Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 496/13
Data wyroku: 2013-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Irena Mazurek, Barbara Gonera, Janina Czyż
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art 385 kpc

Sygn. akt

III AUa 496/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia4 grudnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:

SSA Irena Mazurek (spr.)

Sędziowie:

SSA Janina Czyż
SSA Barbara Gonera

Protokolant

sekr. sądowy Anna Kuźniar

po rozpoznaniu w dniu4 grudnia 2013 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. T.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wJ.
o emeryturę
na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawcę

od wyrokuSądu Okręgowego w Krośnie
z dnia6 marca 2013 r.sygn. aktIV U 578/12

oddala apelację

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 4 grudnia 2013r.

Decyzją z dnia 30 marca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wJ.odmówił wnioskodawcyA. T.prawa do emerytury, dochodzonego wnioskiem z dnia 6 marca 2012 r. w trybie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).
Powołując w podstawie prawnej decyzji art. 184 w związku z art. 32 w/w ustawy, a także§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) organ rentowy stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia wszystkich koniecznych przesłanek nabycia prawa do dochodzonego świadczenia jako, że nie udowodnił wymaganego 15-sto letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Ten bowiem uznany przez ZUS zamknął się wymiarze 5 lat 9 miesięcy i 15 dni ( od 26 maja 1969r. do 9 marca 1975r. –praca na stanowisku tokarza w(...)i nie uwzględniał wykazywanych także w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach obejmującym w/w okres – okresów pracy wnioskodawcy u w/w pracodawcy :- od 10 marca 1975r. do 25 października 1975r. na stanowisku kontrolera jakości ,
- od 7 listopada 1977r. do 8 maja 1983r. na stanowisku magazyniera, starszego magazyniera i konserwatora ustawiacza urządzeń kontrolno-pomiarowych ,
- i od 1 czerwca 1987r. do 31 sierpnia 1991r. na stanowisku kierownika sekcji planowo- dyspozycyjnej, przy uzasadnieniu , iż wobec braku zakresów czynności dotyczących wyżej wskazanych stanowisk pracy wnioskodawcy nie można przyjąć , iżw tych okresach , wykonując pracę o charakterze kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji czy dozoru inżynieryjno-technicznego wykonywał ją stale i w pełnym wymiarze czasu pracy bezpośrednio przy stanowiskach robotniczych gdzie praca wykonywana była w warunkach szczególnych .

WnioskodawcaA. T.odwołał się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie.
W odwołaniu z dnia 2 maja 2012r. wnioskodawca wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez potwierdzenie jego uprawnienia do dochodzonego świadczenia emerytalnego zarzucił, że wbrew stanowisku ZUS przedłożone przez niego świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach dostatecznie potwierdza wykonywanie tego rodzaju kwalifikowanego zatrudnienia we wszystkich wskazanychw nim okresach ,w tym więc i w tych zakwestionowanych przez organ rentowy , a to stanowi o legitymowaniu się przez niego wymaganych okresem 15 –stu lat tak określonej pracy. Niezależnie od tego odwołujący naprowadzał, że brak zakresów czynności nie może determinować oceny charakteru jego pracy, zaś – mający być potwierdzony w postępowaniu sądowym zeznaniami wnioskowanych świadków- sposób jej wykonywania w narażeniu na czynniki szkodliwe dla zdrowia , przesądzao tym , iż była to praca w warunkach szczególnych .
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 10 maja 2012 r. , pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wJ.wniósł o oddalenie żądania wnioskodawcy, z tych samych względów które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie, po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcyA. T., wyrokiem z dnia6 marca 2013r. (sygn. akt IV U 578/12) oddalił odwołanie.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Okręgowy ustalił, żeA. T.ur. (...)pobierający zasiłek przedemerytalny, wystąpił w dniu 6 marca 2012 r. do pozwanego organu rentowego z wnioskiemo ustalenie prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych, wykazując na dzień 1 stycznia 1999r. ogólny staż ubezpieczeniowy w wymiarze wynoszącym32 lata 3 miesięcy i 15 dni. Do wniosku emerytalnego wnioskodawca załączył m. innymi świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych wystawione przez(...)wS.z okresu zatrudnienia w(...),w którym potwierdzono ,iż będąc zatrudniony u tego pracodawcy od 1 września 1969r. do 31 sierpnia 1991r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę warunkach szczególnych:
1/-od 26 maja 1969r. do 9 marca 1975r. na stanowisku tokarza – przy przyporządkowaniu tych prac do tych wymienionych w Wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Dział III poz.23 i odpowiednio z WykazuA Dział III poz.23 pkt 3 zarządzenia Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego( Dz.Urz.MG.1985r.1.1.),

