Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 289/13
Data wyroku: 2013-07-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Klara Łukaszewska, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VI Ka 289/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO  Tomasz Skowron  (spr.)
Sędziowie SO  Klara Łukaszewska
SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Lesława Kwapiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013r.
sprawyA. S.
oskarżonego zart. 18 § 2 i 3 kkw zw. zart. 278 § 1 i 3 kk
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w  Bolesławcu
z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II K 1010/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. S.uznając apelacje obrońcy oskarżonego i oskarżonego za oczywiście bezzasadne,
II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 100 złotych.
Sygn. akt VI Ka 289/13

UZASADNIENIE
A. S.został oskarżony o to, że:
w miesiącu czerwcu 2012 roku wG., nakłonił kierowcę samochodu ciężarowegofirmy (...)do kradzieży mieszanki kamiennej z kruszywa naturalnego w ilości 30 ton i wartości 800 złotych, a następnie udzielił mu pomocy poprzez zapewnienie nabycia skradzionego kruszywa działając tym na szkodęW.Przedsiębiorstwa Budownictwa (...), przy czym, czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 18§2 i 3 kkw zw. zart. 278§1 i 3 kk.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 18 marca 2013r. (sygn. akt IIK 1010/12):

I
uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu wartości 600 złotych, stanowiącego przestępstwo zart.18§2 i 3kkw zw. zart. 278§1 i 3kki za to na podstawieart. 19§1kkw zw. zart. 278§3kkwymierzył mu karę grzywny w ilości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych,

II
na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 90 zł i na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 80 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony za pośrednictwem swego obrońcy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
Obrazę przepisów postępowania, mianowicieart. 7 kpkpolegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku i spowodowało błędy w ustaleniach faktycznych polegające na uznaniu oskarżonego winnym zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

2
Nadto obrońca postawił ewentualny zarzut rażąco surowej kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wysokości sumarycznej 4000, 00 zł, mimo, że okoliczności popełnienia czynu, dotychczasowy sposób życia oskarżonego dają podstawy do warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu a ewentualnie przez warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby 1 roku.
Osobistą apelację od wyroku wniósł oskarżonyA. S., zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu błędy w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia, polegających na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów.
Stawiając powyższy zarzut oskarżony wniósł o:

