Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 673/13
Data wyroku: 2013-09-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogusław Orzechowski, Katarzyna Wróblewska
Słowa kluczowe: Wyrok
Podstawa prawna: art. 413 § 2p. 1k.p.k.
Teza: Trafny bowiem jest zarzut naruszenia prawa procesowego, polegającego na wadliwym opisie przypisanych oskarżonemu czynów.

Sygn. akt X Ka 673/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie w X Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
PrzewodniczącySSO Katarzyna Wróblewska
Sędziowie: SO Bogusław Orzechowski
SR (del) Krzysztof Ptasiewicz (spr) Protokolant sekretarz sądowy Elżbieta Łopacińska
w obecności Prokuratora Marek Orzechowski
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 roku sprawy:A. R.oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 18 marca 2013 roku "sygn. akt XIV K 919/12
orzeka:
uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa w Warszawie.
Sygn. akt. X Ka 673/13

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłA. R.o to, że: w dniu 4 i 20 czerwca 2012 roku wW.przyul. (...)kierował wobecB. B.groźby pozbawienia życia, które wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
Wyrokiem zaocznym z dnia 18 marca 2013 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie uznałA. R.za winnego „popełnienia zarzuconych mu czynów” wymierzając mu, za każdy z nich karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; wymierzył karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w całości, na korzyść oskarżonego. Zarzucił skarżonemu wyrokowi:
1/ obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 91 § 1 kkpoprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy oba czyny, za które oskarżony został skazany, zostały popełnione w warunkach tzw. ciągu przestępstw i w konsekwencji powinny być zakwalifikowane zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kk;
2/ mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 413 § 2 pkt. 1 kpk, poprzez niedokładne określenie przypisanych oskarżonemu czynów, podczas gdy wyrok skazujący powinien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu.
Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez dokładne opisanie popełnionych przez oskarżonego czynów oraz uwzględnienie w opisie faktu, że popełnił on w/w czyny w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł pierwszy wyrok i zmianę kwalifikacji prawnej przypisanych oskarżonemu czynów naart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkoraz wymierzenie jednej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 3 lat próby.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Apelacja oskarżyciela publicznego zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek wniosek apelacji (o zmianę wyroku) nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na wagę stwierdzonego naruszenia prawa procesowego.
Trafny bowiem jest zarzut naruszenia prawa procesowego, polegającego na wadliwym opisie przypisanych oskarżonemu czynów. Defekt ten ma jednak głębsze znaczenie, stanowiącde factoo istnieniu elementarnej sprzeczności w treści wyroku. Niewątpliwie, zgodnie z dyspozycjąart. 413 § 2 pkt. 1 kpk, wyrok skazujący winien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu, co oznacza, że powinien zawierać pełen opis zachowania oskarżonego, istotnego z punktu widzenia znamion danego przestępstwa (tj. czasu, miejsca jego popełnienia, opis czynności wykonawczych itp.). Dopuszczalne jest odwołanie się do treści przytoczonego w wyroku zarzutu poprzez użycie sformułowania: „uznaje za winnego zarzucanego mu w kacie oskarżenia czynu” lub podobnego, ale wówczas jedynie, gdy sąd ustali, że zarzut ten został ujęty prawidłowo, a zatem wtedy, gdy zachowanie oskarżonego było właśnie takie, jak to opisał oskarżyciel w zarzucie aktu oskarżenia. Tymczasem, w niniejszej sprawie Sąd I instancji skazując oskarżonego, choć odwołał się do treści zarzutu, który wszakże mówił o popełnieniu przezA. R.jednego czynu, przypisał oskarżonemu dwa odrębne czyny, nie dokonując przy tym prawidłowego, odrębnego opisu tychże czynów. Taka redakcja zaskarżonego wyroku niewątpliwie urąga normieart. 413 § 2 pkt. 1 kpk, wywołując wątpliwości co do tego, za jaki czyn (czyny) oskarżony został skazany. Orzeczenie reformatoryjne nie było w tej sytuacji możliwe, bo musiałoby się sprowadzać do uchylenia wszystkich punktów wyroku i wprowadzenia w ich miejsce od początku prawidłowych zapisów.
Rację ma również apelujący, gdy zarzuca wyrokowi obrażę przepisuart. 91 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ustalone zachowanie oskarżonego spełniało wszelkie przesłanki do uznania go za tzw. ciąg przestępstw (popełnienie przestępstw w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, przed wydaniem co do nich pierwszego wyroku).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd przeprowadzi ponownie postępowanie dowodowe, przy czym z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień oraz upływ czasu od popełnienia czynu, w zakresie dowodów osobowych wystarczające będzie poprzestanie na ich ujawnieniu, chyba że Sądmeritiw jakimś zakresie dostrzeże potrzebę bezpośredniego przesłuchania świadka(ów). W razie wydania wyroku skazującego, pamiętać należy o obowiązku dokładnego określenia w nim czynu bądź czynów przypisanych oskarżonemu, z uwzględnieniem przesłanek tzw. ciągu przestępstw.
Z tych wszystkich względów, orzeczono jak w wyroku.