Sąd Apelacyjnyw Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 226/12
Data wyroku: 2012-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roman Dziczek, Edyta Jefimko, Małgorzata Rybicka-Pakuła
Słowa kluczowe: Skarga Pauliańska
Podstawa prawna: art.528 kc

Sygn. akt I ACa 226/12Sygn. akt I ACa 226/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:SSA Roman Dziczek
Sędziowie:SA Edyta Jefimko (spr.)
SO del. Małgorzata Rybicka-Pakuła
Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Rudnik
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. w Warszawie
na rozprawie sprawy z powództwaJ. N.
przeciwkoD. K. (1)
o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 19 lipca 2011 r.
sygn. akt XXIV C 185/10

1
prostuje z urzędu niedokładność w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku w ten sposób, że po słowach „księgę wieczystą KW nr (...)” wpisuje „w zakresie wierzytelności wynikającej z wydanego przez Sąd Okręgowy w Warszawie wyroku zaocznego z dnia 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt III C 1980/02”;

2
oddala apelację;

3
zasądza odD. K. (1)na rzeczJ. N.kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

I ACa 226/12

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 lipca 2011r.wydanym w sprawie z powództwaJ. N.skierowanego przeciwkoD. K. (1)o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną Sąd Okręgowy w Warszawie:
1.uznał za bezskuteczną w stosunku doJ. N.umowę darowizny z dnia 22 stycznia 2009 roku, zawartą przed notariuszemD. K. (2), numer repertorium(...)na mocy którejK. K.darował pozwanejD. K. (1)udział wynoszący 1/6 części we współwłasności nieruchomości stanowiącejlokal mieszkalny numer (...), położony wW.przyulicy (...), wraz ze związanym z jego własnością udziałem wynoszącym 114/1.000 części nieruchomości wspólnej, dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...);
2.zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 9.870 zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania.

Powyższy wyrok Sąd Okręgowy wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i wniosków.

Pozwem z dnia 17 września 2001 r.J. N.wystąpiła przeciwkoK. K.iA. K.o zasądzenie od nich kwoty 204.940,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem spłaty pożyczki. Wyrokiem zaocznym z dnia 14 kwietnia 2003 r. wydanym w sprawie III C 1980/02 Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził odK. K.iA. K.solidarnie na rzeczJ. N.kwotę 204.940,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu. Na skutek sprzeciwuK. K.iA. K.Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2007 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV 1492/05 w punkcie pierwszym wyrok zaoczny z dnia 14 kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy, a w punkcie drugim orzekł w przedmiocie kosztów procesu. Po rozpoznaniu apelacjiK. K.iA. K.od tego wyroku Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 2 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt VI ACa 18/08 zmienił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym w ten sposób, że uchylił wyrok zaoczny z dnia 14 kwietnia 2003 r. co do kwoty 11.950 zł wraz z odsetkami i w tym zakresie powództwo oddalił, w pozostałej części oddalił apelację oraz orzekł o kosztach procesu za II instancję. W dniu 6 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie nadał klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, zgodnie z którymK. K.iA. K.byli solidarnie zobowiązani do zapłaty na rzeczJ. N.kwoty 192.990,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Tytuł wykonawczyJ. N.uzyskała w dniu 6 listopada 2008 r. i na jego podstawie w dniu 20 stycznia 2009 r. złożyła wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego . Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi - PołudnieJ. K. (1)wszczął postępowanie egzekucyjne pod sygnaturą akt Km(...)ustalając wysokość należności głównej na kwotę 192.990,12 zł, a odsetek do dnia 27 stycznia 2009 r. na kwotę 589.810,78 zł. Egzekucja wierzytelnościJ. N.wobecK. K.iA. K.okazała się bezskuteczna. Do dnia 22 stycznia 2009 r. w skład majątkuK. K.wchodził udział w wysokości 1/6 części we współwłasnościlokalu mieszkalnego numer (...)przyulicy (...)wW.wraz ze związanym z własnością tego lokalu udziałem wynoszącym 114/1000 w nieruchomości wspólnej. Udział tenK. K.nabył w drodze dziedziczenia po swoim ojcuJ. K. (2). W dniu 22 stycznia 2009 r.K. K.darował na rzecz swojej 73 – letniej wówczas matkiD. K. (1)przysługujący mu udział wynoszący 1/6 części we współwłasności nieruchomości stanowiącejlokal mieszkalny numer (...)znajdujący się w budynku wielomieszkaniowym położonym przyulicy (...)wW.o powierzchni użytkowej 100,32 m(

