Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 73/13
Data wyroku: 2013-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marian Baliński, Sławomir Wlazło, Izabela Dercz
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. Akt II AKa 73/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2013r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi II, Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: SSA Izabela Dercz (spr)
Sędziowie: SA Marian Baliński
SO del. Sławomir Wlazło
Protokolant: sekr. sąd. Kamila Jarosińska
przy udzialeK. G., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi,
po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013r.
sprawy:
M. B. (1)oskarżonego zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,art. 56 ust. 1 i 3w zb. zart. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk,art. 158 § 1 kk,
T. W.oskarżonego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,art. 158 § 1 kk,
J. K.oskarżonego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,art. 158 § 1 kk,
J. B.oskarżonego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii,
P. B.oskarżonego zart. 56 ust. 1w zb. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt II K 108/11
na podstawieart. 437 kpk,art. 438 pkt. 1, 2 i 4 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do:

a

J. B.w ten sposób, że przyjmuje, iż czynu z punktu XX wyroku oskarżony dopuścił się w okresie od marca 2008r do 26 maja 2009r, z opisu tego czynu eliminuje udzielanie marihuanyR. B.w okresie od września 2007r do końca stycznia 2008r, wymierzone oskarżonemu kary obniża do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i do 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, obniża wysokość orzeczonej od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia(...)Punkt Konsultacyjny wP.nawiązki do kwoty 100 (stu) złotych, obniża kwotę stanowiącą przedmiot przepadku na rzecz Skarbu Państwa określoną w punkcie XXII wyroku do 100 (stu) złotych, kwotę należnej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłaty orzeczonej w punkcie XXIX wyroku ustala na 300 (trzysta) złotych,

b

P. B.w ten sposób, że uzupełnia podstawy skazania i wymiaru kary w punkcie XXIII wyroku oart. 4 § 1 kk, w ramach tego czynu przyjmuje, że oskarżony udzielał oraz wprowadzał do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i słowa „zbyłR. G.”, „zbyłP. P.”, „zbyłJ. F.” zastępuje słowami „udzieliłR. G.”, „udzieliłP. P.” i „udzieliłJ. F.” oraz przyjmuje, że w okresie od grudnia 2007 r. do końca kwietnia 2008 r. wprowadził do obrotu 500 g. amfetaminy w ten sposób, że zbył jąR. G.za kwotę 7500 złotych, obniża wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat, ustala kwotę należnej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłaty orzeczoną w punkcie XXIX wyroku na 500 (pięćset) złotych;

2
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychM. B. (1),T. W.iJ. K.uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. T.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem obrony z urzędu sprawowanej wobec oskarżonegoJ. B.w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji.

Sygn. Akt II AKa 73/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012r Sąd Okręgowy w Płocku uznałM. B. (1)w punkcie:
I – w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od listopada 2006r do maja 2007r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy udzielił nieodpłatnie środek odurzający w postaci marihuany i substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ten sposób, że:
- w miesiącu listopadzie 2006r jednokrotnie udzieliłM. B. (2)środek odurzający w postaci marihuany w nieustalonej ilości,
- w okresie od stycznia 2007r do maja 2007r piętnastokrotnie udzieliłP. P.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 10 gramów o łącznej wartości 400zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kki za to wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 70 ust. 4 w/w ustawy orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 400zł na rzecz Stowarzyszenia(...)- Punkt Konsultacyjny wP.;
II – w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie IX aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od marca 2006r do maja 2007r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielał środka odurzającego w postaci marihuany, oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że:
- w okresie od marca 2006r do maja 2006r sześciokrotnie zbyłJ. G.w łącznej ilości 3 gramy środka odurzającego w postaci marihuany za kwotę 90 zł oraz sześciokrotnie zbył mu substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 3 gramy za kwotę 90 zł,
- w okresie od marca 2006r do maja 2006r sześciokrotnie zbył małoletniemuT. W.środki odurzające w postaci marihuany w łącznej ilości 3 gramy za kwotę 90 zł oraz sześciokrotnie zbył mu substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 3 gramy za kwotę 90zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r pięciokrotnie zbył małoletniemuT. W.środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 2,5 grama za kwotę 100zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r dziesięciokrotnie zbyłM. B. (2)środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 5 gramów za kwotę 200zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r pięciokrotnie zbył małoletniemuM. S.środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 2,5 grama za kwotę 100zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r pięciokrotnie zbył małoletniemuJ. K.środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 2,5 grama za kwotę 100zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r dwukrotnie zbyłJ. G.środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 1 gram za kwotę 40zł,
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r dwukrotnie zbył małoletniemuT. W., małoletniemuM. S., małoletniemuJ. K.,J. G.iM. B. (2)środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 2 gramy za łączną kwotę 80zł,
- w okresie od stycznia 2007r do maja 2007r piętnastokrotnie zbyłA. N.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 15 gramów za kwotę 450zł,
- w okresie od stycznia 2007r do maja 2007r piętnastokrotnie zbyłR. W.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 15 gramów za kwotę 450zł,
- w okresie od stycznia 2007r do maja 2007r piętnastokrotnie zbyłJ. F.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 15 gramów za kwotę 450zł,
- w okresie od stycznia 2007r do maja 2007r dziesięciokrotnie zbyłP. P.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 10 gramów za kwotę 300zł, tj. popełnienia przestępstwa zart. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawie art. 59 ust. 2 w/w ustawy w zw. zart. 11 § 3 kk,art. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywny 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, a na podstawie art. 70 ust. 4 w/w ustawy orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w wysokości 1000zł na rzecz Stowarzyszenia(...)– Punkt Konsultacyjny wP.;
III - w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie IX aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od marca 2006r do czerwca 2007r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy posiadał 132 gramy substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, będącą znaczną ilością, tj. popełnienia przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk, wymierzając mu za to karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 70 ust. 4 w/w ustawy orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci nawiązki w wysokości 500 zł na rzecz Stowarzyszenia(...)– Punkt Konsultacyjny wP.;
Na podstawieart. 85 i 86 § 1 i 2 kkSąd Okręgowy wymierzył oskarżonemuM. B. (1)karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Na poczet kary łącznej pozbawienia wolności na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10 czerwca 2008r do dnia 22 października 2008r. Na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku na rzecz Skarbu Państwa z datą uprawomocnienia się wyroku korzyści majątkowej w kwocie 2630zł.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku uznałT. W.w punkcie:
XIV – w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od marca 2006r do grudnia 2006r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany oraz substancje psychotropowe w postaci amfetaminy, w tym:
- w marcu 2006r wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w ilości 1,5 grama o łącznej wartości 45zł oraz substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w ilości 1,5 grama o łącznej wartości 45zł, które sukcesywnie trzykrotnie nabywał odŁ. B.,
- w okresie od marca 2006r do maja 2006r wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w ilości 3 gramy o łącznej wartości 90zł oraz substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w ilości 3 gramy o łącznej wartości 90zł, które sukcesywnie sześciokrotnie nabywał odM. B. (1),
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w ilości 2,5 grama o łącznej wartości 100zł, które sukcesywnie pięciokrotnie nabywał odM. B. (1),
