Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 651/12
Data wyroku: 2012-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jan Surma, Agnieszka Piotrowska, Franciszek Marcinowski
Słowa kluczowe: Właściwość Sądu, Dobra Osobiste
Podstawa prawna: art. 5 ustęp 3 rozporządzenia Rady WE nr 44/2001 z dnia 22.12.2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych)

Sygn. akt I ACz 651/12

POSTANOWIENIE
Dnia 12 kwietnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący Sędzia SA:

Agnieszka Piotrowska (spr.)

Sędzia SA:
Sędzia SA:

Franciszek Marcinowski
Jan Surma

po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu
sprawy z powództwa:W. K.

przeciwko:Z. S.

o ochronę dóbr osobistych

na skutek zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt I C 40/12

p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanegoZ. S.o odrzucenie pozwuW. K.z uwagi na brak jurysdykcji sądu polskiego, motywowany argumentem przez pozwanego, że nie jest obywatelem polskim, lecz obywatelem RFN, zamieszkującym weF.. Niemcy).
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że pozwany prowadzi w Polsce działalność gospodarczą, zajmuje się rewitalizacją kompleksu parkowo- pałacowego wK., oświadczył w prasie, że powrócił po wielu latach nieobecności do Polski, w Polsce odbiera także kierowaną do niego korespondencję. Sprawia to, że sąd polski jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy w oparciu o łącznik domicylu (art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady WE nr 44/2001 z dnia 22.12.2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych). W ocenie Sądu I instancji, sąd polski jest także właściwy z uwagi na treść art. 5 ust. 3 powyższego rozporządzenia albowiem zdarzenie będące czynem niedozwolonym wyrządzającym powodowi szkodę (naruszenie dóbr osobistych powoda przez pozwanego) nastąpiło na terytorium Polski.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany domagał się jego uchylenia i oddalenia pozwu, zarzucając błędną wykładnię wskazanych w postanowieniu przepisów prawa wspólnotowego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 1099 k.p.c.brak jurysdykcji krajowej sąd bierze pod uwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.
Pozwany twierdził, że w sprawie brak jest jurysdykcji sądu polskiego w związku z tym, że jest on obywatelem Republiki Federalnej Niemiec i tam stale zamieszkuje. Utrzymywał, że w tej sytuacji jurysdykcja w sprawie wszczętej przeciwko niemu powinna być wyznaczona zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady UE nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Przepis ten jest postawą wyznaczenia sądu właściwego w sprawie według zasad ogólnych i stanowi, że osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego państwa członkowskiego.
Jednakże zauważyć należy, że szczególne podstawy wyznaczenia sądu właściwego w sprawie określone zostały także m.in. w art. 5 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady nr 44/2001.
Zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady WE nr 44/2001, osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium jednego z państw członkowskich, może być pozwana w innym państwie członkowskim – jeżeli przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu – przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
Niewątpliwe jest, że opisane w pozwie zdarzenie, z którymW. K.wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego z tytułu czynu niedozwolonego, jakim jest bezprawne naruszenie jego dóbr osobistych przez pozwanego, miało miejsce w okręgu Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, co stanowi już wystarczającą przesłankę do przyjęcia, że w sprawie istnieje jurysdykcja sądu polskiego. W związku z tym, niezależnie od kwestii, czy istnieje łącznik domicylu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
W tym stanie rzeczy, na podstawieart. 385 kpcw związku zart. 397 § 2 kpcorzeczono jak w sentencji.

bp