      2), składający się z czterech pokoi, kuchni, przedpokoju , łazienki, w.c. oraz korytarza, dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą Kw nr (...)wraz z udziałem wynoszącym 114/1000 części w nieruchomości wspólnej.D. K. (1)przedmiotową darowiznę przyjęła. Podczas zawierania darowizny na jej dokonanie wyraził zgodęP. K.stosownie do treściart. 1036 k.c.Umowa darowizny została zawarta w formie aktu notarialnego oznaczonego Rep. A nr(...)sporządzonego przez notariuszaD. K. (2)prowadzącą Kancelarię Notarialną wW.przyulicy (...)lokal (...). Zmiana we współwłasnościlokalu numer (...)przyulicy (...)wW.wynikająca z aktu notarialnego z dnia 22 stycznia 2009 r. została ujawniona wksiędze wieczystej Kw nr (...)na skutek wpisu z dnia 1 lipca 2009 r. ObecnieD. K. (1)przysługuje udział w wysokości 5/6 części we współwłasności tego lokalu oraz w udziale w wysokości 114/1000 części w nieruchomości wspólnej, natomiastP. K.przysługuje udział w wysokości 1/6 części we współwłasności tego lokalu oraz w udziale w wysokości 114/1000 części w nieruchomości wspólnej.D.iJ. K. (2)nabyli do majątku wspólnego własnośćlokalu mieszkalnego numer (...)znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym położonym przyulicy (...)wW.na podstawie umowy sprzedaży lokalu i ustanowienia wieczystego użytkowania z dnia 16 grudnia 1986 r.D.iJ. K. (2)mieli dwóch synów:K. K.urodzonego w (...)r. orazP. K.urodzonego w (...)r.J. K. (2)zmarł dnia 3 maja 1987 r. wW.. W skład spadku po nim wchodził udział w wysokości ½ części we własności lokalu przyul. (...). Do 2008 r. rodzinaJ. K. (2)nie regulowała spraw spadkowych po nim. W dniu 30 lipca 2008 r.D. K. (1)złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa wniosek o stwierdzenie nabycia spadku poJ. K. (2). Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I Ns 782/08 Sąd Rejonowy dla WarszawyM.stwierdził, że spadek poJ. K. (2)na podstawie ustawy nabyli żonaD. K. (1)oraz synowieP. K.iK. K.po 1/3 części spadku każde z nich. W drugiej połowie lat 80. ubiegłego wieku rodziceK. K.finansowali budowę segmentu mieszkalnego przyul. (...)wW., w którym miał on zamieszkać, zajmowali się budową tego segmentu, podejmowali szereg czynności urzędowych w związku z budową.J. N.przed 2009 r. znała rodzinęK. K.iA. K., w szczególności znała matkęK. D.K.i rodzicówA. K..J. N.wielokrotnie zwracała się doK. K.iA. K.o zwrot pożyczki, w tym telefonicznie. Oni obiecywali jej, że pieniądze zostaną zwrócone. O istnieniu długuK. K.iA. K.wobecJ. N.wiedzieli między innymiD. K. (1), jej siostra, rodziceA. K.. Przed 2009 r.J. N.dzwoniła do mieszkania, w którym mieszkałaD. K. (1)w sprawie odzyskania pieniędzy od jej syna, na co pozwana reagowała niegrzecznie.
Ustalenia okoliczności faktycznych sprawy dokonano na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań powódki, które uznane zostały za wiarygodne. Jako zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, Sąd Okręgowy ocenił twierdzenia , że powódka, ubiegając się przez lata o zwrot należności odK. K., przed 2009 r. dzwoniła także do mieszkania, w którym mieszkała jego matka, tym bardziej że mieszkanie to także było miejscem zamieszkaniaK. K., informując ją o długach syna. Nie były zatem wiarygodne zeznania pozwanej, że do dnia zawarcia umowy darowizny nie miała ona wiedzy o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu sądowym bądź egzekucyjnym. O istnieniu długu wiedzieli między innymi rodziceA. K.oraz siostra pozwanej, wobec tego tym bardziej wiedziała o nimD. K. (1).Sąd nie dał wiary także twierdzeniu pozwanej, że darowizna z dnia 22 stycznia 2009 r. nie była podyktowana chęcią uniemożliwienia powódce zaspokojenia się z majątku dłużnika, lecz konsekwencją zawartego znacznie wcześniej porozumienia międzyK. K.a jego rodzicami. Jako nielogiczne oraz niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego oceniono zeznania pozwanej i