Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 678/12
Data wyroku: 2013-02-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art.288 § 1 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2013 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant :  Magdalena Górska

po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia
Marty Sucheckiej
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :

M. K. (1)

ur. (...)weW.,
synaB.iH.z domuK.
PESEL (...)

oskarżonego o to, że:
w dniu 4 maja 2012 roku weW., przyul. (...)dokonał uszkodzenia samochodu markiN. (...)onr rej (...), poprzez wyrwanie i połamanie osłony chłodnicy, wyrwanie mocowań dwóch reflektorów przednich, złamanie mocowania zderzaka przedniego i pęknięcie zderzaka przedniego w wyniku czego powstała szkoda w mieniu wysokości 1.000 złotych na szkodęS. J. (1)iJ. J. (1),

tj. przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.

I
uniewinnia oskarżonegoM. K. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 678/12

UZASADNIENIE
W toku postępowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
W nocy 4 maja 2012r., około godz. 3.00, przebywający w swoim mieszkaniu przyul. (...)weW.A. W. (1)usłyszał głośne krzyki, a następnie – uderzenia. Mężczyzna wstał i podszedł do okna, przez które – z odległości 25 – 50 m - zauważył, że mężczyzna w wieku ok. 25 lat, średniej budowy ciała, wzrostu około 180 cm, w białej bluzie z kapturem na głowie kopnął w zderzak samochodu markiN. (...). Następnie do mężczyzny podeszli kobieta i mężczyzna, zderzak odpadł na chodnik, mężczyzna oddalił się, a za nim udali się kobieta i mężczyzna.
Przechodząc obok kubła na śmieci, mężczyzna w białej bluzie uderzył w niego. W międzyczasie zdjął kaptur, ukazując – z tyłu – ogoloną głowę. – Następnie, ponownie kaptur założył. Mężczyzna, skręcił za rogiem ulicy i zniknął z pola widzeniaA. W. (1).
(Dowód: zeznania świadkaA. W.– k. 149, 134, 10).

A. W. (1)odszedł od okna i o zajściu poinformował Policję. - Ponownie podszedł do okna, kiedy usłyszał krzyki i zobaczył osoby przypominające te, które wcześniej towarzyszyły mężczyźnie, który uszkadzał samochód markiN., oraz jego samego.
Po pewnym czasie do mieszkaniaA. W.przyszli funkcjonariusze Policji, którym zrelacjonował przebieg zdarzenia.
(Dowód: zeznania świadkaA. W.– k. 149, 134, 10, zeznania świadka A.
P.– k. 31, 149).

W tym czasieM. K. (1), wraz ze swoją dziewczynąA. C. (1)oraz kolegąD. M. (1)w jednej z bram budynku przyul. (...)i na znajdującym się nieopodal trawniku - naprzeciwkosalonu (...), w okolicy samochoduN. (...)nr. rej. (...), poszukiwali części telefonu komórkowegoA. C. (2), który chwilę wcześniej wypadł jej z ręki i rozpadł się na chodniku.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 19, 147 – 148, zeznania świadkaA. P.– k.
31, 149, zeznania świadkaA. C.– k. 36, 94, 149, zeznania świad-
kaD. M.– k. 41, 95, 149).

W wyniku podjętych działań funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymaniaM. K. (1), w którymA. W. (1)– ponownie z okna mieszkania – rozpoznał mężczyznę, który kopał wcześniej w samochód markiN..
(Dowód: zeznania świadkaA. W.– k. 149, 134, 10, zeznania świadka A.
P.– k. 31, 149, zeznania świadkaR. K.– k. 135, 149, zez-
nania świadkaŁ. B.– k. 135, 149

W samochodzieN. (...)onr rej (...), ujawniono wyrwanie i połamanie osłony chłodnicy, wyrwanie mocowań dwóch reflektorów przednich, złamanie mocowania zderzaka przedniego i pęknięcie zderzaka przedniego w wyniku czego powstała szkoda w mieniu wysokości nie mniejszej niż 1.000 złotych.
(Dowód: zeznania świadkaS. J.– k. 149, 4, 61 – 62, zeznania świadka J.
J.– k. 149, 29, 61, protokół oględzin samochodu – k. 7 – 8).

