Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 70/13
Data wyroku: 2013-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk i inne

Sygn. akt

II AKa 70/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

22 października 2013 r.

Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie

w składzie:

Przewodniczący:

SSA Piotr Moskwa (spr.)

Sędziowie:

SSA Edward Loryś
SSA Zbigniew Różański

Protokolant:

st. sekr. sądowy

Anna Łuksik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie

- Stanisława Rokity

po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013r.
sprawyW. B. (1)oskarżonego zart. 258 § 2 i 3 k.k.,art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
M. D. (1)oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.,art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
T. K. (1)oskarżonegoart. 258 § 2 k.k.,art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart.65 § 1 k.k.iart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
J. P. (1)oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.,art. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 18 § k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
A. P.oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
M. R. (1)oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.iart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu w stosunku do oskarżonychW. B. (1),M. D. (1),T. K. (1),A. P.iM. R. (1)i obrońców oskarżonychW. B. (1),M. D. (1),J. P. (1),A. P.iM. R. (1)

od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt II K 21/12

I
z m i e n i azaskarżony wyrok w ten sposób że:

1
uchylaorzeczenia o karach łącznych wymierzonychW. B. (1),M. D. (1),T. K. (1),J. P. (1), oparte na przepisachart. 85 i art. 86 § 1 i 2 k.k.oraz o zaliczeniu na poczet kar łącznych pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a takżeo opłatach wymierzonych tym oskarżonym,

2
odnośnieW. B. (1);

a/ obniżawymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn przypisany w pkt I. 4 do 7 (siedmiu) lat,
b/w zakresie czynu przypisanego temu oskarżonemu wpkt I.6przyjmuje, że posługiwał się on przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej iuznajego winnym popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie tych przepisów orazart. 33 § 2 i 3 k.k.skazujego na karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i karę grzywnyw wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki na kwotę 45 (czterdziestu pięciu) złotych,
c/na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doW. B. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnyłączyi wymierza mu karęłączną11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 500 (pięciuset) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki dziennej na kwotę45 (czterdziestu pięciu) złotych,
d/na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczaW. B. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 sierpnia 2011 r. do dnia 22 października 2013 r.,

3
odnośnieM. D. (1);

a/w zakresie czynu przypisanego w pkt II.1przyjmuje, że grupa którą kierował miała charakter zbrojny,
b/w zakresie czynu przypisanego wpkt II.3przyjmuje, iż wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w zw.zart. 65 § 1 k.k.i przepisy teprzyjmujejako podstawę wymiaru kary,
c/w zakresie czynu przypisanego w pkt II. 4przyjmuje, żeW. B. (1)posługiwał się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej i obniża wymiar kary pozbawienia wolności za to przestępstwo do 6 (sześciu) lat,
c/na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doM. D. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnyłączyiwymierzamu karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 600 (sześciuset) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki dziennej na kwotę 55 (pięćdziesięciu pięciu) złotych,
d/na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczaM. D. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 8 września 2011 r. do dnia 22 października 2013 r.,

4
odnośnieT. K. (1);

a/w zakresie czynu przypisanego w pkt III. 5przyjmuje, żeW. B. (1)posługiwał się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej iuznajego winnym popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 3 k.k.iart. 60 § 6 pkt 3 k.k.skazujego na karę 1 (jednego) rokui 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki na kwotę 35 (trzydziestu pięciu) złotych,
b/na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczonew stosunku doT. K. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnyłączyiwymierzamu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki dziennej na kwotę 35 (trzydziestu pięciu) złotych,
c/na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczaT. K. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 sierpnia 2011 r. do dnia 5 marca 2013 r.,

5. odnośnieJ. P. (1);
a/w ramach czynu opisanego w pkt V.1uznajeJ. P. (1)za winnego tego, że w okresie od marca 2003 r. do stycznia 2005 r.wS.,T.,K.,S.woj.(...), wspólnie zW. B. (1),T. K. (1), i trzecim mężczyzną wziął udziałw zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw tj. za winnego przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisuskazujego na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
b/w zakresie czynu przypisanego w pkt V.2przyjmuje, żeW. B. (1)posługiwał się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej, iobniżawymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej za to przestępstwo do 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy,
c/na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doJ. P. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnyłączyiwymierzamu karę łączną 4 (czterech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych,ustalającwysokość jednej stawki dziennej na kwotę 35 (trzydziestu pięciu) złotych,
d/na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczaJ. P. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 lipca 2011 r. do dnia 22 października 2013 r.,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrokutrzymujew mocy,

III
zasądzaod oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego:

- odW. B. (1)w kwocie 4540 (cztery tysiące pięćset czterdzieści) złotych oraz opłatę za obie instancje w kwocie 5100 (pięć tysięcy sto) złotych,
- odM. D. (1)w kwocie 6640 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści) złotych oraz opłatę za obie instancje w kwocie 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych,
- odA. P.w kwocie 2170 (dwa tysiące sto siedemdziesiąt) złotych,
- odJ. P. (1)w kwocie 2140 (dwa tysiące sto czterdzieści) złotych oraz opłatę za obie instancje w kwocie 2500 (dwa tysiące pięćset) złotych, a w pozostałej części zwalnia go od ponoszenia kosztów sądowych,
- odM. R. (2)w kwocie 1470 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt) złotych,

IV
zasądzaodT. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2050 (dwa tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem opłat za obie instancje, zaś w pozostałym zakresie zwalnia go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego,

V
zasądzaod oskarżonychW. B. (1),J. P. (1)iA. P.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. M.kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z udziałem jego pełnomocnika procesowego,

VI
kosztami procesu związanymi z nieuwzględnioną częścią apelacji prokuratoraobciążaSkarb Państwa.

Sygn. akt. II AKa 70/13

UZASADNIENIE
W. B. (1),M. D. (1),T. K. (1),J. P. (1),A. P.iM. R. (1)zostali oskarżeni o to, że:
I.w okresie od 27 września 2001 roku do dnia 17 stycznia 2005 rokuwS.,T.,R.,K.,B., woj.(...),S.woj.(...),G.woj.(...),M., Republiki Federalnej Niemiec iL., Republiki Ukrainy brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym założonej przezM. D. (1),
- w okresie od 27 września 2001 roku do 30 czerwca 2002 roku kierowanej przezM. D. (1)i mężczyznę o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w skład której wchodzili:M. D. (1),W. B. (1),T. K. (1)i mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie,
- w okresie od 1 lipca 2002 roku do 31 marca 2003 roku kierowanej przezM. D. (1)iW. B. (1)w skład której wchodzili:M. D. (1),W. B. (1),T. K. (1)iJ. P. (1),
- w okresie od 1 kwietnia 2003 roku do 17 stycznia 2005 roku kierowanej przezW. B. (1)w skład której wchodzili:W. B. (1),J. P. (1),T. K. (1),A. P.,M. R. (1)i mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, której celem było popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko mieniu,
przy czym
M. D. (1)w okresie od 27 września 2001 roku do 31 marca 2003 roku,
W. B. (1)w okresie od 27 września 2001 roku do 17 stycznia 2005 roku,
T. K. (1)w okresie od 27 września 2001 roku do 17 stycznia 2005 roku,
J. P. (1)w okresie od 19 marca 2003 roku do 17 stycznia 2005 roku,
A. P.w okresie od 1 kwietnia 2004 roku do dnia 29 kwietnia 2004 roku,
M. R. (1)w okresie od 1 stycznia 2005 roku do dnia 17 stycznia 2005 roku,tj. o przestępstwo zart. 258 § 3 k.k.wobecM. D. (1),o przestępstwo zart. 258 § 2 i 3 k.k.wobecW. B. (1),o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.wobecT. K. (1),J. P. (1)iM. R. (1)oraz o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.wobecA. P.

a nadto:

M. D. (1),W. B. (1)iT. K. (2)o to, że:
II.w nocy z 27/28 września 2001 r. wB., woj.(...), działając, w ramach kierowanej przezM. D. (1)zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucieI,W. B. (1)iT. K. (1)na polecenieM. D. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w zamiarze dokonania przezM. D. (1)wyłudzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia wyposażenia lokalu dyskoteki(...)wB.ułatwili mu jego dokonanie w ten sposób, żeW. B. (1)wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1), przy użyciu substancji łatwopalnej dokonali podpalenia budynku dyskoteki(...)wB.niszcząc mienie Urzędu Gminy wB.na kwotę 19.872,00 i powodując zdarzenie będące podstawą wypłaty odszkodowaniaz tytułu umowy ubezpieczeniaserii (...)zawartej przezM. D. (1)z T.U.(...) S.A., a następnie zgłaszając szkodęM. D. (1)wprowadził w błąd T.U.(...) S.A., co doprowadziło do wystąpienia warunków wypłaty odszkodowania i doprowadził T.U.(...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 241.476,49 zł,tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 §1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wobecM. D. (1)oraz o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wobecW. B. (1)iT. K. (1)

