Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 129/13
Data wyroku: 2013-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Szybka, Jacek Zajączkowski, Beata Michalska
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury
Podstawa prawna: art. 111 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach

Sygn. akt: III AUa 129/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Jacek Zajączkowski (spr.)
Sędziowie: SSA Iwona Szybka
SSO del. Beata Michalska
Protokolant: sekr. sądowy Patrycja Stasiak

po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. w Łodzi
sprawyJ. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi wŁ.
o wysokość emerytury,
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt: VIII U 129/12;

zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie.

Sygn. akt III AUa 129/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 października 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówiłJ. K.prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wnioskodawca nie przedłożył nowych dowodów mających wpływ na wysokość świadczenia.
W dniu 6 grudnia 2011 roku wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej zmianę i przeliczenie wysokości przysługującej mu emerytury z uwzględnieniem okresu czynnej służby wojskowej od 9 października 1961 roku do 21 marca 1963 roku oraz zarejestrowania w PUP w charakterze osoby bezrobotnej od listopada 1992 roku do listopada 1994 roku.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie.
Na rozprawie w dniu 2 marca 2012 roku wnioskodawca poparł odwołanie i wskazał, że w jego przekonaniu, okresy podwójnego zatrudnienia winny być liczone podwójnie, natomiast na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 roku odwołujący wskazał nadto, że chciałby, aby wskaźnik podstawy wymiaru świadczenia został obliczony z 10 najlepszych lat t.j. z lat 1974 - 1983 oraz, że w każdym wypadku chciałby uniknięcia obliczenia wskaźnika przy uwzględnieniu wynagrodzenia z 1959 roku.
Wyrokiem z 7 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Łodzi w punkcie 1. zmienił zaskarżoną decyzję i przeliczył emeryturęJ. K.od 1 września 2011 roku w ten sposób, że ustalił wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 65,85% w oparciu o wynagrodzenia z lat: 1959,1966 – 1983 i 1988, zaś w punkcie 2. oddalił odwołanie w pozostałej części.

Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawcaJ. K.,urodzony (...), prawo do emerytury ma przyznane decyzją ZUS z dnia 11 kwietnia 2008 roku od dnia 1 marca 2008 roku.
Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. I 1988 do XII 1997 roku wybranych z całego okresu ubezpieczenia, to jest lat 1967, 1968, 1975, 1979- 1994, 1996. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 2,53%.
W oparciu o nowe dowody dostarczone przez wnioskodawcę w postępowaniu sądowym przed Sądem Okręgowym w Łodzi w sprawie VIII U 2650/09 organ rentowy, decyzją z dnia 8 XII 2010 roku ustalił wysokość wskaźnika podstawy wymiaru świadczenia na poziomie 15,68% z 20 najkorzystniejszych lat t.j. z lat: 1966 - 1971, 1973 -1984, 1988 - 1989 (w latach 1973 - 1984 przyjęto zerowe wynagrodzenia).
Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 lutego 2011 roku, w sprawie VIII U 2650/09, przeliczono wskaźnik podstawy wymiaru świadczenia i ustalono, że wynosi on 24,54% i jest liczony z 20 najkorzystniejszych lat czyli z lat: 1959, 1966- 1983 i 1988.
Wykonując powyższy wyrok organ rentowy wydał decyzję z dnia 24 marca 2011 roku. Wysokość emerytury wyniosła - 780,78 zł, przy przyjęciu kwoty bazowej 2.275,37 zł. Ponieważ przekroczyła wysokość podstawy wymiaru i najniższej emerytury ograniczono jej wysokość do kwoty najniższej emerytury czyli do kwoty 706,29 zł.
W dniu 20 września 2011 roku wnioskodawca złożył wniosek o przeliczenie wysokości emerytury, wnosząc o przyznanie przeliczonej emerytury, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi 1 listopada 2009 roku, o zaniechanie obniżenia emerytury do najniższej emerytury.
W dniu 5 stycznia 2012 roku organ rentowy wydał decyzję, w której skorygował wynagrodzenia przyjęte za 1966 rok i przyjął kwotę 8.283,- zł zamiast kwoty 8.263,- zł. Wskaźnik wzrósł do wysokości 24,55% i jest obliczony z tych samych lat co uprzednio.
Wnioskodawca zatrudniony był, w okresie od 2 września 1959 roku do 23 lutego 1960 roku, w(...)Fabryce (...)wŁ..
Od 9 października 1961 roku do 21 marca 1963 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową.
W okresie od 29 października do 13 listopada 1964 roku pracował w(...) Fabryce (...).
Od 16 stycznia do 31 maja 1966 roku zatrudniony był w(...) Biurze (...)wŁ..
W okresie od 24 czerwca 1966 roku do 28 lutego 1972 roku wnioskodawca zatrudniony był wSpółdzielni Pracy (...)wŁ..
W tej samej spółdzielni pracował także od 1 marca 1972 roku do 30 czerwca 1984 roku, na podstawie umowy o pracę nakładczą, jako chałupnik. W całym okresie zatrudnienia otrzymywał wynagrodzenie powyżej 50% najniższego wynagrodzenia.
Pracownicy, w tym wnioskodawca otrzymywali wynagrodzenie za wykonany m2gobelinu. W początkowym okresie zatrudnienia wnioskodawcy, stawka za 1 m2wynosiła 1.000,- zł, a następnie była podwyższana, aż do kwoty 1.800,- zł a nawet 3.000,- zł za 1 m2pod koniec lat 80-tych. Wszyscy pracownicy mieli takie stawki, za wyjątkiem sytuacji, gdy wykonywane były szczególne modele lub prace eksportowe do Francji, Japonii, USA i Włoch.
Wówczas stawka za m2była wyższa, a dodatkowo pracownicy otrzymywali premię eksportową. Każdy pracownik, w tym wnioskodawca, wykonywał co najmniej 4 m2 gobelinu miesięcznie.
