Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 837/13
Data wyroku: 2013-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Zbigniew Paturalski, Karol Radaszkiewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§1kpk

Sygn. akt VII Ka 837/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica
Sędziowie: SSO Karol Radaszkiewicz
SSO Zbigniew Paturalski (spr.)
Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Wach
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Natalii Domaradzkiej
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r.
sprawyE. G.
oskarżonej o przestępstwo zart. 190 § 1 kki zart. 157 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie
z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt VII K 1094/12

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. G.kwotę 420 zł tytułem opłaty za obronę z urzędu wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 420 zł tytułem opłaty za reprezentowanie z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżycielki posiłkowejA. K.oraz kwotę 96,60 zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.

VII Ka 837/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 24.05.2013 r. sygn. akt VII K 1094/12 oskarżonaE. G.została uznana za winną tego, że działając w ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1 kk: 28.03.2012 r., 23.06.2012 r. i 14.08.2012 r. wO.przyul. (...)kierowała groźby pozbawienia życia i zdrowia wobecA. K., przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnione obawy, że zostaną spełnione, tj. czynu zart. 190 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu w zw. zart. 91 § 1 kkskazano ją na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem oskarżona została też uznana za winną tego, że dnia 23.06.2012 r. wO.przyul. (...)spowodowała naruszenie czynności narządu ciała uA. K.poprzez uderzanie jej pięścią w głowę i uderzanie głową o podłogę, uderzanie pięściami w plecy, szarpanie, ucisk rękoma oraz ugryzienie, wskutek czego pokrzywdzona doznała stłuczenia głowy z bolesnością, stłuczenia pleców z licznymi sińcami oraz powierzchownej rany kąsanej prawego przedramienia, skutkiem czego było naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, tj. czynu zart. 157 § 2 kki za to na mocy tego przepisu skazano ją na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 kkw miejsce powyższych jednostkowych kar orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i § 2, art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat. Jednocześnie w oparciu oart. 72 § 1 pkt 7a kkw okresie próby zobowiązano oskarżoną do powstrzymywania się od kontaktowania i zbliżania się do pokrzywdzonej.
Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca zarzucając obrazę przepisów postępowania:art. 4, art. 7 i art. 410 kpkpoprzez oparcie wydanego przez sąd I instancji wyroku li tylko na dowodach obciążających oskarżoną z jednoczesnym pominięciem, bądź nieuwzględnieniem tych przemawiających na jej korzyść. Przy zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenie całego materiału dowodowego, winno to doprowadzić sąd do przekonania, że oskarżona nie mogła dopuścić się zarzucanych jej czynów. Obrońca zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, poprzez uznanie przez sąd I instancji, że oskarżonaG.dopuściła się zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenianego zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, że tego nie uczyniła. Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Podniesione przez obrońcę zarzuty opierają się na niektórych tylko dowodach, korzystnych dla oskarżonej i w ocenie Sądu odwoławczego nie mogą skutecznie podważyć prawidłowości ustaleń dokonanych przez sąd orzekający w I instancji. Konstatacja obrońcy, iż wątpliwe jest uznanie, żeA. K.odczuwała jakiekolwiek obawy przed oskarżoną nie wynika z jakiegokolwiek wskazanego dowodu. Powołanie się jedynie na zgromadzony materiał dowodowy i bliżej nieokreśloną postawę pokrzywdzonej, jest całkowicie niewystarczające dla uwzględnienia takiego zarzutu. Zachowanie się oskarżonej w dniu 23.06.2012 r. polegające na fizycznym zaatakowaniu pokrzywdzonej w jej mieszkaniu jednoznacznie przecież wskazuje na wiarygodność zeznańA. K.w zakresie przewidywania przez nią, że wypowiadane przezE. G.28.03., 23.06. i 14.08.2012 r. groźby pozbawienia życia i zdrowia mogą się urzeczywistnić, są realne (vide wyrok SN z 24.06.2013 r. OSNKW nr 10 poz. 89).
