Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 18/13
Data wyroku: 2013-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Tuliusz Stabryn
Słowa kluczowe: Recydywa, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 286 par. 1 kk w zw. z art. 64 par. 1 kk

Sygn. akt IIK 18/13
1 Ds. 761/12/D

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12.08.2013r.

Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Tuliusz Stabryn

Protokolant: Aleksandra Hormańska

przy udziale asesora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu Łukasza Chrapek

po rozpoznaniu w dniach 11.04.2013r., 15.05.2013r., 20.06.2013r., 08.08.2013r. sprawy karnej
przeciwkoG. F. (1)–z d.J., s.T.iW.z d.P.,
ur. (...)wS.

oskarżonemu o to, że :

w dniu 26 stycznia 2012 roku wZ.woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłE. G. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4.500 zł stanowiącej równicę kwoty 15.000 zł, którą to kwotę pokrzywdzona przekazała wymienionemu jako pośrednikowi na zakup samochodu osobowego markiF. (...)rocznik 1999 poprzez wprowadzenie jej w błąd co do pochodzenia pojazdu i wykonania poszczególnych napraw wymagających nakładu finansowego, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kkbędąc uprzednio karnym przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu sygn. akt IIK 1101/02 za przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności , którą odbył w okresie od 07 września 2006 roku do 06 marca 2007 roku,

tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,

I
uznaje oskarżonegoG. F. (1)winnym tego, że w dniu 26 stycznia 2012 roku wL.woj.(...)dokonał przywłaszczenia kwoty 3.900 zł w ten sposób, iż będąc zobowiązanym na mocy ustnej umowy do zakupu samochodu osobowego na rzeczE. G. (1)nie zwrócił równicy między kwotą zakupu pojazdu w wysokości 10.200 zł, a powierzonymi mu pieniędzmi w wysokości 15.000 zł działając tym samym na szkodęE. G. (1)przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kkbędąc uprzednio karnym przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu sygn. akt IIK 1101/02 za przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 07 września 2006 roku do 06 marca 2007 roku, tj. czynu zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 284 § 2 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 kkwymierza mu karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 (dziesięciu) złotych,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkzawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoG. F. (1)na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata,

III
na podstawieart. 73 § 1 kkw okresie próby oddaje oskarżonegoG. F. (1)pod dozór kuratora sądowego,

IV
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza od oskarżonegoG. F. (1)na rzecz pokrzywdzonejE. G. (1)kwotę 3.900 zł (trzy tysiące dziewięćset złotych) tytułem naprawienia wyrządzonej szkody, płatne po uprawomocnieniu się wyroku,

V
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonegoG. F. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania, zaś na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza mu opłaty.

Uzasadnienie.

Pod koniec 2011 rokuE. G. (1)postanowiła nabyć samochód. W czasie jednej z rozmów na ten temat, znajomy z pracyP. C. (1)zaproponował jej pomoc poprzez skontaktowanie jej zG. F. (1), który w jego opinii mógł jej pomóc zakupić dobry samochód.P.C.zadzwonił doG. F. (1)a następnie po przedstawieniu sprawy przekazał telefonE. G. (1), która umówiła się z nim na spotkanie wL., wMotelu (...). Do spotkania doszło w grudniu 2011 roku. W trakcie rozmowyG. F. (1)zaproponował nawiązanie współpracy między reprezentowana przez niego Grupą OperacyjnąF.a reprezentowanym przez(...) Stowarzyszeniem (...)na terenie powiatu(...). Odnośnie wyszukania samochoduG. F. (1)zobowiązał się do znalezienia samochodu w cenie do 15.000 zł, roztaczając przedE. G. (1)wizję nabycia samochodu z placówek dyplomatycznych. Cena ta miał zawierać kupno samochodu bez napraw, a w przepadku znalezienia tańszego auta,G. F. (1)zobowiązywał się do zwrotu pozostałej kwoty. Z tytułu znalezienia samochoduG. F. (1)nie żądał żadnej gratyfikacji.
Dowód: zeznania świadkaE. G.k 138-140;
zeznania świadkaP. C.k. 140-141;
zeznania świadkaL. K.k. 141;
wyjaśnienia oskarżonegoG. F.k. 136-138, 81-83.