Pracy nigdy nie brakowało, a wynagrodzenie płacone było miesięcznie.
Jeśli gobelin nie był skończony w ciągu miesiąca wynagrodzenie wypłacane było zaliczkowo. Wnioskodawca wykonywał gobeliny wzorcowe wyżej opłacane.
Wnioskodawca, jeśli była potrzeba wykonywał gobelin w ciągu 2 dni i 3 nocy.
W okresie pracy w tej spółdzielni ubezpieczony wykonywał także dodatkowe zlecenia np. na wykonanie gobelinów dla Desy czyW.. Wynagrodzenie za przykładowy gobelin wynosiło 94.500,- zł.
Odwołujący mógł robić równocześnie dwa gobeliny ponieważ miał dwa krosna.
Od 1 czerwca 1988 roku do 30 września 1989 roku był zarejestrowany jako osoba współpracująca.
W okresie od 20 listopada 1992 roku do 14 marca 2006 roku ubezpieczony zarejestrowany był w PUP. Zasiłku dla bezrobotnych nie pobierał.
Przy przyjęciu, że wnioskodawca w okresie od 1 marca 1972 roku do 30 czerwca 1984 roku wykonywał co najmniej 4 m2gobelinów miesięcznie jego wynagrodzenie wynosiło 4.000,- zł miesięcznie oraz wynagrodzeń minimalnych za okresy, w których wnioskodawca nie wykazał wysokości zarobków, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z najkorzystniejszych 20 lat kalendarzowych, to jest lat 1959, 1966-1983 i 1988 wyniósł 65,80%.
Przyjęte do wyliczenia tego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynagrodzenia w poszczególnych latach oraz indywidualne wskaźniki za te lata wyniosły:
w 1959 r. - podstawa wymiaru 2.380,- zł; wskaźnik 13,65 %;
w 1966 r. - podstawa wymiaru 13.458,- zł; wskaźnik 57,99 %;
w 1967 r. - podstawa wymiaru 10.200,- zł; wskaźnik 42,16 %;
w 1968 r. - podstawa wymiaru 10.200,- zł; wskaźnik 40,36 %;
w 1969 r. - podstawa wymiaru 10.200,- zł; wskaźnik 39,10 %;
w 1970 r. - podstawa wymiaru 10.350,- zł; wskaźnik 38,59 %;
w 1971 r. - podstawa wymiaru 12.000,- zł; wskaźnik 42,41 %;
w 1972 r. - podstawa wymiaru 41.966,- zł; wskaźnik 139,38 %;
w 1973 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 142,96 %;
w 1974 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 125,59 %;
w 1975 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 102,22 %;
w 1976 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 93,44 %;
w 1977 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 87,03 %;
w 1978 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 81,85 %;
w 1979 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 75,09 %;
w 1980 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 66,23 %;
w 1981 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 52,02 %;
w 1982 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 34,39 %;
w 1983 r. - podstawa wymiaru 48.000,- zł; wskaźnik 27,63 %;
w 1988 r. - podstawa wymiaru 637.080,- zł; wskaźnik 14,83 %.
Za okres od 1964 roku do 1972 roku i z 1959 roku z zakładów, w których wnioskodawca nie udowodnił wysokości wynagrodzenia przyjęto wynagrodzenia minimalne.
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru obliczony z 10 kolejnych lat z 20 lat poprzedzających złożenie wniosku o przeliczenie t.j. z okresu 1992 - 2011 wynosi 0%, zaś z 10 kolejnych lat czyli z lat 1988 - 1997 wybranych z 20 lat poprzedzających złożenie wniosku o emeryturę t.j. z okresu 1988 - 2007 wynosi 2,53%.
Organ uznał, że wnioskodawca wykazał łącznie 21 lat i 8 miesięcy okresów składkowych i nieskładkowych.