świadkaK. K., że dopiero po ponad 20 latach po śmierciJ. K. (2)osoby te zaczęły podejmować czynności (założenie sprawy o stwierdzenie nabycia spadku, a następnie zawarcie umowy darowizny udziału), które miałyby czynić zadość woliJ. K. (2)i dlatego doszło do zawarcia w 2009 r. pomiędzy nimi umowy darowizny. Jeśliby takie porozumienie faktycznie zostało zawarte, sprawy związane z własnością mieszkania przyul. (...)rozwiązane byłyby tuż po śmierciJ. K. (2). Stosowne czynności zostały jednak podjęte dopiero wtedy, gdy sąd wydał niekorzystne dlaK. K.rozstrzygnięcie w sporze z powódką. Tym bardziej jest to niewiarygodne, że w myśl tego porozumieniaK. K.miał zrzec się swoichpraw spadkowychpo rodzicach i w ten sposób umożliwić nabycie mieszkania przyul. (...)przez brataP. K.. Gdyby istniało takie porozumienie, toK. K.zrzekłby się wcześniej swych praw do spadku i umożliwił nabycie mieszkania swemu bratu. Jako wiarygodne uznano zeznania pozwanej , potwierdzone zeznaniami synówK. K.iP. K., na okoliczność, że razem z mężem pomogła onaK. K., w tym finansowo, w budowie przeznaczonego dla niego domu oraz co do założenia przez nią sprawy spadkowej po mężu w 2008 r. Okoliczności te znajdowały bowiem odzwierciedlenie w dowodach z dokumentów. ZeznaniaT. D.iM. K.zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności w kwestii wkładuJ. K. (2)w budowę domu dla synaK. K..
Sąd Okręgowy uwzględnił w całości na podstawieart. 527 § 1 k.c.powództwoJ. N.skierowane przeciwkoD. K. (1)o uznanie za bezskuteczną umowy darowizny z dnia 22 stycznia 2009 r., zawartej przed notariuszemD. K. (2), pomiędzyK. K.jako darczyńcą , aD.K.jako obdarowaną. Zgodnie zart. 527 § 1 k.c., jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Powódka wykazała istnienie wszystkich przesłanek zart. 527 § 1 k.c.Udowodniła, że względemK. K.przysługuje jej stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu wierzytelność w wysokości 192.990,12 zł wraz z odsetkami .K. K.dokonał czynności prawnej z osobą trzecią , bowiem zawarł z pozwaną w dniu 22 stycznia 2009 r. umowę darowizny , w wyniku której stał się niewypłacalny .Dłużnik dokonał czynności prawnej ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, gdyż wiedział o istnieniu wydanego przeciwko niemu prawomocnego wyroku sądu, z którego wynikała konieczność uiszczenia przez niego na rzecz powódki kwoty 192.990,12 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Wskutek czynności prawnej z dnia 22 stycznia 2009 r. osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową. Zgodnie zart. 527 § 3 k.c., jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. W wyniku czynności prawnej z dnia 22 stycznia 2009 r. korzyść majątkową uzyskała matkaK. K., która nie obaliła domniemania, że mimo stosunku bliskości z dłużnikiem nie wiedziała o pokrzywdzeniu wierzycieli ani nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się o tym dowiedzieć.
Sąd Okręgowy uznał za bezskuteczną w stosunku do powódkiJ. N.umowę darowizny z dnia 22 stycznia 2009 r., zawartą przed notariuszemD. K. (2), numer repertorium A 609/2009, na mocy którejK. K.darował pozwanejD. K. (1)udział wynoszący 1/6 części we współwłasności nieruchomości stanowiącejlokal mieszkalny numer (...), położony wW.przyulicy (...), wraz ze związanym z jego własnością udziałem wynoszącym 114/1.000 części nieruchomości wspólnej, dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa prowadziksięgę wieczystą KW nr (...). Żądanie pozwu zostało uwzględnione w celu ochrony wierzytelności służącej powódce wobecK. K.w wysokości 192.990,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu, stwierdzonej tytułem wykonawczym w postaci zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. wydanego w sprawie IV 1492/05, utrzymującego w mocy wyrok zaoczny z dnia 14 kwietnia 2003 r., zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 r. w sprawie VI ACa 18/08.

