Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1349/13
Data wyroku: 2014-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Głowacki, Małgorzata Szyszko, Grzegorz Szepelak

Sygn. akt. IV Ka 1349/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2014r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Krzysztof Głowacki
Sędziowie  SSO  Małgorzata Szyszko (spr.)
SSO Grzegorz Szepelak
Protokolant Jowita Sierańska
przy udziale Leszka Karpiny Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014r.
sprawyS. K.
oskarżonego zart. 270 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej
z dnia 23 września 2013 roku sygn. akt IIK 277/13

I
uchyla zaskarżony wyrok i przyjmując, iż zarzucany oskarżonemuS. K.czyn stanowi wypadek mniejszej wagi zart. 270 § 2a kk, na podstawieart. 66 § 1 kkorazart. 67 § 1 kkpostępowanie karne przeciwko oskarżonemu o ten czyn warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 100 złotych za obie instancje.

Sygn. akt IV Ka 1349/13

UZASADNIENIE
S. K.został oskarżony o to, że w dniu 25 maja 2012 r. w mieszkaniu przyulicy (...)weW., w celu użycia za autentyczny, podrobił dokument w postaci rozwiązania umowy o świadczenie usług transportowych sporządzając go, a następnie w jego prawym dolnym rogu złożył podpis o treści(...)i posłużył się tą umową wCentrum Handlowym (...), przyulicy (...)weW., co spowodowało rozwiązanie umowy z(...) spółką z o.o.zawartą w dniu 1 lutego 2009 r.,tj. o czyn zart.270§1 kk.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznejwyrokiem z dnia 23 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 277/13:

I
uznał oskarżonegoS. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przestępstwa zart.270§1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 złotych ;

II
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, których wysokość określił na kwotę 190 złotych, w tym wysokość opłaty na kwotę 60 złotych.

Wyrok ten zaskarżył w całościobrońca oskarżonegozarzucając rozstrzygnięciu:

1
mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicieart.7 kpk,art.4 kpk,,art.2§2 kpkorazart.5§1 i 2 kpkpoprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego w zamiarze bezpośrednim oraz o wyższym stopniu społecznej szkodliwości czynu niż znikomym, a polegających w szczególności na bezkrytycznym przyznaniu waloru wiarygodności zmiennym i niespójnym zeznaniom świadka (pozostającej w trakcie rozwodu żony) co do jej niewiedzy odnośnie faktu rozwiązania umowy zfirmą (...)oraz dokonaniu sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym ustaleń w zakresie motywacji sprawcy co do czynu, co skutkowało skazaniem oskarżonego mimo braku realizacji znamion przestępstwa ;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż:

a
oskarżony samodzielnie podjął decyzję o rozwiązaniu umowy zfirmą (...), a jego motywację stanowiła chęć separacji z żoną w zakresie więzi gospodarczej, podczas gdy uważna analiza zebranego materiału dowodowego powinna prowadzić do konkluzji, że wypowiedzenie w/w umowy stanowiło konsekwencję uprzedniej decyzji żony o likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym motywacja jej działania - wobec niespójnych i zmiennych zeznań - nie została przez Sąd prawidłowo ustalona ;

b
oskarżony nakłonił swojego szwagra św.A. M.do przejęcia działalności gospodarczej, jaką uprzednio prowadziła jego żona, podczas gdy z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika nade wszystko, iż oskarżony sprzeciwiał się likwidacji firmy przez żonę, a kiedy ona samodzielnie podjęła decyzję w tym zakresie, jedynie zasugerował szwagrowi możliwość prowadzenia tej działalności, przy jednoczesnym podkreśleniu, iż oskarżony nie czerpie żadnych profitów z tej sytuacji ;

c
„plany co do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej zostały zdeterminowane przez oskarżonego" podczas gdy z zeznań żony św.Z. K.jednoznacznie wynika, iż były one wyłącznie zdeterminowane jej negatywną reakcją na rozwód i chęcią odwetu na oskarżonym poprzez pozbawienie go możliwości pracy ;

d
oskarżony działał umyślnie, podczas gdy całokształt materiału dowodowego przemawia za uznaniem, że oskarżony nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa, a jego czyn był wyrazem podporządkowania się woli żonyZ. K., nakłaniającej go do złożenia skutecznego oświadczenia w jej imieniu o zakończeniu współpracy zfirmą (...).

