Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 520/11
Data wyroku: 2012-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Bochenek, Michał Marzec, Beata Basiura
Podstawa prawna: art. 148 § 1 k.k.

Sygn. akt : II AKa 520/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2012 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Beata Basiura

Sędziowie

SSA Alicja Bochenek (spr.)
SSA Michał Marzec

Protokolant

Dariusz Bryła

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tadeusza Trzęsimiecha
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. sprawy

I
M. S., s.T.iK.,ur. (...)wZ.oskarżonego zart. 148 § 1 k.k.,

II
B. M., s.K.iJ.,ur. (...)wS.oskarżonego zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

na skutek apelacji obrońców i prokuratora, co do oskarżonegoB. M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt. XXI K 167/10

1
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoB. M.i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania;

2
w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokatH. S.– Kancelaria Adwokacka wK.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuM. S.w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonegoM. S.od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 520/11

UZASADNIENIE
Aktem oskarżenia zarzuconoM. S.iB. M., iż w nocy z dnia 26/27 marca 2010 roku wS., działając wspólniei w porozumieniu ze sobą w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaJ. S.bili go rękami i kopali po całym ciele, uderzali nogą od krzesłai żelazkiem w głowę i szyję oraz dusili, powodując obrażenia ciała w szczególności szyi, tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k., przy czymB. M.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach sygn. aktXXI K 116/05 za podobne przestępstwo umyślne zart. 280 § 1 k.k.na karę łączną2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 7 marca 2005 roku do 23 stycznia 2007 roku oraz od 23 kwietnia 2008 roku do 4 września 2008 roku, tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Katowicachw sprawie o sygn. akt XXI K 167/10 uznał oskarżonego za winnego tego, że w nocyz 26/27 marca 2010 roku wS., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaJ. S.zadając pokrzywdzonemu wielokrotne ciosy po całym ciele, w tym drewnianą nogą krzesła w głowę oraz przygniatając mu szyję, spowodował u niego obrażenia skutkujące zgonem pokrzywdzonego, czym wyczerpał znamiona zbrodni zart. 148 § 1 k.k.i za to na mocyart. 148 § 1 k.k.skazał go na karę 25 lat pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem, Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonegoB. M.za winnego tego, że w nocy z 26/27 marca 2010 roku wS., po uprzednim użyciu przemocy względem osobyJ. S., poprzez uderzanie go w twarz żelazkiem, chcąc abyM. S.poprzez bicieJ. S.spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu polegający na ciężkim kalectwie, podżegał go do tego, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach sygn. akt XXI K 116/05 za podobne przestępstwo umyślne zart. 280 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, a także za przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.oraz zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., przy czym orzeczono karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 7 marca 2005 roku do23 stycznia 2007 roku oraz od 23 kwietnia 2008 roku do 4 września 2008 roku,czym wyczerpał znamiona występku zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 156 § 1 k.k.w zw.zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 k.k.skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności;
Nadto Sąd Okręgowy orzekł w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz kosztów sądowych i kosztów obrony udzielonej oskarżonemuM. S.z urzędu przez adw.H. S..
Prawomocnym postanowieniem z dnia 26 września 2011 roku Sąd Okręgowy zaliczył obydwóm oskarżonym na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, i tak:

–

oskarżonemuM. S.w okresie od 27 marca 2010 roku do dnia 6 września 2010 roku,

–

oskarżonemuB. M.w okresie od dnia 27 marca 2010 roku do4 sierpnia 2010 roku.