W. B. (1)iT. K. (1)o to, że:
III.w dniu 29 marca 2002 roku wR., woj.(...)iL.Republiki Ukrainy działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I, wspólnie i w porozumieniu z mężczyznąo ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie pomogli kierownikowi zorganizowanej grupy przestępczej o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w zbyciu samochodu m-kiT.onr rej. (...)o wartości 134.263,59 zł uzyskanego przez kierownika zorganizowanej grupy przestępczej o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie w wyniku przestępstwa oszustwa dokonanego na szkodę(...) Funduszu (...)w ten sposób, że wspólnie z w/wskazanymi wywieźli samochód m-kiT.onr rej. (...)do odbiorcy weL.,tj. o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

M. D. (1),W. B. (1)iT. K. (1)o to, że:
IV.w dniu 24 kwietnia 2002 roku wG., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I, wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, posługując się bronią palną pod postacią strzelby śrutowej „shotgun” i bronią palną pod postacią pistoletu, demonstracyjnie grożąc użyciem broni palnej pod postacią strzelby śrutowej „shotgun” przez mężczyznę o ustalonej tożsamości i użyciem broni palnej pod postacią pistoletu przezW. B. (2)pracownicom Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Odział wG.J. S.,K. G.,K. P.,A. K.iE. M., zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930,00 zł na szkodę tego Banku
tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

M. D. (1),W. B. (1)iT. K. (1)o to, że:
V.w dniu 7 czerwca 2002 roku wS., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I, wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, posługując się bronią palną pod postacią strzelby śrutowej „shotgun” i bronią palną pod postacią karabinu kbk(...), demonstracyjnie grożąc użyciem broni palnej pod postacią strzelby śrutowej „shotgun” przez mężczyznę o ustalonej tożsamości i użyciem broni palnej pod postacią kbk(...)przezW. B. (1),K. B.pracownikowiPrzedsiębiorstwa (...)wS.oraz używając przemocy polegającej na uderzeniu pięścią w twarzK. B., czymW. B. (1)spowodował u niego dużą bolesność dotykową w okolicy lewego ramienia żuchwy oraz w okolicy lewego stawu skroniowo-żuchwowego z niewielkim obrzękiem tej okolicy, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 100.000, 00 zł na szkodęPrzedsiębiorstwa (...)wS.tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

M. D. (1),W. B. (1),T. K. (1)iJ. P. (1)o to, że:
VI.w dniu 19 marca 2003 roku wK., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I, wspólnie i w porozumieniu posługując się bronią palną pod postacią karabinu kbk(...), demonstracyjnie grożąc jej użyciem przezW. W. (1)W.oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarzW. W. (1), czymW. B. (1)spowodowału niego stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewegoz krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchownego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę paliczka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000,00 zł, 100 USD i 50 Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł na szkodęR. W.tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

W. B. (1)iJ. P. (1)o to, że:
VII.w styczniu 2004 roku wT.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucieI, wspólnie i w porozumieniu, w zamian za udział w korzyściach uzyskanych z przestępstwa wykorzystując uzależnienie psychiczneT. W.odW. B. (1)polecili mu dokonanie rozboju zaplanowanego przezP. P. (1)i wspólnie z nim na osobieS.W.na terenieM., Republiki Federalnej Niemiec, ponadto zorganizowali w tym celu wyjazdT. W.do Niemiec, któregoP. P. (1)iT. W.dokonali wspólnie i w porozumieniu w dniu 31 stycznia 2004 roku wM., Republiki Federalnej Niemiec w ten sposób, że używając przemocy polegającej na uderzaniu rękoma w głowęS.W.i powodującej upadekS.W.ze schodów, czymT. W.spowodował u niego ranę tłuczoną na górnej i dolnej wardze oraz krwiaka w obszarze lewego oka, ponadto złamanie przyśrodkowej części szyjki kości udowej, a w konsekwencji skrócenie prawej nogi, zabrali mu w celu przywłaszczenia na jego szkodę kopertę z pieniędzmi, w kwocie 1.000,00 EURO, wartości 3.930,00 zł,
tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
W. B. (1)iJ. P. (1)o to, że:
VIII.w marcu 2004 roku wT.,woj.(...), działającw ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I, wspólnie i w porozumieniu, w zamian za udział w korzyściach uzyskanychz przestępstwa wykorzystując uzależnienie psychiczneT. W.odW. B. (1)polecili mu dokonanie rozboju zaplanowanego przezP. P. (1)iZ. Z.i wspólnie z nimi na osobie luksusowej prostytutki na terenieM.Republiki Federalnej Niemiec, ponadto zorganizowali w tym celu wyjazdT. W.do Niemiec, któregoP. P. (1),Z. Z.iT. W.dokonali wspólnie i w porozumieniu w dniu 26 marca 2004 roku wM., Republiki Federalnej Niemiec w ten sposób, że używając przemocy polegającej na uderzaniu rękoma w głowę i jej okolice oraz kopaniu nogamiE. I., a następnie zakneblowaniu i skrępowaniu jej taśmą samoprzylepną czymT. W.wyrządził u niej złamanie kości nosowej z silnym krwawieniem z nosa, silne stłuczenie wewnętrznych obszarów mózgu, a w konsekwencji krwawienie w oponach miękkich mózgu i wnikanie krwi do układu komór mózgowia, utratę przytomności skutkiem zgniecenia mózgu, a następnie przez zaklejenie taśmą samoprzylepną ust oraz otworów nosowychT. W.iP. P. (1)spowodowali uduszenie sięE. I.krwią i wymiocinami wydalanymi skutkiem utraty przytomności, zabrali jej w celu przywłaszczenia biżuterię o wartości 3.000,00 EURO, kamerę video o wartości około 1.500,00 EURO, 2 elektryczne aparaty do golenia, urządzenie do ścinania włosów, play-station, 5 wartościowych zegarków męskich, drogi model zapalniczki, długopis markowy, kilka etui i teczek na papiery oraz trzy męskie płaszcze – łącznej wartości około 7.000,00 EURO, (wartości 33.320,00 zł)
tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

W. B. (1),J. P. (1)iA. P.o to, że:
IX.w dniu 29 kwietnia 2004 roku wS.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I,W. B. (1)iJ. P. (1)wspólnie i w porozumieniu, poleciliA. P.i mężczyźnie o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, dokonanie rozboju na osobieS. M., któregoA. P.i mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, dokonali wspólnie i w porozumieniu w dniu 29 kwietnia 2004 roku wS.,woj.(...), w ten sposób, że przemocą polegającą na uderzaniu rękoma w tył głowyS. M., czym mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, spowodował u niego obrzęk w formie guza o średnicy 3,5 cm. w okolicy potylicznej prawej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, zabrali muw celu przywłaszczenia torbę niebieską z pieniędzmi, w kwocie 415.000,00 zł, na szkodęS. M.
tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wobecW. B. (1)iJ. P. (1)oraz o przestępstwo zart.  280 § 1 k.k.w zw.zart. 65 § 1 k.k.wobecA. P.,

W. B. (1),J. P. (1),T. K. (1)iM. R. (1)o to, że:
X.w dniu 17 stycznia 2005 r. wS., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie I,W. B. (1)poleciłJ. P. (1),T. K. (1),M. R. (1)i mężczyźnie o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, dokonanie rozboju na osobieJ. P. (2), dostarczającT. K. (1)broń palną pod postacią pistoletu, któregoJ. P. (1),T. K. (1),M. R. (1)i mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, dokonali wspólnie i w porozumieniu w dniu17 stycznia 2005 r. wS., woj.(...), w ten sposób, że posługując się bronią palną pod postacią pistoletu, demonstracyjnie grożąc jego użyciem przezT. A.K.oraz przemocą polegającą na uderzaniu pięściami w głowę i szyjęJ. P. (2), czym mężczyzna o ustalonej tożsamości, co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, spowodował u niej stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgowia, krwiaka powłok skóry głowy okolicy potylicznej, krwiaka okularowego okolicy oka lewego, ranę tłuczoną i krwiaka wargi górnej oraz stłuczenia części szyjnej kręgosłupa, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni, zabrali jej w celu przywłaszczenia torebkę z zawartością w postaci dowodu osobistego, prawa jazdy, telefonu komórkowego m-ki(...)oraz pieniądze w walutach zagranicznych wartości 16.001,01 zł i pieniądze w polskiej walucie w kwocie 90.000,00 zł, na szkodęJ. P. (2)iJ. P. (3)
tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wobecW. B. (1)oraz o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wobecJ. P. (1),T. K. (1)iM. R. (1).

