Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 575/13
Data wyroku: 2013-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Bałazińska-Goliszewska, do Anna Statkiewicz, Dorota Kropiewnicka

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Anna Bałazińska – Goliszewska
Sędziowie  SSO  Dorota Kropiewnicka
SSR del. do SO  Anna Statkiewicz (spr.)
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ireny Głogowskiej
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r.
sprawyS. M.
oskarżonego o przestępstwo zart. 300 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej
z dnia 25 marca 2013   sygn. akt XII K 11/05

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za II instancję.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej w sprawie sygn. akt XII K 11/05 uznał oskarżonegoS. M.za winnego tego, że w dniach 3 i 16 grudnia 2003 r. weW., działając w warunkach czynu ciągłego , w celu udaremnienie wykonania orzeczeń Sądów- Sądu okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2003 r. Wydział Gospodarczy sygn. akt X GNc 2710/03, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej Wydział Gospodarczy z dnia 22 września 2003 r. , sygn. akt V GNc 5951/03, 5953/03, 5954/03, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej Wydział Gospodarczy z dnia 27 października 2000 r. sygn. akt IV Ng 6516/00, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej z dnia 08 stycznia 2002 r. sygn. akt V Ng 2027/01 udaremnił zaspokojenie swoich wierzycieli poprzez zbycie składników majątku zagrożonych zajęciem komorniczym w dniu 16 grudnia 2003 r. w postaci nieruchomości i lokalu położonych przyul. (...)weW.oraz cesji wierzytelności odprzedsiębiorstwa Budownictwa (...)wL.w kwocie 62.975,52 zł w dniu 3 grudnia 2003 r. , czym działał na szkodę wierzycieli w osobach:M. W.– przedstawicielafirmy Zakład (...),J. M.,W. P.iS. B.przedstawicieliZakładu Usług (...) s.c.,firmy (...) spółka z o.o.orazfirmy (...)Elektryczne reprezentowaną przezR.iG. S.,Przedsiębiorstwa Produkcyjno handlowe (...) S. A.Oddział produkcji(...)weW.tj. występku zart. 300 § 2 k.k.w zw.art. 12 k.k.wymierzył oskarżonemuS. M.karę jednego roku pozbawienia wolności, przy czym karę tę warunkowo zawiesił, ustalając okres próby na trzy lata.
Sąd Rejonowy obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.
Przedmiotowy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego, zarzucając wyrokowi:
I. obrazę przepisów postępowania karnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie
- a toart. 2 § 2,4,7w zw. zart. 167,419 i 424 § 1 k.p.k.polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o dowody pośrednie i poszlaki jakie dostrzegł Sąd w materiale sprawy, kierunkowane wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, bez wskazania dlaczego Sąd nie uwzględnił dowodów przeciwnych, w tym bezspornie bardzo trudnej sytuacji finansowej ówczesnego oskarżonego w 2003 r. i jego przedsiębiorstwa , co skutkowało przyjęciem winy i sprawstwa oskarżonego, bez umożliwienia kontroli przesłanek wynikających choćby ze złożonego do akt postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie I Ns 365/03, dot. Podziału majątku dorobkowegoS. M.z byłą żoną, które obejmowało sporny lokal przyul. (...)
- a toart. 5§ 2  k.p.k.poprzez rozstrzyganie licznych wątpliwości występujących w sprawie, w tym ustalenie przebiegu czynności cywilnoprawnych oskarżonego ze świadkiemŚ.poprzez odmowę wiarygodności wymienionym i oparcie ustaleń na założeniach o wspólnym działaniu w celu pokrzywdzenia wierzycieli „rzekomą” umową pożyczki z dnia 3.12.2003 r. , która miała służyć późniejszej sprzedaży mieszkania w dniu 16.12.2003 r., pomimo braku podstaw do kwestionowania obu dowodów osobowych , chronologii zdarzeń i treści owej umowy, co stwarza oczywiste wątpliwości w sprawie, obejmujące także wiarogodność tych dowodów osobowych, na których oparte zostało orzeczenie.
II. Błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, jaki niewątpliwie miał wpływ na jego treść poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych w sprawie, że oskarżony w latach 2002-2003 był jednocześnie wierzycielem innych podmiotów gospodarczych i dłużnikiem hurtowni zaopatrujących jego firmę w materiały budowlane , niezbędnych wszak do świadczenia usług na rzecz kontrahentów i konieczności uzyskania pożyczki od świadkaŚ., potwierdzonej poza dowodami osobowymi , treścią umowy pożyczki i cesji stanowiącej zabezpieczenie spłaty pożyczki wobec wymienionego świadka – co wyklucza odmienne, przyjęte przez Sąd ustalenie, a zatem zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadka, istnieje wysokie prawdopodobieństwo braku świadomości oskarżonego o „usunięciu spod egzekucji” spornej nieruchomości i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. Sąd Rejonowy wydał zaskarżony wyrok w oparciu o rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, dokonując ustaleń, po prawidłowej ocenie materiału dowodowego , a swoje stanowisko obszernie i przekonująco uzasadnił w pisemnym uzasadnieniu wyroku.
