Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 208/12
Data wyroku: 2012-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do SA Elżbieta Jóźwiakowska, Bohdan Tracz, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 208/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Bohdan Tracz

Sędziowie:

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)
SO del. do SA Elżbieta Jóźwiakowska

Protokolant

st. prot. sądowy Artur Trubalski

przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r.
sprawyW. T.,Ł. W.,W. W.,F. P. (1),M. P.oskarżonych zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonychW. T.,Ł. W.,W. W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II K 4/12

I
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącejW. T.orazW. W.w całości odnośnie obu oskarżonych i w tym zakresie sprawę tę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania,

II
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób , że :

a/odnośnieF. P. (1)na podstawieart. 45§1 k.k.orzeka środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 100 (sto) złotych osiągniętej w związku z popełnieniem przestępstwa opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia (punkt XVIII wyroku),
b/ odnośnieM. P.na podstawieart. 45§1 k.k.orzeka środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej w kwocie 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych osiągniętej w związku z popełnieniem przestępstwa opisanego w punkcie VII aktu oskarżenia ( punkt XXIII wyroku),

III
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonychM. P.- adw.K. G.i oskarżonegoŁ. W.– adw.W. K.kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonych sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

V
zwalnia oskarżonychF. P. (1),M. P.orazŁ. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W. T.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od sierpnia 2011 roku do 26 października 2011 roku wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił nie mniej niż dwanaście razyŁ. S.środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniej niż 9 gram za łączną kwotę nie mniejszą niż 420 złotych, tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.;

II
w okresie od września 2010 roku do 28 października 2011 roku wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał środek odurzający w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 2500 gram, co stanowi 25.000 porcji podstawowych o wartości nie mniejszej niż 125.000 zł, tj. o przestępstwo zart. 62 ust. 2w zw. zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.;

III
w okresie od czerwca 2010 roku do września 2011 roku w dacie bliżej nieustalonej, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie mniej niż 20 razy udzielił małoletniemuM. P.urodzonemu (...)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości po 0,5 grama i łącznej ilości 10 gramów za łączną kwotę nie mniejszą niż 250 złotych, tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.

W. W.został oskarżony o to, że:

IV
w okresie od września 2010 roku do 28 października 2011 roku wR.wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniuz góry powziętego zamiaru wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 2500 gram, stanowiących 25.000 porcji podstawowych o wartości 125.000 złotych, poprzez ich sprzedażW. T., tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.;

V
w dniu 30 października 2011 roku wR.posiadał wbrew przepisom ustawy środek odurzający w postaci marihuany w ilości 0,444 grama stanowiących 4,44 porcje podstawowe o wartości 22,20 złotych, tj. o przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.).

F. P. (1)został oskarżony o to, że:

VI
w okresie od września 2011 roku do 18 października 2011 roku daty bliżej nieustalonej wP.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czterokrotnie udzielił małoletniemuD. S. (1), urodź. 22 lutego 1996 roku środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 2 gram o łącznej wartości 100 zł, tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.

M. P.został oskarżony o to, że:

VII
w okresie od czerwca 2010 roku do pierwszej połowy października 2011 roku daty bliżej nieustalonej wR., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie mniej niż 20 razy udzielił małoletniemuF. P. (1)urodzonemu (...)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości po 0,5 grama łącznie 10 gramów za łączną kwotę nie mniejszą niż 250 złotych, tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.

Ł. W.został oskarżony o to, że:

VIII
w dacie bliżej nieustalonej w czerwcu 2010 roku wP.udzielił małoletniemuF. P. (1),urodz. (...)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej 0,1 grama i wartości 2,50 złotych, co stanowi jedną porcję podstawową, tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.).

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2012 roku wydanym w sprawie II K 4/12 Sąd Okręgowy w Radomiu

I
W. T.uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanegow pkt. I aktu oskarżenia, które zakwalifikował z art. o przestępstwo zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
W. T.uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanegow pkt. II aktu oskarżenia z tym, że ustalił wartość posiadanej marihuany na kwotę 62.500 zł, które to przestępstwo kwalifikuje zart. 62 ust. 2w zw. zart. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuprzeciwdziałaniu narkomanii iart. 33 § 1, 2, 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł;

III
W. T.uznał za winnego dokonania przestępstwa zarzucanego pkt. III aktu oskarżenia, które zakwalifikował zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z póżn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzekł wobecW. T.karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 28 października 2011 roku do dnia 2 kwietnia 2012 roku;

VI
na podstawieart. 45 § 1 k.k., w związku z popełnieniem przezW. T.przestępstw opisanych w pkt. I i III aktu oskarżenia orzekł wobec niego środek karny w postaci przepadku kwoty 420 (czterystu dwudziestu złotych) zł jako korzyści majątkowej osiągniętej za dokonanie przestępstwa opisanego w pkt. I aktu oskarżenia i kwoty 250 (dwieście pięćdziesiąt złotych) jako korzyści majątkowej osiągniętej za dokonanie przestępstwa opisanego w pkt. III aktu oskarżenia;

