Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 301/13
Data wyroku: 2013-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Józef Ciurko, Zbigniew Kapiński, Barbara Lubańska-Mazurkiewicz-spr.
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art18§3 kk w zw. z art.63 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 301/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2013r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński
Sędziowie: SA – Józef Ciurko

     SA – Barbara Lubańska-Mazurkiewicz -spr.

Protokolant: – Marzena Brzozowska – st. sekr. sąd.

przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz - Jackowskiej
po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r.
sprawyD. L.oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 63 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
M. S.oskarżonego zart. 53 ust. 1w zb. zart. 63 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005 o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 58 ust. 1 ustawy z dn. 29.07.2005 r.o przeciwdziałaniu w zw. zart. 91 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu OkręgowegoW. –. P. w. W.
z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt V K 14/13
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje obrońców za oczywiście bezzasadne;
- zasądza na rzecz Skarbu Państwa odD. L.iM. S.koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w częściach na nich przypadających, w tym po 180 (sto osiemdziesiąt) zł opłaty.

UZASADNIENIE
D. L.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od bliżej nieustalonego czasu jednakże nie później niż do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.gm.J.woj.(...)działając w zamiarze abyM. S.dokonał czynu zabronionego w postaci prowadzenia wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiuprawy mogącej dostarczyć znacznej ilości konopi innych niż włókniste (marihuana) swoim zachowaniem ułatwił mu popełnienie w/wym. czynu w ten sposób, że zanosił z w/wym. wodę celem podlewania roślin, pomagał w ich przestawianiu, rozkładał pułapki mające je chronić przy czym w dniu 14 września 2012 r. działając wspólniei w porozumieniu zM. S.udał się na teren uprawy, gdzie ten uprawiał 66 szt. krzaków ziela konopi innych niż włókniste, a która to uprawa pozwalała na wytworzenie nie mniej niż 668,10 grama netto środków odurzających w postaci marihuany co odpowiada w przybliżeniu 1336 porcjom handlowym tego środka, celem usiłowania dokonania zbioru wyrośniętego ziela konopi innych niż włókniste a następnie suszenia i wytworzenia znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuana) jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję Policji,

tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zb. zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.

M. S.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od bliżej nieustalonego czasu jednakże nie później niż do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.gm.J.woj.(...)wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniidziałając w krótkich odstępach czasuw wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści osobistej uprawiał ziele konopi innych niż włókniste, które następnie zbierał i suszył wytwarzając z niego znaczną ilość środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuana), których w dniu 14 września 2012 r. w msc.R.ul. (...)wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał znaczną ilość, o łącznej wadze 112,11 grama netto, przy czym w dniu 14 września 2012 r. działając wspólnie i w porozumieniu zD. L.udał się na teren uprawy, gdzie uprawiał 66 szt. krzaków ziela konopi innych niż włókniste, a która to uprawa pozwalała na wytworzenie nie mniej niż 668,10 grama netto środków odurzających w postaci marihuany co odpowiada w przybliżeniu 1336 porcjom handlowym tego środka, celem usiłowania dokonania zbioru wyrośniętego ziela konopi innych niż włókniste, a następnie suszenia i wytworzenia znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuana) jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję funkcjonariuszy Policji,

tj. o czyn zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomani w zb. zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 62ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawyz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

II
w bliżej nieokreślonych dniach w okresie od 1 września 2012 r. do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.woj.(...)w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniinie mniej niż dwukrotnie udzieliłD. L.środka odurzającego w postaci marihuany łącznie w ilości 2-3 gram oraz jednokrotnieM. B. (2)w nieustalonej ilościw postaci jednego „skręta”,

tj. o czyn zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt V K 14/13:

1
D. L.w ramach czynu mu zarzucanego uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego czasu jednakże nie później niż do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.gm.J.woj.(...)działając w zamiarze abyM. S.dokonał czynu zabronionego w postaci prowadzenia wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiuprawy mogącej dostarczyć znacznej ilości ziela konopi innych niż włókniste tj. marihuany, w ilości 66 sztuk krzaków, z których to możliwe było wytworzenie nie mniej niż 668,10 grama netto środków odurzających w postaci marihuany, udzielał mu pomocy w popełnieniu tego czynu w ten sposób, że zanosił wodę celem podlewania roślin, pomagałw ich przestawianiu, a w dniu 14 września 2012 r. rozkładał pułapki mające je chronić i udał się na teren plantacji celem zebrania części roślin, czego nie zrealizował z uwagi na interwencję Policji tj. czynuzart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za czyn ten na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
M. S.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. I uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego czasu jednakże nie później niż do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.gm.J.woj.(...)wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniidziałając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uprawiał ziele konopi innych niż włókniste, przy czym przed 14 września2012 r. ściął kilka krzaków, wysuszył je i wytworzył z nich nieustaloną ilość marihuany, a w dniu 14 września 2012 r. posiadał 84,88 grama wilgotnego ziela konopi innych niż włókniste, które suszył w celu wytworzenia z nich marihuany, a ponadto tego samego dnia zD. L.udał się na teren uprawy mogącej dostarczyć znacznej ilości ziela konopi innych niż włókniste tj. marihuany, w ilości 66 sztuk krzaków, z których to możliwe było wytworzenie nie mniej niż 668,10 grama netto środków odurzających w postaci marihuany w celu rozłożenia pułapek mających ją chronić oraz zebrania części roślin, czego nie zrealizował z uwagi na interwencję Policji tj. czynu zart. 53 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca2005 r.o przeciwdziałaniu narkomani w zb. zart. 63 ust 3 ustawyz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11§ 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomani w zb.zart. 63 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazał go, a na podstawie zart. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