2/- od 10 marca 1975r. do 25 października 1975r. na stanowisku kontrolera jakości - przy przyporządkowaniu tych prac do tych wymienionych w Wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Dział XIV poz.24 i odpowiednio z Wykazu A Dział XIV poz.24 pkt 1 w/w zarządzenia resortowego ,
3/-od 7 listopada 1977r. do 8 maja 1983r. na stanowisku magazyniera, starszego magazyniera i konserwatora ustawiacza urządzeń kontrolno-pomiarowych - przy przyporządkowaniu tych prac do tych wymienionych w Wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Dział XIV poz.17 i odpowiednio z Wykazu A Dział XIV poz.17 pkt 6 w/w zarządzenia resortowego ,

4/-od 1 czerwca 1987r. do 31 sierpnia 1991r. na stanowisku kierownika sekcji planowo- dyspozycyjnej- przy tożsamym co uprzednio przyporządkowaniu tych prac do tych wymienionych w Wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Dział XIV poz.17 i odpowiednio z Wykazu A Dział XIV poz.17 pkt 6 w/w zarządzenia resortowego.

Ocena tego dokumentu , powiązana z analizą przedłożonych przez jego autora dokumentów obrazujących przebieg zatrudnienia wnioskodawcy ( umowy o pracę , angaży , zawiadomień o przeszeregowaniu itp. , przy jednoczesnej informacji o braku zakresów czynności na poszczególnych stanowiskach pracy), skutkowała wydaniem przez pozwany organ rentowy w dniu 30 marca 2012r. – zaskarżonej w niniejszym postępowaniu - decyzji odmawiającejA. T.prawa do emerytury, przy przyjęciu ,iż nie dowiódł on wymaganego okresu 15-stu lat pracy w warunkach szczególnych , a jedynie w wymiarze 5 lat , 9 miesięcy i 5 dni , co odniesione zostało do pierwszego z wyżej wskazanych okresów pracy wnioskodawcy w(...)na stanowisku tokarza. Opierając się następnie zarówno na dowodach z dokumentów ( aktach osobowych odwołującego , schematach organizacyjnych Wydziałów na których miał on w spornych okresach czasu pracować ) jak i dowodach osobowych ( z zeznań świadkówJ. S.,M. F.,R. B.,J. M.jak też samego wnioskodawcy ) ,Sąd I instancji ustalił, żeA. T.z dniem 26 maja1969r. zatrudniony został w(...)na stanowisku tokarza w Wydziale Obróbki Wiórowej i Plastycznej. 10 marca 1975r. nastąpiła zmiana stanowiska pracy - odwołujący rozpoczął pracę jako kontroler jakości wyrobów metalowych będąc przydzielony do(...)wZ.. Do jego obowiązków należało sprawdzanie jakości wyprodukowanych elementów na wszystkich wydziałach , tak więc na wydziale spawalniczym W-7, tłoczni –W-9 i wydziale obróbki mechanicznej W-10 . Niezależnie od tego wnioskodawca kontrolował jakość gotowych naczep i przyczep. Z dniem 25 października 1975r.A. T.powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej ,z której powrócił w dniu 7 listopada 1977r. obejmując stanowisko magazyniera magazynu przedmontażowego. W magazynie tym gromadzone były detale do przyczepi naczep wyprodukowane w zakładzie , a zadaniem wnioskodawcy było ich przyjmowanie na stan, ewidencjonowanie w dokumentacji magazynowej i wydawaniez magazynu, za co ponosił materialną odpowiedzialność. Z dniem 1 stycznia 1980r. odwołujący przeszeregowany został na stanowisko starszego magazyniera ,co wiązało się wyłącznie ze zmianą stawki wynagrodzenia , zaś w dniu 2 listopada 1980r. powierzono mu obowiązki konserwatora ustawiacza urządzeń kontrolno-pomiarowych w dziale produkcji/ magazyn przedmontażowy ,w ramach których miał zajmować się przecinaniem , używanych do hydrauliki przyczep , gumowych węży na stalowym uzbrojeniu . W końcu z dniem 1 czerwca 1987r. wnioskodawca objął stanowisko kierownika Sekcji Planowo- Dyspozytorskiej w Wydziale Malarni i Mieszalni Farb , które zajmował aż do dnia ustania zatrudnienia tj. 31 sierpnia 1991r. Sekcja ta mieściła się w osobnym budynku usytuowanym przed halą produkcyjną w odległości około 50 m od pierwszego stanowiska lakierniczego i stanowiła jeden z członów Wydziału Malarni i Mieszalni Farb. Tworzyło ją 20 zatrudnionych na różnych stanowiskach pracy w tym kierowcy wózków widłowych, referenci ,laboranci czy dyspozytorzy , którymi kierowałA. T.. Zadaniem wnioskodawcy było generalnie zabezpieczenie farb potrzebnych do malowania przyczep i naczep . Odwołujący otrzymywał od kierownika Malarni , oparte na planach produkcyjnych, zapotrzebowania na określoną ilość farb ,po czym podejmował decyzje o zleceniu ich poboruz magazynu i przekazaniu do mieszalni . Bezpośrednio czynności te były wykonywane przez podległych mu dyspozytorów , referentów czy – gdy idzie o dozór nad samym procesem mieszania farb- laborantów oraz mistrzów. Wnioskodawca był zobowiązany do sporządnia raportów dziennych z pracy Sekcji , odpowiedzialny był także za jej sprawy osobowe. Wydanie przez(...). wS.