Sąd Apelacyjny w Poznaniu
I Wydział Cywilny i Własności Intelektualnej
Sygnatura akt: I ACz 757/13
Data wyroku: 2013-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bogdan Wysocki, Jacek Nowicki, Mikołaj Tomaszewski
Słowa kluczowe: Zwrot Pozwu
Podstawa prawna: art. 130 par. 2 kpc

Sygn.akt. I ACz 757/13

POSTANOWIENIE
Dnia 29 maja 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSA Bogdan Wysocki (spr.)
Sędziowie: SA Jacek Nowicki, SA Mikołaj Tomaszewski

po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaD. L.
przeciwkoZ. I.
o zapłatę
na skutek zażalenia powódki
na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie IX GC 198/13 Sądu Okręgowego w Poznaniu
postanawia:

oddalić zażalenie.

    Jacek Nowicki    Bogdan Wysocki  Mikołaj Tomaszewski

UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący zwrócił powódce pozew albowiem w wyznaczonym terminie nie uiściła należnej opłaty.

Zażalenie na to zarządzenie złożyła powódka, wniosła o jego uchylenie i nadanie biegu sprawie. Powódka zarzuciła orzeczeniu naruszenieart. 139 § 1 k.p.c.w zw. zart. 138 § 1 i 2 k.p.c.iart. 135 § 1 k.p.c.poprzez niewłaściwą jego interpretacje i w związku z tym błędne zastosowanieart. 130 § 2 k.p.c.poprzez wydanie zarządzenia o zwrocie pozwu w sytuacji, gdy nie zachodziły podstawy do jego zwrotu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Wedługart. 135 k.p.c.doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie.
Art. 138 § 1 k.p.c.stanowi, że „Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli osoby te nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma", według zaś§ 2tego artykułu „Dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism".
Żaląca zarzuciła, że doręczyciel nie wyczerpał wszystkich możliwości doręczenia przewidzianych wart. 138 § 1 k.p.c.i nie starał się doręczyć pisma w miejscu pracy powódki, która jest lekarzem rodzinnym i jest osobą powszechnie znaną w społeczności lokalnej (art. 138 § 2 k.p.c.). W związku z tym pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym było niedopuszczalne (art. 139 § 1 k.p.c.). Zarzuty te nie są zasadne.
Art. 135 k.p.c.wskazuje miejsca doręczenia tzw. właściwego (do rąk adresata), przy czym o dwóch pierwszych z nich („w mieszkaniu", „w miejscu pracy") decyduje sąd, umieszczając na piśmie odpowiedni adres, przy czym pierwszeństwo ma doręczenie w mieszkaniu (w miejscu zamieszkania -art. 126 § 2 k.p.c.), a dopiero w razie trudności z tym związanych - w miejscu pracy. Doręczyciel nie ma obowiązku poszukiwać miejsca pracy adresata, jeśli nie jest ono wskazane w adresie podanym przez sąd. Doręczenie „tam, gdzie się adresata zastanie" może nastąpić wtedy, gdy nie można go dokonać ani w "mieszkaniu", ani w "miejscu pracy". Może to nastąpić np. w razie spotkania adresata przez doręczyciela na ulicy, przy czym - doręczyciel nie ma obowiązku poszukiwania adresata, gdy nie wie, gdzie on przebywa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1998 r., III CKN 620/97, OSNC 1998/9/146).
Wobec tego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszeniaart. 138 § 2 k.p.c., skoro pismo było adresowane na miejsce zamieszkania powódki, a nie jej miejsca pracy.
Trafnie wskazała żaląca, że warunkiem złożenia pisma w urzędzie pocztowym i pozostawienie adresatowi tzw. awiza jest brak możliwości doręczenia właściwego i niemożność doręczenia zastępczego przewidzianego wart. 138 § 1 k.p.c.(lub wart. 138 § 2 k.p.c.- co niniejszej sprawy nie dotyczy). Wynika to ze sformułowaniaart. 139 § 1 k.p.c.Jednakże nie zasługują na uwzględnienia jej twierdzenia, że doręczyciel powinien wyczerpać wszystkie możliwości doręczenia wymienione wart. 138 § 1 k.p.c.i dopiero wówczas, gdy to się stanie może mieć zastosowanieart. 139 § 1 k.p.c.
Dla zastosowaniaart. 139 § 1 k.p.c.wystarczy niemożność doręczenia w jeden ze sposobów wymienionych wart. 138 § 1 lub § 2 k.p.c.(w zależności od adresu podanego przez sąd).
Wobec tego przewodniczący prawidłowo uznał, że powódce doręczono wezwanie do uiszczenia opłaty od wniesionego powództwa w dniu 12 marca 2013 r. w trybie doręczenia zastępczego (art. 139 § 1 k.p.c.) i termin do uiszczenia tej opłaty minął jej bezskutecznie z dniem 19 marca 2013 r. Zatem pozew na podstawieart. 130 § 2 k.p.c.podlegał zwrotowi.
Mając to na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.iart. 398 k.p.c.oddalił zażalenie powódki jako bezzasadne.

    Jacek Nowicki    Bogdan Wysocki  Mikołaj Tomaszewski