Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 370/13
Data wyroku: 2013-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Sobierajski, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178 a § 2 kk. art. 244 kk, w zw. z art. 11 § 2 kk

Sygn. akt IX Ka 370 / 13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 września 2013 roku

Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący - SSO Jarosław Sobierajski
Sędziowie - SO Rafał Sadowski
- SO Barbara Plewińska / spr /

Protokolant - st. sekr. sąd Magdalena Maćkiewicz
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Grażyny Roszkowskiej
po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 roku
sprawyZ. F.
oskarżonego zart. 178a § 2 kk,art. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 24 maja 2013 roku sygn. akt II K 292 / 13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że poprawia podstawę prawną wymiaru kary w myślart. 11 § 3 kkzart. 178a § 2 kknaart. 244 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 370/13

UZASADNIENIE
Z. F.został oskarżony o to, że w dniu 3 marca 2013 roku około godz. 11.00 kierował rowerem po drodze publicznej w miejscowościŁ.w stanie nietrzeźwości: I badanie o godz. 11.03 – 1,09 mg/l, II badanie godz. 11.36 – 1,36 mg/l alkoholuw wydychanym powietrzu pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych sygn. akt II K 697/12 z dnia 24 lipca 2012 roku,
- tj. o czyn zart. 178a § 2 kk,art. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2013 roku Sąd Rejonowy w Toruniu uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 2 kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby, na podstawieart. 73 § 1 kk, oddając go jednocześnie w tym czasie pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawieart. 42 § 2 kksąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych w ruchu lądowym na okres 5 lat.
Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty oraz obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa.

Wyrok ten zaskarżyłw całości na niekorzyść oskarżonego, oskarżyciel publiczny, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego to jestart. 11 § 3 kkpoprzez błędne przyjęcie , jako wymiaru podstawy karyart. 178a § 2 kk, podczas gdyart. 11 § 3 kknakazuje wymierzyć karę na podstawie przepisu surowszego to jest w tej sytuacjiart. 244 kk.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę punktu I wyroku przyjmując za podstawę wymiaru kary w myślart. 11 § 3 kkart. 244 kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna.
Na tle generalnie prawidłowych rozstrzygnięć i niekwestionowanego stanu faktycznego, sąd pierwszej instancji dokonał właściwej kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu, wymierzył mu karę zgodną z wnioskiem złożonym w trybieart. 335 kpk, jednakże, co słusznie w apelacji podniósł skarżący, jako prawna podstawę wymiaru kary niewłaściwie przyjął przepisart. 178a § 2 kk.
W myśl bowiem przepisuart. 11 § 3 kksąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.
W przedmiotowej sprawieZ. F.został uznany za winnego popełnienia czynu zart. 178a § 2 kk,art. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Przepisart. 178a § 2 kkprzewiduje zagrożenie: karę grzywny, karę ograniczenia wolności albo karę pozbawienia wolności do roku. Natomiast występki zart. 244 kkzagrożone są kara pozbawienia wolności do lat trzech. Tym samym surowsze zagrożenie przewidziane jest wart. 244 kk, a więc ten przepis winien stanowić prawna podstawę wymiaru kary oskarżonemu.

Z pisemnych motywów orzeczenia wynikało, że sąd pierwszej instancji nie miał co do tego wątpliwości, a uchybienie to spowodowane było „rutyną”. Uchybienie to, jako dotyczące merytorycznych elementów orzeczenia, nie miało jednak charakteru oczywistej omyłki w rozumieniu przepisuart. 105 kpki wymagało skorygowania w postępowaniu odwoławczym.

Mając na uwadze powyższe, sąd odwoławczy dokonał odpowiedniej zmiany zaskarżonego wyroku poprzez poprawienie podstawy prawnej wymiaru kary w myślart. 11 § 3 kkzart. 178a § 2 kknaart. 244 kk.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego w pozostałym zakresie należało utrzymać go w mocy.

Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpksąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa, albowiem przemawiały za tym względy słuszności, gdyż to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.

.