3
M. S.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. II uznał za winnego, tego, że w bliżej nieokreślonych dniach w okresie od 1 września 2012 r. do dnia 14 września 2012 r. w msc.R.woj.(...)w krótkich odstępach czasu wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniinie mniej niż dwukrotnie udzieliłD. L.środka odurzającego w postaci marihuany łącznie w ilości 2-3 gram oraz jednokrotnieM. B. (2)w nieustalonej ilości w postaci jednego „skręta” tj. czynu zart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.skazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.M. S.wymierzył jedną karę łączną w wymiarze 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczyłD. L.iM. S.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 14 września 2012 r. do dnia 8 maja 2013r.;

6
na podstawieart. 70 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie Drz 14-36/13 od poz. 1 do poz. 4 i od poz. 6 do poz. 23;

7
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowód rzeczowy wymienionyw wykazie dowodów rzeczowych Drz 14-36/13 pod poz. 5 nakazał zwrócićM. S.a dowody rzeczowe wymienione pod poz. 24 i 25 zwracaD. L.;

8
D. L.zwolnił od opłaty, a koszty postępowania od niego należne przejął na rachunek Skarbu Państwa;

9
pobrał odM. S.180 zł tytułem opłaty oraz obciążył go częściowo kosztami postępowania w kwocie 1.200 zł przejmującw pozostałym zakresie koszty postępowania od niego należne na rachunek Skarbu Państwa;

10
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.O. P.-Kancelaria (...),(...)-(...) W.,ul. (...)- kwotę 1.033,20 zł, w tym podatek od towarówi usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuD. L..

Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych.

ObrońcaD. L.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę wyjaśnień zarówno samego oskarżonegoL.jaki oskarżonegoS., co przełożyło się na dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, w zakresie sprawstwaD. L.;

2
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyD. L.dopuścił się zarzucanego mu czynu, działając w zamiarze bezpośrednim podczas, gdy ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny wskazuje na to, że oskarżony działałw usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności tego czynu;

w przypadku, gdyby powyższe zarzuty okazały się bezskuteczne zarzucił:

3
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w zamiarze bezpośrednim w sytuacji, gdy ustalony w toku sprawy stan faktyczny wykazuje co najwyżej cechy zamiaru ewentualnego, co miało wpływ na wymiar orzeczonej kary jako okoliczność obciążająca;

4
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k., obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 6 k.p.k., poprzez uznanie jako okoliczności obciążającej, prawa oskarżonego do obrony przejawiającego się chociażby w prawie do kłamstwa;

5
na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary, któraw ocenie skarżącego jest nader surowa, albowiem prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia jej orzeczenie w niższej wysokości;

W oparciu przepisart. 427 § 1 k.p.k.wniósł, aby Sąd Odwoławczy, korzystając z uprawnień przewidzianych wart. 437 § 1 i 2 k.p.k., zmienił zaskarżony wyrok oraz orzekł odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnił oskarżonego od czynu stanowiącego podstawę niniejszej apelacji, ewentualnie uchylił zaskarżone orzeczenie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

ObrońcaM. S.zaskarżył wyrok w całości wobec oskarżonego i zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na przyjęciu, że rośliny konopi uprawianew hodowliM. S.były w takiej ilości, która umożliwiłaby wytworzenie marihuany w znacznej ilości, podczas gdy wyliczona liczba 1336 porcji nie stanowi na gruncie orzecznictwa znacznej ilości tego narkotyku;

na wypadek uznania powyższego zarzutu za bezzasadny, zarzucił:

2
na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary, która w ocenie skarżącego jest nader surowa, albowiem prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia jej orzeczeniew niższej wysokości.