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r wbrew przepisom ustawy wspólnie i w porozumieniu z małoletnimM. S., małoletnimJ. K.,M. B. (2),J. G.posiadał środki odurzające w postaci marihuany w ilości 2 gramy o łącznej wartości 80zł, które sukcesywnie dwukrotnie nabywał odM. B. (1), tj. popełnienia przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kki na podstawie art. 62 ust. 1 tej ustawy w zw. zart. 13 i 18 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 26 października 1982r o postępowaniu w sprawach nieletnich( tekst jedn. Dz. U. z 2010r Nr 33, poz. 178 z późn. zm. ), przy zastosowaniuart. 60 § 1 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt. 4 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych każda po 20zł.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku uznałJ. K.w punkcie:
XVIII w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie XX aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w tym:
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w łącznej ilości 2,5 grama o łącznej wartości 100zł, które sukcesywnie pięciokrotnie nabywał odM. B. (1),
- w okresie od listopada 2006r do grudnia 2006r wspólnie i w porozumieniu zM. B. (2),J. G., oraz małoletnimiM. S.iT. W.wbrew przepisom ustawy posiadał środki odurzające w postaci marihuany w łącznej ilości 2 gramy o łącznej wartości 80zł, które sukcesywnie dwukrotnie nabywał odM. B. (1), tj. popełnienia przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk, a na podstawie art. 62 ust. 1 tej ustawy w zw. zart. 13 i 16 § 2 ustawy z dnia 26 października 1982r o postępowaniu w sprawach nieletnich( tekst jedn. Dz. U. z 2010r Nr 33, poz. 178 z późn. zm. ), przy zastosowaniuart. 60 § 1 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt. 4 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 25 stawek dziennych każda po 20zł.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku uniewinniłJ. B.od popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXVII aktu oskarżenia.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku uznałJ. B.w punkcie:
XX - w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie XXVIII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od września 2007r do dnia 26 maja 2009r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielał środków odurzających w postaci marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że:
- w okresie od września 2007r do końca stycznia 2008r udzielał dwudziestokrotnieR. B.środek odurzający w postaci marihuany w ilości 20 gramów za kwotę 800 zł,
- w marcu 2008r udzielił dwukrotnieM. B. (2)środek odurzający w postaci marihuany w ilości 1 gram za kwotę 40 zł,
- w okresie od 20 sierpnia 2008r do dnia 30 sierpnia 2008r udzieliłR. B.środek odurzający w postaci marihuany w ilości 1 gram za kwotę 40 zł,
- w okresie od lutego 2009r do maja 2009r udzielił dwukrotnieS. G.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1 gram za kwotę 40zł,
- w dniu 26 maja 2009r udzieliłS. G.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 0,5 grama za kwotę 20zł, tj. popełnienia przestępstwa określonego wart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 kk, wymierzając mu na podstawieart. 59ust. w/w ustawy iart. 33 § 1, 2 i 3 kkkary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł, zaś na podstawie art. 70 ust. 4 wskazanej ustawy orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci nawiązki w wysokości 1000zł na rzecz Stowarzyszenia(...)– Punkt Konsultacyjny wP..
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 maja 2009r do dnia 6 maja 2009r. Na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku na rzecz Skarbu Państwa z datą uprawomocnienia się wyroku korzyści majątkowej w wysokości 940zł.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku uznałP. B.w punkcie:
XXIII – w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie XXX aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2007r do końca kwietnia 2008r wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wprowadzał do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy ten sposób, że:
- w okresie od stycznia 2007r do listopada 2007r czterdziestokrotnie zbyłR. G.amfetaminę w ilości 22 gramy za kwotę 880zł,
- w okresie od lipca 2007r do września 2007r ośmiokrotnie zbyłP. P.amfetaminę w ilości 15 gramów za kwotę 600zł,
- w okresie od lipca 2007r do września 2007r ośmiokrotnie zbyłJ. F.amfetaminę w ilości 15 gramów za kwotę 600zł,
- w okresie od połowy grudnia 2007r do końca kwietnia 2008r zbyłR. G.amfetaminę w łącznej ilości 500 gramów za kwotę 7500zł. tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 56 ust. 3 w zw. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z późn. zm), wymierzając mu na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy w zw. zart. 11 § 3 kkkarę 3 lat pozbawienia wolności, oraz 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 20zł, zaś na podstawie art. 70 ust. 4 w/w ustawy orzekł wobec oskarżonegoP. B.środek karny w postaci nawiązki w wysokości 800zł na rzecz Stowarzyszenia(...)- Punkt Konsultacyjny wP..
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 maja 2009r do dnia 18 maja 2010r. Na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku na rzecz Skarbu Państwa z datą uprawomocnienia się wyroku korzyści majątkowej w wysokości 9580zł.
Nadto, wyrokiem tym, na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z późn. zm) Sąd Okręgowy w Płocku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa z datą uprawomocnienia się wyroku wagi elektronicznej i 12 torebek zapinanych strunowo. Na podstawieart. 70 ust. 2wskazanej ustawy orzekł wobecJ. B.iP. B.środek karny przepadku na rzecz Skarbu Państwa 4 torebek zapinanych strunowo z białym proszkiem, oraz 5 torebek z suszem roślinnym, zarządzając ich zniszczenie, a także przepadek na rzecz Skarbu Państwa dwóch kartek z zapiskami, nakazując je przechowywać w aktach sprawy. Sąd orzekł również wynagrodzeniu na rzecz obrońców z urzędu, oraz o kosztach sądowych, obciążając nimi oskarżonychM. B. (1),M. B. (2),J. G.,T. W.,Ł. B.,J. K.,J. B.iP. B..
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonychM. B. (1),T. W.,J. K.,J. B.iP. B..
Obrońca oskarżonegoM. B. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonej oskarżonemu kary wymierzonej za czyn określony w punkcie II wyroku oraz kary łącznej, podczas gdy okoliczności łagodzące, tj. właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa, podjęcie długotrwałej terapii odwykowej, częściowe przyznanie się do winy, a także posiadanie przymiotu sprawcy młodocianego uzasadniają zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i w konsekwencji wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Obrońca ten wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 1 i § 6 pkt. 2 kki złagodzenie wymiaru kary za czyn określony w punkcie II wyroku do lat 2 pozbawienia wolności, złagodzenie kary łącznej określonej w punkcie IV wyroku do 2 lat pozbawienia wolności, a następnie warunkowe zawieszenie tak na nowo orzeczonej kary łącznej na okres próby 5 lat i oddanie oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora sądowego zgodnie z treściąart. 69 § 1 i 2 oraz 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kk.
Obrońca oskarżonegoT. W.zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, polegającą na:

1
błędnej wykładni art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii opartej na orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowanym po 2010r podczas, gdy zarzuty dotyczą 2006r i w tym czasie ukształtowało się inne orzecznictwo Sądu najwyższego oparte o między innymi wykładnię historyczną, które nie uznawało za karalne zażywania czy dysponowania w celu zażycia środka odurzającego,

2
naruszenieart. 2 kpk,art. 4 kpk,art. 7 kpkprzy dokonywaniu oceny zebranych w sprawie dowodów polegające na traktowaniu pomówień jako wiarygodnych i pełnowartościowych dowodów winy,

3
naruszenieart. 18 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Obrońca ten wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Obrońca oskarżonegoJ. K.zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, polegającą na tożsamych w zakresie punktów 1 i 2 apelacji naruszeniach procedury karnej jak w przypadku oskarżonegoT. W.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o warunkowe umorzenie postępowania.
ObrońcaJ. B.zarzucił wyrokowi:

1
naruszenie przepisów procedury –art. 366 § 1 kpkw zw. zart. 2 § 2 kpk,art. 4 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkpolegające na wybiórczej i dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności ogólnikowych i nie potwierdzonych innymi dowodami wyjaśnieńR. B.iS. G., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez ustalenie, iżJ. B.udzieliłR. B.marihuany w ilości nie mniejszej niż 20 gramów mimo, że ten zeznał, że kupił 20 razy po pół grama lub gram, zatem wątpliwości, których nie usunięto i których nie dało się usunąć zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego, oraz przez ustalenie, żeJ. B.udzieliłS. G.substancji psychotropowych – amfetaminy co najmniej trzykrotnie do marca 2009r oraz w dniu 26 maja 2009r mimo, że świadek nie znał J.B., miał wątpliwości co do rozpoznania i ostatecznie nie wskazał oskarżonego jako osoby, od której kupował narkotyki,

2
obrazę prawa materialnego –art. 12 kkprzez jego błędne zastosowanie polegające na rozciągnięciu konstrukcji przestępstwa ciągłego na zachowania oskarżonegoJ. B., jakie miały miejsce przed ukończeniem przez niego 17 roku życia podczas, gdy w skład czynu ciągłego mogą wchodzić tylko czyny będące przestępstwami, a czyny nieletniego ze względu na brak winy takimi nie są.