Apelacjęod powyższego wyroku złożyła pozwana , zaskarżając go w całości na podstawie zarzutu naruszeniaart.233§ 1 k.p.c.poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy w sposób jednostronny i nieobiektywny oceny zebranych w sprawie dowodów , co doprowadziło do błędnego ustalenia , że pozwana wiedziała o toczącym się przeciwko synowiK. K.postępowaniu sądowym a następnie egzekucyjnym z wniosku wierzycielkiJ. N..
W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości z zasądzeniem na jej rzecz od strony powodowej kosztów procesu za obie instancje , ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów za drugą instancję.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.
Sąd drugiej instancji jako instancja nie tylko kontrolna, lecz także merytoryczna, jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany, niezależnie od zarzutów apelacji, do rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonania jego własnej oceny prawnej. W razie dostrzeżenia błędów powinien naprawić wszystkie stwierdzone naruszenia prawa materialnego popełnione przez sąd pierwszej instancji, bez względu na to, czy zostały wytknięte w apelacji ( por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2010 r., II PK 346/09, Lex nr 603423).
Trafny jest co do zasady zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowyart.233§ 1 k.p.c., ale z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą .Zbędne rozważania dotyczące okoliczności pozbawionych doniosłości z punktu widzenia przedmiotu sprawy naruszająart. 233 § 1k.p.c., skoro przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.)( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2000 r., OSNP 2002/4/89).Ocena czy określone fakty mają dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, zależy nie tylko od tego, jakie to są fakty, lecz także - a nawet w pierwszej kolejności - od tego, jak sformułowana i rozumiana jest norma prawna, która w rozstrzyganej sprawie została zastosowana. Każdy stan faktyczny jest bowiem oceniany w aspekcie określonego przepisu prawa materialnego, które to prawo wyznacza zakres koniecznych ustaleń faktycznych, jakie powinny być w sprawie poczynione i jednocześnie przepisy prawa materialnego mają rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy określone fakty, jako ewentualny przedmiot dowodu, mają wpływ na treść orzeczenia ( por. wyrok Sądu Okręgowego z dnia 26 lipca 2000 r., I CKN 975/98, Lex nr 50825 ). Zgodnie zart. 528 k.c.jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Przepis ten wyłącza przesłankę złej wiary po stronie osoby trzeciej w tych wypadkach, gdy wskutek zaskarżonej czynności osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie .W takiej sytuacji wierzyciel może żądać ochrony także wtedy, gdy osoba trzecia nie wiedziała i nie mogła przy zachowaniu należytej staranności dowiedzieć się o tym, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela i jest zwolniony od obowiązku wykazania, że osoba trzecia wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o tym, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Jednocześnie osoba trzecia nie może bronić się poprzez wykazanie, że nie wiedziała lub nie mogła wiedzieć o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli .Nawet udowodnienie przez osobę trzecią, że nie wiedziała i - mimo zachowania najwyższej staranności - nie mogła się dowiedzieć o pokrzywdzeniu wierzycieli, nie zwalnia jej od odpowiedzialności wobec wierzyciela. Stan podmiotowy osoby trzeciej jest po prostu obojętny; do zaskarżenia wystarczy spełnienie pozostałych warunkówart. 527 § 1 i 2 k.c.(M. Pyziak-Szafnicka,Ochrona wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika, St. Praw. 1994, z. 1-4, s. 5 i n.; taż (w:)System prawa prywatnego, t. 6, s. 1271). Z uwagi na powyższe - okoliczność, czy pozwana wiedziała o istnieniu zobowiązań synaK. K.wobec powódki nie jest istotna w aspekcie oceny zasadności skargi pauliańskiej. Nawet bowiem poczynienie przez Sąd Okręgowy wadliwych ustaleń faktycznych w tej kwestii nie mogłoby wywrzeć negatywnego wpływu na wynik sprawy.
