Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 849/13
Data wyroku: 2013-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Tadeusz Nowakowski, Małgorzata Lamparska, Anna Guzińska
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 199§1 pkt 1 k.p.c., art. 2§1 k.p.c.

Sygn. akt I ACz 849/13

POSTANOWIENIE
Dnia 16 maja 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący Sędzia SA:

Tadeusz Nowakowski (spr.)

Sędzia SA:
Sędzia SA:

Anna Guzińska
Małgorzata Lamparska

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu
sprawy z powództwa:GminyJ.
przeciwko:

      Przedsiębiorstwu(...)s.j.
(...)weW.

o zapłatę

na skutek zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt I C 492/12

p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze odrzucił pozew na podstawieart. 199 § 1 pkt 1 kpci zasądził od powoda na rzecz pozwanego 3.600 zł kosztów postępowania.
W ocenie tego Sądu strona powodowa dochodzi od pozwanego tzw dodatkowej opłaty rocznej w oparciu oart. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami.Zatem niezależnie od zapisów w akcie notarialnym, nie zwalnia to Gminy od wydania decyzji administracyjnej ustalającej kwotowo swoistą karę umowną. Powołując się na stanowisko doktryny i judykatury Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku,że skoro mamy do czynienia z aktem władczym organu nie tylko nakładającym dodatkową opłatę roczną, ale i określającą jej faktyczną wysokość, to droga sądowa jest niedopuszczalna. Dochodzenie opłaty dodatkowej związane jest z ostępowaniem administracyjnym.
Strona powodowa zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosłao jego uchylenie.
W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotem procesu nie jest opłata roczna wymieniona w drodze decyzji administracyjnej na podstawieart. 63 ustawyz 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami(t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz 651, ze zm) lecz kara umowna regulowanaart. 483 k.c., a wynikająca z zawartej przez strony umowy.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zażalenie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie zart. 2 § 1 k.p.c.sprawy cywilne co do zasady należą do kognicji sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Pojęcie sprawy cywilnej określa przepisart. 1 k.p.c., który zawiera ustawową definicję spraw cywilnych.Źródłem roszczenia strony powodowej jest stosunek cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny. Zatem rozpoznawana sprawa ma charakter cywilny według kryterium materialnoprawnego.
Trafnie strona powodowa w zażaleniu przywołuje orzeczenie Sądu Najwyższegoz 6 maja 2003 r. w sprawie V CK 435/02 Lex Polonica nr 2419028 gdzie Sąd ten uznał, że ocena danej sprawy na tleart. 1 k.p.c.zależy przede wszystkim od przedmiotu procesu oraz wskazanego przez stronę powodową stanu faktycznego.
Strona powodowa wywodzi swoje roszczenie z zastrzeżonej w umowiez 13.03.2008 r. kary umownej (§ 4 ust. 1 umowy).
Przedmiotem procesu nie jest opłata roczna wymierzona w drodze decyzji administracyjnej na podstawieart. 63 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, lecz kara umowna wynikająca z regulacji zawartej wart. 483 k.c., wynikająca z zawartej umowy. Potwierdzają to przytoczone w pozwie okoliczności faktyczne. Słusznie strona skarżąca podnosi ponadto, że nie została wydana decyzja administracyjna zobowiązująca drugą stronę do uiszczenia opłaty dodatkowej.Brak jest zatem przesłanki, o której pisze Sąd Okręgowy, a dotyczącej aktu władczego organu.
Ważne jest także to, że wydanie decyzji administracyjnej nakładającej opłatę zostało pozostawione uznaniu organu. Nie ma zatem przepis art. 63 charakteru bezwzględnie obowiązującego.
Wzmacnia to pogląd, że strony mogły uregulować w umowie swoje prawai obowiązki w granicach określonych zasadą swobody umów, co też uczyniły.
Z powyższych względów uznać należy, że sformułowane przez stronę powodową żądanie, należy zaliczyć jako należące do drogi sądowej.
Dlatego też zaskarżone postanowienie należało uchylić (art. 386 § 4 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.).

MW