Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 570/13
Data wyroku: 2013-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Tomasz Nowak, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 570/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 4 czerwca 2013 rokuSąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon- DomagałaSędziowie: SO Bogna Kuczyńska (spr.)SO Tomasz NowakProtokolant: prot. sąd. Monika Malczykprzy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Dariusza Rakoczegopo rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 rokusprawyA. S. (1)oskarżonego o przestępstwo zart. 35 ust. 2 Ustawy z dn.21.08.1997 r. o ochronie zwierząt.S. S.oskarżonego o przestępstwo zart. 35 ust. 2 Ustawy z dn. 21.08.1997 r. o ochronie zwierząti inne.A. J.oskarżonego o przestępstwo zart. 35 ust. 2 Ustawy z dn. 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt.na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonychod wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdrojuz dnia 29 stycznia 2013 roku sygn. akt VI K 14/13Iutrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;IIzasądza od oskarżonychA. S. (1),S. S.iA. J.na rzecz(...) Towarzystwa (...)nad Zwierzętami wK.kwoty po 172,20 (sto siedemdziesiąt dwa 20/100) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze;IIIzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. S.516,60 (pięćset szesnaście 60/100 ) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoA. J.w postępowaniu odwoławczym;IVzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze:- odA. S. (1)186,66 (sto osiemdziesiąt sześć 60/100) złotych;- odS. S.186,66 (sto osiemdziesiąt sześć 60/100) złotych;- odA. J.703,20 (siedemset trzy 20/100) złotych.Sygn. akt. IX Ka 570/13UZASADNIENIEA. S. (1),S. S.iA. J.zostali oskarżeni o to, że w dniu 14 czerwca 2012 roku wT.powiecie(...)działając ze szczególnym okrucieństwem dokonali zabicia dwóch psów poprzez ich duszenie sznurkiem i zadawanie uderzeń szpadlem, tj. o przestępstwo zart. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt(Dz.U. z 2011 r. Nr 230, poz. 1373).Sąd Rejonowy w Busku Zdroju VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wK. W.wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie VI K 14/13 w ramach czynu zarzucanego oskarżonymA. S. (1),S. S.iA. J.uznał ich winnym tego, że w dniu 14 czerwca 2012 roku wT., w powiecie(...), województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu, działając ze szczególnym okrucieństwem polegającym na duszeniu sznurkiem od snopowiązałki, zadawaniu uderzeń metalową częścią szpadla i kopaniu zabili dwa psy tj. popełnienia przestępstwa przewidzianego wart. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 z pózn. zm. i za to na podstawie na podst.art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 z pózn. zm. wymierzył oskarżonemuA. S. (1)karę 1 roku pozbawienia wolności, oskarżonemuS. S.karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonemuA. J.karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd na poczet wymierzonej oskarżonemuA. S. (1)w pkt I wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności zaliczył, w trybieart. 63 § 1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 czerwca 2012 roku do 16 czerwca 2012 roku. Sąd na poczet wymierzonej oskarżonemuS. S.w pkt I wyroku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności zaliczył, w trybieart. 63 § 1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 czerwca 2012 roku do 16 czerwca 2012 roku. Sąd na poczet wymierzonej oskarżonemuA. J.w pkt I wyroku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności zaliczył, w trybieart. 63 § 1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 czerwca 2012 roku do 16 czerwca 2012 roku.Na podst.art. 35 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r, Nr 106, poz. 1002 z późn. zm. Sąd orzekł tytułem środka karnego wobec oskarżonychA. S. (1),S. S.iA. J.środki karne w postaci zakazu posiadania zwierząt na okres po 4 lata dla każdego z nich.Nadto na podst.art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r, Nr 106, poz. 1002 z późn. zm. Sąd orzekł wobec oskarżonychA. S. (1),S. S.iA. J.nawiązki w wysokości po 1500,00 zł. na rzeczTowarzystwa (...)w Polsce, Zarząd Główny wW., na cel związany z ochroną zwierząt. Ponadto na podst.art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r, Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.Nadto Sąd orzekł wobec oskarżonegoA. S. (1)środek karny w postaci przepadku szpadla opisanego w wykazie dowodów rzeczowych Nr 00, Lp. 1, k. 66 akt.Jednocześnie w trybieart. 