-następcę prawnego pracodawcyA. T.-świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych obejmującego wszystkie wyżej wskazane okresy jego pracy , nastąpiło bez analizy zawartości akt osobowych ,wyłącznie w oparciu o przygotowaną przez samego wnioskodawcę ankietę osobową , w której -w odniesieniu od poszczególnych okresów- inni mający być w tym czasie zatrudnieni razem z wnioskodawcą – potwierdzali ,że pracował on w warunkach szczególnych , przy czym gdy idzie o zajmowane przez niego stanowiska kontrolera jakości i magazyniera , przy uzasadnieniu ,iż była to praca w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych. W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w Krośnie uznał ,że wbrew treści tego kwalifikowanego dowodu ( świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych , które nie tylko , że nie zostało prawidłowo sporządzone ale nadto nie ma mocy wiążącej dla orzekającego sądu) praca wnioskodawcyA. T.w trzech zakwestionowanych przez ZUS okresach nie może być uznana za pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) ,czy przepisów wykonawczego w stosunku do tego rozporządzenia zarządzenia resortowego tj. zarządzenia Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego( Dz.Urz.MG.1985r.1.1.). Jak podkreślił bowiemw tym względzie Sąd I instancji w odniesieniu do pracy na stanowisku kontrolera jakości samo świadectwo nie precyzowało tak wydziałów czy oddziałów , których kontrolo ta miała dotyczyć ,nie mówiąc już o wskazaniu konkretnych stanowisk pracy , gdzie praca wykonywana była w warunkach szczególnych , a przy których bezpośrednio kontrola ta miała być wykonywana . Same zaś zeznania odwołującego dowodzą ,iż sprawowana przez niego kontrola jakości dotyczyła szeregu wydziałów ,w tym i kontroli jakości wyrobów gotowych , co skutkuje tym, iż ostatecznie nie można przyjąć za udowodnione , aby wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał czynności kontrolne bezpośrednio przy stanowiskach pracy na których praca wykonywana była w warunkach szczególnych. Z kolei gdy idzie o dwa dalsze okresy- pracy wnioskodawcy na stanowisku magazyniera , ustawiacza urządzeń ,czy w końcu kierownika sekcji – to omawiane świadectwo, kwalifikowało je do prac w warunkach szczególnych wymienionych pod poz. 17 Działu XIV Wykazu A załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r.i odpowiednio prac z Wykazu A Działu XIV poz.17 pkt 6 zarządzenia resortowego , co oznacza ,iż miały być to prace przy lakierowaniu ręcznym lub natryskowym niezhermetyzowanym – w tym także innych niż lakiernicy pracowników zatrudnionych w pomieszczeniach lakierni zhermetyzowanych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych. Tymczasem praca wnioskodawcy nie odbywała się w takich warunkach . Zarówno bowiem magazyn jak i siedziba sekcji stanowiące stałe miejsce pracy odwołującego usytuowane były poza stanowiskami lakierniczymi i to w znacznej od nich odległości. Przystępując tym samym do końcowej oceny prawnej sprawy, Sąd Okręgowy w Krośnie uznał żądanie odwołania za nieuzasadnione , a zaskarżoną decyzję ZUS za trafną i odpowiadającą prawu , przy podzieleniu stanowiska pozwanego organu rentowego co do nie spełnienia przez wnioskodawcęA. T.wszystkich koniecznych przesłanek nabycia prawa do dochodzonego świadczenia emerytalnego przewidzianych wart.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).  W podstawie prawnej wyroku powołany także zostałart. 477((

