Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 388/13
Data wyroku: 2013-09-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Żelazny

Sygn. akt. IV Ka 388/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 września 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Joanna Żelazny
Protokolant Artur Łukiańczyk
po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013r.
sprawyB. Z. (1)
obwinionego z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy
z dnia 23 listopada 2013r.  sygn. akt II W 357/12

I
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w.w zw. zart. 45 § 1k.w. postępowanie przeciwko obwinionemuB. Z. (2)umarza;

II
kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn.akt IV Ka 388/13

UZASADNIENIE
B. Z. (1)zostal obwiniony o to,że w dniu 5 września 2011 roku , około godz. 18.15 na trasie 451 pomiędzy miejscowościamiB.-N.,kierując ciągnikiem rolniczymm-ki U.onr rej. (...)wraz z opryskiwaczem stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób,że wykonując manewr wyprzedzania rowerzystek nie zachował szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu , w wyniku czego doprowadził do potrącenia oraz wywrócenia jadącej roweremP. G., to jest o czyn z art. 86§1 kw
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 roku, Sąd Rejonowy w Oleśnicy , w sprawie o sygn. akt II W 357/12 uznał obwinionegoB. Z. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia zart. 86§1kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 600 zł. grzywny.Na podstawieart. 118§1i3kpwobciążył obwinionego kwotą 50 zł. tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotą 433,03 złotych tytułem innych wydatków w postępowaniu i wymierzył mu opłatę w kwocie 60 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony za pośrednictwem swojego obrońcy .Obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
obrazę przepisów postępowania procesowego tj.art. 5 kpkorazart. 7 kpkw zw. zart. 18 kpw, przekraczając swobodną ocenę dowodów , z naruszeniem zasady domniemania niewinności, poprzez przyjęciw,iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie,że obwinionyB. Z. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania , a mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu ,że doszło do wywrócenia się jadącej roweremP. G., podczas gdy poszkodowana zsiadla z niego i odstawiła go z uwagi na bardzo trudne warunki atmosferyczne.

Formułując powyższe zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionegoB. Z. (1).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie , stąd też nie mogła doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji.
Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe wszechstronnie, wykorzystując wszelką inicjatywę dowodową , by wyjaśnić wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia . Z tak natomiast zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyprowadził trafne wnioski odnośnie sprawstwa i winy obwinionego , nie naruszając granic swobodnej oceny dowodów , zakreślonychart. 7 kpk, stosowanym odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia . Nie było też podstaw do przekonania , by Sąd wydał swoje orzeczenie , po uprzednim rozstrzygnięciu w sprawie wątpliwości na niekorzyść obwinionego , wbrew dyspozycjiart. 5§2 kpk.
Z nie dającymi się usunąć wątpliwościami mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy mimo wyczerpania wszelkiej i niezbędnej inicjatywy dowodowej, nie da się ustalić jednej, pewnej wersji zdarzenia . Przy czym zaznaczyć należy,że dyspozycja odnosi się do wątpliwości organu orzekającego, a nie tych , która prezentuje strona kwestionująca rozstrzygniecie.
W istocie , w rozpoznawanej sprawie pojawiły się dwie wersję wydarzeń –jedna prezentowana przez obwinionego , druga przez pokrzywdzoną tym zdarzeniem –A. W. (1). Sam ten fakt jednak nie oznaczał automatycznie, że mamy do czynienia z wątpliwościami , które winny być rozstrzygane z korzyścią dla obwinionego. Obie wersje bowiem podlegały weryfikacji zgodnie z zasadami oceny dowodów, tj. wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego , zasadami logicznego rozumowania i w konfrontacji z innymi dowodami.
Tak też uczynił Sąd Rejonowy, trafnie uznając, że to zeznaniaA. W. (1)przedstawiają rzeczywisty przebieg zdarzenia . Bo to one znalazły wsparcie w zeznaniachJ. I.iP. I., jej najbliższych, a którym zrelacjonowała przebieg zdarzenia zgodnie z tym , co mówiła na każdym etapie postępowania. Znalazły one też wsparcie w zeznaniach świadkaM. S., który pierwszy na miejscu zdarzenia udzielał pomocy pokrzywdzonym . I tutaj wskazać należy,że nie było jakichkolwiek podstaw do podważania jego wiarygodności, wbrew stanowisku apelacji. Ponieważ sam obwiniony nie kwestionował jego obecności na miejscu . PonadtoM. S.dokładnie też wskazał, kiedy dowiedział się, że są poszukiwani świadkowie . Było to w listopadzie 2011 roku z -wywieszonego ogłoszenia . Jest to zgodne przy tym z zeznaniamiA. W. (1),J. I.iP. I.. Analiza treści ich zeznań wskazuje ,że do listopada 2011 roku nie operowali oni danymi personalnymi tego świadka , dopiero w późniejszych zeznaniach . To też przekonuje,że nie były to osoby znane sobie przed wypadkiem.
Jednocześnie żaden z tych dowodów nie wskazywał, by nie doszło do upadkuP. G., jak chciał obwiniony . Dlatego to właśnie jego wyjaśnienia nie zasługiwały na uwzględnienie w tym zakresie . W szczególności , gdy zważy się jeszcze zeznaniaR. J., któremu obwiniony oddał rower dziewczynki do naprawy. Rower ten natomiast wymagał naprawy z powodu uszkodzenia błotnika , charakterystycznego dla mechanizmu, o którym opowiadałaA. W. (1).
To w końcu także wersjaA. W. (1)wespół z wymienionymi dowodami znalazła wsparcie w opinii biegłego –A. W. (2).
Natomiast wyjaśnienia obwinionegoB. Z. (1)nie wytrzymały konfrontacji tak z wymienionymi dowodami, jak z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, co było przedmiotem dokładnej analizy Sądu Rejonowego przedstawionej w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a którą Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje.
Stąd też nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.
Niemniej jednak w toku postępowania odwoławczego , zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza , określona wart. 104§1 pkt 7 kpw. W niniejszej sprawie nastąpiło bowiem przedawnienie karalności. Zgodnie z treściąart. 45§1kw karalność wykroczenia ustaje ,jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, jeżeli natomiast w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Oceniane zdarzenie miało miejsce 5 września 2011 roku . Zatem do przedawnienia karalności wykroczenia doszło w dniu 5 września 2013 roku.
Z tych też powodów Sąd Odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie przeciwkoB. Z. (2)o czyn z art. 86§1 kw .
Zgodnie natomiast zart. 118§2 kpwkosztami postępowania w sprawie obciążony został Skarb Państwa.