Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 395/13
Data wyroku: 2013-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ryszard Małachowski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw

Sygn. aktIV Ka 395/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski
Protokolant: Kamila Michalak

po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r.
sprawyD. W.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Policach
z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt VII W 555/10

I
uchyla wyrok w zaskarżonej części i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw.zart. 45 § 1kw postępowanie w sprawie o przypisane obwinionemu wykroczenie kwalifikowane zart. 86 § 1kw umarza,

II
koszty postępowania w sprawie w części dotyczącej zawartego wyżej rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 395 / 13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie VII Zamiejscowy Wydział Karny wP., w sprawie prowadzonej pod sygnaturą VII W 555/10, z uwagi na przedawnienie karalności, umorzył postępowanie w stosunku doD. W.o zarzucone mu czyny polegające na tym, że

1
w dniu 24 sierpnia 2010r., około godz. 10:35, wP., naul. (...), na drodze publicznej kierował pojazd markiF. (...)onr rej. (...), nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, to jest o czyn z art. 95 kw;

2
w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym, kierował pojazd markiF. (...)onr rej. (...), pomimo niedopuszczenia pojazdu do ruchu w związku z nieprzeprowadzonymi okresowymi badaniami technicznymi pojazdu przez terminem upływu ich ważności, to jest o czyn z art. 94 § 2 kw;

3
w dniu 24 sierpnia 2010r., około godz. 10:35, w miejscowościP., na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...), wykonał manewr wyprzedzania innego pojazdu silnikowego jadącego po jezdni, a nadto manewr ten wykonał w miejscu oznaczonym znakiem ostrzegawczym A-1 ( niebezpieczny zakręt w prawo ) jednocześnie nie stosując się do znaku poziomego P-4 ( linia podwójna ciągła ), to jest o czyn zart. 92 § 1kw; w zw. zart. 24 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;

4
w dniu 24 sierpnia 2010r. około godz. 10:35, wP., na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...), na drodze publicznej, prowadził pojazd markiF. (...)onr rej. (...), nie stosując się do znaku drogowego poziomego P-8b ( strzałka kierunkowa do skręcania ) kontynuując jazdę na wprost, jednocześnie wykonując manewr wyprzedzania innych pojazdów silnikowych, znajdujących się na jezdni jadący na wprost, powodując realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz realną groźbę wypadku drogowego, to jest o czyn z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 86 § 1 kw.

Jednocześnie uznałD. W.za winnego tego, że w dniu 10 grudnia 2010r., około godziny 13:20, wP., naulicy (...), na drodze publicznej kierując pojazdem markiF. (...)onr rej. (...), nie zachował należytych środków ostrożności i spowodował bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w wyniku czego doprowadził do kolizji z pojazdem markiA.onr rej. (...), to jest popełnienia czynu z art. 86 § 1 kw i za ten czyn na podstawie powołanego przepisu wymierzył obwinionemu karę 600 zł grzywny.
Nadto na podstawie art. 86 § 3 kw orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów mechanicznych na okres 18 miesięcy.
Zasądził również od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, w tym kwotę 60 zł opłaty.
Apelację od tego wyroku w zakresie ukarania obwinionego wywiódł jego obrońca. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw, tj. z uwagi na przedawnienie orzekania, a ewentualnie o uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu czynu – przedstawiając w tym zakresie zarzuty apelacyjne: błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania oraz naruszenia przepisów postępowania, a w tymart.2 pkt 1 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 1 i 2 kpkorazart. 7 kpk.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się skuteczna jedynie w zakresie podniesionego w niej alternatywnego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie karalności przypisanegoD. W.czynu.
Jakkolwiek zastrzeżenia musi długotrwałość toczącego się w przedmiotowej sprawie postępowania prze Sądem I instancji, to zgromadzony ostatecznie w sprawie materiał dowodowy, wbrew sugestiom obrońcy, nie dawał podstaw do uniewinnienia obwinionego od popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła bowiem zarzucanej przez obrońcę obwinionego obrazy przepisów postępowania w postaciart. 4 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw, ani też błędu w ustaleniach faktycznych, albowiem Sąd Rejonowy w sposób poprawny dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w toku której, kierując się zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, doszedł do przekonania o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów ( zwłaszcza tych o charakterze osobowym ). Ocena ta zaś, według Sądu odwoławczego, nie zawierała błędów faktycznych, czy logicznych, nie było tym samym podstaw, by ją kwestionować. .
Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie zachodziły wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpw, dotyczące osoby sprawcy. Ustalenia Sądumeritiw tej materii i powołana na ich poparcie argumentacja okazała się być logiczna i nie rodziła żadnych zastrzeżeń. Za takim przyjęciem przemawiały nie tylko powody, które przytaczał już Sąd I instancji, a które Sąd odwoławczy w pełni podzielił, w związku z czym ich powielanie w niniejszym uzasadnieniu uznano za zbędne.
Sprawstwo i wina obwinionego w zakresie przypisanego mu czynu nie budziły zatem w tym stanie sprawy wątpliwości instancji odwoławczej, w związku z czym zreformowanie zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę nie znalazło uzasadnienia.
W tej sytuacji, kierując się treścią przepisu art. 45 § 1 kw, stwierdzającego, iż karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu, przy uwzględnienia ustalenia, żeD. W.przypisanego mu czynu dopuścił się w dniu 10 grudnia 2010r., na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpwpostępowanie w sprawie o ten czyn należało umorzyć.
Tak argumentując, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart.  109 § 2 kpwuchylił wyrok w zaskarżonej części i postępowanie w sprawie  o wykroczenie przypisane obwinionemu umorzył.
Na podstawieart. 118 § 2 kpwkoszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.

Ryszard Małachowski