    14))§ 1 kpc.

Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 6 marca 2013r. zaskarżony został przez wnioskodawcęA. T..
W apelacji z dnia 7 maja 2013 r. (v. k. 38-44 ) wnioskodawca zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. w szczególnościart. 233 § 1 kpcprzez błędną ocenę dowodów ( selektywną i zawężającą ) , jak równieżart. 227 kpcprzez bezzasadne pominięcie dowodu z zeznań świadkaS. G., co doprowadzić miało do niezasadnej odmowy uznania jego pracy na stanowiskach kontrolera jakości , magazyniera czy kierownika sekcji za pracę w warunkach szczególnych , a w konsekwencji odmowy przyznania prawa do emerytury, wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez potwierdzenie jego uprawnienia do dochodzonego świadczenia , ewentualnie uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący przede wszystkim akcentował ,że pomimo dopuszczenia przez Sąd I instancji dowodu z zeznań wnioskowanego przez niego świadkaS. G., dowód ten – na skutek sytuacji zdrowotnej świadka uniemożliwiającej mu osobiste stawiennictwo w sądzie - nie został przeprowadzony i to bez uprzedniego uchylenia postanowienia dowodowego sądu , jak i cofnięcia przez niego tego wniosku dowodowego, zaś zeznania w/w są na tyle istotne ,że prowadzić by mogły do potwierdzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnych w okresie od 7 listopada 1977r. do 8 maja 1983r. kiedy to zajmował stanowiska magazyniera czy ustawiacza. W ocenie skarżącego ta sytuacja wymagała więc przesłuchania wskazywanego świadka w miejscu jego zamieszkania , a skoro Sąd Okręgowy tego nie uczynił ,to powyższe uchybienie uzasadnia wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku. Niezależnie od tego apelujący podnosił ,że wybiórczo potraktowane zostały zeznania świadkaR. B., jak też on sam został jedynie pobieżnie wysłuchanyw aspekcie specyfiki jego pracy na stanowisku kierownika sekcji ,co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia ,iż jego praca na tym stanowisku nie odbywała się w sąsiedztwie stanowisk lakierniczych . W końcu odwołujący zauważał ,że Sąd I instancji w swojej ocenie pominął treść świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych , a wbrew stanowisku tego Sądu był to dokument sporządzony rzetelnie i zgodnie z wymogami prawa.

Pozwany organ rentowy nie ustosunkował się do treści apelacji wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie ,rozpoznając apelację wnioskodawcyA. T.zważył, co następuje;