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt II 21/12 Sąd Okręgowyw Tarnobrzegu:
I.  1.  oskarżonegoW. B. (1)
w ramach czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: w okresie od marca 2002 r. do stycznia 2005 r. wS.,T.,R.,K.,S.woj.(...),G.woj.(...), weL., Republiki Ukrainy wspólnie zM. D. (1),T. K. (1),J. P. (1)i co najmniej jeszcze dwoma mężczyznami wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, którą kierował: w marcu 2003r. wspólnie zM. D. (1), a od stycznia 2004 r. wspólnie zJ. P. (1)to jest przestępstwa zart. 258 § 2 i 3 k.k.za to na mocyart. 258 § 3 k.k.skazałgo na karę 5 [pięciu] lat pozbawienia wolności;
2.  a/w ramach czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: w nocy z 27/28 września 2001 r. wB., woj.(...), działając, w celu osiągnięcia korzyści majątkoweji zamiarze uzyskania przezM. D. (1)odszkodowania z tytułu ubezpieczenia wyposażenia lokalu dyskoteki(...)wB., przy użyciu substancji łatwopalnej podpalił budynek dyskoteki(...)wB.niszcząc mienie Urzędu Gminy wB.na kwotę 19.872,00 zł i powodując zdarzenie będące podstawą do wystąpienia o wypłatę odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczeniaserii (...)zawartej przezM. D. (1)z T.U.(...) S.A., to jest przestępstwa zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazałgo na karę 2 [dwóch] lat i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [sto pięćdziesiąt] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odW. B. (1)na rzecz:(...) SAw(...).936 [dziewięć tysięcy dziewięćset trzydzieści sześć] zł;

3. a/w ramach czynu opisanego w pkt. III aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: w dniu 29 marca 2002 r. wR., woj.(...)iL.Republiki Ukrainy działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I1. niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)oraz z mężczyzną o ustalonej tożsamości, udzielił pomocy w zbyciu samochodu m-kiT.onr rej. (...)o wartości 134.263,59 zł uzyskanego w drodze przestępstwa na szkodę(...) Funduszu (...)w ten sposób, że wspólnie ze wskazanymi wywiózł ten samochód do odbiorcy weL., to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 2 [dwóch] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 100 [stu] stawek dziennych po 45zł [czterdzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłodW. B. (1)na rzecz(...) SAweW.kwotę 2.000 zł [dwóch tysięcy złotych] tytułem częściowego naprawienia szkody;
4.w ramach czynu opisanego w pkt. IV aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 24 kwietnia 2002 r. wG., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I1, niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu zM. D. (1)orazT. K. (1)i z mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się bronią palną pod postacią strzelby typuM., używając przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu i grożąc pracownicom Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Odział wG.:J. S.,K. G.,K. P.,A. K.iE. M., użyciem tej broni zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51 930,00 zł [pięćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści złotych] na szkodę tego Banku to jest przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 8 [ośmiu] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 250 [dwieście pięćdziesiąt] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;
5. a/w ramach czynu opisanego w pkt. V aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 7 czerwca 2002 r. wS., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I1 niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)i mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej, posługując się również takim przedmiotem, i grożąc jego użyciem, użył przemocy polegającej na uderzeniu pięścią w twarz w stosunku doK. B., podczas, gdyT. K. (1)zabrał w celu przywłaszczeniaK. B.pieniądze w kwocie 100.000 zł [sto tysięcy złotych] na szkodęPrzedsiębiorstwa (...)wS., to jest przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 5 [pięciu] lat i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odW. B. (1)na rzecz:Przedsiębiorstwa (...)wS.45.000 zł [czterdzieści pięć tysięcy złotych],

6. a/ uznałwinnym popełnienia zarzuconego mu w pkt. VI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy tych przepisówskazałgo na karę 8 [ośmiu] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odW. B. (1)na rzeczR. W.24.810,75 zł [dwadzieścia cztery tysiące osiemset dziesięć, 0,75 złotych];
7.w ramach czynu opisanego w pkt. VII aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w lutym 2004 roku wT.,woj.(...), działającw ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej pkt. I1. niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu zJ. P. (1), przyjął odT. W.pieniądze pochodzące z rozboju na osobieS.W.na terenieM., Republiki Federalnej Niemiec, w kwocie co najmniej 710 [siedemset dziesięć] euro wartości 3.379,60 zł [trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt dziewięć 0,60 złotych], to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 291 § 1 k.k.w zw.zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 1 [jednego] roku i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywnyw rozmiarze 150 [sto pięćdziesiąt] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;

8.w ramach czynu opisanego w pkt. VIII aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w marcu 2004 r. wT., woj.(...), działającw ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I1 niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu, zJ. P. (1), przyjął odT. W.co najmniej kamerę pochodzącą z rozboju na osobieE. I., wartości 1500 [tysiąc pięćset] euro - 7.140 zł [siedem tysięcy sto czterdzieści złotych] to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 1 [jednego] roku i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [sto pięćdziesiąt] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;

9. a/w ramach czynu opisanego w pkt. IX aktu oskarżenieuznałwinnym tego, że w dniu 29 kwietnia 2004 roku wS.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I1 niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu, zJ. P. (1)orazA. P.i mężczyzną o ustalonej tożsamości, dokonał rozboju na osobieS. M., w ten sposób, że zebrał informacje o sposobie jego postępowania z pieniędzmi pochodzącymiz wymiany w kantorze, udzielił o tym oraz o jego przemieszczaniu się, informacji pozostałym sprawcom bieżących danych, zabezpieczył transport, a po dokonanej kradzieży odwiózł tych współsprawców rozboju poza miejsce objęte pościgiem zaś współsprawcyA. P.i mężczyzna o ustalonej tożsamości, dokonując rozboju użyli w stosunku doS. M.przemocy polegającej na uderzaniu rękoma w tył głowy, wyrwali mu w celu przywłaszczenia torbę z pieniędzmi, w kwocie 415.000 zł [czterysta piętnaście tysięcy złotych], na jego szkodę i powodując u niego obrzęk w formie guza o średnicy 3,5 cm. w okolicy potylicznej prawej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 5 [pięciu] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywnyw rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odW. B. (1)na rzecz:S. M.367.000 zł [trzysta sześćdziesiąt siedem tysięcy złotych];

10. a/w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 17 stycznia 2005 r. wS., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I1 niniejszego wyroku, kierował wykonaniem rozboju na osobieJ. P. (2), dokonanego przezT. K. (1)i mężczyznęo ustalonej tożsamości co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, popełnionego w ten sposób, żeT. K. (1)posługując się przedmiotem przypominającym broń palną w postaci pistoletu, groził jego użyciem w stosunku doA. K., zaś drugi z nich co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, użył w stosunku doJ. P. (2)przemocy polegającej na uderzaniu pięściami w głowę i szyję, przez co spowodował u niej stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgowia, krwiaka powłok skóry głowy okolicy potylicznej, krwiaka okularowego okolicy oka lewego, ranę tłuczoną i krwiaka wargi górnej oraz stłuczenia części szyjnej kręgosłupa, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni, i zabrał jej w celu przywłaszczenia na jej orazJ. P. (3)szkodę pieniądze w walutach zagranicznych wartości 16.001,01 zł [szesnaście tysięcy jeden 0,1 złotych] i pieniądze w polskiej walucie w kwocie 90.000,00 zł [dziewięćdziesiąt tysięcy złotych] wraz z dokumentami i telefonem komórkowym; to jest czynu stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 6 [sześciu] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 45 zł [czterdzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odW. B. (1)na rzecz:J. P. (2)iJ. P. (3)solidarnie 35.001,01 zł [trzydzieści pięć tysięcy jeden, 01 złotych] ;
11.a/na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doW. B. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnypołączyłiwymierzyłkarę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 12 [dwunastu] lat oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 500 [pięćset] stawek dziennych ustalając jedną stawkę dzienną na 45 zł [czterdzieści pięć złotych];
b/na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt. I11.a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłW. B. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności [zatrzymania i tymczasowego aresztowania] w sprawie w czasie od 16 sierpnia 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
12. zasądziłodW. B. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 42.318,20 zł [czterdzieści dwa tysiące trzysta osiemnaście 0,20 złotych] tytułem kosztów postępowania i wymierza mu opłatę w kwocie 5100 zł [pięć tysięcy sto złotych].
II  oskarżonegoM. D. (1)
1.w ramach czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w okresie od kwietnia 2002 r. do marca 2003 r. wS.,T.,K.,G.woj.(...), wspólnie zW. B. (1)iT. K. (1)wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował z ustalonym mężczyzną w 2002 r. a następnie w marcu 2003 r. wspólnie zW. B. (1)to jest przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.i za to na mocy tego przepisuskazałgo na karę 3 [trzech] lat i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności;
2. a/w ramach czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: we wrześniu 2001 r. wB., woj.(...), w zamiarze uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia wyposażenia lokalu dyskoteki(...)wB.na podstawie umowy ubezpieczeniaserii (...)z T.U.(...) S.A., nakłoniłW. B. (1)do podpalenia budynku dyskoteki(...)wB.i przez to zniszczenia mienia Urzędu GminywB.na kwotę 19.872,00 zł [dziewiętnaście tysięcy osiemset siedemdziesiąt dwa złote], a następnie 28 września 2001 r. zgłosił szkodę z tego tytułu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął gdyż toTowarzystwo (...)odmówiło wypłaty odszkodowania, to jest przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 298 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 14 § 1 k.k.skazałgo na karę 2 [dwóch] lat i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 350 [trzystu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 55 zł [pięćdziesiąt pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odM. D. (1)na rzecz:(...) SAwW.kwotę 9.936 zł [dziewięć tysięcy dziewięćset trzydzieści sześć złotych];

