Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 581/13
Data wyroku: 2013-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw, art. 4,7,410, 424 kpk, art. 107 kw

Sygn. akt XI Ka 581/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Sędzia SO Elżbieta Daniluk
Protokolant: prot. Małgorzata Purc

Przy udziale oskarżyciela publicznego Adama Tepera - KMP w Lublinie.
po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r.
sprawyJ. G.,M. S.
obwinionych z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 26 marca 2013r.   sygn. akt II W 581/12

uchyla zaskarżony wyrok i sprawęJ. G.orazM. S.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

XI Ka 581/13

UZASADNIENIE
J. G.iM. S.zostali obwinieni o to, że: w okresie od dnia 27 maja 2011 roku do dnia 6 lutego 2012 roku wŁ.przyul. (...)w celu dokuczeniaE. K.iS. K.złośliwie niepokoili wymienionych w ten sposób, że wjeżdżając i wyjeżdżając drogą służebną nie zamykali bramy należącej doE. K.iS. K.,
tj. o wykroczenie z art. 107 kw
Wyrokiem z dnia 26 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Łukowie uniewinnił obwinionych od zarzucanego im czynu; zryczałtowane koszty procesu przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny – Komenda Powiatowa Policji wŁ.. Zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych, a mianowicie pominięcie niektórych dowodów oraz wysnucie niewłaściwych wniosków z prawidłowo ustalonych faktów, mające bezpośredni wpływ na treść orzeczenia.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżony wyrok jest wadliwy, bowiem został wydany w konsekwencji jednostronnej i fragmentarycznej oceny dowodów, nieuwzględnienia z obraząart. 4, 7, 366 i 410 kpkwszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, oraz obrazą przepisuart. 424 kpk.
Kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób mało dokładny, pomijając szereg dowodów i wynikających z nich okoliczności, a zachowanie obwinionych ocenił w sposób fragmentaryczny. Poczynione ustalenia faktyczne nie mogą być zatem uznane za trafne.
Sam fakt korzystania przez obwinionych z drogi koniecznej, a przebiegającej przez nieruchomość, której właścicielami są pokrzywdzeni nie jest w sprawie kwestionowany i nie budzi wątpliwości.
Kwestią natomiast, która wymagała rozważenia w sprawie jest to, czy sposób korzystania przez obwinionych z obciążonej w ten sposób nieruchomości, ogrodzonej i z bramą wjazdową, wyczerpuje znamiona zarzucanego im wykroczenia.
Obwinieni do zarzucanych im czynów nie przyznali się. W swoich wyjaśnieniach wskazywali, iż nie zamykają bramy wjazdowej, albowiem pozostawienie samochodów we wjeździe w celu zamknięcia bramy powoduje korek uliczny i stwarza zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na odległość bramy wjazdowej od nawierzchni jezdni, która jest o połowę mniejsza niż długość ich samochodów.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd Rejonowy uznał, iż nie sposób doszukać się w postępowaniu obwinionych niezbędnego dla bytu wykroczenia z art. 107 kw znamienia złośliwości, co z kolei skutkowało wydaniem wyroku uniewinniającego.
Istotnie, wskazywane przez obu obwinionych przyczyny niezamykania bramy w sytuacji opuszczania posesji, mogą wskazywać na brak tego elementu czynu w ich zachowaniu, to należy dostrzec, iz poza zakresem uwagi Sądu pozostały powody, które zadecydowały o tym, iż brama nie była przez nich zamykana również podczas jazdy w kierunku odwrotnym, a mianowicie przy wjeżdżaniu na posesję.
Sąd meritii, z przyczyn zupełnie niezrozumiałych i przy tym w sposób nieuprawniony, tak postępowanie dowodowe jak i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ograniczył wyłącznie do fragmentu czynności sprawczych zarzuconych obu obwinionym, pomijając równocześnie przy tym treści wynikające z zeznań pokrzywdzonych oraz świadków –A. M.,Z. M.,A. K., jak również protokołu odtworzenia utrwalonych zapisów monitoringu.
Te dowody i wynikające z nich okoliczności, wbrew dyspozycjiart. 410, 7 i 366 kpk, pozostały poza zakresem uwagi Sądu I instancji, o czy wprost świadczy stwierdzenie zawarte w pisemnych motywach wyroku k.126 –zdanie pierwsze.
Uchybienie niniejsze stanowi jednocześnie rażącą obrazęart. 424§1 pkt.1 kpk, która również niewątpliwie miała wpływ na treść wyroku.
Z tych przyczyn zaskarżony wyrok musiał zostać uchylony.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe od początku.
Wnikliwie przesłucha obwinionych (o ile zechcą oni składać wyjaśnienia) i świadków, nie tracąc z pola uwagi granic rozpoznania sprawy zakreślonych we wnioskach o ukaranie. Wyeliminuje błędy w zakresie postępowania dowodowego o których była mowa powyżej – ich charakter wskazuje jednoznacznie na sposób ich usunięcia. Zgromadzony materiał dowodowy podda kompleksowej, pełnej ocenie stosując reguły zawarte wart. 7 kpk, posługując się zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. W razie potrzeby, sporządzi uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadające wymogomart. 424 kpk.
Marginalnie należy wskazać, iż stosownie do uregulowaniaart. 413§1 pkt.4 kpk, każdy wyrok winien zawierać przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie zarzucił oskarżyciel, co oznacza brak uprawnień sądu orzekającego do dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek modyfikacji. Innymi słowy – komparacja wyroku winna być dokładnym powtórzeniem czynu zarzuconego przez oskarżyciela każdemu z obwinionych ze wszystkimi jego elementami.
Z tych wszystkich powodów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.