Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 772/13
Data wyroku: 2013-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Chojnacka Kucharska
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II K 772/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 sierpnia 2013r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Beata Chojnacka Kucharska
Protokolant  Grzegorz Kosowski
po rozpoznaniu w dniu 27.08.2013r.
s p r a w yJ. K.
córkiM.iG.zd.J.
urodzonej dnia (...)wO.

oskarżonej o to, że:
w dniu 03 października 2012 roku w miejscowościK., woj.(...)doprowadziłaL. W.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 310 złotych, w ten sposób, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła ją w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży za pośrednictwem serwisu aukcyjnego allegro.pl telefonu komórkowego SamsungG.A.o wartości 300 złotych, nie wysłała przedmiotu transakcji, albowiem nie posiadała go, ani też nie zwróciła otrzymanych pieniędzy, powodując straty w łącznej kwocie 310 złotych na szkodęL. W.

tj. o czyn zart. 286 § 1 kk

I
oskarżonąJ. K.uznaje za winną tego, że: w dniu 03 października 2012 roku w miejscowościK., woj.(...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłaL. W.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 310 złotych, w ten sposób, że wprowadziła ją w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży za pośrednictwem serwisu ogłoszeniowego internetowego „Tablica.pl” telefonu komórkowego SamsungG.A.o wartości 300 złotych oraz kosztów przesyłki tego telefonu w wysokości 10 zł., a po wysyłaniu na wskazany przez nią rachunek bankowy umówionej kwoty 310 zł., nie wysłała przedmiotu transakcji i nie zamierzała go wysłać, ani też nie zwróciła otrzymanych pieniędzy, powodując straty w łącznej kwocie 310 złotych na szkodęL. W.tj. występku zart. 286 § 1 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierza jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na mocyart. 33 § 2 k.k.wymierza jej karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokości jednej stawki dziennej grzywny na 10 (dziesięć) złotych;

II
na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonejJ. K.warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;

III
na mocyart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonąJ. K.pod dozór kuratora sądowego w okresie próby;

IV
na mocyart. 72 § 1 pkt 8 k.k.zobowiązuje oskarżonąJ. K.do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej w okresie próby;

V
na mocyart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 540 zł. tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług w wysokości 124,20zł.;

VI
na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonąJ. K.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

OskarżonaJ. K.zaoferowała do sprzedaży telefon komórkowymarki S. (...)na portalu internetowym ogłoszeniowym „Tablica.pl”. Telefon ten zaoferowała do sprzedaży za kwotę 300 zł. Oskarżona nie miała zamiaru sprzedać tego telefonu. PokrzywdzonaL. W.zainteresowała się zakupem takiego telefonu dla syna i w dniu 30 września 2012r. skontaktowała się z oskarżoną drogą mailową, kierując korespondencję na adres mailowy wskazany przez sprzedającą. Poprosiła wówczas o zdjęcia telefonu oferowanego do sprzedaży i owe zdjęcia zostały jej mailem przez oskarżoną przesłane. Po ich uzyskaniu, z uwagi na to, iż oskarżona nie była zarejestrowana jako sprzedawca na Allegro, by potwierdzić jej dane osobowe i tym samym uniknąć oszustwa na swoją szkodę, poprosiła oskarżoną o przesłanie jej kserokopii dowodu osobistego. Oskarżona przesłała mailem skan swego dowodu osobistego uwiarygodniając się w ten sposób jako sprzedający. Po uzyskaniu skanu dowodu osobistego nadesłanego przez oskarżoną w dniu 03 października 2012r.L. W.uznając, iż sprzedająca jest wiarygodna, zdecydowała o zakupie telefonu komórkowego za kwotę 300 zł. W korespondencji mailowej ustalono, iż oskarżona nie wyśle telefonu bez uprzedniego uzyskania pieniędzy na konto, stąd też ustalono, iż kwota 300 zł. stanowiąca cenę telefonu i 10 zł. tytułem kosztów nadania przesyłki zostaną wysłane na rachunek bankowy oskarżonej, co pokrzywdzona zrobiła w dniu 03 października 2012r. Mimo przesłania na rachunek bankowy oskarżonej kwoty 310 zł., oskarżona nie wysłała pokrzywdzonej telefonu komórkowego, gdyż od początku nie miała zamiaru wywiązać się z zawartej umowy. Ponieważ telefon nie dotarł do pokrzywdzonej, pokrzywdzona i jej syn wielokrotnie telefonowali do oskarżonej z zapytaniem o przyczyny nienadesłania telefonu. W trakcie rozmów telefonicznych oskarżona początkowo mówiła, że telefon wysłała, a za opóźnienie w doręczaniu przesyłki winę ponosi Poczta. Po kilku tygodniach zobowiązała się do zwrotu pieniędzy. Ponieważ ani telefon, ani pieniądze nie zostały zwrócone, w listopadzie 2012r. pokrzywdzona zawiadomiła organy ścigania o zaistniałej sytuacji, a kopię tego pisma przesłała oskarżonej. Także i to nie spowodowało zwrotu pieniędzy, które oskarżona zwróciła w trakcie toczącego się postępowania przygotowawczego, w dniu 25 stycznia 2013r.

Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonejJ. K.k. 27,

-

zeznania świadkaL. W.k. 4, k. 30v., k. 74v.-75,

zawiadomienie k. 1,

kserokopia dowodu osobistego k. 5,

wydruk korespondencji mailowej k. 6-8,

informacja zBanku (...)k. 9,

dowód wpłaty k. 28.

OskarżonaJ. K.była uprzednio dwukrotnie karana za występki zart. 286 § 1 kk.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 02 grudnia 2010r. za przestępstwo zart. 286 § 1 kkpopełnione w dniu 26 maja 2010r. wymierzono oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący 3 lata oraz orzeczono obowiązek naprawienia szkody.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie z dnia 09 czerwca 2011r. sygn. akt II K 182/11 za popełnienie 18 przestępstw zart. 286 § 1 kkwymierzono oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący 2 lata oraz orzeczono obowiązki naprawienia szkody. Przestępstwa te zostały popełnione w okresie od stycznia 2010r. do sierpnia 2010r.

Dowód: - dane o karalności oskarżonejJ. K.k. 18,
- odpis wyroków k. 20 – 23, k. 24.

OskarżonaJ. K.ma 26 lat. Ma średnie wykształcenie, obecnie utrzymuje się z zasiłku dla osób bezrobotnych. Ma na utrzymaniu dziecko w wieku 4 lat, na które uzyskuje alimenty w wysokości 350 zł.

Dowód: - dane osobowo-poznawcze oskarżonejJ. K.k. 46, k. 26.

OskarżonaJ. K.składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym (k. 27) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że w 2012r. wystawiła do sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego „Tablica.pl” telefon komórkowy SamsungG. (...), wyjaśniła przy tym, iż nie pamięta, w jakiej dacie to miało miejsce. Wskazała, iż telefon ten zakupiłaL. W.za kwotę 300 zł. i dodatkowo uiściła ona koszt przesyłki 10 zł. Oskarżona podała, że nie pamięta okoliczności tej transakcji. Wyjaśniła, iż od pokrzywdzonej otrzymała 310 zł. Wyjaśniła także, że nie pamięta, czy po przesłaniu jej pieniędzy, pokrzywdzona kontaktowała się z nią w związku z niewysłaniem przesyłki. Podała, iż nie wysłała pokrzywdzonej telefonu, bo miała problemy finansowe, utraciła mieszkanie z powodu niespłacenia kredytu hipotecznego, jak i problemy małżeńskie, rozwiodła się z mężem w grudniu 2012r. To spowodowało, że zapomniała o tej transakcji. Podała także, iż ten telefon zaoferowany pokrzywdzonej do sprzedaży, sprzedała innej osobie, lecz nie pamięta ani komu, ani kiedy. O tej sprawie przypomniała sobie dopiero, jak była przesłuchiwana w sprawie w charakterze świadka i wtedy postanowiła oddać pokrzywdzonej pieniądze, bo nie zamierzała jej oszukać. Pieniądze te musiała uzbierać i dlatego wysłała je w dniu 25 stycznia 2013r.