3.w ramach czynu opisanego w pkt. IV aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: w dniu 24 kwietnia 2002 r. wG., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. II1. niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1)iT. K. (1)oraz mężczyzną o ustalonej tożsamości, wziął udział w rozboju dokonanym na szkodę Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Odział wG.: w ten sposób, że zebrał informacje o lokalu i funkcjonowaniu banku, zapewnił transport do dokonania rozboju a po dokonanym zaborze pieniędzy, przewiózł w ustalone wcześniej miejsce tych współsprawców rozboju i odebrał od nich skradzioną gotówkę, zaś współsprawcy posługujący się bronią palną pod postacią strzelby typuM.i używając przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu, grożąc pracownicom Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Odział wG.J. S.,K. G.,K. P.,A. K.iE. M., użyciem tej broni zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930,00 zł [pięćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści złotych] na szkodę tego Banku to jest przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 6 [sześciu] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 55 zł [pięćdziesiąt pięć złotych] każda;
4.a/w ramach czynu opisanego w pkt. VI aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że: w dniu 19 marca 2003 roku wK., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie II1., niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1), który posługiwał się bronią palnąT. K. (1)iJ. P. (1)wziął udział w rozboju na osobieW. W. (1), w ten sposób, że sfinansował i zabezpieczył niezbędne pojazdy i wezwał współsprawców na wyznaczone miejsca, pozostawał w ich pobliżu i odebrał pieniądze pochodzące z napadu by zabezpieczyć je przed utratą; zaś współsprawcy;W. B. (1)grożąc użyciem broni palnej oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarz spowodował uW. W. (1), stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewego z krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchownego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę paliczka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, aT. K. (1)zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000,00 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy złotych], 100 [sto] USD i 50 [pięćdziesiąt] Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset dwadzieścia jeden 0,50 złotych] na szkodęR. W.; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy tych przepisówskazałgo na karę 7 [siedem] lat i 6 [sześć] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych po 55 zł [pięćdziesiąt pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odM. D. (1)na rzeczR. W.24.810,75 zł [dwadzieścia cztery tysiące osiemset dziesięć 0,75 złotych];
5.
a/na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doM. D. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny łączyiwymierzył:karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 9 [dziewięciu] lat oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 600 [sześciuset] stawek dziennych ustalając jedna stawkę dzienna na kwotę 55 zł [pięćdziesiąt pięć złotych];
b/na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt. II6.a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłM. D. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie]w czasie od 8 września 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
6.
zasądziłodM. D. (1)na rzecz Skarbu Państwa 16.927,28 zł [szesnaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia siedem 0,28 złotych] kosztów postępowania i wymierza opłaty w kwocie 7.200 zł [siedem tysięcy dwieście złotych];
7.
uniewinniłM. D. (1)od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. V aktu oskarżenia i ustala, że w tej części koszty postępowania obciążają Skarb Państwa.
III
oskarżonegoT. K. (1)
1.w ramach czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w okresie od marca 2002 r. do stycznia 2005 r. wS.,T.,K.,S.woj.(...),G.woj.(...), i weL., Republiki Ukrainy wspólnie zW. B. (1),M. D. (1), i co najmniej jeszcze dwoma mężczyznami wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, to jest przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na mocy tego przepisu w zw. zart. 60 § 3 k.k.iart. 60 § 6 pkt. 4 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.skazałgo na karę grzywny w rozmiarze 50 [pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
2. a/w ramach czynu opisanego w pkt. III aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w dniu 29 marca 2002 roku wR., woj.(...)iL.Republiki Ukrainy działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt.(...). niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1)oraz z mężczyzną o ustalonej tożsamości, udzielił pomocy w zbyciu samochodu m-kiT.onr rej. (...)o wartości 134.263,59 zł [sto trzydzieści cztery tysiące dwieście sześćdziesiąt trzy 0,59 złotych] uzyskanego w drodze przestępstwa na szkodę(...) Funduszu (...)w ten sposób, że wspólnie ze wskazanymi wywiózł ten samochód do odbiorcy weL., to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i57 § 2 k.k.i60 § 6 pkt. 4 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.skazałgo na karę grzywny w rozmiarze 50 [pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłodT. K. (1)na rzecz(...) SAweW.kwotę 2000 zł [dwa tysiące złotych] tytułem częściowego naprawienia szkody;
3.w ramach czynu zarzuconego w pkt. IV aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że, w dniu 24 kwietnia 2002 roku wG., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie(...). wspólnie i w porozumieniu zM. W. (1)B.używającym przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu i mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się bronią palną pod postacią strzelby typuM.grożąc ich użyciem pracownicom Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Odział wG.:J. S.,K. G.,K. P.,A. K.iE. M., zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930,00 zł [pięćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści złotych] na szkodę tego Banku; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw. zart. 57 § 2 k.k.i60 § 6 pkt. 2 k.kskazałgo na karę 1 [jednego] roku i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
4.w ramach czynu opisanego w pkt. V aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 7 czerwca 2002 roku wS., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt.(...)niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej iW. B. (1)posługującym się innym przedmiotem tego typu, który użył przemocy polegającej na uderzeniu pięścią w twarzK. B.; zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 100.000 zł [sto tysięcy złotych] na szkodęPrzedsiębiorstwa (...)wS.; to jest przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw. zart. 57 § 2 kk. i 60§ 6 pkt. 3 k.k.skazałgo na karę 1 [jednego] roku i 2 [dwóch] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
5. a/uznałwinnym popełnienia zarzuconego mu w pkt. VI aktu oskarżenia czynu; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw.zart. 57 § 2 kk. i 60§ 6 pkt. 2 k.kskazałgo na karę 1 [jednego] rokui 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odT. K. (1)na rzeczR. W.9.000 zł [dziewięć tysięcy złotych];
6.w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 17 stycznia 2005 r. wS., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt.(...)niniejszego wyroku,  dokonał rozboju na osobieJ. P. (2), wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1), który kierował wykonaniem rozboju, i mężczyzną o ustalonej tożsamości co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w ten sposób, że posługując się przedmiotem przypominającym broń palną w postaci pistoletu, ostentacyjnie groził jego użyciem w stosunku doA. K.zaś mężczyzna co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, użył w stosunku doJ. P. (2)przemocy polegającej na uderzaniu pięściami w głowę i szyję, przez co spowodował u niej stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgowia, krwiaka powłok skóry głowy okolicy potylicznej, krwiaka okularowego okolicy oka lewego, ranę tłuczoną i krwiaka wargi górnej oraz stłuczenia części szyjnej kręgosłupa, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni, i zabrał jej w celu przywłaszczenia na jej orazJ. P. (3)szkodę pieniądze w walutach zagranicznych wartości 16.001,01 zł [szesnastu tysięcy jeden 0,01 złotych] i pieniądze w polskiej walucie w kwocie 90.000,00 zł [dziewięćdziesiąt tysięcy złotych], wraz z dokumentami i telefonem komórkowym; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw. zart. 57 § 2 kk. i 60§ 6 pkt. 3 k.kskazałgo na karę 1 [jednego] roku i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
7.  a/na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doT. K. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnypołączyłiwymierzył:karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 2 [dwóch] lati 2 [dwóch] miesięcy oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych ustalając jedna stawkę dzienna na kwotę35 zł [trzydzieści pięć złotych];
b/na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt.(...).a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłT. K. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymania i aresztowania] w czasie od 25 lipca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
8. zasądziłodT. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa 25.390,92 zł [dwadzieścia pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt 0,92 złotych] kosztów postępowania iwymierzyłopłaty w kwocie 2.150 zł [dwa tysiące sto pięćdziesiąt złotych];
9. uniewinniłT. K. (1)od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. II aktu oskarżenia i stwierdza, że w tej części koszty postępowaniaobciążyłSkarb Państwa.
IV . oskarżonegoA. P.
1. a/uznałwinnym popełnienia zarzuconego mu w pkt. IX aktu oskarżenia czynu; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.skazałgo na karę 4 [czterech] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odA. P.na rzecz:S. M.10.000 zł [dziesięć tysięcy złotych];

2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt. IV1.a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłA. P.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymania i tymczasowego aresztowania] w czasie od 1 czerwca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
3.zasądziłodA. P.na rzecz Skarbu Państwa 4.231,82 zł [cztery tysiące dwieście trzydzieści jeden 0,82 złotych] kosztów postępowaniai wymierza opłaty w kwocie 2.150 zł [dwa tysiące sto pięćdziesiąt złotych];
4.uniewinniłA. P.od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. I aktu oskarżenia i ustala, że w tej części koszty postępowaniaobciążającSkarb Państwa.
V. oskarżonegoJ. P. (1)
1.w ramach czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w okresie od marca 2003 r. do stycznia 2005 r. wS.,T.,K.,S.woj.(...), wspólnie zW. B. (1),T. K. (1), i trzecim mężczyzną wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował: od stycznia 2004 r. wspólnie zW. B. (1), to jest przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.i za to na mocy tego przepisuskazałgo na karę 1 [jednego] roku i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności;
2.a/w ramach czynu zarzuconego w pkt. VI aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że; w dniu 19 marca 2003 r. wK., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt V1, niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1), który posługiwał się bronią palną,T. K. (1)iM. D. (1)wziął udział w rozboju na osobieW. W. (1), w ten sposób, że wytypował tego pokrzywdzonego, opisał jego wygląd, obserwował jego postępowanie podczas wymiany pieniędzy i informował o tym pozostałych współsprawców, z którychW. B. (1)grożąc użyciem broni palnej oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarz czym spowodował uW. W. (1), stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewego z krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchownego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę paliczka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowiące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, aT. K. (1)zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000,00 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy złotych], 100 [sto]USD i 50 [pięćdziesiąt] Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset dwadzieścia jeden 0,50 złotych] na szkodęR. W.; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 3 [trzech] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;

b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odJ. P. (1)na rzeczR. W.20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych];

