Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 127/13
Data wyroku: 2013-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Pietrzak, Dariusz Kala, Krzysztof Noskowicz
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Teza: W procesie złożonym, jeżeli świadek korzysta odnośnie jednego 
z czynów z prawa odmowy składania zeznań na podstawie art. 182 § 3 k.p.k., 
to tylko z zaistnienia tego wypadku wynika uprawnienie do odczytania poprzednio złożonych przez niego wyjaśnień odnośnie tego czynu w charakterze oskarżonego (podejrzanego) – art. 391 § 2 k.p.k., a nie z powodów określonych w art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 391 § 2 k.p.k., będących konsekwencją składania przez niego zeznań odnośnie czynu (czynów), co do których nie mógł skorzystać z prawa odmowy składania zeznań.

Sygn. akt II AKa 127/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 maja 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Dariusz Kala
Sędziowie: SSA Jacek Pietrzak
SSA Krzysztof Noskowicz (spr.)

Protokolant: referent-stażysta Patrycja Gałęzowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Dariusza Kuberskiego

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r.
sprawy
J. P.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. aktII K 61/12

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
J. P.został oskarżony o to, że:
1. w październiku 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu zK. G.iP. S., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia i przewozu z Holandii do Polski -E.znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 5000 g w ten sposób, że dokonał zakupu w/w środków odurzających na terenie Holandii, a następnie zorganizował ich przewóz samochodem markiV. (...)na teren Polski,
to jest o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
2. w okresie od 15 listopada 2010 r. do 16 listopada 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu zK. G.,P. J.P. S., wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia i przewozu

      zHolandii do Polski -P., znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 14347 g w ten sposób, że zakupił na terenie Holandii w/w środki odurzające, a następnie zorganizował ich przewóz do Polski samochodem markiA. (...)onumerze rej. (...)oraz samochodem markiV. (...)onumerze rej. (...), wyposażonymi w specjalnie przerobione butle na gaz LPG, przy czym pojazd markiV. (...)kierowany przezP. S., przewożący 8347 g marihuany został zatrzymany na terenie Niemiec wmiejscowości B.przez niemieckie służby celne,
to jest o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
Sąd Okręgowy w Elblągu, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawieII K 61/12orzekł następująco:
- oskarżonegoJ. P.uznał za winnego tego, że w październiku 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości 5000 g w ten sposób, że zakupił te środki odurzające na terenie Holandii, a następnie zorganizował ich przewiezienie samochodemv. (...)na teren Polski, doE., i kwalifikując ten czyn jako zbrodnię zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka (pkt I);
- tegoż oskarżonego uznał za winnego tego, że w okresie od 15 listopada 2010 r. do 16 listopada 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu z trzema innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej 7000 g w ten sposób, że zakupił te środki odurzające na terenie Holandii, a następnie zorganizował ich przewiezienie samochodema. (...)onumerze rej. (...)na teren Polski, doP., oraz usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej 7347 g w ten sposób, że zakupił te środki odurzające na terenie Holandii, jednakże w trakcie ich przewożenia do Polski samochodemv. (...)onumerze rej. (...)zostały one ujawnione w tym pojeździe i zatrzymane przez niemiecką służbę celną, kwalifikując ten czyn jako zbrodnię zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k., na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazał oskarżonego na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka (pkt II);
- na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i grzywny, orzeczone wobec oskarżonego wpunktach I i II, wymierzając mu karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych, po 10 złotych każda stawka (pkt III);
- wyrok zawiera nadto orzeczenie o zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu (pkt IV) oraz o zwolnieniu oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych (pkt V).