Wniesiony przez wnioskodawcę środek odwoławczy nie może wywrzeć pożądanego skutku.
Zaskarżony bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 6 marca 2013r. uznany być musi w swym ostatecznym wyniku za trafny i odpowiadający prawu , pomimo pewnych uchybień procesowych , jakich dopuścił się Sąd I instancji , które jednak – w ocenie tut. Sądu – pozostają bez wpływu na końcowy wynik sprawy. Jakkolwiek bowiem zgodzić się ze skarżącym przyjdzie co do tego , że Sąd Okręgowy w Krośnie formalnie nie rozstrzygnął o losach jego wniosku dowodowego( przesłuchaniu świadkaS. G.) faktycznie rezygnując z jego zeznań , to jednak nie można nie zauważać , iż w/w miał świadczyć na okoliczność rodzaju – specyfiki pracy wnioskodawcy wyłącznie w odniesieniu do drugiego ze spornych okresów ( od 7 listopada 1977r. do 8 maja 1983r.) , kiedy zajmował on stanowisko magazyniera czy ustawiacza , którego czasokres 5-ciu lat, 6 miesięcy i 2 dni i tak sam w sobie był niedostateczny do wypełnienia brakującego okresu 15-stu lat pracy w warunkach szczególnych ( w przypadku odwołującego koniecznym było bowiem potwierdzenie tego kwalifikowanego zatrudnienia we wszystkich trzech spornych okresach). Nie dość na tym –pisemne oświadczenie w/w świadka i tak zalegałow aktach osobowych wnioskodawcy , w końcu też inny ze wskazanych przez odwołującego świadków tj.J. M.zeznawał na te same okoliczności na jakie powołany został świadekS. G.. Konkludując ,faktyczna rezygnacja z zeznań tego świadka przez Sąd Okręgowy w Krośnie , w szczególności wobec treści pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, była ze wszech miar usprawiedliwiona , a jedyne uchybie tego Sądu polegało na tym, iż decyzja o pominięciu tego dowodu nie przybrała formalnej formy procesowej . Jest to też jedyna wadliwość proceduralna Sądu Okręgowego , bo co do dalszych podnoszonych przez skarżącego w apelacji nie są one w żadnym razie podzielane przez tut. Sąd Apelacyjny . I tak odnosząc się kolejno do każdego z zarzutów zauważyć już na wstępie przyjdzie , że tak mocno akcentowane przez skarżącego dołączone przez niego do wniosku emerytalnego świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych zostało właściwie ocenione przez Sąd I instancji jako dowód niemiarodajny  ( a jako dokument prywatnyw rozumieniuart. 245 kpcpodlegało takiej ocenie jak każdy inny dowód w sprawie -por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 listopada 2006 r. III AUa 466/06 LEX nr 310487 , czy Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2012 r. III AUa 466/12 LEX nr 1223267).Tak jak bowiem już wstępnie słusznie podkreślone zostało , świadectwo to nie spełniało wszystkich wymagań formalnych przewidzianych dla wzoru tego rodzaju dokumentu (tu choćby poprzez brak wskazania wydziałów czy oddziałów , na których sprawowana przez wnioskodawcę kontrola jakości miała się odbywać ,nie mówiąc już o podaniu konkretnych stanowisk pracy , gdzie praca wykonywana była w warunkach szczególnych , a przy których bezpośrednio kontrola ta miała być wykonywana), niezależnie od tego , że inne zgromadzone w sprawie dowody dobitnie podważały jego treść. Dość bowiem powiedzieć ,że tylko w odniesieniu do trzeciego ze spornych okresów(od 1 czerwca 1987r. do31 sierpnia 1991r.- w wymiarze 4 lat i 3 miesięcy ) , którego uznanie za pracę w warunkach szczególnych przy uwzględnieniu dwóch pozostałych ,determinowało końcowy osąd sprawy ( przesądzenie legitymowania się przez wnioskodawcę 15-sto letnim okresem tego rodzaju pracy) –omawiany dokument pracę odwołującego na stanowisku kierowniczym ,przyporządkowywał do prac z poz.17 Działu XIV Wykazu A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. , a więc do lakierowania ręcznego lub natryskowego niezhermetyzowanego, gdy tymczasem ponad wszelką wątpliwość tego rodzaju prac wnioskodawca nigdy nie wykonywał . Co prawda autor omawianego świadectwa dokonał też dodatkowego przyporządkowania tych prac do tych wymienionym w zarządzeniu resortowym pod poz.17pkt 6 Działu XIV , gdzie rozciągnięto ocenę pracy w warunkach