3.w ramach czynu opisanego w pkt. VII aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w lutym 2004 roku wT.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej pkt. V1. niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1), przyjął odT. W.pieniądze pochodzące z rozboju na osobieS.W.na terenieM., Republiki Federalnej Niemiec, w kwocie co najmniej 710 [siedemset dziesięć] Euro wartości 3.379,60 zł [trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt dziewięć 0,60 złotych] to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 1 [jednego] roku pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
4.w ramach czynu opisanego w pkt. VIII aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w marcu 2004 roku wT., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt V1 niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu, zW. B. (1), przyjął odT. W.co najmniej kamerę pochodzącą z rozboju na osobieE. I., wartości 1500 [jeden tysiąc pięćset] Euro, [7.140 zł] to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 1 [jednego] roku pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
5. a/w ramach czynu opisanego w pkt. IX aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 29 kwietnia 2004 roku wS.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt.V1 niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu, zW. B. (2)orazA. P.i mężczyzną o ustalonej tożsamości, dokonał rozboju na osobieS. M., w ten sposób, że wytypował jako pokrzywdzonego, i zebrał informacje o sposobie jego postępowania z pieniędzmi pochodzącymi z wymiany w kantorze, udzielił o tym pozostałym sprawcom bieżących danych, a po dokonanej kradzieży przejął od współsprawców zrabowane pieniądze i odwiózł je poza miejsce przewidywanego pościgu;A. P.i mężczyzna o ustalonej tożsamości, dokonując rozboju użyli w stosunku doS. M.przemocy polegającej na uderzaniu rękoma w tył głowy, wyrwali mu w celu przywłaszczenia torbę z pieniędzmi, w kwocie 415.000,00 zł [czterysta piętnaście tysięcy złotych], na jego szkodę i powodując u niego obrzęk w formie guza o średnicy 3,5 cm. w okolicy potylicznej prawej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni; czynu stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 4 [czterech] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odJ. P. (1)na rzecz:S. M.28.000 zł [dwadzieścia osiem tysięcy złotych];
6. a/w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w styczniu 2005 roku wT.,woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej pkt. V1., przyjął odW. B. (1)pieniądze w kwocie około 20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych] pochodzące z rozboju na osobieJ. P. (2)to jest przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie przepisuart. 291 § 1 k.kw zw. zart. 65 § 1 k.k.skazałgo na karę 2 [dwóch] lat i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odJ. P. (1)na rzecz:J. P. (2)iJ. P. (3)solidarnie 20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych];
7.a/na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 i 2 k.k.orzeczone w stosunku doJ. P. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywnypołączyłiwymierzył: karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 5 [pięciu] lat i 6 [sześciu] miesięcy oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych ustalając jedna stawkę dzienna na kwotę 35 zł [trzydzieści pięć złotych];
b/na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt. V7.a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłJ. P. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie] w czasie od 25 lipca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
8.zasądziłodJ. P. (1)na rzecz Skarbu Państwa 25.390,92 zł [dwadzieścia pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt 0,92 złotych], kosztów postępowania i wymierza opłaty w kwocie 2.700 zł [dwa tysiące siedemset złotych].
VI.  oskarżonegoM. R. (1)
1.a/w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżeniauznałwinnym tego, że w dniu 17 stycznia 2005 r. wS., woj.(...), udzielił pomocyW. B. (1),T. K. (1)i mężczyźnie o ustalonej tożsamości co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w dokonaniu rozboju na osobieJ. P. (2), w ten sposób, że udostępnił im samochód, pozostawał w gotowości w czasie popełnienia przestępstwa do umożliwienia ucieczki tym samochodem i odwiózł ich z miejsca popełnienia tego przestępstwa; to jest czynu stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.i za to na mocy przepisuart. 280 § 1 kkskazałgo na karę 3[trzech] lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda;
b/na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądziłtytułem częściowego wyrównania szkody odM. R. (1)na rzecz:J. P. (2)iJ. P. (3)solidarnie 1.000 zł [jeden tysiąc złotych];
2.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w pkt. VI1.a/ kary pozbawienia wolnościzaliczyłM. R. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie] w czasie od 25 grudnia 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności;
3. zasądziłodM. R. (1)na rzecz Skarbu Państwa 4.231,82 zł [cztery tysiące dwieście trzydzieści jeden 0,82 złotych] kosztów postępowania iwymierzyłopłaty w kwocie 1.450 zł [jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych];
5. uniewinniłM. R. (1)od popełnienia czynu zarzuconegow pkt. I aktu oskarżenia i stwierdził, że w tej części koszty postępowania obciążają Skarb Państwa;

VII. zasądziłkoszty zastępstwa procesowego na rzeczS. M.odW. B. (1),J. P. (1)iA. P.po 640 zł [sześćset czterdzieści złotych] kosztów zastępstwa procesowego
Powyższy wyrok zaskarżony został apelacjami przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu w stosunku do oskarżonychW. B. (1),M. D. (1),T. K. (1),A. P.iM. R. (1)oraz obrońców oskarżonych:W. B. (1),M. D. (1),J. A.P.iM. R. (1).

Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonychW. B. (1),M. D. (1),A. P.,M. R. (1)iT. K. (1)w częściach dotyczących:

-

uniewinnienia w pkt IV4. wyrokuA. P.od popełnienia czynuzart. 258 § 1 k.k.i uniewinnienia w pkt VI5. wyrokuM. R. (1)od popełnienia czynu zart. 258 § 2 k.k.opisanych w pkt I aktu oskarżenia

co do winy w zakresie czynów zart. 258 § 3 k.k.przypisanegoM. D. (1)w pkt III. wyroku, w zakresie czynów zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.przypisanychM. D. (1)w pkt 113. i II4.a/ wyroku,

1
co do winy w zakresie czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.przypisanegoW. B. (1)w pkt I10.a/ wyroku, czynu zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.przypisanegoT. K. (1)w pkt(...). wyroku i czynu zart. 280 § 1 k.k.w zw.zart. 65 § 1 k.k.przypisanegoM. R. (1)w pkt VI1.a/ wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przezM. D. (1)występku zart. 258 § 3 k.k.opisanego w pkt I aktu oskarżenia w formie sprawczej polegającej na kierowaniu grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz na popełnienie w dniu 24 kwietnia 2002 roku zbrodni zart. 280 § 2 k.k.opisanej w pkt IV aktu oskarżenia i popełnienie w dniu 19 marca 2003 roku zbrodni zart. 280 § 2 k.k.opisanej w pkt VI altu oskarżenia tj. rozbojów z posługiwaniem się bronią palną i przypisanie mu występku zart. 258 § 3 k.k.opisanego w pkt III wyroku tj. kierowania grupą przestępczą oraz popełnienia w dniu 24 kwietnia 2002 roku występku zart. 280 § 1 k.k.opisanego w pkt 113 wyroku i popełnienia w dniu 19 marca 2003 roku występku zart. 280 § 1 k.k.opisanego w pkt(...)wyroku, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnieńT. K. (1)iJ. P. (1)oraz zeznańM. M.potwierdzonych dowodami pozaosobowym, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winęM. D. (1)w zakresie kierowania grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz współsprawstwa w dokonaniu zbrodni rozbojów ze świadomością posłużenia się przez współsprawców bronią palną,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przezA. P.występku zart. 258 § 1 k.k.opisanego w pkt I aktu oskarżenia tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i uniewinnienie go w pkt IV4. wyroku od popełnienia tego czynu, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnieńT. K. (1)iJ. P. (1)oraz zeznańT. W.potwierdzonych dowodami pozaosobowym, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winęA. P.w zakresie świadomego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przezM. R. (1)występku zart. 258 § 2 k.k.opisanego w pkt I aktu oskarżenia tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym i uniewinnienie go w pkt VI5. od popełnienia tego czynu, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnieńT. K. (1)iJ. P. (1)oraz zeznańT. W.potwierdzonych dowodami pozaosobowymi, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winęM. R. (1)w zakresie świadomego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przezW. B. (1),T. K. (1)iM. R. (1)w dniu 17 stycznia 2005 roku zbrodni zart. 280 § 2 k.k.opisanej w pkt X aktu oskarżenia tj. rozboju z posługiwaniem się bronią palną i przypisanieW. B. (1)występku zart. 18 § 1 k.k.w zw. 280§ 1 k.k.opisanego w pkt 110.a/ wyroku,T. K. (1)występku zart. 280 § 1 k.k.opisanego w pkt(...). wyroku iM. R. (1)występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.opisanego w pkt VII.a/ wyroku, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnieńT. K. (1)oraz zeznańT. W.iA. K.potwierdzonych dowodami pozaosobowymi, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winęW. B. (1)w zakresie kierowania popełnieniem zbrodni rozboju przezT. K. (1),M. R. (1)i mężczyznę o ustalonej tożsamości posługujących się bronią palną

III. Mając na względzie postawiony wyżej zarzuty na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o:

1
uchylenie wyroku w pkt IV4. i w pkt VI5. i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania.