W dniu 19 styczniaG. F. (1)skontaktował się telefonicznie zE. G. (1)żądając przekazania umówionej kwoty na zakup samochodu.E. G. (1)poprosiłaM. K. (1), aby ta zawiozła jąZ.na parking przy markecieC.. Tam oczekiwał na nieG. F. (1)w samochodzie służbowym, którego kierowcą byłK. S. (1).G. F. (1)udał się do samochodu, którym przyjechałaE. G. (1), a ta w obecności koleżanki przekazała pieniądze w kwocie 15.000 zł, które na miejscu zostały przeliczone. W trakcie rozmowyG. F. (1)mówił, iż ma upatrzone kilka samochodów. Po raz kolejny wspominał o dojściach do placówek dyplomatycznych. Po otrzymaniu pieniędzy,G. F. (1)wrócił do swojego pojazdu, gdzie oświadczyłK. S. (1), że następnego dnia udadzą się w okoliceZ.w celu znalezienia samochodu dlaE. G. (1). Mimo wizyty w kilku komisach, samochodu nie udało się znaleźć. W dniu 26 stycznia 2012 rokuG. F. (1)wrazK. S. (1)udał się do komisu samochodowego wZ.przy markecieC..S.pozostał w samochodzie służbowym, natomiastG. F. (1)udał się na teren komisu gdzie z właścicielem uzgodnił warunki nabyciaF. (...)rocznik 1999, za cenę 10.200 zł. Po nabyciu samochodu, po kilkunastu minutach wrócił doS., wspólnie złożyli tablice do pojazdu i udali się doL.w celu przekazania autaE. G. (1), o czym ten poinformował ją telefonicznie.
Dowód: zeznania świadkaE. G.k 138-140;
zeznania świadkaM. K.k. 141-142, 46-48;
zeznania świadkaK. S.k. 143-144;
zeznania świadkaR. P.k. 142, 49-50;
kopia faktury VAT na samochódF. (...)k. 51;
wyjaśnienia oskarżonegoG. F.k. 136-138, 81-83.
WL.E. G. (1)obejrzała samochód. W trakcie jazdy próbnej, było słychać stukanie w jednym z kół, w związku, z czymG. F. (1)zobowiązał się do wymiany łożyska w kole na swój koszt. W tym celuE. G. (1)miała mu dostarczyć auto doZ.. Po jeździe próbnej cała trójka udała się do mieszkaniaE. G. (1), gdzie ta poczęstowałaG. F. (1)iK. S. (1)herbatą. W trakcie rozmowy,E. G. (1)podpisała umowę nabycia samochodu, którąG. F. (1)zabrał do komisu w celu zakończenia transakcji. Na drugi dzieńK. S. (1)miał przywieźć pozostałe dokumenty samochodu, co też uczynił.G. F. (1)nie zwrócił wówczas reszty z powierzonej mu kwoty na zakup samochodu.E. G. (1)pozostawała w przekonaniu, iż zwrot pieniędzy nastąpi niezwłocznie, najpóźniej przy wymianie łożyska. W jakiś czas po nabyciu samochoduE. G. (1)udał się doZ.celem przekazania autaG. F. (1), który miał dokonać naprawy łożyska. W tym celu drugim samochodem pojechała jej koleżankaM. K. (1), która zabrał ją z powrotem doL.. Po kilku godzinachE. G. (1)pojechał ponownie doZ.wtowarzystwie (...)po odbiór samochodu. Łożysko zostało wymienione, zaśG. F. (1)nadal nie zwrócił pozostałych z zakupu auta pieniędzy, zasłaniając się brakiem czasu i ważnymi sprawami rodzinnymi oraz zawodowymi. W tym czasieE. G. (1)podjęła już informacje o przeszłościG. F. (1)i skazaniu go za przestępstwo oszustwa. Mimo kilkukrotnego wezwania go do zwrotu pieniędzyG. F. (1)oświadczył, iż nie jest jej nic winien, albowiem dokonał w jej pojeździe wymiany rozrządu, oleju, filtrów i wielu innych części. Nie posiadał on jednak rachunków na zakup części ani dokonanych usług.
Dowód: zeznania świadkaE. G.k 138-140;
zeznania świadkaM. K.k. 141-142, 46-48;
zeznania świadkaK. S.k. 143-144;
zeznania świadkaG. B.k. 155-156;
wyjaśnienia oskarżonegoG. F.k. 136-138, 81-83.