W oparciu przepisart. 427 § 1 k.p.k.wniósł aby Sąd Odwoławczy, zmienił zaskarżony wyrok oraz orzekł odmiennie co do istoty sprawy wymierzając oskarżonemu łagodniejszą karę pozbawienia wolności odpowiadającą rzeczywistej kwalifikacji prawnej czynu jakiego dopuścił się oskarżonyS., ewentualnie uchylił zaskarżone orzeczenie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych są oczywiście bezzasadnea uzasadnienie wyroku sporządzone jest, na podstawieart. 457 § 2 k.p.k., na wniosek obrońców.
Odnośnie apelacji obrońcyD. L..

Wbrew stawianemu zarzutowi w pkt. 1 apelacji, Sąd I instancji nie dopuścił się, mającej wpływ na treść wyroku obrazyart. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonegoL.i oskarżonegoS.. Sąd orzekający w sposób wnikliwy przeanalizował wyjaśnienia obu oskarżonych i szczegółowo uzasadnił, którym dowodomi w jakiej części daje wiarę, a które wyjaśnienia i w jakiej części uznaje za niewiarygodne. Kwestionując tę ocenę apelujący bezzasadnie twierdzi, że brak jest logicznej argumentacji dlaczego dowód z wyjaśnieńD. L.został uznany za niewiarygodny. Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd orzekający nie zdyskwalifikował wszystkich depozycji oskarżonego a tylko te, które były sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniamiM. S.a nadto te które w swej treści były rozbieżne i nielogiczne. Sąd I instancji uznał za wiarygodne wyjaśnieniaM. S., uznając trafnie, że są one spójne i wewnętrznie niesprzeczne w przeważającej istotnej części. Jednocześnie logicznie Sąd uzasadnił, którym fragmentom wyjaśnieńz rozprawy odmówił wiary, trafnie oceniając intencje, jakimi kierował sięM. S.przy ich składaniu. Podkreślając specyficzność dowodu z wyjaśnieńM. S.jako dowodu z pomówienia, pomija apelujący, że informacje dotyczące działaniaD. L.w żaden sposób nie odciążyły drugiego oskarżonego a nadto, że jego depozycje znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadkaP. S.iA. G.ale także w wyjaśnieniachD. L., z których wynika, że wiedział, że jest to plantacja marihuany, pomagałw przestawieniu na niej doniczek i ustawianiu pułapek w dniu zatrzymania.
Z analizy materiału dowodowego słuszny wniosek wysnuł Sąd I instancji co do zawinieniaD. L.w kształcie przypisanym mu wyrokiem a tym samym – wbrew zarzutowi z pkt. 2 apelacji – dokonałprawidłowych ustaleń faktycznych i logicznie uzasadnił, że oskarżony nie działał w usprawiedliwionej bezprawności tego czynu. Uzasadnienie apelacji w tym zakresie ma charakter wyłącznie polemiczny i subiektywne przekonanie skarżącego, że oskarżony nie wiedział, że uprawa marihuany jest niezgodna z prawem, a tym samym, że pomagającM. S.w jej uprawie popełnia przestępstwo, nie wystarcza do zakwestionowania stanowiska Sądu orzekającego. Podzielając w tej kwestii wywody Sądu Okręgowego, podkreślić należy, że powszechnie wiadomo, że zakazana jest uprawa, posiadanie czy obrót narkotykami a oskarżony jest pozbawiony takich cech, które tę świadomość mogłyby ograniczyć czy wyłączyć. Czynności, które przypisał Sąd OkręgowyD.L.stanowiły pomoc w uprawie marihuany, gdyż wchodziły w zakres opieki nad wzrostem i rozwojem zasianych roślin. Słusznie uznał Sąd orzekający, żeD. L.działał z zamiarem bezpośrednim i przekonująco stanowisko swoje w tej kwestii uzasadnił. Stawiając alternatywny zarzut (w wypadku niepodzielenia zarzutu z pkt. 1 i 2) w pkt. 3 apelacji nie przedstawia skarżący powodów dla przyjęcia zamiaru ewentualnego i Sąd Apelacyjny takowych nie znajduje. Podnieść jednak należy, że zamiar należy do ustaleń faktycznych, wpływających przede wszystkim na stopień winy sprawcy,a dopiero w konsekwencji na wymiar kary.
Odnośnie zarzutu zpkt. 4środka odwoławczego stwierdzić należy, że Sąd orzekający nie naruszył prawa oskarżonego do obrony, gdyż miał on pełną swobodę wypowiedzi i złożenia wyjaśnień o treści, jaką uznał za stosowną a następnie dowód ten Sąd ocenił bez naruszaniaart. 7 k.p.k.Jednakże nie miał prawa Sąd I instancji – i w tej części należy zgodzić się ze skarżącym – uznać za okoliczność niekorzystnie wpływającą na wymiar kary wobec oskarżonego, składanie wyjaśnień, które uznał za niezgodnez prawdą. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Tylko postawa oskarżonych prezentowana w toku postępowania karnego, polegająca na składaniu szczerych i uznanych za prawdziwe wyjaśnień, może mieć wpływ na wymiar kary jako okoliczność łagodząca a więc korzystna dla oskarżonego.