2
zmianę wyroku

-

w pkt 110. a/ przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżonyW. B. (1), kierował działaniemT. K. (1)posłującego się bronią palną, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i wymierzenie mu na mocy przepisuart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.kary 6 lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 45 zł,

w pkt. III. przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżonyM. D. (1)kierował zorganizowaną grupa przestępczą o charakterze zbrojnym,

w pkt 113. przez przyjęcie w kwalifikacji, że oskarżonyM. D. (1)popełnił czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i wymierzenie mu na mocy przepisuart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.kary 6 lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33§

0
i 3k.k.grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 55 zł,

-

w pkt 114.a1 przez przyjęcie w kwalifikacji, że oskarżonyM. D. (1)popełnił czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i wymierzenie mu na mocy przepisuart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.kary 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 55 zł,

w pkt(...). przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżonyT. K. (1)posługiwał się bronią palną, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i wymierzenie mu na mocy na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw. zart. 57 § 2 kk. i 60§ 6 pkt. 2 k.k.1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 35 zł,

w pkt VII.a przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżonyM. R. (1)działał pod kierownictwemW. B. (1)wspólnie i w porozumieniu z mężczyzna om ustalonej tożsamości oraz zT. K. (1)posługując się bronią palną pod postacią pistoletu, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i wymierzenie mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 35 zł,

Obrońca oskarżonegoW. B. (1)– adw.R. Ł.zaskarżył powyżej opisany wyrok na korzyść oskarżonego - w całości.
Powołując się na przepisyart. 436,437,438 pkt.2, pkt.3 i pkt. 4 kpkzarzucił:
1/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 258 § 2 i 3 kk- punkt I.1 dyspozytywnej części wyroku:
a/ mający wpływ na treść orzeczenia błąd w sferze ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, przez:

-

wyrażenie poglądu jakoby wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1)można było dokonać ustaleń faktycznych pozwalających na przyjęcie, żeW. B. (1)uczestniczył przy dokonywaniu przypisanych mu przestępstw w zorganizowanej grupie przestępczej, która miała zbrojny charakter, gdy tymczasem oskarżony ten nie przedstawił w swoich wyjaśnieniach żadnych wiadomości pozwalających ustalić, że stopień zorganizowania, istniejących między wspólnie działającymi oskarżonymi, przekroczył stan wynikający zart. 18 § 1 k.k., to jest, że był inny niż działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą,

planowanie dokonania przestępstwa wyrażające się w doborze osób, którym powierza się wykonanie zaboru mienia było kierowaniem (albo współkierowaniem) zorganizowaną grupą przestępczą a nie było sprawstwem kierowniczym w rozumieniuart. 18 § 1 k.k.- gdy tymczasem dowód ten, nawet uzupełniony treścią wyjaśnieńJ. P. (1), nie pozwalał na dokonanie takich ustaleń.

2/  w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 298§ 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zb. zart. 18 § 3 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.– punkt I. 2. dyspozytywnej części wyroku:

-

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególnościart. 7, art. 92, art. 410 kpkprzez wyrażenie poglądu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy mógł stanowić podstawę dokonania takiego ustalenia faktycznego, jak to, żeW. B. (1)był sprawcą podpalenia budynku, w którym działała dyskoteka(...), gdy tymczasem takich ustaleń nie można było dokonać.

3/w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 291 § 1w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt I.3. dyspozytywnej części wyroku:

-

mający wpływ na treść orzeczenia błąd w sferze ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, przez wyrażenie poglądu jakoby wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1)można było dokonać ustaleń faktycznych pozwalających na przyjęcie, żeW. B. (1)wykonując - nawet na zlecenieM. K.- transport samochoduT.onumerze rejestracyjnym (...)z Polski na Ukrainę dopuścił się przestępstwa paserstwa, gdy tymczasem wyjaśnienia tego oskarżonego nie pozwalały dokonać kategorycznego stwierdzenia, że w ogóle doszło do popełnienia przestępstwa, ani

tym bardziej - ustalenia, że zachowanieW. B. (1)było karalną na podstawieart. 291 k.k.pomocą do zbycia cudzej rzeczy, uzyskanej za pomocą przestępstwa,

uczestniczył przy dokonywaniu przypisanego mu przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w efekcie tego przypisaniaW. B. (1)surowszej odpowiedzialności wynikającej zart. 65 § 1 k.k., gdy tymczasem wyjaśnienia oskarżonego nie pozwalały poczynić takich ustaleń.

4/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt I.4. dyspozytywnej części wyroku i w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt I.5. dyspozytywnej części wyroku:

-

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego,w szczególnościart. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpkprzez przyjęcie poglądu, że wyjaśnienia oskarżonegoT. K.mogą stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, gdy tymczasem twierdzenia tego oskarżonego zawierają wewnętrzne sprzeczności, przypuszczenia i opierają się domysłach oskarżonegoT. K. (1), przez co nie mogły być uznane za podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, w następstwie czego przyjęcie, żeW. B. (1)uczestniczył w opisywanych zdarzeniach nastąpiło wbrew regułom dowodzenia winy w procesie karnym.

5/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt I.6. dyspozytywnej części wyroku:
- mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego,w szczególnościart. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpkprzez przyjęcie poglądu, że wyjaśnienia oskarżonegoT. K.mogą stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, gdy tymczasem przebiegowi wydarzeń wynikającemu z opisu przedstawionego przez tego oskarżonego przeczą inne dowody, w tym analizy kryminalistyczne dotyczące połączeń telefonicznych między poszczególnymi badanymi osobami i pomimo tego uznanie, żeW. B. (1)był jednym ze sprawców tego przestępstwa,
6/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkty I.7. i I.8. dyspozytywnej części wyroku:

-

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególnościart. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpkprzez przyjęcie poglądu, że zeznania świadkaT. W.mogą przekonywać o tym, że oskarżony miał świadomość pochodzenia rzeczy, gdy tymczasem twierdzenia świadka w tym zakresie nie są jednoznaczne, świadek często powołuje się na prawdopodobieństwo zaistnienia zdarzenia, a nie jest pewny, a pomimo tego uznanie, żeW. B. (1)dopuścił się przypisanych mu przestępstw.

7/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt I.9. dyspozytywnej części wyroku i w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.- punkt 1.10 dyspozytywnej części wyroku :

-

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególnościart. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpkprzez przyjęcie poglądu, że zeznania świadkaT. W.oraz wyjaśnienia oskarżonychT. K. (1)iJ. P. (1), przy jednoczesnym braku jakichkolwiek dowodów materialnych mogą stanowić wystarczającą podstawę dokonania kategorycznych ustaleń faktycznych co do udziału oskarżonegoW. B. (1)w przypisanych mu przestępstwach, gdy tymczasem niepewność dowodów osobowych w połączeniu ze wskazanym brakiem dowodów rzeczowych powinna prowadzić do odmiennej niż to przyjął Sąd I oceny.

8/ w zakresie wymierzonej oskarżonemuW. B. (1)kary łącznej

-

punkt 1. 11 a dyspozytywnej części wyroku:

rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary wyrażającą się w określeniu jej rozmiaru w górnej granicy ustawowego wymiaru kary, bez uwzględnienia tego, że oskarżony w swoich działaniach pozostawał pod wpływem innych osób, które potrafiły „ zarazić” dwudziestokilkuletniego mężczyznę własnymi pomysłami na życie, a którym on sam nie potrafił się przeciwstawić i w pewnym okresie życia uznał tę postawę za wartą realizacji, by przez ostatnich, co najmniej 6 lat, całkowicie zmienić swoją postawę życiową i postępować w sposób zasługujący na aprobatę.

Podnosząc powyższe wniósł o:

-

uchylenie zaskarżonego wyroku co doW. B. (1)w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoW. B. (1)adw.A. R.na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.oraz439 § 1 pkt 9 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
I. odnośnie całości rozstrzygnięcia:

1
naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść

wydanego wyroku, a to:

a
art. 424 § 1 i 2 k.p.k.albowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera podstawowych elementów konstrukcyjnych umożliwiających kontrolę instancyjną wyroku, a zwłaszcza:

-

w przedmiotowym uzasadnieniu całkowicie pominięto wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku odnośnie wszystkich czynów przypisanych oskarżonemu, zaś w tym względzie Sąd odniósł się jedynie do różnicw interpretacji przepisów i wyjaśnił jedynie część spornych kwestii dotyczących podstawy prawnej wyroku,

w przedmiotowym uzasadnieniu brak rzetelnego i wszechstronnego odniesienia się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który jest niezwykle obszerny, a o którym Sąd w uzasadnieniu nie wspomina, poza przywołaniem części dowodów, które częściowo służyły za podstawę do czynienia ustaleń faktycznych,

uzasadnienie wyroku nie zawiera rzeczowego wyjaśnienia, które konkretnie dowody i w jakiej części posłużyły Sądowi do czynienia ustaleń faktycznych, jak również nie zawiera wszechstronnego odniesienia się do wszystkich ustalonych faktów, w kontekście konieczności wyjaśnienia, które to fakty Sąd uznał za udowodnione, a które nie i w jakiej mierze Sąd oparł się na poszczególnych dowodach, co także uniemożliwia odzwierciedlenie toku rozumowania Sąd oraz weryfikację prawidłowości subsumcji,

uzasadnienie wyroku nie zawiera także szczegółowego wyjaśnieniaw zakresie zastosowania względem oskarżonegoT. K. (1)instytucji tzw. „małego świadka koronnego”, a w szczególności nie zawiera wyjaśnienia jakie informacje w stosunku do każdego z czynów przypisanych innym oskarżonym, były kluczowe na tyle, iż można było mówićo możliwości zastosowania tej instytucji, a które ustalenia pochodziłyz innych źródeł dowodowych, co mogło podważyć zasadność jej zastosowania co do każdego z czynów, zarzuconychT. K. (1),

b
art. 41 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.albowiem w sprawie brał udziałi wydał wyrok sędzia, który powinien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy, gdyż wydawał wyrok w sprawie z powództwa jednego ze współoskarżonych w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym IV Wydziałem Gospodarczym wT.o sygnaturze IV GC 30/04, której przedmiotem było odszkodowanie z tytułu pożaru dyskoteki, co do której Sąd w niniejszej sprawie ustalił, iż została celowo podpalona przez oskarżonegoW. B. (1), a to powoduje, iż sędzia posiadał wiedzę o tym zdarzeniu z innego źródła, co niewątpliwie wpłynęło na jego obiektywizm,

c
art. 192 § 2 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.poprzez zaniechanie przesłuchania świadkaT. W.w obecności lekarza psychiatry, pomimo wniosku obrony oraz sugestii biegłego psychologa, a także zaniechanie przeprowadzenia badania w/w świadka i sporządzenia w tym względzie opinii psychiatrycznej, która pozwoliłaby ocenić czy świadek jest upośledzony umysłowo i nadal cierpi na schizofrenię, a nadto czy w chwili popełniania czynów miał zdolność do ich postrzegania, rozumienia i kierowania, co wpływa niewątpliwie na możliwość ich późniejszego odtwarzania z pamięci,

II
odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt I. 7 i 8 zaskarżonego orzeczenia:

1
stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.poprzez przekroczenie granic oskarżenia, naruszenie zasady skargowości i w konsekwencji przypisanie oskarżonemu winy za czyn, który nie był objęty skargą oskarżyciela publicznego,

alternatywnie

2
naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to:

a
art. 5 § 2 k.p.k.poprzez bezpodstawne uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy istniały nie dające się usunąć wątpliwości, co do wypełnienia znamion czynów opisanych w pkt I. 7 i 8 wyroku, które zgodnie z nakazami tego przepisu powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,

b)art. 4, art. 7 k.p.k..,art. 92 k.p.k.,art. 410 k.p.k.poprzez naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, omijającą wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, pomijającą okoliczności przemawiając na korzyść oskarżonego, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu na jego podstawie, iż oskarżony jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy takiemu rozstrzygnięciu, albowiem:

-

w zakresie wypełniania znamion czynów przypisanych w pkt I. 7 i 8 wyroku Sąd poczynił dowolne ustalenia w zakresie w jakim przyjął, iż oskarżony zleciłT. W.wyjazd do Niemiec w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowych w postaci przedmiotów pochodzącychz przestępstw, którychT. W.miał się dopuścić,

w powyższym zakresie Sąd oparł się wyłącznie na jednym dowodziew postaci zeznańT. W., który z uwagi na chorobę psychicznąi tendencję do urojeń, nie mógł stanowić obiektywnego źródła dowodowego do czynienia tego typu ustaleń, natomiast z pozostałych dowodów nie wynika jakoby oskarżonyW. B. (1)miał wypełnić znamiona zarzucanego mu czynu,

w powyższym zakresie Sąd dowolnie przyjął wartość przedmiotów pochodzących z przestępstwa, w sytuacji gdy nie ma żadnych dowodóww postaci opinii biegłego, na podstawie której można by ustalić faktyczną wartość przedmiotów, zaś wobec braku obiektywnych źródeł dowodowychw powyższym zakresie, nie można wykluczyć, iż wartość tych przedmiotów była niższa i zachodził przypadek niniejszej wagi,

III. odnośnie pozostałych czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a
art. 298 § 1 k.k.- dotyczy czynu przypisanego w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony przez Sąd stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem opisanym w wyroku, wypełnił znamiona tego czynu zabronionego,

b
art. 46 § 1 k.k.- dotyczy czynu przypisanego w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez bezzasadne orzeczenie względem oskarżonegoW. B. (1)obowiązku częściowego naprawienia szkody na rzecz(...) SA, w sytuacji gdy Sąd ustalił, iż oskarżony pomagał przy popełnieniu oszustwa, którego tylko usiłowano dokonać, w związku z tym nie można w tej sytuacji przyjąć, że zasadnym jest orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przy jednoczesnym przyjęciu, iż przestępstwa oszustwa nie dokonano,

2
naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego wyroku, a to:

a
art. 4, art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,art. 410 k.p.k.poprzez naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, omijającą wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, pomijającą okoliczności przemawiając na korzyść oskarżonego, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu na jego podstawie, iż oskarżony jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy takiemu rozstrzygnięciu, albowiem:

-

przy dokonywaniu ustaleń faktycznych do zdecydowanej większości czynów zabronionych przypisanych oskarżonemuW. B. (1)Sąd nie dysponował żadnymi konkretnymi dowodami i opierał się wyłącznie o wyjaśnienia współoskarżonegoT. K. (1), które to wyjaśnienia nie są spójne i konsekwentne, zaś brak jest innych dowodów, na podstawie których Sąd mógłby weryfikować prawdziwość twierdzeń tego oskarżonego, co było niezwykle istotne z uwagi na fakt, iż oskarżonyT. K. (1)miał interes w przedstawieniu okoliczności wszystkich przestępstw zarzuconych poszczególnym oskarżonym,

przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd I instancji w zdecydowanej mierze opierał się także na zeznaniach świadkaT. W., co do którego istnieją bardzo poważne wątpliwości odnośnie jego poczytalności, co w kontekście braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychiatry celem określenia możliwości odtwarzania i postrzegania zdarzeń powoduje, iż zeznania tego świadka nie mogą stanowić obiektywnego źródła dowodowego do czynienia prawdziwych ustaleń faktycznych,

Sąd dokonał dowolnej i niewszechstronnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa brania udziału i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą oraz że grupa ta miała charakter zbrojny,

ustalenie zbrojnego charakteru grupy przestępczej jest także dowolne i niepoparte rzeczowym materiałem dowodowym, a wynika jedynie z faktu przypisania przestępstwa rozboju z użyciem broni palnej na bank wG.oraz w trakcie napadu wK., w sytuacji gdy nie ma żadnego dowodu na to, iż w trakcie w/w czynów którykolwiek z oskarżonych używał broni palnej,

Sąd dokonał dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżonyW. B. (1)dokonał podpalenia dyskoteki(...)oraz że działał przy tym w zamiarze wyłudzenia przezM. D. (1)odszkodowania ze świadomością, iż pomaga przy popełnieniu oszustwa chcąc osiągnąć korzyść majątkową,

Sąd dokonał dowolnej oceny odnośnie okoliczności podpalenia, a także możliwości i celowości działania oskarżonegoW. B. (1),

Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony pomógłM. K.w zbyciu samochodu markiT.

jako przedmiotu rzekomo pochodzącego z przestępstwa przywłaszczenia, w sytuacji gdy w czasie czynu tj. 29 marca 2002 r. samochódT.pozostawał do swobodnej dyspozycjiM. K.na podstawie umowy leasingu, w ramach której wymieniony płacił raty leasingowe jeszcze w lipcu 2002 r. przez co nie można mówić, iż w marcu 2002 r. doszło do przywłaszczenia pojazdu, a tym bardziej nie można przyjąć, iż oskarżonyW. B. (1)miał świadomość, że pomaga w zbyciu przedmiotu pochodzącego z przestępstwa,

w powyższym zakresie Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony dopuścił się czynu przypisanego w pkt I. 3 zaskarżonego wyroku działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, przy jednoczesnym przyjęciu, iż część uczestników wyjazdu nie brała udziału w grupie,

Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na bank wG.M. K.posługiwał się bronią palną typuM., w sytuacji gdy nie zabezpieczono żadnej broni przez co nie można obiektywnie powiedzieć, iż użyta przy napadzie była bronią palną,

Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na pracownikafirmy (...)uczestnicy zdarzenia łączyli się z nr telefonuW. B. (1)-(...)- co miało wskazywać na jego udział w napadzie, w sytuacji gdy na podstawie zgromadzonych dowodów nie da się ustalić do kogo należał w/w numer, zaś z notatki wynika, iż telefonu o takim numerze używałK. M. (1),

Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na wK.W. B. (1)posługiwał się bronią palną, w sytuacji gdy nie zabezpieczono żadnej broni przez co nie można obiektywnie powiedzieć, iż użyta przy napadzie była bronią palną,

Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu naS. M.skradziono mu 415 000,00 zł, które to ustalenie miało wpływ na wymiar kary, a które oparte jest wyłącznie o niespójne zeznaniaS. M., natomiast istnieje cały szereg dowodów przeciwnych, które wykluczają możliwość przyjęcia, iż w dniu napaduS. M.wymienił wkantorze (...)waluty, za które otrzymał kwotę 415 000,00 zł,

Sąd bezzasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonegoW. B. (1)tłumacząc to w zasadzie tym, iż oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, zaś sam fakt nieprzyznania się do winy i odmowy wyjaśnień nie stanowi okoliczności dyskredytującej wiadomości przedstawiane przez tego oskarżonego, zwłaszcza gdy nie istniały obiektywne dowody przeciwne mogące podważyć linię obrony tego oskarżonego,

b
art. 413 § 2 pkt 2- odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez niewłaściwą kwalifikację prawną czynu i błędnym przyjęciu, iż w ramach czynu przypisanego oskarżonemu zachodzi zbieg przestępstw zart. 298 §1 k.k.i286 § 1 k.k.