1
Zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu i umorzenie postępowania

ewentualnie

2
Uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje oskarżonegoA. S.i jego obrońcy okazały się być niezasadne i to w stopniu oczywistym.
Już na samym początku zwrócić należy uwagę na fakt, że sporządzone przez oskarżonego i jego obrońcę środki odwoławcze opierają się w istocie rzeczy, na tych samych (w mniejszym lub większym stopniu) podstawach procesowych i przedstawiają podobną, bo odnoszącą się do tych samych wątpliwości skarżących argumentację. Stąd też stanowisko Sądu Odwoławczego będzie, w równym stopniu, odnosiło się do apelacji tychże skarżących.
Odnosząc się zatem do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych podniesionego w obu apelacjach, jakich miał dopuścić się Sąd meriti, a tym samym wskazanej przez obrońcę obrazy przepisuart. 7 k.p.k., formułującego zasadę swobodnej oceny dowodów, stwierdzić należy, iż tego rodzaju uchybienia w procesie dochodzenia do prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), Sąd orzekający się nie dopuścił. Ustalenia faktyczne dokonane przez sąd, bowiem wówczas wykraczają poza te ramy związane z ową swobodną oceną dowodów, gdy nie są poczynione na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, zostały dokonane bez wszechstronnej ich analizy, a ich ocena wykazuje błędy natury faktycznej czy logicznej i jest sprzeczna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tego rodzaju konkretnych błędów żaden z apelujących jednak nie wskazuje, ograniczając się w istocie, poprzez gołosłowną, choć uprawnioną polemikę z pisemnym uzasadnieniem wyroku, do przedstawienia własnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów opartej na wybiórczym przywoływaniu fragmentów treści dowodów oraz prezentując takie wnioski i ustalenia oparte na kanwie tejże oceny, które mają na celu doprowadzić do takiej zmiany orzeczenia, która odpowiadałaby interesowi oskarżonego. Wywiedzione w sprawie apelacje oparte zatem nie na rzeczowej argumentacji i krytyce zaskarżonego wyroku, lecz jedynie na ferowaniu własnych twierdzeń ich autorów, mających podważyć rozumowanie Sądu meriti, nie mogły osiągnąć podstawowego założenia, a więc uwolnić oskarżonegoA. S.od sprawstwa i winy w zakresie przypisanego mu występku. Śledząc zatem treść pisemnych motywów wyroku i konfrontując je z całokształtem zebranych w niniejszym postępowaniu dowodów wyprowadzić należało jednoznaczną konkluzję, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji analiza dostępnych źródeł dowodowych (indywidualna, jak i we wzajemnym ich powiązaniu), mająca doprowadzić do ustalenia wspomnianej wyżej prawdy materialnej świadczy o uczynieniu zadość regułom prawidłowego rozumowania, co oznacza, iż zarówno ocena dowodów, jak i wyprowadzone na jej podstawie ustalenia faktyczne noszą przymiot niepodważalności, korzystając z ustawowej ochrony, znajdując aprobatę ze strony Sądu Odwoławczego, który przyjmuje je, jako własne.
Z treści poddanych rozważaniom Sądu Okręgowego apelacji wynika, iż ich autorzy stawiają kilka tez, które – wedle ich przekonania – przemawiają przeciwko ferowanemu przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięciu i winny prowadzić do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej. In concreto zdaniem skarżących,A. S.nie miał świadomości tego, skąd pochodził nabyty przezeń odM. N.materiał, a tym samym że pochodzi on z kradzieży, żeM. N.był „jedynie” kierowcą ciężarówki, nie zaś „szefem ekipy (kierownikiem)”, a nadto, iż przedmiotem transakcji było kruszywo przeznaczone do budowy obwodnicy, nie zaś „bezwartościowe odpady z wymiany nawierzchni drogowej” (vide: apelacja oskarżonego, k.59).
Z taką argumentacją zgodzić się nie można.
Z uznanych za wiarygodne i będących podstawą czynionych ustaleń faktycznych zeznańM. N.oraz złożonych przezeń wyjaśnień w charakterze oskarżonego sprawie II K 805/12, jednoznacznie wynika, iż „wiedział on (oskarżonyA. S.) o tym, iż kruszywo to pochodzi z budowy obwodnicy…, ja nie musiałem mówićS., skąd mam to kruszywo. On bardzo dobrze wiedział, iż kruszywo pochodziło z budowy obwodnicy…, spotkałem się w barze z panemS., byliśmy na obiedzie, on się zapytał kto jest kierowcą tego samochodu” (k.14, k.39 akt sprawy II K 805/12, k.28).