Obrońca ten wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
ObrońcaP. B.zarzucił wyrokowi:
1) naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 5 § 2 kpkorazart. 410 kpk, polegające na zaniechaniu oparcia rozstrzygnięcia w zakresie oskarżonego o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej z pominięciem wyjaśnień oskarżonegoP. B., który nie przyznał się do zarzuconych mu czynów oraz zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a przy przyjęciu za wiarygodne zeznańP. P.iR. G.złożonych w toku śledztwa podczas, gdy:
-P. P.w toku śledztwa wskazał na osobęP. B.jako osobę zajmująca się narkotykami dopiero w czasie trzeciego przesłuchania, co powoduje wątpliwość co do wiarygodności jego pomówienia, gdyż należy przyjąć, że świadek ten już po pierwszym jego zatrzymaniu był wypytywany o osoby mające kontakt z narkotykami na terenieS.i gdyby miał jakąkolwiek wiedze na ten temat w kontekście osoby oskarżonegoP. B., to biorąc pod uwagę jego postawę procesową przekazałby tę wiedze organom ścigania,
- w toku postępowania sądowegoP. P.właściwie nie złożył żadnych merytorycznych zeznań poza tym, że potwierdził wcześniej złożone depozycje tłumacząc, że chcąc zapomnieć o przeszłości wyparł ze swojej świadomości fakty dotyczące kontaktów z narkotykami, a co stoi w sprzeczności z tym, że powinien on pamiętać przynajmniej okoliczności, w jakich dochodziło do transakcji, orientacyjnie daty styczności, itp. zaś niepamięć jakichkolwiek okoliczności czynu przemawia za brakiem wiarygodności jego wcześniejszych relacji,
- relacjiP. P.nie potwierdzaJ. F., który zaprzecza, jakoby miał jeździć zP. P. (1)doP. B., który miał sprzedawać w/w narkotyki w takich samych ilościach i czasie,
- już w toku postępowania przygotowawczego świadekR. G.składał do organów ścigania pisma, w których próbował zmienić obciążająceP. B.depozycje, a w toku rozprawy głównej zarówno przed sądem meriti jak i poprzednio rozpoznającym sprawę złożył zeznania całkowicie odmienne od wcześniejszych, co w kontekście zeznań świadków wskazujących na przebieg śledztwa i czynności podejmowane w jego toku przez organa ścigania oraz zgodnie z zasadą bezpośredniości powoduje, że istnieje uzasadniona wątpliwość co do wiarygodności początkowych depozycji tej osoby,
w wypadku nie podzielenia powyższego obrońca zarzucił;
2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyP. B.zbywając amfetaminę czterdziestokrotnie po pół gramaR. G., ośmiokrotnieP. P.i ośmiokrotnieJ. F.uczestniczył w obrocie narkotykami albo wprowadzał je do obrotu, podczas gdy narkotyki te miały być zbywane wskazanym osobom jako konsumentom w detalicznych ilościach jednostkowych, zatem przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest nieprawidłowe,
3) rażącą niewspółmierność kary [pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat, co mogło być wynikiem w/w nieprawidłowej kwalifikacji prawnej znacznej części czynów oskarżonego, a także nieuwzględnienia dyrektyw wymiaru kary wobec sprawcy młodocianego.
Podnosząc te zarzuty obrońca ten wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub o orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonegoM. B. (1)jest niezasadna w stopniu oczywistym.
Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż sąd I instancji prawidłowo wskazał i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące ważyć w myślart. 53 § 1 i 2 kkna wymiarze kary jednostkowej orzeczonej wobec oskarżonego w punkcie II rozstrzygnięcia oraz kary łącznej pozbawienia wolności nadając im właściwe znaczenie. Nie ma potrzeby powtarzania szeroko umotywowanych i akceptowanych przez sąd odwoławczy rozważań w tym przedmiocie zawartych w pisemnym uzasadnieniu wyroku na stronach 77-79 i 82-84. Podkreślić jedynie należy, iż wśród przedmiotowych okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary za przestępstwo przypisane oskarżonemu w punkcie II wyroku, prawidłowo wymieniono i uwzględniono w szczególności takie, jak: znaczny czas trwania przestępczego działania, wielokrotność podejmowanych działań, szeroki krąg osób, którym oskarżony udzielał narkotyków, ilość udzielonych środków odurzających i substancji psychotropowych, ich rodzaj, z których przeważającą część stanowiła amfetamina. Po stronie podmiotowej słusznie uwzględnił sąd I instancji jako istotną okoliczność obciążającą fakt, że oskarżony kilkukrotnie był skazany za popełnienie przestępstw, przy czym przestępstw objętych tymi skazaniami dopuścił się po dacie popełnienia czynów przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem, a co do ostatniego - nadto w trakcie trwania postępowania w przedmiotowej sprawie. Wbrew temu, co twierdzi obrońca oskarżonego w uzasadnieniu apelacji, okoliczność, iż oskarżony podjął terapię odwykową oceniona została przez sąd meriti jako podlegająca uwzględnieniu na korzyść oskarżonego. Wynika to wprost z treści pisemnego uzasadnienia, gdzie na stronie 82 stwierdza się, iż na korzyść oskarżonegoM. B. (1)należało poczytać fakt, iż dobrowolnie rozpoczął leczenie uzależnienia od narkotyków i oceny tej nie zmieniły określone wątpliwości wyrażane przez sąd I instancji co do szczerości intencji oskarżonego w podjęciu decyzji o terapii, mającymi swe źródło w zestawieniu czasu rozpoczęcia terapii z czasem uprawomocnienia się wyroku w sprawie sygn. akt II K 141/09 co do czynu zart. 158 § 1 kki staraniami oskarżonego o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej tym wyrokiem kary pozbawienia wolności. Słusznie też sąd I instancji nie uznał, by częściowe przyznanie się do popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II wyroku mogło stanowić okoliczność ważącą w sposób korzystny na wymiarze kary za ten czyn, zwłaszcza zważywszy na merytoryczną zawartość wyjaśnień oskarżonego. Zauważyć bowiem trzeba, iż przyznanie to dotyczyło udzielania narkotyków osobom nie będącym małoletnimi, albowiem oskarżony konsekwentnie przeczył, by udzielał substancji psychotropowych i środków odurzających małoletnimT. W.,M. S.iJ. K.. Wbrew temu, co twierdzi obrońca oskarżonego, jak wynika z treści pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, całość przedmiotowych i podmiotowych okoliczności mających wpływ na wymiar kar jednostkowych za przestępstwa przypisaneM. B. (1)Sąd Okręgowy analizował przez pryzmat dyrektywy wskazanej wart. 54 § 1 kk. Rozważał także ewentualność nadzwyczajnego złagodzenia kary w odniesieniu do czynu przypisanegoM. B. (1)w punkcie II zaskarżonego wyroku. Świadczy o tym odnośny fragment pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, gdzie na stronie 83 stwierdza się, iż w przypadku oskarżonego „ciężar okoliczności obciążających” w postaci długiego czasu udzielania narkotyków, w tym amfetaminy, dużych ich ilości, szerokiego, (a najszerszego w zestawieniu z innymi oskarżonymi) kręgu odbiorców narkotyków, kilkukrotnej karalności oskarżonego - ma tak znaczącą przewagę nad pozytywnie ocenioną okolicznością w postaci podjęcia leczenia przeciwuzależnieniowego, że nie jest uzasadnionym skorzystanie z nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego.
