Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 285/13
Data wyroku: 2013-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bogumił Goraj (spr.)Sędziowie Irena Dobosiewicz, Wojciech Borodziuk Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Rapacewicz
Słowa kluczowe: Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 172 i 350 kc, 520 §1 i 3 kpc

Sygn. akt. II Ca 285/13 II Cz 247/13

POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym :
Przewodniczący: SSO Bogumił Goraj spr.Sędziowie: SO Irena Dobosiewicz
SO Wojciech Borodziuk  Protokolant: sekretarz sądowy Tomasz Rapacewicz
po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Bydgoszczy
na rozprawie
sprawy z wnioskuJ. K.
z udziałemK. K.iA. T. (1)o zasiedzenie
na skutek apelacji uczestniczek postępowania
od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia
2013 r. oraz
zażalenia wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2013r. wydanych w sprawie II Ns 1027/11
postanawia: 1/ oddalić apelację,
2/ zmienić postanowienie z dnia 20 lutego 2013 r. w ten sposób, że zasądzić od uczestniczek postępowania solidarnie na rzecz  wnioskodawczyni kwotę 1.200,00 zł (tysiąc dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania,
3/ zasądzić od uczestniczek postępowania solidarnie na rzecz wnioskodawczyni kwotę 600,00 zł (sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
II Ca 285/13 II Cz 247/13

UZASADNIENIE
J. K.wniosła o stwierdzenie, że nabyła przez zasiedzenie z dniem 19 czerwca 1990 roku własności nieruchomości położonej wB., dla której Sąd Rejonowy w Bydgoszczy prowadziksięgę wieczystą nr (...). W uzasadnieniu wskazała, iż wniosek dotyczy zabudowanej części nieruchomości, będącej magazynem mąki i przylegającej do nieruchomości wnioskodawczym. Wnioskodawczym podała, iż jest właścicielką nieruchomości przyul. (...)wB.od 1970 roku. Nieruchomość, której dotyczy wniosek, położona jest na terenie bezpośrednio sąsiadującym z jej działką przyulicy (...)wB.. Znajduje się tam pomieszczenie magazynowe piekarni, która prowadzi działalność od 1912 roku. Wskazała, że w aktach Archiwum Państwowego wB.znajdują się dokumenty, z których wynika, iż w 1912 roku pierwsza właścicielka nieruchomości przyul. (...)R. C.wyraziła zgodę na przebicie wejścia do obecnego magazynu mąki i użytkowanie go przezO. R., który był właścicielem budynku przy obecnejulicy (...)oraz że od 1932 roku piekarnię wraz z pomieszczeniami magazynu wynajmuje rodzinaB.. Przez cały ten okres czasu piekarnia wraz z magazynem użytkowana jest przez jedną rodzinę piekarzy, a pomieszczenie magazynu jest niezbędne do funkcjonowania piekarni. Od 40-tu lat pomieszczenie to jest remontowane przez wnioskodawczynię (tynkowanie i konserwację dachu), a nadto jest od niego odprowadzany podatek od nieruchomości związany z działalnością gospodarczą. Dlatego twierdziła, że od 1970 roku, tj. od 40-tu lat, włada samoistnie tą częścią nieruchomości, na której znajduje się magazyn mąki.

2
UczestniczkiK. K.iA. T. (2)wniosły o oddalenie wniosku. Podniosły, iż ich nieruchomość zapisana w księdze wieczystej numer(...)(...)posiada powierzchnię 0,0827 ha i stanowidziałkę oznaczoną nr (...)oraz że wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie zasiedzenia całości nieruchomości, chociaż uzasadnienie wniosku wskazuje, iż zasiedzenie dotyczy powierzchni 21,57 m . Zdaniem uczestniczek stanowi to istotną rozbieżność, która powinna spowodować oddalenie wniosku. Ponadto wskazały, że zasiedzenie nieruchomości wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek, a wnioskodawczyni nie wykazała żadnej z nich, gfiyż nigdy nie posiadała magazynu mąki, ponieważ zawsze był on w posiadaniu rodzinyB.oraz że wnioskodawczym, jak i jej poprzednicy prawni wiedzieli, że nie są właścicielami tej nieruchomości i nigdy nie regulowali z tego tytułu jakichkolwiek zobowiązań publiczno-prawnych, gdyż to uczestniczki i ich rodzina odprowadzała podatki z tego tytułu. Twierdziły, że podniesiony przez wnioskodawczynię fakt wyrażenia przezR. C.zgody na przebicie wejścia do budynku jest zaprzeczeniem samoistności posiadania oraz że posiadacz musi także wykazać konkretną datę objęcia we władanie nieruchomości, której zasiedzenia się domaga, a wnioskodawczyni nie wskazała takiej daty.
Wnioskodawczyni w toku postępowania sprecyzowała wniosek w ten sposób, że wniosła o stwierdzenie, iż najpóźniej z dniem 30 listopada 2010 roku nabyła przez zasiedzenie prawo własności częścidziałki nr (...)zapisanej wksiędze wieczystej nr (...)wraz z posadowionym na tej działce budynkiem magazynowym, o powierzchni 21,57 m . W uzasadnieniu wskazała, iż choć w swoim wniosku rzeczywiście wnosiła o zasiedzenie nieruchomości sąsiedniej, to jednak z uzasadnienia wniosku wynikało, że domagała się zasiedzenia części sąsiedniej działki, tj. budynku magazynu. Ta część nieruchomości była w posiadaniu samoistnym zarówno wnioskodawczyni, jak i jej poprzedników prawnych nieprzerwanie od 1946 roku. O fakcie samoistnego

