Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 337/13
Data wyroku: 2013-05-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Czaja, Marcjanna Górska, Barbara Hejwowska
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 401 1 kpc.

Sygn. akt III AUa 337/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 maja 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SSA Elżbieta Czaja

Sędziowie:

SA Barbara Hejwowska
SA Marcjanna Górska (spr.)

Protokolant: sekr. sądowy Bożena Karczmarz

po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. w Lublinie
sprawyF. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wS.
o wypłatę zawieszonej emerytury
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie IV U 839/11
na skutek apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych OddziałuwS.
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z dnia 1 marca 2013 r. sygn. akt IV U 1111/12

zmienia częściowo zaskarżony wyrok w punkcie I i oddala skargęo wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty emerytury za okres od 1 października 2011 roku do 21 listopada 2012 roku.

Sygn. akt: III AUa 337/13

UZASADNIENIE
Decyzją z 26 września 2011roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., działając na podstawieart.103a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustawwstrzymał od 1 października 2011roku wypłatę emerytury na rzeczF. C..
Odwołanie od w/w decyzji złożyłaF. C.wnosząc o jej zmianę i podjęcie wypłaty emerytury od daty wstrzymania. Rozpoznający odwołanie ubezpieczonej Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z 14 lutego 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt IV U 839/11 odwołanieF. C.oddalił. Wyrok uprawomocnił się z dniem 7 marca 2012 roku.
W dniu 21 grudnia 2012 rokuF. C.złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie IV U 839/11 powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2012 roku stwierdzający, żeart.28 ustawy z 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych i niektórych innych ustawjest niezgodny zart.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez podjęcie wypłaty emerytury poczynając od 1 października 2011r. i wypłatę jej wraz z odsetkami za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę ubezpieczonej organ rentowy wniósł o jej oddalenie ewentualnie zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z 14 lutego 2012 roku w sprawie IV U 839/11 poprzez zmianę decyzji z 26 września 2011 roku i podjęcie wypłaty emerytury dla ubezpieczonej od 21 grudnia 2012 roku, tj. od daty złożenia skargi.
W uzasadnieniu stanowiska organ rentowy wskazał m.in., że skarga ubezpieczonej może zasługiwać na uwzględnienie jedynie w zakresie, w jakim podjęcie wypłaty emerytury nastąpi od dnia złożenia przez ubezpieczoną skargi o wznowienie postępowania. Przepisy ustawy emerytalnej nie przewidują wypłaty emerytury za okres wsteczny, w interesie emeryta leży więc, aby wniosek o podjęcie wypłaty zawieszonej emerytury zgłosić niezwłocznie po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. poczynając od 22 listopada 2012 roku.
Wyrokiem z dnia 1 marca 2013 roku Sąd Okręgowy w Siedlcach zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2012 roku w sprawie syg. IV U 839/11 i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.z dnia 26 września 2011 roku w ten sposób, że ustalił prawoF. C.do wypłaty emerytury od dnia 1 października 2011 roku, zaś wniosekF. C.o wypłatę odsetek przekazał do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS..
Sąd pierwszej instancji ustalił, żeF. C.w dniu 29 listopada 2007 roku wystąpiła do organu rentowego z wnioskiem o emeryturę. Pozostawała wówczas w zatrudnieniu w ramach umowy o pracę. Decyzją z 11 grudnia 2007 roku organ rentowy przyznałF. C.poczynając od 1 listopada 2007 roku. emeryturę, przy czym z uwagi na kontynuowanie przez ubezpieczoną zatrudnienia wypłata świadczenia została zawieszona. W styczniu 2009 roku organ rentowy poinformował ubezpieczoną o uchyleniu z dniem 8 stycznia 2009 roku przepisuart.103 ust.2a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychstanowiącego podstawę zawieszenia wypłaty świadczenia i w związku z tym o możliwości wystąpienia z wnioskiem o podjęcie wypłaty. Stosownie do pouczenia, w piśmie z 3 marca 2009 roku ubezpieczona wystąpiła do organu rentowego o podjęcie wypłaty emerytury i decyzją z 12 marca 2009 roku organ rentowy podjął wypłatę emerytury na rzeczF. C.poczynając od 1 marca 2009 roku. Wypłatę tę kontynuował do 30 września 2011roku. Decyzją z 26 września 2011roku organ rentowy zawiesił wypłatę emerytury na rzecz ubezpieczonej od 1 października 2011roku w związku z kontynuowaniem przez nią zatrudnienia.