Apelacje od tego wyroku złożyli prokurator oraz obrońcy obydwu oskarżonych.
Prokuratorzaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonegoB. M.w całości, zarzucając temu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mającym wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, iż w niniejszej sprawie brak jest wiarygodnych dowodówwinyB. M.w popełnieniu zbrodni zabójstwaJ. S., podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzić musi do wniosku niewątpliwie przeciwnego, iż w/w oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zM. S.wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Podnosząc tak opisany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoB. M.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.
Obrońca oskarżonegoM. S.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżonyM. S.działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życiaJ. S.w sytuacji, gdy zgromadzone w toku postępowania dowody nie uzasadniają takiego ustalenia,

2
rażącą surowość orzeczonej kary 25 lat pozbawienia wolności,

3
nadto naruszenie przepisów prawa procesowego, a toart. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;

Stawiając opisane zarzuty obrońca oskarżonegoM. S.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że oskarżony ten działał z zamiarem ewentualnym oraz poprzez obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności;
ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoB. M.zaskarżył wyrok w jego pkt 2 i 6w całości, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,w szczególności:

–

art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd granicy swobodnej oceny dowodów i danie wiary wyjaśnieniom współoskarżonegoM. S.jedynie w tej części w której pomawiał on oskarżonegoB. M., pomimo tego, że wyjaśnienia tego oskarżonego w toku postępowania wciąż się zmieniały, na etapie postępowania przygotowawczego starał się on pomniejszyć swoja winę, natomiast nie danie wiary wyjaśnieniom tego współoskarżonego z postępowania sądowego, gdzie nie podtrzymał wcześniejszych wyjaśnień obciążających oskarżonegoB. M., mimo tego, że w przeciwieństwie do wyjaśnień współoskarżonego i zeznańM. T., wyjaśnienia tego oskarżonego od początku tego postępowania były konsekwentne, logicznei spójne;

–

art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wszystkich nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności w zakresie przyjęcia słów jakie wypowiedział oskarżonyM. S.do oskarżonegoB. M.oraz ich znaczenia;

–

art. 424 k.p.k., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparł się sąd przyjmując, że oskarżonyB. M.odpowiadając na zapytanie współoskarżonegoM. S., podżegał go do czynu zart. 156 § 1 k.k.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się podżegania do popełnienia czynu zabronionego zart. 156 k.k., podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dał ku temu podstaw. Oskarżony uczestniczył jedynie w incydencie zainicjowanym przez pokrzywdzonego w początkowej fazie spotkania, uderzył on wtedy pokrzywdzonego żelazkiem w twarz, jednak po tym zdarzeniu wszyscy uczestnicy spotkania dalej spożywali alkohol. Z uwagi na późniejszy tok wydarzeń, Sąd nie był w stanie stwierdzić, jakich obrażeń doznał pokrzywdzony na skutek tego konkretnego uderzenia. W zdarzeniu skutkującym śmiercią pokrzywdzonego, oskarżony nie brał żadnego udziału, gdyż z uwagi na spożyty alkohol zasnął na kanapie w mieszkaniu.

Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca oskarżonegoB. M.wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego,