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia oskarżonejJ. K.zasługują na wiarygodność jedynie w nieznacznym zakresie, mianowicie w tej części, w której oskarżona wskazała, iż za pośrednictwem Internetu, poprzez portal „Tablica.pl” oferowała do sprzedaży posiadany przez nią telefon SamsungG. (...)za kwotę 300 zł., jak i co do faktu przesłania pieniędzy w kwocie 310 zł. przezL. W.tytułem zakupu telefonu i kosztów przesyłki i zwrotu tej sumy w dniu 25 stycznia 2013r. Owe okoliczności znajdują potwierdzenie zarówno w zeznaniach pokrzywdzonejL. W., jak i pozostałych dokumentach ujawnionych na rozprawie, stąd też brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonej w tej części. Sąd uznał natomiast, iż wyjaśnienia oskarżonej, jakoby nie miała zamiaru oszukać pokrzywdzonej, a o tej transakcji zapomniała, przypomniawszy sobie o niej dopiero w momencie przesłuchania jej w charakterze świadka, są niewiarygodne.
O zamiarze wprowadzenia w błąd kupującej co do realizacji umowy kupna – sprzedaży świadczy niezbicie fakt, iż oskarżonaJ. K.nie wysłała zamawiającejL. W.telefonu, mimo zapłacenia przez nią ceny telefonu oraz kosztów przesyłki. To, iż kwota ta została uiszczona na rachunek bankowy oskarżonej nie było kwestionowane przez oskarżoną w trakcie procesu, nadto znajduje potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonej oraz dowodzie z pewnością zasługującym na uznanie za dowód obiektywny, mianowicie informacji z banku (k. 9), w którym oskarżona miała rachunek bankowy. Na wydruku transakcji dokonanych na rachunku bankowym oskarżonej widnieje zapis o dokonanej wpłacie kwoty 310 zł. Gdyby nie było jej zamiarem oszukanie pokrzywdzonej, z pewnością telefon ten by wysłała, skoro była w jego posiadaniu. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie, by nadać przesyłkę do pokrzywdzonej. Argumenty, które mają przekonać o braku oszukańczego zamiaru po stronie oskarżonej są niewiarygodne także z uwagi na to, że są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i logiką, są przy tym sprzeczne z relacją pokrzywdzonej. PokrzywdzonaL. W.kategorycznie i konsekwentnie w toku całego postępowania wskazała, iż zarówno ona, jak i jej syn, kontaktowali się wielokrotnie telefonicznie z oskarżoną pytając o przyczyny niedotarcia przesyłki. Początkowo oskarżona twierdziła, że telefon wysłała obciążając za nieterminowość dostarczenia telefonu Pocztę, później zobowiązała się do zwrotu pieniędzy. Skoro pokrzywdzona i jej syn wielokrotnie rozmawiali z oskarżoną o telefonie i pieniądzach, tym samym nie sposób przyjąć, by oskarżona zapomniała o tej transakcji. Już to daje podstawy do podważenia jej relacji, jakoby zapomniała o tej transakcji i stąd nie przesłała telefonu. Zeznania pokrzywdzonejL. W.zasługują natomiast na uznanie w całości za wiarygodne jako, że są spójne z dowodami z dokumentów, jak i są konsekwentne, logiczne. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, by owe zeznania choćby w części zakwestionować. Pokrzywdzona nie miała przy tym żadnego interesu w tym, by zeznawać nieprawdziwie na temat przebiegu transakcji i następnie kontaktów z oskarżoną dotyczących tej transakcji. Oskarżona była przesłuchana w charakterze świadka w dniu 27 grudnia 2012r., zatem po upływie zaledwie kilkunastu tygodni od otrzymania od pokrzywdzonej pieniędzy. W między czasie wielokrotnie rozmawiała z pokrzywdzoną i jej synem o przesyłce telefonu lub pieniędzy. Ponadto w dniu 12 grudnia 2012r. przysłała SMS pokrzywdzonej z przeprosinami. Powyższe przeczy temu, by dopiero przesłuchanie jej w charakterze świadka przypomniało jej o tym zdarzeniu. Skoro, jak podała oskarżona, była wówczas w bardzo trudnej sytuacji finansowej, to tym bardziej realnie odczuwalna dla niej była kwota 310 zł., która wpłynęła na jej rachunek bankowy. Kwotę tę musiała zauważyć na rachunku bankowym, skoro pieniądze te wydała, o czym świadczy fakt, iż bezpośrednio po przesłuchaniu jej w charakterze świadka, nie była w stanie zwrócić pieniędzy, gdyż ich nie miała; musiała tę kwotę uzbierać. To także świadczy o tym, iż pamiętała o owej transakcji, gdyż rozdysponowała pieniądze pochodzące właśnie z tej transakcji. Z doświadczenia życiowego wynika, iż osoba w trudnej sytuacji finansowej bardzo dokładnie kontroluje swoje pieniądze: wpływy, wydatki, stąd też z pewnością wie, jaką kwotą dysponuje i skąd pojawiają się na jej rachunku pieniądze. Gdyby oskarżona nie kierowała się oszukańczym zamiarem, z pewnością nie rozdysponowałaby tych pieniędzy i z pewnością od razu by je zwróciła. Fakt wpływu kwoty 310 zł. na konto nie mógł być w takich okolicznościach niezauważony przez oskarżoną. Ponadto argumentacja oskarżonej jest całkowicie nielogiczna. Oskarżona nie prowadziła wówczas sklepu internetowego, sprzedaż telefonu miała charakter incydentalny, tak więc skoro wystawiła go do sprzedaży i prowadziła intensywną korespondencję mailową co do jego sprzedaży wymieniając wiele maili z pokrzywdzoną, to znaczy, że nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym byłoby ustalenie, że zapomniała o tej transakcji tuż po zakończeniu korespondencji mailowej z pokrzywdzoną, praktycznie już następnego dnia. Wtedy bowiem ten telefon miała wysłać. Ponadto o oszukańczym zamiarze oskarżonej świadczy to, iż telefon ten faktycznie sprzedała, jak wyjaśniła, jednak innej osobie. Powyższe świadczy niezbicie o tym, iż oskarżona wprowadziła w błąd pokrzywdzoną co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży telefonu. Na zamiar oszukańczy wskazuje także to, że oskarżona początkowo okłamywała pokrzywdzoną i jej syna podając jako przyczynę niedoręczenia telefonu opieszałość Poczty, co było argumentem rzeczowym i prawdopodobnym, jednakże skutecznym i realnym tylko przez pierwsze dni. Dopiero gdy w ten sposóbJ. K.nie mogła dalej logicznie uzasadnić braku przesyłki, zadeklarowała zwrot pieniędzy, przy czym pieniędzy tych przez wiele tygodni nie zwracała. W tych okolicznościach oszukańczy zamiar oskarżonej co do realizacji umowy kupna – sprzedaży nie może budzić wątpliwości. Wniosków takich podważyć skutecznie nie może to, że oskarżona faktycznie posiadała telefon oferowany do sprzedaży. Sprzedała go bowiem, jak wyjaśniła, innej osobie, nie zaś pokrzywdzonej, która wysłała jej za ten telefon pieniądze pokrywając także koszty przesyłki telefonu.

