Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 565/13
Data wyroku: 2013-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kowalska, Elżbieta Jóźwiakowska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze, Środki Karne
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, art. 42 § 2 kk, art. 178a § 1 kk

Sygn. akt XI Ka 565/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lipca 2013r. r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym

w składzie:Przewodniczący: SSOWłodzimierz Śpiewla
Sędziowie: SOElżbieta Kowalska
SOElżbieta Jóźwiakowska / spr. /
Protokolant:prot. Katarzyna Zabielska
przy udzialeProkuratoraMarty Kowalskiej
po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013r.
sprawyR. M.
oskarżonego zart. 178 a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach – VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Rykach
z dnia 22 marca 2013r. sygn.akt VII K 263/13

I –zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
na podstawieart. 42 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 /trzech/ lat;

2
z rozstrzygnięcia zawartego w pkt. VI wyroku eliminuje sformułowanie „ w ruchu lądowym”;

II– w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III –na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy również od dnia 23 marca 2013r. do dnia 4 lipca 2013r.;

IV– zwalnia oskarżonego od wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciąża Skarb Państwa.

XI Ka 565/13

UZASADNIENIE
R. M.został oskarżony o to, że: w dniu 7 listopada 2012 roku wD., woj.(...)prowadził po drodze publicznejul. (...)samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości przy czym w I próbie miał 1,59 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, w II próbie 1,54 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a w III próbie 1,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178 a § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 22 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Puławach oskarżonegoR. M.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 178 a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178 a § 1 k.k.skazał oskarżonego na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w liczbie 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnastu) złotych; na podstawieart. 49 § 2 k.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem świadczenia pieniężnego; na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 k.k.zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu; na podstawieart. 63 § 2 k.k.na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 17 listopada 2012 roku do dnia 22 marca 2013 roku; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył na niekorzyść oskarżonego prokurator – w części dotyczącej orzeczenia o karze.
W apelacji podniósł zarzuty:

I
obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie:

-

art. 42 § 2 k.k.poprzez zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sytuacji, gdy Sąd był zobligowany do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju,

art. 63 § 2 k.k.poprzez zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy oskarżonemu na poczet nieorzeczonego wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jak również ograniczenia obowiązywania przedmiotowego środka karnego do określonych stref ruchu w sytuacji, gdy przepis art.. 42§ 2 k.k.tego nie przewiduje;

II
obrazę przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicieart. 413 § 1 pkt 6 k.p.k.poprzez zaniechanie wskazania w punkcie III sentencji wyrokuart. 33 § 3 k.k.jako podstawy przy ustalaniu wysokości stawki dziennej orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoR. M.zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat; wyeliminowanie z orzeczenia w rozstrzygnięciu dotyczącym środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów sformułowania „w ruchu lądowym”; wskazanieart. 33 § 3 k.k.jako podstawy prawnej przy ustalaniu wysokości stawki dziennej wymierzonej wobec oskarżonego kary grzywny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelację prokuratora należy uznać za zasadną - w zakresie zarzutu sformułowanego w pkt. I wywiedzionego środka odwoławczego.
W istocie Sąd I instancji dopuścił się wskazanej przez skarżącego obrazy przepisów prawa karnego materialnego, nie zawierając w wyroku rozstrzygnięcia o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Owo uchybienie jest oczywiste i zostało dostrzeżone przez Sąd Rejonowy /vide pisemne motywy wyroku/ - co powoduje, że nie zachodzi potrzeba szczegółowego omawiania tej kwestii.
Wskazać należy, iż rację ma także autor apelacji, gdy kwestionuje niezasadne ograniczenie kategorii ruchu w zakresie, którego orzeczony zakaz ma obowiązywać - wyłącznie do ruchu lądowego.
Na gruncie obowiązującej aktualnie normyart. 42 § 2 kkbrak jest podstaw do wskazywania w wyroku określonych sfer ruchu, których orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów ma dotyczyć – co powoduje, iż rozstrzygnięcie zawarte w pkt. VI wyroku w omawianym zakresie jest wadliwe.
Mając zatem na uwadze podniesione okoliczności - Sąd Okręgowy dokonał stosownej weryfikacji zaskarżonego wyroku, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego wskazanego wart. 42 § 2 kkśrodka karnego. Sąd odwoławczy uznał nadto, że dla realizacji celów zastosowanego instrumentu polityki karnej tak w sferze prewencji, jak i społecznego oddziaływania - wystarczające będzie orzeczenie go na okres 3 lat.
Na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut zawarty w pkt. II apelacji.
Normaart. 71 § 1 kkpowołana przez sąd w kontestowanym przez prokuratora rozstrzygnięciu stanowi autonomiczną podstawę orzeczenia kary grzywny – bez konieczności wskazywania posiłkowoart. 33 § 3 kk.
Powyższe powoduje, że nie może być mowy o naruszeniu przepisuart. 413 § 1 pkt.6 kpk.
Nie dopatrując się przesłanek zart. 439 § 1 kpkiart.440 kpkoraz podzielając stanowisko Sądu I instancji tak w zakresie winy, jak i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu - w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Orzeczenie w przedmiocie wydatków zostało oparte naart.624 § 1 kpk– in fine.