ewentualnie

2
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji obrońcy oskarżonegoM. S.stwierdzić należy, że podniesione w niej zarzuty są bezzasadne.
Wbrew postawionym zarzutom, należy stwierdzić, że sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przyjmując, iż oskarżonyM. S.przypisanego mu czynu dopuścił się działając z zamiarem bezpośrednim, ani też nie dopuścił się obrazy przepisuart. 5 § 2 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść tegoż oskarżonego. Przeprowadzone na rozprawie głównej postępowanie dowodowe w zakresie rekonstrukcji zachowania oskarżonegoM. S.oraz dokonane ustalenia dotyczące zamiaru jego działania i winy nie budzą żadnych zastrzeżeń. Słusznie sąd I instancji oceniając zachowanie tego oskarżonego uznał, że działał on z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonegoJ. S.. W tym zakresie sąd orzekający, wbrew twierdzeniom zawartymw złożonej apelacji oparł się nie wyłącznie na wyjaśnieniach złożonych przez oskarżonych, w tymB. M.oraz zeznaniachM. T., choć istotnie dowody te miały niebagatelny wpływ na ocenę zachowania oskarżonegoM. S., ale miał w polu widzenia także inne dowody, jak chociażby opinię sądowo lekarską świadczącą o rozmiarach doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała, a także mechanizmie ich powstania. Sąd ocenił także zeznania pozostałych osób, w tym ojca oskarżonego, w aspekcie zachowania się oskarżonego po dokonaniu zabójstwaJ. S.. Dokonaną przez Sąd Okręgowy analizę tych dowodów, która znalazła wyraz w sporządzonym pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy w pełni zaaprobować, bowiem jest ona wszechstronnai nie narusza reguł zawartych wkodeksie postępowania karnego. Sąd wziął pod uwagę wszystkie zebrane dowody, w tym przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, a dokonana następnie ich ocena nie zawiera błędów logicznych, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów i tym samym znajduje się pod ochronąart. 7 k.p.k.Słusznie Sąd I instancji uznał, że zamiar bezpośredni pozbawienia życiaJ. S.powstał u oskarżonegoM. S.w momencie, gdy pokrzywdzony próbował uciec z mieszkaniaw którym wcześniej spożywali alkohol, a oskarżonyM. S.podjął za nim pościg, zabierając ze sobą nogę od krzesła, którą następnie zadał pokrzywdzonemu, wcześniej przewróconemu na ziemię liczne ciosy, w tym także w głowę. Następnie, aby mieć pewność pozbawienia życia pokrzywdzonego, całym ciężarem swojego ciała stanął na jego szyi i kopnięciem przekręcił mu głowę na bok. Tego rodzaju zachowanie – potwierdzone także wyjaśnieniami samego oskarżonegoM. S., a także pozostałymi wyżej wskazanymi dowodami – nie może budzić żadnych wątpliwości w zakresie zamiaru z jakim oskarżony ten działał. Podkreślić przy tym należy, że oskarżonyM. S.będąc dorosłym i w pełni poczytalnym człowiekiem nie mógł mieć żadnych wątpliwości jaki skutek dla życia ludzkiego niesie za sobą tego rodzaju zachowanie, w szczególności nadepnięcie całym ciężarem ciała na szyję leżącego, wcześniej dotkliwie pobitego człowieka i dodatkowo kopnięcie go w głowę drugą nogą. Zachowanie tego rodzaju świadczy nie tylkoo działaniu oskarżonego w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego, ale jest działaniem bestialskim, o niezwykle wysokim stopniu społecznej szkodliwości.
Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., to przypomnieć należy, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy tego przepisu, podnosząc wątpliwości strony co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny, czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo, istotne jest jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Równocześnie nie można w kategoriach naruszenia dyspozycjiart. 5 k.p.k.rozważać kwestii słuszności, czy też jej braku w zakresie uznania przez sąd działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim. Zasada in dubio pro reo odnosi się bowiem do „nie dających się usunąć wątpliwości” dotyczących ustaleń faktycznych, które nie mogą być czynione na niekorzyść oskarżonego, nie zaś dokonanej przez sąd oceny zamiaru z jakim działał sprawca. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby jakiekolwiek wątpliwości towarzyszyły sądowi, a następnie w sposób nieuprawniony stały się podstawą wydania niekorzystnego dla oskarżonego rozstrzygnięcia.