W świetle powyższych dowodów i ich oceny, nie budzi wątpliwości zarówno zamiar, jak i sprawstwo oskarżonejJ. K.w zakresie przypisanego jej występku. Oskarżona nie miała zamiaru, zawierając umowę, wywiązać się z warunków umowy kupna – sprzedaży. Celem oskarżonej było wyłącznie uzyskanie pieniędzy od nabywcy pod pretekstem, iż oskarżona prześle zamawiającej zakupiony towar. Wprowadziła ona zatem pokrzywdzoną w błąd co do zamiaru realizacji warunków zawartej umowy, jej celem było wyłącznie osiągniecie korzyści majątkowej, a sposób działania oskarżonej spowodował niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzoną w wysokości 310 zł.L. W.była przeświadczona o uczciwych zamiarach sprzedającej. Oskarżona obejmowała swoją świadomością i zamiarem kierunkowym to, że wprowadza pokrzywdzoną w błąd oraz to, iż w ten sposób doprowadza pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzania mieniem (podobnie: wyrok SN z dnia 06.11.2003r., sygn. akt II KK 9/03, LEX 83773, wyrok SA w Białymstoku z dnia 06.12.2012r., sygn. akt AKa 180/12, LEX 1259659, wyrok SA w Gdańsku, z dnia 10.01.2013r., sygn. akt II AKa 439/12, LEX 1267213). Tym samym oskarżona swoim zachowaniem wypełniła wszystkie znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk. Dla ustalenia, czy oskarżona wypełniła wszystkie znamiona przestępstwa oszustwa obojętnym jest przy tym fakt, że po zawarciu umowy i monitach ze strony pokrzywdzonej oraz jej syna, oskarżona zwróciła pokrzywdzonej 310 zł. Dla bytu przestępstwa oszustwa istotnymi są bowiem tylko te okoliczności, które istniały w chwili czynu, nie zaś te, które powstały później(podobnie: wyrok SA w Krakowie z dnia 12.11.1998r., sygn. akt II AKa 199/98, opubl. KZS 1998/12/33).
Sąd uznał przy tym, iż czyn przypisany oskarżonej nie stanowi wypadku mniejszej wagi –art. 286 § 3 kk. O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują bowiem przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw (podobnie: wyrok SN z dnia 09 10.1996 r., sygn. akt V KKN 79/96, OSNKW 1997, nr 3-4, poz. 27). Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Dla elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia oraz motywy i cel działania sprawcy. Stopień społecznej szkodliwości czynu jest podstawowym kryterium oceny, czy dany czyn można zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi (podobnie: wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29.09.2010r., sygn. akt II AKa 270/10, LEX 621279). Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione wart. 115 § 2 kktj. rodzaj i charakter naruszonego przez oskarżoną dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia przez oskarżoną przestępstwa, a także postać zamiaru, jej motywację. W ocenie Sądu społeczna szkodliwość czynu oskarżonej była znaczna. Na taką ocenę społecznej szkodliwości czynu oskarżonej wpływ mało to, iż oskarżona przestępstwa oszustwa dopuściła się poprzez wprowadzenie pokrzywdzonej w błąd, a zatem sposób najbardziej wyrafinowany spośród sposobów popełnienia przestępstwa oszustwa. Oskarżona dokładnie zaplanowała popełnienie przestępstwa oszustwa, przygotowała się do jego popełnienia, tym samym działa z premedytacją. Zamiar popełniania przestępstwa nie był nagły lecz powstał na długo przed popełnieniem przestępstwa. Świadczy o tym to, iż od 30 września 2012r. do 03 października 2012r. oskarżona prowadziła korespondencję mailową z pokrzywdzoną, na prośbę pokrzywdzonej przesłała jej skany zdjęć telefonu, dokumentów telefonu, w ten sposób wykazując, iż rzeczywiście ów telefon posiada, stwarzając pozory, że nie zamierza pokrzywdzonej oszukać. Na prośbę pokrzywdzonej przesłała jej następnie skan swego dowodu osobistego. Te dokumenty miały przekonać i przekonały pokrzywdzoną o tym, iż oskarżona jest uczciwym sprzedawcą. To świadczy o działaniu oskarżonej z premedytacją, jej nieustępliwości w dążeniu do celu, dużym nasileniu złej woli, a wręcz zuchwałości. Nie było dla niej żadnym hamulcem to, że kupująca sprawdza i weryfikuje jej dane, sprawdza ją pod katem uczciwości. Wysyłając żądane dokumenty oskarżona celowo, świadomie, wytworzyła mylne wyobrażenie u pokrzywdzonej