W samochodzieE. G. (1)był wymieniany rozrząd, jednak nie można określić dokładnej daty dokonania tej czynności. Jak wynika z opinii biegłego części nie są mocno zużyte, co może świadczyć o ich nie dawnej wymianie. W żaden jednak sposób nie można określić, czy rozrząd był wymieniony po zakupie samochodu przezG. F. (1)czy też przed. Koszt wymiany rozrządu (części) wraz z kosztem usługi wynosi 600 zł.
Dowód: opinia biegłego wraz z płytą CD k. 169-170;
ustna uzupełniająca opinia biegłegoM. B.k. 171-172.

G. F. (1)dokonał przywłaszczenia powierzonej mu kwoty przezE. G. (1)na zakup samochodu w wysokości 3.900 zł, stanowiących różnicę między kwota powierzoną, a rzeczywista wartością samochodu i ewentualnej wymiany rozrządu.G. F. (1)był uprzednio karany pod nazwiskiem rodowymJ..
Dowód: karta karna k.66.

OskarżonyG. F. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach potwierdził okoliczności zawarcia „ustnej umowy” na znalezienie samochodu w kwocie do 15.000 zł, wskazując jednocześnie, iż miał znaleźć samochód gotowy do jazdy. Cena miała obejmować zarówno zakup samochodu, jego rejestracje oraz ewentualne naprawy. Oskarżony podał również, iż oprócz rozrządu w aucie wymieniane były filtry, olej, naprawiane były przyciski w drzwiach przednich, sterowniki, zakupiono oryginalne radio, wymieniono opony oraz ustawiono geometrię kół. Czynności te miały pochłonąć kwotę 4.000 zł. Pozostała kwota około 500 zł nie została zwrócona pokrzywdzonej, bo jak oświadczyłS.oskarżony, „że za darmo to ja nie będę robił” (k.137). Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał na brak rachunków na zakup części i dokonanych napraw, wskazując, iż uważał, że nie są mu one potrzebne. Wskazywał również na różne osoby, które miały dokonywać napraw przedmiotowego pojazdu.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego w kwestii dotyczącej rozliczenia, wymiany części oraz ustaleń z pokrzywdzoną dotyczących napraw w samochodzie nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnienia te niejednokrotnie są sprzeczne same z sobą i w żaden sposób nie korelują z zebranym materiałem dowodowym. Nadto w dużej mierze są one sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Oskarżony jest dlaE. G. (1)osobą całkowicie obcą. Mimo to przyjmując od niej pieniądze i dokonując rzekomych napraw i wymian części, nie zachowuje żadnych paragonów, faktur czy rachunków mogących uwiarygodnić jego działania. Takie zachowanie jest całkowicie niezrozumiałe albowiem nie daje ono możliwości ustalenia rzeczywistej wartości dokonanych napraw i wartości zakupionych części, a tym samym rzetelnego rozliczenia się z „kontrahentem”. Brak jest również możliwości ustalenia, czy rzeczywiście doszło do wymiany części, czy też ich naprawy po kosztach wskazanych przez oskarżonego. Ceny wskazane przez niego, chociażby dotyczące wymiany rozrządu całkowicie odbiegają od wartości takiej usługi wskazanej przez świadkaA. P.czy biegłegoM. B. (2).
Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazuje, iż naprawy samochodu mieli dokonywać właściciel komisuR. P. (2)(bądź jego pracownicy),A. P.czy w końcuR. W.. ŚwiadekR. P. (2)zeznał, iż nie pamięta, czy w sprzedanym samochodzie dokonywano jakichkolwiek napraw w tym radia. Potwierdza tylko, iż w cenie samochodu dokonano wymiany opon na lepsze. Zeznania świadka zaprzeczają, zatem temu, iż oskarżony z tego tytułu poniósł dodatkowe koszty. Co istotne świadek ten wskazał, iż gdyby były jakieś usterki w samochodzie i kupujące je wskazał zostają one osunięte na koszt firmy (k.142v). Również świadekA. P.nie potwierdził, iż w jego warsztacie były dokonywane jakiekolwiek naprawy w samochodzie należącym doE. G. (1).