Wyrok powyższy został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego w całości. Obrońca, powołując się na przepisart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
a) naruszenieart 186 § 1 k.p.k.orazart. 391 § 1 k.p.k.poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań złożonych przezP. S.w charakterze świadka odnośnie czynu z października 2010r., w sytuacji gdy słuchany na rozprawie w charakterze świadkaP. S.skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań odnośnie przedmiotowego czynu, a także poprzez odczytanie na rozprawie fragmentów zeznań złożonych przezP. S.w charakterze świadka odnośnie czynu z października 2010r. w sytuacji, gdy odczytanie takie było zgodnie z treściąart. 391 § 1 k.p.k.niedopuszczalne z uwagi na skorzystanie przezP. S.z prawa odmowy składania zeznań odnośnie czynu z października 2010r.;
b) naruszenieart. 7 k.p.k.poprzez dowolne uznanie, że w październiku 2010r.P. S.miał przewieźć środki odurzające w ilości 5.000,00 g, podczas gdy brak jest w sprawie nie budzących wątpliwości dowodów zakresie ilości środków odurzających, jaką rzekomo miał przewieźćP. S.;
c) naruszenieart. 7 k.p.k.poprzez dowolne uznanie, że w listopadzie 2010r. miały być przewiezione przezP. J.środki odurzające w ilości 7000,00 g, podczas gdy brak jest w sprawie nie budzących wątpliwości dowodów w zakresie ilości środków odurzających jaką miał w miesiącu listopadzie 2010r. rzekomo przewieźćP. J.;
d) naruszenieart. 7 k.p.k.poprzez uznanie za wiarygodne, spójne i logiczne zeznań i wyjaśnień złożonych przezP. S., w sytuacji gdy odnośnie osoby oskarżonego są one sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności z zeznaniami konkubinyP. S.-M. F.oraz brata świadkaS. S.;
e) naruszenie postanowieńart. 7 k.p.k.poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniomM. F.w zakresie, w jakim wskazuje ona dla kogo miał przewozić środki odurzające w listopadzie 2010r.P. J., błędne uznanie, żeM. F.posiadała niewielką wiedzę w zakresie przewożenia przezP. S.iP. J.środków odurzających w sytuacji, gdy w postępowaniu przygotowawczym składała ona na te okoliczności bardzo szerokie i szczegółowe zeznania, poprzez uznanie za wiarygodne zeznańM. F.w zakresie, w jakim wskazuje ona na udział oskarżonego w przewozie środków odurzających w sytuacji, gdy w tym zakresie zeznania świadka są sprzeczne wewnętrznie i niespójne, a nadto wraz z trwaniem postępowania ujawnia się u świadka chęć złożenia zeznań możliwie korzystnych dla jej konkubentaP. S.;
f) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na formułowanie tak jednoznacznych wniosków odnośnie sprawstwa oskarżonego, w szczególności z uwagi na to, że poszlaki, na których w znacznej mierze opiera się oskarżenie, nie tworzą spójnej i logicznej całości.
W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniesiona apelacja w zakresie, w jakim skarżący sformułował wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasługiwała na uwzględnienie.
Wyjaśniając przyczyny uchylenia wyroku wskazać należy w pierwszej kolejności na to, że wiążą się one przede wszystkim z uchybieniami dotyczącymi wykorzystania w procesie ustalania stanu faktycznego wypowiedzi procesowych świadkaP. S., który skorzystał z prawa odmowy składania zeznań na podstawieart. 182 § 3 k.p.k.Miało to oczywisty wpływ na treść wydanego wyroku, bowiem przełożyło się w sposób niekwestionowany na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych.
Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga to, że rozpatrzenie tylko tych zarzutów było już wystarczające do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Stosownie bowiem do treściart. 436 k.p.k.ograniczenie rozpoznania wniesionej apelacji tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych przez stronę, może nastąpić, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.
W sprawie nie jest kwestionowane to, że zeznania i wyjaśnienia świadkaP. S.są podstawowym dowodem, w oparciu o który doszło do przypisania oskarżonemuJ. P.popełnienia przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonanego w październiku 2010 r. oraz przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k., dokonanego w okresie od 15.11.2010 r. do 16.11.2010 r. Ranga tego jest więc taka, że jego wiarygodność nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości.
