Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
IX Wydział Cywilny
Sygnatura akt: IX C 830/12
Data wyroku: 2013-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Skibińska
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: ART. 222 K.C.

Sygnatura akt IX C 830/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09-10-2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IX Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:SSR Monika Skibińska
Protokolant:Anna Marczak

po rozpoznaniu w dniu 09-10-2013 r. weW.
sprawy z powództwaA. P.,P. P.
przeciwkoA. R. (1)i małoletniejK. R.reprezentowanej przez matkęA. R. (1)
o opróżnienie lokalu mieszkalnego

I
nakazuje pozwanymA. R. (1)i małoletniejK. R.aby opróżniły , opuściły i wydały powodomA. P.iP. P.lokal mieszkalny nr (...)położony przyPl. (...)weW.;

II
orzeka o braku uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego;

III
zasądza od pozwanych na rzecz powodów kwotę 337 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt IX C 830/12

UZASADNIENIE
PowodowieA. P.orazP. P.pozwem z dnia 7 września 2012 r. wnieśli o nakazanie pozwanymA. R. (1)iK. R.opuszczenie, opróżnienie i wydanielokalu nr (...)położonego przypl. (...)weW.oraz orzeczenie, że pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powodów kosztów procesu według norm przepisanych. Pismem z dnia 18 lutego 2013 r., złożonym na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. pełnomocnik powodów cofnął wniosek zawarty w pkt. 4 petitum pozwu i wniósł o orzeczenie przez Sąd, że pozwanym nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego .
W uzasadnieniu żądanie pozwu powodowie wskazali, że są właścicielami w/w nieruchomości lokalowej, którą własność nabyli na podstawie umowy sprzedaży z dnia 1 sierpnia 2012 r. sporządzonej w formie Aktu notarialnego przez notariuszK. W.w (Rep. A nr 1891/2012). Powodowie podali, że sprzedającyM. B.zataił fakt, że w przedmiotowym lokalu zameldowane są osoby trzecie - pozwane, nie posiadające tytułu prawnego do tego lokalu. Powodowie przed podjęciem decyzji o nabyciu komentowanej nieruchomości kilkakrotnie oglądali nieruchomość. Podczas oględzin lokalu nie przebywała w nim żadne osoby trzecie.
Lokal przypl. (...)miał zostać wydany powodom najpóźniej w dniu 31 sierpnia 2012 r., jednak do tego nie doszło. W komentowanej dacie powodowie powzięli wiadomość o fakcie, że nieruchomość, która nabyli zajmują osoby trzecie – pozwane.
Przedmiotowy lokal został zakupiony w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych córki powodów rozpoczynającej październiku 2012 r. naukę na Uniwersytecie Przyrodniczym weW.oraz w celach zarobkowych.
W uzasadnieniu pisma z dnia 18 lutego 2013 r. pozwani wskazali, że pozwanaA. R. (1)przebywa w spornym lokalu sporadycznie, gdzie zajmuje jeden pokój. Obecność pozwanej ogranicza się do przebywania w komentowanym lokalu kilka razy w ciągu miesiąca. Pozwana co do zasady zamieszkuje faktycznie u swojego konkubenta, gdzie nocuje. Jednocześnie powodowie podli, że córka pozwanej faktycznie zamieszkuje u swojej babci (matki pozwanej), wmieszkaniu nr (...), na tym samym piętrze – naprzeciw lokalu powodów. Na marginesie powodowie podali, że to babcia małoletniej pozwanej sprawuje nad nią faktyczną opiekę, ponieważ pozwanaA. R. (1)prowadzi hulaszczy tryb życia, nie podejmuje pracy zarobkowej, nie zapewnia córce odpowiednich warunków socjalno – bytowych, a do lokalu przypl. (...)sprowadza swojego konkubenta, organizuje libacje alkoholowe, co uniemożliwia córce powodów normalne zamieszkiwanie w tym lokalu.
(k. 2, 57-58)
W odpowiedzi na pozew pozwanaA. R. (1)działając w imieniu własnym oraz małoletniej córki wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzuciła, że w spornym lokalu zamieszkuje od 1999 r., a jej małoletnia córkaK. R.od urodzenia, tj. od dnia 16 lutego 2004 r., wskazując, że w przedmiotowym lokalu do 2010 r. zamieszkiwał równieżM. B.– były konkubent pozwanej i ojciec małoletniejK. R..
Nadto pozwana podała, że we wrześniu 2012 r. w nieruchomości nr(...)przypl. (...)zjawili się powodowie oświadczając, że są właścicielami komentowanego lokalu, zaś w dniu 7 września 2012 r. otworzyli drzwi i weszli do mieszkania. Pozwana o tym fakcie powiadomiła policję, która odmówiła podjęcia interwencji . W konsekwencji pozwana wystąpiła do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu VIII Wydział Cywilny z roszczeniem o przywrócenie posiadania, który w toku postępowania prowadzonego pod sygn. akt VIII 1315/12 zabezpieczył roszczenie pozwanej poprzez nakazanieA. P.iP. P.opuszczenie, opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego położonego przypl. (...)weW.. Powódka podniosła, że obecnie dysponuje jednym pokojem o powierzchni 6 m2, ma ograniczoną możliwość korzystania z łazienki i wc w spornym lokalu.
Pozwana podniosła, że roszczenie powodów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w przedmiotowym lokalu mieszka od wielu lat, konkubent zapewniał pozwaną, że to się nie zmieni, a ponadto jest osobą bezrobotną, zwróciła się o pomoc do MOPS weW., choruje na schorzenia dróg oddechowych, nie ma innego miejsca zamieszkania, biologiczny ojciec drugiej z pozwanych nie zapewnił jej warunków mieszkaniowych. Z ostrożności pozwane wniosły o przyznanie im lokalu socjalnego.
(k. 39-40)

Interwenient uboczny po stronie pozwanych – GminaW.w zgłoszeniu przystąpienia do sprawy wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na rzecz interwenienta ubocznego kosztów procesu według norm przepisanych. W piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. interwenient zarzucił, że powodowie nie dochowali należytej staranności przed podpisaniem aktu notarialnego, bowiem nie sprawdzili, czy w przedmiotowym mieszkaniu nie są zameldowane osoby trzecie, a przed kupnem nieruchomości nie dokonali oględzin lokalu, czy jest on wolny od zamieszkania. Interwenient przyznał, że z uwagi na fakt, że jedna z pozwanych osób jest małoletnia pozwanym przysługuje lokal socjalny. Obecnie na realizację przyznania lokalu socjalnego oczekuje 340 spraw, a w każdej z tych spraw zachodzi ryzyko, że właściciele żądać będą od Gminy odszkodowań na pokrycie strat powstałych w związku z niedostarczeniem lokalu socjalnego. Na marginesie interwenient wskazał, że powodowie powinni wystąpić z odpowiednim roszczeniem do zbywcy spornego lokalu.
(k. 35-35)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

PowodowieA. P.orazP. P.na mocy umowy sprzedaży z dnia 01.08.2012 r. zawartej zM. B.nabyli prawo własności nieruchomości - samodzielnegolokalu mieszkalnego nr (...)położonego weW.przypl. (...), o łącznej powierzchni 33,93 m2, dla którego to lokalu Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę wieczystą oznaczoną nr ewidencyjnym(...).
Zgodnie z oświadczeniem sprzedającego zawartym w § 2 umowy sprzedaży przedmiotowy lokal miał być wolny od wszelkich ograniczeń, obciążeń i roszczeń osób trzecich.
Powodowie przed dokonaniem zakupu komentowanegolokalu (...)-krotnie oglądali sporny lokal.

Dowód:

⚫

umowa sprzedaży sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia 01.08.2012 r. (k.4-6)

zeznania świadkaK. P. (1)do protokołu rozprawy z dnia 29.05.2013 r. (k. 99)

zeznania powodówP. P.orazA. P.(k. 135)

PozwaneA. R. (1)orazK. R.są zameldowane w lokalu przypl. (...)weW., pozwana ad. 1 od dnia 02.07.1999 r., pozwana ad. 2 od dnia 24.04.2004 r.
Pismem z dnia 03.09.2012 r. pozwane zostały wezwane przez powodów do opuszczenia w/w lokalu do dnia 05.09.2012 r. W dniu 7.09.2012 r. powodowie wywarzyli drzwi i weszli do mieszkania przypl. (...). Pozwana o tym fakcie zawiadomiła policję, która odmówiła podjęcia interwencji. W konsekwencji pozwana wystąpiła do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu VIII Wydział Cywilny z roszczeniem o przywrócenie posiadania. W toku postępowania prowadzonego pod sygn. akt VIII 1315/12 Sąd Rejonowy zabezpieczył roszczenie pozwanej poprzez nakazanieA. P.iP. P.opuszczenie, opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego położonego przypl. (...)weW..

Dowód:

⚫

pismo Urzędu MiejskiegoW.z dnia 03.09.2012 r. (k. 3)

zaświadczenie zameldowania na pobyt stały z dnia 07.11.2012 r. (k. 38)

wezwanie z dnia 03.09.2012 r. (k. 7)

akta Sadu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia VIII Wydział Cywilny prowadzone pod sygn. akt VIII C 1315/12

postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia VIII Wydział Cywilny z dnia 18.01.2013 r., sygn. akt VIII C 1315/12 (k. 42)

zeznania świadkaJ. W.(k. 99)

zeznania świadkaJ. R.(k. 99)

zeznania świadkaU. P.(k. 99)

zeznania świadkaJ. P. (1)(k. 100)

zeznania świadkaT. K.(k. 99)

PozwanaA. R. (1)jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy weW.od dnia 08.11.2011 r., z prawem do zasiłku od dnia 16.11.2011 r. do dnia 15.05.2012 r., obecnie nadal przysługuje jej status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Pozwana korzystała z pomocy MOPS weW.do dnia 31.08.2008 r. pobierała zasiłek rodzinny oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka. W styczniu 2010 r.(...)odmówił pozwanej przyznanie świadczeń rodzinnych wobec niespełnienia kryterium dochodowego. Pozwanej nie przysługuje żadne świadczenie wypłacane przez ZUS.
Pozwana nie podejmuje żadnej pracy zarobkowej utrzymuje się z pomocy rodzicówA. R. (2)oraz ojca, otrzymuje także od ojca pozwanej ad. 1 alimenty w kwocie 800,00 zł miesięcznie.

Dowód:

⚫

zaświadczenie wydane przez PUP weW.z dnia 06.11.2012 r. (k.41)

zaświadczenie wydane przez PUP weW.z dnia 06.02,2013 r. (k. 44)

indywidualna karta wypłaty zasiłków (k. 45)

⚫

pismo MOPS weW.z dnia 31.10.2012 r. (k. 24)

pismo ZUS Oddziała weW.z dnia 12.11.2012 r. (k.28)

odpis zupełny aktu urodzeniaK. R.(k. 43)

zeznania pozwanejA. R. (1)(k. 135)

Pozwana ad. 2 –K. R.jest osobą małoletniąurodzoną w dniu (...)weW.pochodzi z nieformalnegozwiązku (...)zM. B..
Pod syg. akt III R Nsm 326/13 w tut. Sądzie toczyło się postępowanie w sprawie sytuacji życiowej małoletniejK. R..
Dowód:

⚫

zawiadomienie w przedmiocie zagrożenia dobra dziecka sporządzone przez powodaP. P., a skierowane do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia III Wydział Rodzinny i Nieletnich (k. 112-113)

Sporny lokal od dnia 28.09.2012 r. zamieszkuje córka powodów, która od października 2012 r. rozpoczęła studia na Uniwersytecie Przyrodniczym weW.. Córka powodów zajmuje w spornymlokalu (...)pokój, w którym znajduje się aneks kuchenny.
Między córką powodów, a powódką dochodzi do kłótni na tle używania spornego lokalu, w szczególności w sytuacjach kiedy pozwanaA. R. (1)będąc pod wpływem alkoholu przyprowadza do zajmowanego pokoju mężczyzn. W czasie jednego z takich zdarzeń z dnia 10.03.2013 r. pozwana ad. 1 kierowała w stosunku do córki powodów słowa powszechnie uznane za obelżywe obrażając ją i grożącK. P. (2)pobiciem.

Dowód:

⚫

zeznania świadkaK. P. (1)(k. 99, 135)

nagranie CD z dnia 10.03.2013 r. (k. 114)

Przed nabyciem spornego lokalu przez powodów przez około 10 lat zamieszkiwała w nim pozwana ad. 1 wspólnie ze swoim konkubentemM. B., a pozwana ad. 2 od urodzenia.
W początkowy okresie sporu, tj. w okresie od września 2012 r. pozwane ad.1 i ad. 2 przebywały w zajmowanym przez nie pokoju około 5 razy w tygodniu, ich obecność w spornym lokalu systematycznie spadała i ograniczała się wyłącznie do nocowania wlokalu nr (...). Pozwana na wezwanie powodów usunęła cześć należących do niej rzeczy ze spornego lokalu, przenosząc je do piwnicy, do lokaluA. R. (2)oraz do znajomych.
Z uwagi na brak dostępu do kuchni, która ma formę aneksu połączonego z pokojem zajmowanym przez córkę powodów oraz problemami technicznymi z łazienką obecność pozwanych w sporny lokalu jest znikoma.
Pozwana ad. 1 zjawia się w ciągu dnia na około 10 min wlokalu nr (...)i nocuje w nim incydentalnie, od maja 2013 r. średnio 3 krotnie w ciągu miesiąca. W okresie przerwy wakacyjnej w roku 2013 r. wlokalu nr (...)nie zanotowano zużycia wody, co potwierdza fakt, że przedmiotowy lokal nie był użytkowany przez pozwane ad. 1 i ad. 2.
Pozwana ad. 2 w początkowym okresie nocowała w spornym lokalu wyłącznie w czasie kiedy przebywała tam pozwana ad. 1. Od końca października 2012 r. pozwana ad. 2 nocuje, odrabia lekcje, spożywa posiłki wlokalu nr (...)przypl. (...), u swoje babciA. R. (2).
Analogicznie pozwana ad. 1 nocuje wlokalu nr (...)około 4 razy w tygodniu, gdzie korzysta z toalety, spożywa posiłki i gdzie przeniosła część swoich rzeczy.

Dowód:

⚫

zeznania świadkaK. P. (1)(k. 99, 135)

zeznania świadkaP. G.(k. 99)

zeznania pozwanejA. R. (1)(k. 135)

sprawozdanie z wywiadu dotyczącego sytuacji życiowej małoletniejK. R.sporządzone przez Kuratora zawodowegoA. S.z dnia 12.03.2013 r. (k. 106)

zeznania świadkaJ. G. (1)(k. 117)

zeznania świadkaJ. W.(k. 99)

zeznania świadkaJ. R.(k. 99)

zeznania świadkaU. P.(k. 99)

zeznania świadkaJ. P. (2)(k. 100)

zeznania świadkaT. K.(k. 100)

Pozwana ad. 1 wzywana była przez powodów do opuszczenia spornego lokalu wezwania te okazały się bezskuteczne. Pozwana nie partycypuje w żadnych kosztach utrzymanialokalu nr (...)nie płaci czynszu oraz opłat za media mimo, że była wzywana przez powodów do uiszczenia stosownych opłat. Obecnie dług pozwanej z tego tytułu wynosi około 7000,00 zł.
Lokal nr (...)położony przypl. (...)został trzy krotnie zalany przez wyciek zlokalu nr (...), do zdarzeń doszło w okresie użytkowanialokalu nr (...)przez córkę powodów oraz pozwane ad. 1 i ad. 2.

Dowód:

⚫

zeznania pozwanejA. R. (1)(k. 135)

zeznania powodówP. P.orazA. P.(k. 135)

zeznania świadkaB. K.(k. 135)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
W rozpatrywanej przez Sąd sprawie bezspornym było, że powodom przysługuje prawo własności nieruchomości - samodzielnegolokalu mieszkalnego nr (...)położonego weW.przypl. (...), które nabyli na mocy umowy sprzedaży z dnia 1.08.2012 r. zawartej zM. B..
PozwaneA. R. (1)iK. R.zajmowały i dysponowały przedmiotowym lokalem do czasu jego sprzedaży powodom na podstawie dorozumianej umowy użyczenia zawartej z byłym właścicielem i partnerem pozwanej ad. 1M. B.. Już na wstępie należy zauważyć, że w tych przypadkach, w których umowa użyczenia została zawarta na czas oznaczony, użyczenie kończy się z upływem czasu w niej wskazanego. W braku oznaczenia w sposób wyraźny lub dorozumiany czasu trwania umowy użyczenia przyjąć należy, że umowa ta, z uwagi na ciągły charakter zobowiązania, wygasa, ilekroć stosunek ten zostanie wypowiedziany przez użyczającego. Strony mogą ponadto zastrzec, że umowa użyczenia wygasa w każdym przypadku, o ile z takim żądaniem wystąpi użyczający (Zdzisław Gawlik; Komentarz do art.715 Kodeksu cywilnego, Lex nr 84038.). Zastrzec jednak należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa „W przypadku zbycia rzeczy użyczonej w czasie trwania umowy użyczenia, jej nabywca nie wstępuje w stosunek użyczenia w miejsce zbywcy" (wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2005 r., II CK 569/04, LEX nr 175987). Podobnie orzekł również Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r. (I ACa 261/07, LEX nr 446235): „W razie zbycia rzeczy użyczonej jej nabywca nie wstępuje w stosunek użyczenia na miejsce zbywcy i do stosunku użyczenia odpowiednio wyjątku zart. 678 § 1 k.c.stosować nie sposób, a ochrony uprawnień biorącego w użyczenie przeciwko każdoczesnemu właścicielowi rzeczy użyczonej przepisyart. 710-719 k.c.nie przewidują." Tym samym powodowie nie mieli obowiązku wypowiedzenia umowy użyczenia pozwanym, która to umowa wygasła z chwilą zbycia spornej nieruchomości. Po mimo tego faktu powodowie pismem z dnia 03.09.2012 r. zażądali od pozwanejA. R. (1)opuszczenia spornego lokalu.
Z uwagi na fakt, że do czasu zbycia przedmiotowegolokalu nr (...)pozwanym ad. 1 i ad. 2 przysługiwał tytuł prawny do w/w lokalu -A. R. (1)orazK. R.przysługiwał status lokatora, o którym mowa wart. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego( Dz. U. z 2001 r. nr 71, poz. 733 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą).
Pierwotny status pozwanych obliguje Sąd do rozstrzygnięcia o kwestionowanym przez powodów uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego o czym w dalszej części uzasadnienia.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była natomiast zasadność żądań powodów w zakresie nakazania pozwanym opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego, a zatem czy spełnione zostały przesłanki powyższe warunkujące.
Niewątpliwym jest, że materialno – prawną podstawę żądania pozwu stanowi brzmienieart. 222 § 1 k.c.Zgodnie z przywołanym przepisem właściciel może żądać od osoby, która faktycznie włada jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Pozwane ad. 1 i ad. 2 straciły skuteczne uprawnienie do władanialokalem nr (...)w konsekwencji skutecznie zawartej umowy sprzedaży z dnia 1.08.2012 r.
Fakt skutecznego nabycia prawa własności spornego lokalu nie był kwestionowany przez pozwaną, jednak pozwane odmówiły opuszczenia, opróżnienia i wydania spornego lokalu powołując się na zasady współżycia społecznego, w których materializują swoje uprawnienie do zajmowania w/w lokalu.
Przepisart. 5 k.c.będąc normą ogólną, nie precyzuje, co należy rozumieć przez zasady współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego w rozumieniuart. 5 k.c.są bowiem pojęciem, pozostającym w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy i w takim całościowym ujęciu wyznaczają podstawy, granice i kierunki jej rozstrzygnięcia w wyjątkowych sytuacjach, które przepis ten ma na względzie. Dlatego dla zastosowaniaart. 5 k.c.konieczna jest ocena całokształtu szczególnych okoliczności danego wypadku w ścisłym powiązaniu nadużycia prawa z konkretnym stanem faktycznym. (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1994 II CRN 127/94-Baza LEX 82293).
Oceniając zarzut pozwanej nie można zapomnieć po pierwsze, że prawo własności, a w szczególności prawo własności nieruchomości, jest jednym z najważniejszych praw majątkowych, czego wyrazem jestart. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Dodatkowoart. 64precyzuje, iż każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Szczególna pozycja prawa własności w systemie prawa cywilnego powoduje, iż jego ochrona poddana jest wyraźnej i pełnej regulacji w przepisachKodeksu cywilnego. Przepisy zapewniają właścicielowi zarówno ochronę własności w razie utraty jego przedmiotu, jak i w razie dokonywania naruszeń w innej formie niż odebranie właścicielowi władania rzeczą. Przepisy ochronne znajdują się m.in. wart. 222-230 k.c.(zob. więcej S. Jackowski, Ochrona własności – komentarz praktyczny, Lex nr 68288). Ustawodawca przewidział szczególne środki ochrony w każdym przypadku, gdy dochodzi do naruszenia bezwzględnego prawa właściciela do rzeczy, tj. w formie roszczenia windykacyjnego - wydobywczego.
Mając na uwadze wskazane okoliczności w ocenie Sądu zasady współżycia społecznego nie mogą unicestwić prawa właściciela do rzeczy, tym samym roszczenie powodów jest jak najbardziej uzasadnione w świetle poczynionych rozważań, tym bardziej, ze pozwane ad. 1 i ad. 2 korzystają ze spornego lokalu bez tytułu prawnego.
Ponadto nie można nie zauważyć, iż nie może zasłaniać się zasadami współżycia społecznego ten, kto sam je narusza, co ma miejsce w danym stanie faktycznym.
Zachowanie pozwanejA. R. (1)nie odpowiada ogólnie przyjętym normom etycznym. Pozwana mimo, że ma pełną świadomość, że nie przysługuje jej obecnie tytuł prawny do zajmowania spornego lokalu, nie partycypuje w żadnych kosztach jego utrzymania.
PozwanaA. R. (1)do spornego lokalu w porach nocnych sprowadza osoby trzecie, będąc pod wpływem alkoholu, wywołuje wówczas awantury z pozostałymi współlokatorami. Przedmiotowa okoliczności znajduje potwierdzenie w zeznaniach córki powodówK. P. (2), świadkaP. G., a fakt ten potwierdza nagranie z dnia 10.03.2013 r. kłótni, do której doszło między w/w osobami, a pozwanąA. R. (1)będącą nie wątpliwie pod wpływem alkoholu. W czasie komentowanego zdarzenia pozwana kierowała w stosunku do córki powodów słowa powszechnie uznane za obelżywe obrażając ją i grożącK. P. (2)pobiciem. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd dał wiarę w/w osobowym źródłom dowodowym, jednocześnie nie znajdując jakichkolwiek podstaw, uzasadniających podważenie ich wiarygodności.
Taki stan rzeczy nie zasługuje na ochronę normatywną w świetleart. 5 k.c., zaś okoliczność nadużywania alkoholu pośrednio została potwierdzona przez świadkaJ. W., która wprost zeznał, że pozwanaA. R. (1)ma problem alkoholowy, co też częściowo wynika z zeznań świadkaT. K., która wskazała, że widziała pozwaną ad. 1jak spożywa alkohol, ale nie widziała aby była pijana. Mając na względzie zasady doświadczane życiowego, należy wysunąć wniosek, że agresywne zachowanie pozwanej, które obrazuje nagranie z dnia 10.03.2013 r. nie miało charakteru incydentalnego, a przeciwnie powtarzało ilekroć pozwana przebywała w spornym lokalu pod wpływem alkoholu co potwierdzają także zeznania powodów.
Odnosząc się do wiarygodności przywołanych świadków, Sąd dał wiarę w/w osobowym źródłom dowodowym, jednocześnie nie znajdując jakichkolwiek podstaw, uzasadniających podważenie ich wiarygodności z wyłączeniem świadkaT. K.w kontekście poprawnego zachowanie pozwanej i korzystania z zajmowanego bezumownielokal nr (...)przez pozwaną w sposób odpowiadający zasadom współżycia społecznego. Wskazany świadek jest osobą zainteresowaną rozstrzygnięciem sporu na korzyść pozwanych, z którymi utrzymuje bliskie relacje towarzyskie, jednocześnie podawane przez tego świadka informacje o sposobie korzystania ze spornego lokalu przez pozwane stoją w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że przy stosowaniu reguł zawartych w normieart. 5 k.c.konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. W praktyce winno to następować w sytuacjach wyjątkowych. Należy przy tym mieć na względzie dwie zasadnicze okoliczności, a mianowicie, że domniemywa się, iż osoba korzystająca ze swego prawa czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego oraz, że odwołanie się, zwłaszcza ogólnikowo, do klauzul generalnych przewidzianych wart. 5 k.c., nie może podważać pośrednio mocy obowiązujących przepisów prawnych. Taka praktyka - jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze - mogłaby bowiem prowadzić do naruszenia zasady praworządności w demokratycznym państwie prawnym (por. np. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2001 r., OSNC 2002, z. 3 poz. 32). Ponadto nie można powoływać się ogólnie na - z natury rzeczy - nieokreślenie zasady współżycia, lecz należy konkretnie wskazać, jaka z przyjętych w społeczeństwie zasad współżycia społecznego doznałaby naruszenia w konkretnej sytuacji (wyrok z dnia 14 października 1998 r., OSN 1999, z. 4 poz. 75). Pozwana działająca przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała która konkretna zasada współżycia społecznego doznałaby naruszenia w przypadku orzeczenia jak w pkt. I sentencji wyroku.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd orzekł jak sentencji orzeczenia.
Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust 1. ustawy w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. W ust. 4 stanowi się natomiast, iż sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:

⚫

kobiety w ciąży,

małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.2))(17) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą,

obłożnie chorych,

emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,

osoby posiadającej status bezrobotnego,

osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały,

- chyba, że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwym jest, że pozwanejA. R. (1)przysługuje status osoby bezrobotnej, o którym mowa art. 14 w/w ustawy, zaś pozwanejK. R.status osoby małoletniej. W tym kontekście należy zauważyć, że wprawdzie pozwana jest osobą bezrobotną jednak nie podejmuje żadnych kroków, po za zarejestrowaniem się w PUP weW., aby taki stan rzeczy zmienić. Pozwana ad. 1 jest osobą zdrową, z wykształcenia jest krawcową, ukończyła organizowany przez PUP weW.kursy w zakresie obsługi kas fiskalnych, a pomimo tego faktu nie stara się sama przedsięwziąć żadnych działań w celu znalezienia pracy. Pozwana mimo swojego wieku liczy i utrzymuje się z pomocy matkiA. R. (2)i ojca oraz alimentów w kwocie 800 zł płaconych przez ojca jej dziecka.
PozwanaA. R. (1)wprawdzie wskazuje, że nie ma gdzie mieszkać i musi zapewnić córce odpowiednie warunki bytowe, jednak nie podejmuje żadnych faktycznych działań, które miałaby doprowadzić do zmiany zaistniałego stanu rzeczy. Przeciwnie pozwana ad. 1 markuje działania, zdając sobie sprawę z uprawnień, której daje norma art. 14 w/w ustawy i stara się ten stan rzeczy wykorzystać. To jednak działanie z perspektywy okoliczności faktycznych sprawy należy ocenić jako nadużycie prawa, które nie zasługuje na ochronę normatywną.
Sąd ustalił, że przed nabyciem spornego lokalu przez powodów przez około 10 lat zamieszkiwała w nim pozwanaA. R. (1)wspólnie ze swoim konkubentemM. B., a pozwanaK. R.od urodzenia oraz, że w okresie od września 2012 r. pozwane ad.1 i ad. 2 przebywała w zajmowanym przez nie pokoju około do 5 razy w tygodniu. Obecność pozwanych w spornym lokalu od momentu jego zakupu przez powodów systematycznie spadała i w konsekwencji ograniczała się wyłącznie do sporadycznego nocowania wlokalu nr (...)przez pozwanąA. R. (1). Zmiana pierwotnego stanu rzeczy podyktowana była brakiem dostępu do kuchni, która ma formę aneksu połączonego z pokojem zajmowanym przez córkę powodów, a zamykanym na klucz oraz problemami technicznymi z łazienką w spornym lokalu. Zauważyć należy, że pozwane nigdy nie żądały udostępnieni im kuchni przez powodów, co tylko potwierdza fakt, żelokal nr (...)nie jest miejscem, w którym koncentruje się życie pozwanych.
Nadto pozwana ad. 1 zjawia się w ciągu dnia na około 10 min wlokalu nr (...)i nocuje w nim incydentalnie, od maja 2013 r. średnio 3 krotnie w ciągu miesiąca. W okresie przerwy wakacyjnej w roku 2013 r. wlokalu nr (...)nie zanotowano zużycia wody, co potwierdza stan wodomierzy w spornym lokalu. Tym samym logicznym jest, że przedmiotowy lokal nie jest użytkowany przez pozwane ad. 1 i ad. 2 podczas nieobecności córki powodów. Wskazane okoliczności zostały w części przyznane przez samą pozwanąA. R. (1), pośrednio wynikają również z zeznań świadkówK. P. (1),P. G.oraz z zeznańJ. W.,J. R.,U. P.,T. K.,J. G. (2).
Sąd nie dała wiary zeznaniomJ. W., w kontekście obecnego sposobu korzystania przez pozwane ze spornego lokalu, tj. okoliczności, że świadek widziała „jak pozwana ad. 2 idzie spać do pokoju wlokalu nr (...)”. Twierdzenie to stoi w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Po pierwsze, świadek ten jak sam przyznała mieszka w mieszkaniu na klatce znajdującej się pod spornym lokalem, pracuje w godzinach od 17-23.30. Tym samy aby zaobserwować komentowaną okoliczności musiałaby specjalnie wracając w porze nocnej z pracy udawać się na wyższe piętro niż sama zamieszkuje, po czy dopiero udawać do własnego lokalu taki stan rzeczy jest nie logiczny, tym samym Sąd nie dał wiary temu świadkowi w prezentowanym kontekście.
Po drugie, pozostałe ze wskazanych osób – świadków strony pozwanejJ. R.,U. P.,J. G. (1), posiadają informacje o sytuacji mieszkaniowej przekazane im przez samą pozwaną lub jej matkęA. R. (2), od momentu nabycia lokalu przez powodów nie byly w spornym lokalu. Tym samym ich wiedza jest w tym zakresie wtórna, nie obiektywna i stanowi w zasadzie powtórzenie stanowiska strony pozwanej. Sąd nie dał im wiary w kontekście obecnego sposobu korzystania przez pozwane ze spornego lokalu. Sąd dał wiarę zeznaniom w/w świadków w płaszczyźnie ustaleń dotyczących momentu, od kiedy pozwana zajmuje przedmiotowylokal nr (...)oraz sposobu jego pierwotnego użytkowania.
Ustawodawca w sposób wyraźny przyznał Sadowi orzekającemu w sprawie możliwości orzeczenia o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego w każdym przypadku, kiedy podmioty wskazane w art. 14 komentowanej ustawy mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
W ocenie sądu, opartej o zgromadzony materiał dowodowy, z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w przypadku pozwanychA. R. (1)orazK. R.. Pozwane nie tylko mogą, ale zamieszkują wlokalu nr (...)znajdującym się na przeciwko spornego lokalu przypl. (...), jest to lokal należący do matki pozwanej ad. 1 i babci pozwanej ad. 2 -A. R. (2). Jest więc to lokal rodzinnyA. R. (1), w którym się wychowała i zamieszkiwała przed przeprowadzką do spornego lokalu.
To właśnie wlokalu nr (...)koncentruje centrum życiowe pozwach.
Pozwana ad. 2 w początkowym okresie nocowała w spornymlokalu nr (...)wyłącznie w czasie kiedy przebywała tam pozwana ad. 1. Od końca października 2012 r. pozwana ad. 2 nocuje, odrabia lekcje, spożywa posiłki wlokalu nr (...)przypl. (...)u swoje babciA. R. (2), która wspomagaA. R. (1)w opiece nad małoletnią. Większość rzeczyK. R.znajduje się wlokalu nr (...), tj. ubrania, przybory szkolne. PozwanaA. R. (1)przyznała, że wlokalu nr (...)K. R.ma w zasadzie wyłącznie pidżamę i jeden mały stolik.
Analogicznie pozwana ad. 1 nocuje wlokalu nr (...)około 4 razy w tygodniu, gdzie korzysta z toalety, spożywa posiłki i gdzie przeniosła część swoich rzeczy.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że tolokal nr (...)jest centrum życiowym pozwanych, w którym zaspokajają swoje potrzeby mieszkaniowe i socjalne. Pokój o powierzchni 6 m2bez dostępu do kuchni i toalety wlokalu nr (...)nie spełnia powyższych warunków. W ocenie Sadu jego zajmowanie przez pozwane stanowi wyłącznie pretekst w kontekście statutu pozwanych, który ma doprowadzić do otrzymania prawa do lokalu socjalnego. Jednak należy pamiętać, ze zgodnie z klauzulą wyrażoną w pkt. 6 tire I art. 14 w/w ustawy sąd nie orzeka o prawie do lokalu socjalnego w każdym przypadku, kiedy osoba z katalogu wymienionego w komentowanym artykule może zamieszkać w innym niż dotychczas używanym lokalu. W przedmiotowym stanie rzeczy możliwości taka nie ma charakteru wyłącznie potencjalnego lecz faktyczny. Pozwane realizują swoje potrzeby mieszkaniowo- bytowe wlokalu nr (...)należącym doA. R. (2), w którym jak było to już wskazane mają dostęp do kuchni i łazienki, czego nie można powiedzieć o sytuacji wlokalu nr (...). Wlokalu nr (...)przypl. (...)pozwane mogą, zdaniem Sądu, zamieszkać, co już czynią i to za zgodąA. R. (2), która sama deklaruje pomoc córce i wnuczce. Pozwane realizują swoje potrzeby mieszkaniowe we wskazanym lokaluA. R. (2)w standardzie nie gorszym niż, ten który otrzymałyby przy przyznaniu im prawa do lokalu socjalnego. Prawo które zgodnie ze stanowiskiem interwenienta w sposób faktyczny mogłoby zostać zrealizowane dopiero za około 5 - 6 lat.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w pkt. II sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z powyższym obciążono pozwanego jako stronę przegrywającą proces kwotą 337,00 zł, na którą to składają się koszty sądowe w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz stanowiącą minimalną stawkę wynagrodzenia adwokata, określoną na podstawie§ 10 pkt 1w zw. z§ 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2002r. nr 163, poz. 1348).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonych przepisów prawa orzeczono jak w sentencji.