OskarżonyM. K. (1)to dwudziestosześcioletni bezdzietny mężczyzna stanu wolnego.
M. K. (1)uzyskał wykształcenie średnie i jest z zawodu kierowcą.
Oskarżony od dnia 24 maja 2012r. przebywał w areszcie śledczym, gdzie dwukrotnie wymierzono mu karę dyscyplinarną (ostatnią w październiku 2012r.) – za wulgarne odniesienie się do przełożonego. - Trzykrotnie, natomiast był wyróżniany nagrodami regulaminowymi.
W warunkach izolacji oskarżony kontakty utrzymywał z rodzicami.
M. K.– zgodnie z własnym oświadczeniem - nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był też karany sądownie.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 17, 18, 147dane osobopoznawcze – k. 23,
K. (...), opinia o tymczasowo aresztowanym – k. 141).

Powyższy stan faktyczny ustalono w przeważającej mierze na podstawie szczerych i szczegółowych zeznań świadkaA. W. (1)(k. 10, 134, 149), który stwierdził, że w nocy 4 maja 2012r. przebywając w swoim mieszkaniu usłyszał dochodzące ze dworu hałasy mogące pochodzić od kłótni oraz uderzenia. Kiedy wyjrzał przez okno zauważył mężczyznę w wielu około 25 lat, wzrostu około 180 cm, który kopał w zaparkowany nieopodal samochód markiN.. Mężczyzna ubrany był w bluzę koloru białego. Kiedy skończył, dołączyli do niego kobieta i mężczyzna. Następnie mężczyzna w białej bluzie udał się w kierunkuul. (...), a tamci następnie podążyli za nim.
Świadek wskazał, że o zajściu poinformował Policję, a kiedy funkcjonariusze przyjechali do jego mieszkania zrelacjonował im przebieg zdarzenia i opisał sprawcę. Po pewnym czasie, zauważył z okna, że Policjanci zatrzymali mężczyznę, którego rozpoznał jako sprawcę zdarzenia. Jak podał, był przekonany, że zatrzymany mężczyzna dokonywał wcześniej opisywanych uszkodzeń.
W postępowaniu przygotowawczym, jednak, świadek wskazywał, że dokonujący uszkodzeń pojazdu mężczyzna miał krótkie jasne włosy, przed Sądem, natomiast, wskazywał, że osoba ta – podczas dokonywania zniszczeń, na głowie miała założony kaptur, który ściągnięty został dopiero gdy mężczyzna odchodził z miejsca zdarzenia. Wtedy, jak wskazał świadek, zauważył, że mężczyzna miał ogoloną głowę. Co więcej, w toku postępowania sądowego świadek nie rozpoznał obecnego na sali oskarżonego, wskazując, że na miejscu zdarzenia było ciemno – co potwierdził oskarżony, a sprawcę widział z odległości około 25 – 50 m, na co wskazywała też świadekA. P.. Co więcej, świadek przyznał, że osoby, która dokonywała uszkodzeń nie widział cały czas po zdarzeniu, gdyż odchodził od okna, a nadto, że osoba ta odeszła z pola jego widzenia. Przed Sądem świadek wskazał tez, że kiedy zauważył te osoby ponownie w zasięgu wzroku, to były to „prawdopodobnie te same osoby”, które widział i opisywał wcześniej. – Zdaniem Sadu, zatem, - mimo pierwotnie wyrażanej prze świadka pewności, iż osoba zatrzymana przez funkcjonariuszy Policji to ta sama, która dokonała uszkodzeń w samochodzie markiN., okoliczności podawane przezA. W.nie wskazują na to jednoznacznie. Brak jest, natomiast innych dowodów mogących o tym świadczyć. W związku z tym, nie wykorzystano relacji świadka co do przekonania, iż to oskarżony dokonał uszkodzenia przedmiotowego pojazdu.

