z oskarżonymi. Nie miałby zatem powodu, by pomawiać ich o zachowania, o których faktycznie nie miałby wiedzy, chociażby zasłyszanej.V.B. C. (1)rozmawiając ze swym ciotecznym bratem na dworcu wO., bez obecności innych osób, nie miał powodów wskazywać innej, niż rzeczywistej przyczyny wyjazdu zB., a niewątpliwie wówczas opowiedział ogólnie, iż jakiśC.chce mu zabraćD..
Z kolei fakt popełnienia i okoliczności czynu IV najpełniej ujawniają zeznaniaS. W.(k.81v-84v). Świadek ta wskazała rzeczywiste powody, z jakich oskarżonaK. M.przyjechała 26.01.2012 r. do jej mieszkania przyul. (...), a mianowicie po ubraniaS.. W ocenie Sądu, dotychczasowy sposób działaniaK. M.(która kupowała nawet testy ciążowe dlaS.iB. C.) i jej determinacja co do posiadania dzieci, uzasadniają przekonanie, iż świadek mówi prawdę odnośnie skierowania do niej prośby odkupienia dziecka do napotkanej wówczasS. W., bliskiej przecież osoby dlaS. C.(żony rodzonego brataS. C.-C.T.C.). Realności sytuacji nie podważa fakt, iżS. W.miała być wówczas, jak sama twierdzi, w pierwszym miesiącu ciąży, albowiem oskarżona nie pytała, w którym miesiącu ciąży jest bratowaS., a jedynie, czy jest w ciąży (a zatem jej pytanie nie wynikało z widoczności ciąży, a wyłącznie z woli posiadania dziecka). Powyższe potwierdzili ogólnie pośredni świadkowieS. C.(k.143),I. C.(k.144), a nadtoT.B.(k. 342v), aczkolwiek ostatnia z kobiet, bazując wyłącznie na relacjiS.bądźI. C..
Nie budzą zaś w ocenie Sądu wątpliwości ostateczne wyjaśnienia oskarżonegoM.S. M.odnośnie czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia. Początkowa linia obrony oskarżonego, jakoby polisę ubezpieczeniową(...) S.A.nr(...)na samochódA.(k.651, k.221 wykupił i dostarczył mu kolegaM. Ż., została uznana za nielogiczną nie tylko w świetle jego późniejszych depozycji, który ostatecznie przyznał się do popełnienia tegoż czynu szczegółowo opisując sposób jego dokonania, ale nadto w świetle dalszych dowodów weryfikujących niniejsze. Otóż świadekM. Ż.(k.1199-1201, k.1483v) w sposób rzeczowy opisał swe relacje koleżeńskie zM.S. M., a nadto kategorycznie zaprzeczył, aby kiedykolwiek widział niniejszy dokument. Jego relację, jako zgodną z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie Sąd uznał za wiarygodną. Zeznania świadkaR. D.(k.968-970, k.1483v) potwierdzają jedynie fakt zawarcia umowy kupna sprzedaży autaA.z oskarżonym oraz okoliczność, iż wówczas świadek omyłkowo nie przekazał kupującemu polisy OC na niniejsze auto.
Wyjaśnienia oskarżonego odnośnie czynu V korelują z innymi dowodami w postaci protokołu oględzin rzeczy (k. 671-696), zeznaniami świadkaH. R. (2)(k.1024-1025, 1482v), bądź też opiniami biegłego sądowego z zakresu badania dokumentów (k.1173-1179,1181-1193,1211-1229). Na laptopie zabezpieczonym od oskarżonego znaleziono druk przedmiotowej polisy, częściowo wypełniony. Z wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wynika, iż wyłącznie on korzystał z przedmiotowego komputera. Oskarżony opisał szczegółowo sposób swego działania, zasłaniając się jedynie niepamięcią co do danych osoby, która na jego prośbę wypełniła dane personalizacyjne na niewątpliwie przez niego przygotowanym i wydrukowanym dokumencie. ŚwiadekH. R. (2)- agent ubezpieczeniowy, w dniu 28.10.2009 r. wystawiałapolisa o nr (...)na nazwiskoB. M.na samochód markiO.(na druku, którym zmian dokonywał oskarżony), co potwierdziła stanowczo w swych zeznaniach. Porównując treść obecnego dokumentu wskazała rzeczowo, które treści dokumentów zostały zmienione. Zeznania świadka, jako obiektywne Sąd uznał za wiarygodne w całości.
Podobny mechanizm powstania dokumentu polisy przedstawił biegły sądowy z zakresu badania dokumentów. Opinie biegłego jako fachowe i rzeczowe, a nadto wyczerpujące i logiczne, nie budziły wątpliwości przez co zasługiwały na obdarzenie wiarygodnością.