Powołując się na treśćart. 15 ust. 1, 2a i 6, art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.)oraz rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń z dnia 7 lutego 1983 r.(Dz. U. 1983 Nr 10, poz. 49, ze zm.)Sąd Okręgowy uznał odwołanieJ. K.za częściowo zasadne. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie główny spór między stronami sprowadzał się do ustalenia wysokości zarobków osiąganych przez wnioskodawcę w czasie zatrudnienia wSpółdzielni Pracy (...)w oparciu o umowę o pracę chałupniczą (nakładczą) od 1 marca 1972 roku do 10 czerwca 1984 roku. Dlatego też przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę dokumentacji związanej ze spornym okresem pracy oraz dopuścił dowód z zeznań zgłoszonych przez wnioskodawcę świadków, co pozwoliło przeanalizować zasadność jego żądań.
Dokumentacja osobowa za sporny okres praktycznie nie istnieje. Świadectwo pracy pozwala na stwierdzenie, że wnioskodawca osiągał niewątpliwie wynagrodzenie w kwocie powyżej 50% najniższego wynagrodzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji zeznania świadków, potwierdzające zeznania samego wnioskodawcy wykazały, że istnieje możliwość obliczenia minimalnego, pewnego wynagrodzenia osiąganego przez odwołującego w spornym czasie. Wynika z nich, że wnioskodawca wykonywał pracę dobrze płatną i wymagającą szczególnych umiejętności. Był jednym z czołowych pracowników bowiem wykonywał gobeliny wzorcowe, a także na szczególne zamówienia, w tym za granicę. Wynagrodzenie za m2gobelinu wynosiło na początku pracy odwołującego 1.000,- zł, a w kolejnych latach rosło. W przypadku prac eksportowych i gobelinów wzorcowych było również wyższe. Przeciętny pracownik wykonywał 4 m2gobelinu miesięcznie. Wnioskodawca jako jeden z wiodących pracowników wykonywał co najmniej tyle. Wynagrodzenie płacone było zawsze miesięcznie
Wykonując zobowiązanie sądu organ rentowy dokonał hipotetycznego wyliczenia wysokości emerytury wnioskodawcy, przyjmując za okres zatrudnienia wSpółdzielni Pracy (...), od 1 marca 1972 roku do 30 czerwca 1984 roku, 4.000,- zł miesięcznie oraz wynagrodzeń minimalnych za okresy, w których wnioskodawca nie wykazał wysokości zarobków i ustalił, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z najkorzystniejszych 20 lat kalendarzowych, to jest lat 1959, 1966-1983 i 1988 wynosi 65,80%. Zważywszy, że jest on wyższy od dotychczasowego, należy uznać odwołanieJ. K.w tej części za zasadne.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów wnioskodawcy Sąd Okręgowy uznał, że nie mogą one zostać uwzględnione. Jak wynika z ustaleń sądu najkorzystniejszy wskaźnik możliwy jest do uzyskania w oparciu o wynagrodzenia z 20 najlepszych lat. Chociaż wynagrodzenie odwołującego za 1959 rok nie było zbyt wysokie, to jednak brak innego roku, poza przyjętymi, w którym wynagrodzenie wnioskodawcy dawałoby korzystniejszy wskaźnik niż ten obliczony dla 1959 roku. Nie jest także możliwe obliczenie wskaźnika z 10 kolejnych lat tj. z lat 1974 - 1983, gdyż nie mieszczą się one w żadnej cezurze czasowej wymaganej dla przyjęcia wariantu 10 lat z 20 przypadających przed dniem złożenia wniosku o prawo do emerytury lub wniosku o przeliczenie emerytury. Wniosek o emeryturę ubezpieczony złożył w 2008 roku, a zatem najwcześniejszy okres 20 lat zamyka się latami 1988- 2007. Okres podany przez odwołującego wykracza poza tę cezurę czasową.
Sąd Okręgowy podkreślił nadto, powołując się na przepis art. 11 cytowanej ustawy, że w sytuacji gdy wnioskodawca pozostawałby w dwóch stosunkach zatrudnienia, okres ten mógłby zostać zaliczony tylko jednokrotnie. Nadto zaś w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. zart. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ) okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawieart. 52 i art. 53 ust. 6wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wnioskodawca nie pobierał nigdy zasiłku dla bezrobotnych, a zatem żaden okres zarejestrowania nie może być zaliczony do stażu ubezpieczeniowego.
Na mocy art. 129. ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
Ponieważ wnioskodawca zgłosił wniosek w dniu 20 września 2011 roku, a zatem emeryturę w nowej wysokości należało mu przyznać od pierwszego dnia miesiąca zgłoszenia wniosku czyli od 1 września 2011 roku.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawieart. 47714§ 2 kpc, zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W pozostałym zakresie odwołanie jako niezasadne, na podstawieart. 47714§ 1 kpcpodlegało oddaleniu.

Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył organ rentowy apelacją w całości, zarzucając mu:
naruszenie prawa procesowego tj.art. 233 k.p.c.poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zeznaniach świadków, które nie dawały podstaw do dokonania przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku i oddalenie odwołania.

W uzasadnieniu apelujący zakwestionował ocenę zeznań świadków dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Wskazał, że świadkowie pracowali z wnioskodawcą dopiero od: 19.10.1981 r. (B. K.) i 23.06.1975 r. (M. K.), nie mogą zatem potwierdzić zasad wynagradzania oraz ilości pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w okresie wcześniejszym.

Sąd Apelacyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego odnosi skutek.
Zgodnie zart. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.)wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniemust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myślart. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:

-

z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,

z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury łub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,

z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty,

- a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
W myśl ust. 2 wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony na zasadach określonych w art. 15, mnoży się przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.
Przepis art. 15 ust. 1 stanowi, że podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. W myśl ust. 6 art. 15 na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.
Zgodnie z art. 15 ust. 2a jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty, zgodnie z § 21 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń z dnia 7 lutego 1983 r. (Dz. U. 1983 Nr 10, poz. 49, ze zm.) obowiązującym w dacie złożenia przez ubezpieczonego wniosku o ponowne ustalenie wysokości pobieranego przez niego świadczenia, są dla pracowników - zaświadczenia zakładów pracy wystawione według wzoru ustalonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym ograniczenie co do środków dowodowych wynikające z § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. obowiązujące w postępowaniu przed organem rentowym nie ma zastosowania w postępowaniu sądowym. Wysokość zarobków, której pochodną jest podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, jest faktem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 KPC), który w postępowaniu przed sądem może być udowadniany wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za celowe i pożądane. Wysokość uzyskiwanego uposażenia może być zatem ustalana także przy pomocy innych pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też nawet dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków - aczkolwiek wskazujących wprost na wysokość wynagrodzeniazainteresowanego /por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 r. sygn. akt II UKN 186/97, opubl. OSNP 1998/11/342; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. I UK 115/06, opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rok 2007, Nr 17-18, poz. 257, str. 753/.
Zasadnie zatem Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność zasad i wysokości wynagrodzenia wnioskodawcy wSpółdzielni Pracy (...)wŁ.w oparciu o zeznania świadków w osobachB. K.orazM. K.. Niemniej jednak rację ma apelujący, że na podstawie tychże zeznań nie sposób ustalić wysokości wynagrodzenia wnioskodawcy uzyskiwanego w spornym okresie w poszczególnych miesiącach w wybranych latach. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormować pozwalających na ustalenie wynagrodzenia w sposób przybliżony lub prawdopodobny. Pomimo braku ograniczeń dowodowych w postępowaniu przed sądem z zakresu ubezpieczeń społecznych nie można zapominać, że wysokość zarobków, stanowiących podstawę do wyliczenia składki na ubezpieczenia społeczne, nie może być ustalana w sposób hipotetyczny, oparty jedynie na domniemaniu. Rzeczą Sądu w sprawach o wysokość emerytury jest dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymanego przez ubezpieczonego w danym okresie. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe wykazane muszą być w sposób niebudzący wątpliwości w ściśle określonej kwotowo wysokości i odprowadzonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne

    (wyroki Sądu Apelacyjnego: w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., III AUa 482/07, Apel. Wa-wa 2008/1/154, OSA 2009/1/1, we Wrocławiu z 29 marca 2012 r., III AUa 1411/11, LEX nr 1171347).

Rację ma skarżący, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, nie pozwala poczynić stanowczych ustaleń odnośnie wynagrodzenia uzyskanego przezJ. K.w poszczególnych miesiącach w spornym okresie od 1 marca 1972 roku do 30 czerwca 1984 roku. W istocie świadkowie w osobachB. K.iM. K.rozpoczęli pracę wSpółdzielni Pracy (...)wŁ.później aniżeli wnioskodawca, a mianowicieM. K.w dniu 23 czerwca 1975 roku, zaśB. K.dopiero w dniu 19 października 1981 roku, a zatem nie mogą mieć wiedzy na temat wynagrodzenia wnioskodawcy uzyskanego w latach sprzed ich zatrudnienia u tego samego pracodawcy. Odnośnie wysokości wynagrodzenia wypłacanego wSpółdzielni (...)zeznał, ze wynosiło ono przed 1980 rokiem około 1.000,00 złotych za m2tkaniny artystycznej, zaśM. K.zeznała, że jak zaczęła pracę wynagrodzenie wynosiło powyżej 1.000,00 zł za m2tkaniny, a następnie systematycznie wzrastało wynosząc, na koniec zatrudnienia świadka, powyżej 1.800,00 zł za m2. Z tak sformułowanych zeznań nie sposób wyprowadzić kategorycznych wniosków co do wysokości wynagrodzenia wnioskodawcy uzyskanego w poszczególnych miesiącach wybranych lat. Zważyć należy, że z uwagi na znaczny upływ czasu wymienieni świadkowie nie potrafią precyzyjnie wskazać lat, w których świadczyli pracę w łódzkiej Spółdzielni, a zatem nie sposób wymagać, aby znali oni wysokość wynagrodzeniaJ. K.w spornym okresie, które zależało nie tylko od wysokości stawki za m2tkaniny, ale również od ilości wykonanych m2. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2012 roku świadekM. K.zeznała, że nie jest pewna, czy wnioskodawca każdego miesiąca wykonywał 4 m2tkaniny, bo nie zawsze widziała go w pracy. A zatem czyniąc ustalenia odnośnie wynagrodzenia wnioskodawcy uzyskanego w spornym okresie od 1 marca 1972 roku do 10 czerwca 1984 roku z tytułu zatrudnienia wSpółdzielni Pracy (...)wŁ.w oparciu o zeznania wyżej wymienionych świadków Sąd naruszył dyrektywy swobodnej oceny dowodów zart. 233 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sad Apelacyjny w Łodzi, działając na podstawieart. 386 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.