Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1283/12
Data wyroku: 2013-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Chądzyńska, Anna Szczepaniak-Cicha, Dorota Rzeźniowiecka
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt: III AUa 1283/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Anna Szczepaniak-Cicha
Sędziowie: SSA Ewa Chądzyńska (spr.)
SSO del. Dorota Rzeźniowiecka
Protokolant: stażysta Przemysław Trębacz

po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. w Łodzi
sprawyZ. M.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi wŁ.
o emeryturę,
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2012 r., sygn. akt: VIII U 920/11;

1
oddala apelację;

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału wŁ.na rzeczZ. M.kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję.

Sygn. akt III AUa 1283/12

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 maja 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówiłZ. M.prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach wobec stwierdzenia, że między świadectwem pracy a świadectwem pracy w szczególnych warunkach występują rozbieżności dotyczące określenia stanowisk pracy wnioskodawcy, przy czym w zarządzeniu resortowym nie jest wymienione stanowisko „frezer” tylko „szlifierz, krajacz metali tarczą ścierną”. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2012 roku Sąd Okręgowy w Łodzi zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał odwołującemuZ. M.prawo do emerytury od 27 kwietnia 2011 r.
Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone ustaleniami, z których wynikało, żeZ. M.,urodzony (...), złożył wniosek o emeryturę w dniu 27 kwietnia 2011 r. Do wniosku dołączył trzy świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 24 września 1998 r. wystawione przez syndyka(...)potwierdzające, że wnioskodawca był zatrudniony wKombinacie (...)wŁ.od 1 sierpnia 1968 r. do 31 grudnia 1994 r., w tym w okresach od 1 sierpnia 1968 r. do 23 października 1970 r. i od 2 listopada 1972 r. do 1 stycznia 1994 r. stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę w szczególnych warunkach, tj. szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne wymienioną w wykazie A w dziale III poz. 76, pkt 6 na stanowisku frezer – szlifierz, a w okresie od 1 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1994 r. stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę w szczególnych warunkach, tj. szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne, wymienioną w wykazie A w dziale III poz. 76, pkt 4 na stanowisku frezer – ostrzarz.
Organ rentowy na dzień 1 stycznia 1999 r. uwzględnił wnioskodawcy 30 lat 4 miesiące i 9 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 4 lata pracy w szczególnych warunkach w okresie od 1 stycznia 1995 r. do 30 grudnia 1998 r.
Odwołujący się był zatrudniony wKombinacie (...), w pełnym wymiarze czasu pracy, na podstawie umowy o pracę od 1 sierpnia 1968 r. do 31 października 1994 r. na stanowisku, które w angażach określano jako frezer, a od 1 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1994 r. na stanowisku frezer obwiedniowy. W świadectwach wykonywania pracy w szczególnych warunkach dołączonych do wniosku o emeryturę, stanowisko ubezpieczonego określono jako frezer – szlifierz i za ostatnie dwa miesiące pracy jako frezer – ostrzarz. Na podstawie zeznań świadkówK. B.,M. G.iZ. W.oraz po przesłuchaniu odwołującego się w charakterze strony i analizie akt osobowych wnioskodawcy, Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony po podjęciu zatrudniania w(...)do czasu powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej, tj. od 1 sierpnia 1968 r. do 23 października 1970 r. wykonywał pracę frezera narzędziowego i nie była to praca szczególnych warunkach. Natomiast po odbyciu zasadniczej służby wojskowej od 2 listopada 1972 r. do 31 grudnia 1989 r. wykonywał stale i w pełnym wymiarze pracę polegającą na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi i była to praca w szczególnych warunkach wymieniona w wykazie A stanowiącym załącznik doRozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w dziale III w hutnictwie i przemyśle metalowym, pod poz. 78. Ostrzenie i szlifowanie narzędzi odbywało się przy pomocy tarczy szlifierskiej o różnych kształtach, tj. innej przy ostrzeniu, a innej przy szlifowaniu. Narzędzia ostrzone i szlifowane przez odwołującego się były wykorzystywane do produkcji maszyn włókienniczych wykonywanej w(...). Poczynając od roku 1990 odwołujący się pracował jako frezer narzędziowy, szlifierz i ostrzarz, zatem pracy w szczególnych warunkach polegającej na ostrzeniu i szlifowaniu nie wykonywał stale i pełnym wymiarze, gdyż wykonywał także inne czynności. W zarządzeniu resortowym Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach w Dziale III wykazu A poz. 78 – szlifowanie i ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych wymieniono między innymi stanowiska ostrzarz (pkt 4) i szlifierz (pkt 6).
Odwołujący się nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego i od 26 kwietnia 2011 r. nie pozostaje w zatrudnieniu.
