Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1593/13
Data wyroku: 2013-12-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Klocek

Sygn. akt IX Ka 1593/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 grudnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Jan Klocek
Protokolant: st.sekr.sądowy Iwona Stefańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego
po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 roku
sprawyM. P.
oskarżonego o przestępstwo zart.178 a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju
z dnia 26 sierpnia 2013 roku sygn. akt II K 385/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

IX Ka 1593/13

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Busku – Zdroju oskarżyłM. P.o to, że w dniu 14 czerwca 2013 roku w miejscowościC., województwo(...), będąc w stanie nietrzeźwości 0,64 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód markiV. (...)onr rej. (...)przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Busku – Zdroju z dnia 11 czerwca 2012 roku, sygnatura akt II K 279 /12 za przestępstwo zart. 178 a § 1 kk, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 178 a § 4 kk.

Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju oskarżonegoM. P.uznał za winnego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 178 a § 4 kki za ten czyn na podstawie powołanego przepisu wymierzył oskarżonemu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 42 § 2 kkiart. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat.
Na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego w punkcie II środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 czerwca 2013 roku.
Na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł od oskarżonego na rzec Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie pięćset złotych.
Zasądził od oskarżonego na rzec Skarbu Państwa sto pięćdziesiąt złotych tytułem kosztów sądowych.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Busku – Zdroju z dnia 26 sierpnia 2013 roku w sprawie II K 385/13 wniósł obrońca oskarżonego i na podstawieart. 444 kpkorazart. 425 § 1 i 2 kpkzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonegoM. P..
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 4 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą surowość kary wyrażającą się wymierzeniem oskarżonemuM. P.bezwzględnej kary trzech miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek uzasadniający warunkowe zawieszeniem jej wykonania oraz poprzez orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat.
Na podstawieart. 427 § 1 kpkobrońca oskarżonego wniósł aby Sąd Odwoławczy korzystając z uprawnień przewidzianych wart. 437 § 1 i 2 kpkorzekł w części dotyczącej orzeczenia o karze odmiennie co do istoty sprawy i warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na okres próby stosownie doart. 70 § 1 pkt 1 kkoddając oskarżonego pod dozór kuratora oraz orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku.

Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie i ostatecznie jawiła się jako oczywiście bezzasadna.
Na wstępie należało zauważyć, że Sąd I Instancji zebrał i przeprowadził wszystkie istotne dowody w sprawie, niezbędne dla wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności zaistniałego zdarzenia. Przedmiotowe dowody poddał gruntownej analizie, której sposób przedstawił w spełniającym ustawowe wymogi uzasadnieniu. Także w sposób wystarczający Sąd Rejonowy odniósł się do kwestii podstawy prawnej zapadłego orzeczenia oraz tych dotyczących wymiaru kary i środków karnych. W związku z tym nie sposób uznać, że wymierzona oskarżonemu kara trzech miesięcy pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna do stopnia zawinieniaM. P.i społecznej szkodliwości jego czynu.
O rażącej niewspółmierności sankcji (art. 438 pkt 4 kpk) można mówić tylko wówczas gdy suma zastosowanej kary zasadniczej i środków karnych orzeczonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie wspomnianej winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do osoby skazanej. Nadto kara niewspółmierna to taka, która nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. wyr. SN z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie OSN w SK 2009, nr 1poz. 1255).
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd Rejonowy miał na uwadze wszystkie powyżej opisane elementy.
Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje w tym zakresie zapatrywania Sądu I Instancji w związku z czym nie ma potrzeby na nowo przytaczać okoliczności przesądzających o wymiarze względem oskarżonego kary trzech miesięcy pozbawienia wolności. Podkreślenia jedynie wymaga słuszne stanowisko Sądu Rejonowego, że wobec sprawcy przestępstwa określonego wart. 178 a § 4 kkmożna warunkowo zawiesić wykonanie kary tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach, które po stronieM. P.nie zaistniały.
Opisana w apelacji sytuacja osobista i materialnaM. P.jest typowa i nie może ona wpływać na rodzaj kary. Argumenty podniesione w tej apelacji stanowić mogą co najwyżej okoliczności przy realizacji tej kary w fazie postępowania wykonawczego. Z pewnością zaś nie stanowią one okoliczności, które należy brać pod uwagę rozważając warunkowe zawieszenie wykonania kary.
Także kwestia przyznania się do winy, w konkretnym przypadku nie jest żadną istotną okolicznością zważywszy na fakt, że oskarżony został ujęty na gorącym uczynku przestępstwa.
Najistotniejsze w sprawie było to, że oskarżony był już wcześniej karany i nie wyciągnął żadnych wniosków, powracając na drogę przestępstwa. Trudno zatem w takiej sytuacji stawiać na przyszłość względemM. P.pozytywną prognozę, że mimo orzeczenia kary o charakterze wolnościowym oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego. Zważywszy na fakt, żeM. P.zrealizował kolejne przestępstwo w ciągu roku w stosunku do poprzedniego czynu należało uznać, że oskarżony jest osobą niepoprawną w związku z czym kara o charakterze bezwzględnym winna uświadomić sprawcy, że czyn przestępczy spotyka się ze stanowczą sankcją, a jednocześnie rodzaj i rozmiar kary chronić będzie czasowo społeczeństwo przedM. P.jako osobą która niedojrzała do roli odpowiedzialnego kierowcy pojazdu.
Ta ostatnia argumentacja odnosi się również do zasadności środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Trudno bowiem uznać, że środek ten swoim rozmiarem czasowym jest niewspółmierny jeśli weźmie się pod uwagę, że mieści się on w dolnych ustawowych granicach tego wymiaru zaś oskarżony będący wysoko nietrzeźwym poruszał się po terenie zamieszkałym, w którym możliwość zetknięcia się z innymi uczestnikami ruchu była bardzo duża. W tym kontekście oskarżony nie może skutecznie zastawiać się potrzebami dowożenia członków rodziny w różne miejsca a zwłaszcza na leczenie czy rehabilitację.
Podkreślenia raz jeszcze wymaga to, iż oskarżony był już wcześniej karany a poprzednie orzeczenie dawałoM. P.możliwości normalnego funkcjonowania w życiu rodzinnym i społecznym w związku z czym kolejne skazanie z bardziej rygorystyczną karą i środkami karnymi jest absolutnie oczywiste i nie może być uznawane za niesprawiedliwe.
Zupełnie niezrozumiałe jest oczekiwanie oskarżonego by realizacja kolejnych przestępstw nie różniła się w zakresie restrykcji karnych od sankcji wymierzonych przy pierwszym popełnieniu przestępstwa.
Uznając, że apelacja nie zasługuje na uwzględnienie a zapadłe orzeczenie jest prawidłowe Sąd Odwoławczy, kierując się treściąart. 437 § 1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok traktując wywiedzioną na rzecz oskarżonego apelacje za oczywiście bezzasadną, bowiem zarzut postawiony wyrokowi nie potwierdził się zaś orzeczenie nie było dotknięte uchybieniami określonymi wart. 439 kpkiart. 440 kpk.
Nienajlepsza sytuacja materialna oskarżonego uzasadniała zwolnienie go z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zgodnie zart. 626 § 1 kpk,art. 634 kpkiart. 17. 1)ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychDz. U nr 49 poz. 223 z 1983 roku.

SSO Jan Klocek