Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 331/13
Data wyroku: 2013-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Konrad
Słowa kluczowe: Transport Drogowy

Sygn. akt II Ka 331/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2013r.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie

Przewodniczący: SSO Marek Konrad

Protokolant:  Ewa Pędzich

przy udziale oskarżyciela:
po rozpoznaniu w dniu: 11.12.2013r.
sprawy:Z. R.
obwinionego z art. 92 ust. 3 i 4 Ustawy o Transporcie Drogowym
z powodu apelacji: obrońcy obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Przasnyszu z dnia 05.09.2013r. w sprawie IIW 207/13

orzeka:

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za II instancję w tym kwotę 50zł tytułem opłaty.

Sygn. akt IIKa 331/13

UZASADNIENIE
Z. R.obwiniony został o to, że:

W dniu 21 czerwca 2012r. w miejscowościK.(droga krajowa (...)) ujawniono, że będąc osobą zarządzającą transportem wprzedsiębiorstwie (...)lodów, mrożonek i art. Spożywczych(...)naruszył przepisu ustawy o transporcie drogowym w ten sposób, że dopuścił kierowcęA. R. (1)do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywności kierowcy

Tj. o czyn z art. 92 ust 3 i 4 załącznik nr 2 lp. 16Ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym.

Sąd Rejonowy w Przasnyszu w sprawie IIW 207/13, wyrokiem z dnia 5 września 2013r., uznał obwinionego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym skazał i wymierzył mi karę 500zł zł. grzywny.
Obciążył obwinionego kosztami sądowymi w tym opłatą.

Apelację od przedmiotowego wyroku wniósł obrońca obwinionego i zarzucił mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, tj niezasadne ustalenie, że:

- obwiniony był w czasie popełnienia czynu i jest nadal osobą zarządzając transportem wprzedsiębiorstwie (...)
- obwiniony dopuścił się czynu z winy umyślnej,

2
błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaA. C., zeznań świadkaA. R. (1)akt osobowych obwinionego i umowy cywilnoprawnej na podstawie której obwiniony świadczył usługo na rzecz pracodawcy.

W konkluzji apelacji skarżący wniósł o:
- zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czyny
- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania,
Ewentualnie o:
Uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd zważył co następuje:

Apelacja jest niezasadna a podnoszone w niej zarzuty i argumentacja nie została podzielona przez Sąd Okręgowy.

Zasadniczo pomimo sformułowania dwóch odrębnych zarzutów w treści apelacji uznać należy, iż skarżący postawił jeden zarzut – zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Trudno bowiem uznać, iż zarzut z pkt 2 stanowić może samodzielny zarzut apelacyjny skoro odnosi się do oceny materiału dowodowego poczynionego przez Sąd Rejonowy, któryw konsekwencjimiał doprowadzić do błędu w ustaleniach fatycznych w zakresie rodzaju i charakteru świadczonych przez obwinionego czynności.

Kluczową kwestią w sprawie niniejszej jest ustalenie, czy w istocie obwiniony był wprzedsiębiorstwie (...)osobą odpowiedzialną za transport -w kontekście stosownych zapisówUstawy z dnia 6 września 2001r. o Transporcie drogowym.
Zdaniem Sądu Okręgowego, a wbrew twierdzeniom skarżącego, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania pozwala na udzielenie pozytywnej odpowiedzi w tym zakresie.

Warto na wstępie podkreślić, iż odpowiedzialność osoby „odpowiedzialnej za transport” w kontekście treści Ustawy o transporcie drogowym, ukształtowana jest jako odpowiedzialność o charakterze administracyjnym:

„Odpowiedzialność określona w art. 92 ust. 1 u.t.d. ma charakter administracyjny co oznacza, że
    nie jest ona oparta na zasadzie winyi do stwierdzenia zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Należy przy tym podkreślić, że adresatami sankcji określonej w art. 92 ust. 1 u.t.d. jest podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem. Odpowiedzialności na podstawie tego przepisu nie podlegają kierowcy wykonujący fizycznie przewóz na rzecz przedsiębiorcy, tj. kierujący pojazdem w ramach przewozu czy transportu, lecz sam przedsiębiorca, na którego rzecz przewóz jest wykonywany. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2013 r. II SA/Gl 156/12, (
    LEX nr 1316753).