Skarżący ma rację, formułując zarzuty dotyczące naruszenia przepisówart. 186 § 1 k.p.k.orazart. 391 § 1 k.p.k.Sąd a quo nie poradził sobie bowiem z zawiłościami procesu złożonego i uprawnieniami, z jakich w tym procesie korzystał świadekP. S.. Chodzi o to, że świadekP. S., zeznając w zakresie czynu z października 2010 r. znajdował się w sytuacji procesowej, która zezwalała mu na skorzystanie z prawa odmowy składania zeznań. W innej toczącej się odrębnie sprawie (przed Sądem Okręgowym w Elblągu o sygn. akt II K 11/12) był on bowiem oskarżony o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem. Na rozprawie w dniu 29.11.2012 r. świadek ten, po udzieleniu mu stosownego pouczenia, odmówił składania zeznań w części dotyczącej czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia. (k. 924). Skorzystał zatem z uprawnienia przysługującego mu z mocy regulacji zawartej wart. 182 § 3 k.p.k.Sytuacja taka, stosownie do treściart. 186 § 1 k.p.k.powoduje, że poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód w sprawie ani być odtworzone. Świadkowi, który korzysta z prawa odmowy zeznań w trybieart. 182 § 3 k.p.k.wolno odczytać, z mocyart. 391 § 2 k.p.k., tylko uprzednio złożone przez niego wyjaśnienia w charakterze podejrzanego lub oskarżonego. Sąd Okręgowy najwyraźniej jednak nie różnicował zaistniałej sytuacji, bo nic w tej kwestii nie uczynił. Natomiast po fazie spontanicznych zeznań świadka, dotyczących czynu opisanego w pkt. II, odczytał na podstawieart. 391 § 1 i § 2 k.p.k.zarówno poprzednio złożone zeznania jak i wyjaśnieniaP. S., podając jednak jako przyczynę odczytania to, że „świadek częściowo zeznaje odmiennie, a częściowo oświadcza, iż nie pamięta szczegółów” (k. 927). Nie nawiązał zatem do treściart. 391 § 2 k.p.k., zezwalającej na odczytanie w wypadku określonym wart. 182 § 3 k.p.k.protokołów złożonych uprzednio przez świadka wyjaśnień w charakterze oskarżonego. Świadek zaś do odczytanych mu zeznań oraz wyjaśnień następnie ustosunkował się, zasadniczo podtrzymując je.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że skorzystanie z prawa do odmowy składania zeznań w oparciu o przepisart. 182 § 3 k.p.k.oznacza, iż osoba, której takie prawo służy, nie chce w ogóle zeznawać w sprawie, a odczytanie świadkowi, który w oparciu o przepisart. 182 § 3 k.p.k.odmówił składania zeznań, uprzednio złożonych przez niego wyjaśnień do protokołu przesłuchania w charakterze oskarżonego lub podejrzanego jest konsekwencją wskazanego wart. 391 § 2 k.p.k.toku postępowania w sytuacji odmowy złożenia zeznań (zob. postanowienie SN z dnia 10.09.2008 r., V KK 145/08, LEX nr 467480). Nie jest zaś taką konsekwencją odczytywanie mu jego poprzednio złożonych zeznań, jak również poprzednio złożonych wyjaśnień, z powodów wymienionych wart. 391 § 1 k.p.k.
W procesie złożonym, jeżeli świadek korzysta odnośnie jednego z czynów z prawa odmowy składania zeznań na podstawieart. 182 § 3 k.p.k., to tylko z zaistnienia tego wypadku wynika uprawnienie do odczytania poprzednio złożonych przez niego wyjaśnień odnośnie tego czynu w charakterze oskarżonego (podejrzanego) –art. 391 § 2 k.p.k., a nie z powodów określonych wart. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 391 § 2 k.p.k., będących konsekwencją składania przez niego zeznań odnośnie czynu (czynów), co do których nie mógł skorzystać z prawa odmowy składania zeznań.
Odczytanie w przytoczonej sytuacji zeznań świadkaP. S., a przede wszystkim na nieprawidłowej podstawie jego wyjaśnień, dotyczących także czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia spowodowało, że doszło rzeczywistości do obejścia przepisuart. 186 § 1 k.p.k., z którego wynika zakaz wprowadzania do materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych sądu, zeznań świadka, który skorzystał z prawa odmowy zeznań (wprost jako dowodu bądź poprzez jego odtworzenie). Słusznie wskazuje zatem skarżący, że w ten sposób sąd a quo bezpodstawnie uwzględnił odczytane depozycje, czyniąc na ich podstawie ustalenia faktyczne, a taka sytuacja nie powinna była mieć miejsca. Uchybienie takie w sposób niezaprzeczalny miało wpływ na treść wydanego wyroku, a przy tym rozciąga się ono nie tylko na czyn z października 2010 r.
