Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1520/13
Data wyroku: 2013-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Aleksandra Babilon-Domagała, Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 1520/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sajtyna (spr.)
Sędziowie: SO Bogna Kuczyńska
SO Aleksandra Babilon-Domagała
Protokolant: sekr. sądowy Anna Misztal
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku
sprawyP. B.iM. H.
oskarżonych o przestępstwa zart.228 § 3 i 4 kkw zw. zart.11 § 2 kk,art.231 § 2 kkiart.276 kkiart.275 § 1 kkiart.284 § 2 kkw zw. zart.11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obu oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 13 czerwca 2013 roku sygn. akt II K 900/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonychP. B.iM. H.na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 910 (dziewięćset dziesięć) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję.

sygn. akt IX Ka 1520/13

UZASADNIENIE
P. B.iM. H.oskarżeni zostali o to, że:

I
w nocy z l na 2 lipca 2011 roku wS., pełniąc funkcję funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji wS., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu ze sobą, uzależnili wykonanie czynności służbowych związanych z ujawnieniem prowadzenia przezR. B. (1)w stanie nietrzeźwości z zawartością 0,7 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu w ruchu lądowym samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...)od otrzymania korzyści majątkowej w kwocie 2.000 zł., której zażądali od wyżej wymienionego za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa polegające na tym, że nie dopełnią obowiązków służbowych poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu z czynności użycia wobecR. B. (1)urządzenia do oznaczenia ilości alkoholu w wydychanym powietrzu oraz sporządzenia zapisu z niniejszej czynności w notatnikach służbowych, a następnie nadania biegu sprawie celem przeprowadzenia postępowania przygotowawczego w związku z ujawnionym przestępstwem w sytuacji, gdy wynik badania wykazał wyżej wskazaną zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oraz w ten sposób utrudniali postępowanie karne pomagającR. B. (1)jako sprawcy przestępstwa zart. 178a § l k.k., zacierając ślady przestępstwa, czym działali na szkodę interesu publicznego tj. o czyn zart. 228 § 3 i 4 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.,

II
w nocy z l na 2 lipca 2011 roku wS.pełniąc funkcję funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji wS., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu ze sobą, przekroczyli swoje uprawnienia w ten sposób, iż bezprawnie zatrzymali odR. B. (1)dokumenty w postaci umowy kupna sprzedaży samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...), dowodu rejestracyjnego wymienionego pojazdu, umowy ubezpieczenia OC zawartej w TU(...)wymienionego pojazdu wraz z pokwitowaniem wpłaty składki ubezpieczeniowej, wydruk z przeglądu technicznego samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...), po czym ukryli niniejsze dokumenty oraz przywłaszczyli dowód osobistyR. B. (1), a także powierzony telefon komórkowy markiS. (...)10 I o wartości 400 złotych i kluczyki od samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...)na szkodę interesu prywatnego uprzednio wymienionego tj. o czyn zart. 231 § 2 k.k.iart. 276 k.k.iart. 275 § l k.k.iart. 284 § 2 k.k.w związku zart. 11 §2 k.k.

Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt II K 900/11 orzekł co następuje:

I
oskarżonychP. B.iM. H.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w pkt I aktu oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 228 § 3 i 4 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 228 § 4 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § l, 2 i 3 k.k.wymierzył im kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz po 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych,

II
na podstawieart. 41 § l k.k.w zw. zart. 43 § l pkt l k.k.orzekł wobec oskarżonychP. B.iM. H.środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 5 (pięć) lat,

III
oskarżonychP. B.iM. H.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w pkt II aktu oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 231 § 2 k.k.iart. 276 k.k.iart. 275 § l k.k.iart. 284 § 2 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 231 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § l, 2 i 3 k.k.wymierzył im kary po l (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych,

IV
na podstawieart. 41 § l k.k.w zw. zart. 43 § l pkt l k.k.orzekł wobec oskarżonychP. B.iM. H.środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 2 (dwa) lata,

