Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 542/13
Data wyroku: 2013-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Hanna Prządka, Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk
Teza: Sąd Odwoławczy uznał apelację za oczywiście bezzasadną, bowiem Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował zdarzenie pod względem prawnym

Sygn. akt II Ka 542/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SO Mariola Krajewska - Sińczuk (spr.)
SO Hanna Prządka

Protokolant:

sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka

przy udziale prokuratora Anny Świderskiej
po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r.
sprawyP. K.
oskarżonego o przestępstwo zart. 224 §2 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II K 465/11
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 542/13

UZASADNIENIE
P. K.został oskarżony o to, że w dniu 28 marca 2008r. wP., gm.K., pow.(...), woj.(...)stosował przemoc wobec funkcjonariusza Policji asp. sztab.K. W., ruszając samochodem markiV.nr rej. (...)w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten w tym czasie miał przypięte kajdanki do swojej ręki oraz ręki siedzącego w samochodzie jako pasażeraA. K., powodując że asp. sztab.K. W.był zmuszony biec obok samochodu przez około 20 metrów, zmuszając go w ten sposób do zaniechania prawnej czynności zatrzymania poszukiwanegoA. K.oraz narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia,

tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 160 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Węgrowie:

I
oskarżonegoP. K.w granicach zarzucanego mu czynu  uznał za winnego tego, że w dniu 28 marca 2008r. wP., gm.K., pow.(...), woj.(...)stosował przemoc wobec funkcjonariusza Policji asp. sztab.K. W., ruszając samochodem markiV.nr rej. (...)w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten w tym czasie trzymał kajdanki w ręku, które jednocześnie były przypięte do ręki siedzącego w samochodzie pasażeraA. K., zmuszając go w ten sposób do zaniechania prawnej czynności zatrzymania poszukiwanegoA. K.tj. dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 224 § 2 kki za czyn ten na podstawieart. 224 § 2 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kki zart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 lat;

III
na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami postępowania w kwocie 180,07 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. Zaskarżył wyrok w całości. Kwestionując swoją winę w zakresie przypisanego mu występku podniósł, iż ustalenia Sądu, jakoby stosował on przymus w stosunku do policjanta są błędne, gdyż on żadnej przemocy nie stosował, a „policjant puszczając kajdanki stawał się człowiekiem wolnym od przymusu”.
Uznając zaskarżony wyrok za bezprawny skarżący wniósł o uniewinnienie go od popełnienia przypisanego czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez oskarżonego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym i z tego względu Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kontrola zaskarżonego orzeczenia i jego pisemnych motywów pozwala na uznanie, że Sąd Rejonowy w Węgrowie, wbrew wywodom zawartym w osobistej apelacji oskarżonego, nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która miałaby wpływ na treść wyroku w zakresie podnoszonym w pisemnym środku odwoławczym. Sąd orzekający dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie można dopatrzyć się w nich błędu. Wnikliwie przeanalizował całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując którym z tych dowodów przyznał walor wiarygodności i dlaczego, a którym z nich tego przymiotu nie nadał i z jakich przyczyn. Zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest logiczna i przekonywująca. Została przeprowadzona zgodnie z regułą wyrażoną wart. 7 kpk. Znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a jej prawidłowość pozwala się skontrolować w postępowaniu odwoławczym, nie wymagając korekty.
Przede wszystkim podnieść należy, iż analiza pisemnego środka odwoławczego wskazuje na to, że oskarżony nie kwestionuje dokonanej przez Sąd orzekający oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, ani też ustalonego na ich podstawie stanu faktycznego. Nie zgadza się natomiast z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną zaistniałego zdarzenia. W jego ocenie Sąd nie miał możliwości dokonania zmiany opisu czynu w ramach zarzutu z aktu oskarżenia. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy w Węgrowie zaprezentował prawidłowy pogląd prawny sprowadzający się do uznania, żeP. K., zachowując się w sposób opisany w ustalonym stanie faktycznym i w zmienionym opisie czynu, dopuścił się występku zart. 224 § 2 kki swoje stanowisko w tym zakresie w sposób przekonujący uzasadnił. Przypomnieć należy, iż bezsporne jest to, że funkcjonariusze policji w osobachA. G.iK. P.w dniu zdarzenia pełnili służbę i dokonali zatrzymania pojazdu markiV.nr rej. (...), którym kierował oskarżony, zaś jego pasażerem był poszukiwany przez PolicjęA. K.. Ich zamiarem było zatrzymanie poszukiwanego mężczyzny i doprowadzenie go do zakładu karnego celem odbycia kary pozbawienia wolności. Niewątpliwe jest również to, żeK. P.podszedł do samochodu od strony pasażera i rozpoznał siedzącego tam poszukiwanegoA. K.oraz przystąpił do założenia mu kajdanek. Rozpoznany mężczyzna bronił się przed tym, odpychał policjanta i próbował zamknąć drzwi pojazdu. Gdy policjantowi udało się zapiąć kajdanki na ręceA. K., nadal nie chciał on opuścić pojazdu. Wtedy oskarżonyP. K.zabezpieczył drzwi od strony kierowcy tak, aby nie otworzył ich stojący po jego stronie funkcjonariusz policjiA. G.i ruszył pojazdem. W tym czasie policjantK. P.drugą część kajdanek, które zapięte były na ręceA.kuty trzymał w ręku. Po ruszeniu samochodem przez oskarżonegoK. P.biegł obok samochodu markiV., krzycząc aby kierowca - oskarżony w sprawie -zatrzymał pojazd.P. K.nie uczynił tego od razu, a dopiero po przejechaniu około 20 metrów i to na skutek interwencji policjantaA. G., który wsiadł do samochodu służbowego i jechał za pojazdem oskarżonego, używając sygnału dźwiękowego. Oceniając zaistniałą sytuację, która jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż policjantK. P.„nie był ciągnięty w czasie jazdy oskarżonego” i mógł w każdej chwili, po ruszeniu pojazdu kierowanego przezP. K., wypuścić kajdanki z ręki, a zatem bezpodstawne było czynienie oskarżonemu zarzutu narażenia funkcjonariusza policjiK. P.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zasadnym było jednak, wbrew twierdzeniom oskarżonego zawartym w apelacji, przypisanie mu popełnienia występku wywierania wpływu na czynność funkcjonariusza policji, która polegała na tym, że stosował przemoc wobec niego ruszając samochodem w sytuacji, gdy policjant trzymał w ręku kajdanki, które jednocześnie przypięte były do ręki siedzącego w tym samochodzie pasażeraA. K.i zakwalifikowanie tego występku zart. 224 § 2 kk. Niewątpliwie w zaistniałej sytuacji oskarżony ruszając samochodem zastosował przemoc wobec policjanta, a uczynił to wyłącznie po to, aby zmusićK. P.do zaniechania prawnej czynności, a mianowicie zatrzymania jego brataA. K..
Wprawdzie oskarżony nie przyznał się do dokonania przypisanego mu czynu, to jego sprawstwo zostało przez Sąd Rejonowy w sposób przekonywający wykazane. W tej sytuacji zarzut błędnego przyjęcia, iżP. K.swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycjęart. 224 § 2 kkjest chybiony. W niniejszej sprawie zeznania funkcjonariuszy policjiK. P., częściowo zeznaniaA. G., częściowo zeznaniaM. A., częściowo zeznaniaM. R.(w zakresach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) oraz dowody z dokumentów, uznane zostały za dowody pełnowartościowe i na ich podstawie ustalił Sąd w sprawie prawidłowy stan faktyczny, a następnie na jego podstawie stwierdził winę w zakresie występku, który poprawnie opisał i zakwalifikował, uzasadniając swoje stanowisko w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, które sporządzone zostały zgodnie z dyrektywami wynikającymi z brzmieniaart. 424 kpk. Nie można uznać, że zmieniając opis czynu Sąd I instancji przekroczył ramy czynu zarzucanego aktem oskarżenia, który zakwalifikowany był zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 160 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Wyeliminował jedynie z opisu czynu zarzut narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i z kwalifikacji prawnejart. 160 § 1 kkoraz zmodyfikował pozostawiony opis w ten sposób, że zamiast błędnego stwierdzenia, iż pokrzywdzony funkcjonariusz w tym czasie miał przypięte kajdanki do swojej ręki, wprowadził prawidłowy zapis, znajdujący oparcie w zebranych dowodach, że funkcjonariusz ten w tym czasie trzymał kajdanki w ręku.
Zatem wina oskarżonego w zakresie czynu, który wyczerpał dyspozycjęart. 224 § 2 kkjest niewątpliwa. Sąd Okręgowy nie dostrzega powodów do kwestionowania przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoP. K.i przyjętego opisu przypisanego występku. Sąd I instancji swoje stanowisko w tym zakresie również należycie uzasadnił, znajduje ono pełną akceptację Sądu odwoławczego.
Odnosząc się do kwestii rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, stwierdzić należy, że jest ona wyważona, sprawiedliwa i nie nosi cech rażącej surowości. Z tych względów nie ma powodów do jej zmiany, bądź złagodzenia w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu II instancji jest ona adekwatna do stopnia winyP. K.i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa. Kara w takim wymiarze, w świetle okoliczności sprawy trafnie wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełni zamierzone cele i to zarówno w ramach prewencji szczególnej – uświadomi oskarżonemu naganność swojego postępowania i prewencji ogólnej – ugruntuje w społeczeństwie poczucie nieuchronnego ukarania sprawcy karą współmierną do wagi popełnionego czynu.
Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 kpkiart. 456 kpkorzekł, jak w wyroku.