Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 468/13
Data wyroku: 2013-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Adam Zarzycki, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 468/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki
Sędziowie: SO Bogna Kuczyńska
SO Klaudiusz Senator (spr.)

Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Roberta Jagusiaka
po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 roku
sprawyP. M. (1)
oskarżonego o przestępstwa zart. 244 k.k.,art. 276 k.k.,art. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne
S. G.
oskarżonego o przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.,art. 288 § 1 k.k.,art. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.i inne
Z. G.
oskarżonego o przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.,art. 288 § 1 k.k.,art. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.i inne
K. K. (1)
oskarżonego o przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoP. M. (1)oraz obrońców oskarżonych:P. M. (1),S. G.,Z. G.iK. K. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 26 października 2012 roku sygn. akt XII K 191/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. S.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia z obronę z urzędu oskarżonegoP. M. (1)w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. M.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia z obronę z urzędu oskarżonegoS. G.w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG. M.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia z obronę z urzędu oskarżonegoK. K. (1)w postępowaniu odwoławczym;

V
zwalnia oskarżonych:P. M. (1),S. G.,Z. G.iK. K. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

sygn. akt IXKa 468/13

UZASADNIENIE
(na podstawieart.423§1a kpkzakres uzasadnienia ograniczono do oskarżonychP. M. (1),Z. G.iS. G.)

Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 26 października 2012 r. uznałP. M. (1)za winnego popełnienia przestępstwa:
- zart. 244 kk, za które wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności
- zart. 276 kk, za które wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
- zart. 280§1 kkiart. 158§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk, za które wymierzył oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności.
- zart. 280§1 kkiart. 158§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk, za które wymierzył oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy uznałP. M. (1),S. G.iZ. G.za winnych popełnienia przestępstwa zart. 158§1 kkw zw. zart. 64§1 kkw stosunku doP. M. (1), a wobecS. G.iZ. G.zart. 158§1 kki wymierzył oskarżonemuP. M. (1)karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaśS. G.iZ. G.kary po 1 roku pozbawienia wolności. W kolejnym punkcie w/w wyroku Sąd uznałP. M. (1),S. G.iZ. G.za winnych popełnienia przestępstwa zart. 288§1 kkw zw. zart. 64§1 kkw stosunku doP. M. (1), a wobecS. G.iZ. G.zart. 288§1 kki wymierzył oskarżonemuP. M. (1)karę 3 lat pozbawienia wolności, zaśS. G.iZ. G.kary po 2 lata pozbawienia wolności. Nadto Sąd uznałS. G.,Z. G.iK. K. (1)za winnych popełnienia przestępstwa zart. 158§1 kkna szkodęR. Ś. (1)i wymierzył oskarżonymS. G.iZ. G.kary po 2 lata pozbawienia wolności, zaśK. K. (1)karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd uznał teżS. G.,Z. G.iK. K. (1)za winnych popełnienia przestępstwa zart. 158§1 kkna szkodęS. Ś.i wymierzył oskarżonymS. G.iZ. G.kary po 2 lata pozbawienia wolności, zaśK. K. (1)karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Sąd Rejonowy na podstawieart. 85 kkpołączył wymierzone oskarżonymP. M. (1),S. G.iZ. G.kary pozbawienia wolności i na podstawieart. 86§1 kkwymierzył oskarżonemuP. M. (1)karę łączną 8 lat pozbawienia wolności, zaśS. G.iZ. G.kary łączne po 4 lata pozbawienia wolności. Sąd wymierzył także oskarżonemuK. K. (1)karę łączną ograniczenia wolności.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i oskarżonyP. M. (1).
Obrońca oskarżonegoP. M. (1)na podstawieart. 444 kpkiart. 425§1 i 2 kpkzaskarżył wyrok w całości w stosunku do tego oskarżonego.
W oparciu o przepisyart.427§ 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 2,3 i 4 kpkobrońca oskarżonego wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a.art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, rozstrzygnięcie pojawiających się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności zeznań świadków i pokrzywdzonych w zakresie, w jakim nie wskazywali na sprawstwoP. M. (1)odnośnie zarzucanych mu czynów, a także okoliczności wpływających na kwalifikację prawną poszczególnych czynów;
b.art. 193 § 1 k.p.k.poprzez przyjęcie, iżP. Ś. (1)iD. D. (1)zostali narażeni na powstanie skutku wskazanego wart. 157 § 1 k.k.w sytuacji, gdy brak było opinii biegłego, podczas gdy ustalenia takie wymagały wiadomości specjalnych;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że oskarżonyP. M. (1)dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy należycie zbadany i oceniony materiał dowodowy prowadzi do odmiennych wniosków, a który to błąd miał wpływ na treść orzeczenia;
III. rażącą niewspółmierność wymierzonejP. M. (1)kary pozbawienia wolności.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący na podstawieart. 437 kpkiart. 454§1 kpkwniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonegoP. M. (1), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonychS. G.iZ. G.na podstawieart. 425§2 kpkiart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tych oskarżonych.
Obrońca w/w oskarżonych na podstawieart. 427§2 kpkiart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi Sądu I instancji zarzucił:
a. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.:art. 4 i 5 § 2, art. 7 kpkpolegającą na nienależytym uwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, pominięciu zasady, iż nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na ich korzyść oraz naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez poczynienie dowolnych ustaleń w przedmiocie winy oskarżonych;
b. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przypisaniu oskarżonym –S. G.iZ. G.przestępstw mimo braku jednoznacznych i niewątpliwych dowodów w tym względzie.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie obu oskarżonych od zarzucanych im przestępstw.