50 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonychA. S. (1),S. S.iA. J.środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości przez wywieszenie jego odpisu na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy wS.i Starostwa Powiatowego wK. W.a okres 2 miesięcy.Sąd zasądził od Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju) na rzecz kancelarii Adwokackiej adw.K. S.tytułem nieopłaconej przez oskarżonegoA. J.pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu przez tego adwokata kwotę 649,94 zł.Sąd obciążył również, w trybieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.oskarżonych kosztami sądowymi tj. oskarżonegoA. S. (1)kwotą 270 zł.,S. S.kwotą 250 zł., zaśA. J.kwotą 1439,94 zł.Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonychA. S. (1),S. S.iA. J..Obrońca oskarżonychS. S.iA. J.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonych, zarzucając mu na mocyart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności i wymierzenie jej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności i orzeczenie ich z warunkowym zawieszenie jej wykonania.Apelację od powyższego wyroku wniósł również obrońca oskarżonegoA. S. (1)zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w zakresie kary orzeczonej wobec oskarżonego, zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku. W uzasadnianiu apelacji skarżący wskazał, iż orzeczona kara jest zbyt surowa zważywszy na rolę jaką ten oskarżony odegrał w popełnieniu przestępstwa, który nie był inspiratorem wydarzeń i powołał się na zeznania świadkaT. C..Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Z uwagi na fakt, iż wniosek o sporządzenie uzasadniania wyroku Sądu II instancji złożył jedynie obrońca oskarżonegoA. S. (1)Sąd Okręgowy w trybieart. 423 § 1a k.p.k.ograniczył zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których dotyczy wniosek.Sąd Okręgowy zważył co następuje.Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonegoA. S. (1)nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją uznać za oczywiście bezzasadną.Na wstępie zauważyć należy, że w sytuacji gdy skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I-szej instancji jak i prawno-materialnej oceny zachowania oskarżonego odnoszącej się do kwalifikacji czynu, sąd odwoławczy zwolniony jest od szczegółowych w tym zakresie rozważań.Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoA. S. (1)w ocenie Sądu Okręgowego podniesiony w niej zarzut rażącej niewspółmierności tj. surowości kary nie jest trafny.Na wstępie podkreślić należy, iż z rażącą niewspółmiernością kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas, gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych wart. 53 k.k.Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczą, która powodowałaby, iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną, z uwagi na jej łagodność lub surowość. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy-innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niewspółmierną.Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.Zaznaczyć należy, iż Sąd przy wymierzaniu kary ma obowiązek uwzględnić cztery dyrektywy jej wymiaru, zgodnie z przepisemart. 53 § 1 k.k.Pierwsze dwie z nich, tj. współmierność kary do stopnia winy i do stopnia społecznej szkodliwości czynu, mają zapewnić sprawiedliwość orzekanych kar; dwie następne - cele kary, a mianowicie zapobiegawcze i wychowawcze oddziaływanie na sprawcę przestępstwa (prewencja indywidualna) oraz społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna). Sąd I instancji przeanalizował w pełni te w/wym. przesłanki.W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu Okręgowego orzeczona wobecA. S. (2)kara 1 roku pozbawienia wolności jest adekwatna zarówno do stopnia jego zawinienia jak i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, jest sprawiedliwa i zasłużona, a jednocześnie zaspokaja cele wynikające z przesłanek prewencji generalnej. Kara ta z pewnością nie razi surowością.Przyjęty przez Sąd I instancji wymiar kary 1 roku pozbawienia wolności, w sytuacji gdy Sąd ten dysponował sankcją do 3 lat pozbawienia wolności, jest prawidłowy i został w sposób należyty i wyczerpujący uzasadniony.Nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I instancji, iż ten przy orzekaniu kary nie docenił w sposób wykraczający okoliczności łagodzących oskarżonego, zaś przecenił okoliczności obciążające. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy podkreślił bowiem, iż wymierzając oskarżonemu karę wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność oraz fakt, iż wyraził on żal. Okolicznościom tym nie należy jednak przypisywać nadmiernego znaczenia, w sytuacji gdy weźmie się pod uwagę przewagę okoliczności obciążających w sprawie, a zwłaszcza sposób działania oskarżonego. Podkreślić należy, iż oskarżony działał ze szczególnym okrucieństwem, zaś popełniając zarzucany mu czyn znajdował się w stanie nietrzeźwości. Niezasadnie obrońca oskarżonego w złożonej apelacji kwestionuje rolę jaką w popełnieniu czynu odegrał oskarżonyA. S. (1). Powołując się na zeznaniaT. C.powołał tylko fragment zeznań, pomijając opisany przez świadka udział oskarżonego w zdarzeniu. Niezasadnie podnosi skarżący, iż rola oskarżonego sprowadzała się jedynie do złapania jednego psa, co miałby potwierdzić zapis w formie cyfrowej sporządzony przezT. C., który obserwował całe zdarzenie i je zarejestrował. Podkreślić należy jednak, iż zapis ten jest fragmentaryczny i nie oddaje w pełni zachowania oskarżonego.W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż to oskarżonyA. S. (1), wbrew twierdzeniom jego obrońcy był inspiratorem całego zdarzenia. To z jego inicjatywy doszło do popełnienia czynu, bowiem to on namawiał pozostałych współoskarżonychS. S.iA. J.do tego, aby „zająć się” jego psami, co potwierdzają oni w swoich wyjaśnieniach. Miał on świadomość tego, co dzieje się ze zwierzętami, które zanosił współoskarżonym.Reasumując wskazać należy, że wszystkie podniesione przez obrońcę okoliczności łagodzące zostały należycie uwzględnione przez Sąd Okręgowy i w tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnych nowych informacji związanych z osobą oskarżonego oraz jego warunkami i właściwościami osobistymi, które podważyłyby zgodność orzeczonej kary z dyrektywami jej wymiaru. Wobec powyższego skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji argument niewłaściwego wyważenia okoliczności obciążających oraz łagodzących przy wymierzeniu oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności, nie znalazł uznania w ocenie Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy sposób dostateczny uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary zawarte wart. 53 k.k., a co za tym idzie, odpowiednio wyważył je we wzajemnym do siebie stosunku, nie dopuszczając się w tym zakresie żadnej dowolności.Zdaniem Sądu odwoławczego trafnie uważa Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, iż brak jest podstaw do postawienia wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, a kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie jest adekwatną reakcją wobec występku przez niego popełnionego. Sąd Okręgowy podziela ustalenia Sądu Rejonowego, że jedynie orzeczenie kary izolacyjnej będzie w jego przypadku jak najbardziej celowe. Tylko kara o charakterze bezwzględnym może spełnić swe cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania wobec sprawcy, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Tylko taka kara, co właściwie wyeksponował Sąd Rejonowy będzie w stanie skutecznie powstrzymać oskarżonego przed ponownym popełnieniem przestępstwa i będzie właściwą, zdecydowaną reakcją na jego naganne i okrutne postępowanie. Zważywszy na charakter zarzucanego czynu, okoliczności i sposób jego popełnienia zdecydowanie nie można jej uznać za nadmiernie surową.Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Nadto Sąd, w trybieart. 636 § 1 k.p.k.iart. 633 k.p.k.w zw. z§ 14 ust. 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądził od oskarżonego na rzecz(...) Towarzystwa (...)nad Zwierzętami wK.kwotę 172,20 zł. tytułem kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze, a także na rzecz Skarbu Państwa kwotę 186,66 zł. tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przyjmując za podstawę prawnąart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnychoraz§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.SSO A. Babilon – Domagała SSO B. Kuczyńska SSO T. Nowak