Tak dokonaną przez Sąd I instancji ocenę omawianych kwestii sąd odwoławczy w pełni akceptuje.
Nadzwyczajne złagodzenie kary, jak sama nazwa wskazuje, jest w orzekaniu o karze czymś wyjątkowym. Zatem i okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej instytucji muszą mieć przymiot wyjątkowości i być w takim stopniu korzystnymi dla oskarżonego, Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie i literaturze, że w przypadku osób młodocianych, stwierdzenie samego tego faktu nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 1 kk, czy też nawet dla automatycznego orzekania kar ustawowo najniższych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2008r w sprawie WA 27/08 publ. OSNKW 2008/11/93, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005r w sprawie III KO 52/04 Lex nr 164384, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 1999r w sprawie AA AKa 58/99 Lex nr 62561, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2003r w sprawie II AKa 50/03 publ. Prok. i Pr. – wkł. 2005/11/43). Względy wychowawcze, do których odwołuje sięart. 54 § 1 kknie eliminują bowiem zasad ogólnych wymiaru kary określonych wart. 53 kk. Dlatego też ocena, czy na tle konkretnego przypadku uzasadnionym jest skorzystanie z nadzwyczajnego złagodzenia kary, poza młodocianością i względami wychowawczymi, musi być powiązana z całokształtem podmiotowych i przedmiotowych okoliczności sprawy, w tym w zestawieniu z takimi przesłankami wymiaru kary jak właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po jego popełnieniu, świadczące o stopniu zdemoralizowania,.
Właśnie takiej całościowej oceny dokonał sąd I instancji w odniesieniu do osoby oskarżonegoM. B. (1). Trafnie uznał, że w przypadku oskarżonegoM. B. (1)brak jest podstaw dla zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w myślart. 60 § 1 kk, albowiem przeciwko temu przemawia ocena całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności ustalonych w sprawie, zaś sam fakt podjęcia leczenia odwykowego nie może stanowić przeciwwagi dla szeregu innych prawidłowo wskazanych i przeanalizowanych przez sąd meriti okoliczności obciążających. Zważywszy nadto na to, iż oskarżonemu została wymierzona za czyn przypisany w punkcie II wyroku kara pozbawienia wolności na poziomie najniższego ustawowego zagrożenia, a na takim samym poziomie ukształtowano karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie IV – oczywiście bezzasadnym jest podniesiony w apelacji zarzut rażącej niewspółmierności tych kar.
Bezzasadne w stopniu oczywistym są także apelacje obrońcy oskarżonychJ. K.iT. W..
Analiza całości treści tych środków odwoławczych prowadzi do wniosku, że niezależnie od sposobu skonstruowania zarzutów podniesionych w skargach, skarżący kwestionuje zarówno ocenę dowodów mających znaczenie dla ustalenia sprawstwa oskarżonych, jak i w konsekwencji ustalenia faktyczne, a także przyjętą kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonym oraz sposób zastosowaniaustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich. Z uwagi na tożsamość zarzutów i argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu tych apelacji, zasadnym jest łączne odniesienie się do nich.
Podważając ocenę dowodów będących podstawą ustalenia faktów dokonaną przez sąd I instancji, skarżący ograniczył się do przedstawienia argumentacji, zgodnie z którą wyjaśnieniaP. P.bezkrytycznie przyjęto jako zasługujące na wiarę w sytuacji, gdyP. P.miał konkretny interes w złożeniu wyjaśnień określonej treści, albowiem „pomawiający zawsze kieruje organa ścigania na inne osoby, aby odwrócić ich uwagę od siebie, uzyskać status pozwalający na nadzwyczajne złagodzenie kary”, nadto skarżący podniósł, iż zarówno oskarżeniT. W.,J. K.jak i osoby, od których mieli nabywać marihuanę i amfetaminę –M. B. (1),Ł. B., zaprzeczyli, by takie transakcje miały miejsce.
Z argumentacją taką nie sposób się zgodzić. Analiza wyjaśnieńP. P.składanych w toku całego postępowania świadczy bowiem o tym, że przede wszystkim przyznawał się on do popełnienia czynów zarzucanych jemu samemu, a jednocześnie składał relacje także co do innych osób, o których miał wiedzę, że handlowały narkotykami i o tych, którzy je nabywali. Nie sposób więc przyjąć, żeP. P.składał powyższe wyjaśnienia po to, by „odwrócić od siebie” uwagę organów ścigania. Nie odpowiada też rzeczywistości twierdzenie, iżby wobecP. P.stosowano nadzwyczajne złagodzenie kary. Przeczy temu treść wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 18 maja 2010r w sprawie sygn. akt II K 141/09 – punkty IX, X, XI, XII, XIII i XIV.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, ocena wyjaśnień i zeznańP. P.składanych w toku całego postępowania przeprowadzona przez sąd I instancji pozostaje w zgodzie z wszelkimi normami prawa procesowego, nie naruszając reguł określonych wart. 4 kpki5 § 1 i 2 kpkoraz nie wykraczając poza granice swobody orzekania zakreślone normąart. 7 kpk. Analiza treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje także na to, iż Sąd Okręgowy w sposób bardzo obszerny uzasadnił, dlaczego dał wiarę relacjom składanym przezP. P., a odmówił wiarygodności w określonej części tym źródłom dowodowym, które przeczyły faktom wynikającym z wyjaśnień i zeznańP. P.. Śledząc tok rozumowania sądu meriti zaprezentowany w pisemnym uzasadnieniu wyroku, stwierdzić trzeba, iż relacje te analizowane były szczegółowo i wielopłaszczyznowo, tj. z punktu widzenia zachowania konsekwencji i wewnętrznej spójności, jak i w zestawieniu z innymi dowodami. Nie sposób zaprzeczyć, że wyjaśnienia i zeznaniaP. P.były w toku procesu konsekwentne i nigdy nie zostały przez niego zanegowane, przy czym nie zmienia tego fakt, że informacje dotyczące zbywania marihuany i amfetaminyT. W.przezM. B. (1)iŁ. B.iJ. K.przezM. B. (1)w/w przedstawił nie w pierwszym, a w kolejnym przesłuchaniu w toku śledztwa, albowiem podczas przesłuchań wcześniejszychP. P.relacjonował o innych znanych mu okolicznościach. Zauważać należy, iżP. P.był bezpośrednio obecny podczas dokonywania transakcji, miał więc możliwość relacjonowania o tych faktach z dużym stopniem konkretności. Analizując sposób dokonywania przez Sąd Okręgowy oceny relacjiP. P.dostrzegać trzeba i to, że analizie tej podlegała każda istotna kolejna okoliczność przez niego wskazywana w korelacji z innymi osobowymi źródłami dowodowymi i każdorazowo sąd merytoryczny wyjaśniał, jak i z jakich powodów ocenia wyjaśnienia i zeznania innych osób z punktu widzenia ich wiarygodności, a wszystko to czyniąc we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Dotyczy to także przyczyn, dla których nie uznał za wiarygodne twierdzeńM. B. (1),Ł. B.w omawianym zakresie oraz wyjaśnień oskarżonegoT. W.. Nie ma żadnej potrzeby powtarzania przedstawionej w pisemnych motywach wyroku bardzo obszernej argumentacji sądu w tym przedmiocie, zwłaszcza, że w istocie obejmuje ona wielostronicowe wywody począwszy od strony 23 uzasadnienia.
Podkreślić należy, iż wyjaśnienia i zeznaniaP. P.nie były jedyną podstawą ustalenia faktów odnośnie czynów przypisanychT. W.iJ. K., co pomija autor apelacji.
Okoliczności dokonywania zakupów marihuany odM. B. (1)przezT. W.jak iJ. K.(również w 2006r, tyle, że w okresie listopad – grudzień ) wynikają także z wyjaśnieńM. B. (2). Również on konsekwentnie w toku procesu i szczegółowo opisywał fakty, których był świadkiem, dotyczące transakcji dokonywanych przez oskarżonychT. W.orazJ. K..