Oceniając natomiast wymiar orzeczonej oskarżonemu kary, to stwierdzić należy, że kontrola odwoławcza nie znalazła podstaw do kwestionowania jej wysokości. Podkreślić przy tym należy, że wymiar orzeczonej kary został szczegółowo i przekonująco uzasadniony w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, a zarzut rażącej surowości orzeczonej kary zasadzał się wyłącznie na stanowisku, że oskarżony przypisanej mu zbrodni dopuścił się działając z zamiarem ewentualnym, a nie bezpośrednim, jak przyjął to sąd orzekający. Zatem w sytuacji, gdy kontrola odwoławcza nie wykazała, aby Sąd Okręgowy błędnie ocenił zamiarz jakim działał oskarżony brak jest też podstaw do uznania zasadności podniesionego zarzutu, tj. wymierzenia oskarżonemu rażąco surowej kary. Kara 25 lat pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemuM. S.spełnia wymogi, które kreuje przepisart. 53 k.k.Sąd merytoryczny skrupulatnie przedstawił wszystkie okoliczności, które winny mieć i miały wpływ na jej wymiar. Orzeczona kara jest karą surową, ale równocześnie sprawiedliwą, na którą oskarżonyM. S.w pełni zasłużył. To wszystko powoduje, że Sąd odwoławczy nie znalazł podstawdo dokonania jakiejkolwiek korekty zaskarżonego wyroku w części odnoszącej siędo oskarżonegoM. S.i w tym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O kosztach zastępstwa adwokackiego orzeczono na mocyart. 29 ust. 1 ustawyz dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze, zaś podstawą zwolnienia oskarżonegoM. S.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze byłart. 624 § 1 k.p.k.
Odmiennie przedstawia się natomiast ocena zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoB. M.oraz zarzutów podniesionych przez obrońcę tegoż oskarżonego.
Aczkolwiek nie wszystkie z nich są zasadne, to niemniej podniesionew złożonych apelacjach zarzuty spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonego – w tej części – wyroku i przekazanie sprawy oskarżonegoB. M.do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Katowicach.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że lektura pisemnych motywów wydanego w sprawie orzeczenia nie wyjaśnia szeregu niezwykle istotnych, wręcz kluczowych w niniejszej sprawie kwestii. Pierwszą z nich jest brak dokonanego przez sąd orzekający jednoznacznego ustalenia w przyjętych ustaleniach stanu faktycznego słów odpowiedzi jakiej udzielił oskarżonyB. M.oskarżonemuM. S.na zadane wulgarnym językiem pytanie, jak ma dalej zachować się wobec pokrzywdzonegoJ. S.. W ustaleniach tych sąd przyjął, że na pytanie „czy ma go rozjebać ?” oskarżonyB. M.„udzielił odpowiedzi twierdzącej” – (k 2 uzas. wyroku), a przecież słowa jakie wówczas wypowiedział oskarżonyB. M.są kluczowe dla przyjęcia, czy i jakiego swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa. Co prawda w dalszej części uzasadnienia (k. 8) opisując wyjaśnienia złożone przez oskarżonegoM. S., Sąd zacytował wypowiedź tego oskarżonego: „Ja zapytałemB.ze strachu, czy mam rozjebaćJ..M.odpowiedział, że mam go rozjebać”. Niemniej w dalszym ciągu brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jakich dokładnie słów użył wówczas oskarżonyB. M.. Czy cytowane zdaniez wyjaśnień oskarżonegoM. S.zawiera konkretne słowa wypowiedziane przez niego, czy tylko takie znaczenie użytym słowom przydał sam oskarżonyM. S., a udzielona mu odpowiedź brzmiała zupełnie inaczej lub ograniczała się jedynie do gestu, który w ten sposób został przez niego zinterpretowany. Powyższe ustalenie musi być przez sąd orzekający niezwykle skrupulatnie dokonane, ponieważ - jak już wyżej stwierdzono, jest kluczowe dla przyjęcia jakiego ewentualnie czynu dopuścił się oskarżonyB. M.. Sąd odwoławczy ma świadomość, że przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy może to być niezwykle trudne, niemniej brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie powoduje, że pozostałe wywody zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pozostają bezprzedmiotowe, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest hipotetyczna, dowolna i nie jest możliwa do zaakceptowania. Aby uznać za poprawną i zgodną dyspozycjąart. 