Oceniając zebrany materiał Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że odwołujący się wykazał w toku postępowania, że stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę w szczególnych warunkach od 2 listopada 1972 r., tj. od powrotu ze służby wojskowej do 31 grudnia 1989 r. Była to praca przy ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi. Wynika to w sposób nie budzący wątpliwości z zeznań świadkówK. B.,M. G.iZ. W.oraz z przesłuchania samego odwołującego się, który ostatecznie przyznał, że w pozostałych okresach wykonywał innego rodzaju pracę, tj. przed powołaniem do służby wojskowej pracował jako frezer narzędziowy, a od 1990 r. praca jego polegała nie tylko na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi. Od 1 stycznia 1994 r. ubezpieczony pracował przy obsłudze wtryskarek, a od 1 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1994 r. czyli przez ostatnie dwa miesiące zatrudnienia w(...)był frezerem obwiedniowym. Rodzaj pracy wykonywanej przez odwołującego się poszczególnych okresach, w tym okres pracy w szczególnych warunkach, tj. pracy przy ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi, znajduje też potwierdzenie w postaci adnotacji pracownika – specjalisty bhp na podaniu odwołującego się skierowanym do pracodawcy o wydanie dokumentacji stwierdzającej wykonywanie pracy „w I kategorii zatrudnienia”, potwierdzające rodzaj wykonywanej pracy w okresie do 31 grudnia 1990 r. Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom odwołującego się, że od początku zatrudnienia w(...)był zatrudniony przy ostrzeniu i szlifowaniu narzędzi metalowych, gdyż świadekM. G.przekonująco zeznał, że podjął pracę jako frezer u tego samego pracodawcy w tym samych czasie co wnioskodawca i dopiero po około dwóch latach otrzymał propozycję pracy przy ostrzeniu i szlifowaniu. Zdaniem Sądu Okręgowego nie ma podstaw do stwierdzenia, że odwołujący się od początku wykonywał pracę przy ostrzeniu i szlifowaniu. Z zeznań świadkówZ. W.iK. B.wynika natomiast, że od powrotu z wojska, co najmniej do końca 1989 r. odwołujący wykonywał stale pracę przy ostrzeniu i szlifowaniu narzędzi metalowych. Odnośnie tego okresu zatrudnienia odwołującego się, zeznania pracujących razem z nim świadków są zgodne i wzajemnie się uzupełniają. Sąd Okręgowy przesłuchał także w charakterze świadkaU. J., zatrudnioną w tym okresie w(...)na stanowisku kierownika działu zatrudnienia i płac, lecz zeznania jej uznał za nieprzydatne, gdyż nie potrafiła ona podać na jakim stanowisku zatrudniony był odwołujący się i jakiego rodzaju pracę wykonywał. Wydawanie świadectw pracy w szczególnych warunkach nie należało do jej kompetencji. Według niej do angaży były wpisywane takie stanowiska, jakie pracownicy zajmowali, przy czym niektórzy mieli stanowiska podwójne.
W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji, powołując się naart. 184 i 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz p 3 i 4rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, uznał odwołanie za uzasadnione. Sąd doszedł do przekonania, że okres zatrudnienia wnioskodawcy w(...)od 2 listopada 1972 r. do 31 grudnia 1989 r., mimo angażu frezera, odpowiada pracy wymienionej w wykazie A w dziale III poz. 78 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia, gdyż praca ta stale i w pełnym wymiarze czasu pracy polegała na ostrzeniu i szlifowaniu narzędzi metalowych. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu sięZ. M.prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach od 27 kwietnia 2011 roku, tj. od dnia ustania zatrudnienia.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył organ rentowy w całości w drodze apelacji.Skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że odwołujący spełnił przesłanki do emerytury na podstawie tego przepisu, podczas, gdy wnioskodawca nie wykazał 15 lat pracy w szczególnych warunkach oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, to jestart. 233 § 1 k.p.c.polegające na wydaniu wyroku bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. We wnioskach apelacyjnych organ wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie odwołania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu apelacji organ rentowy podniósł, że zeznania świadków złożone po upływie 40 lat nie mogą być uznane za wiarygodne i stanowić przeciwwagi dla dokumentacji pracowniczej. Z angaży w aktach osobowych odwołującego się wynika, że był on zatrudniony na stanowisku frezera, a nie szlifierza ani ostrzarza. Szlifowanie lub ostrzenie mógł wykonywać sporadycznie. Zeznania świadków pracujących razem z odwołującym się są niespójne:K. B.zeznał, że wnioskodawca przed wojskiem także szlifował i ostrzył narzędzia,Z. W.twierdził, że wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia był ostrzarzem i szlifierzem. Odwołujący się, zeznając jako świadek w sprawieM. G.o emeryturę zeznał, że był zatrudniony na stanowisku frezera, a nie szlifierza lub ostrzarza. Ponadto świadekU. J.zeznała, że nie zna sytuacji aby pracownik miał angaż nie odpowiadający rodzajowi pracy. Świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawione wnioskodawcy w(...)są nieprawidłowe.
