Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1614/12
Data wyroku: 2013-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Sitko
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Teza: umorzenie postępowania - przedawnienie.

Sygn. aktIV Ka 1614/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 stycznia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SO Grażyna Sitko
Protokolant: Kamila Michalak

po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013r.
sprawyE. M.
obwinionej z art. 86 § 1 kw, 97 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin–Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie
z dnia 7 sierpnia 2012 r.  sygn. V W 259/12

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw postępowanie umarza, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 1614/12

UZASADNIENIE
E. M.obwiniona została o to, że:
1. w dniu 24 listopada 2010r. ok. godz. 12.15 wS.na drodze publicznejul. (...)kierowała samochodem osobowym markiF.nr rej. (...)i w wyniku nie zachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania uderzyła w samochód osobowy markiS.onr rej. (...), czynem swoim spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
2.w tym samym miejscu i czasie odjechała z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ,
tj. o czyny z art. 86 § 1 kw, 97 kw

Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012r. uznał obwinionąE. M.za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył jej karę 300 zł grzywny.
Rozstrzygnął o kosztach postępowania w tym o opłacie.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca obwinionej, skarżąc go w całości zarzucił mu:
I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że:
1. co do czynu pierwszego, obwiniona w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania uderzyła w samochód osobowy markiS., podczas gdy w rzeczywistości obwiniona w ogóle takiego manewru nie wykonywała, a to kierujący pojazdem markiS.G. D. (1)nie zachowując szczególnej ostrożności uderzył podczas hamowania w samochód prowadzony przez obwinioną,
2. co do czynu drugiego, obwiniona odjechała z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest urnowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gdy w rzeczywistości miała zamiar rozpocząć rozmowę zG. D. (1)i te dane mu przekazać, lecz na skutek jego agresywnego zachowania, obawiając się o swoje zdrowie i ewentualnego uszkodzenia samochodu odjechała z miejsca zdarzeni
II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie
3.art. 8 kpww zw. zart. 4 kpkw zw. zart. 7 kpkpoprzez zastosowanie dowolnej oceny dowodów, naruszenie zasady prawidłowego rozumowania przejawiające się w uwzględnieniu w całości wniosków wynikających z opinii biegłego, podczas gdy w rzeczywistości opinia ta jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna,
4.art. 8 kpww zw. zart.5 § 2 kpkpoprzez nierozstrzygnięcie na korzyść obwinionej wątpliwości dotyczących odległości, w jakiej znajdowały się pojazdy obwinionej i pokrzywdzonego w sytuacji, gdy ustalenie tej odległości – mając na uwadze treść opinii biegłego – ma kluczowe znaczenie dla fizycznej możliwości wykonania manewru cofania, a tym samym ustalenia winy obwinionej,
5.art. 4 kpww zw. zart. 39 § 1 kpwpoprzez ograniczenie obwinionej prawa do obrony przejawiające się w bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych.
Wobec powyższego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieE. M., względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W toku postępowania międzyinstancyjnego, obrońca wniósł wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynów zarzuconych obwinionej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionej, okazała się częściowo zasadna, albowiem w wyniku zainicjowanej nią kontroli odwoławczej, uwzględniając złożony odrębnie wniosek obrońcy, zaskarżony wyrok uchylono, jednocześnie umarzając postępowanie przeciwkoE. M.– wobec przedawnienia orzekania.
Zgodnie z art. 45 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czyn (§ 1), zaś w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia rozstrzygnięcia (§ 2). Przy tym, po myśli art. 4. § 1 kw wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.
W niniejszej sprawie obwinionej zarzucono popełnienie czynów kwalifikowanych z z art. 86 § 1 kw, 97 kw, popełnionych w dniu 24 listopada 2010r.
Ponieważ postępowanie wszczęto w dniu 4 lutego 2011r. (k.1), tj. przed upływem terminu określonego w § 1 art. 45 kw, zastosowanie znalazł art. 45 § 1 zd 2 kw - wobec czego termin przedawnienia wykroczenia zarzuconego obwinionej upłynął 24 listopada 2012r.
Aczkolwiek wyrok I instancji zapadł jeszcze przed jego upływem, wobec jego skutecznego zaskarżenia oraz konieczności rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia apelacji obwinionej, nie uprawomocnił się, tym samym bieg terminu nie uległ przerwaniu i jeszcze w toku tego postępowania, przed wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie – upłynął.
Ponieważ z chwilą ustania karalności wykroczenia nastąpiło przedawnienie orzekania (stanowiące negatywną przesłankę procesową określoną wart. 5 § 1 pkt 4 kpw), merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia okazało się już niemożliwe, albowiem zgodnie zart. 62 § 2 kpww razie stwierdzenia okoliczności wyłączających orzekanie po wszczęciu postępowania, Sąd wydaje postanowienie o jego umorzeniu, a jeżeli rozpoczęto już przewód sądowy - wyrok umarzający postępowanie.
Wobec powyższego, zaskarżony wyrok należało uchylić, zaś postępowanie przeciwko obwinionej umorzyć, z uwagi na przedawnienie orzekania, na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o treść przepisuart. 118 § 2 kpw.

……………….
SSO Grażyna Sitko