7 k.p.k.ocenę zgromadzonych dowodów, to w pierwszej kolejności nie mogą budzić wątpliwości dokonane przez sąd ustalenia stanu faktycznego,w przeciwnym razie, żadna nawet najbardziej szczegółowa ocena pozostaje oderwana od tych dowodów i staje się hipotetyczna. Trudno także analizując treść sporządzonego uzasadnienia doszukać się powołanych przez Sąd Okręgowy argumentów, które uzasadniałyby słuszność przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Pamiętać należy, że „podżegaczem” – w myślart. 18 § 2 k.k.- jest wyłącznie ten, kto umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, działa w celu wywołania u innej osoby decyzji dokonania czynu zabronionego. Podżegacz musi mieć świadomość wszystkich elementów znamion czynu zabronionego stanowiącego przedmiot nakłaniania. Świadomością tą objęta musi być całość znamion czynu zabronionego do którego podżegacz nakłania, a więc zarówno przewidziane w przepisie części szczególnej znamię czynności wykonawczej, jak i ewentualnie znamię skutku. Podżegacz ponosi bowiem odpowiedzialność karną wyłącznie w granicach swojego zamiaru, czego nie można tracić z pola widzenia czyniąc rozważania dotyczące wyczerpania przez niego ustawowych znamion przypisanego mu czynu. Sporządzone niniejszej sprawie pisemne uzasadnienie wydanego wyroku całkowicie pozbawione jest argumentów uzasadniających przyjęcie przez sąd orzekający podżeganiaM. S.przez oskarżonegoB. M.do tego, by ten „spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu, polegający na
     ciężkim kalectwie”. Zatem rację ma skarżący, że sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie daje odpowiedzi na pytanie dlaczego sąd orzekający przyjął, żeB. M.podżegał do pobicia pokrzywdzonego i to tak silnego, że miało ono doprowadzić do skutku akurat w postaci ciężkiego kalectwa. Powyższe ustalenie zawarte w opisie przypisanego oskarżonemuB. M.przestępstwa jawi się jako całkowicie dowolne i nie znajdujące oparcia ani w ustaleniach faktycznych, ani w przeprowadzonej analizie przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Należy zatem w tej części podniesione zarzuty obrońcy oskarżonegoB. M.uznać jako słuszne i w pełni uzasadnione. Na marginesie stwierdzić należy, że o ile sąd I instancji czynił rozważania dotyczące niemożności przypisania oskarżonemuB. M.udziału w bójce (k. 12 verte), to całkowicie pominął kwestię ewentualnego popełnienia przez niego przestępstwa w postaci udziału pobiciu pokrzywdzonegoJ. S.. a przecież do przyjęcia uczestnictwa w pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., wystarczy „świadome połączenie działania jednego ze sprawcąz działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi (…)” – OSNKW 1972, z.11, poz.181. Oczywiście powyższe także jest możliwe dopiero po wnikliwej analizie zachowania oskarżonegoB. M., oraz słów jakie wówczas wypowiedział do współoskarżonegoM. S., co pozwoli ocenić jego zamiar, bowiem przestępstwo zart. 158 §1 k.k.może zostać popełnione wyłącznie z winy umyślnej.
Rozpoznając zatem sprawę ponownie, Sąd I instancji winien z należytą starannością i uwagą przeprowadzić dowody z wyjaśnień obu oskarżonych oraz świadkaM. T., nie tracąc także z pola widzenia opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, a następnie dowody te poprawnie ocenić.
Natomiast, w oparciu o przepisart. 442 § 2 k.p.k.możliwe jest odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania na rozprawie pozostałych świadków, których zeznania absolutnie nie miały wpływu na uchylenie wyroku.
Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy i dokonana następnie kompleksowa ocena wszystkich wyżej wskazanych dowodów, pozwoli na wyprowadzenie ostatecznego wniosku w zakresie winy oskarżonegoB. M., właściwego opisu przypisanego mu ewentualnie czynu oraz jego kwalifikacji prawnej, a co za tym idzie oceny stopnia jego zawinienia oraz społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a w przypadku uznania jego winy wymierzenie mu słusznej kary w oparciu o dyrektywy wymiaru kary wskazane wart. 53 § 1 i 2 k.k.
Z tych też względów koniecznym oraz uzasadnionym – w ocenie Sądu odwoławczego – stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoB. M.i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.