Przywołana treść zeznań (wyjaśnień)M. N., do której nie odniósł się żaden z apelujących, co jawi się, jako oczywiste, gdy mieć na względzie, iż pozostaje ona w opozycji wobec twierdzeń zawartych w apelacji, nie budzi żadnych wątpliwości, co do wskazywanej wyżej świadomości oskarżonego, jaką miałA. S.w trakcie dokonywanej przezeń transakcji kupna przedmiotowego materiału (kruszywa). Co więcej, przekonanie o słuszności stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji w tej materii ma swoje źródło w okolicznościach sprawy. Naiwne bowiem pozostaje sugerowanie, a wręcz forsowanie poglądu iż(...)S.miał zamiar w sposób legalny nabyć materiał niezbędny do utwardzenia drogi prowadzącej do jego domu. Zasady prawidłowego rozumowania i logiki wskazują, iż w normalnej, typowej sytuacji, osoba zainteresowania zakupem tego rodzaju materiału (kruszywa) udaje się w tym celu do odpowiedniego sklepu, hurtownika zajmującego się ich sprzedażą, nie zaś szuka kontaktu w okolicznym barze z osobą (kierowcą) pracującą na budowie i niemającą możliwości legalnego (nie będąc przecież do tego w żaden sposób umocowaną i uprawnioną) rozdysponowania i zbycia owego materiału. Z takiego stanu rzeczy, wbrew twierdzeniom obu skarżących,A. S., będąc osobą dorosłą, dojrzałą i doświadczoną życiowo, w pełni zdawał sobie sprawę, co słusznie ustalił Sąd meriti, wyprowadzając swą ocenę i wnioski w zgodzie ze standardami rządzącymi oceną dowodów (art. 7 k.p.k.).
Nie ma racji obrońca oskarżonego, gdy kwestionuje ocenę prawną czynu przypisanego oskarżonemuA. S., in concreto ustalenie, iż zachowanie oskarżonego stanowiło formę zjawiskową przestępstwa w postaci podżegania do popełnienia czynu zabronionego (art. 18 § 2 k.k.). W świetle przedstawionych wyżej okoliczności towarzyszących inkryminowanemu zdarzeniu poddanemu osądowi w niniejszej sprawie, nie może budzić wątpliwości, iż oskarżonyA. S.„nakłonił”, jak zostało to wskazane w opisie czynu zarzucanego oskarżonemu,M. N.do dokonania przestępstwa kradzieży. Przypomnieć trzeba, iż istota podżegania sprowadza się do oddziaływania nakłaniającego na psychikę bezpośredniego wykonawcy w celu skłonienia go (słowem, propozycją, sugestią, obietnicą korzyści) do określonego działania lub zaniechania. Czynność nakłaniania stanowi więc wpływanie na świadomość i wolę osoby nakłanianej i wywołanie u niej zamiaru podjęcia określonego zachowania w postaci decyzji popełnienia czynu zabronionego. Wobec tych rozważań w powiązaniu z realiami sprawy, Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, iż to właśnie zachowanie oskarżonego, który zwrócił się doM. N.z „propozycją” dokonania nielegalnej transakcji – czego oskarżony miał pełną świadomość, co raz jeszcze należy stanowczo podkreślić, a które to ustalenie bezskutecznie próbują w chwili obecnej obalić skarżący – w zamian za określone profity finansowe, bezpośrednio skłoniło nakłanianego do zachowania, które nosiło znamiona przestępstwa.
Przechodząc do rozważań w zakresie kary.
Mając na uwadze prawidłowo ustalone przez Sąd Rejonowy okoliczności mające znaczenie dla wymiaru kary (vide: strona 6 uzasadnienia wyroku), grzywna jawi się, jako najbardziej adekwatna dolegliwość do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Nie można tracić z pola widzenia, iż Sąd Rejonowy mając możliwość alternatywnego wyboru rodzaju kary orzekł karę najłagodniejszą, co już nie daje podstaw do twierdzenia, iż mamy do czynienia z karą surową i to w stopniu rażącym w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., co wymuszałoby ingerencję ze strony Sądu Okręgowego. Ustalając wysokość grzywny Sąd Rejonowy słusznie miał na uwadze okoliczności podmiotowe i przedmiotowe sprawy, jak i dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 53 k.k.). Przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny Sąd I instancji w sposób dostateczny uwzględnił osiągane przez oskarżonego dochody, jego sytuację osobistą, rodzinną, majątkową oraz możliwości zarobkowe (art. 33 § 3 k.k.). Z tych też względów kara w tej postaci jest karą sprawiedliwą, a zatem nie jest nadmiernie dolegliwa. To z kolei sprawia, iż Sąd Odwoławczy nie znalazł powodów, dla których należałoby odstąpić od wymierzenia kary i zastosować środek probacyjny w postaci warunkowego umorzenia postępowania, czego domagał się w apelacji obrońca oskarżonego. Na marginesie zauważyć należało, iż obrońca podważając rozstrzygnięcie o karze wskazał, iż kara grzywny w wysokości 4000 złotych jest karą rażąco surową, gdy tymczasem Sąd meriti orzekł ową karę w kwocie 800 złotych (40 stawek dziennych po 20 złotych za jedną stawkę), co poddaje w wątpliwość założenia przyjęte przez apelującego przy kwestionowaniu tej części orzeczenia.
Nie znajdując zatem podstawy faktycznej ani prawnej dla uwzględnienia apelacji oskarżonegoA. S.i jego obrońcy uznając te apelacje za oczywiście bezzasadne, Sąd II instancji zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy utrzymał w mocy.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.oraz art.art. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychi§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnymzasądził od oskarżonegoA. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w wysokości 100 złotych, na które składają się opłata w kwocie 80 złotych oraz 20 złotych stanowiące ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu sądowym.
uk