Dokumenty z(...) S.A.z wydrukiem dokumentów (k. 715-736) potwierdzają, iż odnośnie autaA.onr rej. (...), o nr VIN(...)nie została przez(...)sporządzonapolisa o nr (...). co do tego pojazdu wymieniono i przekazanopolisy o numerach: (...).(...)dotyczyły lat 2001-2002. Podobne dane przedstawiłoTowarzystwo (...) S.A.(...)(k. 789-803), przesyłając kserokopie polis OC i(...)zawartych na uprzednią właścicielkę samochoduB. Z.na okresy aż do 21.01.2012 r. (k. 794), która odsprzedała samochódP. P., ten zaś -T. H.(k.974-975), a ten z koleiR. D..
Pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie w osobach:I. M.(k.174-175,k.1483v),Z. C.(k.631-633, k.1483v),M. G.(k.629-630, k.1483v), a także właściciela domu w miejscowościZ.M. S.(k. 333-334, k.1483v) oraz właścicielka mieszkania wG.I. S.(k.335-336, k.1483v) nic istotnego nie wnieśli do sprawy.
ŚwiadekI. C.(k.997-999, k.1482v) lekarz ginekolog z poradniE.wB.nie pamiętała przebiegu wizyty w dniu 18.07.2011 r. ani samej pacjentkiS. C.. W swych zeznaniach jedynie na podstawie okazanej historii choroby pacjentki (k.701) potwierdziła, iż wykonała badanie i stwierdziła wówczas ciążę w III- IV miesiącu.
Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, iż wina oskarżonychK. M.iM.S. M.odnośnie czynu przypisanego im w punkcie I wyroku, a nadto oskarżonemuM.S. M.w punkcie IV wyroku nie budziła wątpliwości,
Oskarżeni w pierwszym wypadku swoim zachowaniem wyczerpali znamiona czynu z art.art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k., nadto mając na uwadze dwukrotność tych zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem wyczerpali dyspozycję przepisuart. 12 k.k.W okresie od dnia 23 stycznia 2012 r. do dnia 1 lutego 2012 r. wS.wspólnie i w porozumieniu zS.iI. C., czynem ciągłym ze z góry powziętym zamiarem wyłudzenia poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego – pracownikaU. S. C.wS., poświadczenia nieprawdy w Akcie Urodzenia, iż matką dziecka jestK. M., którego matką była w rzeczywistościS. C.usiłowali uzyskać poświadczenie nieprawdy w dokumencieo nazwie P. (...)Dziecka, iż jego matką jestK. M.. W tym celu podstępnie wprowadzili w błąd pracownice szpitala w osobach położnychB. S.iH. J., które były osobami uprawnionymi do wystawienia tego rodzaju dokumentu. Podstępne działanie oskarżonych polegało na nakłonieniuS. C.do zatajenia swej znajomość języka polskiego, rzekomego tłumaczeniu wszelkich rozmów pacjentki z personelem szpitalnym oraz podaniu przezK. M.personelowi szpitalnemu do dokumentacji medycznej swych danych osobowych, aby jako matka dziecka widniała w nich właśnie ona. Na podstawie nieprawdziwych danych położne wystawiły dokument -P. Z.U. D., nie mając świadomości, iż istotne dane osobowe matki dziecka są nieprawdziwe. Podkreślenia wymaga, iż ów dokument jest jedyną podstawą w świetleart. 40 ustawy prawo o aktach stanu cywilnegopodstawą wystawienia przez funkcjonariusza publicznego – urzędnikaU. S. C.A. U.. Oskarżeni zatem podstępnymi zabiegami dążyli do wyłudzenia potwierdzenia w ww. dokumencie poprzez podstępne wyłudzenie poświadczenia nieprawdy wP. Z. U.D.od osób upoważnionych do jego wystawienia. Celu zaś nie osiągnęli z uwagi na interwencję policji w dniu 1.02.2012 r., która wkroczyła przed wydaniem im ww.P. Z. U. D.. Przestępstwo zakończyło się zatem w fazie usiłowania skoro żaden z dokumentów, któregoK. M.iM.S. M.starali się uzyskać nie został im przekazany co jest niezbędną okolicznością przyjęcia formy stadialnej dokonania w tym typie czynu zabronionego.