W ocenie Sądu zeznania świadków są wiarygodne. Ich relacje są spójne, logiczne i przekazane rzeczowo, bez zbędnego koloryzowania zdarzeń. Nadto nie są oni zainteresowani w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy na czyjąkolwiek korzyść.
Odnośnie przeprowadzonych napraw wypowiedział się za to świadekR. W., który miał ich dokonać w warsztacieK. L., co ten potwierdził. Z relacji świadka wynika, iż dokonywał on wymiany rozrządu oraz łożyska w ramach tzw. fuchy. Nie potrafi jednak wskazać, jakich części używał do tego ani jaki był przebieg samochodu. Ta ostania okoliczność ma istotne znaczenie dla każdego właściciela pojazdu, pod kątem przyszłych ewentualnych napraw związanych z koniecznością wymiany rozrządu czy też pompy wody. Fachowość świadka w tym zakresie pozostawia wiele do życzenia, albowiem nie tylko nie ma on pojęcia, jakie części montował, ani zakupu, jakich części polecał oskarżonemu, ograniczając się do stwierdzenia żeby nie kupował tanich. Świadek nie potrafi powiedzieć, jakie w jego ocenie części są dobre, stwierdzając, iż rozrząd mający sygnaturęF.będzie lepszy od takiego samego bez takiej sygnatury. Świadek nie ma również pojęcia, co do rzeczywistych cen zakupu i wymiany rozrządu, wskazując kwoty na potrzeby poparcia twierdzeń oskarżonego. Kwoty te pozostają w dużej sprzeczności ze wskazaniami świadkaA. P.i biegłegoM. B. (2). Zdaniem Sądu zeznania świadka budzą wiele wątpliwości mimo to nie sposób całkowicie ich zdyskredytować. Okoliczność wymiany rozrządu została potwierdzona przez kolejnego ze świadkówK. L., a wymianie łożyska nie zaprzecza sama pokrzywdzona. Należy również pamiętać, iż biegły wskazał, iż nie może jednoznacznie określić terminu wymiany rozrządu wskazując, iż mogło to nastąpić zarówno przed sprowadzeniem samochodu do Polski jak i po zakupie samochodu przez oskarżonego na rzeczE. G. (1).
Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia wiarygodności zeznaniom świadkaK., który zeznawał na okoliczności udostępnienia warsztatuG. F. (1).
Na koniec należy odnieść się do stwierdzeń oskarżonego, iż miał znaleźć auto dla pokrzywdzonej w zamian za udzielenie pomocy w znalezieniu lokum dla reprezentowanej przez niego firmy. W jego twierdzeniach brak jest mowy o finansowym wynagrodzeniu za pomoc przy znalezieniu samochodu dlaE. G. (1). Stwierdzenie, zatem w obecności świadkaK. S. (1), „że za darmo to ja nie będę robił”, oznacza zdaniem Sądu, iż oskarżony zamierzał już na etapie poszukiwania samochodu odnieść jakąś korzyść majątkową. W tym przypadku polegało to na nierozliczeniu się zE. G. (1)z powierzonych mu pieniędzy. Późniejsza próba podważenia wiarygodności świadkaK. S. (1)miała charakter przemyślany i celowy, a skierowana była na umniejszenie znaczenia niekorzystnych dlaG. F. (1)zeznań, poprzez wyeksponowanie konfliktu między nimi. Tymczasem, w ocenie Sądu zeznania świadka zarówno dotyczące poszukiwań samochodu, jego zakupu, ewentualnych napraw na terenie komisu czy przekazania samochodu pokrzywdzonej nie budzą żadnych wątpliwości. Są one w spójne, logiczne oraz korelują one z zebranym materiałem dowodowym w tym częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego. Świadek stwierdza fakty zaobserwowane w sposób prosty i rzeczowy, nie eksponuje przy tym niechęci do oskarżonego, nie próbuje przedstawiać go w negatywnym świetle. Odnośnie braku wiedzy, co do niektórych okoliczności (takich jak kwestia rozliczenia), nie stara się ich „wytworzyć” na niekorzyść oskarżonego, lecz informuje w tym zakresie o braku stosownej wiedzy. Zdaniem Sądu późniejszy konflikt świadka z oskarżonym w żaden sposób nie rzutuje na jego wiarygodność odnośnie przekazanych informacji dotyczących niniejszej sprawy.