V
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § l i 2 k.k.wymierzone oskarżonymP. B.iM. H.kary pozbawienia wolności oraz kary grzywien w pkt I i III wyroku połączył i wymierzył im kary łączne po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz po 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny ustalając wysokości stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych,

VI
na podstawieart. 90 § 2 k.k.wymierzone oskarżonymP. B.iM. H.środki karne w pkt II i IV wyroku połączył i wymierzył im łączny zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 5 (pięć) lat,

VII
na podstawieart. 69 § l i 2 k.k.iart. 70 § l pkt. l k.k.wykonanie wymierzonych oskarżonymP. B.iM. H.w pkt V wyroku kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący po 5 (pięć) lat,

VIII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonychP. B.iM. H.na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 1132,80 (tysiąc sto trzydzieści dwa 80/100) złotych tytułem kosztów sądowych, a w tym 900 (dziewięćset) złotych opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 i art. 410 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez oparcie wyroku jedynie na części okoliczności ujawnionych w postępowaniu, jak i częściowe jedynie uwzględnienie dowodów ujawnionych na rozprawie, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonegoR. B. (1), świadkówW. K.,M. Z.,J. C.,J. W.,H. K.,D. S.przy pominięciu wyjaśnień oskarżonychP. B.iM. H.złożonych w toku postępowania karnego i odmowę uznania ich za wiarygodne mimo tego, iż były one konsekwentne, jednoznaczne, logiczne, spójne i stanowcze, co spowodowało dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżeni popełnili zarzucany im aktem oskarżenia czyn.

2
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 i art. 410 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku z dnia 17 grudnia 2012 roku, o przesłuchanie pokrzywdzonegoR. B. (1)z udziałem biegłego psychologa, który to wniosek był w całości zasadny albowiem pokrzywdzony w niekorzystnych dla niego momentach zasłaniał się nie pamięcią i konfabulował, co stwarza realne podstawy do przyjęcia, że zeznania te nie są zgodne z prawdą, a mają jedynie służyć usprawiedliwieniu swoich zachowań poprzez zrzucenie ciężaru winy na oskarżonych i całkowite przyznanie im waloru wiarygodności co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu.

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu zeznań pokrzywdzonego w części dot. uzależnienie wykonania czynności służbowych od otrzymania korzyści majątkowej w kwocie 2.000 zł której zażądali oskarżeni od wyżej wymienionego za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa polegające na tym, że nie dopełnią oni obowiązków służbowych, a także nie nadadzą biegu sprawie celem przeprowadzenia postępowania przygotowawczego przeciwko pokrzywdzonemuR. B. (2)jako sprawcy przestępstwa wyczerpującego znamionaart. 178a § 1 k.k, zacierając ślady przestępstwa czym działali na szkodę interesu publicznego i w konsekwencji uznanie, iż zachowanie oskarżonych nosiło znamiona przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 228 § 3 i 4 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k., a co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu.