Dokonaniu zarzucanego mu czynu zaprzeczał tez oskarżonyM. K.(k. 19, 147), który w sposób logiczny i spójny nie tylko z relacjami swoich znajomych:A. C.orazD. M., ale też funkcjonariusza PolicjiA. P., zeznał, że przyczyną dla której znajdował się w okolicy uszkodzonego samochodu markiN., było poszukiwanie części telefonu komórkowegoA. C. (1), który chwilę wcześniej wypadł jej z ręki i rozbił się na chodniku.
M. K. (1)wyjaśnił tez, że tego wieczoru wraz zD. M. (1)iA. C. (1)przebywał u siebie w domu, gdzie spożywali alkohol w postaci piwa. Na dworze, zaś, o tej porze przebywali gdyż odprowadzaliA. C. (1)do domu. Jak wskazał oskarżony, mimo, że tej nocy nie było mgły ani opadów atmosferycznych, widoczność w miejscu, gdzie został zatrzymany nie była dobra, gdyż obszar ten jest słabo oświetlony.
Oskarżony nie wiedział, natomiast, czy ktokolwiek potwierdzał, czy to on jest sprawcą uszkodzeń. Jak wyjaśnił, całe zajście trwało bardzo krótko, w związku z czym nie miał możliwości dokładnie śledzić rozwoju sytuacji.

W toku postępowania w sprawie wykorzystano również wzajemnie spójne i potwierdzające relację oskarżonego zeznaniaA. C. (1)(k. 36, 94, 149) orazD. M. (1)(k. 41, 95, 149), którzy zeznali, ze w chwili zatrzymaniaM. K. (1)wszyscy troje poszukiwali części do jej telefonu komórkowego, który wypadł jej z ręki i rozpadł się. ZarównoD. M., jak iA. C.konsekwentnie w toku całego postępowania wskazywali, że oskarżony nie dokonał zarzucanego mu czynu, aA. C.podkreślała przy tym, że oskarżonego cały czas miała w zasięgu wzroku.

Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd wykorzystał też szczere i obiektywne zeznania jednego z interweniujących na miejscu funkcjonariuszy Policji –A. P. (2)(k. 30 – 32, 148 – 149). Zeznała ona, że z polecenia oficera dyżurnegoK.weW.udała się wraz zR. K.iŁ. B.na ul.,G., gdzie - zgodnie z zawiadomieniem - mężczyzna ubrany w białą bluzę miał kopać w zaparkowany samochód.A. P.zeznała, że na miejscu zastano mężczyznę ubranego w białą bluzę –M. K. (1), jak tez dwie inne osoby –A. C.orazD. M.. Świadek wskazała tez, że podczas „lustracji terenu” funkcjonariusze zauważyli samochód markiN. (...)nr rej. (...), który miał pęknięty zderzak i wyrwany „grill”. Świadek zeznała również, ze przybyli Policjanci rozmawiali zA. W., a on sam – wyglądając z okna – powiedział, ze jest w 100 % pewny, że to ten mężczyzna dopuścił się zaobserwowanego czynu.A. P.jednak przyznała, że oskarżony w chwili zatrzymania mówił, że nie uszkadzał samochodu, a nadto, że szukali telefonu komórkowego.