VII
na podstawieart. 70 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii, w związku z dokonaniem przestępstwa opisanego w pkt. II aktu oskarżenia orzekł przepadek poprzez zniszczenie środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 7,027 grama znajdującej się w woreczkach foliowych i w 2 fifkach szklanych, które to przedmioty odebrano od oskarżonegoW. T.;

VIII
podstawieart. 70 ust 1 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii, w związku z dokonaniem przestępstw opisanych w pkt. I i III aktu oskarżenia orzekł przepadek dowodów rzeczowych zabezpieczonych i odebranych od oskarżonegoW. T.w postaci 13 sztuk woreczków foliowych, 2 fifek szklanych, jednego woreczka foliowego, 10 sztuk woreczków foliowych, 100 sztuk woreczków foliowych z zapięciem strunowym o wymiarach 3x5 cm, 45 sztuk pustych woreczków foliowych z zapięciem strunowym o wymiarach 8x8 cm, 95 sztuk pustych woreczków foliowych z zapięciem strunowym o wymiarach 12 x 20 cm.

IX
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwróciłW. T.dowody rzeczowe w postaci telefonu komórkowegoN. (...)nr(...)wraz z kartę SIM w sieciO.oraz telefon komórkowymarki N. (...)nr(...), gdyż te dowody rzeczowe są zbędne dla postępowania karnego;

X
W. W.uznaje za winnego dokonania przestępstwa opisanegow pkt. IV aktu oskarżenia z tym, że ustala łączną wartość wprowadzonej do obrotu marihuany na kwotę 62.500 zł, które to przestępstwo kwalifikuje zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 56 ust 3 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 33 § 1,2,3 kkwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł.

XI
W. W.uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanegow pkt. V aktu oskarżenia, które zakwalifikował zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) i za to na podstawieart. 62 ust 1 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobecW. W.kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył mu 3 (trzy) lata pozbawienia wolności;

XIII
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 30 października 2011 roku do dnia 2 kwietnia 2012 roku;

XIV
Na podstawieart. 45 § 1 k.k., w związku z popełnieniem przezW. W.przestępstwa opisanego w pkt. IV aktu oskarżenia orzekł wobec niego środek karny w postaci przepadku kwoty 62.500 (sześćdziesiąt dwa tysiące pięćset złotych);

XV
Na podstawieart. 70 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w związku z dokonaniem przestępstwa opisanego w pkt. V aktu oskarżenia orzekł przepadek poprzez zniszczenie środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości 0,444 grama znajdującej się w woreczku foliowym zabezpieczonym odW. W.a znajdującej się w plecaku, reklamówce i chusteczce;

XVI
Na podstawieart. 70 ust 1 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiw związku z dokonaniem przestępstwa opisanegow pkt. IV aktu oskarżenia orzekł przepadek dowodów rzeczowych zabezpieczonychi odebranych od oskarżonegoW. W.w postaci wagi elektronicznej koloru srebrnego, woreczka foliowego zabezpieczonego w plecaka, reklamówkii chusteczki, reklamówki foliowej z napisem TKM.koloru czerwonego, reklamówki koloru białego, chusteczki koloru białego, folii koloru czarnego, plecaka z napisem(...)koloru turkusowo kremowego;

XVII
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwróciłW. W.dowody rzeczowe w postaci telefonu komórkowegomarki N. (...)koloru czarnego o nr(...), telefonu komórkowegomarki N. (...)koloru czarnego o nr(...), telefonu komórkowegomarki N. (...)koloru czarnego o nr(...)wraz z kartą SIM w sieciO., kartę SIMo nr(...), gdyż te dowody rzeczowe są zbędne dla postępowania karnego;

XVIII
F. P. (1)uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanego w pkt. VI aktu oskarżenia, które kwalifikuje zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.)w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 54 § 1 k.k.iart. 60 § 6 pkt. 2 k.k.iart. 59 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIX
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat;

XX
Na podstawieart. 33 § 1, 2, 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywnyw wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokości jednej stawki na 10 (dziesięć) zł;

XXI
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w ilości 23 (dwudziestu trzech) dni w okresieod 18 października 2011 roku do 9 listopada 2011 roku uznając, że w ten sposób grzywna została wykonana w ilości 46 (czterdziestu sześciu) stawek dziennych;

XXII
Na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;

XXIII
M. P.uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanego w pkt. VII aktu oskarżenia, które zakwalifikował zart. 59ust.ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.)w zw. zart. 12 kk, za to na podstawieart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 54 § 1 k.k.iart. 60§ 6 pkt. 2 k.k.iart. 59 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIV
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat;