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżeni działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczyli swoje uprawnienia w ten sposób, iż bezprawnie zatrzymali od pokrzywdzonegoR. B. (1)dokumenty samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...), po czym ukryli niniejsze dokumenty oraz przywłaszczyli dowód osobistyR. B. (1), telefon komórkowy markiS. (...), a także kluczyki do wyżej opisanego pojazdu czym działali na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonegoR. B. (1)i w konsekwencji uznanie, iż zachowanie oskarżonych nosiło znamiona przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 231 § 2 k.k.iart. 276 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 284 § 2 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k., a co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonych na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uniewinnienie oskarżonychP. B.iM. H.od zarzucanych im aktem oskarżenia czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonych wniósł również o rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania względem oskarżonych, biorąc pod uwagę ich sytuację majątkową, zdrowotną i osobistą.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonych jawi się jako oczywiście bezzasadna. Brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia formułowanych wniosków.
Dokonana przez Sąd Okręgowy kontrolna analiza przedmiotowej sprawy w pełni potwierdza prawidłowość orzeczenia Sądu Rejonowego. Stanowisko Sądu I instancji jest obiektywne, logiczne i wyczerpujące. Wnioskowanie Sądu Rejonowego opiera się na ocenie kompletnego materiału dowodowego dokonanej w oparciu o zasadę swobodnej oceny przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza byt czynów przypisanych oskarżonymP. B.orazM. H..
Za w pełni prawidłowe uznać należy dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne oraz ocenę prawno – karną działania oskarżonych. Ustalenia faktyczne odzwierciedlone zostały, w sposób jak najbardziej prawidłowy w kwalifikacji czynów przypisanych oskarżonym. W sposób trafny i precyzyjny Sąd I instancji wskazał na jakich dowodach się opierał oraz z jakich przyczyn poszczególne dowody uznał za wiarygodne a innym przymiotu tego odmówił.
W żaden sposób nie można uznać, iż w przedmiotowej sprawie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. Nie doszło także w niniejszej sprawie do naruszenia zasady in dubio pro reo, albowiem po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie zaistniały w sprawie żadne wątpliwości, które należałoby rozstrzygać w oparciu o tę zasadę.
Zarzuty jakie formułuje obrońca oskarżonych w żaden sposób nie podważają analizy dokonanej przez Sąd Rejonowy. Opierają się one jedynie na nieuzasadnionej polemice. Stanowią wyraz wybiórczej i jednostronnej oceny zgromadzonych dowodów.
Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie trafnie wskazał, iż wyjaśnienia oskarżonych nie zasługiwały na przymiot wiarygodności z uwagi na ich sprzeczność wzajemną jak i brak korelacji, z zasadnie uznanym za wiarygodny, pozostałym materiałem dowodowym.
W pełni trafnie za wiarygodne zostały uznane natomiast zeznaniaR. B. (1), które znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadkówW. K.,H. K.,D. D.,D. S.,J. C.oraz dowodach w postaci nagrania z monitoringu i wykazu rozmów telefonicznych. W odniesieniu do zeznań świadków wskazać należy na fakt, iż są to osoby obce dla oskarżonych, nie mające żadnego interesu w bezpodstawnym ich obciążaniu. Brak jest jakichkolwiek okoliczności z których wynikałyby wątpliwości co do wiarygodności świadków. Z analizy dowodów w sposób jasny wyłania się jednolity, a co ważne, logiczny ciąg zdarzeń.
Z zeznań świadkówW. K.,H. K.,D. D.,D. S.,J. C.w sposób jednoznaczny wynika, żeR. B. (1)kontaktował się z nimi w nocy i chciał pożyczyć pieniądze. Jednoznaczny jest także cel w jakimR. B. (1)chciał pożyczyć pieniądze.
W żaden sposób nie dyskredytuje zeznań świadków stwierdzenie, iżR. B. (1)otrzymał od oskarżonych zakaz mówienia w czasie wykonywania rozmów telefonicznych o tym co się stało i na co potrzebne są mu pieniądze. Sformułowanie przez oskarżonych takiego zakazu w żaden sposób nie wyklucza możliwości nie respektowania go przezR. B. (1)czy też używania takich sformułowań z których, nie bezpośrednio ale w sposób łatwy rozmówcy mogli wywnioskować o jaką sytuację chodzi. Nadto wskazać należy, iż pokrzywdzony opisywał świadkom przebieg zdarzenia i jego relacje, co wynika z zeznań tychże świadków, każdorazowo był spójne i konsekwentne.