Trzeba podkreślić, iż sąd a quo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 6) rzeczywiście wskazuje na to, że zasadnicze ustalenia faktyczne poczynił m. in. w oparciu o relacje świadkaP. S.(k. 79-83, 89-90, 91, 249, 252-253, 488, 519-522, 525-534, 537-538, 539, 540, 543, 924-929, 965-966). Konstruując ustalenia faktyczne uwzględnił „częściowo zeznania i wyjaśnienia składane w charakterze podejrzanego przez świadkaP. S.” (s. 3 i 4 uzas.). W ten sposób potwierdził, że wykorzystał ten nieprawidłowy materiał dowodowy do konstruowania ustaleń faktycznych w sprawie, a w konsekwencji stwierdził, że m. in. ten dowód nakazuje nie dać wiary nieprzyznaniu się przez oskarżonegoJ. P.do stawianych mu zarzutów. Doszło zatem w sposób oczywisty do nieuprawnionego poszerzenia podstawy dowodowej wyroku (art. 410 k.p.k.).
Zasadność zarzutu skarżącego przenika zatem głębiej niż on sam to dostrzega. Chodzi mianowicie o to, że sąd a quo w żaden sposób nie dokonał rozróżnienia ustaleń, które powziął co do poszczególnych czynów na podstawie zeznań, a jakie na podstawie wyjaśnieńP. S.. Rozróżnienia takiego nie dokonał w trakcie odczytywania protokołów przesłuchaniaP. S., mimo że starał się odczytywać je w zakresie dotyczącym czynu II. Z pewnością materia ta nie była jednak tak łatwa do rozgraniczenia, ale tym bardziej należało w tym zakresie wykazać się wnikliwością i skrupulatnością. Analiza zapisów zeznańP. S.oraz jego wyjaśnień prowadzi do wniosku, że znajdują się tam kwestie częstokroć dotyczące tych samych okoliczności, wzajemnie się uzupełniające, mające mimo wszystko elementy wspólne dla obu czynów, związane choćby z tłem działalności przestępczejP. S.. W konsekwencji nie ma możliwości określenia, który rodzaj depozycjiP. S.spowodował zaistnienie u Sądu I instancji przekonania o winie oskarżonegoJ. P.. Nie można bowiem wykluczyć, że były to także te depozycje, które dowodu w sprawie stanowić nie mogły, co oczywiście nie jest możliwe do zaakceptowania. Dotyczy to obu przypisanych oskarżonemuJ. P.czynów.
W ten oto sposób, obracając się w ramach procesu złożonego, sąd a quo dopuścił się uchybień mających istotny wpływ na treść wydanego wyroku. Ich stwierdzenie spowodowało, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, dlatego też podlegał uchyleniu, a sprawa została przekazana Sądowi Okręgowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy uwzględni w postępowaniu ponownym powyższe wskazania, tak by wychwycone uchybienia nie powtórzyły się. Jednocześnie będzie miał też na uwadze pozostałe okoliczności podnoszone przez obrońcę oskarżonego, zarówno co do kwestii omówionych wyżej, jak i też tych zarzutów, co do których przedwczesne są rozważania dotyczące ich trafności z uwagi na stwierdzone uchybienia, będące podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny na użytek postępowania ponownego wskazuje w szczególności na konieczność dokonania prawidłowej oceny dowodowych relacji świadkaP. S.. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że nie można poprzestać tylko na stwierdzeniu, że są one wiarygodne, choć nie są „wolne od pewnych rozbieżności”. Prawidłowego rozważenia wymaga zatem to, czy jego wypowiedzi procesowe co od istoty sprawy prezentują się jednolicie, a jeśli wykazują odmienności, to wymaga to szczegółowego omówienia. Nie ulega wątpliwości, że wypowiedzi procesoweP. S.zostały zapoczątkowane wskutek znalezienia się przez niego w orbicie zainteresowania organów ścigania. Są one w swej istocie pomówieniem oskarżonegoJ. P.o udział w przemycie. Mają przy tym one charakter tzw. pomówienia złożonego, które zachodzi wtedy, gdy pomawiający, przyznając się do winy utrzymuje jednocześnie, że także inna osoba (osoby) brały udział w przestępstwie. W takiej sytuacji na sądzie orzekającym ciąży obowiązek dokonania prawidłowej oceny tego pomówienia, to jest winna być ona dokonana ze szczególną wnikliwością i dokładnością, i w powiązaniu (konfrontacji) z innymi dowodami (por.: wyrok SN z dnia 7.10.1999 r., II KKN 506/97, Prok. i Pr. 2000/3/5).