OskarżonyP. M. (1)na podstawieart. 425 kpk,art. 444 kpkiart. 447§1 kpkzaskarżył wyrok w całości w stosunku do jego osoby. Oskarżony powołał się na treśćart. 438 pkt 1,2,3. Skarżący wyrokowi Sądu Rejonowego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku. Oskarżony podniósł, że Sąd I instancji mało wnikliwie, wybiórczo i jednostronnie rozpatrzył przedmiotową sprawę uwzględniając wyłącznie okoliczności na niekorzyść oskarżonego, dopasowując materiał dowodowy oraz wybrane okoliczności do z góry przyjętej koncepcji. Oskarżony zarzucił, że Sąd dokonał dowolnej oceny zgromadzonych dowodów dając bezkrytyczny prymat wiarygodności świadkom oskarżenia z jednoczesną dyskwalifikacją oczywistych faktów oraz niewyjaśnieniu w sposób należyty, jak to zostało określone „dyskwalifikacji” dowodów przeciwnych. OskarżonyP. M. (1)zarzucił, że Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowaniaart. 4 kpk,art. 5§2 kpk,art. 7 kpk,art. 74§1 kpk,art. 92 kpk,art. 424§1 kpkna skutek czego błędnie ustalił stan faktyczny uznając oskarżonego za winnego, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego naruszając zasadę „in dubio pro reo” ustanowioną wart. 5§2 kpk. Nadto zarzucił, że naruszono jego prawo do obrony, jak i zasadę równości stron.
Oskarżony wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie od przypisanych mu przestępstw, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Wszystkie apelacje zarzucają błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i naruszenieart. 5§2 kpk.
Wniesione środki odwoławcze poza podniesieniem zarzutów naruszeniaart. 7 kpkiart. 5§2 kpknie dostarczają argumentów wskazujących, że w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia zasad określonych w w/w przepisach.
Sąd Rejonowy zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób poprawny, pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych. Ustalenia bowiem Sądu odpowiadają prawdzie materialnej i wynikają z logicznej analizy dowodów. Przypomnieć należy, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w przepisieart. 7 kpknakazuje organom procesowym, w tym – sądowi, by oceniały znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związanymi żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Sąd Rejonowy nie uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów analizując materiał dowodowy w jego całokształcie.
Dlatego nie mają racji apelujący, gdy zarzucają zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisówart. 5§2 kpkiart. 7 kpk.
Do naruszeniaart. 5§2 kpkmogłoby dojść wówczas, gdyby Sąd I instancji powziął nie dające się usunąć wątpliwości i poczytał je na niekorzyść oskarżonych albo powinien stwierdzić istnienie takich wątpliwości, a następnie rozstrzygnąć je na ich korzyść, ale tego nie uczynił. Do uchybienia zasadzie in dubio pro reo nie dochodzi więc wówczas, gdy tylko strona żywi takie wątpliwości, w szczególności na skutek odmiennej oceny materiału dowodowego, przy jednoczesnym niewykazaniu, iż ta dokonana przez Sąd Rejonowy uchybia wymogom określonym wart. 7 kpk. W wypadku, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw Sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów. Nie sposób natomiast przyjąć, aby ocena dowodów przedstawiona przez Sąd Rejonowy miała charakter dowolny i nie uwzględniała zasady wyrażonej wart. 5§2 kpk. W sprawie nie występują tego rodzaju wątpliwości, które niweczyłyby prawidłową ocenę dowodów i trafne ustalenia faktyczne. Odnosząc się jeszcze do zarzutu obrazyart. 5 § 2 kpkto należy przypomnieć, że wyrażona w tymże artykule zasada, nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że tego rodzaju wątpliwości, o których mowa wart. 5§2 kpkwinien mieć Sąd, a nie strona postępowania.
Sąd I instancji nie dopuścił się także obrazy przepisuart. 7kpk. Argumentacja skarżących stanowi jedynie (nieuzasadnioną całokształtem materiału dowodowego sprawy) polemikę z prawidłowymi ocenami Sądu orzekającego wyrażając w istocie odmienny pogląd co do okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego i możliwych do wyciągnięcia z nich wniosków. Tak więc również oczywiście chybiony jest zarzut naruszeniaart. 7 kpk, Sąd Rejonowy ukształtował swoje przekonanie na podstawie dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Poddał ocenie wszystkie dowody zebrane w sprawie, zarówno te na korzyść jak i niekorzyść oskarżonych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.
Skarżący podnieśli naruszenieart. 4 kpk. W zakresie zarzutu obrazyart. 4 kpkprzypomnienia wymaga, że przepis ten stanowi ogólną dyrektywę adresowaną do organów prowadzących postępowanie i zarzut jego obrazy, bez wskazania innych konkretnych przepisów procesowych, które miałyby zostać naruszone, nie może stanowić samoistnej podstawy apelacji, o ile odwołujący nie wskazuje obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady a autorzy apelacji tego nie uczynili (postanowienie Sądu Najwyższego z 11.02.2009r. sygn. VKK 403/08, LEX nr 491127).
