Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 854/13
Data wyroku: 2013-10-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Muszka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk

Sygn. akt II K 854/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 października 2013r.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Andrzej Muszka
Protokolant: Dominika Lechowska
po rozpoznaniu w dniu: 2 października 2013r.
s p r a w y :M. B.
synaG.iK.z domuŁ.
urodzonego w dniu (...)wJ.

oskarżonego o to, że:
w dniu 23 marca 2013 roku wJ.przy ul.(...)na terenie parkingu hipermarketuT.działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema nieustalonymi mężczyznami oraz ustaloną osobą nieletnią, dokonał pobiciaP. Ż.iM. Ż.w ten sposób, że uderzał nieletnichP. Ż.iM. Ż.pięścią po głowie, przewrócił na ziemię i kilkakrotnie kopał po ciele, w wyniku czegoP. Ż.iP. Ż.doznali obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonych na okres poniżej dni siedmiu,

to jest o czyn zart. 158 §1 k.k.iart. 157 §2 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.;

I
uznaje oskarżonegoM. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 158 §1 k.k.iart. 157 §2 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za to na podstawieart. 158 §1 k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.wymierza mu karę 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 §1 k.k.iart. 70 §2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. B.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 /trzy/ lata;

III
na podstawieart. 73 §2 k.k.oddaje oskarżonegoM. B.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 72 §1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. B.do kontynuowania nauki;

V
na podstawieart. 72 §1 pkt 2 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. B.do niezwłocznego przeproszenia w formie pisemnej pokrzywdzonychP. Ż.iM. Ż.;

VI
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. W.kwotę 540 zł plus 124,20 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

VII
na podstawieart. 624 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoM. B.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

Sygn. akt II K 854/13

UZASADNIENIE
23 marca 2013 r. szesnastoletniP. Ż.wraz z trzynastoletnim bratemM. Ż.około godziny 19.00 przebywali wJ.w sklepieE.. Gdy opuszczali supermarket dostrzegł ich siedemnastoletniM. B., który uznał, że śmiejący sięM. Ż.iP. Ż.śmieją się z jego utykania na lewą nogę. W związku z tym podbiegł do nieznanych muM. Ż.iP. Ż.i każdego z nich uderzył w plecy, pytając dlaczego się z niego śmieją.M. Ż.iP. Ż.zaprzeczyli śmianiu się zM. B.. W tym czasie doM. B.przyłączył się nieletniP. S.i wspólnie uderzali braciŻ.po całym ciele, zadając uderzenia pięściami oraz kopiąc. Na miejsce zdarzenia, po zadaniu przez każdego z napastników po kilkanaście uderzeń, podjechał kierowca taxi, który nakazał zaprzestanie bicia braciŻ..P.iM. Ż.udali się w kierunku miejsca zamieszkania. Po chwiliM. B.zP. S.i trzema nieznanymi napastnikami dogonili ich i otoczyli, uniemożliwiając ucieczkę. NastępnieM. B.zP. S.i dwoma nieznanymi napastnikami zaczęli uderzać pięściami i kopać po całym ciele, ciosy zadawali również po tym, gdy pokrzywdzeni upadli na ziemię. Jeden ze sprawców chwyciłM. Ż.za włosy i kopnął go kolanem w twarz.M. Ż.zdołał wyrwać się i uciec napastnikom do stojącego w pobliżu radiowozu. Napastnicy nie zaprzestali w tym czasie zadawać ciosówP. Ż..M. Ż.wskazał funkcjonariuszom Policji miejsce zdarzenia i poprosił o pomoc. Widząc interweniujących funkcjonariuszy PolicjiM. B.iP. S.uciekli do supermarketuT.. Za nimi udali się celem zatrzymania funkcjonariusze policji, polecając pokrzywdzonym powrót do domu. W wyniku pobiciaM. Ż.iP. Ż.doznali stłuczenia głowy, powodującego naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. B.k. 22 zeznania świadkaA. Ż.k. 5, zeznania świadkaP. Ż.k. 6-7, zeznania świadkaM. Ż.k. 11, k. 42-43, karta informacyjna z leczenia w SOR k. 9-10, k. 14-15, notatka urzędowa k. 1, 2 , opinia sądowo – lekarska k. 37, k. 38 opinia sądowo – psychologiczna k. 44a,

Po powrocie do miejsca zamieszkaniaP. Ż.iM. Ż.udali się do szpitala.M. B.został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji na terenie supermarketuT..

dowód: zeznania świadkaA. Ż.k. 5, zeznania świadkaP. Ż.k. 6-7, zeznania świadkaM. Ż.k. 11, protokół zatrzymania osoby k. 3,

M. B.nie był w przeszłości karany sądownie. Jest uczniem III klasy Gimnazjum(...). W trakcie edukacji zdobywa zawód kucharza. Dwa dni w tygodniu odbywa praktyki w restauracji „S.” wJ.. W miejscu jego zamieszkania nie odnotowano żadnych interwencji Policji z udziałemM. B.

