Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 9/13
Data wyroku: 2013-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Błaszczyk, Sławomir Wlazło, Piotr Feliniak
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art. 437 par. 1 kpk, art. 636 par. 1 kpk

Sygn. akt II AKa 9/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jacek Błaszczyk

Sędziowie:

SA Piotr Feliniak
SO del. Sławomir Wlazło (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeM. J., Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej Apelacyjnej w Łodzi

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r.
sprawy
M. P.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt IV K 312/11
na podstawieart. 437 §1 kpkiart. 636 §1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. II AKa 9/13

UZASADNIENIE
M. P.został oskarżony o to, że:
I. w okresie czasu od początku grudnia 2006 roku do końca stycznia 2007 r. wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 z 2005 r., poz. 1485 z późn. zm. ), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał przywozu zA.na terytoriumH.do Rzeczpospolitej Polskiej znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci MDMA w ilości nie mniejszej niż 4.000 gramów,
to jest o czyn zart.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 z 2005 r., poz.1485 z późn. zm.)
II. w październiku 2007 roku, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 z 2005 r., poz.1485 z późn. zm.) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał przywozu zA.na terytoriumH.do Rzeczypospolitej Polskiej znacznych ilości środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 500 gramów,
to jest o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 z 2005 r., poz.1485 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 23 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi orzekł:
- w miejsce czynu opisanego w punkcie I, uznałM. P.za winnego tego, że w nieustalonym czasie pomiędzy początkiem grudnia 2006 roku a kwietniem 2007 roku, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym zA. D., dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości, co najmniej 4.000 gram, substancji psychotropowej w postaci MDMA, w ten sposób, że zakupił ją wA.wH., a następnie przywiózł na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, czym wypełnił dyspozycjęart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2005 r., nr 179, poz.1485 ze zm) i za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda. – uniewinnił oskarżonegoM. P.od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie II, przejmując koszty procesu w tej części na rachunek Skarbu Państwa;
- na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 19 września 2011 roku do dnia 29 lutego 2012.
- zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Powyższy wyrok, w całości na niekorzyść oskarżonego, zaskarżyła Prokuratura Apelacyjna w Łodzi, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych będący wynikiem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i polegający na przyjęciu, że spójne i logiczne wyjaśnieniaP. O.nie dają podstaw do uznania, żeM. P.popełnił przestępstwo zarzucane mu w punkcie II aktu oskarżenia. W uzasadnieniu wskazano, że choć Sąd ustalił, iżA. D.wrazM. P.wH.odebrali odP. O.przezroczystą reklamówkę, w której widać było „palce kokainy”, a następnego dnia mieli jechać do Polski, to uznał, że oskarżonyP.nie miał świadomości, iż w reklamówce jest narkotyk ani, że ma on zostać przewieziony do Polski. Prokurator podniósł także, iż na podstawie tego samego materiału dowodowegoA. D.w sprawie XVIII K 134/10 został skazany m.in. za nabycie 500 gram kokainy.
W konsekwencji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie Prokurator zmodyfikował skargę apelacyjną, zawężając ją do żądania uchylenia wyroku jedynie w zakresie punktu II.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesiony przez Prokuraturę środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Argumenty przytoczone przez skarżącego, w wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej zapadłego rozstrzygnięcia okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Analiza zarówno akt sprawy, jak i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, prowadzi do wniosku, że Sąd ten nie tylko w sposób rzetelny i kompletny zebrał materiał dowodowy, ale także wnikliwie go rozważył stosując zarówno obowiązujące przepisy prawa, jak i zasady logiki, a nadto swoje stanowisko wyczerpująco uzasadnił. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy skarżący przytoczy okoliczności wskazujące, że Sąd I instancji dokonał tych ustaleń pomijając istotne dowody, ignorując powszechnie akceptowaną wiedzę, czy doświadczenie życiowe, a zasadność dokonanych ocen i wniosków nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania.
Autor apelacji takich okoliczności nie przedstawił.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy i z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy precyzyjnie wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione, a także które ze zgromadzonych dowodów i z jakiego powodu uznał za wiarygodne, a którym tej wiarygodności odmówił. Tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.