szczególnych także na innych pracowników zatrudnionych w pomieszczeniach lakierni zhermetyzowanej – w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych , nie mniej jednak – tak jak trafnie ustalił to Sąd I instancji ( w drodze dowodu z zeznań świadkówR. B., czyJ. S., które w tym zakresie nie są podważane przez skarżącego, jaki zeznań jego samego –gdzie miał zapewnioną pełną swobodę wypowiedzi , stąd dziwić musi zarzut pobieżnego wysychania) również takiej pracy odwołujący nie wykonywał , bo trudno uznać za bezpośrednie sąsiedztwo prac wykonywanych w stosunku do siebie w odległości co najmniej 50 metrów i to w sytuacji gdy stałe miejsce pracy wnioskodawcy jako kierownika sekcji było zlokalizowane wyodrębnionym od hali produkcyjnej budynku . W tym miejscu właściwa też będzie uwaga, że w/w świadekS.,którego pisemne oświadczenie w ankiecie osobowej legło u podstaw wydania wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych ( vide k-2 akt osobowych ) , w oświadczeniu tym w żadnym razie nie zawarł stwierdzenia o wykonywaniu przez odwołującego pracy kierownika sekcji w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych , co potwierdzone też zostało w jego zeznaniach przed Sądem I instancji. W końcu przyjdzie też zauważyć- na co nie zwrócił uwagi Sąd Okręgowy w Krośnie-, że omawiane resortowe rozciągnięcie uprawnień na inne od stanowiska lakiernika stanowiska pracy , było niedopuszczalne, bo wykraczało poza ramy delegacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. W tej więc sytuacji gdy przepisy resortowe mają jedynie charakter pomocniczy – nienormatywny (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2004 r. II UK 79/04 OSNP 2005/14/214) , a w przepisach w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983r. takich innych od lakierniczych stanowisk pracy nie przewidziano , nie mogły być one i tak uznane za wykonywane w warunkach szczególnych ( tak z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005r. I UK 41/05 OSNP 2006/19-20/306) . Abstrahując zaś od dokonanego w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych przyporządkowania prac wnioskodawcy z omawianego okresu – wobec twierdzeń skarżącego o narażeniu na czynniki szkodliwe dla zdrowia w sytuacji przebywania przez niego na hali kiedy nadzorował mieszanie farb – należy zdecydowanie wykluczyć możliwość uznania ich za te kwalifikowane pod poz. 24 Działu XIV Wykazu A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983r. W tym bowiem względzie koniecznym jest aby nadzór miał charakter tak bezpośredni jak i stały ( bliżej na ten temat między innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2011r. I UK 164/11 LEX nr 1125989 , czy w postanowieniu tego Sądu z dnia 23 marca 2012r. II UK 297/11 LEX nr 1214582) , gdy tymczasem sam wnioskodawca z jednej strony nie przeczy , że w wykonywaniu nadzoru posługiwał się podległymi choćby mistrzami , czy dyspozytorami , zaś jego obecność na hali nie była stała i pełnowymiarowa. Jakkolwiek nie przesądzający , acz znamienny jest również w tym względzie -przyznany przez odwołującego –fakt ,nie pobierania tzw. dodatku szkodliwego w okresie pracy na stanowisku kierowniczym . Wszystko to razem prowadzić więc musi do podzielenia stanowiska Sądu Okręgowego w Krośnie o braku podstaw do uznania omawianego okresu za pracę wnioskodawcy w warunkach szczególnych , co z uwagi na jego wymiar czasowy , zwalnia już Sąd II instancji z obowiązku oceny prawidłowości tak wyrażonego poglądu Sądu I instancji w odniesieniu do dwóch dalszych spornych okresów zatrudnienia odwołującego ( jakkolwiek i w tym zakresie nie można przypisać wadliwości w rozumowaniu tego Sądu) .
Podzielając tym samym w postępowaniu odwoławczym dokonaną przez Sąd Okręgowy w Krośnie ocenę prawną sprawy , sprowadzającą się do stwierdzenia ,żeA. T.nie spełnił wszystkich koniecznych przesłanek nabycia prawa do dochodzonego świadczenia emerytalnego, przewidzianych wart.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) , na podstawieart.385 kpcorzeczono o oddaleniu apelacji wnioskodawcy.