XXV
Na podstawieart. 33 § 1, 2, 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokości jednej stawki na 10 (dziesięć) zł;

XXVI
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w ilości 2 (dwóch) dni w okresie od 15 do 16 listopada 2011 roku uznając, że w ten sposób grzywna została wykonana w ilości4 (czterech) stawek dziennych;

XXVII
Na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;

XXVIII
Ł. W.uznał za winnego dokonania przestępstwa opisanego w pkt. VIII aktu oskarżenia z tym, że zakwalifikował go zart. 58 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku Nr 179 poz. 1485z późn. zm.) i za to na podstawieart. 58 ust 2 cytowanej ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXIX
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;

XXX
Na podstawieart. 33 § 1 i 3 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywnyw wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł.

XXXI
Na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora.

XXXII
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii Adwokackiejadw.W.K.kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającą stawkę 23% VAT tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuŁ. W.;

XXXIII
Zwolnił wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.

Z wyrokiem tym nie zgodzili się prokurator oraz obrońcy oskarżonychW. T.,W. W.iŁ. W..

Prokurator,na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.,zaskarżając powyższy wyrokw części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach karnych na niekorzyść oskarżonychW. W.,F. P. (1)iM. P., powołując się na treśćart. 427§ 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt. 1 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

-

obrazę przepisu prawa karnego materialnego w postaciart. 45 § 1 k.k.polegającą na niesłusznym niezastosowaniu i nieorzeczeniu środka karnego w postaci przepadku korzyści majątkowej wobecF. P. (1)w kwocie 100 złotych, zaś wobecM. P.w kwocie 250 złotych osiągniętych z popełnionych przestępstwzart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k., mimo, że orzeczenie tego przepadku jest w świetle przepisuart. 45 § 1 k.k.obligatoryjne;

obrazę przepisu prawa karnego materialnego w postaciart. 33 § 2 k.k.błędnie wskazanego przy orzeczeniu kary grzywny wobecW. W.za przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm. ), podczas gdy samoistną podstawą wymiaru kary grzywny za cytowane wyżej przestępstwo winien być przepisart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.).

Podnosząc powyższy zarzut w oparciu oart. 437 § 2 k.p.k., skarżący wniósł o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobecF. P. (1)iM. P.środka karnego w postaci przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.),w zw. zart. 12 k.k.oraz wskazania jako podstawy prawnej wymiaru grzywny wobecW. W.przepisuart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2005 roku Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.);

w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.

Obrońca oskarżonegoW. T., zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła:

-

błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mających wpływna treść wyroku. przez ustalenie w oparciu o nieprawidłową ocenę dowodów,że oskarżonyW. T.dokonał zarzucanych mu czynów, wyczerpujących dyspozycję: w pkt. I zaskarżonego wyroku –art. 59 ust. 1 ustawyz dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U z 2005 roku, Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.), w pkt. II wyroku – art. 62 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 tejże ustawy oraz w pkt. III wyroku – art. 59 ust. 2 ustawy, wszystkie w zw. zart. 12 k.k., ewentualnie, gdyby Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu głównego,

rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: zmianę kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt. I zaskarżonego wyroku na wypełniający znamiona art. 58 ust. 1 ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k., zmianę kwalifikacji prawnej czynu określonego w pkt. II wyroku na sankcjonowany z art. 62 § 1 ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii oraz zmianę kwalifikacji prawnej czynu opisanegow pkt. III wyroku na wypełniający znamiona art. 59 § 1 powyżej wskazanej ustawy. Równocześnie wniosła o znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem łącznym i orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem.

Ewentualnie, w razie nie uwzględnienia powyższego wniosku, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Radomiu.
Pierwszy z obrońców oskarżonegoW. W., adwokatS. E., zaskarżył wyrok w części, a mianowicie w zakresie w jakim wyrok ten dotyczy osoby oskarżonegoW. W.tj. wpunkcie IVi na zasadzieart. 428 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 1, 2 i 3 k.p.k.zarzucił:

I
obrazę prawa materialnego, a to:

⚫

art. 33 § 2 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenia wobec oskarżonego kary grzywny obok kary pozbawienia wolności na podstawie mpowyższego przepisu podczas gdy samoistną ustawową podstawą dla orzeczenia kary grzywny winien być art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewidujący w razie skazania na jego podstawie orzeczenie kumulatywnie kary pozbawienia wolności i grzywny;

II
obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to:

⚫

art. 7, 410 k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia w zakresie sprawstwaW. W.wyłącznie na wyjaśnieniachW. T.z dnia 29 października 2011 r. uznanych za wiarygodne następnie zmienionychw toku sprawy przez tego oskarżonego, nadto pominięcie dokonaniaw kontekście wypowiedziW. T.analizy dowodów z zeznań pozostałych z przesłuchanych świadków negujących fakt brania udziałuw obrocie narkotykami przezW. W.a więc pozostającychw opozycji do twierdzeńW. T.z kolei nakładało na Sąd obowiązek wyjaśnienia istniejącej w tej mierze sprzeczności;

art. 167 k.p.k., poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowoduz przesłuchania świadka policjanta asp. sztab.W. B., dokonującego pierwszego przesłuchaniaW. T.na okoliczność przebiegu czynności przesłuchania z dnia 29 października 2011 roku, nadtow razie ujawnienia się rozbieżności pomiędzy zeznaniami tego świadka,a wyjaśnieniami oskarżonegoW. T.przeprowadzenie konfrontacji celem usunięcia ewentualnych sprzeczności i wyjaśnienia okoliczności, jakie towarzyszyły tej czynności;

art.424 § 1 pkt. 2 k.p.k.poprzez pominięcie w ramach uzasadnienia prawnego zapadłego wyroku wskazania okoliczności przemawiających zdaniem Sąduza uznaniem, iż oskarżonyW. W.brał udział w obrocie narkotykami a tym samym przypisaniem mu popełnienia czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

art. 424 § 2 k.p.k.poprzez zawarcie zbiorczego, a przez to sprzecznegoz wymogami ustawowymi, uzasadnienia wymiaru orzeczonych wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności uniemożliwiającego ustalenie jakie konkretnie okoliczności obciążające i odciążające Sąd miał na uwadze ferując kary poszczególnym osobom, w tymW. W.,co utrudnia przeprowadzenia kontroli wyroku w tym zakresie i merytorycznąz nim polemikę.

III
błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,a to błędne, w opinii obrony, nieuwzględnienie faktu, iż znaleziona przy oskarżonymW. W.ilość marihuany była nieznaczna, co prowadziłobydo zastosowania, przy zarzucie z punktu V aktu oskarżenia, art. 62a Ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2005.179.1485), umożliwiającego umorzenie postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu II Wydział Karny w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy oskarżonegoW. W.do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonegoW. W.od popełnienia przypisanego mu w pkt IV czynu zakwalifikowanego z art. 56 ust 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz umorzenie postępowania w zakresie czynu określonego w pkt V wyroku.
Drugi z obrońców oskarżonegoW. W., adwokatD. S. (2), zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w pkt X, XII, XIII, XIV zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a
przepisuart. 410 Kodeksu postępowania karnego, poprzez pominięcie przy wyrokowaniu części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. postanowienia prokuratora Prokuratury RejonowejR.Wschód z dnia 28 stycznia 2011 roku w przedmiocie uchylenia środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w postępowaniu sygn. akt 2 Ds. 1554/10 oraz wyjaśnień oskarżonegoW. W., złożonych na rozprawie w dniu 26 marca 2012 roku;

b
przepisuart. 424 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów nie uznania dowodów wymienionych powyżej;

c
przepisuart. 7 Kodeksu postępowania karnego, poprzez zupełnie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonegoW. T., skutkującą błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na nieuzasadnionym przyjęciu, że„(…) oskarżonyW. W.dokonał tego[wprowadził do obrotu środki odurzające]na przestrzeni ponad roku czasu, poprzez sprzedaż w krótkich odstępach czasu wyżej wymienionego narkotyku, w wykonaniu z góry powziętego zamiaruW. T.”.

Wskazując na powyższe, na zasadzie przepisuart. 437 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu z pkt IV aktu oskarżenia.
Obrońca oskarżonegoŁ. W., zaskarżając powyższy wyrok w punktach XXVIII, XXIX, XXX, XXXI na korzyść oskarżonegoŁ. W., na podstawie 427§ 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2, 3 i 4zarzuciła:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, mianowicieart. 4, 7, 410 k.p.k.polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez oparcie rozstrzygnięcia na wyjaśnieniachF. P. (2)złożonych w toku postępowania przygotowawczego w zakresie udzielenia narkotyków przezŁ. W.a nadto przez odmowę wiary wyjaśnieniom oskarżonego.

Z ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu kary pozbawienia wolności młodocianemu, w wysokości 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby lat 3, wobec którego orzeczenie kary w tej sytuacji – przy prawidłowym dokonaniu ustaleń faktycznych, stopniu społecznej szkodliwości czynu, a ponadto że orzeczona kara nie może odegrać właściwej roli wychowawczej.
Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 2 k.p.k.skarżąca wniosła o:
- uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XXVIII XXIX XXX, XXXI – poprzez przyjęcie, iż oskarżony zasługuje na nadzwyczajne złagodzenie kary szczególnie w sytuacji, iż gdyby działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej to odpowiadałby z art. 59 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani i orzeczenie za ten czyn kary ograniczenia wolności wraz z kontrolowaną pracą na cele społeczne lub grzywnę.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonych :W. T.iW. W.są zasadne podobnie , jak apelacja Prokuratora RejonowegoR.– Wschód wR., natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. W.jest całkowicie bezzasadna. Z uwagi na różny zakres zaskarżenia oraz różnorodność zarzutów , każda z wywiedzionych w sprawie niniejszej apelacji zostanie omówiona oddzielnie w dalszej części uzasadnienia.