Odnosząc powyższe uwagi do zarzutu sformułowanego w apelacji, dotyczącego oceny dowodów w zakresie czynu II i udziałuM. P.w nabyciu i przewozie 500 gram kokainy, należy wskazać, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego – zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu w punkcie II czynu. Nie powielając argumentacji Sądu Okręgowego zawartej w pisemnym uzasadnieniu wyroku, podnieść jedynie należy, że chybionym jest zarówno twierdzenie, iż zeznaniaP. O.wskazują, że oskarżonyM. P.miał świadomość, iż w przekazywanejA. D.reklamówce są narkotyki i świadomie przewiózł kokainę do Polski, jak i zarzut braku konsekwencji i logiki w ustalaniu stanu faktycznego na podstawie tych zeznań.
Istotnie zeznaniaP. O.zostały uznane za wiarygodne, a Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku, wskazał szczegółowo przyczyny takiej oceny twierdzeń świadka. Podkreślić jednak należy, że zeznaniaP. O.złożone w kontekście czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie II, zdecydowanie różnią się od tych, na których oparto skazanie za czyn z punktu I. O ile bowiem w odniesieniu do transakcji dotyczącej substancji MDMA,P. O.w sposób konsekwentny i jednoznaczny wskazywał, iż to oskarżonyM. P.wspólnie zA. D.kupił od niego 4 kg narkotyku i dosyć szczegółowo opisał okoliczności tej transakcji, a zeznania te w pewnym zakresie w postępowaniu przygotowawczym potwierdził sam oskarżony, o tyle w odniesieniu do nabycia kokainy, zeznaniaP. O., choć konsekwentne i logiczne, to jednak w żadnym punkcie nie wskazywały jednoznacznie na udział oskarżonego w przestępstwie. A podkreślić należy, żeP. O.nie miał żadnego powodu, by wpływać na sytuację procesową oskarżonego i różnicować ją w zależności od zarzutów.
Świadek zeznał, iżA. D.przyszedł do niego sam i przekazał mu reklamówkę z kokainą, aM. P.był obecny dopiero przy jej odbiorze. Jednocześnie brak jakichkolwiek dowodów wskazujących, że nie były to narkotyki należące wyłącznie doA. D.(skoro sam je przyniósł i zostawił na przechowanie), jak również nie ma dowodów, żeM. P.wiedział, iż w torbie, którąA. D.w jego obecności oddałP. O., są narkotyki. Apelujący podniósł, iż Sąd Okręgowy ustalił (na karcie 3 uzasadnienia), że „przez przezroczystą folię reklamówki widać było „palce kokainy”, wywodząc z tego, że oskarżony także widział zawartość torby. Jednakże należy wskazać, że – wbrew twierdzeniom autora apelacji – ustalenia Sądu meriti były inne. To wewnątrz reklamówki był przezroczysty foliowy pakunek, sama zaś torba nie była przezroczysta. ŚwiadekP. O.wskazał, że domyślił się, iż w środku jest kokaina, dopiero gdy dotykając pakunku w reklamówce ręką, wyczuł charakterystyczne dla pakowania tego narkotyku „palce”. Nie ustalono, czyM. P.zaglądał do torby albo dotykał pakunku w reklamówce. Wreszcie,P. O.zeznał, iż oskarżony iA. D.mieli od niego pojechać doM. C., a nazajutrz do Polski. Z powyższego także nie sposób jednoznacznie wnioskować, iż oskarżony dowiedział się o zawartości torby i świadomie wywiózł ją do Polski. (P. O.zeznał, żeM. P.nic nie mówił o przewiezieniu narkotyku do Polski i w ogóle nie wypowiadał się w tej kwestii). Nie można też, jedynie z faktu, iżA. D.został skazany za nabycie i przewóz kokainy, wnioskować, że takżeM. P.uczestniczył w tym przestępstwie. Istotnie, jak podkreśla Prokurator, dla przyjęcia współsprawstwa nie jest koniecznym osobiste realizowanie wszystkich znamion przestępstwa, natomiast nie ulega wątpliwości, że współsprawcy muszą działać w ramach porozumienia, a także koniecznym jest by zachowanie sprawcy na gruncie przyjętego porozumienia stanowiło konieczny lub bardzo istotny warunek realizacji znamion przestępstwa. Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, iż sama obecność na miejscu zdarzenia, a nawet świadomość czy wreszcie najdalej idąca – akceptacja przestępczych zachowań drugiej osoby, sama w sobie nie wystarczy do przypisania współsprawstwa w popełnieniu przestępstwa.(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2011 roku, III KK 208/11, LEX nr 1119511, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 roku, III KK 193/11, LEX nr 1119509, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 roku, II KK 162/11, OSNKW 2012/3/28)
W niniejszej sprawie w odniesieniu do zarzutu z punktu II, nie wykazano ani porozumienia łączącegoA. D.zM. P.ani realizacji przez oskarżonego choćby w szczątkowej formie znamion przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Ani świadekP. O.ani żaden z pozostałych przesłuchanych świadków nie podniósł okoliczności mogących wskazywać na udział oskarżonego w opisanym przestępstwie.A. K.iW. B.w ogóle nie znaliM. P..A. D.– mimo prawomocnego skazania - konsekwentnie nie przyznawał się do nabycia i przewozu narkotyków (również wspólnie z oskarżonym).M. S.nie słyszał, abyM. P.uczestniczył w przestępstwach narkotykowych.
Uznając zatem, że brak jest dowodów sprawstwa oskarżonego, Sąd zasadnie uniewinnił go od popełnienia czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że ocena dokonana przez Sąd Okręgowy jest oceną prawidłową, nie nosi cech dowolności i jako taka pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.Podsumowując stwierdzić należy, że omówiony powyżej środek odwoławczy, w szczególności zaprezentowane w nim zarzuty, nie mogą być podstawą do wzruszenia prawidłowego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Biorąc pod uwagę, że środek odwoławczy został wniesiony wyłącznie przez oskarżyciela publicznego, na podstawieart. 636 §1 k.p.k.Sąd, kosztami postępowania drugoinstancyjnego, obciążył Skarb Państwa.