Sąd Okręgowy we Wrocławiu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 517/13
Data wyroku: 2013-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jolanta Solarz, Urszula Kubowska-Pieniążek, Izabela Cieślińska
Podstawa prawna: art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym

Sygn. akt II Ca 517/13

POSTANOWIENIE
Dnia 10 lipca 2013r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym:

Przewodniczący-Sędzia SO Urszula Kubowska-Pieniążek
Sędzia SO Jolanta Solarz (spr.)
Sędzia SR del. Izabela Cieślińska

Protokolant: Izabela Grecka-Janik

po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013r. we Wrocławiu
na rozprawie
sprawy z wniosku PrezydentaW.
przy udzialeP. G.
o orzeczenie przepadku pojazdu
na skutek apelacji wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu
z dnia 23 stycznia 2013r.
sygn. akt VIII Ns 785/12

p o s t a n a w i a:

zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że orzec przepadek na rzecz GminyW.samochodu osobowego markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiącego własność uczestnika postępowaniaP. G..

Sygn. akt II Ca 517/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 roku oddalił wniosek PrezydentaW., działającego jako starosta powiatu o orzeczenie przepadku pojazdu markiF.onumerze rejestracyjnym (...), stwierdzając, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ, choć istniała ustawowa przesłanka do usunięcia pojazdu, wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu, że uczestnik postępowania jest właścicielem pojazdu lub inną osobą uprawnioną do jego odbioru. Sąd I instancji wskazał, że dowodem takim mogłaby być np. informacja z centralnej ewidencji pojazdów, w której gromadzi się dane o właścicielach i niektórych posiadaczach zarejestrowanych pojazdów obejmujące m.in. imię i nazwisko oraz adres zamieszkania, a nie było żadnych przeszkód, aby uzyskać wskazane dane.
Ponieważ wnioskodawca nie wykazał, aby w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu dołożono należytej staranności, uzasadniało to oddalenie wniosku, o czym orzeczono na podstawieart. 6106k.p.c.orazart. 130a ust. 10e Prawa o ruchu drogowym.

Wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając w apelacji sprzeczność poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału, przez przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, aby w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu dołożono należytej staranności.
Skarżący wniósł o dopuszczenie dołączonych do apelacji dowodów, jako tych, których potrzeba powołania wynikła później.
Domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku i orzeczenie przez Sąd przepadku pojazdu markiF.onumerze rejestracyjnym (...)stanowiącego własnośćP. G.na rzecz GminyW..

Sąd Okręgowy ustalił dodatkowo:
SamochódF. (...)onumerach rejestracyjnych (...)był własnościąC. G.zamieszkałego wŁ.przyul. (...)do dnia 1.10.2011 roku, kiedy to został sprzedanyR. Z., zamieszkałemu wR., za cenę 950 zł.
W dniu 6.10.2011 rokuR. Z.sprzedał przedmiotowy samochódP. G., zamieszkałemu wO.przyul. (...)(...), ale nie został przerejestrowany.
( dowód: informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców- k. 35-36, pismoC. G.- - k.39, umowy sprzedaży z 1. 10.11r. – 40,41 i z 6.10.11r. – k.44)

Wnioskodawca przesyłał kolejno powiadomienia o usunięciu samochoduF. (...)doC. G.,R. Z., a następnie doP. G..P. G.nie odebrał przesyłki w terminie, mimo dwukrotnego awizowania 27.07.2012r. i 6.08.2012r.
( dowód: powiadomienia – k. 37, 38,42,43;)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja podlegała uwzględnieniu, choć z innych przyczyn, niż w niej wskazano.
Zarzut wnioskodawcy, iż Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego jest bezzasadny, bowiem Sąd I instancji przeanalizował i wziął pod uwagę wszystkie dowody, zaoferowane przez wnioskodawcę, oceniając je zgodnie z zasadą wynikającą zart. 233 § 1 k.p.c.
Prawidłowo Sąd Rejonowy stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu, że uczestnik postępowaniaP. G.jest właścicielem pojazdu lub inną osobą uprawnioną do jego odbioru.
Z dokumentów dołączonych do wniosku wynikało, że przedmiotowy samochód został pozostawiony w miejscu znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela (art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym), tj. znaku B-36 z tabliczką T-24 (§ 28 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych - Dz. U. z dnia 12 października 2002 r., Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.), a dyspozycję usunięcia pojazdu wydała osoba do tego uprawniona, tj. strażnik miejski (art. 130a ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym). Zatem zostało wykazane, że usunięcie pojazdu było zasadne, natomiast, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, należało, zgodnie zart. 130a ust. 10e Prawa o ruchu drogowymwykazać, czy dołożono należytej staranności w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu.
Tym samym dokumenty dołączone do apelacji powinny być przedstawione przed Sądem Rejonowym dla wykazania wszystkich czynności zmierzających do ustalenia właściciela samochoduF. (...)oraz zawiadomienia go o konieczności odbioru pojazdu.  Nie jest prawdą, że potrzeba powołania się na dowody wykazujące aktualnego właściciela pojazdu wynikła dopiero w apelacji, zwłaszcza, że w sprawie występował profesjonalny pełnomocnik.
Sąd Okręgowy miał jednak na uwadze, że określone wart. 130a prawo o ruchu drogowymczynności wiążą się bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zadanie to ma charakter publicznoprawny.
Dlatego też w postępowaniu apelacyjnym dopuszczono dołączone do apelacji dowody, które pozwoliły na potwierdzenie, że jako uczestnik postępowania został wskazany aktualny właściciel pojazduF. (...), usuniętego sprzed znaku B-36 z tabliczką T-24P. G.. Uczestnik nie odebrał przesyłki wzywającej do odbioru pojazdu umieszczonego na parkingu, w terminie, mimo dwukrotnego awizowania 27.07.2012r. i 6.08.2012r.
Uczestnik nie odbierał również przesyłek w toku postępowania przez Sądem, a wobec ich dwukrotnego awizowania uznać należało, iż zostały prawidłowo doręczone.
Reasumując, skoro stwierdzone zostało przed Sądem Okręgowym, iż spełnione zostały przesłanki zart. 130 a ust. 10 i 10 e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, a orzeczenie przepadku pojazdu nie tylko nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, ale sprzyja interesowi społecznemu, na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.orzeczono jak na wstępie.