Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 898/13
Data wyroku: 2013-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Chudy, Anna Górczyńska, Danuta Hryniewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: ar.437 § 2 kpk

Sygn. akt VII Ka 898/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Anna Górczyńska (spr.)
Sędziowie  SO Magdalena Chudy
SO Danuta Hryniewicz

Protokolant  st.sekr.sądowy Marzena Wach

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej
po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013r.
sprawyA. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a§4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie
z dnia 19 lipca 2013r. sygn. akt VII K 323/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie przekazuje

Sygn. akt VII Ka 898/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Olsztyniewyrokiem z dnia 19 lipca 2013r., sygn. akt VII K 323/13, w sprawieA. S.oskarżonego o to, że w dniu 17 lutego 2013 r. wO.przyul. (...),będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości sygn.akt IIK 901/11, znajdując się w takim stanie I badanie 0,65‰ zawartości alkoholu we krwi prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiV. (...)onr rej.(...)tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.;

orzekł:

I
oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 71 § 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 3 lat i wymierzył karę grzywny 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł;

III
na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 63 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 ( trzech) lat z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od 17 lutego 2013 r.;

IV
Na podstawie art.49 § 2k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 500zł. na rzecz Funduszu Pomocy Poszkodowanym i Pomocy Postpenitencjarnej;

V
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe oraz 270 zł tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożyłprokuratorzaskarżając orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze i uzasadnienie wyroku - na niekorzyść oskarżonego.
Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść wyroku:
1.art.413§1pkt6kpk polegający na błędnym powołaniu wpkt.Iorzeczeniaart.178a§1kkjako podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności za czyn zart. 178a§4kk,
2.art.413§2pkt2kpk w zw. zart.343kpkpolegającą na omyłkowym wskazaniu wpunkcie IIIorzeczenia , iż środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzekany wobecA. S.stosowany jest na okres 2 lat, przy jednoczesnym wskazaniu w zapisie słownym , że środek ten jest orzeczony na okres trzech lat , przy jednoczesnym uwzględnieniu w całości wniosku o skazanie złożonego w trybieart.335§1kpk, w którym czas stosowania tego środka uzgodniono na 2 lata,
3.art.424§1pk2kpk poprze błędne wskazanie w uzasadnieniu wyroku , iż w trybieart.333§1kpkuzgodniono i wnioskowano o orzeczenie środka probacyjnego w wymiarze 2 lat warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności , podczas gdy wniosek opiewał na 3 lata warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
W oparciu o powyższe apelujący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna.
Zarzuty sformułowane w 1 i 3 są prawidłowe natomiast zarzut wskazany wpunkcie 2winien wskazywać na bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., polegającą na orzeczeniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat przy jednoczesnym zapisaniu słownym okresu na jaki orzeczono środek karny poprzez użycie słowa „trzech, co czyni orzeczenie wewnętrznie sprzecznym i uniemożliwia jego wykonanie.
W przedmiotowej sprawie doszło do oczywistej obrazy przepisuart. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., który miał istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy doprowadził do wewnętrznej sprzeczności w punkcie III wyroku, tj. sprzeczności między cyfrowym określeniem okresu, na który został orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wyrażający się w zapisie „2 ( trzy) lata”.
W tej sytuacji nie wiadomo, czy Sąd meriti orzekł ten zakaz na okres 2 (dwóch), czy też 3 (trzech) lat. Taki sposób określenia czasokresu trwania środka karnego nie tylko jest sprzeczny z wynikającym z treściart. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.wymogiem redagowania orzeczenia, w tym rozstrzygnięcia co do środka karnego, w sposób zrozumiały i jednoznaczny, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność wyroku, uniemożliwiającą jego wykonanie. W doktrynie i judykaturze podkreśla się bowiem, że sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie - stanowiąca bezwzględny powód odwoławczy zart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.- to sprzeczność oczywista, która powoduje zasadnicze wątpliwości co do intencji sądu wyrażonej w zaskarżonym wyroku i czyni niemożliwym wykonanie wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2005 r., IV KK 390/05, LEX nr 164378).
Wprawdzie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż przez nieuwagę zamieścił zapis „ 2 (trzech)” to jednak taka pomyłka nie daje Sądowi odwoławczemu możliwości dokonania korekty zapadłego rozstrzygnięcia.
Reasumując, wskazane naruszenie prawa procesowego, które doprowadziło do sprzeczności, nie tylko „mogło" mieć istotny wpływ na treść wyroku, lecz „miało" taki wpływ.
Sąd I instancji naruszył także przepisy procedury wskazane przez skarżącego w punktach 1 i 3 , jednak wobec zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej Sąd Okręgowy nie dokonywał korekty zaskarżonego wyroku w tym zakresie.
Na marginesie wskazać należy, iż Sąd winien ustalić prawidłowe brzmienie imienia oskarżonego. Jak wynika z akt spawy oskarżony używa imieniaA.(k:11,14,72) zamiennie z imieniemA.( k:1,4,5,16,34,37,73).
Wobec stwierdzonych uchybień wyrok Sądu Rejonowego należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania (art. 437 § 2 k.p.k.) .