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mniej istotne znaczenie mają zeznania świadkówP. C. (1),M. K. (1)czyG. B. (2). Żaden z tych świadków nie uczestniczył w rozmowach na temat zakupu samochodu i ustaleń z tym związanych oraz ewentualnych napraw. W tej materii posiadają oni szczępy informacji przekazane przez strony postępowania. Budowanie, zatem na tych informacjach podstawy rozstrzygnięcia było by nie celowe i karkołomne. Świadkowie ci przekazali natomiast, wiarygodne informacje, co do skontaktowania oskarżonego z pokrzywdzona (P. C.), uczestnictwa w przekazywaniu pieniędzy i roztaczaniu wizji dotyczących możliwości zakupu samochodu przezG. F. (1)oraz przekazaniu mu go w późniejszym terminie do naprawy łożyska (M. K.), stwierdzeniu w nim szeregu usterek i odbioru samochodu po naprawie łożyska (G. B.).
Zdaniem Sądu należy jeszcze zwrócić uwagę na zeznania świadkaL. K. (2). Świadek ten zeznał, iż uczestniczył w jednym spotkaniu, na którym oskarżony rozmawiał na temat zakupu pojazdu na rzecz pokrzywdzonej. Z tej relacji wynika, że samochód miał być kupiony do kwoty 15.000 zł, „to miało być auto, którym można jeździć tak, żeby nic do niego nie dokładać”. Świadek podkreślił również, iż nie przypomina sobie, iż strony ustalały kwestię ewentualnych napraw. Daje to podstawy do przyjęcia wiarygodności twierdzeńE. G. (1), w tym zakresie. Pozostałe informacje dotyczące wymiany rozrządu i innych napraw są znane świadkowi z relacji samego oskarżonego i nie ma on wiedzy, co do rzeczywistej realizacji tych stwierdzeń. Z pola widzenia Sądu nie umknął również fakt, iż oskarżony pozostaje ze świadkiem bliskich relacjach, albowiem jest on zatrudniony w firmie świadka, aL. K. (2)przy kierowaniu firmą korzysta z jego rad i doświadczenia.
W oparciu o powyższe rozważania Sąd uznał, iż zeznaniaE. G. (1)odnośnie zleceniaG. F. (1)znalezienia samochodu oraz nierozliczenia się z powierzonych mu pieniędzy nie budzą żadnych wątpliwości. W przedmiotowej sprawie, Sąd bardzo ostrożnie podchodził do zeznań świadka, widząc w nich mankamenty i niedomówienia, jednakże ich całokształt, co do zaistniałego zdarzenia nie budzi wątpliwości i zasługuje na uwzględnienie. Zeznania świadka, choć mają charakter emocjonalny, mimo to korelują z istotnymi ustaleniami Sądu dotyczącymi zachowania oskarżonego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał je za wiarygodne i stanowiące podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie Sądu fakt, iż pokrzywdzona nie zażądała rozliczenia powierzonych oskarżonemu pieniędzy, bezpośrednio przy wydaniu jej samochodu, a dopiero w jakiś czas później, nie zwalnia w żaden sposóbG. F. (1)z takiego obowiązku i nie daje mu prawa, dysponowania tymi pieniędzmi jak własnymi.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż okoliczności sprawy nie budzą żadnych wątpliwości, jednakże zebrany materiał dowodowy wskazał na konieczność zmiany kwalifikacji zarzucanego oskarżonemu czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna czyn zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk. Tym samym Sąd uznał oskarżonegoG. F. (1)winnym tego, że: w dniu 26 stycznia 2012 roku wL.woj. dolnosaksońskiego dokonał przywłaszczenia kwoty 3.900 zł w ten sposób, iż będąc zobowiązanym na mocy ustnej umowy do zakupu samochodu osobowego na rzeczE. G. (1)nie zwrócił różnicy między kwotą zakupu pojazdu w wysokości 10.200 zł, a powierzonymi mu pieniędzmi w wysokości 15.000 zł, działając tym samym na szkodęE. G. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kkbędąc uprzednio karanym przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu sygn. akt II K 1101/02 za przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 7 września 2006 roku do 6 marca 2007 roku tj. czynu zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 64§ 1 kk.