Dowód: dane o karalności k. 24, sprawozdanie z wywiadu środowiskowego k. 31-32,

OskarżonyM. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia przebywał na placu za supermarketemT.na zabawie urodzinowej w gronie znajomych. Był tam, między innymi,P. S.. Gdy wspólnie zP. S.i dwoma nieznajomymi przechodził w pobliżu stacji paliwT.zauważył dwóch chłopaków, co do których zdawało mu się, że się z niego śmieją. Podał, iż kuleje na lewą nogę. Podszedł do nich i wyższego uderzył otwartą ręką w twarz pytając, dlaczego się z niego śmieje. W tym czasie podbiegłP. S., który zaczął bić wyższego pokrzywdzonego po głowie, kopał go. Młodszy pokrzywdzony zdołał uciec. Dwóch pozostałych nieznanych oskarżonemu towarzyszy stało razem z nim, nie bili pokrzywdzonego. Wówczas podjechał mężczyzna w srebrnym samochodzie nakazując zaprzestanie bicia. Gdy odjechałP. S.dalej bił pokrzywdzonego. Następnie go zostawił i uciekli do hipermarketuT.. W pasażuT.oskarżony został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji.
Składając kolejne wyjaśnienia, w związku z postanowieniem o zmianie zarzutu, oskarżony ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia odpowiadające treści pierwszym wyjaśnieniom.
W toku postępowania sądowego oskarżony ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Następnie podtrzymał wniosek obrońcy złożony w trybieart. 387§1 kpk, zaakceptowany przez Prokuratora i Sąd.

SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Wyjaśnienia oskarżonego, przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynu nie budziły wątpliwości Sądu. Pozostawały one w zgodzie z treścią zeznań pokrzywdzonychP.iM. Ż.. Świadkowie ci od początku w sposób kategoryczny i zgodny opisali działania oskarżonego i pozostałych napastników. Wiarygodność zeznań pokrzywdzonegoM. Ż.została przy tym dodatkowo potwierdzona nie budzącą wątpliwości co do swojej wiarygodności i trafności opinią biegłej z zakresu psychologii, której wnioski Sąd podzielił i uznał za własne. Świadkowie ci nie mieli żadnych wątpliwości co do zachowania sprawców, w tym oskarżonego w czasie całego zajścia, przedstawiając ciąg zdarzeń od momentu, w którym oskarżony ich zaczepił do momentu w którym został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji, podkreślając jego aktywny udział w pobiciu. W kontekście tych zeznań, gdy mieć na uwadze, iż pokrzywdzeni uprzednio nie mieli z oskarżonym żadnego konfliktu, a co więcej nie znali go, co przekonuje o braku interesu w niezgodnym z prawdą obciążaniuM. B.treścią zeznań, wyjaśnienia oskarżonego ograniczającego swój udział w zajściu do uderzenia otwartą dłoniąP. Ż.należało uznać za wyraz przyjętej linii obrony, mającej na celu li tylko umniejszenie jego roli w zajściu. Z tych względów wyjaśnienia oskarżonegoM. B.mogły stanowić podstawę ustaleń dotyczących zaistnienia przedmiotowego zajścia, faktu, iżP. Ż.został pobity oraz późniejszej ucieczki do supermarketuT.i zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji. Co oczywiste, nie mogły one natomiast stać się podstawą ustaleń dotyczących powstanie obrażeń uM. Ż., którą to okoliczność oskarżony zupełnie pominął. Stąd też szczegółowy przebieg zdarzenia, w tym okoliczności pobicia obu pokrzywdzonych przez oskarżonego zostały ustalone na podstawie nie budzących żadnych wątpliwości co do swojej wiarygodności zeznań świadkówM. Ż.iP. Ż..
Sąd odmówił uznania za polegające na prawdzie zeznań świadkaP. S., mając na uwadze fakt, iż pozostawały one w oczywistej sprzeczności z treścią spontanicznych wyjaśnień oskarżonego, nie posiadającego interesu w niezgodnym z prawdą obciążaniuP. S..
Niezależnie Sąd poczynił ustalenia w sprawie opierając się na treści zgromadzonych w aktach postępowania dokumentów. Dokumenty te zostały sporządzone przez upoważnione do tego osoby w przewidzianej prawem formie. Mogły tym samym stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd zważył, iż swoim zachowaniem w dniu 23 marca 2013 r.M. B.wyczerpał znamiona czynu opisanego w treściart. 158§1 kkw zw. zart. 157§2 kkw zw. zart. 11§2 kk.
W ocenie Sądu zarówno wina jak i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości.
Oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim. Chciał uczestniczyć w pobiciu pokrzywdzonych, które skutkowały, z racji intensywności i ilości napastników narażeniem ich na utratę zdrowia lub życia.
Postępowanie oskarżonego cechował znaczny stopień społecznej szkodliwości. Już jako młody człowiek wybrał on świadomie prymitywny sposób rozwiązania problemu. Okazał tym samym zupełny brak poszanowania dla przyjętych w społeczeństwie norm postępowania, przedkładających dialog nad stosowanie fizycznej przemocy.
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę iż oskarżony wspólnie z towarzyszącymi mu osobami nie poprzestał biciu pokrzywdzonych do momentu zwrócenia mu uwagi przez osoby trzecie, po zakończeniu ich interwencji, będąc świadomy bliskości patrolu Policji w dalszym ciągu kontynuował atak na pokrzywdzonych. Okolicznością obciążającą w tej sprawie był fakt, iż do w czasie pobicia trzynastoletnie dziecko kopnięte zostało kolanem w twarz Dla wymiaru kary nie bez znaczenia pozostawał również udział oskarżonego w pobiciu, podczas którego napastnicy posiadali tak znaczącą przewagę liczebną, uniemożliwiającą praktycznie zastosowanie jakiejkolwiek obrony, przez otoczonych z każdej strony pokrzywdzonych. Sąd zważył przy tym na wiodącą rolę oskarżonego w omawianym zajściu, fakt, iż rozpoczął on pobicie pokrzywdzonych zadając im pierwsze uderzenia.
Jako okoliczność łagodzącą po stronie oskarżonego Sąd potraktował, iż przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał wniosek swojego obrońcy w trybieart. 387§1 kpk. Sąd uwzględnił nadto młody wiek oskarżonego, który nie ma ukończonych lat osiemnastu.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd podzielił stanowisko obrony jak i oskarżenia, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione okoliczności o których mowa w treściart. 10 §4 kk. Należy bowiem zwrócić uwagę na wyżej opisaną wiodącą rolę oskarżonego w przedmiotowym zajściu jak i fakt wysokiego stopnia demoralizacji oskarżonego o którym świadczy udział w pobiciu między innymi trzynastoletniego chłopca. Wyżej opisane okoliczności legły zatem u podstaw decyzji Sądu o uwzględnieniu wniosku obrony o wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Łącząc wymienione wyżej okoliczności z dyrektywami wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 kk, w szczególności stopniem społecznej szkodliwości czynu i stopniem winy oskarżonego, Sąd uznał, że odpowiednią karą orzeczoną wobecM. B.będzie kara dwóch miesięcy pozbawienia wolności . Z całą pewnością nie będzie ona nadmierną dolegliwością dla oskarżonego, skoro pomimo istnienia okoliczności mających wpływ na stopień społecznej szkodliwości i istnienia okoliczności obciążających wymierzono ją w dolnych granicach wymiaru zagrożenia ustawowego. Z drugiej strony mając na uwadze uprzednią niekaralność oskarżonego, jak i jego młody wiek Sąd wnioskował, że nie jest konieczne wymierzanie kary surowszej, by osiągnięte zostały cele postępowania i cele kary. Orzeczona kara winna spełnić stawiane przed nią zadania zarówno w świetle oddziaływania wychowawczego, jak i zapobiegawczego. Kara ta będzie przy tym adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy, a zatem spełni wszystkie wymogi stawiane przed nią przez przepisy karne.
Kara orzeczona względem oskarżonego umożliwia zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Okazana przez niego skrucha, przejawiająca się wolą uzgodnienia z prokuratorem wymiaru kary oraz fakt, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony był osobą uprzednio niekaraną, zdaniem Sądu pozwala na obdarzenie oskarżonego zaufaniem i skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Mimo wszystko bowiem incydentalność tych zdarzeń oraz postawa sprawcy w toku postępowania karnego pozwalają przypuszczać, że pomimo niewykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności cele tej kary zostaną osiągnięte.
Wyznaczając okres próby, Sąd ustalił go na 3 lata, uznając, że będzie on wystarczający dla osiągnięcia celów kary i pozwoli na właściwą kontrolę postawionej pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Dla wzmocnienia oddziaływania wychowawczego na oskarżonego Sąd zobowiązał go w okresie próby do kontynuowania nauki, jak i niezwłocznego, pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych.
Orzeczenie w punkcie VI znajduje swoje umocowanie w treści wskazanego przepisu.
Kierując się trudną sytuacją materialną oskarżonego, faktem, iż pozostaje on na utrzymaniu rodziców, Sąd zwolnił go, stosownie do treściart. 624§1 kpkod ponoszenia kosztów procesu, obciążając nimi Skarb Państwa.