Z tych wszystkich względów sąd odwoławczy zaakceptował w całości ocenę wiarygodności relacjiP. P.iM. B. (2)dokonaną przez Sąd Okręgowy, uznając, że zawarte w apelacjach obrońcy oskarżonych zarzuty oraz wywody nie dostarczyły wystarczających podstaw i argumentów, by ocenę tą zakwestionować.
W obu omawianych apelacjach podniesiono także zarzut błędnej wykładniart. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu apelacji dotycząca tego zarzutu opiera się na założeniu, iż oskarżeniT. W.iJ. K.zażywali środki narkotyczne i jedynie w związku z zażywaniem mieli je w swojej dyspozycji, a zatem nie posiadali ich w rozumieniu art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Autor apelacji wskazał nadto, iż ocenę prawną czynu przypisanego oskarżonym oparto na orzecznictwie sądowym ukształtowanym w późniejszym czasie, niż czas działań oskarżonych, tj. po 2006r, podczas gdy interpretacja wcześniejsza nie traktowała jako sytuacji objętych sprawą przedmiotową jako posiadania w rozumieniu w/w ustawy.
Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, co następuje.
Zdaniem sądu odwoławczego, na gruncie obowiązującego stanu prawnego nie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż posiadanie środków narkotycznych na własne potrzeby, tj. w celu ich zażycia, nawet w małej ilości (pod warunkiem, że jest to ilość pozwalająca na choćby jednorazowe użycie danej substancji w dawce dla niej charakterystycznej zdolnej wywołać inny niż medyczny skutek) – jest penalizowane, podobnie jak było karalne pod rządem ustawy poprzednio obowiązującej. Przypomnieć należy, iż art. 48 uprzednio obowiązującejustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst pierwotny Dz. U. z 1997 roku Nr 75 poz. 468 ze zm. tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku Nr 24 poz. 198 ze zm.) w pierwotnym, aktualnym do dnia 11 grudnia 2000 roku brzmieniu, w ust. 4 wyłączał karalność posiadania na własny użytek środków odurzających lub substancji psychotropowych w ilości nieznacznej. Wskazany przepis, na mocyart. 1 pkt 23 ustawy z dnia 26 października 2000 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 103 poz. 1097), został wszakże uchylony z dniem 12 grudnia 2000 roku. Natomiast analogiczny art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku już od momentu jej wejścia w życie nie przewiduje jakiegokolwiek wyłączenia karalności w przedmiocie posiadania środków odurzających lub substancji psychotropowych. Skoro więc jeszcze na gruncieustawy z dnia 24 kwietnia 1997 rokuwyeliminowano posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych w nieznacznych ilościach na własny użytek jako okoliczność wyłączającą karalność i stan ten został utrzymany na gruncie obecnie obowiązujących unormowań, to nie ma wątpliwości, że intencją ustawodawcy było objęcie zakresem penalizacji również posiadania środków na własne potrzeby i to, bez względu na ich ilość.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, obrońca oskarżonychT. W.iJ. K.nie ma racji twierdząc, iż orzecznictwo Sądu Najwyższego prezentowało generalne koncepcje, iż nie podlega penalizacji posiadanie substancji psychotropowych i środków odurzających na własny użytek.
Analizując to orzecznictwo, jak i orzecznictwo sądów apelacyjnych, stwierdzić trzeba, iż wielokrotnie Sąd Najwyższy w wyrokach oraz postanowieniach podkreślał, że posiadanie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w rozumieniuart. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniioznacza każde władanie takim środkiem lub substancją, a więc także związane z jego użyciem lub zamiarem użycia. Tak sformułowane stanowisko Sąd Najwyższy prezentował m. in. w:
- postanowieniu z dnia 28 października 2009r w sprawie sygn. akt I KZP 22/09 (publ, OSNKW 2009/12/103) stwierdzając, iż „na podstawieart. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) karalny jest każdy wypadek posiadania środka odurzającego lub substancji psychotropowej "wbrew przepisom ustawy", a więc w celu dalszej sprzedaży lub udzielenia ich innej osobie, jak i w celu samodzielnego zażycia - czy to za jakiś czas czy niezwłocznie, jeżeli sprawca posiada środek odurzający lub substancję psychotropową w ilości pozwalającej na co najmniej jednorazowe użycie, w dawce dla nich charakterystycznej, zdolnej wywołać u człowieka inny niż medyczny skutek”,
- postanowieniu z dnia 3 lutego 2011r w sprawie sygn. akt III KK 415/10 (Lex nr 736758)) stwierdzając, iż „posiadaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej w rozumieniu art. 62 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest każde władanie takim środkiem lub substancją, a więc także związane z jego użyciem lub zamiarem użycia”,
- uchwale 7 sędziów z dnia 27 stycznia 2011r I KZP 24/10 (publ. OSNKW 2011/1/2), powtarzając tę tezą,
- postanowieniu z dnia 1 marca 2013r w sprawie sygn.. akt V KK 425/12 (Lex nr 1293872) ponownie powtarzając tę tezę.
Sądy apelacyjne w swych orzeczeniach także w ten sposób się wypowiadały:
- Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 września 2012r w sprawie II AKa 261/12 (Lex nr 1238645), stwierdzając, iż „posiadanie środka odurzającego lub substancji psychotropowej jest karalne bez względu na cel tego posiadania”,
- tak samo Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 września 2012r w sprawie II AKa 257/12 (Lex nr 1238645),
- Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 18 marca 2010r w sprawie sygn. kat II AKa 30/10 (publ. Biul. SASz 1011/2/24-40) stwierdzając, iż „dysponowanie środkami odurzającymi związane z ich zażywaniem albo z zamiarem niezwłocznego zażycia przez osobę nimi dysponującą jest posiadaniem w rozumieniuart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii”,
- Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 13 marca 2007r w sprawie sygn. akt II AKa 28/07 (Lex nr 314613) stwierdzając, iż „kryterium limitującym karalność posiadania środków odurzających i substancji psychotropowych z całą pewnością nie jest długotrwałość ich dzierżenia”, „posiadanie w rozumieniu art. 62 tegoż aktu, a w oderwaniu od jego cywilnoprawnej definicji, sprowadza się do, jak celnie podkreślił sąd I instancji, każdego, choćby krótkotrwałego, faktycznego władztwa nad rzeczą. Przekonanie to trafne jest tym bardziej, gdy zważy się, że ustawa (m.in. w art. 54 ust. 1 czy 61) posługuje się także terminem przechowywanie, który to stan cechuje właśnie dysponowanie środkami przez pewien okres”.
Natomiast orzeczenie Sądu Najwyższego, które w uzasadnieniu obu apelacji wskazał obrońca oskarżonychJ. K.iT. W., dotyczyło odmiennej niż w sprawie niniejszej sytuacji faktycznej, co wynika z treści uzasadnienia powyższego wyroku. Wydano je mianowicie na tle stanu faktycznego polegającego na tym, iż przebywającego w dyskotece oskarżonego „poczęstowano” dwukrotnie „lufką” marihuany w ten sposób, że nieustalony mężczyzna nabijał „lufkę”, którą obaj następnie wypalali przekazując ją sobie wzajemnie. Po powrocie oskarżonego do jednostki wojskowej , gdzie odbywał zasadnicza służbę wojskową, został on poddany badaniu przy użyciu narkotestu, wskutek czego stwierdzono, iż znajduje się pod działaniem środka odurzającego. To doprowadziło do postawienia oskarżonemu zarzutu z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Po rozpoznaniu kasacji od wyroku Sądu Rejonowego, Sąd Najwyższy uznał, iż na gruncie powyższych faktów nie ma wątpliwości co do tego, iż o „posiadaniu” przez skazanego środka odurzającego można mówić jedyniew czasie zażywania tego środka. W obszernych wywodach przedstawionych w uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdził w konsekwencji, iż nie każde „używanie” wiąże się z „posiadaniem” rzeczy, oraz, że dysponowanie środkiem odurzającym związane z zażywaniem lub chęcią niezwłocznego zażycia przez osobę dysponującą środkiem nie jest posiadaniem rozumieniu art. 62 w/w ustawy. W związku z tym poza obszarem penalizacji pozostaje proces zażywania środka odurzającego lub substancji psychotropowej, który zawsze połączony jest z jakąś formą „dysponowania”, „dzierżenia”, „trzymania” tego środka lub substancji.
