Sąd Okręgowy w Zamościu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 826/13
Data wyroku: 2013-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Jedynak, Grażyna Gorzko, Urszula Zwolak
Słowa kluczowe: Korupcja
Podstawa prawna: art.230a§1 kk

Sygn. akt II Ka 826/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Urszula Zwolak (spr.)
Sędziowie:  SO Grażyna Gorzko
SR del. Jarosław Jedynak
Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Joanny Lisiczyńskiej
po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 roku
sprawyW. K.
oskarżonego zart.230a§1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu
z dnia 4 lipca 2013 r.     sygn. akt VII K 623/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ;

II
zasądza od oskarżonegoW. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

/-/ Na oryginale właściwe podpisy.

Sygn. akt II Ka 826/13

UZASADNIENIE
Uzasadnienie faktyczne:
Sąd Rejonowy w Zamościu wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 roku wydanym w sprawie VIIK 623/12 uznał oskarżonegoW. K.za winnego tego, że:
wiosną 2009 roku daty bliżej nie ustalonej, wC.woj.(...), w zamian za pośrednictwo w załatwieniu pracy w Służbie Więziennej, polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na decyzję, działanie lub zaniechanie nieustalonej osoby pełniącej funkcje publiczną w w/w Służbie, w związku z pełnieniem tej funkcji, wręczyłL. D.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 9.000 zł
tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 230a § 1 k.k.
i za to na podstawieart. 230a § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby;
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarnu Państwa kwotę 775,90 zł tytułem kosztów sądowych.

Apelację w tej sprawie wywiódł obrońca oskarżonego, który wyrok zaskarżył w całości zarzucając mu:
- obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególnościart. 4, art. 7 art. 410, art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.przez błędną ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu i skazanieW. K., w sytuacji gdy okoliczności przedmiotowe czynu, a w szczególności okoliczności podmiotowe uzasadniają uznanie, iż przedmiotowy czyn stanowi wypadek mniejszej wagi przewidziany wart. 230a § 2 k.k., zaś postawa oskarżonego dotychczas nie karanego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego co w konsekwencji winno skutkować zastosowanieart. 66 § 1 k.k.i warunkowe umorzenie postępowania karnego w niniejszej sprawie przeciwkoW. K..
Podnosząc ten zarzut skarżący wnosił o:
uchylenie zaskarżonego wyroku i warunkowe postępowanie karnego.

Uzasadnienie prawne:
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna bowiem kompleksowa ocena sposobu procedowania, treści wyroku i jego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony i oceniony, a ustalenia faktyczne poczynione na podstawie tego materiału dowodowego odpowiadają wymowie tych dowodów, są prawdziwe i oparte na logicznym rozumowaniu, doświadczeniu życiowym i wskazaniach wiedzy. Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, nie popełnił uchybień w zakresie prawa materialnego, zaś orzeczonej kary nie sposób uznać za rażąco surową. Zarzut apelacji jest chybiony, a wniosek apelacyjny nie znajduje oparcia w analizie akt sprawy.
W złożonej apelacji obrońca kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, a uchybienia tego upatruje w obrazie przepisów prawa procesowego. Zarzutu tego nie sposób podzielić. Sąd Rejonowy bowiem przeprowadził w sprawie wszelkie istotne dla dokonania oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu dowody, a następnie te dowody z poszanowaniem zasad swobodnej ich oceny –art. 7 k.p.k., przeanalizował i dokonał wszechstronnej oraz kompleksowej oceny. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia przepisuart. 7 k.p.k., ponieważ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu mają wpływ okoliczności i przesłanki wymienione w§ 2 art. 115 k.k.:
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd Rejonowy jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przeanalizował wszelkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe mające znaczenie prawne w tej kwestii i przedstawił czym kierował się nie uznając, że czyn oskarżonego stanowi przypadek mniejszej wagi zart. 230a § 2 k.k.– vide k. 144 i nast. akt.
Skarżący podniósł obrazęart. 4 k.p.k.łącząc ją, jak należy przypuszczać z obraząart. 410 k.p.k., bowiem ujęta wart. 4 k.p.k.dyrektywa o charakterze ogólnym – zasada obiektywizmu, nie może samodzielnie stanowić podstawy zaskarżenia wyroku, bowiem przestrzeganie naczelnych zasad procesu karnego gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych, szczegółowych przepisów może uzasadniać zarzut apelacyjny. Szczegółowa analiza sposobu przeprowadzenia przez Sąd w niniejszej sprawie postępowania dowodowego i uzasadnienia wyroku, wskazują wbrew twierdzeniom skarżącego, iż dowody zostały przeprowadzone w zakresie wystarczającym dla prawidłowego wyrokowania, a następnie ich całokształt stanowił podstawę oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że:
zasada wynikająca zart. 410 k.p.k.obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które, przedstawiając w środku odwoławczym własne stanowisko, nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów. –vide: wyrok SA w Łodzi z dnia 19 października 1999 r. IIAKa 71/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001/9/23.
Uzasadnienie sporządzone w niniejszej sprawie pozwala na dokonanie kontroli odwoławczej w pełnym zakresie, jest obszerne i wyczerpujące, wobec czego zarzut obrazy tego konkretnie przepisu jest całkowicie chybione. Skoro w pisemnych motywach wyroku sąd wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a nadto wyjaśnił podstawę prawną wyroku oraz okoliczności uwzględnione przy wymiarze kary, to nie można stwierdzić naruszenia dyspozycji przepisuart. 424 § 1 k.p.k..
Powyższe wywody wskazują, iż Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela stanowisko Sąduad quozaprezentowane w sprawie, zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też oceny dowodów, przyjętej kwalifikacji prawnej w tym braku podstaw do uznania czynu oskarżonego za wypadek mniejszej wagi a w dalszej konsekwencji warunkowego umorzenia postępowania. Z tych też powodów Sąd Okręgowy apelację obrońcy oskarżonego uznał za oczywiście bezzasadną i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Ponieważ wyrok został zaskarżony w całości, Sąd Okręgowy dokonał analizy trafności wymierzonej oskarżonemu kary i uznał, że kara ta spełnia przesłankiart. 53 k.k., jest adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd Rejonowy szeroko i trafnie uzasadnił rodzaj i wymiar kary wymierzonej oskarżonemu, a Sąd odwoławczy to stanowisko i argumenty je uzasadniające podziela w całej rozciągłości.
Analiza sprawy nie dała też podstaw do stwierdzenia bezwzględnych przyczyn odwoławczych ujętych wart. 439 k.p.k.iart. 440 k.p.k..
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k., a na koszty te składają się:
- opłata w kwocie 120 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1073 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.);
- wydatki w kwocie 20 złotych –art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k..
/-/ Na oryginale właściwe podpisy.