Sąd Rejonowy w Trzebnicy
V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Miliczu
Sygnatura akt: V C 66/13
Data wyroku: 2013-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Wójcik
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie OC, Ciężar Dowodu
Podstawa prawna: art. 805 kc w zw. z 822kc, art.232 kpc, art.6 kc

Sygn. akt V C 66/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2013 r.

Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Miliczu
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik
Protokolant: Justyna Kądzioła

po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. w Miliczu
sprawy z powództwaT. K.
przeciwko stronie pozwanejTowarzystwu (...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1.000,85 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;

III
z urzędu zwraca stronie pozwanej kwotę 316,15 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki.

Sygn. akt V C 66/13

UZASADNIENIE
PowódT. K.wniósł o zasądzenie od strony pozwanejTowarzystwa (...) S.A.z siedzibą wW.kwoty 4.000,00 zł wrazz ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 8 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 13 kwietnia 2012 r. kierujący motocyklem markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...)G. W., wyjeżdżającz parkingu położonego przyulicy (...)wM.na skutek zbyt gwałtownego ruszenia, stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w zaparkowany motocykl powoda markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który przewrócił się na prawy bok. Jednocześnie zaznaczył, że po obu stronach pojazdu sprawcy zostało zamontowane dodatkowe wyposażenie w postaci aluminiowych kufrów bocznych. W wyniku wyżej wskazanego zdarzenia w motocyklu powoda uległy uszkodzeniu następujące elementy: zbiornik paliwa, osłona silnika tzw. gmol, kufer bagażowy tylny oraz pokrywa cylindra. Wskazał, iż sprawca kolizji posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartą ze stroną pozwaną. Podał, iż ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania, gdyż uznał, iż uszkodzenia motocykla powoda nie mogły powstać w okolicznościach wskazanych przez uczestników zdarzenia. Wskazał, iż w ocenie strony pozwanej uszkodzenia przedmiotowego pojazdu mogły powstać w następstwie jego ruchu, a nie na skutek przewrócenia się na ziemię. Uzasadniając roszczenie w zakresie odsetek powołał się na upływ 14 – dniowego terminu zakreślonego ubezpieczycielowi do wypłaty odszkodowania. Jednocześnie zaznaczył, iż stosownie do treściart. 817 § 1 k.c.ubezpieczyciel jest zobowiązany spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku. Podniósł, iż postępowanie likwidacyjne było prowadzone opieszale, a strona powodowa nie dokonała wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia własnej odpowiedzialności. Ponadto zaznaczył, że dochodzi odszkodowania za uszkodzenie oryginalnych części motocykla, gdyż takie były zamontowane w jego pojeździe, a do rozliczenia szkody powinny zostać przyjęte ceny części nowych albowiem uszkodzone elementy były w doskonałym stanie i nie nosiły śladów zużycia. Właściwość miejscową Sądu powód uzasadnił miejscem zdarzenia wywołującego szkodę (art. 35 k.p.c.).
W odpowiedzi na pozew strona pozwanaTowarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW., działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zakwestionowała swoją odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie. Jednocześnie zaznaczyła, iż wycena kosztów naprawy pojazdu jest pomiędzy stronami bezsporna i zgadza się z wysokością roszczenia żądanego przez powoda. Wskazała, iż w ramach postępowania likwidacyjnego ustalono, iż nie jest prawdopodobne by uszkodzenia w pojeździe powoda powstały w podanych okolicznościach. Jej zdaniem charakter uszkodzeń pojazdu pozwala przyjąć, iż powstały one w ruchu. Świadczą o tym poziome przerysowania, które nie mogły powstać przy przewróceniu się motocykla na postoju, ponadto nie stwierdzono śladów kontaktu z lewej strony motocykla z innym pojazdem, podnóżek kierowcy i pasażera z prawej strony nie nosi śladów uszkodzeń czy też otarć. W jej ocenie przejeżdżający równolegle motocykl musiałby zahaczyć najpierwo kierownice powodując jej skręcenie w lewą stronę, a następnie – gdyby przewrócił pojazd uszkodzeniu uległyby elementy z tyłu kierownicy, a nie błotnik przedni w części przedniej, obudowa lusterka oraz osłona manetki.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