Realizując wskazany obowiązek należy odwołać się do wypracowanej linii orzeczniczej, zgodnie z którą kontrola dowodu „z pomówienia”, a zresztą każdego dowodu osobowego, polega na sprawdzeniu, (1) czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego, (2) czy są potwierdzone innymi dowodami, choćby w części, (3) czy są spontaniczne, złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu umożliwiającego uknucie intrygi, (4) czy pochodzą od osoby bezstronnej, czy też zainteresowanej obciążeniem pomówionego, (5) czy są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje, (6) czy pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego, (7) czy udzielający informacji sam siebie również obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością (por.: wyr. S. Apel. w Krakowie z dnia 24.11.2011 r., II AKa 189/11, KZS 2012/2/39 oraz z dnia 7.10.2008 r., II AKa 187/98, KZS 1998/11/37; wyrok SN z dnia 15.02.1985 r., IV KR 25/85, OSNKW 1985/11-12/103).
Szczególną uwagę należy poświęcić kwestii ustalenia ilości środków odurzających, jaka miała zostać przewieziona w październiku 2010 r. Słusznie bowiem wskazuje skarżący na to, że w swoich relacjach, które w znacznej mierze dowodu stanowić nie mogły, świadekP. S.ten w żaden sposób nie wskazywał, skąd wiedział, że przewozi dokładnie 5.000 g marihuany. Podobnie szczególnej skrupulatności wymaga weryfikacja relacjiP. S.co do ilości środków odurzających, jakie miał przewieźć w listopadzie 2010 r.P. J..
Nie ulega wątpliwości, że weryfikacji relacjiP. S.służyć też będzie prawidłowa ocena zeznań świadkaM. F.. Nie jest bowiem pozbawione racji twierdzenie skarżącego, że analiza zeznań świadkaM. F., a zwłaszcza jej początkowych zeznań, prowadzi do wniosku, wbrew temu co przyjął sąd a quo, iż świadek ta dysponowała dużą wiedzą w zakresie przewożenia przezP. S.środków odurzających do kraju. W szczególności drobiazgowego rozliczenia wymagają te wypowiedzi świadkaM. F., z których wynika, żeP. S.dokonał przewozu środków odurzających dla oskarżonegoJ. P.. Wydaje się też, iż dla prawidłowej oceny zeznań świadkaM. F.nie jest wystarczające odwołanie się do opinii sądowo-psychologicznej, wydanej w sprawie Sądu Okręgowego w Elblągu o sygn. akt II K 11/12, a zatem zapożyczonej z innej sprawy.
Oczywiście, sąd orzekający w pierwszej instancji, przeprowadzając postępowanie dowodowe w postępowaniu ponownym winien mieć na względzie treśćart. 442 § 2 k.p.k., aby przebieg tego postępowania był optymalny. Chodzi o to, że bezpośredniego przeprowadzenia wymagają nadto głównie te dowody, które będą umożliwiały weryfikację relacjiP. S.czy też świadkaM. F..
Uzyskana w toku postępowania odwoławczego informacja o zatrzymaniu w trybie Europejskiego Nakazu Aresztowania na terenie HolandiiK. G.także winna być wykorzystana w postępowaniu ponownym dla dokonania przesłuchania tejże osoby w charakterze świadka, na okoliczności czynów zarzucanych oskarżonemuJ. P., co dotychczas nie było możliwe.