Bezpodstawny jest zarzut skarżącego, iż nielogiczne są zeznania świadkaR. B. (1)jakoby oskarżeni proponowali mu wręczenie kwoty 2000 złotych albowiem nie znajduje ten fakt żadnego potwierdzenia a przy oskarżonych nie ujawniono w notatnikach zapisków różnych liczb, w tym 2000, ani też nie stwierdzono śladów usuwania zapisów z notatników. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego fakt ten w żaden sposób nie podważa ani nie dyskredytuje zeznań pokrzywdzonego. Trudno, bowiem zakładać, że oskarżeni mieli wpisana kwotę 2000 złotych w notatniku służbowym, a nie winnym prywatnym notesie.
Nie można się także zgodzić z twierdzeniem skarżącego, iż podważa zeznania pokrzywdzonego niekonsekwencja dotycząca kwoty jakiej mieli żądać oskarżeni albowiem mieli mu oni zaproponować wręczenie 2000 złotych, a tymczasem pokrzywdzony mając przy sobie 400 złotych chciał pożyczyć kwotę 1700 złotych co w sumie daje 2100 złotych. Różnica te jest na tyle niewielka, iż jest nieistotna. W konsekwentnej relacji pokrzywdzony mówi bowiem o kwocie 2000 złotych. Bez znaczenia, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest fakt, iż pokrzywdzony chciał pożyczać pieniądze od osób, co do których miał on świadomość, iż nie są to osoby zamożne i nie dysponują taką kwotą. W sytuacji w jakiej znalazł się pokrzywdzony podejmował on wszelkie próby zgromadzenia żądanej kwoty.
Nieuzasadniony jest także zarzut obrazy przepisów prawa procesowego poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o przesłuchanieR. B. (1)z udziałem biegłego psychologa. Słusznie w tej kwestii Sąd Rejonowy wskazał na brak wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego świadka, jego rozwoju umysłowego, w tym zdolności postrzegania i odtwarzania. Podstawą wniosku o przeprowadzenie czynności procesowej określonej wart. 192 § 2 kpkmogą być wyłącznie okoliczności uzasadniające podejrzenie istnienia wskazanego w tych przepisach stanu obniżającego zdolność relacjonowania faktów, a takie w stosunku doR. B. (1)nie występowały. Okoliczności takie muszą występować rzeczywiście i mieć oparcie w konkretnych faktach, a nie odnosić się jednie do przypuszczeń.
Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował wymiar kar orzeczonych wobec oskarżonychP. B.iM. H..
W sposób adekwatny orzeczone kary uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonych oraz stopień ich winy zasadnie ustalone jako wysokie. Pod uwagę, w sposób prawidłowy, wziął Sąd Rejonowy wszelkie okoliczności o charakterze obciążającym jak i łagodzącym wpływające na wymiar kar w stosunku do każdego z oskarżonych.
W pełni zasadnie orzeczono wobec oskarżonych za czyn zart. 228 § 3 i 4 kkw zw. zart. 11 § 2 kkkary po 2 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze po 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych oraz środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres 5 lat, a także za czyn zart. 231 § 2 kkiart. 276 kkiart. 275 § 1 kkiart. 284 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkkary po 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, grzywny po 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych oraz środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres 2 lat.
Podkreślić należy, iż orzeczone kary grzywny podobnie jak i środek karny zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji w sposób realny wzmacniają oddziaływania kary, a także jej aspekt wychowawczy. W przypadku orzeczonego środka karnego istotna jest także realizacja funkcji prewencyjnej.
W sposób zasadny uwzględniając łączność podmiotowo – przedmiotową oraz czasową czynów przypisanych oskarżonym orzeczono wobec nich kary łączne po 2 lata pozbawiania wolności oraz grzywny w wymiarze po 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kotwę 15 złotych. Trafnie także orzeczono wobec każdego z oskarżonych łączny wymiar środków karnych zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres po 5 lat.
Właściwie wymiar kary łącznej oraz środka karnego opiera się o zasadę absorpcji.
W pełni zasadne jest także stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie zastosowania wobec oskarżonych środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W sposób uzasadniony Sąd Rejonowy wskazał w tym zakresie na dotychczasową niekaralność oskarżonych. Dodatkowo wskazać należy także na ich ustabilizowany tryb życia oraz warunki i właściwsi osobiste, z których wynika, iż nie jest konieczne ich izolowanie dla osiągnięcia celów kary, a przede wszystkim dla realizacji celu zapobiegawczego. Zastosowanie długiego 5 letniego okresu próby pozwoli na skuteczne oddziaływanie kary i weryfikację realizacji jej celów.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkiart. 456 kpkzaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 626 § 1 kpk.
SSO B. Kuczyńska SSO K. Sajtyna SSOA. Babilon – Domagała