Nie budzi wątpliwości Sądu, iż oskarżeni działali w ramach formy zjawiskowej, jaką jest współsprawstwo. Współsprawstwo jako jedna z postaci sprawstwa oznacza wykonanie czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a to z kolei oznacza zachowanie zgodne z podziałem ról, co sprawia, ze nie każdy ze współsprawców musi osobiście realizować wszystkie znamiona przestępstwa, lecz wystarczy takie jego zachowanie, które łącznie z działaniem innego uczestnika porozumienia zmierza do dokonania przestępstwa. Zdaniem Sądu oboje oskarżeni obejmowali swoim zamiarem urzeczywistnienie wszystkich przedmiotowych znamion czynu zabronionego zart. 272 k.k.W celu uzyskania dokumentu ze wskazaniem w nim, jako matki dziecka oskarżonej,M.S. M.orazK. M.nakłonili wspólnie ciężarną kobietę do milczenia i zatajenia znajomości języka polskiego w trakcie dwukrotnych pobytów w SP ZOZ wS.wpierw w dniu 23 stycznia 2012 r., a następnie w dniu 30 stycznia 2012 r. oraz do tego, iż ww. kobietę do szpitala zawiezieM.S. M., a nie faktyczny ojciec noworodka. RolaK. M.sprowadzała się do podawania swych danych, jako danych rodzącej i w tym celu przebywania z nią w szpitalu i tłumaczenia rozmów z personelem szpitala rzekomo nic nie rozumiejącej i nie mówiącej po polsku rodzącej. W efekcie wspólnie zrealizowali znamiona przypisanego im czynu.
Zachowaniem przypisanym oskarżonemuM.S. M.w punkcie IV wyroku (punkt V aktu oskarżenia) polegającym na podrobieniu polisy(...) S.A.o numerze(...), wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, w celu użycia za autentyczną, poprzez zeskanowanie dokumentu autentycznego i usunięciu z jego treści pierwotnych elementów personalizacyjnych, wydrukowaniu blankietu polisy na drukarce komputerowej i przekazaniu innej osobie, która naniosła na druk pismem ręcznym daneM.M.i samochodu markiA.o numerze VIN(...)oraz termin obowiązywania ubezpieczenia od 28.10.2011 do 27.11.2012 r., wyczerpał znamiona czynu zart. 270 § 1 k.k.Podrabianiem w rozumieniuart. 270 § 1 k.k.jest bowiem nadanie jakiemuś przedmiotowi (np. pismu) pozorów dokumentu w celu wywołania wrażenia, że zawarta w nim treść pochodzi od wymienionego w nim wystawcy, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. Oskarżony nie był niewątpliwie osobą uprawnioną do zmiany treści polisy. Bez znaczenia dla przyjęcia wyczerpania znamion tego typu czynu zabronionego jest podnoszona przez oskarżonego okoliczność, iż wiedział, że samochódA.ma aktualne ubezpieczenie OC. Dla realizacji znamion przestępstwa określonego wart. 270 § 1 k.k.nie ma bowiem znaczenia czy jego treść odpowiada stwierdzonemu w nim stanowi faktycznemu. W zakresie tego czynu nie budzi również wątpliwości działanie w formie współsprawstwa z inną nieustaloną osobą, skoro oskarżony zeskanował dokument, usunął z jego treści dane osobowe właściciela pojazdu oraz dane identyfikacyjne pojazd i innej osobie, przekazał polisę celem wypełnienia tychże danych, co też ta osoba uczyniła.
Z kolei zachowania polegające na nakłanianiu osób wskazanych w zarzutach wpunktach I, II, III i IVdo sprzedaży dzieci jakkolwiek moralnie naganne, nie stanowiły przestępstwa, albowiem na gruncie obowiązującego porządku prawnego, nie wyczerpały znamion żadnego z czynów zabronionych, w tym zarzucanych przez rzecznika oskarżenia publicznego czynów zart. 189a § 1 k.k.oraz rozważanej przez Sąd kwalifikacji zart. 211 a k.k.W tym zakresie, w ocenie Sądu, istnieje w polskim prawie luka prawna.
Na wstępie należy wskazać, iż przepisart. 189 a § 1 k.k.został wprowadzony doKodeksu Karnegoustawą z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy- Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego(Dz. U. z dnia 7 czerwca 2010 r. nr 98 poz. 626), obowiązującą od dnia 08.09.2010 r. Wskazaną nowelizacją wprowadzono również definicję „handlu ludźmi” wart. 115 § 22 k.k.
W obecnym stanie prawnym przepisart. 189 a § 1 k.k.penalizuje zatem uprawianie handlu ludźmi, z kolei definicję handlu ludźmi precyzuje przepisart. 115 § 22 k.k.Pojęcie to obejmuje werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem: przemocy lub groźby bezprawnej, uprowadzenia, podstępu, wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności, udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy. Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego, stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy nie zostały użyte metody lub środki wymienione powyżej.
