Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 120/13
Data wyroku: 2013-04-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Katarzyna Powalska, Przemysław Majkowski, Antoni Smus

Sygn. akt I Ca 120/13

POSTANOWIENIE
Dnia 17 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Antoni Smus
Sędziowie SSO Katarzyna Powalska
SSO Przemysław Majkowski
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z powództwaS. N.
przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu wS.
o odszkodowanie
na skutek apelacji powoda
od postanowienia Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt I C 452/11

postanawia:

odrzucić apelację powoda jako wniesioną po terminie.

Sygn. akt I Ca 120/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Sieradzu oddalił powództwoS. N.przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu wS.o zadośćuczynienie, nie obciążając jednocześnie powoda kosztami postępowania w sprawie.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po następujących ustaleniach i wnioskach:
Powód przebywa obecnie w Areszcie Śledczym wP.. Od 2 marca do 28 kwietnia 2011 r.S. N.był osadzony w Zakładzie Karnym wS., pawilonie C, sześcioosobowej celi nr 44. Zdaniem powoda, z uwagi na warunki bytowe, naruszono w tym czasie szereg jego dóbr osobistych: godność, prawo do intymności oraz prawo do humanitarnego traktowania przez organy państwa. W złożonym przez siebie pozwie dochodził zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł. Powód podniósł następujące zarzuty: brak prywatności i oświetlenia w kąciku sanitarnym, brak radiowęzła, brak warunków do utrzymania higieny osobistej, brak należytego oświetlenia i wentylacji w celach, brak należytego wyposażenia cel w sprzęty, brak bieżącej prasy, brak dostępu do zajęć sportowych na świetlicy, brak higieny przy wydawaniu posiłków.
Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dobra osobiste powoda nie zostały naruszone, a odpowiedzialność Skarbu Państwa – Zakładu Karnego wS.na podstawieart. 23 k.c.,24 k.c.iart. 448 k.c.jest nieuzasadniona. Jak argumentował Sądmeriti, podstawową przesłanką cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym i jedynie ta przesłanka warunkuje roszczenia zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W związku z obowiązującą zasadą domniemania bezprawności, pozwany ma obowiązek udowodnić istnienie okoliczności wyłączających bezprawność.
Analizy podniesionych zarzutów Sąd Rejonowy dokonał przez pryzmat regulacji prawnej objętejustawą z 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczyoraz m.in.rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych(Dz.U. Nr 186, poz. 1820). Mając na uwadze powyższe unormowania Sąd stwierdził, że warunki panujące na terenie Zakładu Karnego wS.nie odbiegają od standardów obowiązujących w innych tego rodzaju placówkach i nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia żądania powoda. Odnosząc się do zarzutu braku należytej wentylacji i niewłaściwego sposobu wydawania pożywienia, Sąd uznał w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że są one bezpodstawne. Jak ustalił, w Zakładzie Karnym wS.przeprowadzana jest coroczna kontrola wentylacji, a swobodny obieg powietrza w celi umożliwia drożna kratka wentylacyjna. Posiłki są wydawane pod nadzorem szefa kuchni przez więźniów podlegającym stałej kontroli lekarskiej. Bezzasadny był również, zdaniem Sądu, zarzut braku intymności, gdyż z uwagi na specyfikę miejsca, w którym przebywał powód zachodziła wynikająca z przepisów prawa konieczność monitorowania zachowań więźniów w celu zapewnienia im bezpieczeństwa, ochrony życia oraz zdrowia. Nie zasadne były również twierdzenia powoda, że funkcjonariusze służby więziennej szykanowali i poniżali go. Ograniczenia uczestnictwa w zajęciach kulturalno – oświatowych, sportowych, otrzymywania prasy, korzystania z odbiorników telewizyjnych wynikają z przepisów prawa i są związane ze statusem powoda jako osadzonego. Ponadto cela, w której przebywał powód jest należycie doświetlona zarówno światłem sztucznym, jak i naturalnym, a ze względu na nie zabudowanie kącika sanitarnego do wysokości sufitu (a jedynie do 2 m), światło dociera również do niego.
W przekonaniu Sądu Rejonowego, pozwany wywiązywał się ponadto z obowiązków wynikających zart. 109 § 1 kkw,110 kkw, i 111kkw. Powód otrzymywał pościel, piżamę, środki czystości i higieniczne, mógł korzystać z własnej odzieży, otrzymywał posiłki o odpowiedniej wartości odżywczej. Dokonana przez powoda ocena warunków panujących w Zakładzie Karnym wS.ma więc jedynie charakter subiektywny. Marginalnie Sąd dodał, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z 10 maja 2012 r. (IV CSK 473/11), nawet gdyby powód wykazał zasadność zarzutów to naruszenie dóbr osobistych byłoby nieuzasadnione ze względu na krótki czas osadzenia.
Skoro działania pozwanego nie były bezprawne, nie zostały naruszone dobra osobiste powoda - Sąd nie znalazł podstaw, by w oparciu oart. 448 k.c.przyznać powodowi zadośćuczynienie.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się powód wnosząc apelację, którą zaskarżył wyrok w całości.Wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wyrokowi zarzucił niezgodność ze stanem faktycznym.

Sąd Okręgowy zważył :

apelacja powoda jako wniesiona po upływie przepisanego terminu podlega odrzuceniu.
Zgodnie zart. 369 k.p.c., apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem. Jeżeli strona nie zażądała uzasadnienia wyroku w terminie tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji, termin do wniesienia apelacji biegnie od dnia, w którym upłynął termin do żądania uzasadnienia. Apelacja powinna być zatem wniesiona w terminie ściśle określonym przepisamiKodeksu postępowania cywilnego. Zasadniczo jest on dwutygodniowy, liczony od dnia doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem, a jedynie wówczas gdy strona nie zażądała sporządzenia uzasadnienia wyroku - biegnie od dnia, w którym upłynął termin do zażądania uzasadnienia.
Stosownie natomiast do treściart. 370 k.p.c.w zw. zart. 373 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuci apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 10 stycznia 2013 r. do Sądu Rejonowego w Sieradzu wpłynął wniosek powoda o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zarządzenie w przedmiocie doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem wykonano 17 stycznia 2013 r., a pismo je obejmujące doręczone zostało powodowi 22 stycznia 2013 r. W dniu 6 lutego 2013 r.S. N.złożył wD.Ewidencji Aresztu Śledczego wP.apelację.
W sprawie niniejszej powód zażądał sporządzenia uzasadnienia, dlatego też początek biegu dwutygodniowego terminu do złożenia przez niego apelacji przypada na dzień, w którym doręczono mu odpis wyroku z uzasadnieniem, tj. 22 stycznia 2013 r. Powód wniósł apelację 6 lutego 2013 r. – zatem jeden dzień po terminie, który upłynął 5 lutego 2013 r. Dodać jednocześnie należy, że skarżący złożył pismo obejmujące apelację wD.Ewidencji Aresztu Śledczego wP., a jak wynika z treściart. 165 k.p.c., oddanie pisma obejmującego apelację przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego jest równoznaczne z wniesieniem apelacji do sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawieart. 373 k.p.c.Sąd Okręgowy apelację odrzucił.