Podzielając tezę wyrażona w powyżej cytowanym orzeczeniu podnieść należy, iż zarzut dotyczący braku winy po stronie obwinionego w kontekście możliwości przypisania mu odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego czynu – nie ma znaczenia.
Odpowiedzialność „rodzi” się w momencie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Niewątpliwie – a okoliczność ta nie była kwestionowana, doszło do naruszenia obowiązków związanych z transportem drogowym, przez jednego z kierowców zatrudnionych wPrzedsiębiorstwie (...). OtóżA. R. (1)w trakcie wykonywania czynności kierowcy nie realizował obowiązku rejestracji prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą urządzenia rejestrującego te dane.
Jak zeznał, powodem tego był fakt, początkowo urządzenie to uległo uszkodzeniu a następnie po jego naprawie nie było przezA. R. (2)uruchamiane.
Jak zeznałA. R. (2)w firmie był chaos i bałagan, nikt nie sprawdzał czy urządzenia te były uruchamiane przez kierowców, nikt też nawet nie odbierał tarcz tachografów.
Sąd Okręgowy podzielił ocenę dowodu w postaci zeznań tego świadka – jak słusznie stwierdził Sąd Rejonowy są one spontaniczne i szczere i w pełni oddają panujące wN.warunki pracy kierowców i w zasadzie całkowity brak nadzoru nad wykonywaną przez nich pracą.
Jednocześnie znamienne jest to, iż jak to wynika z zeznańA. R. (2)to właśnie obwiniony mówił świadkowi o używaniu tarczek oraz pytał go „czy wszystko w porządku”.
Dodał także, że obwiniony przynosił tarczki, kiedy się „skończyły”.
Znamienność tego dowodu, zdaniem Sądu Okręgowego, tkwi w tym, iż jak wynika z tychże zeznań, faktyczną pieczę nad wykonywaniem przez kierowców swoich obowiązków sprawował wN.właśnie obwiniony.
Słusznie jednocześnie Sąd Rejonowy odmówił wiarygodności zeznaniom świadkaA. C..
Sąd Okręgowy podziela pogląd Sadu Rejonowego co do braku bezstronności tego świadka.A. C.w swoich zeznaniach przeczy nawet tezom głoszonym przezA. R. (2)o bałaganie, braku odpowiedniego przeszkolenia kierowców i obiegu dokumentacji w postaci tarcz tachografów.

Przechodząc do zasadniczego zarzutu zawartego apelacji – błędu w ustaleniach faktycznych a dotyczącego tego, że to nie obwiniony był osobą zarządzającą transportem wN., podnieść należy, iż zarzut ten jest chybiony a argumentacja zawarta w treści środka odwoławczego w ocenie Sądu Okręgowego stanowi li tylko polemikę z dowodami w sprawie a także pewnego rodzaju selektywny dobór okoliczności, który miałby wyłączać winę obwinionego.
Zgodnie z treścią Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009r., ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, - „zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy”.
Jakkolwiek zgodzić można się ze skarżącym, iż pomiędzy pracodawcą a obwinionym nie została zawarta umowa dotycząca tego, że to on będzie osobą zarządzającą transportem o tyle okoliczność ta w ocenie Sądu Okręgowego nie wyłącza odpowiedzialności obwinionego.
Skarżący bowiem, zdaje się nie dostrzegać brzmienia treści art. 92 ust. 3 Ustawy o Transporcie drogowym, w którym to zapisie ustawowym stwierdzono, iż odpowiedzialności podlega – oprócz wskazanych w przepisie osób „każda inna osobawykonująca czynności związane z przewozem drogowym”.
Co zostało powiedziane wyżej, Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji skarżącego co do wykonywania obowiązków nadzoru w oddzialeN.wŁ., w którym zatrudniony byłA. R. (2), przezT. T.. Przeczą tej tezie zeznania świadkaR..
Faktycznąpieczę i nadzór nad kierowcami – w zakresie ich pracy, jako kierownik techniczny sprawował właśnie obwiniony – on miał rozliczać czas ich pracy, odbierać tarcze tacho, a zatem – był właśnie tą inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Tym samym w pełni zasadne jest przypisanie mu przez Sąd Rejonowy popełnienia zarzucanego mu czynu.
Stąd też Sąd nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.