Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 332/13
Data wyroku: 2013-08-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278§1 kk

Sygn. akt VI Ka 332/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 sierpnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Wieja
Protokolant Małgorzata Dzieniszewska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Lesława Kwapiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013r.
sprawyJ. Ś.
oskarżonego zart. 278 § 1 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Kamiennej Górze
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału karnego z siedzibą w Kamiennej Górze
z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII K 233/13

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. Ś.w ten sposób, że za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przyjmujeart. 278§1 kk;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 332/13

UZASADNIENIE
J. Ś.został oskarżony o to, że:
w dniu 20 listopada 2012r. wO., woj.(...), z terenu kompleksu leśnego LeśnictwaO.– oddział nr(...)po uprzednim ich wyrębie przy użyciu piły ręcznej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia ośmiu gatunków świerku o łącznej masie 2,411 m3i wartości 672,16, czym działał na szkodę NadleśnictwaK., tj. o czyn zart. 278§1kk.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział VIII Karny Zamiejscowy wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2013r. (sygn. akt VIII K 233/13):

1
J. Ś.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż wyczerpuje on ustawowe znamiona zart. 290§1kkiart. 278§1kkw zw. zart. 11§2kki za to na podstawieart. 290§1kkw zw. zart.11§3kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69§1 i 2kkiart. 70§1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobecJ. Ś.kary pozbawienia wolności zawiesił warunkowo na okres próby wynoszący 2 lata,

3
na podstawieart. 290§2kkzasądził odJ. Ś.na rzecz NadleśnictwaK.nawiązkę w kwocie 1 344,32 zł,

4
zasądził od Skarbu Państwa na rzeczC. R.kwotę 221,40 zł,

5
na podstawieart. 624§1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolniłJ. Ś.od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa i nie wymierzył mu opłaty.

Wyrok zaskarżył Prokurator Rejonowy w Kamiennej Górze. W złożonej apelacji na podstawieart. 438 pkt 1 kpkw zw. zart. 427§1 i 2 kpkwyrokowi temu zarzucił:
- obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 290§1kkpoprzez jego błędne zastosowanie jego elementu kwalifikacji prawnej czynu, którego sprawstwo przypisano oskarżonemuJ. Ś., w sytuacji w której oskarżony dopuścił siętempore criminiswystępku polegającego zarówno na wyrębie drzewa w lesie, jak i jego zaboru w celu przywłaszczenia, a tym samym fakt dokonania przezeń wyrębu drzew w aspekcie prawnym stanowił czyn uprzedni współukarany względem następującej po nim kradzieży i nie powinien znaleźć swojego odzwierciedlenia w kwalifikacji prawnej przypisanegoJ. Ś.czynu.
Stawiając powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zapadłego wobec oskarżonegoJ. Ś.poprzez ustalenie wpunkcie 1jego części dyspozytywnej, iż przypisany mu czyn wyczerpuje jedynie znamiona występku zart. 278§1kkoraz przyjęcie, iż podstawą prawną wymiaru orzeczonej względemJ. Ś.kary jestart. 278§1kki jednocześnie utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w mocy w pozostałej części.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie.
Wyrażony w niej pogląd prawny jest utrwalony od wielu lat w doktrynie i orzecznictwie. Podkreślić należy, iż treśćart. 290§1kkjest taka sama, jakart. 213§1kk z 1969r.Pozwala to korzystać z dorobku doktryny oraz wydanych judykatów z okresu obowiązywania przepisuart. 213§1kk Kodeksu karnegoz 1969r. Praktycznie niezmiennie wskazuje się, iż sam wyrąb drzewa w celu przywłaszczenia nie może być utożsamiany z jego faktycznym zaborem w celu przywłaszczenia. Wątpliwości w tym przedmiocie zdawał się nie mieć także Sąd Rejonowy, który nie kwestionował proponowanej aktem oskarżenia kwalifikacji prawnej zachowańJ. Ś.zart. 278§1kk. Uznał natomiast za konieczne jej uzupełnienie o przepisart. 290§1kkcelem pełniejszego oddania charakteru czynu oraz okoliczności jego popełnienia. Zwraca przy tym uwagę lakoniczność argumentacji przywołanej dla uzasadnienia podjętej modyfikacji zarzutu. Tymczasem apelujący zasadnie odwołuje się do stanowiska doktryny nakazującego traktować czyn zart. 290§1kk, jako czyn współukarany uprzedni do dokonania następnie faktycznego zaboru drzewa już wyrąbanego. Przeważa bowiem pogląd, iż sam wyrąb drzewa w celu przywłaszczenia, stanowi w istocie swego rodzaju karalne usiłowanie kradzieży. Część komentatorów idzie dalej wskazując, iż zachowanie takie jest jedynie przygotowaniem do kradzieży drzewa. Jest to pogląd dość odosobniony, ale wskazujący, podobnie jak poglądy większości komentatorów, że stanowisko zaskarżonego wyroku nie znajduje oparcia wśród przedstawicieli doktryny. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach swego rozstrzygnięcia nie przedstawia szerszych rozważań dla uzasadnienia zajętego stanowiska, ani też nie powołuje się na orzeczenia Sądu Najwyższego, czy Sądów Apelacyjnych. Brak też odwołania do przedstawicieli doktryny, którzy prezentowaliby choć zbliżone stanowisko do wyrażonego przez Sąd I instancji. Tymczasem argumentacja apelacji wsparta jest poglądami różnych komentatorówKodeksu karnegooraz orzeczeniem Sądu Najwyższego. Odwołuje się nadto do nieodległego wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze ze sprawy VIKa 462/12, z którego to pisemnej argumentacji skarżący przywołał większość motywów. W tymże orzeczeniu Sąd Okręgowy (choć w innym składzie) wskazuje na judykat Sądu Najwyższego z 1997 roku w sprawie III KKN 241/96, który także stanowi poparcie dla poglądu wyrażonego w apelacji.
Z przedstawionych względów Sąd Odwoławczy podzielił zarzut i wniosek końcowy środka odwoławczego wywiedzionego przez oskarżyciela publicznego. Skutkowało to zmianą zaskarżonego wobecJ. Ś.wyroku przez przyjęcie, że przypisany mu czyn wyczerpuje jedynie znamiona występku zart. 278§1kka podstawą skazania i wymiaru kary stanowi przepisart. 278§1kk.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że oskarżony siebie i żonę utrzymuje z renty w wysokości 600 złotych miesięcznie. Ze względu na swój stan zdrowia nie może podjąć stałego zatrudnienia. Okoliczności te, zdaniem Sądu Okręgowego, przemawiały za zwolnieniemJ. Ś.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciążenie nimi Skarb Państwa (art.624§1 kpkw zw. zart. 634 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychz późn. zm.)
uk.