Zdaniem Sądu wina oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżonemu powierzono pieniądze na zakup samochodu mimo to, po jego nabyciu i wydaniu pojazdu, nie dokonał zwrotu pozostałych za zakup pieniędzy. Mimo kilkukrotnego wzywania przez pokrzywdzoną do zwrotu pieniędzy odmawiał ich wydania twierdząc, że nie jest jej nic winien. Sformułowania oskarżonego pozostają w sprzeczności z ustaleniami Sądu. Oskarżony, bowiem sam przyznał, iż był w posiadaniu pozostałych pieniędzy w kwocie około 500 zł, jednakże nie zamierzał dokonać ich zwrotu, „bo urwał się kontakt”. Trudno uznać te stwierdzenia za odpowiadające rzeczywistości. Oskarżony dysponował telefonem pokrzywdzonej, posiadał jej adres e-mail, czy w końcu wiedział gdzieE. G. (1)mieszka. Pamiętając również o słowach wypowiedzianych w obecnościK. S. (1), Sąd uznał, iż oskarżony miał zamiar nierozliczenia się zE. G. (1)i przywłaszczył sobie kwotę 3.900 zł. Biorąc pod uwagę, iż pokrzywdzona dochodziła zwrotu kwoty w wysokości 4.500 zł oraz fakt, iż Sąd nie może wykluczyć, iż w samochodzie tym rzeczywiście dokonano wymiany rozrządu, pomniejszył wartość szkody o kwotę 600 zł, wskazaną przez biegłegoM. B. (2), jako wartość wymiany rozrządu i robocizny.
OskarżonyG. F. (1)przedmiotowego czynu dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64 § 1 kk, będąc uprzednio karanym za przestępstwo podobne zart. 286 § 1 kki inne, wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w sprawie II K 1101/02 na karę łączną 2 lat 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 7 września 2006 roku do 6 marca 2007 roku, zaś w okresie 5 lat od jej wykonania, dopuścił się nowego umyślnego przestępstwa zart. 284 § 2 kk.
WymierzającG. F. (1)na podstawieart. 284 § 2 kkkarę 1 roku pozbawienia wolność, Sąd miał na uwadze dotychczasowy charakter i sposób życia oskarżonego, jego uprzednia karalność, działanie w ramach powrotu do przestępstwa, znaczną społeczna szkodliwość zarzucanego mu czynu, przejawiającą się w wykorzystaniu łatwowierności i naiwności pokrzywdzonej, premedytacji w działaniu skierowanej na łatwy zysk i ignorancji dla obowiązującego porządku prawnego oraz zasad współżycia społecznego, a nadto rozmiar wyrządzonej szkody.
W ocenie Sądu wobec oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza jego przyszłego zachowania, a przedmiotowa sprawa uzmysłowi mu konieczność zachowania zgodnego z ustalonym porządkiem prawnym i konsekwencji, jakie niesie za sobą łamania norm prawnych. Tym samym Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, wobec czego, na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 kkzawieszono jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata. Długość okresu próby winna wymóc na oskarżonym pożądane zachowanie, a nadto wzmocni w nim przeświadczenie o nieuchronności kary w przypadku negatywnego zachowania. Dla tego też dla wzmocnienia dolegliwości oraz pozytywnego oddziaływania, Sąd w okresie próby oddał oskarżonego na mocy przepisuart. 71 § 1 kkpod dozór kuratora sądowego.
Pamiętając, iż oskarżony działał w celu uzyskania korzyści majątkowej Sąd wymierzyłG. F. (1)na podstawiaart. 33 § 2 kkkarę grzywny w wysokości 60 stawek przy przyjęciu, iż jedna stawka równoważna jest kwocie 10 zł. Dolegliwość i realność tej kary winna wzmóc przeświadczenie u sprawcy o nieuchronności sankcji za zachowanie sprzeczne z ustalonym porządkiem prawnym oraz o jego nieopłacalności.
Stosownie daart. 46 § 1 kksąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejE. G. (1)kwotę 3.900 zł z tytułu naprawienia wyrządzonej szkody.
Sąd zasądził od oskarżanego na podstawieart. 627 kpkkoszty niniejszego postępowania nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich poniesienia, zaś na podstawiaart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty uznając, iż poniesienie jej byłoby dla sprawcy zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuacje materialną.