Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 209/13
Data wyroku: 2013-04-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogusław Orzechowski; Piotr Schab-, Grażyna Puchalska
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: art. 46 § 1 kk
Teza: (…) art. 46 §1 kk zakłada, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Sygn. akt X Ka 209/ 13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 kwietnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy  w składzie :
Przewodniczący  SSO Grażyna Puchalska
Sędziowie:  SO Bogusław Orzechowski; SO Piotr Schab - spr.
protokolant  sekr. sąd. Monika Matuszczak
Przy udziale prokuratora Marii Syta
po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 roku sprawyR. P., oskarżonego zart. 278 par. 1 kki innych, z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego i obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 5 listopada 2012 roku, sygn. akt V K 586/ 11
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. W.kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług z tytułu pełnienia obowiązków obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; zwalniaR. P.od zapłaty kosztów za II instancję, wydatki postępowania odwoławczego przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt X Ka 209/13

UZASADNIENIE
R. P.został oskarżony o to, że:

I
w bliżej nie określonym okresie czasu lecz nie wcześniej niż w dniu 01 stycznia 2011 i nie później niż w dniu 27 stycznia 2011r. wP., na terenieposesji nr (...)znajdującej się naul. (...), wykorzystując nieobecność osób, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kabli miedzianych oraz szlifierki kątowej o łącznej wartości 500 zł działając tym na szkodęK. J., przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.;

II
w bliżej nie określonym czasie lecz nie wcześniej niż w dniu 27 stycznia 2011 i nie później niż w dniu 09 marca 2011r. wP.na terenieposesji nr (...)znajdującej się naul. (...), wykorzystując nieobecność osób, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch tarcz kół (felg) oraz bębna koła do samochodu ciężarowego(...)(...)0 powodując tym straty w wysokości 900 zł na szkodęK. J., przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.

III
w okresie czasu od dnia 09 marca 2011r. do dnia 10 marca 2011r. wP.na terenieposesji nr (...)znajdującej się naul. (...), wykorzystując nieobecność osób, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tłoczyska hydraulicznego oraz ośki hydraulicznej do pojazdu(...)(...)0, powodując tym straty w wysokości 1650 zł na szkodęK. J., przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.

IV
w bliżej nie określonym okresie czasu lecz nie wcześniej niż w dniu 10 marca 2011r. i nie później niż w dniu 30 marca 2011 r. wP.na terenieposesji nr (...)znajdującej się naul. (...), wykorzystując nieobecność osób, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch akumulatorów 12V 190Ah o łącznej wartości 1000 zł działając tym na szkodęK. J., przy czym czynu tego dopuścił się ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 29 października 2012 r. w sprawie V K 586/11 Sąd Rejonowy w Pruszkowie orzekł:

I
oskarżonegoR. P.uznał za winnego tego, że:

1/ w dniu 9 marca 2011r. wP.naulicy (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch tarcz kół (felg) oraz bębna koła do samochodu ciężarowego(...)(...)0 o łącznej wartości 900 złotych na szkodęK. J.i ustalił, iż czyn ten wyczerpał dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.;
2/ w dniu 10 marca 2011r. wP.naulicy (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tłoczyska hydraulicznego oraz ośki hydraulicznej do pojazdu(...)(...)0 o łącznej wartości 1650 złotych na szkodęK. J.i ustalił, iż czyn ten wyczerpał dyspozycjęart. 278§1 k.k., a nadto, iż w/w czyny oskarżonego stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 §1 k.k.i za to na podstawieart. 278§1 k.k.w zw. zart. 91 §1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniach 30 i 31 marca 2011 roku, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równy dwóm dniom kary pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez wpłacenie na rzecz pokrzywdzonegoK. J.kwoty 2 550 (dwa tysięcy pięćset pięćdziesiąt złotych);

IV
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwróciłfirmie Skup (...)wW.ul. (...)dowody rzeczowe w postaci czterech formularzy przyjęcia odpadów, wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 1 - 4 na karcie 28 akt;

V
uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynów zarzuconych mu w punktach I i IV aktu oskarżenia;

VI
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataE. W.kwotę 844, 32 (osiemset czterdzieści cztery złoty trzydzieści dwa groszy) tytułem wynagrodzenia za obronę sprawowaną z urzędu, w tym równowartość podatku od towarów i usług VAT;

VII
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonegozaskarżając wyrok na korzyść oskarżonego w części co do pkt I oraz III.
Obrońca oskarżonego w apelacji zarzucił wyrokowi:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:
-art. 278 § 1 k.k.poprzez przyjęcie, że oskarżonyR. P.dokonał zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,
-art. 46 § 1 k.k.poprzez zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody poprzez wpłacenie na rzecz pokrzywdzonegoK. J.kwoty 2550 zł., mimo iż oskarżony odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma dochodów ani oszczędności. Oskarżony nie osiąga dochodów, nie posiada majątku, więc z uwagi natrudzą sytuację finansową i rodzinną nie jest on w stanie tych kosztów ponieść.
-art. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.poprzez ich niezastosowanie.
2. obrazę przepisów postępowania tj. :
-art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.poprzez załamanie nakazu rozstrzygania wszelkich wątpliwości, których nie da się usunąć na korzyść oskarżonego poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny oraz poprzez takie zinterpretowanie materiału dowodowego zebranego w sprawie, aby obciążał oskarżonego, czym Sąd Rejonowy naruszył jedna z zasad postępowania.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I oraz III i uniewinnienie oskarżonego od popełniania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary na okres próby oraz nie zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody z uwagi na trudną sytuację finansową i rodzinną oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku w części co do pkt I i III i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł również oskarżony.
Oskarżony zaskarżył przedmiotowy wyrok w części co do pkt I I III i orzeczeniu temu zarzucił:
Obrazę przepisów prawa materialnego tj.
art. 46 § 1 k.k.poprzez zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody pomimo odbywania kary pozbawiania wolności i trudnej sytuacji finansowej
art. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.poprzez ich niezastosowanie.
Podnosząc powyższe zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I i III poprzez zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby, nie zasądzanie na rzeczK. J.obowiązku naprawienia szkody z uwagi na trudną sytuację materialną. Ponadto oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu z uwagi na popełnienie przez funkcjonariuszy Policji przestępstwa w postępowaniu przygotowawczymi sądowym.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Wniesione w sprawie apelacje należało uznać za oczywiście bezzasadne, a podnoszone w nich argumenty nie mogły skutecznie podważyć stanowiska sądu I instancji. Zważyć przy tym należało, iż wniesione przez oskarżonego i jego obrońcę środki odwoławcze w zasadzie koncentrują się wokół kwestii wymiaru kary. Co prawda obrońca podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego skutkujący przypisaniem oskarżonemu sprawstwa jednakże, poza lakonicznym i ogólnikowym stwierdzeniem zaistnienia takowych nie zgłasza konkretnych okoliczności , których zaistnienie uzasadniałoby twierdzenia obrońcy.
Otóż sąd rejonowy ustalając stan faktyczny w tej sprawie oparł się na całokształcie materiału dowodowego, rozstrzygając przy tym kwestię wiarygodności poszczególnych dowodów, zaś pisemne uzasadnienie wskazuje na motywy takiej decyzji. Nie sposób zgodzić się z obrońcą, jakoby zaistniały w tej sprawie wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, bowiem prawidłowo oceniony materiał dowodowy w sposób kategoryczny przesądza to zagadnienie. Opierając się w tym zakresie na wyjaśnieniach samego oskarżonego, który poza przyznaniem się do winy, szczegółowo opisał przebieg podejmowanych przez siebie działań, jak również posiłkując się w tej w kwestii zeznaniami pokrzywdzonego, oraz dokumentacją i wypowiedziami pracownikaSkupu (...).K., można w sposób niewątpliwy odtworzyć przebieg inkryminowanych zdarzeń. Tym dowodom sąd I instancji przyznał walor wiarygodności i to one stały się podstawą rekonstruowanego stanu faktycznego w tej sprawie. Ocena pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w tym „wątpliwych”- jak nazywa je obrońca - zeznań funkcjonariuszy policji, została zaakceptowana przez sąd II instancji. Nietrafnie domaga się skarżący ekskulpacji oskarżonego w oparciu o wykazaną przez sąd meriti „nierzetelność” dokonujących czynności funkcjonariuszy, w sytuacji gdy pozostałe dowody zgromadzone w sprawie w sposób kategoryczny potwierdzają sprawstwo oskarżonego w zakresie ustalonym zaskarżonym wyrokiem. Zważyć wszak należy, iż sąd wyrokujący w sprawie uniewinnił oskarżonego od popełnienia tych czynów, co do których istniały istotne wątpliwości sugerujące brak sprawstwa po stronie oskarżonego.
Z tych też powodów sąd odwoławczy uznał nietrafność zgłaszanej przez obrońcę argumentacji zmierzającej do podważenia orzeczenia w części rozstrzygnięcia o winieR. P..
Przechodząc do kwestii wymiaru kary – co stanowi podstawę każdej z apelacji - sąd okręgowy uznał, iż kara wymierzona oskarżonemuR. P.za przypisane mu przestępstwa popełnione w ramach instytucji zart. 91§1 kkwbrew stanowisku skarżących nie nosi cech rażącej surowości.
Sąd rejonowy miarkując karę uwzględnił wszelkie okoliczności w sprawie, w szczególności fakt, iż był on dotychczas wielokrotnie karany, w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu, zaś uprzednio wymierzone kary wraz ze środkiem probacji nie spełniły podstawowego celu, jakim było zapobieżenie powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa.
Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zatem w granicach sankcji przewidzianej przez naruszony przez niego przepis. Za przestępstwo popełnione przez oskarżonego przepisart. 278 §1 kkprzewiduje, bowiem możliwość orzeczenia przez sąd kary pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, przy czym górna granica ustawowego zagrożenia ulega podwyższeniu, zgodnie z treściąart. 91§ 1kko połowę. Na marginesie zauważyć należało zatem, iż wymierzona oskarżonemu kara 8 miesięcy pozbawienia wolności niewątpliwie oscyluje w dolnej granicy zagrożenia.
Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w apelacji dotyczącego kwestii warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności wskazać należy, iż zgodnie zart. 69 kksąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat pozbawienia wolności, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Niewątpliwym jest, iż sąd I instancji decydując o wymiarze kary, właściwie zastosował dyrektywy wyrokowania w tej mierze prawidłowo oceniając zarówno stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynów, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również cele zapobiegawcze
i wychowawcze, jakie powinna ona spełnić. Kluczowym zatem warunkiem przy zastosowaniu tego środka probacyjnego jest strona podmiotowa, a kryterium wyznacza konkretne zachowanie się sprawcy przed popełnieniem czynu jak i po jego dokonaniu. (VIDE 2002.01.24 wyrok s. apel. II AKa 267/01 Prok. i Pr. 2004/4/18 w Łodzi).
Ani rodzaj dobra naruszonego przestępstwem, ani skutki przestępczego zachowania nie mogą mieć wpływu na ocenę sądu, czy oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary. Zgodnie, bowiem z treściąart. 69 k.k., warunkowo zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa (§ 2), a także ocenia, czy warunkowe zawieszenie kary będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (§ 1). Innymi słowy, na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary zasługują jedynie sprawcy, co, do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą, zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte cele kary,
a w szczególności, iż sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa.
Analizując postawę oskarżonego, o czym już wcześniej traktował sąd odwoławczy, a w szczególności fakt jego uprzedniej wielokrotnej karalności, w tym za przestępstwo tożsame, jak również dostrzegając, iż orzeczone wcześniej kary nie uchroniły go przed popełnieniem kolejnych przestępstw, uznać należało, iż jedynie kara 8 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania jest karą sprawiedliwą, adekwatną do stopnia winy oskarżonego, charakteru zarzucanych mu czynów, a także realizującą społeczny i indywidualny cel kary.
Co do kwestionowanego przez obu skarżących środka karnego jaki został wymierzony w pkt. III wyroku, sąd odwoławczy nie podzielił ich stanowiska.
Otóżart. 46 §1kkzakłada, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
W toczącym się postępowaniu pokrzywdzonyK. J.zeznając na rozprawie w dniu 1 lutego 2012r – vide k. 202 zgłosił żądanie naprawienie szkody, zatem w świetle przywołanej powyżej regulacji sąd I instancji zobligowany był do wydania rozstrzygnięcia w tej kwestii.
Jednocześnie w czasie kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy nie dopatrzył się zaistnienia bezwzględnych przesłanek odwoławczych wskazanych wart. 439 k.p.k.
Uwzględniając sytuację finansową i życiową, w jakiej obecnie znajduje się oskarżony oraz okoliczność, iż wymierzona została mu kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd II instancji, kierując się zasadą słuszności wyrażona wart. 624 §1kpkzwolnił go od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego przejmując te na rachunek Skarbu Państwa.
Z uwagi na fakt, że oskarżonyR. P.korzystał w instancji odwoławczej z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkzasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatE. W.kwotę 420 zł powiększoną o stawkę VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej oskarżonemu z urzędu. Wynagrodzenie obrońcy zostało przyznane zgodnie z minimalnymi stawkami za czynności adwokackie, określonymi w §2 i §14 ust.2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku (Dz.U. 2002, nr 163, poz 1348 z późn. zm.)w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.