Nowelizacja ta stanowiła realizację międzynarodowych zobowiązań Polski, wynikających z ratyfikowania min. w dniu 18 sierpnia 2003 r. Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, zwanego powszechnie protokołem z Palermo(Dz. U. z 2005 r. Nr 18, poz. 160), uzupełniającego z kolei Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 listopada 2000 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 18, poz. 158) orazKonwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, sporządzonej w Warszawiednia 16 maja 2005 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 20, poz. 107), zwanej też "Konwencją Warszawską", ratyfikowanej przez Polskę 17 listopada 2008, jak też implementacją postanowień Decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z dnia 1 sierpnia 2002 r.).
Definicje handlu ludźmi w powołanych powyżej aktach prawa międzynarodowego są do siebie zbliżone, niemal identyczne. Inny jest jedynie zakres ich stosowania, albowiem wspomniany powyżej Protokół z Palermoma zastosowanie wyłącznie do czynów o charakterze międzynarodowym, popełnionych przez zorganizowane grupy przestępcze, przy stosowaniu zaś Konwencji Warszawskiej oraz Decyzji ramowej 2002/629brak takiego ograniczenia. Podkreślić zatem należy, iż zgodnie z art. 3 lit. A Protokołu z Palermoza handel ludźmi uważa się "werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osób, z zastosowaniem groźby lub użyciem siły, bądź innych form przymusu, uprowadzenia, oszustwa, podstępu, nadużycia władzy lub wykorzystania słabości, wręczenia lub przyjęcia płatności lub korzyści dla uzyskania zgody osoby sprawującej kontrolę nad inną osobą, w celu wykorzystania. Wykorzystanie zaś obejmuje, jako minimum,wykorzystywanie prostytucji innych osób, lub inne formy wykorzystywania seksualnego, przymusową pracę lub służbę, niewolnictwo lub praktyki podobne do niewolnictwa, zniewolenie albo usunięcie organów". Zawarta w Konwencji Warszawskiej definicja pojęcia "handel ludźmi" praktycznie powtarza postanowienia Protokołu zP.. Zbliżona definicja znajduje się również w decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z 1 sierpnia 2002 r.). W jej art. 1 na państwa członkowskie został nałożony obowiązek podjęcia środków koniecznych dla zapewnienia karalności wskazanych w nim czynów, polegających na werbowaniu, przewozie, przekazywaniu, przechowywaniu, dalszym przyjmowaniu osoby, włącznie z wymianą lub przeniesieniem kontroli nad tą osobą. By w świetle dyrektywy zachowanie sprawcy mogło zostać zakwalifikowane jako handel ludźmi, musi on posłużyć się jedną ze wskazanych w przepisie metod, polegających na: użyciu przymusu, siły lub zastraszenia, w tym uprowadzenia, lub użyciu oszustwa lub nadużycia finansowego lub nadużyciu władzy lub sytuacji wrażliwości, które powoduje, że osoba nie ma w rzeczywistości prawdziwego i nadającego się do zaakceptowania wyboru innego niż poddanie się wykorzystaniu, lub oferowaniu lub przyjmowaniu są opłaty lub korzyści dla uzyskania zgody osoby mającej kontrolę nad inną osobą. Podobnie jak we wcześniejszych aktach tak i w tym wskazuje się, że celem działania sprawcy musi być wyzysk pracy lub świadczeniu usług przez tą osobę, w tym w formie co najmniej przymusowej lub obowiązkowej pracy lub usług, niewolnictwa lub praktyk podobnych do niewolnictwa oraz poddaństwa, lub do celów wyzysku prostytucji innych osób lub innych form wykorzystania seksualnego, w tym pornografii. Zgoda ofiary handlu ludźmi na wykorzystanie, zamierzone lub rzeczywiste, nie jest brana pod uwagę, gdy został użyty którykolwiek ze środków wymienionych w ust. 1.Gdy zachowanie określone w ust. 1 dotyczy dziecka, jest ono przestępstwem podlegającym karze za handel, nawet jeśli nie został użyty żaden ze środków wymienionych w tym przepisie.
Powyższe akty prawne nie tylko z uwagi na fakt, iż już przed nowelizacją Kodeksu Karnego z 2010 roku stanowiły część polskiego porządku prawnego i mogły być bezpośrednio stosowane (jeśli chodzi o Protokół z Palermoi Konwencję Warszawską), jako normy samowykonalne zawarte w umowach międzynarodowych, ratyfikowane i ogłoszone w Dzienniku Ustaw (stosownie doart. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji), bądź pośrednio przy decyzji ramowej 2002/629(obowiązek wykładni prounijnej), ale nadto z uwagi na ich uwzględnienie przy wspomnianej nowelizacjiart. 189a § 1 k.k.i tworzeniu definicji handlu ludźmi wart. 115 § 22 k.k.( jak wynika z uzasadnienia projektu ww. ustawy o zmianie ustawy Kodeks Karny z 20.05.2010 r.), pomagają zrozumieć ratio legis wspomnianej nowelizacji. Przedmiotowa realizacja skierowana jest niewątpliwie przeciwko ekonomicznej eksploatacji ludzi, sprzecznej z przepisami prawa pracy i prawa cywilnego oraz związanymi z poniżającym traktowaniem człowieka (vide: Filip Radoniewicz, Przestępstwo handlu ludźmi, Prokuratura i Prawo 2011, nr 10).
