Sąd Apelacyjny w Krakowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKo 116/13
Data wyroku: 2013-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jacek Polański, Marek Stempniak, Paweł Anczykowski
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 547 § 1 kpk

Sygn. akt II AKo 116/13

POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2013 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jacek Polański

Sędziowie:

SSA Paweł Anczykowski
SSO Marek Stempniak (del.spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Iwona Goślińska

w sprawie z wniosku pełnomocnikaW. B.
w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie III Ko 363/08
na podstawieart. 540 § 2 kpk,art. 547 § 1 kpkiart. 627 kpkw zw. zart. 639 kpk
p o s t a n a w i a:

1
oddalić wniosek;

2
zasądzić od wnioskodawcyW. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty od wniosku i uznać ją za uiszczoną.

UZASADNIENIE
W dniu 29 lipca 2013 roku wpłynął wniosek pełnomocnikaW. B.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie o sygn. akt III Ko 363/08 i uchylenie tego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w/w Sądowi.
Na uzasadnienie wniosku podniesiono, iż w związku z zapadnięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011 roku sygn. akt P 21/09 stwierdzającego niezgodność zKonstytucjąregulacji ujętej wart. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, limitującej wysokość dochodzonego odszkodowania i zadośćuczynienia do kwoty 25.000 złotych. Zniesienie owego ustawowego limitu, zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy, nakazuje konieczność weryfikacji dotychczasowych orzeczeń wydanych w sprawie i dostosowanie ich do szkody i krzywdy rzeczywiście doznanych przez osoby represjonowane w okresie stanu wojennego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.
Okoliczności podniesione we wniosku nie stanowią uzasadniających wznowienie postępowania w oparciu o przepisart. 540 § 2 kpk.
Zgodnie z tą normą podstawą do wznowienia postępowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności zKonstytucjąprzepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Podnieść bowiem należy, że przywołany we wniosku wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 21/09 dotyczył stwierdzenia niezgodności zKonstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a ściślej jejart. 64 ust. 2w związku zart. 32 ust. 1 i art. 2oraz zart. 41 ust. 5w związku zart. 77 ust. 1 i art. 31 ust. 3oraz z zart. 31 ust. 1 i 2, atakże zart. 77 ust. 2 Konstytucji, przepisuart. 8 ust. 1a powołanej ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.), dodanegoustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. Nr 191, poz. 1372).
Przepis ten stanowił, że odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z orzeczeń albo decyzji, o których mowa w ust. 1 art. 8 ustawy, nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 25.000 zł. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten utracił moc z dniem 10 marca 2011 roku, kiedy to wyrok ten został opublikowany (Dz.U. z 2011 r. Nr 53 poz. 277).
Zaznaczyć wszelako należy, że uznanie niekonstytucyjności wymienionych w wyroku Trybunału przepisów „ustawy lutowej” nie oznacza konieczności, niejako automatycznego wznowienia postępowań we wszystkich sprawach, w których były one podstawą rozstrzygnięcia, co do roszczeń w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za represje związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Podnieść bowiem trzeba, że wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie III Ko 363/08 nie zapadł w oparciu o art. 8 ust. 1a powołanej ustawy. Co więcej zgłoszone wówczas żądania wnioskodawcy nie przekraczały łącznie kwoty 25.000 złotych, a w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy roszczenia z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia zostały uznane w kwotach odpowiednio po 10.000 złotych, a więc łącznie w wysokości 20.000 złotych.
Podkreślić jednocześnie wypada, że akta w/w sprawy nie zawierają danych uzasadniających choćby prawdopodobieństwo, że zasądzone kwoty podlegały ograniczeniu ze względu na unormowanie art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku.
W tych warunkach, podzielając poglądy wyrażone w judykatach Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2011 roku w sprawach II Ko 51/11I (LEX nr 960529) i II Ko 55/11 (LEX nr 960530), które notabene, nawiązywały wprost do odpowiedniego fragmentu uzasadnienia przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego (pkt.7.3 motywów wyroku), Sąd Apelacyjny, stwierdzając brak przesłanek do wznowienia postępowania, orzekł, jak wyżej.
W związku ze złożeniem wniosku uiszczona została opłata w wysokości 150 złotych zgodnie zart. 15 ust. 1 pkt. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Kwotę powyższą należało zasądzić na rzecz Skarbu Państwa stwierdzając równocześnie, iż została już uiszczona.