Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 719/13
Data wyroku: 2013-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 719/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 maja 2013 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 roku
sprawy przeciwkoK. B.córceJ.iH.z domuS.
urodzonej (...)weW.
obwinionej o to, że
do dnia 21.06.2012r do godz 20:30 weW.naul. (...)w Siedzibie Straży Miejskiej będąc właścicielem pojazdu markiM.onr rej (...)nie wskazał/a na żądanie uprawnionego organu komu powierzył/a pojazd, którego kierujący w dniu 09.11.2011r o godz. 10:22 weW.naul. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h.
tj. o czyn z art. 96 § 3 kw

******************

I
uznaje obwinionąK. B.za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

K. B.jest właścicielką samochodu osobowego markiM.nr rej (...).
W dniu 21 czerwca 2012 roku osoba kierująca wskazanym pojazdem, o godzinie 10.22, naulicy (...)weW., poruszała się z prędkością 76 km/h.
Dopuszczalna prędkość w tym miejscu wynosiła 50 km/h.
Wezwana przez Straż Miejską do udzielenia odpowiedzi na sformułowane wobec niej pytania odnoszące się do osoby kierującej samochodem, w szczególności poprzez złożenie oświadczenia, czy pojazd prowadziła osobiście, ewentualnego wskazania osoby, której powierzyła pojazd do kierowania lub używania,K. B., do dnia 21 czerwca 2012 roku, nie stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej i ani poprzez złożenie zeznań, ani w formie pisemnej, nie udzieliła odpowiedzi na zadane jej pytania.

dowód:

wyjaśnieniaK. B.. k26;

wydruk fotoradaru wraz z informacją(...)k. 5,6

notatka urzędowa k.4.

W postępowaniu jurysdykcyjnymK. B.potwierdziła okoliczności faktyczne wynikające z zarzucanego jej czynu. Podniosła, że kierowcą samochodu, który naulicy (...)przekroczył dozwoloną prędkość była osoba najbliższa dla niej, w rozumieniuart. 183 kpk. Nie podała jej danych personalnych Straży Miejskiej, gdyż właśnie z uwagi na fakt sprawcy czynu i nie chciała narazić osoby najbliższej na odpowiedzialność za wykroczenie.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionej czynu są bezsporne i zostały przyznane przezK. B.. Ta jednak próbuje ekskulpować się wskazując na łączący ją ze sprawcą wykroczenia stosunek osobisty, który w myśl wskazywanego przez obwinionąart. 183§1 kpkmiałby ją zwalniać od obowiązku wskazania osoby kierującej pojazdem w oznaczonym czasie.
Stanowisko obwinionej jest błędne i podane przez nią okoliczności nie miały wpływu na konieczność realizacji przez nią obowiązku wynikającego zart. 78 pkt 4 prawa o ruch drogowym

W myśl tego przepisu właściciel lub posiadacz pojazdu ma obowiązek wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (za wyjątkiem sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli właściciela i nie mógł temu zapobiec).
Odpowiedzialność za zaniechanie wykonania tego obowiązku określona została wart. 96 § 3k.w. Sprawca wykroczenia zart. 96 § 3kw popełnia je poprzez zaniechanie, pełni zatem rolę gwaranta i warunkiem jego odpowiedzialności jest istnienie prawnego, szczególnego obowiązku, którego wykonania zaniechał. Taki właśnie prawny obowiązek statuujeart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym.
Niedopuszczalne jest przy tym odmówienie właściwemu organowi odpowiedzi na pytanie, komu pojazd został powierzony do używania z powołaniem się naart. 183§1 kpkw zw. zart. 41§1 kpw. Definitywnie kwestię tę rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który przyjął, że „Odpowiednie stosowanie - z mocyart. 41§1 kpw– w postępowaniu w sprawach o wykroczenia przepisuart. 183§1 kpk(…) nie oznacza, aby osoba przesłuchiwana w charakterze świadka (składająca oświadczenie dowodowe w tym charakterze) w sprawie o wykroczenie, mogła uchylić się od odpowiedzi na pytanie , jeżeli jej udzielenie mogłoby narazić osobę dla niej najbliższą na odpowiedzialność za wykroczenie” (uch. SN z dnia 30 listopada 2004 roku.,(...)26/04, OSNKW 2004, nr 11-12, poz.102).
Wykroczenie z art. 96 § 3 kw na celu między innymi zapewnienie szybkiego i sprawnego toku postępowania w sprawach o wypadki i kolizje drogowe, w których kierujący zbiegli z miejsca zdarzenia (por. W. Kotowski: Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Warszawa 2002, s. 539). Oczekuje się w nim bowiem jedynie tego, by właściciel lub posiadacz pojazdu orientował się co do tego, kto i kiedy porusza się jego samochodem (por. R. A. Stefański: Prawo o ruchu drogowym, Warszawa 2005, s. 508), następnie zaś informacji takiej udzielił właściwemu organowi, gdy ten tego zażąda.
Dlatego w obecnym stanie prawnym niewskazanie przez właściciela lub posiadacza pojazdu, komu powierzył ten pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, niezależnie od tego, jaka więź łączy gwaranta ze sprawcą wykroczenia, stanowi wybryk zart. 96 § 3kw, (chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec jak stanowiart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca).
Z tego względu Sąd uznałK. B.za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia.

Nagminność tego rodzaju zachowań osób odmawiających udzielenia informacji na temat kierowców dopuszczających się wykroczeń, pomimo nałożonego na nich obowiązku wynikającego z faktu własności (posiadania) pojazdu, na obszarze miasta, to okoliczność którą Sąd miał na względzie wymierzającK. B.karę grzywny. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, a jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu, uwzględnia jej sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinioną, jak i w płaszczenie społecznego jej oddziaływania.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§ 1 k.p.w.i przepisart. 616§2 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.