Wprowadzenie w treści wyżej omówionych definicji wymogu działania „w celu wykorzystania” oznacza niewątpliwie wymóg zaistnienia określonego zamiaru kierunkowego. Dzieje się tak dlatego, że ustawodawca określił handel ludźmi jako zachowanie celowe ("w celu jej wykorzystania,w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy"). Nastąpiło zawężenie odpowiedzialności sprawcy jedynie do zamiaru bezpośredniego. Uprzednio obowiązującyart. 253 § 1 k.k.przewidywał dwie postacie zamiaru (vide: Marek Mozgawa, Komentarz do art. 189a Kodeksu Karnego, Lex/el 2013).
Kryterium przeznaczenia  człowieka będącego przedmiotem obrotu jako kryterium istotne przy przestępstwie handlu ludźmi wskazywał Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 maja 2005 r. wskazując, iż obrotem przenoszącym własność człowieka jako przedmiotu (towaru) w rozumieniu handlu ludźmi jest obrót połączony z przeznaczeniem celom sprzecznym z ludzką podmiotowością (wyrok w sprawie o sygn. akt II AKa 66/04, OSAB 2004, nr 3, s. 30, Lex nr 113043). Podobne stanowisko w tej kwestii zajął Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 33/01 (KZS 2001/5/29, Lex 48433).
Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy należy kategorycznie podkreślić, iż zachowanie oskarżonychK. M.iM.S. M.polegające na próbach odkupienia dzieci nie były działaniami ukierunkowanymi na wspomniany w przepisieart. 189 a § 1 k.k.wyzysk bądź pozyskanie komórek, tkanek lub narządów. De facto było to bowiem nic innego jak działanie określane przez doktrynę prawa jako komercyjna adopcja. Dlatego też należało stwierdzić, iż nie zostały zrealizowane znamiona strony podmiotowej przepisuart. 189a § 1 k.k.Oskarżeni działali wyłącznie w celu zrealizowania swego marzenia odnośnie posiadania dziecka. Postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie, iż od początku ww. zapewniali rodziców dzieci o zagwarantowaniu im lepszego losu (notabeneod początku znali przecież losy dwójki dzieciS.iI.pozostawionych bezpośrednio po urodzeniu w szpitalu), o woli ich wychowania i obdarzenia miłością, a swe decyzje usprawiedliwiali problemami zdrowotnymi, każdorazowo opowiadali napotkanym osobom o swej bezpłodności i kilkuletnich staraniach o dziecko. Zachowanie oskarżonych po urodzeniuB. C. (1)(w dniu 30 stycznia 2012r.) urealniają ich obietnice. OtóżK. M.opiekowała się noworodkiem, a jej ogromna, większa wszak od matki dziecka, radość po jego urodzeniu została dostrzeżona przez pracowników szpitala.M. M.bardzo się cieszył, kupił ubranka i buciki oraz mleko, o czym wtoku przesłuchań opowiadał z wielkim wzruszeniem. Do hotelu, gdzie w dniu 30.01.2012 r. przebywaliS. W.z mężem orazI. C., oskarżony przywiózł wino i z radością świętował, jak to oznajmił, a co zrelacjonowałaS. W.-urodzenie się mu syna. Emocje oskarżonych, zarejestrowane i zaobserwowane w toku całego postępowania, zwłaszcza w momencie, gdy pytano o dzieckoS.iI.również utwierdzają Sąd w przekonaniu o wiarygodności ich zapewnień. Powyższe jakkolwiek w żadnym razie nie usprawiedliwia ich moralnie nagannego zachowania, to niewątpliwie całkowicie przekonuje o ich dobrych intencjach i braku celu wykorzystania bądź pozyskania komórek, o jakim mowa w definicji handlu ludźmi.
Dlatego też Sąd również rozważał dokonując subsumcji tych zachowań oskarżonych zastosowanieart. 211 a k.k., który to przepis zastąpił obowiązujący uprzednioart. 253 § 2 k.k., które to przepisy dotyczą właśnie organizowania adopcji wbrew przepisom ustawy. Penalizacja czynu, o którym mowa wart. 211 a k.k.nastąpiła w związku z ratyfikowaniem przez PolskęKonwencji o prawach dziecka, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 20 listopada 1989 r. w Nowym Jorku(Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526). W artykule 11 ust. 1 tej Konwencji przyjęto, że państwa-strony będą podejmowały kroki konieczne dla zwalczania nielegalnego transferu dzieci oraz ich nielegalnego wywozu za granicę. Istotny jest również art. 21 Konwencji, zgodnie z którym Państwa-Strony uznające i/lub dopuszczające system adopcji zapewnią, aby dobro dziecka było celem najwyższym, i będą: a) czuwać, aby adopcja dziecka odbywała się tylko z upoważnienia kompetentnych władz, które będą decydować - zgodnie z obowiązującym prawem i postępowaniem oraz na podstawie wszelkich stosownych i wiarygodnych informacji - o tym, że adopcja jest dopuszczalna ze względu na sytuację dziecka w odniesieniu do rodziców, krewnych i opiekunów prawnych, oraz - w przypadku gdy jest to wymagane - aby osoby zainteresowane świadomie wyraziły zgodę na adopcję po przeprowadzeniu z nimi niezbędnych konsultacji; b) traktować adopcję związaną z przeniesieniem dziecka do innego kraju jako zastępczy środek opieki nad dzieckiem, jeżeli nie może być ono umieszczone w rodzinie zastępczej lub adopcyjnej albo nie można mu zapewnić w żaden inny odpowiedni sposób opieki w kraju jego pochodzenia; c) dbać o to, aby dziecko adoptowane do innego kraju miało zabezpieczenie gwarancyjne i poziom życia odpowiednie do tych, które byłyby zapewnione w przypadku adopcji krajowej; d) podejmować wszelkie właściwe kroki dla zapewnienia, aby w przypadku adopcji do innego kraju osoby w niej zaangażowane nie uzyskały z tego powodu niestosownych korzyści finansowych; e)sprzyjać osiąganiu celów niniejszego artykułu, tam gdzie jest to stosowne, przez zawieranie dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub umów, a także dążyć w ich ramach do zapewnienia, aby umieszczenie dziecka w innym kraju odbywało się za pośrednictwem kompetentnych władz lub organów.
Część niezbędnych definicji reguluje nadto Protokół fakultatywny doKonwencji o prawach dzieckaw sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii, przyjęty w Nowym Jorkudnia 25 maja 2000 r. (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2007 r.).Artykuł 2,dla celów wspomnianego protokołu, definiuje handel dziećmi, jako jakiekolwiek działanie lub transakcję, w drodze której dziecko przekazywane jest przez jakąkolwiek osobę lub grupę osób innej osobie lub grupie za wynagrodzeniem lub jakąkolwiek inną rekompensatą; w art. 3 precyzując kiedy powyższe winno być penalizowane przez prawo karne Stron protokołu, a mianowicie przy oferowaniu, dostarczaniu lub przyjęciu dziecka w jakikolwiek sposób w celu: seksualnego wykorzystywania dziecka; przekazania organów dziecka dla zysku; angażowania dziecka do pracy przymusowej, nakłanianie w niewłaściwy sposób, jako pośrednik, do udzielenia zgody na adopcję dziecka, z naruszeniem stosownych międzynarodowych instrumentów prawnych dotyczących adopcji; oferowanie, uzyskiwanie, nabycie lub dostarczenie dziecka w celu prostytucji, produkcja, dystrybucja, rozpowszechnianie, import, eksport, oferowanie, handel lub posiadanie dla wyżej wymienionych celów dziecięcej pornografii, zgodnie z definicją zawartą wartykule 2.
Powyższe pozwala z kolei zrozumiećratio legisprzepisuart. 211 a k.k., skoro wspomniane dokumenty były przyczyną penalizacji określonych zachowań w powołanym przepisie, w którym chodziło niewątpliwie o przeciwdziałaniu nielegalnym transferom dzieci i ich wywozu za granicę i związaną z tym procedurą przysposobienia.
I tak zachowanie sprawcy kryminalizowane wspomnianym przepisem polega bowiem na organizowaniu adopcji (przysposobienia) dzieci wbrew przepisomkodeksu rodzinnego i opiekuńczego(art. 114-127). W świetle ugruntowanych poglądów doktryny zajmowanie się organizowaniem adopcji składa się z wielu pojedynczych czynności, tworzących w sumie czyn przestępny i zazwyczaj jest to cały kompleks zachowań, począwszy od wyszukania chętnych do adopcji, znalezienia odpowiedniego dziecka, uzyskania korzystnych opinii środowiskowych, dotyczących przyszłych rodziców, korzystnego rozstrzygnięcia sądu, ewentualnego dostarczenia dziecka adoptującym je rodzicom, uzyskania wymaganych zezwoleń i wiz, przeprowadzenia badań lekarskich. Chodzi tu o wszystkie takie czynności, które tradycyjnie związane są z postępowaniem zmierzającym w kierunku dokonania adopcji. Jednakże dla bytu przestępstwa niedozwolonego organizowania adopcji wystarczające jest, że sprawca wykonuje nawet pojedynczą czynność z łańcucha koniecznego dla pełnego przeprowadzenia adopcji, o ile ta czynność była niedozwolona przez przepisy ustawy (vide: z. Ćwiąkalski, Komentarz do 253 k.k., Lex). Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy nie ma mowy o tym, aby oskarżeni uczestniczyli, czy wykonali jakąkolwiek czynność związaną z uruchomieniem procedury adopcji. Należy bowiem dodatkowo zwrócić uwagę na językową definicję terminu adopcja - to akt prawny polegający na uznaniu obcego dziecka za własne, przysposobienie, usynowienie (tak: Słownik Języka Polskiego pod red. Naukową prof. dra Mieczysława Szymczaka Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa Wydanie VII 1978). O takowej sytuacji penalizowanej w myślart. 211 a k.k.nie ma mowy na gruncie niniejszej sprawy. Niewątpliwym bowiem jest, iż oskarżeniK. M.iM.S. M.składając propozycje odkupienia dzieci od rodziców biologicznych nie mieli na uwadze organizowania formalnej adopcji w formie aktu prawnego w oparciu o przepisykodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jakkolwiek bowiem Sąd nie zgodził się z twierdzeniami oskarżonych, iż nie słyszeli o procedurze adopcji, to niewątpliwie nie sposób uznać, iż w takowej procedurze uczestniczyli, czy takową chcieli w ten sposób nielegalnie uruchomić. W tym wypadku w aktualnym stanie prawnym oraz w przedstawionym stanie faktycznym nie można zatem uznać, iż wyczerpane zostały znamiona czasownikowe przepisuart. 211 a k.k.
Mając zatem na uwadze, wyrażoną wart. 1 k.k.zasadę gwarancyjną prawa karnego który stanowi, że odpowiedzialności karnej podlega tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jej popełnienia Sąd w ramach czynu zarzucanego obojgu oskarżonym wpunkcie Iprzypisał jedynie zachowanie zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k., zaś odnośnie czynów II, III i dodatkowo czynu IV co doK. M.na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanych im przestępstw.
Wymierzając oskarżonym kary jednostkowe Sąd kierował się dyrektywamiart. 53 k.k.nakazującymi uwzględnić okoliczności obciążające jak i łagodzące.
Jako okoliczność obciążającą w stosunku obojga oskarżonych odnośnie czynu przypisanego w punkcie I wyroku Sąd potraktował bardzo duży jego stopień społecznej szkodliwości przejawiający się zwłaszcza w sposobie i okolicznościach jego popełnienia. Oskarżeni działali bowiem przeciwko wiarygodności aktu urodzenia - niezwykle istotnego prawnie dokumentu, odnoszącego się do istotnych praw dziecka i jak i jego matki. Oczywistym jest, że dokument determinuje prawa cywilne danej osoby funkcjonując w obrocie prawnym co do zasady aż do jej śmierci.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował motyw działania oskarżonych. Niewątpliwie bowiem ich wolą było dobro dziecka. Chcieli wychować nowonarodzone dziecko, a sporządzone przy pomocy podstępnych zabiegów dokumenty, miały im to umożliwić.K. M.iM.S. M.znaleźli się niewątpliwie w niezwykle trudnej sytuacji życiowej, wielokrotne próby leczenia, operacje, zabiegi in vitro, nie przynosiły rezultatu. Spotkali małżeństwo, które uprzednio dwoje ze swych narodzonych dzieci pozostawili w szpitalu i potraktowali to jednocześnie jako szansę dla siebie. Zaznaczenia jednak wymaga, iż powinni byli jednak mieć na uwadze, iż nie można po prostu, jak rzeczy „kupić” dziecka, pomijając prawne drogi realizacji marzenia o staniu się rodzicami właśnie poprzez przysposobienie. Również przyznanie się do winy i okazanie skruchy w tym zakresie, uprzednia niekaralność obojga oskarżonych niewątpliwie stanowią okoliczności łagodzące.
Sąd miał nadto na uwadze limitującą funkcję niewielkiego stopnia winy obojga oskarżonych.K. M.to 24 letnia kobieta, bez żadnego wykształcenia.M. S.to 23 letni mężczyzna z wykształceniem jedynie gimnazjalnym. Powyższe w ocenie Sądu predestynują do twierdzenia, iż kary jednostkowe za ten czyn w wysokości po 10 miesięcy pozbawienia wolności, których dolegliwość zwiększają orzeczone grzywny, to kary słuszne i sprawiedliwe, jeśli się weźmie pod uwagę ww. okoliczności jak też ustawowe zagrożenie za to przestępstwo.
Grzywny orzeczone w wyroku uwzględniają dyrektywy ich wymiaru. Określając natomiast wysokość stawki w jej minimalnym wymiarze Sąd miał na uwadze nie najlepszą sytuację materialną oskarżonych, którzy utrzymują się wyłącznie z prac dorywczych i pomocy rodziny. Zaznaczenia jednak wymaga, iż oboje oskarżeni to ludzie młodzi. Natomiast fakt posiadania i użytkowania przez nich samochodu wskazuje na istnienie po ich stronie możliwości płatniczych.
WymierzającM.S.M.karę za czyn opisany w punkcie V Sąd wziął jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę, iż oskarżony działał z zamiarem przemyślanym. Oczywistym jest bowiem, że podrobienie w ten sposób dokumentu wymagało odM.S. M.kilku kolejnych czynności, a na koniec wejście w porozumienie z nieustaloną osobą, których personaliów nie ujawnił.
Jako zaś okoliczność łagodzącą Sąd uznał przede wszystkim dotychczasową niekaralność oskarżonego. Także przyznanie się do winy zostało potraktowane jako okoliczność pozytywnie wpływająca na wymiar kary, choć nie można tracić z pola widzenia, iż nastąpiło ono w dość późnym etapie postępowania gdy zgromadzone dowody kategorycznie tę winę wykazywały.
Niniejsze okoliczności w powiązaniu z ustawowym zagrożeniem przepisuart. 270 § 1 k.k.oraz, co wskazano wyżej, limitującą funkcją niskiego stopnia winy oskarżonego doprowadziły Sąd do przekonania, iż kara 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie karą sprawiedliwą.
Na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoM.S. M.karę łączną pozbawienia wolności w oparciu o zasadę asperacji. Przemawia za tym analiza związków podmiotowo- przedmiotowych popełnionych przestępstw. Sąd bowiem uwzględnił tożsamość dóbr przeciwko którym działał oskarżony, a z drugiej strony niezbyt duża, ale jednak, rozpiętość czasowa między tymi czynami. W ocenie Sądu, tak orzeczona kara łączna we właściwy sposób zrealizuje cele z zakresu prewencji indywidualnej i generalnej. Dodać w tym miejscu jedynie wypada, iż w ocenie Sąd z zasady absorpcji należy korzystać jedynie w wyjątkowych sytuacjach - wówczas, gdy wymierzono kary za przestępstwa co do których istnieje tak duża zbieżność podmiotowo – przedmiotowa, że zachodzi wątpliwość, czy są to dwa oddzielne czy jeden czyn zabroniony.
Jednocześnie w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wobec obojga oskarżonych można postawić pozytywną prognozę co do ich zachowania się w przyszłości. Okoliczność ta predestynuje do twierdzenia, iż zasadnym jest zawiesić wykonanie orzeczonych wobec obojga oskarżonych kar na 3 letnie okresy próby. W ocenie Sądu zarówno kara jednostkowa wymierzona względemK. M.oraz kara łączna względemM.S. M.z warunkowym zawieszeniem ich wykonania będą dyscyplinować oskarżonych w kierunku przestrzegania norm prawnych i zapobiegną ich powrotowi do przestępstwa. Upływ ustalonych okresów próby będzie gwarantem tego, że sprawcy wdrożą normy porządku prawnego do własnego postępowania i postawiona w dniu orzekania pozytywna prognoza kryminologiczna okazała się trafna.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych grzywien zaliczono obojgu oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 10 kwietnia 2012 r. przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równy dwóm stawkom dziennym grzywny.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. O.-pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie w kwocie 1.697,40 złotych, w tym podatek VAT w kwocie 317,40 złotych uznając, iż wynagrodzenie to jest adekwatne do nakładu pracy pełnomocnika oraz zgodne z§ 14 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 5 i pkt 7 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
W częściach uniewinniających Sąd na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa. Natomiast w oparciu oart. 2 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) w zw. zart. 627 k.p.k.Sąd obciążył oskarżonychK. M.iM.S. M.częścią kosztów sądowych w postaci opłat oraz w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił ich od ich ponoszenia w pozostałym zakresie, uznając, iż analiza akt sprawy wykazuje, iż w ich możliwościach płatniczych mieszczą się wyłącznie ww. kwoty. Ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd miał nadto na uwadze młody wiek obojga oskarżonych, a nadto brak stałego, a jedynie dorywczy dochód, który ma wpływ na taką ocenę ich sytuacji finansowej .