Co do zarzutu obrazy przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie a toart. 2 § 2,4,7w zw. zart. 167,419 i 424 § 1 k.p.k.poprzez niewłaściwą ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaŚ., to skarżący zdaje się nie zauważać, podkreślanej w uzasadnieniu przez Sąd okoliczności, że zarówno oskarżony jak i w/w świadek w toku postępowania wielokrotnie zmieniali swoje stanowisko. Rozbieżne wyjaśnienia oskarżonego zostały opisane a następnie w sposób logiczny zgodny z przepisamik.p.k.omówione przez Sąd. Podobnie prawidło oceniono istotne dla poczynionych ustaleń zeznaniaŚ., wskazując- wbrew zarzutowi apelacji, dlaczego i w jakim zakresie Sąd Rejonowy nie dał im wiary.
Rzeczywiście w uzasadnieniu wyroku Sąd nie odniósł się do złożonego przez oskarżonego do akt dowodu w postaci postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie I Ns 358/06 ( nie jak w apelacji z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie I Ns 365/03), dot. podziału majątku dorobkowegoS. M.z byłą żoną, które obejmowało sporny lokal przyul. (...). Sąd Okręgowy zważył w tym zakresie co następuje, postanowienie to zostało wydane 22 marca 2007 r. a więc już po dacie zarzuconych oskarżonemu czynów, a jak wynika z sygnatury postępowanie to nie toczyło się jeszcze w chwili popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu. Fakt, że lokal przyul. (...)wchodził w skład majątku dorobkowego małżonków i było dla oskarżonego wiadomym, że będzie jednym ze składników majątku objętego podziałem po rozwodzie nie może prowadzić do prostego wniosku, ze sprzedaż tego lokalu była uzasadniona ekonomicznie a tym samym nie stanowiła wyczerpanie znamion przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.Nawet sam oskarżony nie podnosił takiego argumentu w składanych przez siebie wyjaśnieniach, a przecież musiałby mieć takową świadomość w chwili zawierania umowy.
Zdaniem Sądu Okręgowego nietrafny jest też zarzut, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, że oskarżony w okresie objętym zarzutem był w trudnej sytuacji finansowej że był jednocześnie wierzycielem innych podmiotów gospodarczych i dłużnikiem hurtowni zaopatrujących jego firmę w materiały budowlane , niezbędnych wszak do świadczenia usług na rzecz kontrahentów, co uzasadniało konieczności uzyskania pożyczki od świadkaŚ..
W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony niewątpliwie znajdował się w trudnej sytuacji finansowej, wskazuje na to fakt, że miał liczne zobowiązania w tym te opisane w zarzucie, oskarżony wskazywał też, co potwierdzają zeznaniaŚ., że miał zobowiązania wobecfirmy (...), ale z zeznańR. Ś. (1), nie wynika, ze umowa pożyczki, którą podpisali miała dotyczyć środków na spłatę tego zadłużenia, ale miała być na materiały umożliwiającą dalsze prowadzenie przez oskarżonego działalności,R. Ś. (1)zeznał, że pożyczył oskarżonemu pieniądze na spłatę zadłużenia dlaT.-u i oskarżony z tej umowy pożyczki się wywiązał, zaś pożyczka z dnia 3 grudnia 2003 r. nie miała związku z zadłużeniem dlaT.-u. (k. 451) Okoliczność zadłużenia oskarżonego wobecT.-u nie miała więc żadnego związku z zarzuconym oskarżonemu czynem.
Podobnie należy ocenić zarzut nieuwzględnienia okoliczności, że oskarżony był wierzycielem i mógł liczyć na zdobycie środków pieniężnych, gdyż jak wynika z zeznańR. Ś., wyjaśnień oskarżonego, ale przede wszystkim pisma złożonego w postępowaniu odwoławczym z dnia 09. sierpnia 2004 r. należność odfirmy (...), (zresztą jedynej wykazanej przez oskarżonego) nie wpłynęła i nie mogła wpłynąć na konto oskarżonego w okresie prowadzenia postępowań egzekucyjnych co do orzeczeń opisanych w akcie oskarżenia, czego oskarżony miał świadomość.
Prawdą jest, że normaart. 300 § 2 k.k., podobnie jak przepisy prawa cywilnego nie zawiera gradacji, czy wskazania kolejności zaspokajania zobowiązań dłużnika wobec wierzycieli, ale w niniejszej sprawie nie mamy sytuacji by oskarżony zaspokoił całym majątkiem wierzyciela nie dysponującego wyrokiem sądowym. Wręcz przeciwnie Sąd Rejonowy bowiem ustalił, po pierwsze, opierając się o zeznaniaR. Ś. (1), które w tym zakresie prawidłowo uznał za wiarygodne, że sprzedaż lokalu nie pozostawała w żadnym związku z zaspokojeniem przez oskarżonego innego wierzyciela w szczególnościR. Ś. (1).
Ponadto żadnych wątpliwości Sądu Okręgowego nie budziła też ocena Sądu Rejonowego, że zawarta już po dacie podpisania umowy cesji wierzytelności, umowy pożyczki, przy uwzględnieniu faktu, ze w umowie cesji nie wskazano, ze kwota cesji stanowi zabezpieczenia umowy pożyczki była umowa pozorną. Sąd w tym zakresie, jak już wcześniej napisano, dokonał prawidłowych oceny materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaR. Ś. (1).
W tej sytuacji prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, ze oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona występku zart. 300 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., uzasadniając kwalifikację w pisemnym uzasadnieniu.
Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku jest adekwatna do stopnia zawinienia i uwzględnia wszystkie kryteria wymiaru kary, nie nosi cech rażącej surowości w szczególności, że Sąd orzekł o warunkowym zawieszeniu, wszystkie rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary zostały w sposób pewny i wyczerpujący uzasadnione.
Orzeczenie o kosztach sadowych znajduje oparcie wart. 627 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.