Odwołujący się wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe i po wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w całokształcie zebranego materiału oraz w treści obowiązujących przepisów prawnych, a oceniając zebrane dowody nie przekroczył granic ich swobodnej oceny, o jakich mowa wart. 233 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy trafnie wywiódł, że roszczenie ubezpieczonego należy rozpatrywać w płaszczyźnie przesłanek zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227), tj. zbadać czy osiągnął wymagany okres składkowy i nieskładkowy z art. 27 ustawy, który dla mężczyzn wynosi 25 lat, w tym okres 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach, na dzień 1 stycznia 1999 r.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1, tj. niższym niż 65 lat dla mężczyzn. W myśl ust. 2 powołanego artykułu, dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne i otoczenia. Natomiast stosownie do ust. 4 art. 32, wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Za dotychczasowe przepisy należy uważać przepisyrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), ale wyłącznie w zakresie regulowanym przez ustawę o emeryturach i rentach, a więc wieku emerytalnego, rodzaju prac lub stanowisk, oraz warunków, na jakich osobom wykonującym prace określone w ust. 2 i 3 art. 32 tej ustawy przysługuje prawo do emerytury (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2009 r. II UK 31/09, LEX 559949 i powołaną w nim uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2002 r., III ZP 30/01, OSNP 2002 Nr 10, poz. 243 oraz uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2004 r., P 17/03, OTK-A 2004 Nr 6, poz. 57). W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na warunkach w nim przewidzianych są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, natomiast według jego § 4 ust. 1, pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czyZ. M., będąc zatrudnionym wKombinacie (...)wŁ.od 1 sierpnia 1968 r. do 31 grudnia 1994 r., faktycznie wykonywał, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, prace w szczególnych warunkach przez okres 15 lat.
Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że ubezpieczony w okresie zatrudnienia wKombinacie (...)„W.wykonywał stale i w pełnym wymiarze prace przy ostrzeniu i szlifowaniu narzędzi metalowych, wprawdzie nie przez cały okres zatrudnienia, ale od 2 listopada 1972 r. do 31 grudnia 1989 r. Pracodawca wystawił świadectwa wykonywania przez odwołującego się pracy w szczególnych warunkach w sposób nieprawidłowy, dlatego organ rentowy zasadnie dokumenty te zakwestionował. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał niezbędnych ustaleń co do rodzaju pracy wykonywanej przez wnioskodawcę na podstawie dowodu z zeznań świadków. Wbrew zarzutom strony apelującej, nie można a priori przyjąć, że zeznania te, jako dotyczące zdarzeń sprzed około 40 lat nie mają mocy dowodowej. Świadkowie, których zeznania stały się podstawą ustaleń Sądu Okręgowego, pracowali z wnioskodawcą codziennie, nieprzerwanie, poza okresem służby wojskowej, przez ponad 20 lat. Sąd Okręgowy nie przyjął bezkrytycznie zeznań tych świadków, ale poddał je szczegółowej analizie i oceniając je z należytą rozwagą, logicznie wywiódł, iż są one miarodajne do ustalenia, że wnioskodawca nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze przez cały okres zatrudnienia w(...), lecz jedynie od 2 listopada 1972 r., tj. od powrotu do pracy po odbyciu zasadniczej służby wojskowej do końca roku 1989. Tylko w tym okresie odwołujący się niewątpliwie stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę polegającą na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi używanych do produkcji w kombinacie maszynowym. Zeznania świadkaU. J., pracownicy działu zatrudnienia, w żaden sposób ustaleń tych nie podważają. Odwołujący się był zatrudniony na stanowisku frezera i - jak podaje apelujący - „frezer posługuje się narzędziem wieloostrzowym, skrawającym pracującym ruchem obrotowym”. Świadkowie, pracujący z odwołującym się zgodnie zeznali, że w okresie uwzględnionym przez Sąd Okręgowy, jako okres pracy w szczególnych warunkach, wnioskodawca posługiwał się w pracy wyłącznie szlifierką lub narzędziem do ostrzenia metalowych narzędzi, mającym także tarczę szlifierską tylko innego kształtu. ŚwiadekU. J.podała, że nie ma wiedzy jakiego rodzaju pracę wykonywał wnioskodawca w czasie zatrudnienia w ‘W.”