o swej uczciwości i konsekwentnie realizowała przestępczy proceder. Oskarżona wykorzystała przy tym Internet, dający poczucie anonimowości i poprzez to ułatwiający dokonanie przestępstwa oszustwa, narzędzie często wykorzystywane do popełniania podobnych przestępstw. Odczucie szkody przez pokrzywdzoną było duże, gdyż została oszukana mimo podjęcia wszelkich możliwych starań, by uniknąć bycia ofiarą, zachowania wszelkich środków ostrożności przy zawieraniu umów przez Internet. Odczucia tego nie zmienił fakt, iż jeśli chodzi o szkodę materialną, to dla pokrzywdzonej i jej rodziny nie była dotkliwie odczuwalna. Poczucia krzywdy nie zmienił także fakt, iż pieniądze zostały pokrzywdzonej zwrócone w dniu 25 stycznia 2013r., a pokrzywdzona została przeproszona, albowiem jak słusznie wskazała pokrzywdzona, nastąpiło to dopiero po zawiadomieniu organów ścigania, zatem dopiero pod presją postępowania karnego. Nie było to więc wyrazem skruchy oskarżonej za swój czyn. Gdyby tak bowiem było, oskarżona starałaby się szkodę naprawić wcześniej, choćby w ratach i z pewnością wcześniej wystosowałaby swoje przeprosiny, a nie dopiero po poinformowaniu jej przez pokrzywdzoną o skierowaniu do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Kryterium rozmiaru szkody wyrządzonej przestępstwem jest jednym z wielu, który wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu. Nie jest w żadnym razie kryterium decydującym dla czynienia tych ustaleń. W literaturze i orzecznictwie sądów wskazuje się, że sama wartość przedmiotu czynności wykonawczej nie ma decydującego znaczenia przy ocenie wypadku mniejszej wagi, a wypadek mniejszej wagi nie może być utożsamiany z małą wartością mienia, przeciwko któremu skierowany jest czyn sprawcy. Podstawowym kryterium oceny jest stopień społecznej szkodliwości czynu (podobnie: wyrok SN z 11 maja 1971 r., sygn. akt V KRN 147/71, niepubl.). Faktem jest, iż szkoda materialna wyrządzona przestępstwem nie jest duża, bo stanowi 310 zł., jednakże nie jest to wystarczające do przyjęcia wypadku mniejszej wagi w świetle okoliczności wskazanych powyżej, a mianowicie istotnej roli oskarżonej w przestępstwie, wysokiego natężenia złej woli, zuchwałości, premedytacji w działaniu, przygotowania się do popełnienia przestępstwa, nieustępliwości w realizacji przestępstwa, działaniu polegającym na wprowadzeniu pokrzywdzonej w błąd, odczucia szkody przez pokrzywdzoną (podobnie: wyrok SA w Łodzi z dnia 14.02.2013r., sygn. akt II AKa 299/12, LEX nr 1280499). Istota wypadku mniejszej wagi sprowadza się bowiem do szczególnej charakterystyki zachowania, realizującego wszystkie znamiona przestępstwa określone w typie podstawowym, która sprawia, że taki czyn sprawcy stanowi przestępstwo zasługujące na łagodniejsze potraktowanie. Wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego wskazują, że z jednej strony sam czyn charakteryzuje się niewielkim stopniem społecznej szkodliwości, z drugiej zaś jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, aby stosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo. Tymczasem z odpisów wyroków załączonych do akt sprawy wynika, iż oskarżona dopuściła się aż 19 przestępstw podobnych, popełnionych w identyczny sposób, co czyn przypisany wyrokiem (odpisy wyroków k. 20-23, k. 24). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł żadnego uzasadnienia dla przyjęcia wypadku mniejszej wagi.
Sąd uznał, iż stopień winy oskarżonej także zasługuje na uznanie za wysoki, za czym przemawia nieustępliwość w działaniu, premedytacja, zaplanowanie przestępczego działania i realizowanie go w etapach.
Przy wymiarze oskarżonej kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.