PowódT. K.jest właścicielem motocykla markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Natomiast motocykl markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowi własnośćG. W..
T. K.posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartąz(...) S.A.z siedzibą wW.. NatomiastG. W.był ubezpieczonyz tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wTowarzystwie (...) S.A.z siedzibąwW..
PowódT. K.iG. W.zaplanowali wyjazd na zlot motocyklowy wB.. W tym celu spotkali się w dniu 13 kwietnia 2012 r. na parkingu położonym w centrumM., skąd zamierzali rozpocząć wspólną podróż.
Tego samego dnia spisali oświadczenie w którym zawarli informację o zdarzeniu polegającym na tym, iżG. W.podczas wyjeżdżania motocyklemz parkingu nie zachował ostrożności i uderzył w motocykl powoda. Ponadto opisali zakres uszkodzeń w pojeździe powoda (zbiornik paliwa oraz osłona silnika tzw. gmol). JednocześnieG. W.oświadczył, iż pokryje koszty naprawy uszkodzonych elementówz posiadanego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

(dowód: częściowo zeznania świadkaG. W.k. 39;
częściowo przesłuchanie powoda k. 39v – 40;
oświadczenieT. K.iG. W.k. 9)

Motocykl powoda posiada następujące uszkodzenia:
- zarysowania prawej strony kufra tylnego (nieregularne rysy o przebiegu łukowym i liniowym na całej długości kufra);
- zarysowania pokrywy prawego cylindra;
- przetarcia i deformacja osłony cylindra prawego – gmolu;
- zarysowania i zagniecenia narożnika zbiornika paliwa (prawa strona);
- intensywne poziome przetarcia na osłonie i zaślepce manetki prawej;
- zarysowania na powierzchni prawej strony górnego, nieruchomego błotnika przedniego.
MotocyklG. W.w dniu oględzin przeprowadzonych przez biegłego sądowego był częściowo zdemontowany. Zdemontowano zawieszenie przednie oraz koło tylnie wraz z układem przeniesienia napędu do koła. Kufer aluminiowy zamontowany po lewej stronie tego pojazdu posiada uszkodzenie w postaci zagniecenia na przedniej zewnętrznej krawędzi, które powstało w wyniku uderzenia „zewnętrznego” w przednią zewnętrzną krawędź pionową tego kufra przez przedmiot o „łagodnym” obłym zarysie. Brak zarysowań w strefie styku może świadczyć o uderzeniu bez ocierania się o dłuższą styczność.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wypadków drogowychA. H.k. 57 – 69;
pisemna uzupełniająca opinia biegłego sądowegoA. H.k. 97 – 101;
akta szkodowe K/1036119/2012;
częściowo zeznania świadkaG. W.k. 39;
częściowo przesłuchanie powoda k. 39v – 40)

Koszty naprawy pojazdu powoda zostały oszacowane na kwotę 4.000,00 zł.

(okoliczność bezsporna)

Powód zwrócił się do strony pozwanej z roszczeniem dotyczącym wypłaty odszkodowania za szkodę powstałą w jego pojeździe na skutek zdarzenia opisanegow oświadczeniu z dnia 13 kwietnia 2012 r.
Towarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.stwierdziło brak podstaw do przyjęcia swojej odpowiedzialności za przedmiotowe zdarzeniei odmówiło wypłaty odszkodowania. Ubezpieczyciel uznał, iż uszkodzenia pojazdu powoda nie korespondują zarówno charakterem jak i zakresem z okolicznościami ich powstania deklarowanymi przez uczestników zdarzenia.

(dowód: akta szkodowe K/1036119/2012)

Pismem z dnia 17 maja 2012 r.T. K.wezwał stronę pozwaną do wypłaty w terminie 14 dni odszkodowania w wysokości 4.000,00 zł.
Strona pozwana pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. poinformowała powoda o braku podstaw do zmiany swojego stanowiska i uwzględnieniu jego roszczeń.

(dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 11;
akta szkodowe nr 955504)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie kwestią bezsporną była wysokość szkody doznanej przez powoda. Spór dotyczył odpowiedzialności strony pozwanej za skutki zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ motocykl powoda, a w szczególności czy uszkodzenia tego pojazdu powstały w okolicznościach deklarowanych przezT. K.iG. W.w oświadczeniu spisanym w dniu 13 kwietnia 2012 r.
Stosownie do treściart. 805 § 1 i 2 pkt. 1 k.c.przez umowę ubezpieczenia majątkowego ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie, polegające na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku,a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
Odpowiedzialność ubezpieczyciela wynikająca z umowy ubezpieczenia majątkowego wyraża się w obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego polegającego na wypłacie odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku przewidzianego w umowie wypadku.
Zgodnie zart. 822 § 1 k.c.przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.
Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianegow umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2 art. 822 k.c.).
Przepis § 4 przytoczonego artykułu upoważnia uprawnionego do odszkodowaniaw związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej do dochodzenia roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.
Wedługart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U.(...), poz. 1152 z późn. zm.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzonąw związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.
Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonejw umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1 zd. 1 wskazanej wyżej ustawy).
Zgodnie z treściąart. 436 k.c.w zw. zart. 435 k.c.samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego środka komunikacji, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.
Reguły odpowiedzialności sprawcy szkody powstałej w następstwie kolizji drogowej określaart. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.
Według zaśart. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła. W myśl natomiastart. 361 § 2 k.c.naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Poszkodowany jest więc uprawniony do odszkodowania w pełni pokrywającego wyrządzoną szkodę.
Jeżeli chodzi o sposób naprawienia szkody to zgodnie z treściąart. 361 § 1 k.c.poszkodowanemu co do zasady przysługuje prawo wyboru sposobu naprawienia szkody albo poprzez przywrócenie pojazdu do stanu sprzed wypadku (naprawa pojazdu) lub też przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem odszkodowania, która to suma odpowiada kosztom naprawy pojazdu.
Zgodnie zart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 361 k.c.odpowiedzialny za szkodę powstałąw wyniku kolizji obowiązany jest naprawienia wszelkiej szkody majątkowej poniesionej przez poszkodowanego.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy – stosownie do reguły określonej wart. 233 k.p.c.– Sąd doszedł do przekonania, że powód nie udowodnił zasadności swojego roszczenia. Sąd miał przede wszystkim na uwadze opinię biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wypadków drogowychA. H., który w sposób jednoznaczny stwierdził, iż do powstania uszkodzeń w motocykluT. K.nie mogło dojść w okolicznościach przez niego wskazanych. Biegły kategorycznie wskazał bowiem, że uszkodzenia występujące w pojeździe powoda nie znajdują odniesienia do uszkodzeń na kufrze motocyklaG. W.. W szczególności charakter uszkodzenia osłony głowicy cylindra prawego, a także uszkodzenia występujące na zbiorniku paliwa po prawej stronie nie odpowiadają śladom na motocykluG. W.. Natomiast zarówno zarysowania, uszkodzenia na pokrywie prawego cylindra jak też ślady na osłonie manetki nie mają odniesienia zarówno do uszkodzeń wyżej wskazanego pojazdu jak i nie odpowiadają uszkodzeniom powstałym przy ewentualnym upadku motocykla na prawą stronę. Zdaniem Sądu opinia sporządzona przez biegłego sądowego – po jej uzupełnieniu – jest przekonująca i wiarygodna. Biegły szczegółowo uzasadnił sposób oraz podstawy opracowania opinii, zaś pozostałe dokumenty nie budzą wątpliwości. Biegły