Sąd I instancji zapoznał się ze wszystkimi dowodami, jakie strony mu przedstawiły, rozważył je wszystkie w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu. Sąd Okręgowy zbadał tę ocenę w oparciu o krytykę przedstawioną w skargach apelacyjnych i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania. Podkreślić należy, że podstawą prawidłowych ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, a co za tym idzie podstawą wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, przy czym Sąd wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego nie mają racji skarżący zarzucając naruszenieart. 410 kpk, czy teżart. 92 kpk. Podnieść też należy, że Sąd Rejonowy poprawnie swoje stanowisko uzasadnił w sporządzonym uzasadnieniu, które spełnia wymogi zart. 424 kpk.
Nie można jedynie zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że ewentualne przypisanie oskarżonemuP. M. (1)kradzieży pieniędzy na szkodęS. Ś.w czasie dokonywanego rozboju stanowiłoby wyjście poza granice oskarżenia. Takie ewentualne działanie nie było innym zdarzeniem. Kwestia ta jednak wobec kierunku wniesionych apelacji nie ma już obecnie żadnego znaczenia.
Błędny jest także pogląd Sądu I instancji, że czyn zarzucanyP. M. (1)w pkt V aktu oskarżenia jest zagrożony karą do 18 lat pozbawienia wolności. Oczywiste jest, że maksymalne zagrożenie za to przestępstwo w stosunku do oskarżonego wynosi 15 lat pozbawienia wolności (art. 38§2 kk).
ZeznaniaP. Ś. (1),D. D. (1)iM. G. (1), z którymi to dowodami korespondują dowody w postaci dokumentów wskazanych przez Sąd Rejonowy i opinii biegłego, są wystarczające do przypisania oskarżonymP. M. (1),Z.iS.braciomG.przestępstw zarzucanym im w pkt III i IV aktu oskarżenia.
Na miejscu zdarzenia z dnia 9 października 2010r. rzeczywiście znajdował się jeszcze drugi pojazd oprócz tego, którym przyjechali oskarżeni. Żaden jednak z dowodów zebranych w sprawie nie wskazuje na to, że to osoby z tego drugiego pojazdu dopuściły się przestępstw, pobicia i uszkodzenia mienia, przypisanych w wyroku oskarżonym.
To oskarżonyP. M. (1), z którym byli braciaG., zaczął wyrażać się w sposób napastliwy do pokrzywdzonychP. Ś. (1),D. D. (1)iM. G. (1), gdy ci odmówili wywołania z domuE. M.. Następnie to ci oskarżeni przystąpili do biciaP. Ś.iD. D. (1)oraz uszkadzania samochoduC..
Fakt uszkodzenia samochodu przez w/w oskarżonych Sąd I instancji należycie uzasadnił, zbędne jest powtarzanie w niniejszym uzasadnieniu tej słusznej argumentacji. Trafnie Sąd uzasadnił, że wszyscy trzej oskarżeni znajdowali się przy samochodzie pokrzywdzonego, gdy zaczęli go uszkadzać. Nie ma znaczenia to, że nie jest możliwe ustalenie, jakie uszkodzenia spowodował konkretnie każdy ze sprawców. Z zeznańP. Ś. (1)wynika, że uszkadzał samochód ten z braciG., który go uderzył. Z kolei świadekM. G. (2)wskazał, że w czasie, gdy był uszkadzany samochód znajdowali się przy nim obydwaj braciaG.iP. M. (1). Wszyscy oskarżeni dziali wspólnie i w porozumieniu, co Sąd Rejonowy należycie uzasadnił. Ci sami oskarżeni w tym samym czasie dokonali jednocześnie przestępstwa pobicia także współdziałając ze sobą. Nie jest konieczne do przypisania oskarżonym przestępstwa uszkodzenia mienia to, aby przypisać każdemu z oskarżonych konkretne zachowanie. Zdarzenie miało bardzo dynamiczny przebieg i uwaga osób znajdujących się w samochodzieC.nie była skoncentrowana na wnikliwej rejestracji każdego zachowania poszczególnego sprawcy. W ustalonych okolicznościach całego zdarzenia, zachowaniuP. M. (1)bezpośrednio przed pobiciem pokrzywdzonych i uszkodzeniem samochodu, wspólnym, w porozumieniu pobiciemP. Ś.iD. D.przez wszystkich trzech oskarżonych nie ulega wątpliwości, że i ci oskarżeni dopuścili się uszkodzenia samochoduC.. Przecież to słowachP. M.wskazanych przez pokrzywdzonych zaczęło się uszkadzanie samochoduC..
Nie jest prawdą, jak to podniósł obrońca oskarżonychS. G.iZ. G., że świadekM. G. (2)nie potrafił określić sprawców albowiem to ten świadek zeznał, że w czasie, gdy był uszkadzany samochód cinquecento to bezpośrednio przy nim znajdowali się akurat wszyscy oskarżeni. Sąd ustalił nadto, że to jeden z braciG.posiadał gumową pałkę. Reasumując podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przypisania oskarżonym popełnienia przestępstwa zart. 288§1 kk.
Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu I instancji odnośnie czynu oskarżonych zart. 158§1 kkpopełnionego w dniu 9 października 2010r.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że obydwaj braciaG.brali udział w pobiciuP. Ś. (1)iD. D. (1). W pełni trafnie Sąd wskazał, że jeden z braciG.ubrany w białą bluzę wyciągał z samochoduP. Ś., po wcześniejszym zadaniu mu uderzenia nogą, a w tym samym czasie drugi z braci wyciągałD. D. (1)po uprzednim zadaniu mu ciosów w twarz i bark oraz uderzeniu pałką. W świetle takich ustaleń, wbrew zarzutowi obrońcy obydwu oskarżonych, nie ma znaczenia, który z braciG.był ubrany w białą bluzę. Niewątpliwe jest w świetle zeznań pokrzywdzonych, że obydwaj braciaG.wzięli czynny udział w pobiciu poprzez zadawanie ciosów.
