Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 101/99
Data wyroku: 1999-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Michniewski, Barbara Suchowska, Stanisław Raszka
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt: II AKa 101/99

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 czerwca 1999 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSA Stanisław Raszka (spr.)

Sędziowie

SSA Barbara Suchowska
SSA Marek Michniewski

Protokolant

Barbara Gawor

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Wandy Barańskiej
po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 1999r.
sprawy z wnioskuH. B.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę
z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku Białej
z dnia 11 lutego 1999r. sygn. akt III Ko 223/98

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

II AKa 101/99

UZASADNIENIE
H. B.złożył ponownie wniosek o zasądzenie odszkodowaniai zadośćuczynienia za pozbawienie go wolności i wywiezienie w głąb ZSRR z powodu przynależności do Armii Krajowej.

Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej wyrokiem z dnia 11 lutego 1999 r. sygn. III Ko 223/98 zasądził do Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 11.250 złotych tytułem odszkodowania i kwotę 6.300 złotych tytułem zadośćuczynienia za pobyt w obozach przez okres 18 miesięcy (od 18 lipca 1944r. do 10 stycznia 1946r.), licząc z tytułu odszkodowania po 625 złotych miesięcznie, a z tytułu zadośćuczynienia po 350 złotych miesięcznie wrazz ustawowymi odsetkami od daty uprawomocnienia się wyroku.

Wnioskodawca w swoim zażaleniu zarzuca, iż zasądzona na jego rzecz kwota jest zbyt niska w stosunku do poniesionych strat na zdrowiu u warunków pobytu w obozach.

Pełnomocnik wnioskodawcy w swoim zażaleniu zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, to jestart. 444§1 kcw zw. zart. 361§2 kc, a to przez błędną wykładnię i uznanie kwoty 11.250 zł. zasądzonej tytułem odszkodowania od Skarbu Państwa na rzeczH. B.za wyczerpującą treść i zakres obowiązku naprawienia szkody majątkowej,

2
obrazę prawa materialnego, tj.art. 445 kcpoprzez błędną wykładnię i uznanie kwoty 6300 zł. zasądzonej od Skarbu Państwa na rzeczH. B.za odpowiednią tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

3
obrazę prawa materialnego, tj.art. 440 kcpoprzez błędne przyjęcie że miarkowanie szkody jest dopuszczalne w stosunku pomiędzy osoba fizyczną, a Skarbem Państwa.

Ponosząc te zarzuty pełnomocnik wniosku wniósł o zmianę zaskarżonego wyrokui zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczH. B.kwoty 22.500tytułem odszkodowania i 20.000 zł. tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z ustawowymi odsetkami od uprawomocnienia się wyroku.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.
W obu zażaleniach nie kwestionuje się przyjętego zakresu odszkodowania, to jest ograniczenia go do szkód wynikłych z uniemożliwienia poszkodowanemu pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego sąd orzekający niesłusznie przyjął, że zarobki poszkodowanego odpowiadałyby średniej krajowej w chwili złożenia wniosku, to jest 1250,20 złotych.
Przyjmując, że poszkodowany służąc od kwietnia 1944 r. w III plutonie 7 brygady Armii Krajowej wP.(k. 4 akt III Ko 304/95) jednocześnie pracował wFabryce (...)wG.– to jak sam przyznaje, jego zarobki były bardzo niskie i wystarczały tylko na skromne utrzymanie jego i matki (k. 7). Poszkodowany miał wtedy 18 lat, nie posiadał zawodu (k. 35). Odnosząc jego zarobki do chwili obecnej należało przyjąć, że mógłby osiągnąć zarobki w kwocie 600-650 złotych, ale na pewno nie w granicach średniej krajowej, która jest obliczana z zarobków o bardzo dużej rozpiętości i żadnych oszczędności nie mógłby poczynić.
Co do kwoty zasądzonej z tytułu zadośćuczynienia, to oczywiście jest ona dość niska. Sąd nie mógł jednak przyjąć za orzeczeniem lekarza orzecznika (k. 13 i 14), że dzisiejsze schorzenia poszkodowanego są spowodowane pobytem w obozie, gdyż zdaniem sądu po upływie ponad 50 lat nie da się wykazać takiego związku, a schodzenia o których mowa są typowe dla mężczyzn w wieku poszkodowanego.
Nie kwestionując dolegliwości jakie spotkały wnioskodawcę w czasie18 miesięcznego pobytu w obozie, Sąd Apelacyjny nie widział podstaw do zasądzenia wyższej kwoty z tytułu zadośćuczynienia w sytuacji, gdy kwota zasądzonego odszkodowania jest rażąco zawyżona.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.