Każda darowizna jest na pewno przypadkiem czynności, do których odnosi sięart. 528 k.c.(M. Pyziak-Szafnicka (w:)System prawa prywatnego, t. 6, s. 1270). Nieodpłatność jest składnikiem przedmiotowo istotnym umowy darowizny. O odpłatności lub nieodpłatności decydować przy tym będą zarówno kryteria obiektywne (wartość gospodarcza obu świadczeń), jak i kryteria subiektywne (w przypadku pretium affectionis). W literaturze wskazuje się przy tym, że zawsze gdy w grę wchodzi sytuacja prawna nie tylko stron czynności, ale także osób trzecich, należy stosować kryteria obiektywne. Przez pojęcie odpłatności w rozumieniu przepisówk.c.regulujących roszczenie pauliańskie należy rozumieć w zasadzie pełny ekwiwalent korzyści majątkowej ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2011 r., IV CSK 624/10, Lex nr 1102545). Sytuacje, w których darmy charakter świadczenia nie przesądza o nadaniu zdarzeniu statusu darowizny, zostały uzależnione od zdarzeń obiektywnych , a nie od motywów, które kierują decyzją darczyńcy. Ponadto przepisy dotyczące spadkobrania nie przewidują możliwości "zrzeczenia się spadku" czy udziału w nim na korzyść innej osoby, w tym także na korzyść innego spadkobiercy. Spadkobierca ustawowy może zrzec się dziedziczenia tylko w drodze umowy notarialnej zawartej z przyszłym spadkodawcą (art. 1048 k.c.).( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1984 r., III CRN 35/84, OSNC 1984/10/184).Z tych względów okoliczność , jakimi motywami kierował się darczyńca zawierając z obdarowaną umowę darowizny nie ma znaczenia dla kwalifikacji prawnej tej czynności jako nieodpłatnej, co uzasadnia zastosowanieart. 528 k.c.Przepis ten jako dalej idący wyłącza stosowanieart. 527 § 3 k.c.(M. Pyziak-Szafnicka (w:)System prawa prywatnego, t. 6, s. 1268). Z tych względów poczynione przez Sąd Okręgowy wywody w tym zakresie należy uznać za bezprzedmiotowe. Prawidłowe było natomiast stanowisko Sądu Okręgowego, iż zostały spełnione przesłanki zart. 527 § 1 i 2 k.c., co stanowiło podstawę do uwzględnienia powództwa.
Sąd Apelacyjny na podstawieart. 350 § 3 k.p.c.w zw. zart. 350§ 1 k.p.c.sprostował niedokładność sentencji zaskarżonego wyroku w punkcie pierwszym w ten sposób, iż opisana w nim czynność prawna została uznana za bezskuteczną w zakresie wierzytelności wynikającej z wydanego przez Sąd Okręgowy wyroku zaocznego z dnia 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt III C 1980/02 

      .Sentencja wyroku uwzględniającego powództwo na podstawieart. 527 k.c.powinna określać konkretną wierzytelność, której zaspokojeniu ma służyć uznanie określonej czynności za bezskuteczną wobec powoda (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 r., III CZP 139/95, OSNC 1996/1/17 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2004 r., IV CK 418/02, Lex nr 602392), przy czym nie jest wystarczając (jak uczynił to Sąd Okręgowy ) skonkretyzowanie takiej wierzytelności w uzasadnieniu orzeczenia.
Uznając apelację za bezzasadną Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.orzekł o jej oddaleniu .O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto stosownie do jego wyniku na podstawieart.98§ 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart.108§ 1 k.p.c.iart.391§ 1 k.p.c.oraz§ 12 ust.1 pkt 2 i § 6 pkt 6irozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu( Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz.1349, z późn.zm.), zasądzając od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 2 700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za II instancję.