Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 199/13
Data wyroku: 2013-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Bogumiła Metecka-Draus, Janusz Jaromin
Słowa kluczowe: Kradzież Rozbójnicza
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 199/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)
SA Janusz Jaromin

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy
A. M.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 16 sierpnia 2013 r., sygn. akt III K 112/12

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonegoza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu opłatę w kwocie 400 (czterysta) złotych za to postępowanie.

    Bogumiła Metecka-Draus   Andrzej Olszewski  Janusz Jaromin

Sygn. akt II AKa 199/13

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2013 r. (sygn. aktIII K 112/12) oskarżonegoA. M.uznał za winnego tego, że w okresie od początku czerwca 2005 roku do dnia 8 sierpnia 2005 roku wŚ., chcąc aby inna osoba używając co najmniej groźby użycia przemocy wobec dyspozytoraAgencji Ochrony Osób i Mienia (...)wŚ.dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy będących w posiadaniu w/w agencji, w której to spółce był zatrudniony jako pracownik ochrony – przekazał kilkakrotnieH. J.za pomocą filmu zrobionego aparatem telefonicznym oraz wykonując szkic usytuowania pomieszczeń, a także w trakcie rozmów, istotne informacje dotyczące rozkładu pomieszczeń w siedzibie Agencji, sposobów zabezpieczenia lokalu, w tym stosowanych alarmów i umiejscowienia kamer, liczby osób chroniących miejsce przechowywania pieniędzy, jak również wskazał samo miejsce przechowywania klucza do kasy pancernej oraz jej usytuowanie, które to informacje następnie posłużyłyP. K.do dokonania, przy użyciu broni palnej oraz innych niebezpiecznych przedmiotów, włamania do siedzibyAgencji (...)wŚ.w dniu 8 sierpnia 2005 roku, przy czym, po uprzednim wybiciu szyby w oknie siedzibyspółki (...)taranem,P. K.wszedł do wnętrza pomieszczenia dyspozytora, gdzie obezwładniłi przewróciłJ. G.na podłogę, a następnie uderzał go pięściami, kolbą pistoletu i kopał, co skutkowało wielokrotnym mechanicznym urazem głowy, rozległym uszkodzeniem mózgowia i zgonemJ. G., a następnie zabrałw celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie nie mniej niż 505.221,28 zł, z czego 299.000 zł na szkodę Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji(...), zaś 206.221,28 zł na szkodęAgencji Ochrony Osób i Mienia (...)oraz telefon komórkowym-ki S. (...)wraz z kartą sieci(...)o łącznej wartości około 340,-zł będący własnościąJ. G., z czego otrzymał, za pośrednictwemH. J.nieustaloną kwotę pieniędzy, tj. dokonania przestępstwa zart.18 §3 k.k.w zw. zart.280 §1 k.k.i za to na podstawieart.19 § 1 k.k.w zw. zart.280 §1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

I
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądził odA. M.solidarniezP. K.iH. J., wobec których obowiązek naprawienia szkody orzeczono prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 20 października 2011r, sygn. akt III K 229/08, na rzeczSpółki Jawnej Agencji Ochrony Osób i Mienia (...)wŚ.kwotę 206 221,28 zł (dwustu sześciu tysięcy dwustu dwudziestu jeden złotych i dwudziestu ośmiu groszy) tytułem odszkodowania;

II
na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od dnia 25 listopada 2011 roku

III
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 400 zł (czterysta złotych).