Trafnie Sąd też uznał, że przestępstwa pobicia z braćmiG.dopuścił się takżeP. M.działając z nimi wspólnie i w porozumieniu. Prawidłowo Sąd powołał orzecznictwo wskazujące na zasady odpowiedzialności sprawcy pobicia w sytuacji, gdy ten nie zadaje ciosu pokrzywdzonemu. Nie ulega przecież wątpliwości, że do przyjęcia udziału w pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała pokrzywdzonemu cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp. Do przyjęcia uczestnictwa w pobiciu wystarczy "świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi (...)"- wyrok SN z 28 lipca 1972 r. (Rw 692/72, OSNKW 1972, nr 11, poz. 181), a także wyrok SA w Białymstoku z 25 listopada 1997 r. (II AKa 85/97, OSA 1998, z. 10, poz. 56). Po słowachP. M.doszło do ataku na pokrzywdzonych, zasadnie zatem Sąd uznał, że toP. M.zainicjował atak, oskarżony ten następnie przytrzymywałP. Ś.. Zachowanie oskarżonegoP. M.wynikało z zamiaru pobicia pokrzywdzonych i poprzez swoje działanie zrealizował on znamiona udziału w pobiciu. W świetle zebranych dowodów nie ulega wątpliwości, że bezpośrednio przed atakiemP. Ś.znajdował się od tej samej strony samochodu, co pokrzywdzony takżeP. M. (1), który wypowiedział słowa przytoczone przez pokrzywdzonych, następnie jeden z braciG.uderzył pałką w dach samochodu, kopnął pokrzywdzonego, który został wyciągnięty z samochodu, po czym był przytrzymywany przez dwie osoby. Nie ulega wątpliwości, że osobą przytrzymującąP. Ś.byłP. M., który przecież znajdując się w tym miejscu przed pobiciem rozmawiał z pokrzywdzonym, a później swoimi słowami zainicjował atak. Przypomnieć należy, że świadekM. G. (2)zeznał, że w czasie, gdy był uszkadzany samochód cinquecento znajdowali się przy nim nie tylko obydwaj braciaG., ale i w dalszym ciąguP. M. (1).
Wbrew wywodomP. M.żadna okoliczność podczas przebiegu zdarzenia z dnia 9 października 2010r. nie świadczy o tym, że jego przebieg następował wbrew jego woli.
Nie można zgodzić się z oskarżonymP. M.i jego obrońcą, że dowolne jest ustalenie Sądu Rejonowego, iż oskarżony wypowiadając słowa „nie, to nie” inicjował atak. Słowa te zostały wypowiedziane, gdy osoby znajdujące się w samochodzie cinquecento ostatecznie odmówiły udzielenia pomocy oskarżonym w wywabieniuE. M.z domu, jak i nie zgodzili się na propozycję spożywania alkoholu. To po w/w słowachP. M.rozpoczął się atak na pokrzywdzonych i uszkadzanie samochodu, w którym się oni znajdowali.
Prawidłowo Sąd Rejonowy uzasadnił także to, że działanie oskarżonych naraziłoP. Ś.iD. D.na nastąpienie skutków określonych wart. 157§1 kk(str.65 uzasadnienia). I w tej kwestii Sąd zawarł wyczerpujące uzasadnienie, którego nie ma potrzeby powielać w niniejszym uzasadnieniu.
Nie chodzi o to, że uderzenia zadane przez napastników miały spowodować u pokrzywdzonych obrażenia o jakich mowa wart. 157§1 kk. Istotne jest to, że działanie oskarżonych naraziło ofiary na nastąpienie skutków określonych wart. 157§1kk. Samo bowiem narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania skutku wskazanego wart. 157§1 kkstanowi znamię występku zart. 158 § 1 k.k.W wypadku typu określonego wart. 158 § 1 kkskutkiem uczestniczenia w bójce lub pobiciu jest narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu, w znaczeniuart. 156 § 1 lub art. 157 § 1. Przestępstwo to jest przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo.
Błędny jest pogląd obrońcy oskarżonegoP. M., że dla stwierdzenia narażeniaP. Ś.iD. D.na powstanie skutku określonego wart. 157§1 kkniezbędnym było powołanie dowodu z opinii biegłego. Taka okoliczność podlega ocenie i ustaleniu Sądu, należy do jego kompetencji.
Konsekwentne zeznaniaP. Ś.,D. D.iM. G.jednoznacznie wskazują na kierowanie samochodem przez oskarżonegoP. M. (1)w dniu 9 października 2010r. Świadkowie wskazali, jakim pojazdem kierował oskarżony i w jakich okolicznościach miało to miejsce.
Nie można zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że świadkowieP. Ś.,D. D.iM. G.nie są wiarygodni albowiem padli ofiarą przestępstw popełnionych przezP. M.. Przy takim rozumowaniu, to w każdej sprawie należałoby odmawiać wiary pokrzywdzonemu, gdyż jest on skonfliktowany ze sprawcą z racji popełnienia przez niego przestępstwa na szkodę tego pokrzywdzonego.
