Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1070/13
Data wyroku: 2013-11-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Głowacki, Alojzy Zawadzki, Dorota Kropiewnicka

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Dorota Kropiewnicka (spr.)
Sędziowie  SSO  Krzysztof Głowacki
SSO Alojzy Zawadzki
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bogdana Myrny
po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r.
sprawyP. C.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178 a § 1 i 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków
z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 53/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenie o uprzedniej karalności, czyn ten kwalifikuje zart. 178 a § 1 kki przepis ten przyjmuje za podstawę wymierzonej oskarżonemu kary;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
P. C.został oskarżony o to, że w dniu 17 maja 2012 r. weW., naulicy (...), kierował samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając 1,53 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio karany za czyny zart. 178a § 1 kkprzez Sąd Rejonowy w Strzelinie wyrokiem o sygn. akt II K 84/09 z dnia 28 stycznia 2009 r.
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II K 53/12, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków, II Wydział Karny:

I
uznał oskarżonegoP. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 178a § 1 i 4 kki za to, na podstawieart. 178 a § 4wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata;

III
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania dniu 18 maja 2012 r.;

IV
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

V
na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej;

VI
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 605,56 zł i nie wymierzył mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósłoskarżonyP. C., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na jego treść, poprzez niezasadne przyjęcie, że oskarżony w sposób zamierzony wsiadł za kierownicę swojego pojazdu pod wpływem alkoholu, w sytuacji, gdy uczynił to nieświadomie.