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy, która zarzuciła:
1. Naruszenie przepisów postępowania karnego, tj. art, 7 iart. 4 k.p.k.co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranegow sprawie materiału dowodowego wbrew regułom logiki, wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnienie okoliczności potwierdzających wyjaśnienia oskarżonego i jego stanowiskawsprawie i w ten sposób dokonanie dowolnych założeń co do faktu, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn, pomimo że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikają odmienne wnioski.
2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenie, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżonyA. M.udzielił pomocy w uzyskaniu informacji pozwalających dokonać rozboju współce (...)i z tego tytułu uzyskał korzyść majątkową.
Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi pierwszej instancji.
Z ostrożności procesowej zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła również rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, bez uwzględnienia dotychczasowego życia oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, roli jaką rzekomo miał pełnić w związku z popełnieniem przestępstwa rozboju przez
H. J.iP. K., zwłaszcza w kontekście ogólnej dostępności znacznej ilości informacji pozwalających na popełnienie przestępstwa na szkodęspółki (...)i w związku z tym zarzutem wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze niż orzeczona wyrokiem Sądu pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny, zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistymi dlatego na uwzględnienie nie zasługuje.
Odnoszą się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, a toart. 7 k.p.k.iart. 4 k.p.k.stwierdzić należy, iż ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd meriti, dowodzi, że została ona dokonana z uwzględnieniem reguł zawartych wart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.jako, że jest wszechstronna, nie narusza zasad swobodnej oceny dowodów i nie zawiera błędów faktycznych, lub logicznych, pozostaje zatem pod ochronąart. 7 k.p.k.Sąd pierwszej instancji rozstrzygając o winie lub niewinności oskarżonego, kieruje się własnym przekonaniem nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochronąart. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd ten swe przekonanieo winie oparł na okolicznościach ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniem wiedzy, doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 1996 r., OSNCiPR 1996). Jednakże takich uchybień skarżąca nie wykazała, a wywody zawarte w apelacji są dowolne i stanowią li tylko polemikę z oceną dowodów przeprowadzoną przez sąd orzekający. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, żeA. M.udzielił pomocy w uzyskaniu informacji pozwalających dokonać rozboju współce (...)z tego tytułu uzyskał korzyść majątkową, nie jest trafny. W pierwszej kolejności podnieść należy, że podstawowym dowodem w sprawie w zakresie sprawstwaA. M.były zeznaniaH. J., który konsekwentnie twierdził, najpierw w złożonych wyjaśnieniach, a następnie składając zeznania, że informatorem, udzielającym mu informacji, mających mu pomóc w dokonaniu rozboju współce (...)był właśnie oskarżonyA. M..H. J.stanowczo w toku całego postępowania wskazywał na osobę oskarżonego, którego określał mianem „(...)”, jako tę, która wskazała miejsce przechowywania klucza od sejfu, opisała pokój dyspozytora, usytuowania kamer i zabezpieczeń oraz przekazała telefon komórkowy z nagranym wnętrzem pomieszczenia z sejfem oraz dostarczyła szkic tego pomieszczenia. Należy wyraźnie podkreślić, że sąd okręgowy kwestionowane apelacją twierdzeniaH. J.analizował szczególnie skrupulatnie, prezentując wnikliwąi wszechstronną, a przede wszystkim logiczną analizę tego podstawowego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu. Z kolei wnioski płynące z tej analizy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że dokonana przez sąd orzekający ocena wiarygodności zeznańH. J.jest poprawna i w związku z tym korzysta z ochrony przewidzianej wart. 7 k.p.k.Uwadze skarżącej uchodzi fakt, iż wiarygodność relacjiH. J.Sąd merytoryczny weryfikował także poprzez pseudonim „(...)”, którym świadekH. J.określał oskarżonego. Bezspornym, w świetle wyjaśnień oskarżonego, było że w telefonieH. J.kontakt „(...)” był przypisany numerowi telefonuA. M., bowiem oskarżony przyznał, że jest to jego numer telefonu. Nadto z zeznańP. K.wynikało, żeH. J.przedstawił mu oskarżonego właśnie pod tym pseudonimem, jak również świadekB. R.znała oskarżonego jako tę osobę na którą mówią „(...)”