Oceniając ustalony wyżej stan faktyczny Sąd Okręgowy uznał, że skarga o wznowienie postępowania jest uzasadniona, co skutkowało zmianą wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z 14 lutego 2012 roku w sprawie IV U 839/11 oraz decyzji organu rentowego z 26 września 2011roku poprzez ustalenie, żeF. C.ma prawo do wypłaty emerytury od 1 października 2011roku.
Sąd wskazał, że zgodnie zart. 4011kpcmożna żądać wznowienia postępowania w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z kolei w myślart.407§ 2 kpc, jeżeli skarga o wznowienie postępowania dotyczy sytuacji określonej w powyższym przepisieart.4011kpcskargę wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Odnosząc powyższe uregulowania do okoliczności sprawy Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga ubezpieczonej opiera się na ustawowej podstawie oraz została wniesiona w przewidzianym ustawą terminie. Jako podstawę skargiF. C.wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2012r. w sprawie o sygnaturze akt K 2/12 opublikowany w Dzienniku Ustaw Nr 1285 z 22 listopada 2012r.
Sąd stwierdził, że zgodnie zart.190 ust.3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiejorzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał Konstytucyjny określi inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 listopada 2012 roku nie określił innej daty utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, który był przedmiotem badania. Zatem za datę wejścia w życia powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego uznać należy datę 22 listopada 2012 roku, tj. datę ogłoszenia wyroku z Dzienniku Ustaw. Ubezpieczona skargę o wznowienie postępowania złożyła w dniu 21 grudnia 2012 roku, a zatem przed upływem trzymiesięcznego terminu przewidzianego wart.407§ 2 kpc.
Odnosząc się do kwestii zasadności skargi o wznowienie postępowania Sąd uznał, że zawarte w niej wnioski zasługiwały na uwzględnienie. Sąd wskazał, że w wyroku z 13 listopada 2012 roku Trybunał stwierdził, żeart. 28 ustawy z 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz.1726 ze zm.) w związku zart.103a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.), dodanym przezart.6 pkt 2 w/w ustawy z 16 grudnia 2010r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011r. bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawione wyżej ustalenia pokazują, że przyczyną zawieszenia wypłaty emerytury na rzeczF. C.decyzją z 26 września 2011roku były wskazane wyżej uregulowania, tj. przepis art.28 ustawy z 16 grudnia 2010 roku w zw. zart.103a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wprawdzie w chwili ustalenia prawa ubezpieczonej do emerytury, tj. w dniu 1 listopada 2007roku (decyzją z 11 grudnia 2007r.) obowiązywał przepis art.103 ust.2a w/w ustawy stanowiący podstawę zawieszenia wypłaty świadczenia w przypadku kontynuowania zatrudnienia, to jednak już od 8 stycznia 2009 roku przepis ten nie obowiązywał i od 1 marca 2009 roku organ rentowy podjął wypłatę emerytury na rzecz ubezpieczonej uznając jej prawo do pobierania świadczenia mimo jednoczesnego uzyskiwania przychodu z tytułu zatrudnienia. Stan taki trwał do 1 października 2011roku, kiedy to na mocy niezgodnego zKonstytucjąprzepisu art.28 w/w ustawy z 16 grudnia 2010 roku organ rentowy dokonał zawieszenia wypłaty emerytury stosując przepis art.103a ustawy emerytalnej dodany do niej z dniem 1 stycznia 2011roku.
Zdaniem Sądu Okręgowego zastosowanie do ubezpieczonej niezgodnych z ustawą zasadniczą przepisów ustawy stanowiących podstawę wydania wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z 14 lutego 2012r. w sprawie IV U 839/11, a uprzednio decyzji organu rentowego z 26 września 2011roku uzasadnia wniosek ubezpieczonej o zmianę powyższego wyroku i decyzji organu rentowego, poprzez ustalenie, żeF. C.przysługuje prawo do wypłaty emerytury od 1 października 2011r. ,tj. od daty zawieszenia wypłaty świadczenia.
Sąd wskazał, że nie podziela stanowiska organu rentowego, iż podjęcie wypłaty emerytury jest możliwe z dniem złożenia skargi, nie wcześniej niż z dniem 22 listopada 2011roku, w którym to dniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony. Według Sądu, nie można zgodzić się z poglądem, że dopiero od tej daty zakwestionowane przez Trybunał przepisy powołanych ustaw są niezgodne zKonstytucją. Przepisy te były niezgodne zKonstytucjąod daty ich ustanowienia, a jedynie z datą późniejszą Trybunał Konstytucyjny stwierdził istnienie tej niezgodności. Data ogłoszenia wyroku Trybunału, tj. 22 listopada 2012 roku jest datą, od której przepis art.103a ustawy emerytalnej i przepis art.28 ustawy z 16 grudnia 2010 roku traci moc obowiązującą wobec osób, które prawo do emerytury nabyły przed 1 stycznia 2011roku. Utrata mocy obowiązującej oznacza, że powołane przepisy nie mogą być już podstawą zawieszania wypłaty emerytur dla w/w osób, tj. nie mogą stanowić podstawy wydawania kolejnych rozstrzygnięć (decyzji) o zawieszaniu emerytur.
W przypadku ubezpieczonej do zawieszenia wypłaty emerytury doszło przed utratą mocy obowiązującej przez wskazane przepisy, a skarga o wznowienie postępowania zmierza do wyeliminowania z obrotu orzeczenia, które zapadało na podstawie niekonstytucyjnych przepisów. Dodatkowo Sąd zauważył, że ubezpieczona wnosząc skargę o wznowienie postepowania nie wystąpiła o wypłatę emerytury (przyznanie emerytury) za okres wsteczny, ale o realizację świadczenia, do którego prawo jako takie nabyła z dniem 1 listopada 2007 roku, a które pobierała począwszy od 1 marca 2009 roku i co organ rentowy potwierdził wydając decyzję z 12 marca 2009 roku o przeliczeniu świadczenia i podjęciu jego wypłaty.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawieart.412§2 kpczmienił wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z 14 lutego 2012 roku w sprawie IV U 839/11 oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego z 26 września 2011roku w sposób wskazany w pkt I sentencji wyroku. W odniesieniu do wnioskuF. C.o wypłatę odsetek od zaległych świadczeń Sąd orzekł o przekazaniu go do rozpoznania organowi rentowemu. Kwestia odsetek nie była bowiem przedmiotem decyzji organu rentowego ani wyroku Sądu z 14 lutego 2012 roku.
Apelację od tego wyroku złożył Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.. Zaskarżając wyrok częściowo w zakresie punktu I i ustalonego ubezpieczonej przez Sąd prawa do wypłaty emerytury od dnia 1 października 2011 roku do 21 listopada 2012 roku zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, t.j.art. 28 ustawy z 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz.1726 ze zm.) w związku zart.103a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) i w związku zart. 190 ust. 3 Konstytucji RPpoprzez błędną wykładnię tych przepisów i ustalenie ubezpieczonej prawa do wypłaty emerytury od dnia 1 października 2011 roku.
Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2012 roku w sprawie IV U 839/11 oraz poprzedzającej go decyzji Zakładu i ustalenie ubezpieczonej prawa do wypłaty emerytury od 22 listopada 2012 roku.
W obszernym uzasadnieniu apelacji skarżący przeprowadził analizę problematyki dotyczącej skuteczności prawnej orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego zwracając uwagę na złożoność tego zagadnienia. Skarżący zauważył, że regulacje samejKonstytucji, w tymart. 190, który określa moc obowiązującą i skutki orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego są niejasne, nieprecyzyjne a przede wszystkim stwarzają możliwość rozbieżnych interpretacji w odniesieniu do skutków orzeczeń Trybunału.
Apelujący podniósł między innymi, że na rzecz prospektywnego działania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego przemawia regulacjaart. 190 ust. 3 Konstytucjipozwalająca na określenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Orzeczenie Trybunału ma charakter prawotwórczy, a utrata mocy obowiązującej nie oznacza unieważnienia istniejącego wcześniej stanu prawnego, które prowadziłoby do automatycznego unicestwienia z tą chwilą wszystkich wcześniejszych konsekwencji prawnych. Konkludując, organ rentowy wskazał, że orzeczenie Trybunału konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku jest konstytutywne, obowiązujące od dnia wejścia w życie, zaś skutki prawne wywołuje tylko na przyszłość, t.j. od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, w szczególności w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny bezpośrednio w wyroku nie określił skutków czasowych swojego orzeczenia, t.j. momentu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny zKonstytucją.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna w sposób skutkujący zmianą wyroku w zaskarżonej części i oddaleniem w tym zakresie skargi o wznowienie postepowania.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie było podstaw do przyjęcia zasadności skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2012 roku. Oznacza to, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem wskazanego w apelacji prawa materialnego, t.j. art. 28 ustawy z 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w zw. zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz.U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.).
W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że ubezpieczona domagając się wznowienia postepowania jako podstawę skargi wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku w sprawie K 2/12, t.j. podstawę określoną wart.  4011k.p.c..
Wymieniony przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Wskazanym w skardze wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 roku nr 291, poz. 1707) w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.), dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 roku w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 roku bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.
Jak wynika zatem z treści cytowanego orzeczenia, niekonstytucyjność wskazanych w nim przepisów stwierdzona została w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 roku bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy.
Taka treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego potwierdzona została w jego pisemnym uzasadnieniu dotyczącym skutków wyroku, gdzie w sposób wyraźny i jednoznaczny stwierdzono, że „obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą – jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury – nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2010 roku”, a więc po uchyleniuart. 103 ust.2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a przed wejściem w życie art. 103a tej ustawy dodanego powołaną w wyroku Trybunału ustawą z dnia 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Ocena zasadności skargi, zdaniem Sądu Apelacyjnego, wymagała zatem ustalenia, czy wnioskodawczyni spełnia warunki pozwalające przyjąć, że należy do wskazanego wyżej kręgu ubezpieczonych, objętych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku.
Analiza dokonanych przez Sąd pierwszej instancji prawidłowych ustaleń faktycznych prowadzi do wniosku, że wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, nie było podstaw do uwzględnienia skargi i w efekcie do zmiany wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2012 roku oraz poprzedzającej go decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W sprawie poza sporem bowiem jest, że ubezpieczonaF. C.prawo do emerytury nabyła z dniem 1 listopada 2007 roku, a więc w okresie obowiązywaniaart. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przepis ten obowiązujący do dnia 7 stycznia 2009 roku stanowił, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.
Oznacza to, żeF. C.nie należy do kręgu ubezpieczonych, co do których Trybunał stwierdził niekonstytucyjność przepisów wskazanych w wyroku z dnia 13 listopada 2012 roku. Wprawdzie bowiem prawo do emerytury nabyła przed 1 stycznia 2011 roku, jednakże prawo do tego świadczenia, rozumianego jako prawo do jego realizacji (a więc w znaczeniu przypisanym przez Trybunał) nabyła w okresie, kiedy istniała konieczność rozwiązania stosunku pracy.
Z tego też powodu brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisyart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaww związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zakresie, w jaki zostały zakwestionowane przez Trybunał konstytucyjny stanowiły podstawę wydania wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2012 roku. Z tego też powodu wyrok Sądu Okręgowego uwzgledniający skargę należało zmienić w zaskarżonej części i oddalić skargę.
W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają wywody apelacji odnoszące się do kwestii stosowania w stosunku do wnioskodawczyniart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz.U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1229 ze zm.) zakwestionowanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku w sprawie K 2/12 w okresie poprzedzającym jego wejście w życie, co zwalnia Sąd odwoławczy z obowiązku dokonywania ich oceny.
Mając te wszystkie względy na uwadze i z mocyart. 386 § 1 kpcSąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.