Prawidłowe ustalenia poczynił też Sąd Rejonowy co do usunięcia przezP. M. (1)protokołu przesłuchaniaK. K. (1)i należycie swoje stanowisko uzasadnił. Wbrew zarzutom apelacji oskarżonegoP. M.i jego obrońcy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia sprawstwa oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonegoK. K. (1)opisujące w jakich okolicznościach dowiedział się o usunięciu protokołu przezP. M., znajdujące potwierdzenie w zeznaniachS.iŁ. K., wraz z nagraniem z monitoringu, wskazanymi przez Sąd dokumentami świadczącymi o zapoznawaniu się przezP. M.z aktami sprawy w dniu 21 stycznia 2011r., w sposób nie budzący wątpliwości dowodzą, że toP. M.usunął przedmiotowy protokół z akt sprawy.
Na przeszkodzie takiemu ustaleniu nie stoi to, że żaden z funkcjonariuszy policji nie zauważył momentu usuwania protokołu, jak i to, że funkcjonariusze Służby Więziennej nie znaleźli przy oskarżonym takiego dokumentu. Jak słusznie podniósł Sąd Rejonowy większe przedmioty udaje się przemycić na teren aresztu śledczego osadzonym, czy też osobom ich odwiedzającym. Nadzór nad przeglądającym akta oskarżonym nie był dokładny. Funkcjonariusz policji znajdował się w pewnej odległości od oskarżonego, siedział bokiem do oskarżonego, który wykorzystał nieuwagę funkcjonariuszy.
Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy protokół został usunięty. OskarżonyK. K. (1)zainicjował postępowanie w tej sprawie informując swojego brata o incydencie podczas spaceru, co z kolei spowodowało, że jego siostra skontaktowała się prokuratorem prowadzącym sprawę. Te okoliczności w powiązaniu z nagraniem z monitoringu i faktem, żeP. M.rzeczywiście przeglądał akta sprawy pozwalają na ustalenie sprawcy czynu. Na nagraniu istotnie nie można rozróżnić, jaką kartkę papieru składa oskarżonyP. M.i chowa do zeszytu. Jednakże powiązanie wszystkich ustalonych faktów wskazanych przez Sąd Rejonowy pozwala na wskazanie, jako sprawcyP. M.. To ten oskarżony, a nie któryś z braciG.dysponował przedmiotowym protokołem w areszcie śledczym ujawniając fakt jego posiadania.
Istotnie podczas przesłuchania w dniu 18 października 2010r.K. K. (1)obciążył nie tylkoP. M. (1), ale i braciG.. Jednakże z jego wyjaśnień jednoznacznie wynika, że toP. M. (1)był w posiadaniu protokołu. Nie ma z kolei dowodów na to, że to któryś z braciG.dokonał usunięcia protokołu z akt sprawy, a nie ulega przecież wątpliwości, że protokół został usunięty.
Nie ma znaczenia, że zapis nagrania z monitoringu nie jest ciągły. Nagranie pochodziło z prokuratury i trudno uwierzyć, że zostało ono w jakiś sposób celowo zmontowane, nie wiadomo zresztą w jakim celu miałoby to nastąpić. Nadto z ustaleń Sądu wynika, że zdarzenie z udziałemP. M.z godz. 12.10 krytycznego dnia znajduje się na fragmencie nagrania, które ma akurat charakter ciągły.
Sąd prawidłowo ocenił zeznaniaS.iŁ. K.. Odnosząc się do apelacji oskarżonegoP. M.podnieść należy, że zeznania tych świadków nie odnoszą się do czynów zarzucanychK. K. (1)i tym samym świadkowie ci nie pomagają swojemu bratu w uniknięciu odpowiedzialności karnej, jak to całkowicie bezpodstawnie zarzucił oskarżony.
Tak samo oskarżonyK. K. (1)nie miał żadnego powodu, żeby usuwać z akt protokół własnego przesłuchania, co sugeruje we wniesionym środku odwoławczym oskarżonyP. M.. OskarżonyK. K. (1)w dalszym toku postępowania nie kwestionował treści swoich wyjaśnień zaprotokołowanych w dniu 18 października 2010r., potwierdzał je.
Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny także zeznańM. N.. Dodać należy, że z zeznań tego świadka wynikać ma, że oskarżonyK. K. (1)około miesiąca marca miał ustalać niewiadome sprawy z jakąś kobietą i mężczyzną. Natomiast protokół został usunięty z akt w styczniu 2011r. i wtedy od razu oskarżony poinformował o incydencie na spacerze swojego brata. Już w styczniu 2011r. zostało przesłuchane rodzeństwoK.na w/w okoliczność.
Ocena zeznań świadkaR. B.przedstawiona przez Sąd Rejonowy także nie budzi zastrzeżeń. Trafnie Sąd zauważył, że w/w świadek mógł nie wiedzieć wszystkiego co działo się w areszcie śledczym, a co dotyczyłoK. K..
Na fakt popełnienia przestępstw na szkodęR. Ś. (1)iS. Ś.przez oskarżonych oprócz zeznań pokrzywdzonych wskazują także konsekwentne w tej kwestii wyjaśnieniaK. K. (1), co zostało pominięte w apelacjach obrońców oskarżonych.