. Trafnie też Sąd meriti uznał, że relacjeH. J.korespondowały z zeznaniamiP. K., który stwierdził, żeH. J.przekazał mu, iż ma informatora współce (...)i od niego otrzyma wszystkie informacje niezbędne do zorganizowania i przeprowadzenia napadu. Celnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, żeH. J.pozostawał z oskarżonym w bardzo dobrych relacjach, bowiem odwiedzali się w towarzystwie swoich partnerek, spędzali wspólnie wolny czas (wspólny wypad na basen doM.), wyjeżdżali na zakupy, w tym także doB., a co najważniejsze nie było między nimi żadnych konfliktów, które mogłyby stanowić dlaH. J.asumpt do fałszywego pomawiania oskarżonego. Jeżeli się przy tym zważy na fakt, żeH. J., w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, nie podjął współpracy z organami ścigania – co przekreślało możliwość skorzystania przezeń z instytucji przewidzianej wart. 60 k.k., także z tego punktu widzenia nie miał on żadnego osobistego interesu, by bezpodstawnie w sumie swojego dobrego kolegę. Odnosząc się do dywagacji skarżącej o zwyczajach operatorówspółki (...)w zakresie przechowywania klucza od sejfu, zauważyć należy, iż jak zeznawali pracownicy tejże spółki zasadą było wieszanie klucza od sejfu na gwoździu pod biurkiem, a jedynie pokrzywdzonyJ. G.przechowywał go w kieszeni spodni. Nie można zatem zasadnie budować tezy, że brak informacji co do zwyczaju przechowywania klucza od sejfu przezJ. G.stanowi zaprzeczenie tezie, że informatorem organizatorówi sprawców napadu byłA. M., skoro przekazując informacje, nie miał pewności, który z operatorów w chwili napadu będzie pełnił służbę. Podnoszona kwestia nie powoduje wątpliwości, jak chce tego apelująca, że informatorem sprawców napadu mógł być były pracownik spółkiR. K.. Skarżąca nie zauważa, albo celowo pomija fakt, żeR. K.pracował współce (...), gdy mieściła się ona naplacu (...), a nie jak obecnie naul. (...). ZatemR. K., w przeciwieństwie do oskarżonego, nie miał możliwości robienia zdjęć, czy filmów w pomieszczeniach operatora, gdzie umieszczony był sejf, ani też nie znał szczegółów z tym związanych, a mianowicie gdzie znajdowały się kamery, urządzenia zabezpieczające, czy tego że w oknach zamontowano zwykłe szyby. Te właśnie informacje posłużyły bowiem, jak wynikało z zeznańP. K., do zaplanowania i przeprowadzenia rozboju. Także mnożenie przez obrońcę wątpliwości co do możliwości nawiązania przestępczej współpracyH. J.z oskarżonym z uwagi na ich krótkotrwałą znajomość, wynikającąz zatrudnienia w lokaluC.nie znajduje uzasadnienia w sytuacji, gdy z ustaleń Sądu okręgowego wynikało, żeH. J.był pracował tam od czerwca 2005r. (karta 5 uzasadnienia), zaś doświadczenie życiowe uczy, iż czas ten był wystarczający do tego, by między wymienionymi mężczyznami doszło do rozmowy i porozumienia w zakresie zorganizowania napadu. Sąd orzekający dostrzegł też, żew zabezpieczonym od oskarżonego telefonie komórkowym nie było wbudowanego aparatu fotograficznego i słusznie skonstatował, że oskarżony był zorientowany iż jako pracownik pokrzywdzonej firmy będzie sprawdzany, a zatem miał możliwośći sposobność by aparatu, którym posłużył się do sfotografowania pomieszczeniaz sejfem, się pozbyć. Słusznie też Sąd pierwszej instancji uznał, że udzielając informacji istotnych z punktu widzenia możliwości przeprowadzenia napadu rabunkowego współce (...),A. M.nie czynił tego bezinteresownie, czy dla rozrywki ale motywem jego działania była chęć uzyskania części skradzionej gotówki. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż oskarżony znajdował się w trudnej sytuacji materialnej. Był zadłużony, prowadzone były przeciwko niemu liczne egzekucje komornicze na kwotę blisko 20.000 zł. Na złą sytuację finansową oskarżonegoA. M.wskazywali też świadkowieR. W.iŁ. W., który udzielał oskarżonemu pożyczek. W tych okolicznościach Sąd rozstrzygający był uprawiony do przyjęcia, że oskarżony faktycznie otrzymał część skradzionych pieniędzy w zamian za dostarczenie informacji, bez których, jak zeznał świadekP. K., przeprowadzenie napadu nie byłoby możliwe. W kwestii tej zbieżnie zeznawali zarównoH. J.jak iP. K.. Tezy tej nie podważa fakt, że świadekH. J.poinformowałP. K., że do podziału łupu są cztery osoby – oni dwaj, oskarżony oraz rzekomy policjant, który miał udzielać informacji na temat toczącego się śledztwa,a co w konsekwencji, co do udziału czwartej osoby – policjanta, okazało się nieprawdą. Wskazanie przezH. J.czwartej osoby do podziału łupu służyć miało, co zresztą rozsądnie argumentował tenżeP. K., uzyskaniu przezH. J.większej sumy pieniędzy dla siebie.
Przechodząc do oceny postawionego przez obrońcę zarzutu rażącej niewspółmierności kary, zauważyć należy, że zarzut taki można skutecznie podnieść

jedynie w przypadku wykazania, że orzeczona kara odbiega w sposób rażący od kary, jaką należałoby wymierzyć w postępowaniu odwoławczym, przy uwzględnieniu zasad jej wymiary, wskazanych wart. 53 k.k.Rozważając wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności to nie można zasadnie twierdzić, że jest ona sprzeczna ze społecznym poczuciem sprawiedliwości. Mając na względzie znaczny stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonego i stopień zawinienia, jego istotny wkład w popełnienie przestępstwa, a także wysokość szkody należało uznać, że wymierzona w pierwszej instancji kara została należycie ukształtowana i w żadnym razie nie można jej uznać za nazbyt represyjną.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego oparto na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 634 k.p.k.oraz 8 w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 5iustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.).