Sąd Okręgowy w Słupsku
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 1126/12
Data wyroku: 2013-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Sławińska-Klamann
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 401 1 kpc, art. 190 ust. 3 Konstytucji RP

Sygn. akt VU 1126/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2013r.

Sąd Okręgowy w Słupsku wS.Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodniczący:SSO Ewa Sławińska- Klamann
Protokolant:  st.sekr.sądowy Joanna Adamczyk-Podolska
po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013r. w Słupsku
na rozprawie sprawy
B. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
ze skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012r. sygnatura akt VU 963/11
o emeryturę

oddala skargę

UZASADNIENIE
UbezpieczonaB. K.wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 stycznia 2012 roku, sygn. akt VU 963/11, oddalającym jej odwołanie od decyzji o zawieszeniu wypłaty emerytury. Domagała się uchylenia wyroku z dnia 3 stycznia 2012 r. i przyznania emerytury od dnia 01 października 2011 r. z należnymi odsetkami oraz zasadzenia od pozwanego organu rentowego kosztów procesu według norm przepisanych.      W odpowiedzi na skargę organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.podniósł, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie kwestionuje prawa ubezpieczonej do dalszego pobierania świadczenia bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, przy czym w ocenie organu rentowego prawo do wypłaty świadczenia ubezpieczona nabył od dnia 22 listopada 2012 roku tj. od daty ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy prawnej przepisu art. 28 ustawy z dnia 16 października 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726) w zw. z art. 103 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227) w odniesieniu do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ubezpieczona od dnia 1 kwietnia 2006 r. ustalone ma prawo do emerytury na podstawie decyzji z dnia 13 kwietnia 2006 r. Wypłata emerytury została zawieszona w związku z pozostawaniem przez ubezpieczoną w stosunku pracy. Obowiązujące w tym czasie przepisy warunkowały prawo do wypłaty emerytury od rozwiązania stosunku pracy. Decyzją z dnia 4 listopada 2010 roku organ rentowy na wniosek ubezpieczonej w związku z ukończeniem przez nią 60 lat podjął wypłatę świadczenia od dnia 01.11.2010r. Ubezpieczona nadal nieprzerwalnie świadczyła pracę. W dniu 01 października 2011 roku wszedł w życie przepis art. 103 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm) dodany przezart. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z 2010 r., Nr 257, poz. 1726) który stanowił, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą na rzecz którego wykonywał pracę bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury. Decyzją z dnia 30 września 2011 r. organ rentowy wstrzymał ubezpieczonej wypłatę emerytury.
/

dowód:

decyzja z 13.04.2006 r. k.75, decyzja z 04.11.2010 r. k.121-124, decyzja z 30.09.2011 r. akta ZUS
W dniu 31 października 2011 r. ubezpieczona wniosła odwołanie od decyzji wstrzymującej wypłatę emerytury.
/dowód:odwołanie k.2 akta sprawy VU 963/11
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 03 stycznia 2012 r., sygn. akt VU 963/11, oddalono odwołanie ubezpieczonejB. K.od decyzji wstrzymującej wypłatę emerytury oraz nie obciążono ubezpieczonej kosztami procesu.

/dowód:

wyrok SO w Słupsku z 03.01.2012 r.– k. 11 akt sprawy VU 963/11
Strony nie wniosły apelacji od w/w wyroku
bezsporne
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r.sygn. aktK 2/12 orzekł, iżart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr.153, poz. 1227 ze zm.), dodany przezart. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie , w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z konstytucyjna zasadą ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego art. 28 ustawy zmieniającej z dnia 16 grudnia 2010 r. , w zakresie w jakim przewiduje stosowania art. 103a ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, utracił moc z chwilą ogłoszenia sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw tj. 22 listopada 2012 r. (Dz. U. poz.1285)bezsporne
W dniu 7 grudnia 2012 r. ubezpieczonaB. K.wniosła o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Słupsku, sygn. akt VU 963/11 z dnia 03 stycznia 2012 roku powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie II K 2/12.
/dowód:skarga o wznowienie postępowania- k. 2-3 akt sprawy
Decyzja z dnia 17. 01.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.wznowił świadczenia emerytalnego od dnia 22 listopada 2012 r.
/dowód: decyzja z 17.01.2013 r. k.16 akta sprawy

