Sąd Rejonowy w Legnicy
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 1094/12
Data wyroku: 2013-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Sosa
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 k.k.

Sygn. akt: VIII K 1094/12
1 Ds 828/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2013 roku
Sąd Rejonowy w Legnicy VIII Wydział Karny
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Paweł Sosa
Protokolant: sekretarz sądowy Izabela Mazan

z udziałem prokuratora Przemysława Turaja i oskarżyciela posiłkowego –P. H.
po rozpoznaniu na rozprawach w dniach: 13.02.2013r., 05.03.2013r. i 08.04.2013r.
sprawyM. M.
c.A.iH.
ur. (...)wL.

oskarżonej o to, że w dniu 03.10.2012r. wL., kierując samochodem markiV. (...)numer rejestracyjny (...), jadącul. (...)w kierunku miejscowościK., nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w prawo wul. (...)przy nadawanej zielonej strzałce do warunkowego skrętu w prawo nie zachowała szczególnej ostrożności znajdując się w bezpośredniej bliskości przejścia dla pieszych naul. (...), po czym wjechała na to przejście nie ustępując znajdującemu się tam pieszemuP. H., który przechodził przez to przejście przy nadawanym zielonym świetle w wyniku czego potrąciła go czym spowodowała u niego obrażenia ciała w postaci złamania nasady bliższej kości piszczelowej lewej, które to obrażenia skutkują rozstrojem zdrowia na okres powyżej dni siedmiu w myślart. 157 § 1 kk,
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk,

I
uznaje oskarżonąM. M.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 177 § 1 kkorzeka wobec niej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonej na okres próby 2 (dwóch) lat;

III
na podstawieart. 46 § 2 kkzasądza od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonegoP. H.nawiązkę w kwocie 2.000,00 (dwóch tysięcy) złotych;

IV
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 727,19 (siedmiuset dwudziestu siedmiu 19/100) złotych i wymierza jej opłatę w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych.

___________________________________________________________________
Sygn. akt VIII K 1094/12

UZASADNIENIE
Sąd poczynił w sprawie następujące ustalenia faktyczne:
W dniu 03.10.2012r. oskarżonaM. M.poruszała sięul. (...)samochodem markiV. (...)onr rej. (...). Na skrzyżowaniu zul. (...)zatrzymała się na wydzielonym pasie dla skręcających w prawo. Gdy zapaliła się zielona strzałka oskarżona ruszyła.Ulica (...)była dwupasmowa (dla kierunku jazdy oskarżonej). Oskarżona nie trzymała się prawego pasa, lecz zaczęła zjeżdżać na pas lewy.
Mniej więcej w tym samym czasie kiedy ruszyła oskarżona na przejście dla pieszych naul. (...)wszedł pokrzywdzonyP. H.. Uczynił to po naciśnięciu specjalnego przycisku przy sygnalizatorze dla pieszych i po zapaleniu się zielonego światła. Gdy zbliżał się do wysepki, na wysokości przedostatniego pasa zebry, został potrącony przez pojazd oskarżonej (lewą przednią częścią).
Dowody:
- wyjaśnienia oskarżonejM. M.– k. 27, 94-95,
- zeznania pokrzywdzonegoP. H.– k. 96-97, 98,
- zeznaniaZ. M.– k. 32, 95-96,
- protokół oględzin miejsca zdarzenia – k. 2-3, 6, 11-12
- protokół oględzin pojazduV. (...)– k. 4-5,
- schemat organizacji świetlnej ruchu na skrzyżowaniu – k. 36-63,
- opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego – k. 64-68,
- protokół z wizji lokalnej – k. 108-109, 112.

Wskutek potrąceniaP. H.doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady bliższej kości piszczelowej lewej. Obrażenie to skutkowało naruszeniem narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni.
Dowody:
- opinia biegłego lekarza medycyny – k. 21,
- karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 14.

Warunki pogodowe w czasie zdarzenia były sprzyjające. Oskarżona prowadząc pojazd była trzeźwa. Pieszy również był trzeźwy.
Bezpośrednio po zdarzeniu oskarżona zabrała pokrzywdzonego do swojego pojazdu i przewiozła go do szpitala.

Dowody:
- protokół oględzin miejsca zdarzenia – k. 2-3,
- protokoły badań trzeźwości – k. 7 i 8.

M. M.była w przeszłości karana za czyn zart. 13§ 1 kkw zw. zart. 286 § 3 kki inne.
Dowody:
- karta karna – k. 29,
- odpis wyroku skazującego – k. 85.

Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o wyjaśnienia oskarżonej, zeznania pokrzywdzonego, oględziny miejsca zdarzenia i pojazdu oraz opinii biegłych z zakresu medycyny i wypadków drogowych.
Na podstawie przywołanych dowodów Sąd ocenił, że wina oskarżonej w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Do zdarzenia doszło wskutek nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określonych w przepisachart. 3 ust. 1 oraz art.22 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. – Prawo o ruchu drogowym.
Wjeżdżając na skrzyżowanie oskarżona nie zachowała należytej ostrożności, tj. nie obserwowała należycie przejścia dla pieszych i odbywającego się na nim ruchu. W następstwie tego od razu zaczęła zjeżdżać na lewy pas dwupasmowej jezdni i to właśnie ten zajęty przez pieszego. Gdyby oskarżona trzymała się prawego pasa, minęła by się z pokrzywdzonym całkowicie bezkolizyjnie. Ponieważ oskarżona zmierzała do pracy w szpitalu, Sąd powziął przekonanie, że od razu chciała zająć pas, z którego następnie miała skręcić w lewo, do szpitala właśnie. Odbyło się to jednak mechanicznie, na pamięć, bez należytej obserwacji przejścia dla pieszych. Oskarżona widząc zieloną strzałkę założyła, że na przejściu nie mogą znajdować się piesi. Gdyby tak w istocie było, to oskarżona ruszając pojazdem winna była i tak cały czas mieć na względzie zasadę ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu. Godzi się zauważyć, że w dniu zdarzenia sygnalizacja świetlna była tak zsynchronizowana, że pomimo zapalenia się zielonej strzałki, dla pieszego nadawany był jeszcze sygnał zielony - uprawniający do przejścia.
W realiach niniejszej sprawy oskarżona miała niczym nieograniczoną możliwość zaobserwowania pieszego na przejściu. Gdyby należycie obserwowała ruch na jezdni miała również możliwość uniknięcia potrącenia poprzez wjazd na prawy, skrajny pas jezdni.
W świetle powyższego oraz uwzględniając skutek naruszenia wskazanych zasad bezpieczeństwa w postaci spowodowania obrażeń ciała pokrzywdzonego (powyżej siedmiu dni), Sąd ocenił, że oskarżona zachowaniem swoim wyczerpała ustawowe znamiona występku zart. 177 § 1 kk.
Rozstrzygając o karze w stosunku do oskarżonej, Sąd doszedł do przekonania, że kara czterech miesięcy pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną do stopnia winy oskarżonej i społecznej szkodliwości jej czynu. Nieumyślne naruszanie elementarnych normprawa o ruchu drogowym, które doprowadziło do skutku, przed którym mają one ustrzec innych uczestników ruchu, winno spotkać się z restrykcyjną reakcją wymiaru sprawiedliwości.
Uwzględniając dotychczasową niekaralność oskarżonej, a także postawę oskarżonej po popełnieniu występku (oskarżona odwiozła pokrzywdzonego do szpitala), Sąd ocenił, że przedmiotowe w sprawie zachowanie miało charakter incydentalny. W związku z tym istnieją podstawy co do pozytywnej prognozy w zakresie przestrzegania w przyszłości porządku prawnego przez oskarżoną. Ponadto oskarżona w toku postępowania przyznała się do zarzuconego jej czynu, wykonuje stałą pracę zarobkową i okazała żal z powodu swego zachowania. Tego rodzaju postawa oskarżonej pozwala stwierdzić, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat, osiągnie pokładane w niej cele, w tym zapobiegnie popełnianiu przez oskarżoną kolejnych występków.
Kara w orzeczonym wymiarze, poza rolą zapobiegawczo-wychowawczą względem samej oskarżonej, wypełni również pokładane w niej cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, zwłaszcza kręgu osób znających oskarżoną, zwłaszcza jako kierowcę pojazdów mechanicznych.
Niezależnie od powyższego, Sąd - na podstawieart. 46 § 2 kk- zasądził od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonegoP. H.kwotę 2.000,00 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznana krzywdę. Oskarżony był hospitalizowany, cierpiał w związku z wypadkiem i operacją, a wreszcie poniósł własne koszty w wysokości ok. 1.000zł (k. 97).
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonej, w tym dochody na poziomie 2.500 -3.000,00 zł, Sąd – na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych- zasądził koszty postępowania w wysokości 803,86 zł i wymierzył jej opłatę w kwocie 180,00 zł.