Zwrócić jednak należy uwagę, żeR. Ś. (1)już w pierwszych zeznaniach wskazał, że sprawcami przestępstwa popełnionego na jego szkodę byli braciaG.iP. M.(k.74-75). Opisał zachowanie oskarżonych. Już w tych zeznaniach zeznał, żeP. M.po przeszukaniu spodni ukradł mu pieniądze w kwocie 10 zł. w bilonie (k.75). Na powyższe okoliczności świadek w toku całego postępowania składał niesprzeczne zeznania. Z jego zeznań jednoznacznie wynika, że pobicia dokonali obydwaj braciaG.iP. M., który po przeszukaniu spodni dokonał zaboru 10 zł. w bilonie. Pokrzywdzony wbrew twierdzeniomP. M.nie wskazywał, że posiadał pieniądze w banknocie.
Nie wiadomo co miał na myśli obrońca oskarżonegoP. M.podnosząc, że Sąd nieprawidłowo ocenił zeznaniaR. Ś., gdyż pokrzywdzony miał nie wiedzieć kto go pobił. Przeczy temu jednoznacznie treść zeznań pokrzywdzonego. Wbrew lakonicznym wywodom obrońcyP. M.R. Ś. (1)opisał w jakich okolicznościach oskarżony dokonał zaboru gotówki. W pierwszych zeznaniach, złożonych krótko po zdarzeniuR. Ś.zeznał, że pieniądze w kwocie 10 zł. posiadał w monetach 2 zł. (k.75). Tak więc nie polegają na prawdzie zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego co do treści zeznańR. Ś..
Nie jest także prawdziwy zarzut oskarżonegoP. M., żeR. Ś. (1)wielokrotnie przedstawiał odmienne wersje krytycznego zdarzenia. Przeczy temu treść zeznań świadka. Zresztą oskarżony nie wykazał swojego twierdzenia.
R. Ś. (1)zeznał, że nie pamięta skąd miał pieniądze, które zostały mu skradzione w dniu 15 października 2010r. Zwrócić należy uwagę, że niemal przez całe postępowanie nie był on wypytywany skąd miał pieniądze krytycznego dnia. Nastąpiło to dopiero przed Sądem po pierwszym przesłuchaniu pokrzywdzonego. Świadek miał prawo takiej okoliczności nie pamiętać. Wskazał jednak, że mogły to być pieniądze zarobione uW. S. (1), który potwierdził przecież, że w październiku 2010r. pokrzywdzony pracował u niego dorywczo i otrzymywał z tego tytułu wynagrodzenie (k.1801). Treści tych zeznań nie dostrzegają oskarżonyP. M.i jego obrońca.
Zwrócić należy uwagę, że istotne jest natomiast to, że pokrzywdzony konsekwentnie i niesprzecznie od początku wskazywał jaka kwota została mu zrabowana, jak i nawet takie szczegóły, że przedmiot kradzieży stanowiły monety o nominale 2 zł.
ŚwiadekA. Ś.wiarygodnie opisał swoje rozmowy z synem. Nie ma sprzeczności w zeznaniach tego świadka wbrew sugestiom oskarżonegoP. M.i jego obrońcy. W zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym świadek opisał pierwszą rozmowę z synem podczas której pokrzywdzony nie powiedział mu o kradzieży pieniędzy, świadek o to nie pytał. Natomiast na rozprawie świadek ujawnił, że dopiero podczas rozmowy z synem po opuszczeniu szpitala ten powiedział mu o kradzieży pieniędzy. Nie może dziwić, że podczas pierwszej rozmowy pokrzywdzony nie powiedział ojcu o kradzieży drobnej kwoty 10 zł. Dla pokrzywdzonego dotkliwe było pobicie go przez oskarżonych, a nie utrata 10 zł.
Sąd przy ocenie zeznańR. Ś. (1)uwzględnił to, że w czasie zdarzenia znajdował się on pod wpływem alkoholu. Stan taki jednak nie zaburzył zdolności spostrzegania i odtwarzania spostrzeżeń. Zasadnie Sąd Rejonowy podniósł, że pokrzywdzony opisał w jaki sposób były mu zadawane uderzenia, jak i opisał zdarzenie wskazując sprawców. Sąd Okręgowy podziela ocenę zeznań świadkaR. Ś. (1)przedstawioną przez Sąd I instancji.
IstotnieK. K. (1)w swoich wyjaśnieniach nie wspomniał o zaborze pieniędzyR. Ś.. Nie można jednak wykluczyć, że taka treść wyjaśnień co do powyższej okoliczności jest wynikiem tego, żeK. K.podczas całego zdarzenia nie zauważył momentu kradzieży pieniędzy przezP. M.. W każdym razie wyjaśnienia oskarżonegoK. K.nie stanowią dowodu na to, żeR. Ś. (1)nie skradziono pieniędzy, gdyż takiemu ustaleniu w sposób jednoznaczny przeczą konsekwentne i wiarygodne zeznania pokrzywdzonego.
ŚwiadekR. Ś. (1)wiarygodnie zeznał, że nie twierdził w toku postępowania, iż posiadane w dniu 15 października 2010r. pieniądze zarobił uD. E.. Wskazał, że mógł je posiadać odW. S., co, jak to zostało już omówione wyżej, świadek ten potwierdził. Sąd prawidłowo ocenił zeznaniaD. E.. Świadek ten co prawda zeznał, że nie zatrudniałR. Ś. (1), ale wskazał, że pożycza mu pieniądze, który w zamian wykonuje różne prace (k.1573).
