Sąd Rejonowy Wrocław Krzyki we Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1105/13
Data wyroku: 2013-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Popiołek-Sikora
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt I C 1105/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia  5 listopada 2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSR Iwona Popiołek-Sikora
Protokolant: Katarzyna Wojciechowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 roku weW.
z powództwaMiejskiego Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.weW.
przeciwkoB. J.
o zapłatę
oddala powództwo.

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 18 marca 2013 r. strona powodowa(...) Sp. z o.o.weW.domagała się od pozwanegoB. J.zapłaty kwoty 168,23 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 października 2011 r. oraz zasądzenia kosztów procesu w wysokości 717 zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że w dniu 4 października 2011 r. weW.przyul. (...), w kierunku pętliT.nastąpiło zatrzymanie w ruchu tramwajowym z powodu niewłaściwe zaparkowanego samochodu osobowego markio. (...)nr rej. (...)przez pozwanego, w obrębie torowiska. Strona powoda wskazała, że samochód był nieprawidłowo zaparkowany, prostopadle do torowiska , przy czym tył samochodu znajdował się poza miejscem wyznaczonym do parkowania tj. w obrębie torowiska, uniemożliwiając przejazd tramwaju. W wyniku złego zaparkowania doszło do zatrzymania w ruchu tramwajowym w godzinach od 6:03 do 6:45. Dalej strona powodowa wskazała, że w wyniku powyższego zatrzymania poniosła szkodę w wysokości 168,23 zł w związku z niewykonaniem usług przewozowych. Wskazała, że dwukrotnie wzywała pozwanego do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty, jednak pozwany odmówił zapłaty.
Dnia 4 kwietnia 2013 r. Sąd wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu. W ustawowo przewidzianym terminie pozwany wniósł s przeciw, w którym zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany zarzucił, że zaparkował samochód w miejscu przeznaczonym do parkowania, gdzie stały również inne pojazdy. Podniósł, że w miejscu tym nie było znaku zakazu parkowania, nie była również wyznaczona linia tramwajowa. Pozwany zarzucił nadto, ze jego samochód w tamtym miejscu zaparkowany był od godziny 2 w nocy i jego zdaniem z całą pewnością, tramwaj przejeżdżający o godzinie 6:03 nie był pierwszym, który przez okres pozostawienia samochodu w miejscu zdarzenia przejeżdżał. Pozwany nadto zarzucił, że kalkulacja utraconych korzyści jest niejasna, nie wiadomo skąd wynikają wartości przedstawione przez stronę powodową, a tym samym w jaki sposób została obliczona wartość przedmiotu sporu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 4 października 2011 r. o godzinie 2:00 w nocy powódB. J.zaparkował samochód markiO. (...)nr rej. (...), w miejscu przeznaczonym do parkowania, przyul. (...). Samochód zaparkował prostopadle do torowiska, z tym że tył samochodu znajdował się w obrębie torowiska. Taki sposób zaparkowania samochodu spowodował, że między godziną 6:03 a 6:42 zatrzymały się tramwaje: 8 br.10, wag.(...)-45, 8 br. 5, wag. 2450-49, 8 br.9 wag.(...)-11, 8 br.3, wag. 2550-51. Pozwany po zejściu na parking zorientował się, że zderzak samochodu jest zarysowany. Po interwencjiS.Miejskich pozwany przestawił samochód
Dowód: - przesłuchania pozwanegoB. J., k. 53,
- zeznania świadkaP. I., k. 59-60,
- notatka służbowa nr 757/11/TZ z dnia 4 października 2011 r., k. 10,- fotografie, k. 12-14;

Strona powodowa, w związku z niewykonaniem usług przewozowych, obliczyła szkodę na kwotę 168,23 zł.
Dowód: kalkulacja utraconych korzyści, k. 15;

Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
W ocenie Sądu nie było wątpliwości co do sposobu i miejsca zaparkowania samochodu pozwanegoO. (...)nr rej. (...). Samochód został zaparkowany w miejscu przeznaczonym do parkowania, przyul. (...), prostopadle do torowiska, z tym że tył samochodu znajdował się w obrębie torowiska. Taki sposób zaparkowania spowodował, że między godziną 6:03 a 6:42 doszło do zatrzymania tramwajów: 8 br.10, wag.(...)-45, 8 br. 5, wag. 2450-49, 8 br.9 wag.(...)-11, 8 br.3, wag. 2550-51. Tramwaje nie mogły przejechać, w taki sposób aby nie uszkodzić samochodu pozwanego. Bezsporne było, że po interwencjiS.Miejskich pozwany przestawił samochód.
Pomimo powyższego Sąd jednak doszedł do wniosku, że strona powodowa w niniejszym postępowaniu nie udowodniła wysokości dochodzonego roszczenia. Strona powodowa uzasadniając wysokość dochodzonej kwoty powołał się na dokument nazwany: „kalkulacja utraconych korzyści”, sporządzony przez jej pracowników. Skoro pozwany zakwestionował wskazaną tam kwotę, zarzucając, że nie wiadomo w jaki sposób została obliczona i z czego wynikają wskazane tam wartości oraz wobec milczenia strony powodowej na takie zarzutu, Sąd uznał, że wysokość żądanej kwoty nie została udowodniona.
Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wskazana w tym przepisie ogólna zasada rozkładu ciężaru dowodu jest regułą w znaczeniu materialnym wskazującą, kto poniesie skutki nieudowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 17 lutego 2006 r., V CSK 129/05, Lex nr 200947). Zart. 6 k.c.płynie generalny wniosek, że prawa podmiotowe mogą być skutecznie dochodzone o tyle, o ile strona jest w stanie przekonać sąd co do faktów, z których wyprowadza korzystne dla siebie twierdzenia. Sąd powinien przyjąć za prawdziwe fakty udowodnione przez stronę obciążoną dowodem i pominąć te, których nie wykazała w sposób przekonujący. Niewątpliwe w niniejszym postępowaniu z procesowego punktu widzenia ciężar udowodnienia okoliczności powołanych w pozwie spoczywał na stronie powodowej.
Zmiana przepisów postępowania cywilnego dokonanaustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 43, poz. 189) wprowadziła w procesie cywilnym dominację zasady kontradyktoryjności, usuwając zasadę odpowiedzialności sądu za rezultat postępowania dowodowego. Dysponentami postępowania cywilnego są strony. Stosownie do przepisuart. 232 k.p.c.strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepis ten wskazuje kto ponosi ciężar dowodu w znaczeniu formalnym tzn. kto powinien przedstawiać dowody.
Wobec nie udowodnienia wysokości dochodzonego roszczenia orzeczono jak w sentencji.