Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1697/12
Data wyroku: 2012-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Lipińska, Aleksandra Marszałek, Jan Gibiec
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 218 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 220 ustawy o służbie więziennej, art. 199§1 k.p.c.

Sygn. akt I ACz 1697/12

POSTANOWIENIE
Dnia 10 października 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący Sędzia SA:

Jan Gibiec

Sędzia SA:
Sędzia SA:

Aleksandra Marszałek (spr.)
Elżbieta Lipińska

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu
sprawy z powództwa:A. K.
przeciwko :Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej wW.

o ustalenie

na skutek zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 30 lipca 2012 r. sygn. akt I C 424/12

p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił pozew.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy powołał się na to, żeA. K.w pozwie przeciwko Dyrektorowi Generalnemu Służby WięziennejwW.domagał się ustalenia istnienia stosunku prawnego w postaci pełnienia przez powoda służby w Służbie Więziennej nieprzerwanie od dnia przyjęcia do służby - w związku ze złożonym oświadczeniem z dnia 20 kwietnia 2009 r.o uchyleniu się od skutków prawnych jego wcześniejszego oświadczenia wolio zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej.
Zgodnie zart. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennejsprawy dotyczące m.in. właśnie zwolnienia ze służby rozstrzyga się w formie decyzji (ust. 1), a od decyzji takiej funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2), przy czym wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji (ust. 3), a do postępowań w sprawach, o których mowaw ust. 1, stosuje się przepisyustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.– Kodeks postępowania administracyjnego(ust. 4), zaś od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych wustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(ust. 5). Stosownie z kolei do art. 220 tej ustawy jedynie spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych wart. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2rozpatruje sąd, przy czym jest to sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
W konsekwencji w zakresie zgłoszonego żądania brak drogi sądowej, skoro jest tu przewidziana ustawowo administracyjna droga postępowania.Art. 220 o Służbie Więziennej w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje kognicję sądu pracy w zakresie roszczeń nieprzekazanych na drogę innych postępowań,
a takie odesłanie wręcz wyklucza możliwość stosowania domniemań, co do właściwości sądu powszechnego lub sądu administracyjnego w sprawach ze stosunków służbowych funkcjonariuszy Służby Więziennej.
Niezależnie od tego Dyrektor Generalny Służby Więziennej wW., który został wskazany jako strona pozwana, w postępowaniu cywilnym nie posiada zdolności sądowej, zgodnie zart. 64 § 1 i § 11k.p.c., a brak ten nie kwalifikuje się do uzupełnienia w trybieart. 70 § 1 k.p.c.w zw. zart. 199 § 2 k.p.c.
Na podstawieart. 199 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.c.pozew Sąd Okręgowy odrzucił.
Zażalenie na postanowienie wniósł powód, który zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 2 k.p.c.przez odrzucenie przezsąd powszechny pozwu, w którym dochodzona jest sprawa cywilna, nie zastrzeżona do właściwości sądu szczególnego, tym samym naruszenieart. 45 ust. 1 Konstytucjioraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, nadto naruszenieart. 70 § 1 k.p.c.w zw. zart. 199 k.p.c.przez odrzucenie pozwu na skutek braku zdolności sądowej, dającej się usunąć oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że roszczenia dochodzonego pozwem za roszczeniez zakresu stosunku służbowego, o którym mowa wart. 218 ust. 1.
Powód wniósł o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powód podał, że brak zdolności sądowej Dyrektora Służby Więziennej wW.daje się usunąć przez podanie przez skarżącego podmiotu posiadającego zdolność sądową oraz ponoszącego odpowiedzialność za działania Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wW., tj. Skarbu Państwa.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie było nieuzasadnione.
Rozdział 20 ustawy o Służbie Więziennej ustanawia trzy rodzaje procedur regulujących postępowanie w sprawach ze stosunku służbowego (art. 217 ustawy). Sprawy rozstrzygane w drodze decyzji, od których służy skarga dosądu administracyjnego (art. 218 ustawy), sprawy w których stosuje się formę rozkazu, od którego nie służy odwołanie (art. 219 ustawy) i sprawy, w których właściwy jest Sąd w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 220 ustawy).
Spór, którego rozstrzygnięcia domaga się powód jest sprawą ze stosunku służbowego dotyczącą zwolnienie ze służby. Powód podniósł bowiem, że złożył oświadczenie o zwolnieniu ze służby z dnia 24 kwietnia 2009 r. pod wpływem błędu, a następnie uchylił się od skutków prawnych tego oświadczenia pismemz dnia 6 kwietnia 2010 r. i w związku z tym domaga się ustalenia istnienia stosunku prawnego w postaci pełnienia przez niego służby nieprzerwanie od dnia przyjęcia do służby.
Jest to więc sprawa o zwolnienie ze służby, o której mowaw art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy podlegająca rozstrzygnięciu w drodze decyzji wydawanej przy zastosowaniu przepisówkodeksu postępowania administracyjnego. Służy od niej odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.Wyłączenie w tej sprawy drogi sądowej potwierdza brzmienie art. 220 ustawy,w którym wskazane zostało, że sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy rozpatruje spory o roszczenia w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do kwestii zdolności sądowej strony pozwanej to należało uwzględnić, że zgodnie zart. 460 § 1 k.p.c.zdolność sądową i procesową ma także pracodawca, choćby nie poosiadał osobowości prawnej. Jest to jednak przepis szczególny znajdujący zastosowanie na gruncie postępowań prowadzonych przez sąd powszechny w sprawie z zakresu prawa pracy.
Wobec powyższego na podstawie art. 218 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej w zw.art. 2 k.p.c.w zw. zart. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.zażalenie należało oddalić.

MW