Bardzo zbliżonych stanów faktycznych dotyczą także inne orzeczenia Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, w których uznawano, iż dysponowanie środkiem odurzającym lub substancją psychotropowąw trakcie ich zażywanianie wypełnia znamion „posiadania” w rozumieniuart. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii. I tak:
- w wyroku z dnia 2 grudnia 2009r w sprawie sygn. akt II KK 261/09 (Lex nr 553681) Sąd Najwyższy uznał, iż dysponowanie środkiem odurzającym lub substancją psychotropową w trakcie ich zażywania, nie wypełnia znamienia "posiadania" w rozumieniuart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest utrwalona. Ratio legis tego przepisu nie polega bowiem na ściganiu osób zażywających dawkę narkotyku, gdyż samo zażywanie narkotyków nie jest przez obowiązujące w Polsce przepisy prawa penalizowane. W ujęciu art. 62 ustawy z dnia 21 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii karalny jest natomiast każdy wypadek posiadania środka odurzającego lub substancji psychotropowej "wbrew przepisom ustawy", a więc w celu dalszej sprzedaży lub udzielenia ich innej osobie, jak i w celu samodzielnego zażycia - czy to za jakiś czas czy niezwłocznie, gdy posiadanie to następuje w ilości pozwalającej na choćby jednorazowe użycie danej substancji, w dawce dla niej charakterystycznej, zdolnej wywołać u człowieka inny niż medyczny skutek”, przy czym powyższy wyrok zapadł na tle ustaleń faktycznych, w świetle których oskarżony został zatrzymany w chwili zażywania (wstrzykiwania) heroiny
- w wyroku z dnia 28 grudnia 2006r w sprawie sygn. akt II AKa 347/06 (Lex nr 211729) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu stwierdził, iż „skoro zważy się, iż na podstawie przepisówustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485) nie są karalne zachowania polegające na używaniu środków odurzających i substancji psychotropowych, tym samym nie do pogodzenia z zasadami pragmatycznej interpretacji przepisów prawa jest przyjęcie, że za karalne może być uznane na podstawie art. 62 tej ustawy posiadanie tych środków trwające w czasie ich zażywania”, przy czym w sytuacji, której dotyczył, oskarżeni w trakcie trwania imprezy wspólnie palili marihuanę w ten sposób, że oskarżony (uznany za winnego występku zart. 58 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) wyjął „lufkę” z marihuaną i „poczęstował” nią małoletnią oskarżoną, co do której uznano, iż słusznie uniewinniono ją od popełnienia przestępstwa z art. 62 w/w ustawy, albowiem trwające jedynie przez czas wspólnego palenia „posiadanie” „lufki” marihuany nie wypełniło znamion występku penalizowanego ta normą,
- podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 stycznia 2010r w sprawie II KK 363/09 (publ. Biul.PK 2010/2/17-19), stwierdzając, iż „nie ulega wątpliwości, żeustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniinie penalizuje wprost, ani poprzez przepisy zakazujące posiadania środków odurzających, samego zażywania narkotyków przez sprawcę. Intencją ustawodawcy było poddanie karalności posiadania środka narkotycznego w chwili stwierdzenia tego czynu. Takie posiadanie jednak powinno nosić cechy pewnej trwałości od momentu wejścia przez sprawcę w posiadanie środka odurzającego do momentu ujawnienia tego faktu przez organy ścigania. Nie jest przecież możliwe użycie środka odurzającego bez wcześniejszego wejścia w jego "posiadanie". Poza obszarem penalizacji nadal pozostaje proces zażywania środka odurzającego lub substancji psychotropowej, który zawsze wiąże się z jakąś formą "posiadania", "dysponowania", "dzierżenia", czy po prostu "trzymania" takiego środka. Wszystkie te formy dysponowania środkiem odurzającym w omawianej sytuacji nie mogą być uznane za jego "posiadanie" w rozumieniu art. 62 w/w ustawy. A zatem w przypadku użycia w całości środka odurzającego karanie takiej osoby za wcześniejsze jego posiadanie stanowiłoby obejście zakazu karania zachowania, które z istoty swej nie jest typizowane jako czyn zabroniony. Takie karanie byłoby wyrazem złamania podstawowych reguł procesu karnego, w szczególności zasady nullum crimen sine lege”, przy czym powyższe orzeczenie zapadło także na tle sytuacji faktycznej, w której oskarżony został „poczęstowany” na ulicy „skrętem”, którego niezwłocznie wypalił, a w czasie późniejszych badań krwi wykryto u niego składnik psychoaktywny konopi indyjskich.
Analizując powyższe orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych stwierdzić należy, iż zarówno przytoczony w apelacjach wyrok Sądu Najwyższego, jak i inne wymienione ostatnio orzeczenia wydane zostały na gruncie przypadków, w których oskarżeni jedynie zażywali środek odurzający lub substancję psychotropową i jedynie czasu zażywania mogło w stosunku do nich dotyczyć pojęcie „posiadania” tych środków.
Fakty, których dotyczy sprawa niniejsza miały natomiast odmienny przebieg.
Jak prawidłowo bowiem ustalił Sąd Okręgowy w Płocku w oparciu o wyjaśnieniaP. P.iM. B. (2)(ustalenia faktyczne strony 3-4 pisemnego uzasadnienia), oskarżeniT. W.iJ. K.nabywali narkotyki odM. B. (1)w klatce schodowej bloku przyul. (...), a następnie zażywali je w piwnicy. W tej samej klatce schodowej miały miejsce transakcje sprzedaży narkotyków oskarżonym dokonywane przezŁ. B.. Oskarżeni zatem posiadali te środki w znaczeniu trwającego pewien czas stanu, w sensie potocznym „mieli je jako swoją własność”. Do tej sytuacji odnoszą się wymienione wcześniej orzeczenia: Sądu Najwyższego w sprawach I KZP 22/09, III KK 415/10, I KZP 24/10, V KK 425/12 oraz sądów apelacyjnych. Oskarżeni wypełnili tym samym znamię „posiadania” w rozumieniuart. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii.
Obrońca oskarżonychJ. K.iT. W.nie wykazał też, by w odniesieniu do oskarżonych wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania w oparciu oart. 62 adodany na mocyart. 1 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011r o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z dnia 8 czerwca 2011 r nr 117, poz.678). Według tego przepisu, jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa wart. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. Zdaniem sądu odwoławczego, umorzeniu postępowania w oparciu o tą normę sprzeciwiają się zwłaszcza okoliczności popełnienia czynów polegające na wielokrotnych działaniach podejmowanych przez oskarżonych, przez stosunkowo znaczny okres czasu.