3
posiadania świadczy między innymi okoliczność, iż dojście do budynku magazynowego wzniesionego nadziałce nr (...)było przewidziane jedynie od strony nieruchomości przyul. (...), co wynika z planu sytuacyjnego wydanego przez Archiwum Państwowe wB., potwierdzającego stan na dzień 6 maja 1912 roku. Twierdziła też, że nigdy nie została ustanowiona służebność, ani inne ograniczoneprawo rzeczoweobciążającedziałkę nr (...), a tym samym jedynymi korzystającymi z magazynu mąki byli wyłącznie właścicieledziałki nr (...), ponieważ jedyny dostęp do magazynu prowadził i nadal prowadzi przez tę działkę. Dlatego co najmniejód1912 roku każdoczesny właścicieldziałki nr (...)posiadał magazyn mąki położony nadziałce (...), traktując go jako własny. Potwierdzeniem powyższego stanu rzeczy jest zawieranie przez wnioskodawczynię i jej poprzedników prawnych umów dzierżawy, bądź najmu budynku cukierni i magazynu. Umowy takie zawierali poprzednicy prawni wnioskodawczym - małżonkowieZ.i małżonkowieK.. Umowy, obejmujące przedmiotowy magazyn, zawierała również wnioskodawczym.W.twierdziła, że nietrafna jest w tej sytuacji argumentacja uczestniczek, iż wynajmowanie pomieszczeń innym osobom pozbawiało wnioskodawczynię i jej poprzedników prawnych przymiotu samoistnego posiadania, gdyż wynajmując pomieszczenie magazynowe położone nadziałce (...), wnioskodawczym i jej poprzednicy, postępowali jak właściciele i jak właściciele czerpali z tego tytułu korzyści. Dlatego w ocenie wnioskodawczym posiadała ona nieprzerwanie nieruchomość (magazyn) od 19 czerwca 1970 roku i nabyła własność tej nieruchomość w drodze zasiedzenia najpóźniej z dniem 30 listopada 2010 roku. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. stwierdził, że wnioskodawczymJ. K.nabyła z dniem 19 czerwca 2000 roku przez zasiedzenie własność części nieruchomości położonej przyul. (...), oznaczonej jakodziałka numer (...), dla której Sąd Rejonowy w Bydgoszczy prowadziksięgę wieczystą numer (...), w postaci wyodrębnionej z tej

4
nieruchomości, zgodnie z projektem biegłegoS. B.zawartym w stanowiącej integralną cześć niniejszego postanowienia opinii z dnia 22.06.2012r.,działki numer (...), o powierzchni 0,0032 ha (pkt 1); przyznał biegłemuS. B.wynagrodzenie za sporządzenie opinii w kwocie 1.570,64 zł (pkt 2) oraz nakazał pobrać od wnioskodawczym na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę ł.570,64 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny: W księdze wieczystej Sądu Rejonowego numer(...)(...)jako właścicielki nieruchomości położonej wB.^, przyul. (...), stanowiącejdziałkę nr (...), wpisane sąK. K.iA. T. (1).W.jest współwłaścicielką w udziale wynoszącym 7/8 nieruchomości sąsiadującej zdziałką nr (...), położonej przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...). Udział ten wnioskodawczym nabyła w dniu 19 czerwca 1970 roku. Z wniosku wnioskodawczym toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie udziału wynoszącego 1/8 we własności tej nieruchomości. Nieruchomość wnioskodawczym graniczy bezpośrednio z nieruchomością uczestniczek. Na nieruchomości przyul. (...)od ponad 50-ciu lat przez rodzinęB.jest prowadzona piekarnia. Pomieszczenia piekarni, w tym magazyn mąki, wynajmowane są przez tę rodzinę od wnioskodawczyni, a wcześniej od poprzednich właścicieli. Wniosek o zasiedzenie dotyczy części nieruchomości uczestniczek, zabudowanej magazynem mąki, bezpośrednio przylegającym do nieruchomości wnioskodawczyni. Magazyn mąki składający się wewnątrz z trzech pomieszczeń posadowiony jest w całości na nieruchomości uczestniczek. Wejście do magazynu znajduje się w ścianie bezpośrednio graniczącej z nieruchomością wnioskodawczyni, tj. zdziałki nr (...). Sąd I instancji zważył, że wnioskodawczyni wykazała, iż spełniła określone w przepisieart. 172 k.c.przesłanki nabycia własności nieruchomości, gdyż od dnia 19 czerwca 1970 r.

5
władała częścią nieruchomości uczestniczek postępowania jak właściciel. Sąd ten wskazał, że rodzinaB., prowadząca od czasów międzywojennych piekarnię na nieruchomości przyul. (...), traktowała wnioskodawczynię jak właścicielkę wszystkich pomieszczeń wykorzystywanych dla celów piekarni, to z nią zawierała umowy najmu tychże pomieszczeń i jej za to płaciła. W ocenie Sądu Rejonowego wynika to w sposób jednoznaczny z zeznań świadków oraz uczestniczek. Sąd wskazał, iż uczestniczkaA. T. (1)zeznała, że rodzinaB.przez cale życie płaciła za najem właścicielom nieruchomości przyul. (...), w związku z tym byli zaskoczeni żądaniem uczestniczek, by to z nimi zawrzeć umowę najmu, a z zeznań świadkaE. B.wynika, iż na nieruchomości przyul. (...)jej rodzina prowadzi piekarnię od przeszło 50-ciu lat. Nigdy nie rozmawiała z uczestniczkami o korzystaniu z przedmiotowej nieruchomości i było dla niej normalne, że magazyny należą do piekarni. Jej rodzina wynajmuje budynek piekarni od 1926-1927 roku i przedmiotem umowy najmu był zawsze także magazyn. Był on remontowany na przestrzeni lat przez właścicieli, tj.Z., a potem wnioskodawczynię. Zdaniem Sądu I instancji zeznania te korelują z zeznaniami świadkaI. J., która podała, iż firma rodzinna istnieje od 1924 roku i od początku działalności korzystała z tego magazynu. Wcześniej miała umowę zZ., potem z wnioskodawczynią. Na samoistny charakter posiadania przez wnioskodawczynię części nieruchomości przyul. (...), na której znajduje się magazyn, wskazują zdaniem Sądu I instancji, także zeznania świadkaG. K., który kilkakrotnie pracował przy remontach kamienicy wnioskodawczym oraz piekarni. Z jego zeznań wynika, iż traktował wnioskodawczynię jako właścicielkę magazynu i to ona przeprowadzała tam remonty, których potrzebę zgłaszali właściciele piekarni. Nie słyszał o tym, że magazyn należał do właścicieli innej nieruchomości. Nie był - w ocenie Sądu - trafny zarzut uczestniczek, iż magazynem mąki władała w

6
rzeczywistości rodzinaB., a nie wnioskodawczym, gdyż posiadanie magazynu przez rodzinę prowadząca piekarnię miało charakter posiadania zależnego. Sąd Rejonowy wskazał, że posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter posiadania samoistnego. W doktrynie i judykaturze wielokrotnie podkreślano, iż decydujące znaczenie ma tu wola posiadania ,jak właściciel", a więc traktowanie siebie jako właściciela jest zasadniczym elementem posiadania prowadzącego do zasiedzenia. Charakter tego posiadania nie wyłącza zezwolenia innej osobie na korzystanie zależne. Przejawem władztwa będzie więc zarówno bezpośrednie korzystanie z rzeczy, jak i zezwolenie innym osobom na korzystanie z niej w ramach umowy dzierżawy czy najmu. Zdaniem tego Sądu wnioskodawczym, zawierając z rodzinąB.kolejne umowy najmu, zachowywała się jak właścicielka i w ten właśnie sposób była przez nich traktowana. Zarzut uczestniczek, iż posiadanie nieruchomości przez wnioskodawczynię miało charakter posiadania zależnego Sąd Rejonowy uznał za bezzasadny. Sąd zważył, że w początkowym okresie wykorzystywania pomieszczenia magazynu przez właścicieli nieruchomości przyul. (...), posiadanie to miało charakter zależny, o czym świadczą zapisy wskazywane przez uczestniczki dotyczące zwracania się przezO. R.doR. C.o zgodę na prace budowlane, czy remontowe, lecz sytuacja taka nie dotyczy czasów „współczesnych", a w szczególności okresu od kiedy wnioskodawczym stała się współwłaścicielką nieruchomości przyul. (...). Dlatego Sąd dał wiarę twierdzeniom wnioskodawczyni i uznał, iż wykazała ona konieczne przesłanki zasiedzenia, tj. samoistne posiadanie przez wymagany prawem okres ( w tym przypadku 30 lat - w złej wierze)- od dnia nabycia udziału we własności nieruchomości przyul. (...)wB.. Określając przedmiot zasiedzenia Sąd oparł się na opinii biegłego geodetyS. B., który w opinii z dnia 22 czerwca 2012 roku przedstawił wstępny projekt podziału nieruchomości uczestniczek, wyodrębniając działkę, na której posadowiony jest magazyn mąki. Granice

7
wyodrębnionejdziałki nr (...)stanowią linie zewnętrzne ścian istniejącego magazynu oraz ściana pionowa znajdująca się wewnątrz budynku. Sąd nie uwzględnił wniosku wnioskodawczym o zwolnienie jej od kosztów sądowych wskazując, iż wnioskodawczym ma stałe dochody, których wysokość pozwoliła jej zgromadzić środki na uiszczenie opłaty sądowej i ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Przeprowadzenie postępowania leżało przy tym tylko i wyłącznie w jej interesie. W interesie wnioskodawczym było także przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety, wobec czego kosztami związanymi z wynagrodzeniem biegłego Sąd obciążył jedynie wnioskodawczynię.
Apelację od tego postanowienia wniosły uczestniczki postępowania, zaskarżając je w całości. Zarzuciły Sądowi I instancji:

1
naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.art. 336 k.c.poprzez jego błędną wykładnię poprzez stwierdzenie, że wnioskodawczyni posiadała nieruchomość;

2
naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.art. 337 k.c.poprzez jego błędne zastosowanie pomimo braku przejścia posiadania z wnioskodawczyni na posiadaczy nieruchomości;

3
naruszenie przepisu prawa materialnego tj.art. 172 k.c.poprzez jego błędne zastosowanie w rezultacie stwierdzenie zasiedzenia pomimo braku zaistnienia przesłanek niezbędnych do jego stwierdzenia;

4
naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na braku wszechstronnego rozważenia oraz wnikliwej oceny materiału dowodowego skutkujące przyjęciem, iż wnioskodawczyni była posiadaczem samoistnym spornej nieruchomości.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniosły o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku i zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczek kosztów postępowania według norm przepisanych. W razie

o
nieuwzględnienia tego wniosku domagały się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wnioskodawczym zaskarżyła postanowienie z dnia 20 lutego 2013 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia 15 stycznia 2013 r., w którym Sąd Rejonowy oddalił jej wniosek o zasądzenie od uczestniczek kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisówart. 233 § 1w zw. zart. 13 § 2w zw. zart. 520 § 2 i 3 k.p.c.przez ich niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż interesy zainteresowanych w sprawie nie są sprzeczne, gdy tymczasem wielość pism składanych w toku sprawy oraz^ dowodów dopuszczonych i przeprowadzonych uzasadniają stanowisko, iż to uczestniczki winny zostać obciążone zwrotem kosztów zastępstwa procesowego wnioskodawczym w całości. Podnosząc powyższy zarzut wniosła o zmianę postanowienia w zakresie orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego w sprawie przez zasadzenie od uczestniczek na rzecz wnioskodawczym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie postanowienia do ponownego rozpoznania Sądu Rejonowemu w Bydgoszczy. Wniosła też o oddalenie apelacji i o zasądzenie od uczestniczek zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja uczestniczek postępowania nie jest zasadna. Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Wprawdzie nie ustalił, kto płacił podatek od nieruchomości będącej przedmiotem sprawy, lecz należy wskazać, że kwestia opłacania podatku od nieruchomości nie ma decydującego znaczenia dla oceny charakteru posiadania, gdyż takie zobowiązanie ma charakter publicznoprawny i obciąża zarówno właściciela, jaki posiadacza nieruchomości. Pozostałych ustaleń uczestniczki nie kwestionowały. Dlatego Sąd Okręgowy przyjął te ustalenia jako własne.