Odnośnie apelacji obrońcówW. W.

Wywiedzione przez obrońców oskarżonegoW. W.adw.S. E.i adw.D. S. (2)apelacje , zarzucające sądowi I instancji obrazę przepisów postępowania , która miała wpływ na treść wyroku oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku są słuszne i jako takie doprowadziły do uchylenia przedmiotowego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sad Apelacyjny w Lublinie stwierdził bowiem , iż zaskarżone orzeczenie jest dotknięte wadami uniemożliwiającymi wydanie orzeczenia reformatoryjnego prawomocnie kończącego postępowania w sprawie niniejszej.
I tak stwierdzić należy , iż oczywiście słuszny jest , podnoszony przez obu skarżących , zarzut naruszenia przez sąd I instancjiart. 410 k.p.k.poprzez pominięcie przy wyrokowaniu części materiału dowodowego. Bezspornym bowiem w sprawie jest , iżW. W.został uznany winnym czynu opisanego w punkcie IV wyroku a więc tego , iż działając czynem ciągłym (art. 12 k.k.) wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w okresie od września 2010 roku do 28 października 2011 roku ( wyrok – k. 740-749). Tymczasem na rozprawie w dniu 26 marca 2012 roku oskarżonyW. W.wyjaśnił , iż na przełomie lat 2010/2011 przez około 2 miesiące przebywał w Areszcie Śledczym wR.a następnie po jego opuszczeniu przez 2 miesiące pracował wW.( wyjaśnienia oskarżonego k – 722v) a jego obrońca złożył do akt postanowienie Prokuratora RejonowegoR.-wschód wR.z dnia 28 stycznia 2011 roku o uchyleniu wobecW. W.środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania ( k. – 709-711). Sąd Okręgowy w Radomiu pominął przedmiotowe dowody – w żaden sposób nie odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia – a przecież nie można ich uznać za nieistotne , gdyż dotyczyły okresu zarzucanego a następnie przypisanego oskarżonemu czynu. Dodać należy , iż z informacji zażądanej przez Sąd Apelacyjny w Lublinie z Aresztu Śledczego wR.wynika , iżW. W.przebywał w tym areszcie w okresie od 17 listopada 2010 roku do 28 stycznia 2011 roku ( k – 1087). Okoliczność ta pozostała całkowicie poza sferą rozważań Sądu Okręgowego w Radomiu a przecież jest on ważna dla oceny materiału dowodowego w sprawie a w szczególności wyjaśnieńW. W.i współoskarżonegoW. T.. Brak jej uwzględnienia i odniesienia się do niej w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przez sąd I instancji , powoduje , iż oczywiście słuszny jest także zawarty w obydwu przedmiotowych apelacjach zarzut naruszenia przez ten sądart. 424§1 i 2 k.p.k.
W tej sytuacji , przy braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do tej okoliczności konieczne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia zapadłego w stosunku do oskarżonegoW. W.i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Na marginesie stwierdzić należy co następuje :
-oczywiście zasady jest zarzut naruszenia przez sąd I instancji prawa materialnego w postaciart. 33§2 k.k.przez jego błędne wskazanie jako podstawy wymierzenia kary grzywny wobec oskarżonegoW. W.za przestępstwo , które sąd ten zakwalifikował jako czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.. Zauważyć bowiem należy , iż wyżej wymieniony przepis stanowi samoistną podstawę wymierzenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności i w tej sytuacji wymierzenie jej na podstawieart. 33§1 , 2 i 3 k.k., jak uczynił to Sąd Okręgowy w Radomiu , jest oczywiście błędne. Wydanie przez Sąd Apelacyjny w Lublinie wyroku reformatoryjnego w tym zakresie , wobec konieczności uchylenia zapadłego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z wyżej wymienionych przyczyn powodów nie było jednak możliwe,
-wprawdzie jest to rozważanie nieco przedwczesne ale rozpoznając sprawę ponownie sąd I instancji winien rozważyć zasadność argumentacji obrońcy oskarżonegoW. W.adw.S. E.odnośnie zakwalifikowania czynu zarzucanego oskarżonego w punkcie V wyroku jako przestępstwa zart.62a Ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

Odnośnie apelacji obrońcyW. T.