Odnosząc się dalej do środków odwoławczych obrońcy tych oskarżonych stwierdzić trzeba, iż w apelacji obrońcyJ. K.nadto wprost sformułowano zarzut naruszenia przepisówustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, zaś w uzasadnieniu apelacji wniesionej przez obrońcęT. W.wskazano, iż fakt, że w chwili czynu oskarżony był nieletni, przemawiać ma za „umorzeniem postępowania”. ObrońcaT. W.nie wskazał przy tym w apelacji, jakie przepisyustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnichjego zdaniem zostały naruszone. Natomiast w apelacji obrońcyJ. K.pominięto obszerną argumentację sądu I instancji zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyjaśniającą, w oparciu o jakie przepisyustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichprocedował sąd merytoryczny i z jakich przyczyn nie było możliwe zastosowanie środków tam wskazanych. Przypomnieć należy, iż zgodnie z treściąart. 1 § 1 pkt. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, do osób, które dopuściły się czynu karalnego po ukończeniu lat 13, a przed ukończeniem lat 17, stosuje się przepisy tej ustawy. Zgodnie zart. 15 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, sprawy nieletnich należą do właściwości sądu rodzinnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do przepisów szczególnych, które w myśl powołanegoart. 15wyłączają właściwość sądu rodzinnego, należą m. in.art. 16 i art. 18upn - przyznający określone kompetencje sądowi właściwemu według przepisówkodeksu postępowania karnego. Wedługart. 18 § 1upn sąd właściwy według przepisówkodeksu postępowania karnegorozpoznaje sprawę nieletniego w dwóch sytuacjach. Mianowicie, wtedy gdy zachodzą podstawy do orzeczenia wobec nieletniego kary na podstawieart. 10 § 2 kk–pkt. 1 § 1 art. 18upn, albo gdy przeciwko nieletniemu, który dopuścił się przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, postępowanie wszczęto po ukończeniu przez niego 18 lat. Przesłankami zastosowania przepisuart. 18 § 1 pkt. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichsą popełnienie przez nieletniego czynu karalnego między 13 a 17 rokiem życia, oraz wszczęcie postępowania in personam po ukończeniu przez nieletniego 18 lat. W sytuacjach tych sąd właściwy do rozpoznania sprawy według przepisówkodeksu postępowania karnegomoże orzec karę określoną wkodeksie karnym. Zatem, sąd właściwy według przepisówkodeksu postępowania karnegodo rozpoznania sprawy osoby, która popełniła przestępstwo lub przestępstwo skarbowe przed ukończeniem 17 lat, może orzec wobec takiej osoby karę określoną wkodeksie karnym, wtedy gdy zachodzą podstawy do jej orzeczenia na podstawieart. 10 § 2 kk, lub gdy w sytuacji, o jakiej mowa wart. 18 § 1 pkt 2upn, istnieją przesłanki do wymierzenia kary, wskazane wart. 13upn. W obu wypadkach orzeczenie kary określonej wkodeksie karnymjest fakultatywne. Sąd, decydując się na orzeczenie takiej kary, ma w wypadku o którym mowa wart. 13upn, obowiązek zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary, wymierzając zaś karę na podstawieart. 10 § 2 kk- orzeka ją w granicach, o których mowa wart. 10 § 3 kk, tj. z możliwością nadzwyczajnego jej złagodzenia. Z kolei zgodnie z treściąart. 13upn jeżeli wobec nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa wart. 1 § 2 pkt 2 lit. a, ale w chwili orzekania ukończył lat 18, zachodzą podstawy do orzeczenia umieszczenia w zakładzie poprawczym, można wymierzyć karę, jeśli stosowanie środków poprawczych nie byłoby już celowe. Sąd meriti prawidłowo regulacje te zastosował wobec oskarżonychT. W.iJ. K.. Wskazał również, z jakich względów w stosunku do tych oskarżonych nie byłoby celowe orzeczenie środków o charakterze poprawczym. Słusznie uznał, iż z uwagi na kilkukrotną karalność za przestępstwa, świadczącą o rażącym lekceważeniu zasad porządku prawnego, środek poprawczy w postaci umieszczenia w zakładzie poprawczym nie byłby w stanie spełnić przesłanek resocjalizacyjnych wobec oskarżonych. Uwzględnił nadto okoliczność, iż obaj oskarżeni obecnie są dorośli (strony od 74 do 76 pisemnego uzasadnienia).
Mając na uwadze całość powyższych rozważań, jak również uznając, że brak jest jakichkolwiek podstaw do korekty rozstrzygnięcia w części związanej z wymiarem kar orzeczonych wobec oskarżonychM. B. (1),J. K.iT. W.jak i kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonejM. B. (1)(ukształtowanej przy zastosowaniu zasady absorpcji), Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do tych oskarżonych uznając apelacje obrońców za bezzasadne w stopniu oczywistym.
Apelacje obrońców oskarżonychJ. B.iP. B.nie zasługują na uwzględnienie w części, w jakiej kwestionują dokonaną przez sąd I instancji ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
Odnosząc się w tym zakresie do apelacji obrońcy oskarżonegoJ. B.stwierdzić należy, iż fakty polegające na udzielaniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej środków odurzających i substancji psychotropowychR. B.,S. G.iM. B. (2)sąd I instancji ustalił głównie w oparciu o zeznaniaR. B.iS. G., oraz wyjaśnieniaM. B. (2)(strony 7-8 pisemnego uzasadnienia). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, dokonana przez Sąd Okręgowy ocena tych dowodów nie nasuwa żadnych uwag, jako wszechstronna i uwzględniająca wszelkie reguły prawa karnego procesowego, a jednocześnie czyni zadość nakazowi zachowania obiektywizmu wynikającemu zart. 4 kpk, pozostając w zgodzie zasadami domniemania niewinności i in dubio pro reo oraz nie przekraczając zasad swobody orzekania zakreślonych normąart. 7 kpk. Sąd odwoławczy akceptuje w całości argumentację Sądu Okręgowego zawartą w pisemnych motywach wyroku, w której szczegółowo i bardzo obszernie (strony od 45 do 47 uzasadnienia) sąd ten odniósł się do wartości dowodowej zeznań świadkaS. G., wyjaśniając, jakim jego relacjom dał wiarę i w jakiej części uznał je za niewiarygodne. Prawidłowo sąd meriti przyjął, że relacjonując w śledztwieS. G.wskazywał na szereg szczegółowych faktów związanych z okolicznościami nabywania narkotyków od oskarżonegoJ. B.i nie miał żadnych wątpliwości odnoszących się do tożsamości osoby, z którą dokonywał tych transakcji. Słusznie też uznał, że zeznaniaS. G.złożone przed sądem dotknięte były wieloma wręcz rażącymi wewnętrznymi sprzecznościami, brakiem konsekwencji, brakiem spójności, co upoważniało do dokonania oceny o nieudolnej próbie zatajenia przez niego niekorzystnych dla oskarżonego faktów i skutkowało niemożnością zaakceptowania tych relacji z punktu widzenia wiarygodności. Nie było też żadnych powodów, by odmówić wiary zeznaniomR. B.co do tego, że nabywał marihuanę od oskarżonegoJ. B.. Jak wynika z protokołów przesłuchania w/w, relacje jego były szczegółowe, stosunkowo obszerne, odnosiły się do okoliczności związanych z charakterem znajomości z oskarżonym, dokonywanymi transakcjami nabywania marihuany umiejscowionymi w konkretnym czasie, z określeniem miejsca spotkań, rodzaju nabywanego narkotyku i jego ilości oraz ceny. Fakty będące podstawą przypisania oskarżonemu czynu zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiustalono także w oparciu o wyjaśnieniaM. B. (2), których ocenę z punktu widzenia wiarygodności sąd odwoławczy również w całości akceptuje. Dodać jedynie można, że jak wynika z protokołu oględzin telefonu należącego doM. B. (2)(k. 450-455), w spisie numerów telefonów tam zawartych ujawniono numer telefonu należący do osoby o przezwisku(...), którego używał oskarżony (tym przezwiskiem posługiwano się m. in. wysyłając sms-y do oskarżonego na jego numer telefonu, co wynika z protokołu k. 777-785). To również poddaje w wątpliwość te wyjaśnienia oskarżonegoJ. B., według których nie znałM. B. (2), czy też nie kojarzył jego osoby.
