Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 407/13
Data wyroku: 2013-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak, Tomasz Wysocki, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 407/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lipca 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Mariusz Górski (spr.)

Sędziowie :

SO Agnieszka Połyniak
SO Tomasz Wysocki

Protokolant :

Agnieszka Kaczmarek

przy udziale Władysławy Kunickiej – Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 roku
sprawyE. K.iA. S.
oskarżonych zart. 158 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie
z dnia 5 marca 2013 roku, sygnatura akt II K 1073/10
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Sygn.akt IV Ka 407/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemE. K.uniewinniona została od tego, że:
w dniu 22 marca 2010 roku wD.wraz zI. K.iA. G.wzięła udział w pobiciuG. R., podczas którego pokrzywdzony był szarpany, popychany, uderzany otwartą ręką w twarz oraz bity pięściami po całej głowie, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż siedem dni,
to jest od popełnienia czynu zart. 158§1 kk.
Tymże wyrokiemA. S.uniewinniona została od tego, że:
w dniu 22 marca 2010 roku wD.wraz zI. K.iE. K.wzięła udział w pobiciuG. R., podczas którego pokrzywdzony był szarpany, popychany, uderzany otwartą ręką w twarz oraz bity pięściami po całej głowie, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż siedem dni,
to jest od popełnienia czynu zart. 158§1 kk.
Wyrok powyższy zaskarżył prokurator, który w mało taktownej względem Sądu I instancji, apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i rzutujący w konsekwencji na błędny opis i kwalifikację czynu przypisanego oskarżonejI. K.oraz na uniewinnienie oskarżonychE. K.iA. S., podczas gdy wnikliwa i rzetelna ocena dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że wszystkie oskarżone wzięły udział w pobiciu pokrzywdzonego, w czasie którego oskarżonaI. K.spowodowała u niego umyślnie obrażenia powodujące naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający dłużej niż dni siedem.
Tym samym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
Wyrok Sądu I instancji jest być może oczywiście trafny lecz obecnie ocenić go należy jako przedwczesny.
I tak, w sprawie omawianej jawią się trzy grupy tzw. dowodów osobowych.
Pierwszą z nich prezentują oskarżone, które w zasadzie nie przyznają się do swojego sprawstwa w zakresie popełnienia zarzucanych im czynów i dość spójnie
( choć i tu jawią się pewne rozbieżności ) relacjonują przebieg zdarzeń jakie miały miejsce 22 marca 2010 roku.
Druga grupa to pokrzywdzony, a w zasadzie pokrzywdzeni bo za taką należy uznać teżL. M., którzy wskazują naI.iE. K.orazA. S.jako te, które dopuściły się ich pobicia. W ich relacji zdarzeń występuje szereg nieścisłości, rozbieżności, które nie zostały wyjaśnione z uwagi na niemożność przesłuchania tych osób w postępowaniu jurysdykcyjnym.
Wersję tę potwierdzają w pewnym zakresie świadkowie oskarżenia, a toP. L.,K. P.orazJ. K.
Wreszcie trzecią grupę stanowią osoby, które zasłaniają się niepamięcią, twierdzą, że albo nic szczególnego się nie wydarzyło lub też, iż nić nie widziały.
W tej sytuacji przed ewentualnym zastosowaniem zasady wyrażonej wart. 5§2 kpkpowinnością Sądu I instancji ( skoro nie uczynił tego prokurator w postępowaniu przygotowawczym ) było przeprowadzenie wszelkich możliwych dowodów, które mogłyby przyczynić się do nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Tyczy to w szczególności faktu, iż „towarzystwo” oskarżonych to w sumie 16-17 kobiet. Trzy z nich to siostryK.orazA. S..
Kolejne z nich to przesłuchaneA. Ł.,E. M.iJ. W.oraz przebywająca w AngliiB. C..
Pozostało jeszcze zatem 9-10 uczestniczek feralnego spotkania, z których prokurator ustalił obecnie ( szkoda, że dopiero teraz ) dane jeszcze czterech koleżanek oskarżonych, a toM. K.,D. Ś.,J. K.(1)orazA. C.. Pozostało zatem jeszcze do ustalenia 5-6 potencjalnych świadków awantury, choć konieczne wydaje się przesłuchanie chociaż tych wymienionych wyżej.
Konieczne jest także ponowne przesłuchanieA. W., która zeznała, iż ( por. k-144 ) nie przypomina sobie by ktoś był wówczas bity przez kobiety.
Stoi to w oczywistej sprzeczności z treścią notatki urzędowej ( k-1-odwrót ) sporządzonej przezG. D., z której wynika iż potwierdziła, że wskazane przez pokrzywdzonego kobiety zadawały mu uderzenia.
Nadto, konieczna zdaje się być konfrontacja między policjantem, a właśnieA. W..
Nie sposób też pominąć treści opinii lekarskiej tyczącejL. M.(k-50 ), która w czasie incydentu doznała szeregu obrażeń twarzy i okolicy piersiowej.
Należy bowiem zadać pytanie – kto je spowodował jeśli nie oskarżone ( być może także któraś z pozostałych uczestniczek spotkania), skoro te zachowywały się nader spokojnie, zaś agresorami byli wyłącznie ( zdaniem Sądu Rejonowego )G. R.iL. M..
Tym samym przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien ponownie przesłuchać wszystkie osoby które były świadkami zdarzenia, dokonać koniecznych konfrontacji, a następnie ocenić te dowody zgodnie z zasadami logiki prawidłowego rozumowania ale także i doświadczenia życiowego.
Nadto Sąd Rejonowy winien podjąć kolejną próbę przesłuchaniaL. M.
iG. R., którzy być może obecnie przebywają w miejscu zameldowania.
Z uwagi na powyższe – zdecydowano jak w wyroku.