9
Zarzuty naruszenia przepisówart. 336 i 337 k.c.także były bezzasadne. Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jakocorpus possessionis,oraz psychicznego elementuanimus rem sibi habendi,rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Brak fizycznego władztwa nad rzeczą nie świadczy o braku posiadania w ogóle, czy też o braku posiadania samoistnego, gdyż to władztwo za posiadacza może wykonywać inna osoba. Należy podkreślić, że sprawie ma zastosowanie przepisart. 350 k.c, a nie przepisart. 337 k.c.Poza sporem była okoliczność, że^tak zwany magazyn mąki był funkcjonalnie związany z piekarnią którą prowadziła rodzinaB.. Wynajmowała ona pomieszczenia piekarni od właścicieli nieruchomości położonej przyulicy (...). Zatem znajdowałasię w ich posiadaniu zależnym. Do przeniesienia posiadania w myśl przepisuart. 350 k.c.jest potrzebna umowa oraz zawiadomienie posiadacza zależnego. Przed wnioskodawczynią posiadaczem samoistnym była poprzednia właścicielka nieruchomościM. Z.. Z umowy sprzedaży z dnia 19 czerwca 1970 r. wynika, że zobowiązała się ona wydać sprzedaną nieruchomość wnioskodawczym w dniu sprzedaży (umowa sprzedaży na kartach 35-36 aktksięgi wieczystej nr (...)). Z zeznań świadkówA. T. (1)orazE. B.wynika, że po sprzedaży nieruchomości uprawnienia wynajmującego przeszły na wnioskodawczynię. Zatem należy stwierdzić, iż posiadacze zależni zostali zawiadomieni o zmianie posiadacza pomieszczeń piekarni. Tym samym spełnione zostały przesłanki przeniesienia posiadania określone w przepisieart. 350 k.c.
Posiadanie wnioskodawczym miało charakter samoistny. Władztwo faktyczne nad całą piekarnią sprawowali najemcy tj. rodzinaB.. Zatem do ustalenia rodzaju posiadania wnioskodawczym potrzebna jest ocena psychicznego ustalenia władztwa nad rzeczą. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sąd I instancji, że wolą wnioskodawczym było posiadanie całej

10
piekarni jak właściciel. Wnioskodawczym uważała, że kupiła nieruchomość, na której znajdowała się piekarnia. Tak też była traktowana przez otoczenie. RodzinaB.to z nią zawierała umowy najmu pomieszczeń piekarni, a wnioskodawczyni zlecała remonty tych pomieszczeń. Nie zmienia tej oceny okoliczność, iż to uczestniczki postępowania i ich poprzedniczka prawna uiszczały podatek od nieruchomości (zaświadczenie na k. 88 akt). Danina ta ma charakter publicznoprawny. Podstawę ustalenia tego podatku stanowią dane z ewidencji gruntów (art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zatem brak było podstaw do wymierzenia tego podatku wnioskodawczyni. Wynika to z tego, iż zasiedzenie dotyczy jedynie części nieruchomości, a wnioskodawczym' nie miała wiedzy o tym, że właścicielami pomieszczeń magazynu mąki są osoby będące właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Dlatego zarzut naruszenia przepisuart. 366 k.c.nie był zasadny.
Bezzasadność poprzednich zarzutów skutkuje niezasadnością naruszenia przepisuart. 172 k.c, gdyż wnioskodawczyni posiadała nieruchomość przez okres potrzebny do jej zasiedzenia nawet przy przyjęciu, że była posiadaczem w złej wierze.
Dlatego Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną i na podstawie przepisuart. 385 k.p.c: w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.ją oddalił.
Zasadne było natomiast zażalenie wnioskodawczyni. Interesy wnioskodawczyni oraz uczestniczek postępowania były sprzeczne, co uzasadnia zastosowanie odnośnie kdsztów zastępstwa reguły określonej w przepisieart. 520 § 3 k.p.c.Dlatego Sąd Okręgowy na podstawie przepisuart. 386 § 1 k.p.c.w zw.żart. 397 § 2 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.zmienił zaskarżone postanowienie i zasądził od uczestniczek postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1.200,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa przed Sądem I instancji. Także kosztami postępowania apelacyjnego, na podstawie przepisówart. 108 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.orazart. 530 § 3 k.p.c, Sąd Okręgowy obciążył uczestniczki postępowania.