Pełnej akceptacji sądu odwoławczego podlega także dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów będących podstawą ustalenia faktów dotyczących czynu przypisanego oskarżonemuP. B.w punkcie XXIII zaskarżonego wyroku. Wszystkie okoliczności podnoszone przez obrońcę oskarżonego w apelacji mające podważać wiarygodność relacjiP. P.co do osobyP. B.znalazły swoje odniesienie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie pominął i tego, że okoliczności nabywania narkotyków odP. B.,P. P.opisał w trakcie składania trzeciej swojej relacji, tego, w jaki sposób złożył zeznania przed sądem rozpoznającym ponownie sprawę (strony 39-40 pisemnego uzasadnienia), jak i tego, żeJ. F.nie potwierdził okoliczności wspólnych spotkań zP. B.(strony 34-36 pisemnego uzasadnienia). Podzielić należy zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocenę wyjaśnień i zeznańP. P.. Rację ma sąd meriti, iż nie sposób dyskwalifikować wyjaśnieniaP. P.z punktu widzenia ich wiarygodności z tego powodu, że osoby oskarżonego dotyczy trzecia w kolejności złożona relacja tego świadka. Zważywszy na obszerność protokołów jego przesłuchań nie sposób bowiem było wymagać, by w pierwszym znalazł się opis wszystkich znanych mu faktów związanych z handlem narkotykami przez wszystkie znane mu osoby. Brak też podstaw do przyjęcia, albowiem nie wynika to z treści protokołów, by już w czasie pierwszych przesłuchań ze strony osób prowadzących je padały pytania dotyczące oskarżonegoP. B.. Słusznie uznał również sąd I instancji, że upływ znacznego okresu czasu od zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem, jak i okoliczności związane z obecną sytuacją osobistąP. P.usprawiedliwiały jego niepamięć co do szeregu faktów w czasie trwania rozprawy, upoważniając do odczytania jego wcześniejszych wyjaśnień, które w/w potwierdził. Okoliczność, iżJ. F.zaprzeczył faktom opisywanym przezP. P., także została przez Sąd Okręgowy dostrzeżona. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, prawidłowo sąd ten przyjął, iż zeznaniaJ. F.w znacznej części nie zasługują na wiarę. Przeczyły im nie tylko ocenione jako wiarygodne wyjaśnienia i zeznaniaP. P., ale także wyjaśnieniaM. B. (1), który przyznał, żeJ. F.nabywał od niego amfetaminę, mimo, że ten temu zaprzeczał , jak i w ogóle, by go znał. Prawidłowo również ocenił sąd meriti wyjaśnienia i zeznaniaR. G.. Przedstawiona w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku tym przedmiocie obszerna argumentacja (strony od 48 do 52) podlega zupełnej akceptacji sądu odwoławczego bez potrzeby jej powielania i uzupełniania. Apelacja obrońcy oskarżonego nie zawiera przy tym żadnych innych poza tam omówionymi argumentów mogących być skuteczną przeciwwagą dla wywodów sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę.
Sąd odwoławczy uznał, iż apelacja obrońcy oskarżonegoP. B.jest słuszna w zakresie zarzutów sformułowanych w punkcie 2 i 3. W opisie czynu ciągłego (zakwalifikowanego kumulatywnie zart. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk) przypisanego oskarżonemu w punkcie XXIII zaskarżonego wyroku zawarto znamię występku „wprowadzania do obrotu” znacznej ilości amfetaminy określonego wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś w opisie poszczególnych zachowań wchodzących w skład czynu ciągłego nie użyto sformułowań normatywnych, a sformułowania, iż oskarżony „zbywał’ amfetaminę wskazanym osobom. Jednocześnie, z prawidłowo ustalonych faktów wynika (strony 8-10 pisemnych motywów wyroku), że w okresie od stycznia 2007r do listopada 2007r sprzedawał amfetaminę osobom, które przeznaczały narkotyk na własne potrzeby, a więc konsumentom. Oskarżony zrealizował więc tymi zachowaniami znamię „udzielania” występku zart. 59 ust. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii. Natomiast w okresie od grudnia 2007r do końca kwietnia 2008rP. B.sprzedawał amfetaminęR. G.nie po to, by ten ją zażywał, lecz po to, by ją sprzedawał kolejnym nabywcom. Wynika to z prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zachowanie takie wyczerpało znamię „wprowadzania do obrotu” zawarte wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii. W związku z tym sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoP. B.zastępując słowa „zbył” ustawowym określeniem znamienia „udzielał”, zaś co do zachowań za okres od grudnia 2007r do końca kwietnia 2008r wprowadzając do opisu czynu znamię „wprowadzenia do obrotu”. Sąd odwoławczy uznał, iż za przypisany oskarżonemu czyn karą adekwatną w stosunku do wszystkich okoliczności mających zgodnie zart. 53 kkwpływ na wymiar kary, będzie kara dwóch lat pozbawienia wolności. Powyższe rozstrzygnięcie wiąże się przede wszystkim z oceną przedmiotowych okoliczności tego czynu w zestawieniu z ustawowym zagrożeniem karą określonym wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r będącym podstawą wymiaru kary, albowiem obowiązującą w tym okresie czasu ustawę, zgodnie z regułami intertemporalnymi określonymi wart. 4 § 1 kksąd I instancji winien stosować. Ilość substancji psychotropowych będących przedmiotem wprowadzania do obrotu, choć znaczna w rozumieniuart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii, nie stanowiła wielkości bardzo wysokiej. Uznając potrzebę zrelatywizowania tej okoliczności w stosunku do zagrożenia ustawowego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii, który to przepis w brzmieniu obowiązującym do 9 grudnia 2011r nie podwyższał dolnego progu zagrożenia karą pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności do lat dwóch.
Uznając słuszność zarzutu z punktu 2 apelacji obrońcy oskarżonegoJ. B., Sąd Apelacyjny wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie XX zaskarżonego wyroku zachowania mające miejsce przed 17 rokiem życia oskarżonego. Sąd Apelacyjny w tym przedmiocie podzielił poglądy prezentowane w orzecznictwie i doktrynie prawa karnego, według których gdy przedmiotem czynu jest czyn ciągły, którego pierwszym ogniwem było zachowanie wykonane w okresie nieletniości, odpowiedzialnością karną należy objąć te zachowania, które zostały zrealizowane po osiągnięciu wieku umożliwiającego oparcie odpowiedzialności na zasadach określonych wkodeksie karnym. Stanowisko takie przyjęto np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2009r w sprawie sygn. akt III KK 105/09 (publ. Prok. i Pr. – wkł. 2010/3/1), w którym stwierdzono, iż podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań. W konsekwencji przyjmuje się, że sprawca może odpowiadać tylko za te zachowania, których dopuścił się po 17 roku życia. Chociaż koncepcja jednoczynowa przestępstwa ciągłego nakazuje, by dokonywać oceny całości czynu, a nie jego poszczególnych fragmentów, to nie może to prowadzić do rozstrzygnięć sprzecznych z treściąart. 10 § 1 kk, (a także: wyrok SN z 3 grudnia 1984 r w sprawie V KRN 350/84 (publ. OSNPG 1985/8/107); uchwała SN z 16 stycznia 1976 r VI KZP 35/76, (publ. OSNKW 1976/3/39); wyrok SN z 30 października 1980 r., IV KR 191/80, (publ. OSPiKA 1983/5/300-306). Podobne poglądy prezentowali przedstawiciele nauki prawa karnegoJ. G.,M. K.,P. K..
W związku z powyższym, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemuJ. B.w punkcie XX, a w konsekwencji wyeliminowania z opisu tego czynu szeregu zachowań, obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności oraz karę grzywny jak również obniżył wysokość orzeczonej nawiązki na rzecz Stowarzyszenia(...)i kwotę orzeczonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Apelacyjny orzekał w oparciu oart. 437 kpk,art. 438 pkt. 1,2 i 4 kpkorazart. 624 § 1 kpk.
O wynagrodzeniu na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. B.Sąd Apelacyjny orzekł w oparciu o§ 14 pkt. 2 ppkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm).