Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 589/13
Data wyroku: 2013-09-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka, Sylwana Wirth, Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 589/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 września 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Ewa Rusin (spr.)

Sędziowie :

SO Sylwana Wirth
SO Waldemar Majka

Protokolant :

Agnieszka Paduch

przy udziale Władysławy Kunickiej - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 roku
sprawyK. C.
oskarżonego zart. 158 § 1 k.k.i157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 190 § 1 k.k.,245 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 10 czerwca 2013 roku, sygnatura akt II K 703/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV Ka 589/13

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Kłodzku oskarżyłK. C.o to, że :

I
w dniu 20 marca 2010 roku wR., woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zD. S.iT. D.dokonali pobiciaT. B.,K. P.,J. B.,T. B. (1)orazM. K.w ten sposób, iżK. C.uderzyłT. B.pięścią w twarz, a następnie gdy obaj się przewróciliT. D.zadałT. B.uderzenia pięścią w tył głowy, natomiastD. S.zadałM. K.kopnięcie w udo i uderzył go w głowę oraz w ten sposób, że wszyscy zadawali Rekowa uderzeniaJ. B.,T. B. (1), którym to zachowaniem zarazili pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku za zdrowiu oraz w wyniku którego pokrzywdzonyM. K.doznał obrażeń naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7 tj. o czyn zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,

II
w dniu 20 marca 2010 roku wR., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej stosując wobecM. K.przemoc polegająca na uderzeniu go pięścią w głowę, a następnie szarpaniu za ubranie i zadaniu uderzenia głowa w okolicę łuku brwiowego oraz wypowiadając groźby pozbawienia życia zażądał od pokrzywdzonego pieniędzy, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął ze względu za odmowę wydania pieniędzy przez pokrzywdzonego, w wyniku którego to zachowaniaM. K.doznał obrażeń naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7 tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

III
w dniu 20 marca 2010 roku wR., woj.(...), wymachując rozbitą w reku butelką wypowiadał wobecT. B.groźby pozbawienia życia, które wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadniona obawę, że zostaną spełnione tj. o czyn zart. 190 § 1 kk,

IV
w dniu 20 marca 2010 roku wR., woj.(...), wymachując trzymaną w reku rozbita butelką wywierał wpływ naM. K.iT. B. (1)wypowiadając wobec nich groźby pozbawienia życia w celu zmuszenia ich od odstąpienia od zawiadomienia policji o przestępstwie tj. o czyn zart. 245 kk

Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 10 czerwca 2013 roku, sygn. akt II K 703 /12:

I
oskarżonegoK. C.uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 20 marca 2010 roku wR., działając wspólnie i w porozumieniu zD. S.iT. D.wziął udział w pobiciuT. B.,K. P.,J. B.,T. B. (1)orazM. K.w ten sposób, że uderzyłT. B.pięścią w twarz , a następnie gdy obaj się przewróciliT. D.zadałT. B.uderzenie pięścią w tył głowy, natomiastD. S.zadałM. K.kopnięcie w udo i uderzył go w głowę oraz w ten sposób, że zadawał rękoma uderzeniaJ. B.,T. B. (1), czym naraził pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, to jest przestępstwa zart. 158 § 1 kki za to na podstawieart. 158 § 1 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
oskarżonegoK. C.uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 20 marca wR., stosując wobecM. K.przemoc polegająca na uderzeniu go pięścią w głowę, z następnie szarpaniu za ubranie i zadaniu uderzenia głową w okolicę łuku brwiowego oraz grożąc pozbawieniem życia usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 20 złotych, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na odmowę wydania pieniędzy przez pokrzywdzonego, powodując uM. K.obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy, obrzęku nosa i obrzęku okolicy lewego łuku brwiowego, powodując naruszenie czynności zarządów ciała na okres poniżej dni 7, to jest przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

III
oskarżonegoK. C.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa zart. 190 § 1 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkwymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
oskarżonegoK. C.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z a rt. 245kki za to na podstawieart. 245 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

V
na podstawie art. 85 i art. 86 § § 1 k połączył orzeczone wobec oskarżonegoK. C.w punkcie I, II, III i IV wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

VI
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej w punkcie V wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania od dnia 20 marca 2010 roku do dnia 23 marca 2010 roku.

Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru.
Apelujący zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i polegający na stwierdzeniu, żeK. C.brał udział w zajściu pomimo, iż to on zaatakowany został przez idących droga młodych ludzi, którzy zawiadomili policję ponieważ bali się konsekwencji swojego zachowania.
Stawiając ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna .
Wbrew jej twierdzeniom Sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne z poszanowaniem wszystkich norm postępowania karnego zawartych wart. 410 kpkiart. 7 kpk, tj. kształtując swoje przekonanie na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów, ocenionych przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Obszerne uzasadnienie pisemne zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania określone w przepisieart. 424 kpk, wykazuje ono, iż ustalenia faktyczne odpowiadają kompleksowej ocenie dowodów, przez co podlega pełnej aprobacie sądu odwoławczego. Trafnie zastosowano kwalifikację prawną poszczególnych czynów, co następnie należycie i wyczerpująco uzasadniono.
Zawarty w apelacji zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie został uzasadniony wywodem, w którym apelujący wskazał na konkretne błędy w ocenie poszczególnych dowodów, apelujący nawet nie wymienił dowodów, których sądową ocenę kwestionuje. Z tej przyczyny apelację należy ocenić jako ogólnikową polemikę z wnioskami Sądu Rejonowego, które przecież zostały bardzo szeroko i prawidłowo uzasadnione.
Twierdzenie apelującego, jakoby to główni świadkowie nie potrafią w sposób pewny odtworzyć przebiegu zajścia nie polega na prawdzie. Oczywistym pozostaje zjawisko przynajmniej częściowej niepamięci szczegółów zdarzenia po upływie 3-ch lat, ale fakt ten nie deprecjonuje zeznań składanych bezpośrednio po zdarzeniu, gdy pamięć świadków jest świeża, co pozwala na odtworzenie ważnych szczegółów zajścia, w tym przedstawienie zachowań poszczególnych sprawców i opisanie cech ich wyglądu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji sprostał zadaniu wyjaśnienia rozbieżności zeznań świadków , co dotyczy relacjiM. K.i T.B.w protokołach okazań materiału zdjęciowego, uznając - stosownie do zeznań tych świadków złożonych na rozprawie w dniu 21 stycznia 2013r.- iż najbardziej miarodajne są pierwotne zeznania, złożone bezpośrednio po zajściu. Świadkowie ci nie wycofali się ze wskazania oskarżonegoK. C.jako najbardziej agresywnego uczestnika zajścia, zidentyfikowali go m. in na podstawie charakterystycznego tatuażu na nodze. W szczególności pokrzywdzonyM. K.wprost wskazał na oskarżonego jako tego sprawcę, który go szarpał, bił po głowie i żądał pieniędzy, po czym brał udział w pobiciu jego i pozostałych pokrzywdzonych a następnie kierował groźby karalne , wspierając je wymachiwaniem rozbitą butelką ( konsekwentne zeznania przed sądem k. 441v., 608-609 akt). Co nadto istotne, przedstawione relacje nie są odosobnionymi, potwierdzają je zeznania licznych uczestników zajścia, osób dla oskarżonego zupełnie obcych, np.G.H.,J. B.,A. G.,T. B. (1),P. D.czy T.B.iA. L.. Chociażby ostatnia z wymienionych po zidentyfikowaniu w materiale zdjęciowym oskarżonegoK. C.zrelacjonowała cyt. „ mężczyzna ten zaczepiał na początkuM. K.i innych chłopaków..on też brał udział w pobiciu … biłM. K... również nas zaczepiał i słownie groził” k. 170 akt. Dlaczego tak liczni świadkowie mieliby zeznawać tendencyjnie na niekorzyść nieznanego im wcześniej oskarżonego, tego apelujący już przekonująco nie wskazuje. Oczywistym pozostaje wniosek, że zeznania wymienionych świadków nie są identyczne w treści ( bo być nie mogą), ale bazując na wymienionych dowodach można bezbłędnie ustalić przebieg zdarzeń, które to zadanie Sąd Rejonowy wykonał należycie.
Nie wskazał apelujący na konkretne dowody, potwierdzające stawianą przezeń tezę, że to oskarżony został zaatakowany przez idących drogą młodych ludzi, którzy zawiadomili policję, ponieważ bali się konsekwencji swego zachowania. Można w tym miejscu odesłać apelującego chociażby do zeznań bezpośredniego świadkaR. Ł., kolegi oskarżonego i skazanych już prawomocnie współsprawców pobicia( czyn I), a który wprost wskazał, że to oskarżony zT. D.iD. S.cyt.” wyszli z auta i postanowili przegonić grupę z ulicy” k. 71 .R. Ł.przywiózł oskarżonego na miejsce zdarzenia, ale w swych zeznaniach wyraźnie dystansował się od zdarzenia i unikał podawania jego szczegółów, niemniej treść jego wypowiedzi wyraźnie dowodzi, że to oskarżony zT. D.iD. S.dążyli do siłowej konfrontacji z grupą młodych ludzi, w której znajdowali się pokrzywdzeni. SkazanyD. S.także przyznał cyt. „ ganialiśmy ich..ja,C.iD....tych kolonistów których ganialiśmy było sporo..”k.85 akt.
Apelujący kwestionując z założenia wnioski Sądu meriti ewidentnie nie zapoznał się z wyjaśnieniami oskarżonego, który przyznał się do udziału w pobiciu cyt. „ uderzyłem jakiegoś chłopaka z pięści”k. 65 akt oraz przyznał wypowiadanie gróźb k. 89-91 i k. 572 akt, zatem oczekiwanie zreformowania wyroku przez uniewinnienie oskarżonego to wniosek kompletnie chybiony.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz powinien zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd meriti, oceniając zebrany materiał dowodowy. W ogólnikowym uzasadnieniu przedmiotowej apelacji nie występują konkretne treści, potwierdzające słuszność tego zarzutu.
Wyczerpująca i spełniająca wszystkie wymogiart. 53 kkpozostaje również argumentacja w zakresie wysokości orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności kary za poszczególne występki. Wszystkie te kary Sąd Rejonowy – mimo licznych okoliczności obciążających ( postępowanie cechujące się znaczną i niczym nie uzasadnioną agresją, dopuszczenie się przestępstw w stanie nietrzeźwości, uprzednia karalność sądowa oskarżonego za występek podobny zart. 158 kk, w okresie uprzednio zastosowanej probacji) wymierzył w dolnych ustawowych granicach zagrożenia, zaś za występek usiłowania rozboju w najniższym ustawowym wymiarze lat 2-ch, przewidzianym wart. 280 §1 kk. Skoro ponadto karę łączną wymierzono z zastosowaniem zasady absorpcji, to brak jest podstawy dla czynienia jakiejkolwiek korekty wyroku na korzyść oskarżonego. Jedyny argument apelacji, iż gdyby przyjąć winę oskarżonego, to wymierzona kara jest bardzo surowa, nie został poparty jakimkolwiek uzasadnieniem.
Z przytoczonych względów apelacja jest całkowicie bezzasadna, co skutkuje utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy.
O zwolnieniu oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk, co uzasadnia wymierzenie kary izolacyjnej oraz brak po stronie oskarżonego jakiegokolwiek majątku i dochodów.