sporządzając opinię w niniejszym postępowaniu poddał wnikliwej analizie materiał zebrany w aktach sprawy, w tym akta szkody sporządzone przez stronę pozwaną i znajdującą się w nich dokumentację fotograficzną uszkodzeń motocykla powoda. Dokonując szczegółowych oględzin obu pojazdów, ustalił zakres uszkodzeń,a następnie dokonał zestawienia uszkodzeń pojazdu powoda ze śladami pozostawionymi na motocykluG. W.. Biegły w pisemnej opinii uzupełniającej w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów powoda, a także ustosunkował się do zastrzeżeń strony pozwanej. Biegły konsekwentnie i w sposób kategoryczny podtrzymał swoje wnioski, a ponadto złożył przekonywujące wyjaśnienia, które potwierdzają w pełni ustalenia zawarte w opinii. Jednocześnie należy zauważyć, iż opinia biegłego znajduje potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym i w sposób pełny koreluje z aktami szkodowymi. W ocenie Sądu pisemna opinia biegłego sądowego została sporządzona w sposób logiczny, rzetelny i prawidłowy. Wobec powyższego Sąd uznał poczynione przez biegłego ustalenia za własne.
Mając powyższe na Sąd uznał, że zarówno twierdzenia jak i pozostałe zaoferowane przez powoda dowody nie mogły odnieść skutku. Jako materiał dowodowy przedstawił on bowiem pisemne oświadczenie o zdarzeniu z dnia 13 kwietnia 2012 r., zeznania swojego kolegi jako świadka oraz własne przesłuchanie.
Pisemne oświadczenie o kolizji drogowe z dnia 13 kwietnia 2012 r. należy uznać za dokument prywatny w rozumieniu przepisuart. 245 k.p.c.W tym miejscu wymaga zaznaczenia, że dowód z dokumentu prywatnego może być podstawą ustaleń faktycznych, gdyż jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych wart. 233 § 1 k.p.c.Powyższe oświadczenie jako dokument prywatny stanowi jednak jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały wyraziły zawarte w nim stanowisko, nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą zawartych w nim twierdzeń.
Zarówno zeznania świadka jak i przesłuchanie powoda w części dotyczącej okoliczności w jakich doszło do uszkodzenia przedmiotowego pojazdu należało uznać za niewiarygodne, gdyż nie korelowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza opinią biegłego sądowego i aktami szkodowymi. Świadek potwierdził, że na kufrze bagażowym zamontowanym z lewej strony jego motocykla nadal istnieje wgniecenie i nie dokonał naprawy tego elementu. Natomiast z pisemnej opinii uzupełniającej (pkt 1.0 d, k. 99) wynika, iżG. W.w trakcie oględzin informował biegłego, iż pokrywa tego kufra nie jest tą, która była podczas kolizji i zastała zastąpiona nową.
Jednocześnie należy zaznaczyć – o czym powód został pouczony - że w obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte wart. 232 k.p.c.oraz wart. 6 k.c.Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Wobec powyższego należy podkreślić, iż powód nie dostarczył dowodów, które mogły potwierdzić prezentowane przez niego twierdzenia. Jednocześnie trzeba zauważyć, że powód po otrzymaniu pisemnej opinii uzupełniającej biegłego oprócz stwierdzenia, że nie zgadza się z opinią i że biegły nie potrafił przeprowadzić porządnych oględzin, nie wniósł dalszych zastrzeżeń co do opinii.
W tej sytuacji Sąd uznał, że w świetle zaproponowanego przez powoda materiału dowodowego, nie zostało wykazane, że za powstanie przedmiotowej szkody odpowiadaG. W., a co za tym idzie nie udowodniono okoliczności uzasadniających odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela i dlatego powództwo zostało w pkt I sentencji wyroku oddalone w całości.
Orzeczenie o kosztach procesu w pkt II wyroku wydano na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. z§ 2 ust. 1 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Uwzględniono przy tym, że strona pozwana poniosła koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600,00 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz wynagrodzenie biegłego sądowego w wysokości 383,85 zł
Natomiast w oparciuart. 80 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowychw sprawach cywilnychsąd z urzędu zarządził w pkt III wyroku zwrócić stronie pozwanej kwotę 316,15 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego.

Zarządzenia:

1
(...)

2
(...)

3
(...)

4
(...)

M., dnia 7 października 2013 r.