Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 115/13
Data wyroku: 2013-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Mikłaszewicz, Ryszard Małachowski, Grażyna Sitko
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. aktIV Ka 115/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski (spr.)
Sędziowie: SO Magdalena Mikłaszewicz
SO Grażyna Sitko
Protokolant: Aneta Maziarek
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Andrzeja Paździórko
po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r.
sprawyR. O.
oskarżonego zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. IV K 358/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelacjęza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. H.kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądoweza postępowanie odwoławcze, w tym 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty.

Sygn. akt IV Ka 115 / 13

UZASADNIENIE
R. O.został oskarżony o to, że w dniu 4 lipca 2010r., wS., przyjeziorze G., trzymając w ręku nóż, groził pozbawieniem życiaK. K. (1), przy czym groźba ta wzbudziła u wymienionego pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia, a czyn ten popełnił, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2003 roku, sygn. akt VI K 911 / 01, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 190 § 1 kk, następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 7 lipca 2006 roku, sygn. akt VI K 145 / 06, którą odbywał w okresie od 20 grudnia 2005 roku do dnia 14 listopada 2008 roku, to jest o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie po rozpoznaniu tej sprawy wyrokiem z dniu 29 listopada 2012r., sygn. akt IV K 358 / 12, uznałR. O.za winnego tego, że w dniu 4 lipca 2010r., wS., przyjeziorze G., trzymając w ręku nóż, groził pozbawieniem życiaK. K. (1), przy czym groźba ta wzbudziła u wymienionego pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia, a czyn ten popełnił, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2005 roku, sygn. akt VI K 215 / 04, na karę 2 lat pozbawienia wolności za czyn zart. 280 § 1 kk, następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 7 lipca 2006 roku, sygn. akt VI K 145 / 06, którą odbywał w okresie od 20 grudnia 2005 roku do dnia 14 listopada 2008 roku, to jest popełnienia czynu zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za ten czyn na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym 120 zł tytułem opłaty.
Rozstrzygnął ponadto o zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. H.kwoty 1978,52 zł, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońcaR. O., zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania (art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 kpk). Miał się on wyrażać w przyjęciu tezy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa opisanego wart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, podczas gdy prawidłowa i całkowita ocena materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku, tj. do uniewinnienia.
Formułując taki zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Wbrew niezwykle ogólnikowym zarzutom skarżącego, nie sposób dopatrzyć się w procedowaniu Sądu pierwszej instancji błędów w zakresie oceny dowodów i czynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych. Należy przy tym podkreślić, że sprawaR. O.była rozpoznawana po raz kolejny w następstwie uchylenia przez Sąd odwoławczy wadliwego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 27 września 2011r., sygn. akt IV K 659 / 10, uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. Podczas ponownego procesu Sąd orzekający zastosował się do wskazań Sądu odwoławczego i ze szczególną starannością przeprowadził analizę zgromadzonego materiału dowodowego, w wyniku czego doszedł do zgoła odmiennych wniosków odnośnie sprawstwaR. O.niż Sąd rozpoznający sprawę po raz pierwszy.
Nietrafnym jest argument, jakoby Sądmeritinaruszył zasadę obiektywizmu poprzez oparcie się jedynie na okolicznościach obciążających oskarżonego. Przebieg wydarzeń został zrekonstruowany na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym również wyjaśnień oskarżonego i zeznań osób z nim związanych ( to jest konkubinyM. B.i znajomegoR. Z.). Sąd Rejonowy przy tym dokonał prawidłowej metodologicznie weryfikacji ich wiarygodności i wartości dowodowej, czego konsekwencją było jedynie częściowe przyjęcie wyszczególnionych powyżej relacji.

Nie sposób poczytać Sądowi pierwszej instancji za błąd, że przy ocenie wyjaśnieńR. O.brał pod uwagę również osobowość oskarżonego i jego dotychczasową karalność. Okoliczności te, podobnie jak jego postawa prezentowana na rozprawach, stanowią istotną wskazówkę dla wyrobienia sobie opinii o człowieku i przedstawianych przez niego treściach. To co zdaniem obrony należałoby uznać za zarzut, świadczy zatem zdaniem Sądu odwoławczego o dokonaniu przez Sądmeritipełnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego.
Przeanalizowane zostało zarówno zachowanieR. O., jak i kontekst sytuacyjny, czyli także zachowanieK. K. (1). Nie uszło uwadze Sądu I instancji, że groźby skierowane przez oskarżonego w stronę pokrzywdzonego były elementem konfliktu, do którego doszło na tle sporu o użyczenie siekierki. W sposób przekonujący zakwalifikował jednak postawęK.K.jako efekt poczucia zagrożenia ze stronyR. O.( telefony na Policję, poszukiwanie narzędzia do samoobrony, oddalenie się z miejsca zdarzenia ). Oparł się przy tym na zasadnie uznanych za wiarygodne zeznaniachK. K. (1), ale takżeS. K.i funkcjonariusza PolicjiP. S., którzy zgodnie świadczyli o znacznej widocznej dla osób postronnych agresji ze strony oskarżonego.
Zawarte w apelacji stwierdzenia, że „ w tej sprawie występują dwie wersje przebiegu zajścia ” oraz że „ przy ocenie tych wersji należy w szczególności kierować się wskazaniami doświadczenia życiowego oraz w przypadku wątpliwości zasadąin dubio pro reo” mają charakter czysto polemiczny. Sąd pierwszej instancji jasno wskazał, dlaczego uwzględnił wersję wydarzeń prezentowaną w głównej mierze przezK. K. (1), a motywy na których się opierał, nie budzą zastrzeżeń Sądu odwoławczego. Odnośnie zaś naruszenia zasady zawartej wart. 5 § 2 kpknależy przypomnieć, iż znajduje ona zastosowanie – jak trafnie dostrzega to skarżący – jedynie w przypadku zaistnienia wątpliwości po stronie Sądu orzekającego. W sprawieR. O.takie wątpliwości nie wystąpiły. Sąd pierwszej instancji dokonał kategorycznych ustaleń faktycznych, nie pozostawiając żadnych niedopowiedzeń. Nie było zatem podstawy do sięgania po narzędzie służące do ich wyeliminowania, jakim jest przywołana w apelacji zasada.
W konsekwencji poczynionych prawidłowo ustaleń Sądmeritisłusznie uznał sprawstwo i winę oskarżonego oraz skazał go za przestępstwo zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a wymierzona kara nie razi swoją surowością. Sąd ten bowiem uwzględnił ustawowe dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kki szczegółowo opisał wpływ każdej z nich na rozstrzygnięcie w tym zakresie.
Wobec powyższego na podstawieart. 437 § 1 kpk, wyrok Sądu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono.
Sąd odwoławczy na podstawie§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U., nr 163, poz. 1348, z późn. zm. ), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego, adwokataW. H., kwotę 516,60 zł ( w tym 96,60 zł podatku VAT ) tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją.
Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpkzasądzono odR. O.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze. Wysokość wchodzącej w ich skład opłaty – 120 zł – ustalono zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( tj. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 z późn. zm. ), nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od zapłaty tych należności.

……………………………… .......……………………… ……..............…….
SSO Magdalena Mikłaszewicz SSO Ryszard Małachowski SSO Grażyna Sitko