2
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary oraz środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, pozbawiających oskarżonego na dłuższy czas możliwości wykonywania zawodu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego w zakresie merytorycznych argumentów w niej zawartych - nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wyrok podlegał wprawdzie częściowej zmianie, jednak z innych przyczyn niż wskazane w treści skargi odwoławczej.
Wbrew zarzutom apelacji Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o właściwie przeprowadzoną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a z poczynionych ustaleń wywiódł logiczne wnioski, zarówno co do faktu prowadzenia przezP. C.samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, jego winy w tym zakresie, jak i wymiaru kary.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przezP. C.w wywiedzionej skardze apelacyjnej Sąd Odwoławczy zwraca uwagę, iż nie sposób podzielić twierdzeń skarżącego, jakoby wsiadając do samochodu w stanie nietrzeźwości nie był on świadom swoich działań. Należy pamiętać, żeP. C.jest osobą dorosłą oraz w pełni odpowiedzialną za swoje czyny. Badający oskarżonego dwaj biegli lekarze psychiatrzy nie mieli żadnych wątpliwości, że w inkryminowanym czasieP. C.nie miał wyłączonej ani nawet ograniczonej w jakimkolwiek stopniu zdolności do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania własnym postępowaniem. Co więcej z wyjaśnień oskarżonego złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, a następnie podtrzymanych na rozprawie wynikało, że w dniu 17 maja 2012 r.P. C.w pełni świadomie wprawił się w stan znacznego upojenia (w chwili badania miał 1,53 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), spożywając alkohol ze swoim znajomym. W tym stanie rzeczy odwoływanie się przez skarżącego do jego uzależnienia od alkoholu nie miało żadnego znaczenia w świetle poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwaP. C.za zarzucany mu czyn. Jedynie ma marginesie wypada zauważyć, że oskarżony wiedząc o swoim uzależnieniu nie powinien był w ogóle nie sięgać tego dnia po alkohol. Skoro to uczynił, a następnie będąc w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), dał tym samym wyraźne przyzwolenie na to, aby przy ocenie jego zachowania traktować go jak osobę w pełni świadomą swoich czynów i gotową ponieść za nie pełną odpowiedzialność. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, iż z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego za czyn zart. 178a § 1 kknie miało również żadnego znaczenia, iżP. C.przejechał swoim samochodem jedynie 50 m. Sąd Odwoławczy zwraca uwagę, że przepisart. 178a § 1 kknie uzależnia możliwości pociągnięcia danej osoby do odpowiedzialności karnej za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości od tego, jaką odległość przejechał samochodem nietrzeźwy sprawca.
Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wbrew zarzutom apelacji przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy nie naruszył normyart. 7 kpk, ocenił wszystkie dowody w sposób swobodny, a nie dowolny, uwzględnił przy tej ocenie wskazania logiki i doświadczenia życiowego, następnie zaś wszechstronnie wyjaśnił przyczyny, dla których określonym dowodom dał wiarę, innym zaś przymiotu wiarygodności odmówił. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego kwestionujący prawidłowość poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych uznać należało za całkowicie bezzasadny.
Wbrew zarzutom apelacji także wymierzona oskarżonemu kara była w pełni adekwatna, dostosowana do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, albowiem uwzględniała szeroko rozumiane względy prewencji indywidualnej. Z zebranych w sprawie dowodów wynikało, że oskarżony był w przeszłości kilkakrotnie karany za przestępstwa. Postawa oskarżonego świadczy o tym, że pomimo zastosowanych dotychczas środków reakcji prawno-karnej, proces jego resocjalizacji przebiega w sposób niewłaściwy. Nawet wcześniejsze odbywanie przez oskarżonego kar pozbawienia wolności nie stanowiło dla niego dostatecznego sygnału do zmiany swojego zachowania. W tych okolicznościach całkowicie niezrozumiały był argument skarżącego, że zasługiwał na łagodniejsze potraktowanie.
Należy pamiętać, że oskarżony został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres próby wynoszący 4 lata. Sąd Odwoławczy nie miał wątpliwości, że z uwagi na charakter popełnionego czynu oraz wcześniejszą karalność oskarżonego kara orzeczona wobecP. C.przez Sąd pierwszej instancji jest stosunkowo łagodna.
Nie ma także racji skarżący kwestionując zasadność okresu, na który orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Całkowicie niezrozumiały jest argumentP. C.odwołujący się do pozbawienia go możliwości wykonywania pracy zarobkowej. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że oskarżony jest osobą bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie z prac dorywczych. Nadto, oskarżony nie posiada prawa jazdy, a zatem nie sposób zrozumieć, w jaki sposób orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych miałby zmienić obecną sytuację życiowąP. C.czy też uniemożliwiać mu podejmowanie aktywności zawodowej. Mając na uwadze okoliczności czynu popełnionego przez oskarżonego, a zwłaszcza wysokie stężenie alkoholu w jego organizmie oraz uwzględniając dotychczasową karalność oskarżonego orzeczony przez Sąd Rejonowy środek karny w wymiarze 3 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym uznać należało za dolegliwość adekwatną i sprawiedliwą. W ocenie Sądu Odwoławczego, wskazany okres wyłączenia oskarżonego od prowadzenia pojazdów w sposób skuteczny wpłynie na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, uniemożliwiającP. C.narażanie innych uczestników ruchu na niebezpieczeństwo. Należy zarazem wyrazić nadzieję, że orzeczony zakaz prócz swego obligatoryjnego charakteru wpłynie wysoce wychowawczo na oskarżonego, wspomagając w tej mierze karę główną oraz pozwalającP. C.wykształcić w sobie niezbędną dojrzałość, potrzebą każdej osobie chcącej w przyszłości uczestniczyć w ruchu drogowym.
Niezależnie od powyższego, Sąd Odwoławczy z urzędu zmienił zaskarżony wyrok w zakresie jego pkt I.
Nie może budzić wątpliwości, że ustalenie Sądu pierwszej instancji, jakoby w momencie popełnienia czynu zart. 178a § 1 kkP. C.był karany za czyn zart. 178a § 1 kk, co skutkowało przyjęciem wobec niego typu kwalifikowanego przestępstwa zart. 178a § 4 kk– nie znajdowało oparcia w materiale dowodowym. Zebrane w sprawie dowody wskazywały jednoznacznie, że oskarżonemu można było przypisać jedynie występek zart. 178a § 1 kkalbowiem skazanie, na które powołał się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku uległo zatarciu i to jeszcze zanimP. C.dopuścił się zarzucanego mu czynu zart. 178a § 1 kk.
Sąd Odwoławczy zwraca uwagę, że stosownie do treści przepisuart. 76 § 1 i 2 kkskazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Jeżeli wobec oskarżonego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem labo przedawnieniem ich wykonania.
OskarżonyP. C.był wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 28 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie II K 84/09, za czyn zart. 178a § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. Równocześnie wobec oskarżonego został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 300 zł. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 5 lutego 2009 r. Mając na uwadze treść przepisuart. 76 § 1 i 2 kkuznać należało, iż do zatarcia skazania w sprawie II K 84/09 doszło w dniu 5 lutego 2012 r. Co prawda okres próby upływał oskarżonemu w dniu 5 lutego 2011 r., jednak stosownie do treści przepisuart. 76 § 2 kkorzeczenie wobec oskarżonego środków karnych wydłużało czas przewidziany na zatarcie skazania do momentu ich wykonania, darowania albo przedawnienia wykonania. WobecP. C.orzeczono dwa środki karne. Świadczenie pieniężne w kwocie 300 zł zostało przez oskarżonego w całości wykonane w dniu 2 czerwca 2010 r. Z kolei okres, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych upłynął dnia 5 lutego 2012 r. i to właśnie wskazany dzień stanowił moment zatarcia skazania Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 28 stycznia 2009 r.
Stylistykaart. 178a § 4 kknie pozostawia żadnych wątpliwości, że odpowiedzialność z przywołanego przepisu może ponieść jedynie ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości będąc wcześniej prawomocnie skazany za czyn zart. 178a § 1 kkalbo też prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Ponieważ w dacie popełnienia zarzucanego oskarżonemu występku, tj. w dniu 17 maja 2012 r. nie tylko nie obowiązywał już orzeczony uprzednio zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ale takżeP. C.nie mógł być traktowany jako osoba skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 28 stycznia 2009 r. z uwagi na zatarcie przedmiotowego skazania z dniem 5 lutego 2012 r. - zakwalifikowanie zachowania oskarżonego jako przestępstwa zart. 178 a § 4 kkbyło niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie, Sąd zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie o uprzedniej karalnościP. C.i czyn ten zakwalifikował zart. 178a § 1 kk, przyjmując także wskazany przepis, jako podstawę wymiaru kary. W pozostałej części zaskarżony orzeczenie należało utrzymać w mocy.
Z uwagi na sytuację majątkową oskarżonegoP. C.został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.