Niezależnie jednak od powyższego stanowiska, nie można uznać za zasadny zarzut z pkt. 5 apelacji. Rażąca niewspółmierność karyw rozumieniuart. 438 pkt. 4 k.p.k.to wysokość wręcz nie do zaakceptowania, „bijącą w oczy”. Wprawdzie w uzasadnieniu środka odwoławczego skarżący sugeruje, że ilość 1336 porcji handlowych, którą mogła dostarczyć planacja, nie musi być uznana za „ znaczną” a to z kolei wpłynęło by na korzystniejszą kwalifikację prawną, a tym samym na wymiar kary, jednakże tego stanowiska (w ślad za którym nie idą zarzuty apelacji) Sąd Apelacyjny nie podziela. Zatem biorąc pod uwagę ustawowe zagrożenie za czyn przypisanyD. L.stwierdzić należy, że kara mu wymierzona, która uwzględnia okoliczności łagodzące i obciążające, wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zbliżona jest do dolnych granic zagrożenia, a więc trudno uznać ją za rażąco surową.
Oskarżony jest młodocianym ale też przestępstwa narkotykowe są często popełniane przez ludzi młodych a względy wychowawcze nie oznaczają kierowania się pobłażliwością. Stopień winy oskarżonego a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają przeciwko warunkowemu zawieszeniu kary pozbawienia wolności.
Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, jak też nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Odnośnie apelacji obrońcyM. S.
Zarzut z pkt. 1 środka odwoławczego jest nieprawidłowo sformułowany jako obraza przepisów prawa materialnego. Taki zarzut można stawiać, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych, podczas gdy Sąd I instancji przypisał oskarżonemu prowadzenie uprawy, mogącej dostarczyć znaczną ilość marihuany a skarżący to ustalenie kwestionuje.
Stanowisko judykatury i doktryny jest niezmienne, że znaczna ilość narkotyków to taka, która mogłaby zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych i to nawet w przypadku narkotyku tzw. „miękkiego”. SkoroM. S.przypisano prowadzenie uprawy, mogącej dostarczyć ponad 1300 porcji marihuany to niewątpliwie jest to znaczna ilość narkotyku. „Znaczna ilość” jest kryterium obiektywnym i treść przepisu art. 63 ustawy narkotykowej nie wyróżnia podejmowania wskazanych w nim działań w celu zaspokojenia własnych potrzeb sprawcy. Pozostałych ustaleń w zakresie czynu z pkt. I aktu oskarżenia, jak też ustaleń w zakresie czynu z pkt. II aktu oskarżenia, a także przyjętej kwalifikacji prawnej, skarżący nie kwestionował. Podnieść tylko należy, że w ślad za zarzutem z pkt. 1 apelacji nie podążają jej wnioski, natomiast zarzut z pkt. 2 – stawiany na wypadek uznania zarzutu z pkt. 1 za bezzasadny – jest tak sformułowany, że nie wiadomo, czy dotyczy kary lub kar jednostkowych czy też tylko kary łącznej pozbawienia wolności a wniosek podstawowy sugeruje, że dotyczy on tylko czynu z pkt. I aktu oskarżenia.
Sąd Apelacyjny uznał, że kary jednostkowe za poszczególne przestępstwa, jak też kara łączna wymierzonaM. S.nie rażą surowością w rozumieniuart. 438 pkt. 4 k.p.k.Sąd I instancji uwzględnił wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, mające wpływ na wymiar jednostkowych kar pozbawienia wolności. Skarżący powołuje sięw uzasadnieniu apelacji na przedstawione przez Sąd orzekający okoliczności, uznając iż przełożyły się one na zbyt surowy wymiar kary. Tymczasem stanowisko obrońcy jest subiektywne i nie podważa tych argumentów, które przedstawił Sąd I instancji, wymierzając kary. Trudno uznać by kary pozbawienia wolności, które oscylują w granicach dolnego zagrożenia mogły być uznane za rażąco surowe, a więc za orzeczone w takiej wysokości, której nie można zaakceptować. Natomiast kara łączna pozbawienia wolności została wymierzona przy zastosowaniu najkorzystniejszej dla oskarżonego zasady absorpcji.
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska skarżącego co do istnienia przesłanek do warunkowego zawieszenia wykonania kary. Podzielił natomiast w tej kwestii stanowisko Sądu orzekającego i uznał, że orzeczona kara bezwzględnego pozbawienia wolności spełni swe cele wobec oskarżonego, w tym zapobiegnie ponownemu popełnieniu przestępstwa.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Apelacyjny obciążył oskarżonych kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze.
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.