Twierdzenia zawarte w apelacji, że żaden z przeprowadzonych dowodów nie wykazał, aby oskarżona formułowała wobec pokrzywdzonej groźby karalne, świadczą o nieznajomości przez obrońcę treści dowodów. I tak świadekJ. C.pod koniec marca 2012 r. słyszała wypowiedź oskarżonej skierowanej do pokrzywdzonej: „ja cię k…. załatwię” (k. 42 i 105), W dniu 23.06.2012 r. świadekB. M.zapamiętała słowa oskarżonej: „i tak cię k…. zabiję” (k. 34 i 105), zaśJ. M.słowa „jak się dopadnę to cię zabiję” (k. 36 i 113). Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tych świadków i prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, że zeznaniaA. K.dotyczące gróźb karalnych w pełni zostały potwierdzone tymi obiektywnymi dowodami. Sąd Okręgowy w pełni przy tym podziela ustalenia Sądu Rejonowego dotyczące powodów, dla których odmówił on wiary zeznaniom świadkaK. R., bardzo blisko związanego z oskarżoną i zaprzeczającego, abyE. G.popełniła jakiekolwiek przestępstwo. Zarzuty obrońcy czynione w oparciu o zeznania tego świadka należy zatem uznać za chybione.  Nie ma też racji obrońca twierdząc, że dowody dotyczące zdarzenia z dnia 23.06.2012 r. wzajemnie się wykluczają, co podważa wiarygodność świadków oskarżenia oraz samej pokrzywdzonej. Dowodem na to ma być zgłaszana przezA. K.utrata przytomności po otrzymanym uderzeniu w głowę i jej niewiedza co do osoby napastnika oraz tym samym niemożność wydawania okrzyków. Tymczasem świadkowieM.słyszeli jej krzyki, co miałoby świadczyć o tym, iż nie utraciła ona jednak przytomności. W ocenie Sądu Okręgowego ta deklarowana przez pokrzywdzoną niepamięć zdarzenia wynika raczej z powodu jej stanu nietrzeźwości, a nie faktycznej utraty przytomności.
Nie jest też tak, aby pokrzywdzona za każdym razem odmiennie wskazywała miejsce ataku na nią przez oskarżoną w mieszkaniu dnia 23.06.2013 r., co w ocenie obrończy miałoby świadczyć o niewiarygodności jej zeznań. Zarówno bowiem w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawieA. K.wskazywała, że odbyło to się w pokoju o średniej wielkości, z którego drzwi wiodły na balkon (k. 17, k. 100 odwr.). Na to samo miejsce wskazali w swoich zeznaniach również małżonkowieM..
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty obrońcy kwestionujące okoliczności powstania u pokrzywdzonej obrażeń ciała. Jego twierdzenia, że skoro do badań lekarskich doszło po 5 dniach od zdarzenia, to te obrażenia ciała mogły powstać już po dniu 23.06.2012 r., są gołosłowne, sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i nie poparte żadnymi dowodami. Identycznie też należy ocenić stwierdzenie, że lekarz dyżurny w szpitalu wieczorem w dniu zdarzenia nie stwierdził uA. K.żadnych obrażeń. Okoliczność taka zupełnie nie wynika z zeznań pokrzywdzonej orazW. R.. Zeznali oni bowiem, że lekarz odmówił zbadania pokrzywdzonej z powodu jej stanu nietrzeźwości oraz braku obrażeń. Przy czym niewątpliwie chodziło tu o brak widocznych na zewnątrz obrażeń ciała, co przecież jednoznacznie wynika też z opinii biegłegoB. Z.(k. 45−46). Stwierdzone bowiem tylko niewielkie obrażenia w postaci stłuczeń i sińców były na plecach, rękach i nogach, a więc były ukryte pod wierzchnią odzieżą. Z zeznań zaśA. K.wynika, że zdecydowała się pojechać do szpitala w towarzystwieW. R.z powodu bólu ugryzionej ręki oraz odczuwanych zawrotów głowy.
Nie ma też racji obrońca twierdząc, że stwierdzone ugryzienie ciała pokrzywdzonej mogło być spowodowane nie przez człowieka, gdyż nie opisano tego dokładnie w zaświadczeniu lekarskim. O tym, że to jednak oskarżona ugryzłaA. K., przekonują jednoznacznie zeznaniaB. M., która usłyszała jej okrzyk o ugryzieniu (k. 34).
Natomiast dowód w postaci zdjęć ciała pokrzywdzonej nie ma zasadniczego znaczenia i słusznie Sąd Rejonowy ocenił to jako dowód pomocniczy, o niezbyt dużym znaczeniu dla prawidłowości ustaleń faktycznych w tej sprawie.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie w jakiejkolwiek części, jest oczywiście bezzasadna i dlatego zaskarżony wyrok w oparciu oart. 437 § 1 kpkzostał utrzymany w mocy.
O opłacie dla obrońcy i pełnomocnika z urzędu za wykonywaną obronę oraz reprezentowanie oskarżycielki posiłkowej w postępowaniu odwoławczym, orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze(Dz. U. nr 123, poz. 1058), § 14 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 8.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348).