. Twierdzenia tego świadka, jakoby angaże zawsze odzwierciedlały rodzaj wykonywanej przez pracownika pracy, budzą wątpliwości, gdyż w okresie od 1 stycznia 1994 r. do 31 października 1994 r. wnioskodawca pracował przy obsłudze wtryskarek, a nie znalazło to odzwierciedlenia w angażach ani w świadectwie pracy. Dopiero od 1 listopada 1994 r. wnioskodawca otrzymał angaż na stanowisko frezera obwiedniowego. Dlatego okoliczność, że przez niemal cały okres pracy w(...), tj. do 31 października 1994 r. wnioskodawca miał angaż na stanowisko frezera, a od 1 listopada 1994 r. do 31 grudnia 1994 r. frezera obwiedniowego, nie może mieć przesądzającego znaczenia w tej sprawie.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, ustalenie Sądu Okręgowego, iż odwołujący się wykonywał stale i w pełnym wymiarze pracę polegającą na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale. Odwołujący się był zatem pracownikiem zatrudnionym w szczególnych warunkach w rozumieniuart. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), gdyż wykonywał pracę wymienioną w wykazie A w dziale III poz. 78, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zarzuty strony skarżącej, która w apelacji dokonała odmiennej niż Sąd Okręgowy, oceny zebranego materiału mają zatem jedynie polemiczny charakter i nie podważają wnikliwej, logicznej i rzeczowej oceny tego materiału dokonanej przez Sąd Okręgowy. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie może polegać na zaprezentowaniu własnych, korzystnych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, a co za tym idzie, korzystnej dla niego oceny materiału dowodowego. Przysługujące sądowi pierwszej instancji prawo swobodnej oceny dowodów zostało w rozpoznawanej sprawie zastosowane i przekonująco przedstawione w uzasadnieniu orzeczenia, w taki sposób, że istnieje możliwość sprawdzenia przez Sąd Apelacyjny poprawności tej oceny zarówno pod względem prawidłowości doboru środków dowodowych, jak i zastosowanych kryteriów oceny. Nie można zasadnie dopatrzyć się niewłaściwej oceny zebranego materiału bądź jego niepełnej lub nielogicznej oceny. Przepisart. 233 § 1 k.p.c.określający obowiązujące zasady oceny dowodów może zostać naruszony w wyniku nieuwzględnienia przez sąd przy ocenie poszczególnych dowodów zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości. Postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad lub przepisów, które naruszył sąd przy ocenie poszczególnych, określonych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2004 r. II CK 369/03, LEX nr 174131, z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, LEX nr 164852 i z dnia 12 lutego 2004 r. , II UK 236/03, LEX nr 390137).
Sąd Apelacyjny w pełni respektuje pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. II UK 21/10, Lex 619638 i z dnia 19 maja 2011 r. III UK 174/10, Lex 901652, że wykaz A ma charakter stanowiskowo-branżowy i specyfika poszczególnych branż determinuje charakter świadczonych w nich prac i warunki w jakich są wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie budzi wątpliwości, że odwołujący się wykonywał prace w szczególnych warunkach polegające na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi w kombinacie maszyn włókienniczych, podlegającym resortowi przemysłu maszynowego w branży metalowej.
Należy także zauważyć, że zarządzenia resortowe, na które powołuje się organ rentowy, określające stanowiska pracy w szczególnych warunkach w poszczególnych branżach, utraciły moc prawną z dniem 31 grudnia 1998 r. i mogą mieć jedynie pewne znaczenie w sferze dowodowej, tj. może z nich płynąć domniemanie faktyczne, że prace na stanowiskach w nim wymienionych w istocie były wykonywane w szczególnych warunkach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r. I UK 124/10, LEX nr 707404). Rodzaj pracy wykonywanej przez odwołującego się w uwzględnionym przez sąd pierwszej instancji okresie został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości na podstawie zeznań świadków.
Ubezpieczony w okresie od 2 listopada 1972 r. do 31 grudnia 1989 r., czyli przez 17 lat i 2 miesiące przed 1 stycznia 1999 r. wykonywał stale i w pełnym wymiarze prace w szczególnych warunkach wKombinacie (...). Była to praca polegająca na ostrzeniu i szlifowaniu metalowych narzędzi.
Reasumując, odwołujący się spełnił wszystkie przesłanki zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 32 ust.1 i 2 tej ustawy oraz§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), gdyż na 1 stycznia 1999 r. osiągnął okres składkowy ponad 25 lat, w tym 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i nie pozostaje w stosunku pracy. Przysługuje mu zatem emerytura na podstawie powołanych wyżej przepisów, od ustania stosunku pracy, tj. od 27 kwietnia 2011 r.
Kierując się powyższymi motywami, Sąd Apelacyjny w Łodzi, na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako nieuzasadnioną.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w związku z§ 12 ust. 2, § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).