Sąd zważył co następuje:
Wznowienie postępowania unormowane zostało wDziale VI ,Tytułu VI, Księgi pierwszej, Kodeksu postępowania cywilnegowart. 399-4161. Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prawnym, pozostającym w dyspozycji podmiotów postępowania cywilnego, którego wniesienie otwiera drogę do orzekania przez sąd w sprawie, w której zapadło już wcześniej prawomocne rozstrzygnięcie. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia, ulegającemu wznowieniu postępowaniu sądowemu może nastąpić wyłącznie z powodów i w terminie ściśle określonych w ustawie. Sądem właściwy do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi o wznowienie postępowania, jako skargi dotyczącej nieważności postępowania tak przed sądem I, jak i II instancji jest Sąd Okręgowy zgodnie z regulacją zawartą wart. 405 k.p.c.który stanowi, iż sądem właściwym do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Wobec powyższego Sąd Okręgowy, który jest sądem merytorycznym dokonał w pierwszej kolejności sprawdzenia wniesionej skargi pod kątem dopuszczalności skargi w oparciu oart. 410 k.p.c., a więc zachowania dwu podstawowych warunków- ustawowego terminu do wniesienia skargi i ustawowej podstawie skargi. W sytuacji określonej wart. 4011skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zgodnie zart. 407 § 2 k.p.c.. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie, o którym mowa wart. 4011, nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu, a w wypadku wydania go na posiedzeniu jawnym - od dnia ogłoszenia tego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy powódka żądanie wznowienia zgłosiła przed upływem tego terminu, a tym samym stwierdzić należy, iż zachowany zastał termin określony w w/w przepisie.
Następnie Sąd Okręgowy dokonał oceny czy skarga oparta została na ustawowej przesłance, którą powódka zobowiązana była wskazać.
W rozpatrywanej sprawie wskazaną przez ubezpieczoną podstawą do wznowienia postępowania jestart. 4011k.p.c.w związku z ogłoszonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku, w sprawie sygn. akt K 2/12. Warunki formalne skargi zostały przez ubezpieczoną zachowane. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r.sygn. aktK 2/12 orzekł, iżart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr.153, poz. 1227 ze zm.), dodany przezart. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie , w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z konstytucyjna zasadą ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikająca zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ostatnim okresie ustawodawca nie był zdecydowany, jaka powinna być treść ryzyka emerytalnego, i dlatego często zmieniał w tym względzie poglądy. Do 1 stycznia 1999 r. emerytura przysługiwała za odejście z rynku pracy. Od 1 stycznia 1999 r. do 1 lipca 2000 r. wystarczyło osiągnięcie wieku emerytalnego, a od 1 lipca 2000 r. do 8 stycznia 2009 r. treścią ryzyka było prawo do zaprzestania pracy, natomiast od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. - ponownie osiągnięcie wieku emerytalnego. Powyżej wskazane orzeczenie Trybunału potwierdza, iż rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w art. 28 ustawy zufp spowodowało, że osoby, które skutecznie nabyły i zrealizowały prawo do emerytury w okresie od 08.01.2009 r. do 31.12.2010 r. zostały objęte nową, mniej korzystną dla nich treścią ryzyka emerytalnego, co było niezgodne zart.2 Konstytucji RP. Na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, iż ubezpieczona nabyła skutecznie prawo do emerytury w 2006 r. tj. w okresie obowiązywania regulacji uzależniającej prawo do emerytury z odejściem z rynku pracy w brzmieniu przepisu obowiązującym od 1 lipca 2000 r. do 8 stycznia 2009 r. Tym samym uznać należy, iż przyjęta regulacja w art. 28 ustawy zufp nie spowodowała objęcia ubezpieczonej mniej korzystną treścią ryzyka emerytalnego. Ubezpieczona w momencie złożenia wniosku o emeryturę wiedziała, że aby uzyskać świadczenie będzie musiała przerwać zatrudnienie i składając wniosek o przyznanie prawa do emerytury godziła się na to. W szczególności godziła się na wstrzymanie wypłaty emerytury w związku z pozostawaniem w zatrudnieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, nie budzi wątpliwości Sądu, że ubezpieczona nie należy do kategorii osób w odniesieniu do których Trybunał Konstytucyjny uznał niekonstytucyjność powołanych powyżej przepisów. Ubezpieczona nabyła i realizowała prawo do emerytury od dnia 1 kwietnia 2006 r. uzależnione koniecznością rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą, a wyrok Trybunału tyczy osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy tj. osób które nabyły prawo do emerytury w okresie od 01.01.1999 r. do 01.07.2000 r. lub od 08.01.2009 r. do 31.12.2010 r. Ubezpieczona do tych osób nie należy.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zważył, iż w aktualnym stanie prawnym, powstałym na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, okoliczność, że ubezpieczona w dniu 01.10.2011 r. kontynuowała zatrudnienie u dotychczasowego pracodawcy może być podstawą wstrzymania emerytury, gdyż nie narusza to jej praw nabytych. Żądanie ubezpieczonej obejmowało wznowienie emerytury od 1 października 2011 roku. Sąd powyższe żądanie uznał jako nieuzasadnione i na podstawieart. 412 § 2 k.p.c.oddalił skargę o wznowienie o czym orzeczono w sentencji wyroku.