Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 254/00
Data wyroku: 2000-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Michniewski, Bożena Brewczyńska, Jan Dybek
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt: II AKa 254/00

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2000 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSA Marek Michniewski

Sędziowie

SSA Jan Dybek
SSA Bożena Brewczyńska (spr.)

Protokolant

Agnieszka Szendzielorz

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Janusza Konstantego
po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2000r.
sprawy z wnioskuR. L.
o odszkodowanie
z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 08 czerwca 2000r. sygn. akt XVI1 Ko 40/98

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

II AKa 254/00

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniR. L.w lutym 1998r. wystąpiła, do Sądu Okręgowego w Katowicach z wnioskiem o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kwoty 3oo tys. zł. tytułem odszkodowania za śmierć i represję stosowane przez NKWD wobec jej ojcaW. M. ­.tymczasowo aresztowanego w dniu 14 maja 1941r. wmiejscowości M.woj. Poleskie przezZarząd (...), następnie skazanego na karę 10 lat wychowawczego obozu pracy, a zmarłego w dniu 23 lipca 1943r. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 8 czerwca 2000r. w sprawie XVI1Ko 40/98 powyższy wniosek oddalił, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa. Z orzeczeniem Sądu Okręgowego w Katowicach nie zgodziła się wnioskodawczyni.
W wywiedzionej apelacji pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżył wyrok w całości, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i wniósł o uchy­lenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Wniesiona apelacja okazała się być całkowicie bezzasadna.
Sąd orzekający w sposób prawidłowy przeprowadził w nin. sprawie postępowanie, po czym trafnie ustalił, iż braki jest przesłanek z art.8 ust.2a ustawy z dnia 23.o2.1991 r. ze zmianami z dnia 16.07.1998 r. (D.U.nr 97 poz.6o4) o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - do zasądzenia na rzecz wnioskodawczyni odszko­dowania za represje jakie dotknęły jej ojcaW. M. ­.. W oparciu o znajdujący się w aktach dokument (k.4) z Biura Infor ­macji i Poszukiwań Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża w sposób niesporny wynika, iż ojciec wnioskodawczyniW. M. ­.zmarł(...). Aresztowany był on natomiast w dniu 14.05.1941r. przezZarząd (...)na terenie województwa Polskiego i skazany na karę 10 lat wychowawczego obozu pracy za walkę przeciw rewolucyjnemu ruchowi i szpiegostwo. Tak więc za okres, w którym był on represjonowany przez organy NKWD należy przyjąć okres od l4.o5.1941r. do 23.o7.1943 r.
Art.8 ust.2a cyt. wyżej ustawy w oparciu o który to przepis wnioskodawczyni dochodzi swoich roszczeń w sposób jednoznaczny okreś­la natomiast, iż uprawnienia do odszkodowania i zadośćuczynienia przewidziane w tym przepisie przysługują osobom represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości w okresie od dnia 1 lipca 1944r. do dnia 31 grudnia 1956 r. Wolą zatem ustawodawcy jest objęcie prawem do domagania się odszkodowa­nia jedynie tych osób, których represje dotknęły nie w każdym cza­sie, a w czasie określonym w nin. ustawie, a więc w okresie między 1 lipca 1944r. a 31 grudnia 1956 r. Skoro ojciec wnioskodawczyni zmarł w dniu 23 lipca1943r.,a więc przed dniem 1 lipca 1944r., obecnie brak jest podstaw do sku­tecznego dochodzenia przez wnioskodawczynię odszkodowania. Wykładnia art.8 ust.2a .ustawy lutowej nie pozostawia w tym zakre­sie żadnych wątpliwości i jest całkowicie oczywista, a dodatkowo można w tym miejscu powołać orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30.09.1998r. (Prokuratura i Prawo 1998/11-12/23 lub przeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11.02.1999r. (II AKo 19/99, publ. OSA 1999/6/49).
Nie znajdując zatem podstaw do skutecznego zakwestionowania wydanego przez sąd I Instancji orzeczenia i uznając, iż ma ono peł­ne oparcie w obowiązujących przepisach prawa do stosowania których sąd jest zobligowany, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy jako trafny.