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Apelacja zasługuje na uwzględnienie, choć nie w pełni z powodów w niej podniesionych.
Wbrew zarzutom apelującego Sąd Rejonowy nie dopuścił się ani błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, ani też obrazy przepisów prawa procesowego, mogących mieć wpływ na jego treść. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie nasuwa, zdaniem Sądu Odwoławczego, żadnych wątpliwości co do trafności poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych w zakresie sporządzenia przez oskarżonego dokumentu zawierającego oświadczenieZ. K.o rozwiązaniu umowy z(...) spółką z o.o.zawartej w dniu 1 lutego 2009 r., podpisaniu się na tym dokumencie przez oskarżonego podpisem o treści(...), a następnie przedstawieniu tego dokumentu w siedzibiespółki (...). Sąd I instancji poddał szczegółowej i wnikliwej analizie wszystkie okoliczności mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, a czyniąc ustalenia faktyczne przeanalizował relacje zarówno oskarżonego, jak też słuchanych w sprawie świadków. Wbrew zarzutom obrońcy ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie była przeprowadzona w sposób nieprawidłowy oraz dowolny i oparta została na prawidłowym rozumowaniu, które nie wykracza poza granice swobody zakreślone wart.7 kpk. Do takiej konkluzji prowadzi analiza pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie waloru tego odmówił. Zaprezentowanemu tokowi rozumowania oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności czy też braku logiki. Należy uznać jako zbędne powtarzanie argumentacji przytoczonej w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą to argumentację Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje i do niej się odwołuje. Negując poczynione ustalenia faktyczne, obrońca podejmuje z nimi polemikę, lansując własny punkt widzenia na ocenę poszczególnych dowodów i przytaczając co do ich treści własną wersję, która według jego oceny jest z nimi zgodna. Wskazać należy, żeart.4 kpkformułuje zasadę obiektywizmu, adresowaną do organów procesowych, a wyrazem jej przestrzegania jest m.in. dokonanie prawidłowej oceny dowodów z uwzględnieniem tych, które przemawiają na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na całości dowodów ujawnionych w sprawie, a wynikające z nich okoliczności poddał dostatecznej analizie, aby ustalić wszystkie fakty i przebieg zdarzenia zgodnie z rzeczywistością. Zawarta w apelacji ocena wybranych fragmentów zeznańZ. K.jest jednostronna i pozbawiona waloru kompleksowości, a w konsekwencji - nieprzekonująca. Z tych też względów nie można podzielić przeciwnych w tym względzie twierdzeń skarżącego.Z. K.konsekwentnie zeznawała, iż nie upoważniała oskarżonego do podpisania się jej imieniem i nazwiskiem na dokumencie w postaci rozwiązania umowy o świadczenie usług transportowych, stąd też nie można podzielić stanowiska obrońcy oskarżonego, że oskarżony nie miał zamiaru popełnienia przestępstwa, a jego czyn był wyrazem podporządkowania się woli żonyZ. K., nakłaniającej go do złożenia skutecznego oświadczenia w jej imieniu o zakończeniu współpracy zfirmą (...).
Co do podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu naruszeniaart.5§2 kpkprzypomnieć należy, iż o naruszeniu reguły in dubio pro reo nie można mówić wówczas, gdy sąd w wyniku pełnej i poprawnie dokonanej swobodnej oceny dowodów uznał, że brak jest wątpliwości, albo że nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Skoro w przedmiotowej sprawie takie nie zaistniały, to brak podstaw do przyjęcia, by doszło do obrazy tego przepisu.
Podzielając zatem motywy zaskarżonego wyroku jako nie zawierające błędu w ocenie materiału dowodowego i w rozumowaniu, stwierdzić należy, że wniesiona apelacja nie wskazała takich okoliczności, które mogłyby podważyć stanowisko zajęte przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy uznał, że apelacja ogranicza się w zasadzie do sugerowania wątpliwości dowodowych i lansuje wersję przyjętą przez oskarżonego w ramach linii obrony.
Osobne zagadnienie stanowi natomiast kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu i w tym zakresie zaskarżony wyrok musiał podlegać korekcie.
Jak wynika z akt sprawy wprawdzieZ. K.figurowała w ewidencji działalności gospodarczej jako podmiot prowadzący drogowy transport towarowy, jednakże działalność tą faktycznie prowadził oskarżony.Z. K.przyznała przy tym, iż z uwagi na rozkład pożycia małżeńskiego podjęła decyzję o zakończeniu działalności gospodarczej i zamierzała rozwiązać umowę zespółką (...)z dniem 1 czerwca 2012 r. Nie było zatem poważnej obawy o zakłócenie pewności obrotu prawnego i popełniony przez oskarżonego czyn zabroniony nie jest na tyle niebezpieczny dla porządku prawnego, aby stosować w stosunku do oskarżonego zasady odpowiedzialności, określone w typie podstawowym przestępstwa zart.270§1 kk. Przedmiotowo - podmiotowe znamiona czynu oskarżonego charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie jako wypadek mniejszej wagi zart.270§2a kk.
Zdaniem Sądu Okręgowego, elementy strony przedmiotowej i podmiotowej popełnionego przez oskarżonego czynu przemawiają za zastosowaniem wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego. Spełnione bowiem zostały wszystkie przesłanki materialnoprawne tej instytucji, określone wart.66§1 kk– okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, wina sprawcy nie jest znaczna, nie jest znaczna także społeczna szkodliwość czynu, a właściwości i warunki osobiste oskarżonego, dotychczas niekaranego uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Podnieść należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że dla oceny szkodliwości społecznej zachowania przestępnego ma znaczenie odstęp czasowy między zaistnieniem zdarzenia, a podjęciem kroków zmierzających do uruchomienia postępowania, przy czym nie chodzi tu o sam upływ czasu, lecz o postawę pokrzywdzonego, który akceptuje zaistniały stan i reaguje dopiero w wyniku zmiany relacji między nim, a sprawcą ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2006 r., V KK 68/06 ).Z. K.miała świadomość, iż oskarżony podrobił dokument w postaci rozwiązania umowy o świadczenie usług transportowych sporządzając go i składając podpis o treści(...)oraz posłużył się tą umową wCentrum Handlowym (...), przyulicy (...)weW., co spowodowało rozwiązanie umowy z(...) spółką z o.o., jednakże o zachowaniu oskarżonego powiadomiła organy ścigania dopiero w listopadzie 2012 r., tj. wówczas, gdy oskarżony wyprowadził się z domu i zdecydował się wystąpić o rozwód.
Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy na podstawieart.437§2 kpkuchylił zaskarżony wyrok i uznając popełniony przez oskarżonego czyn za wypadek mniejszej wagi zart.270§2a kk, na podstawieart.66§1 kkiart.67§1 kkpostępowanie karne przeciwko oskarżonemu warunkowo umorzył na okres próby 1 roku.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart.636§1 kpkiart.7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.