Istotnie Sąd Rejonowy nie dokonał kompleksowej oceny zeznań świadkaE. S.. Nie odniósł się bowiem do twierdzeń świadka, żeR. Ś. (1)chciał pożyczyć od niego dwukrotnie pieniądze na piwo, a co miało mieć miejsce krytycznego dnia. Próba pożyczenia pieniędzy, czy prośba o postawienie piwa nie wskazuje, że osoba taka sama nie posiada pieniędzy. Takie zachowanie może wynikać np. z tego, że pokrzywdzonemu pozostało jedynie 10 zł. i mógł je potrzebować następnego dnia dlatego też dalszą konsumpcję alkoholu chciał skredytować z innego źródła. Z zeznańR. Ś.wynika, że krytycznego dnia dokonywał zakupów za swoje pieniądze. Podkreślić należy, ze zeznaniaE. S.nie mogą stanowić podstawy do negatywnej oceny tego fragmentu konsekwentnych i wiarygodnych zeznańR. Ś. (1), w których wskazuje on na posiadanie kwoty 10 zł. w czasie popełnianego na nim przestępstwa i zaboru tychże pieniędzy przezP. M..
Prawidłowo Sąd Rejonowy ocenił i należycie uzasadnił fakt przypisania oskarżonemuP. M.popełnienia przestępstwa rozboju na osobieR. Ś. (1)(str.77 uzasadnienia). Po zastosowaniu przemocy doszło do przeszukania spodni pokrzywdzonego, po uprzednim ich zdjęciu i następnieP. M.dokonał zaboru pieniędzy. Sąd Okręgowy podziela zapatrywanie Sądu I instancji. Skarżący nie odnieśli się do tej słusznej argumentacji Sądu Rejonowego.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonych braciG.co do czynu popełnionego na szkodęS. Ś.przypomnieć po raz kolejny wypada, że sprawstwo tych oskarżonych zostało ustalone w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoK. K. (1), a nie na podstawie zeznań pokrzywdzonego, który spośród napastników rozpoznał tylkoP. M. (1). Dlatego też pokrzywdzonyA. T.mógł mówić jedynie o tym sprawcy, a nie o braciachG..
Prawidłowo Sąd ocenił zeznaniaS. Ś.. Dokładnie wskazał w jakiej części uznał te zeznania za wiarygodne i z jakich przyczyn, jak i należycie omówił negatywną ocenę wiarygodności zeznań tego świadka złożonych w dniu 31 sierpnia 2012r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, żeS. Ś.składał niekonsekwentne zeznania, że każde kolejne jego depozycje różniły się od poprzednich. Jedynie odbiegały w swojej treści zeznania złożone w dniu 31 sierpnia 2012r., co Sąd Rejonowy miał na uwadze i należycie kwestię tą omówił.S. Ś.wiarygodnie wytłumaczył, że początkowo z obawy przedP. M.nie ujawnił, że jednym ze sprawców był ten oskarżony. Zauważyć należy, że zeznania pokrzywdzonego co do sprawstwaP. M.korelują z wyjaśnieniamiK. K.. Nadto z zeznańA. T.wynika, że pokrzywdzony zaraz po zdarzeniu mówił mu, że jednym ze sprawców byłP. M. (1).
Podnieść należy, że podstawą uznania za niewiarygodne ostatnich zeznańS. Ś.nie było tylko to, że Sąd uznał, że oskarżonyP. M.wpływał na pokrzywdzonego, ale Sąd zwrócił uwagę, że wcześniej świadek kilkakrotnie słuchany nic nie wspominał o tym, że pieniądze i papierosy zostawił w garażu małżonkówT.. Nadto Sąd trafnie uzasadnił, że takie zeznania świadka są nielogiczne (str.28 uzasadnienia). W całości Sąd Okręgowy podziela wywody Sądu I instancji. Prawidłowo też Sąd ocenił zeznaniaG. Ś., który zmienił swoje zeznania, aby wesprzeć zmienioną wersję pokrzywdzonego.
Kwestia zaboru pieniędzy na szkodę pokrzywdzonego ostatecznie nie była przedmiotem ustaleń Sądu z uwagi na błędny pogląd, że stanowiłoby to wyjście poza granice oskarżenia.
Spożyty przezS. Ś.alkohol nie stanowił przeszkody w zrelacjonowaniu przez świadka przebiegu zdarzenia. Zwrócić jednak należy uwagę, że użycie przezP. M.gazu łzawiącego ujemnie wpłynęło na możliwość zaobserwowania całego przebiegu zdarzenia przez pokrzywdzonego.
Prawidło Sąd Rejonowy uznał, że oskarżonyP. M. (1)dopuścił się przestępstwa rozboju na szkodęS. Ś.należycie swoje stanowisko uzasadniając. Z zeznańS. Ś.iK. K. (1)wynika, że w czasie zdarzeniaP. M. (1)zdejmował ubranie z pokrzywdzonego. Fizycznego zaboru papierosów dokonał inny ze współdziałających zP. M.napastników. O tym, że zamiarem napastników było dokonanie rozboju naS. Ś.świadczy i ten fragment jego zeznań, w którym podał on, że gdy bił bity jeden ze sprawców przewrócił go na prawy bok i pokrzywdzony czuł, że ma przeszukiwane kieszenie spodni (k.19). Gdy leżał to znowu psiknięto mu gazem w twarz (k.19).
Zwrócić też należy uwagę, że w przypadku pokrzywdzonegoR. Ś. (1)oskarżonyP. M. (1)zastosował identyczny sposób postępowania. Otóż i podczas tamtego zdarzenia po zastosowaniu przemocy oskarżony rozebrał pokrzywdzonego, a następnie już osobiście przeszukał ubranie i ukradł pieniądze. W przypadku pokrzywdzonegoS. Ś.czynności tych dokonał współdziałający z nim jeden z braciG.. Nie ma znaczenia to, że zwykle przy dokonywaniu rozboju ofiary zazwyczaj nie są rozbierane i do zaboru mienia nie jest konieczne rozebranie pokrzywdzonego. Jak się okazuje oskarżonyP. M.reguł tych nie stosuje. Oczywiście nie można wykluczyć, że oskarżonemu chodziło także o pewne upokorzenie pokrzywdzonych, których nie tylko okradł, ale i dotkliwie pobił. Nie zmienia to postaci rzeczy, że zamiarem oskarżonego było także dokonanie rozboju. Dlatego też Sąd Okręgowy akceptuje stanowisko Sądu Rejonowego w poruszonej wyżej kwestii.
Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez Sąd Rejonowy ocena opinii biegłych lekarzy psychiatrów co do poczytalności oskarżonegoP. M.w czasie czynów. Z opinii tej wbrew twierdzeniom oskarżonego wynika, że miał on zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem.
Sąd Rejonowy dokonał dokładnej analizy wyjaśnień oskarżonegoK. K. (1). OskarżonyP. M. (1)w złożonym środku odwoławczym nie odniósł się do argumentacji Sądu, ograniczając się do krytyki wyjaśnień tego oskarżonego tylko z tej przyczyny, że złożył on niekorzystne dla niego wyjaśnienia. To, żeK. K. (1)nie obciąża siebie w swoich wyjaśnieniach nie oznacza, że złożył niewiarygodne wyjaśnienia co do zachowania pozostałych oskarżonych w czasie popełniania przestępstw. WyjaśnieniaK. K.korespondują z dowodami wskazanymi przez Sąd Rejonowy, co zostało należycie omówione w uzasadnieniu tego Sądu. Zwrócić też należy uwagę, że Sąd w zasadzie podzielił stanowiskoK. K.co do jego zachowania w trakcie popełniania przestępstw (uznając wyjaśnienia za wiarygodne) i w tej kwestii wyrok ostatecznie nie był kwestionowany przed Sądem II instancji przez oskarżyciela publicznego.
W związku z podniesieniem przez oskarżonegoP. M.zarzutu obrazyart. 74§1 kpkzauważyć należy, że Sąd Rejonowy dokładnie wskazał w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia w sprawie, w tym co do zachowania oskarżonego w czasie popełniania przestępstw. Nikt też nie wymagał od oskarżonego, aby dostarczał dowody na swoją niekorzyść.
W toku postępowania nie zostały naruszone jakiekolwiek prawa oskarżonego.
Reasumując powtórzyć należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów i należycie swoje stanowisko uzasadnił. Na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd I instancji dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych w sprawie, które Sąd Okręgowy aprobuje. Tym samym nie są zasadne zarzuty zawarte w apelacjach kwestionujące prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy.
W związku z zarzutem rażącej surowości kar wymierzonych oskarżonemuP. M. (1)Sąd Okręgowy zauważa, że oskarżonemu temu zostały wymierzone adekwatne kary jednostkowe za przypisane mu przestępstwa. Sąd rozważył stopień zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynów. Zasadnie Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego i popełnienie wskazanych w wyroku przestępstw w warunkach recydywy, co jest ignorowane w złożonych apelacjach. Istotnie oskarżonyP. M.lekceważy porządek prawny, dotychczas orzekane kary okazały się całkowicie nieskuteczne albowiem oskarżony powracał do popełniania przestępstw. Z kolei przy wymiarze kary łącznej Sąd prawidłowo odwołał się do związku podmiotowo-przedmiotowego zbiegających się przestępstw.
Odnosząc się do podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonegoP. M.argumentu wytknąć należy, że stopień społecznej szkodliwości czynu polegającego na nie stosowaniu się do orzeczonego przez Sąd zakazu jest taki sam w całym okresie jego obowiązywania.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawieart. 437§1 kpkorzec, jak w punkcie I wyroku. Dodać należy, że apelacje były oczywiście bezzasadne, gdy już z samej ich treści wynika, że uwzględnione być nie mogły, skoro zawierały przytoczone jednostronnie i ogólnikowo okoliczności na korzyść oskarżonych bez rozważenia całokształtu występujących w sprawie okoliczności decydujących o jej rozstrzygnięciu.
Orzeczenia w punktach II - IV wyroku dot. zasądzenia na rzecz obrońców z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oskarżonym oparte zostało na treściart. 618§1 pkt 11 kpk,art. 619§1 kpk,art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(Dz. Ust. z 2002r. nr 123 poz. 1058 z późn. zm.),§2 ust.3, § 14 ust. 2 pkt 4,§16, §19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. Ust. nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
W punkcie V wyroku Sąd na podstawieart. 624§1 kpkw zw.art. 634 kpkw całości zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem uiszczenie tych kosztów byłoby dla nich zbyt uciążliwe w ich sytuacji finansowej, a nadto muszą oni odbyć wymierzone im kary pozbawienia wolności.

SSO Bogna Kuczyńska SSO Adam Zarzycki SSO Klaudiusz Senator