Orzekając wobec oskarżonej karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy, Sąd miał na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej, wysoki stopień winy, rozmiar wyrządzonej szkody, fakt, iż szkoda została naprawiona. Na taki wymiar kary miała wpływ także uprzednia karalność oskarżonej. Sąd uznał przy tym, iż względem oskarżonej, mimo uprzedniej dwukrotnej karalności, istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna i nie jest konieczne oddziaływanie resocjalizacyjne na oskarżoną w warunkach izolacyjnych. Sąd przeświadczenie takie nabrał w oparciu o jej aktualną sytuację rodzinną oraz dane zawarte w opinii sądowo-psychiatrycznej. Sąd miał na uwadze także i to, że oskarżona przestępstwa oszustwa dopuściła się po upływie około 2 lat od popełnienia przestępstw, za które została skazana prawomocnymi wyrokami. Sąd warunkowo zawieszając oskarżonej wykonanie kary pozbawienia wolności uznał, iż orzeczona kara spełni swe cele. Jednakże zważywszy na to, iż oskarżona była już wcześniej dwukrotnie karana za przestępstwa oszustwa popełnione w identyczny sposób, a czynu tego dopuściła się w okresie próby zakreślonym dwoma wyrokami, Sąd uznał, iż okres próby winien być długi, stąd też określił go na 5 lat. Tak długi okres próby wyznaczony względem oskarżonej pozwoli na zweryfikowanie postawy oskarżonej. Ponadto, by w sposób prawidłowy ukształtować postawę oskarżonej, Sąd zobowiązał oskarżoną w okresie próby do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej. Sąd uznał także za zasadne, by nad oskarżoną w okresie próby dozór sprawował kurator, który na bieżąco będzie kontrolował zachowanie oskarżonej i pomagał jej w kształtowaniu prawidłowych postaw społecznych, mobilizował do zmiany życia i niepopełniania przestępstw, w tym przy użyciu Internetu, w przyszłości.
Z uwagi na to, iż kara pozbawienia wolności została orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a oskarżona działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i korzyść taką osiągnęła, mając na uwadze to, by oskarżona nie czuła się bezkarnie, bowiem już wcześniej dopuściła się aż 19 przestępstw podobnych, popełnionych w podobny sposób, a orzeczone wówczas kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przyniosły oczekiwanego efektu, Sąd orzekł wobec oskarżonej karę 50 stawek dziennych grzywny, co odpowiada zarówno winie, jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną występku, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 10 zł., a kierując się przy tym aktualną sytuacją finansową oskarżonej oraz koniecznością łożenia na utrzymanie jednego dziecka. Sąd karę grzywny wymierzył w oparciu oart. 33 § 2 kknie dopatrując się ani szczególnych względów, bądź okoliczności zart. 58 § 2 kk, które mogłyby stanowić powody, dla których celowym i sprawiedliwym byłoby odstąpienie od orzeczenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w sytuacji, gdy oskarżona z popełnionego przestępstwa taką korzyść faktycznie odniosła (podobnie wyrok SA w Katowicach z dnia 30.10.2007r., sygn. akt II AKa 297/07, LEX nr 370417). Oskarżona wprawdzie obecnie nie uzyskuje dochodów z tytułu pracy, jednakże jest osobą młodą, która już wcześniej podejmowała zatrudnienie, nie ma żadnych przeciwwskazań do pracy, na jej utrzymaniu pozostaje tylko jedno dziecko, na które są zasądzone alimenty w wysokości 350 zł., zatem ta sytuacja uzasadnia przekonanie, że oskarżona jest w stanie karę grzywny w orzeczonym wymiarze uiścić.

Na podstawieart. 29 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzew związku z § 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego oskarżonej obrońcy z urzędu kwotę 540 zł.. wobec złożonego w tym zakresie wniosku obrońcy, uwzględniając, to, iż obrońca został ustanowiony oskarżonej w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego w formie dochodzenia (180 zł.) i brał udział w rozprawie (360 zł.), a koszty obrony nie zostały na rzecz obrońcy uiszczone. Nadto Sąd zasądził na rzecz obrońcy oskarżonej, w oparciu o § 2 ust. 3 cyt. powyżej Rozporządzenia, należny od tej kwoty podatek od towarów i usług.
Aktualnie oskarżonaJ. K.utrzymuje się z zasiłku dla osób bezrobotnych, na jej utrzymaniu pozostaje jedno dziecko, na które są zasądzone alimenty. Mając na uwadze także to, że Sąd orzekł wobec oskarżonej karę grzywny obok kary pozbawienia wolności, okoliczności powyższe dały podstawę do zwolnienia oskarżonej w całości od ponoszenia kosztów sądowych uznając, iż zachodzą przesłanki wskazane wart. 624 § 1 kpkmianowicie, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonej zbyt uciążliwe.