W toku postępowania posłużono się również bezstronnymi zeznaniami dwóch innych interweniujących funkcjonariuszy:R. K. (2)(k. 135, 149) orazŁ. B. (2)(k. 135 – 136, 149), którzy zeznali, że nie poszukiwali sprawców zdarzenia, gdyż osoby opisywane przez świadka znajdowały się kilka metrów od wskazywanego przez niego miejsca. Nadto, kiedy dokonywali zatrzymaniaM. K. (1), świadek rozpoznał go i krzyknął z okna swojego mieszkania „ten pan rozwalił samochód”.
Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że aniR. K.aniŁ. B.wskazali, że nie pamiętają szczegółów interwencji, a jak zeznałaA. P., interwencji o podobnym charakterze jest wiele. Co więcej,Ł. B.wskazał, że to użytkownik pojazdu rozpoznał oskarżonego, co – jak wynika z relacjiJ. J.iS. J., a takżeA. W.nie jest zgodne z prawdą, w związku z tym, Sąd nie wykorzystał relacjiŁ. B.w tej części.

W toku postępowania w sprawie wykorzystano również szczere zeznania pokrzywdzonych:S. J. (1)(k. 5, 61 – 62, 149) iJ. J. (1)(k. 29, 61, 149), którzy opisali szkody powstałe w ich samochodzie markiN. (...)nr rej. (...), który to opis spójny jest z nie kwestionowanym przez strony protokołem oględzin (k. 7 – 8).

Nadto, dokonując ustaleń w sprawie, Sad wykorzystał również sporządzone przez uprawnione podmioty kartę karną oskarżonego (k. 21), z której wynika jego uprzednia niekaralność, jak też dane osobopoznawcze (k. 23), wskazujące na sytuację rodzinną i majątkowąM. K. (1). Posłużono się także opinią z aresztu śledczego (k. 141), wskazującą na zachowanie oskarżonego w warunkach izolacji.

W związku z powyższym,M. K. (1)uniewinniono od tego, że w dniu 4 maja 2012 roku weW., przyul. (...)dokonał uszkodzenia samochodu markiN. (...)onr rej (...), poprzez wyrwanie i połamanie osłony chłodnicy, wyrwanie mocowań dwóch reflektorów przednich, złamanie mocowania zderzaka przedniego i pęknięcie zderzaka przedniego w wyniku czego powstała szkoda w mieniu wysokości 1.000 złotych na szkodęS. J. (1)iJ. J. (1).
Jak wynika, bowiem, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności relacjiA. P.,Ł. B.iR. K., jedynym świadkiem zdarzenia, wskazującym na to, że toM. K. (1)dokonał przedmiotowego czynu jestA. W. (1), który zajście, mające miejsce na niezbyt dobrze oświetlonym terenie, obserwował z odległości około 25 – 50m. Na tej podstawie świadek stwierdził, że mężczyzna ubrany w białą bluzę, z kapturem na głowie, którego widział, gdy ten ustawiony był do niego tyłem, i ubrany w białą bluzę oskarżony, który jakiś czas później znajdował się nieopodal miejsca zdarzenia, to ta sama osoba. – Zdaniem Sadu, jednak, z uwagi na złą widoczność, znaczna odległość obserwującego, jak również fakt, że świadek nie obserwował sprawcy nieprzerwanie od chwili czynu do momentu ujęcia go przez Policję, takich wniosków wysnuwać nie można. – Tym bardziej, żeA. C.iD. M.wskazywali, żeM. K. (1)przebywał z nimi cały czas – od momentu spotkania w jego domu, aż do zatrzymania przez Policję.
Podkreślić też należy, iż przybyli na miejsce zdarzenia Policjanci nie dokonywali przeszukania terenu, swoje działania ograniczając do poszukującego części telefonu komórkowego mężczyzny, zauważywszy, iż odpowiadał on przekazanemu im przez dyżurnego dość uproszczonego rysopisu. – Brak jest, zatem, zdaniem Sądu, dowodów wskazujących jednoznacznie na to, iż toM. K. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu.
W związku z tym, uniewinniono go od zarzutu popełnienia czynu zart. 288 § 1 k.k.

W związku z uniewinnieniem oskarżonego, o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treściąart. 632 pkt 2 k.p.k., obciążając nimi Skarb Państwa.