Apelacja obrońcy oskarżonegoW. T.okazała się o tyle skuteczna , iż doprowadziła do uchylenia zapadłego w sprawie niniejszej wobec tego oskarżonego wyroku i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Skarżąca postawiła sądowi I instancji , jako główny zarzut , błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez ustalenie w oparciu o nieprawidłową ocenę dowodów , iż oskarżonyW. T.dopuścił się zarzucanych mu czynów. Analiza treści uzasadnienia tegoż środka zaskarżenia pozwala na konstatację , iż , według jego autorki , błąd ten jest wynikiem nieprawidłowej oceny dowodów ( a więc naruszeniaart. 7 k.p.k.) przez danie wiary przez Sąd Okręgowy w Radomiu pierwszym wyjaśnieniom składanym przez tegoż oskarżonego w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym a odmówieniu jej jego późniejszym wyjaśnieniom składanym zarówno w postępowaniu przygotowawczym , jak i przed Sądem ( apelacja k – 945-951). Zarzut ten okazał się skuteczny , doprowadzając do uchylenia zaskarżonego orzeczenia wobecW. T.i przekazania jego sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji nie tyle z uwagi na argumentację skarżącej lecz z uwagi na okoliczność dotyczącą przebywania współoskarżonegoW. W.w Areszcie Śledczym wR.( wcześniejsza część uzasadnienia). Jak wynika bowiem z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy w Radomiu właśnie na podstawie wyjaśnień oskarżonegoW. T.poczynił ustalenia faktyczne nie tylko co do zarzucanych jemu czynów ale także co do czynu zarzucanegoW. W.w punkcie IV wyroku. Także bezsporne jest ( wcześniejsza część uzasadnienia) , iż okoliczność dotycząca przebywania współoskarżonegoW. W.w Areszcie Śledczym wR.pozostała poza zakresem rozważań sądu I instancji a ma ona znaczenie nie tylko dla ustalenia jego odpowiedzialności karnej ale przede wszystkim dla oceny wiarygodności wyjaśnieńW. T.. Tym samym okoliczność ta , co jest oczywiste , ma istotne znaczenia dla dokonania ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwaW. T.w odniesieniu do zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji brak jest możliwości wydania , zgodnie z wnioskiem skarżącej wydania orzeczenia reformatoryjnego w sprawie.
Jednocześnie stwierdzić należy , iż w tej sytuacji przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonegoW. T.łącznej kary pozbawienia wolności.
Na marginesie zauważyć należy , iż Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni akceptuje pogląd prawny zawarty w apelacji obrońcy oskarżonegoW. T.o braku podstaw do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwo określone wart. 59 ust. 2 Ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.obejmujące cały okres czynu ciągłego w sytuacji osiągnięcia przez pokrzywdzonego w tym okresie pełnoletności.

Odnośnie apelacji Prokuratora RejonowegoR.– Wschód wR.

Oczywiście uzasadniony jest zarzut obrazy przez sąd I instancji przepisu prawa materialnego , a mianowicieart. 45§1 k.k.. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa , chociażby pośrednio , korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych wart. 44§1 lub 6 k.k., sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Analiza treści tego przepisu wskazuje wyraźnie , iż w sytuacji zaistniałych w nim warunków orzeczenie przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości jest obligatoryjne. W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy w Radomiu skazującF. P. (1)iM. P.za przestępstwa zart. 59 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiustalił , iż działali oni w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i korzyść taką osiągnęli odpowiednio w kwotach 100 i 250 złotych. Obowiązkiem Sądu było więc orzeczenie wobec tych oskarżonych środków karnych w postaci przepadku tychże korzyści na podstawieart. 45§1 k.k.czego jednak Sąd ten nie uczynił. Dlatego też Sąd Apelacyjny w Lublinie w tym zakresie zmienił zaskarżony wyrok , orzekając wobec oskarżonych :F. P. (1)iM. P.stosowne środki karne.
Także oczywiście uzasadniony ( jak już wcześniej wspomniano przy omawianiu zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoW. W.– adw.S. E.)
jest zarzut obrazy przez sąd I instancji prawa materialnego w postaciart. 33§2 k.k.przez jego błędne wskazanie jako podstawy wymierzenia kary grzywny wobec oskarżonegoW. W.za przestępstwo , które sąd ten zakwalifikował jako czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.. Zauważyć bowiem należy , iż wyżej wymieniony przepis stanowi samoistną podstawę wymierzenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności i w tej sytuacji wymierzenie jej na podstawieart. 33§1 , 2 i 3 k.k., jak uczynił to Sąd Okręgowy w Radomiu , jest oczywiście błędne. Wydanie przez Sąd Apelacyjny w Lublinie wyroku reformatoryjnego w tym zakresie , wobec konieczności uchylenia zapadłego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z innych powodów ( wcześniejsza część uzasadnienia) nie było jednak możliwe. Rozpoznając sprawę ponownie , Sąd Okręgowy w Radomiu winien respektować wyżej wymieniony pogląd prawny.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. W.

Apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. W.jest całkowicie bezzasadna a w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosków o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i uniewinnienie tegoż oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu bądź złagodzenie wymiaru kary przez zastosowanie dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary nie było możliwe.
1\ Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów , tj. obrazy przepisów postępowania a toart. 4 , 7 i 410 k.p.k.mającej wpływ na treść orzeczenia , to stwierdzić należy , że skarżący kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez ten sąd , w postaci dania wiary wyjaśnieniom współoskarżonegoF. P. (1)i odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. W.. Zarzut ten jest bezzasadny. Sąd Okręgowy bowiem , dając wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoF. P. (1)a nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. W., dokonał dokładnej ich analizy i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym uzasadnił swoje stanowisko w tej sprawie / uzasadnienie k – 881/. Stanowisko to Sąd Apelacyjny w całości je podzielił.
Reasumując : nie sposób uznać za skarżącym, iż sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy , dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów usytuowanej wart. 7 kpk.
Zarzut naruszenia powyższej zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia , czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu, opartego na własnej dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego / wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 roku w sprawie I KR 197/74 – OSNKW 5/1975 poz. 58/. Tymczasem w sprawie niniejszej skarżąca przeciwstawia ustaleniom sądu zawartym w uzasadnieniu , swoją , subiektywną ocenę dowodów w sprawie, opartą na wyjaśnieniach oskarżonegoŁ. W.. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego / przykładowo wyrok z dnia 9 listopada 1990 roku w sprawie WRN 149/90 – OSNKW 7-9/1991 poz. 41/ , przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 kpk, jeśli tylko:
-jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,
-stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających , zarówno na korzyść , jak i niekorzyść oskarżonego,
-jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
Wszystkie powyższe wymogi sąd I instancji spełnił. Natomiast wywody skarżącej zawarte w apelacji , przedstawiają alternatywną wersją oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami sądu I instancji , nie popartą logicznymi argumentami.

2/ Odnośnie drugiego z zarzutów a mianowicie rażącej niewspółmierności kary , której jakoby dopuścił się Sąd Okręgowy w Radomiu ferując wyrok w stosunku doŁ. W.to stwierdzić należy , iż jest on także całkowicie niezasadny.
Przypomnieć w tym miejscu należy , że z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas , gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić , że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji , a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych wart. 53 k.k.i dalszych \ wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1973 roku w sprawie III KR 254\73 – OSNPG 3-4\1974 poz. 51, wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 roku w sprawie II KRN 198\94 – OSN Prok. i Pr. 6\1995 poz.18\. Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary , ale o różnicę zasadniczą , która powodowałaby , iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną , z uwagi na jej łagodność lub surowość.
Autorka apelacji , podnosząc powyższy zarzut , precyzuje go w ten sposób , że rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuŁ. W.wynika z niezastosowania wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wywodzi , iż w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek powodujący , że nawet najniższa kara przewidziana za przedmiotowe przestępstwo jest niewspółmiernie surowa z uwagi na ilość udzielonego środka odurzającego , motywację jego działania oraz fakt , iż działanie to nie było „masowe ani długotrwałe”. Stwierdza , iż wymierzenie karyŁ. W.w wymiarze orzeczonym przez sąd jest rażąco surowe z uwagi na jego stopień winy oraz stopień szkodliwości społecznej jego czynu.
Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przypomnieć należy , iż zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary określonej wart. 60§1jak i§2 k.k., która jest instytucją fakultatywną , wymaga ustalenia , że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek ,powodujący , że nawet najniższa kara wymierzona za dane przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa. Fakt ,iż ustawodawca używa określenia „szczególnie uzasadniony”, a nie jedynie „uzasadniony” przypadek , świadczy o wyjątkowości tego rodzaju sytuacji. Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu tychże szczególnie uzasadnionych przypadków a w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego zwrot „w szczególnie uzasadnionych przypadkach” rozumieć należy w ten sposób , że w świetle okoliczności podmiotowych i przedmiotowych danego przestępstwa kara wymierzona w dolnej granicy zagrożenia ustawowego byłaby niewspółmiernie surowa / wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1975 roku w sprawie V KR 105/75 – OSNKW 12/1975 poz. 158/.
W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy w Radomiu nie znalazł podstaw do stwierdzenia , że w stosunku doŁ. W., odnośnie przypisanego mu czynu , zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający zastosowanie wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary a Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni to stanowisko podziela.
Przede wszystkim podkreślić należy , iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił , zarówno stopień winyŁ. W., jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Okoliczności podnoszone przez obrońcę oskarżonego a dotyczące ilości udzielonego środka odurzającego oraz faktu iż jest on młodociany , są okolicznościami łagodzącymi , mającymi wpływ na wymiar kary i tak , jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku , zostały ocenione przez sąd I instancji. Same w sobie nie stanowią jednak podstawy do przyjęcia poglądu , iż uzasadniają zastosowanie wobec oskarżonegoŁ. W.nadzwyczajnego złagodzenia kary.
W tym miejscu zauważyć bowiem należy , iż przestępstwo , jakiego dopuścił się oskarżony , jest zagrożone karą pozbawienia wolności do 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności , a Sąd Okręgowy w Radomiu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności a więc karę zbliżoną do dolnej granicy zagrożenia ustawowego. W żadnym razie , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie , kary tej nie można uznać jak rażąco niewspółmiernie surowej.

Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.

Rozpoznając sprawę ponownie w przekazanej części Sąd Okręgowy w Radomiu przeprowadzi postępowanie dowodowe , dbając by zostały przeprowadzone wszystkie istotne w sprawie dowody a następnie dowody te podda wnikliwej ocenie i w oparciu o dowody obdarzone wiarą ustali stan faktyczny rozstrzygając kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonychW. T.iW. W.. Przeprowadzając postępowanie dowodowe sąd I instancji zwróci zwłaszcza uwagę na to , by sposób przeprowadzenia dowodów był zgodny z regułamik.p.k.a zebrany w ten sposób materiał dowodowy poddać ocenie zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.), czemu dać wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z regułami zawartymi wart. 424 k.p.k.
W szczególności Sąd I instancji winien ustalić fakty mające kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego i jednocześnie odpowiedzialności karnej oskarżonych :

-

czy oskarżeniW. T.iW. W.dopuścili się zarzucanych im czynów ,

w wypadku pozytywnego stwierdzenia faktu popełnienia przez oskarżonych czynów czy popełnione przez nich czyny wyczerpują czynów zabronionych a jeśli tak to jakich,

jeśli zaś tak to czy istnieją podstawy do przyjęcia wobec czynów oskarżonych konstrukcji przestępstwa ciągłego i w jakich okresach (art. 12 k.k.) ,

ewentualne wymierzy im stosowne kar za popełnione czyny.

Dokonując powyższych ustaleń sąd I instancji winien mieć na uwadze uwagi zawarte w treści niniejszej uzasadnienia. W szczególności Sąd Okręgowy w Radomiu winien dokonać ustaleń dotyczących pobytu w Areszcie Śledczym wR.W. W., tj. jego czasu jego trwania , ewentualnego korzystania przez oskarżonego z przepustek itd. a także jego ewentualnego pobytu wW.– jego okresu i przyjazdów do miejsca zamieszkania i w kontekście tych ustaleń dokonać oceny pozostałych dowodów w sprawie a w szczególności wyjaśnień oskarżonegoW. T.. Ten ostatni dowód winien być zweryfikowany przez inne dowody takie , jak zeznania świadkaŁ. S.czy też przesłuchanego w charakterze świadkaM. P.. Pomocnym przy weryfikacji wiarygodności wyjaśnień tegoż oskarżonego wydaje się przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaW. B.na okoliczność przebiegu jego przesłuchania w dniu 29 października 2011 roku – zasadność przeprowadzenia tego dowodu sąd I instancji winien rozważyć.
Przy ustaleniach dotyczących zarówno stanu faktycznego jak i ewentualnej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonych, Sąd Okręgowy w Radomiu winien pamiętać o wynikającym zart.443 k.p.k.zakazie „reformationis in peius” , w sytuacji , gdy wyrok wobec oskarżonych został uchylony w wyniku apelacji złożonych wyłącznie na ich korzyść .
Przy ferowaniu wyroku Sąd Okręgowy w Radomiu winien mieć na uwadze poglądy prawne wyrażone przez Sąd Apelacyjny w Lublinie w niniejszym uzasadnieniu odnośnie kwalifikacji prawnej czynu zart. 59 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 roku O przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.jak i podstawy wymiaru kary grzywny z za przestępstwo z art. 56 ust.3 tejże ustawy a także rozważyć pogląd wyrażony przez obrońcę oskarżonegoW. W.odnośnie zakwalifikowania czynu zarzucanego temu oskarżonemu w punkcie V wyroku jako przestępstwa zart. 62 a ustawy z 29 lipca 2005 roku O przeciwdziałaniu narkomanii.
Dodać należy , iż jeśli chodzi o dowody , które nie miały wpływu na uchylenie zaskarżonego wyroku sąd I instancji winien rozważyć możliwość zastosowania instytucji zart. 442§2 k.p.k.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonychF. P. (1),M. P.orazŁ. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i przyjęciu,że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisyart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), gdyż – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie – sytuacja materialna oskarżonych nie pozwala na uiszczenie przez nich tych należności.