W razie nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów, na zasadzie przepisuart. 438 pkt 4 k.p.k.ponadto zarzucił:

1
rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i w konsekwencji kary łącznej 12 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych po 45 zł każda zamiast kary pozbawienia wolności i kary grzywny w niższym wymiarze poprzez przecenienie negatywnych okoliczności wpływających na stopień społecznej szkodliwości oraz winy, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd istotnych okoliczności dotyczących osoby oskarżonego oraz sposobu jego zachowania, wskazujących na zasadność orzeczenia kary w niższym wymiarze.

Wskazując na powyższe zarzuty, na zasadzie przepisówart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 k.p.k., wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów zabronionych, przy czym w zakresie, o którym mowa w pkt. II. 1 niniejszej apelacji - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w omawianym wyżej zakresie, przy jednoczesnym uniewinnieniu oskarżonego od zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów zabronionych;

2
zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie

3
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu.

W razie nieuwzględnienia zarzutów opisanych w pkt I, II i III, przy jednoczesnym uwzględnieniu zarzutu dotyczącego rażącej niewspółmiemości kary, wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny w znacznie niższym niż dotychczas orzeczono wymiarze.

Obrońca oskarżonegoW. B. (1)adw.P. R.zaskarżył wyrok w całości w części dotyczącej oskarżonego, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania karnego mającego wpływ na treść wyroku tj.art. 4, 5 § 1 i 2, 7 k.p.k.poprze dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą w szczególności na:

a
uznaniu wyjaśnień oskarżonychW. B. (1)za niewiarygodne, w sytuacji gdy są one spójne, logiczne i konsekwentne,

b
oparciu ustaleń faktycznych na zeznaniach świadkaT. W., w sytuacji gdy istnieją wątpliwości związane z jego chorobą tj. schizofrenią niezróżnicowaną i paranoidalną,

c
naruszenie art. 192 § 2 k..p.k. poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadkaT. W.w obecności biegłych lekarzy psychiatrów, w sytuacji gdy świadek leczy się na schizofrenię,

d
naruszenieart. 406 § 1 k.p.k.poprzez uniemożliwienie mu zabrania głosu po zamknięciu przewodu sądowego, nie zawiadamiając go o odwołaniu ostatniego terminu rozprawy, który był przewidziany na głosy.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na uznaniu winy i sprawstwaW. B. (1)w zakresie zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy kompleksowa ocena materiału dowodowego na taki pogląd nie pozwala.

Na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji w celu ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoM. D. (1)adw.G. B.na zasadzieart. 444 k.p.k.iart. 425 § 2 k.p.k.zaskarżył wyrok Sądu Okręgowegow Tarnobrzegu z dnia 27 lutego 2013 roku, sygn. akt: II K 21/12 w części objętej pkt II wyroku ust. 1, 2, 3, 4 , 5a, 6 (str. 10-12 wyroku).
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

1
art. 4 k.p.k.w zw. zart. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez wydanie orzeczenia o winie ograniczając się jedynie do dowodów obciążających oskarżonego, w szczególności wyjaśnieńT. K. (1), który wielokrotnie je zmieniał. Jego relacje były niespójne i niekonsekwentne,a poza tym osiągnął osobistą korzyść obciążając oskarżonegoM. D. (1)co znajduje rozwinięcie w uzasadnieniu.

2
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 92 k.p.kw zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięciu okoliczności, iż w sprawie zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, w szczególności wewnętrzna sprzeczność wyjaśnieńT. K. (1)oraz zeznańJ. P. (1). Poza tym zmarginalizowanie okoliczności w jaki sposób organy ścigania gromadziły materiał dowodowy w postępowaniu przygotowawczym na co wskazuje przesłuchanieM. M.(relacja pedagogM. S.), który jednoznacznie oświadczył przed Sądem, że nie wskazywał nigdy naM. D. (1)jak wynikało z treści protokołu z postępowania przygotowawczego.

3
art. 424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności pominięcie zeznańK. G.iK. P.w części dotyczącej czyM. D. (2)brał udział w napadzie na bank wG..

Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, będący następstwem naruszenia prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że:M. D. (1)w okresie od kwietnia 2002 r. do marca 2003 r. wS.,T.,K.,G.woj.(...), wspólnie zW. B. (1)iT. K. (1)wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował z ustalonym mężczyzną w 2002 r. a następnie marcu 2002r. wspólnie zW. B. (1),

1
M. D. (1)we wrześniu 2001 r. wB., woj.(...)w zamiarze uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia wyposażenia lokalu dyskoteki(...)wB.na podstawie umowy ubezpieczeniaserii (...)z T.U.(...) S.A., nakłoniłW. B. (1)do podpalenia budynku dyskoteki(...)wB.i przez to zniszczenia mienia Urzędu Gminy wB.na kwotę 19.872 zł, a następnie 28 września 2001r. zgłosił szkodę z tego tytułu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął gdyż toTowarzystwo (...)odmówiło wypłaty odszkodowania,

2
M. D. (1)w dniu 24 kwietnia 2002 r. wG., woj.(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. 111. Przedmiotowego wyroku wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1)iT. K. (1)oraz mężczyzną o ustalonej tożsamości, wziął udział w rozboju dokonanym na szkodęB.Spółdzielczego Ziemi(...) OddziałwG.: w ten sposób, że zebrał informacje o lokalu i funkcjonowaniu banku, zapewnił transport do dokonania rozboju a po dokonanym zaborze pieniędzy, przewiózł w ustalone wcześniej miejsce tych współsprawców rozboju i odebrał od nich skradzioną gotówkę, zaś współsprawcy posługujący się bronią palną pod postacią strzelby typuM.i używając przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu, grożąc pracownikom Banku Spółdzielczego Ziemi(...)Oddział wG.J. S.,K. G.,K. P.,A. K.iE. M., użyciem tej broni zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930 zł na szkodę tego Banku,

3
w dniu 19 marca 2003 roku wK., woj.(...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. 111. Przedmiotowego wyroku wspólnie i w porozumieniu zW. B. (1), który posługiwał się bronią palnąT. K. (1)iJ. P. (1)wziął udział w rozboju na osobieW. W. (1), w ten sposób, że sfinansował i zabezpieczył niezbędne pojazdy i wezwał współsprawców na wyznaczone miejsca, pozostawał w ich pobliżu i odebrał pieniądze pochodzące z napadu by zabezpieczyć je przed utratą; zaś współsprawcy;W. B. (1)grożąc użyciem broni palnej oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarz spowodował uW. W. (1), stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewego z krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchniowego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę policzka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, aT. K. (1)zabrał mu w celu przewłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000 zł, 100 USD i 50 Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł na szkodęR. W.pomimo, że wyjaśnieniaT. K. (1), na których, jak stwierdza, zasadniczo oparł się Sąd są wewnętrzenie sprzeczne, były wielokrotnie zmieniane a poza tym są niespójne i w części nielogiczne. Podobnie wyjaśnieniaJ. P. (1). Nie można pominąć okoliczności, że nie było żadnych okoliczności wskazujących na dopuszczenie się przez oskarżonego zarzucanych mu czynów do czasu wyjaśnieńT. K. (1), który chcąc skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary zaczął oskarżać różne osoby o różne czyny, o których jak się później okazało nie miał faktycznej wiedzy. Opisywał miejsce zdarzenia według stanu z wizji lokalnej podczas gdy miejsce w chwili popełnienia przestępstwa wyglądało zupełnie inaczej, np. parking przy banku, którego w trakcie napadu nie było.

Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów, na zasadzieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 4 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary i środków karnych do okoliczności osobistych oskarżonego oraz stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów co skutkowało naruszeniemart. 53 kk. Sąd zmarginalizował okoliczność, że oskarżony nie był wcześniej karany. Ustalony przez Sąd stan faktyczny wskazuje, że oskarżony nie miał faktycznej kontroli nad czynami współoskarżonych. Poza tym Sąd jako uzasadnienie kary w wyższym wymiarze wskazuje na okoliczność, że oskarżony nie przyznaje się do winy i nie wyraził skruchy co jest sprzeczne z ugruntowanym orzecznictwem Sadu Najwyższego.

I
Na zasadzieart. 427 § 1 kpki437 § 1 lub 2 kpkwniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w części objętej pkt II ust. 1, 2, 3, 4 , 5, 6 (str. 10 – 12 wyroku) przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub

3
z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonegoM. D. (1), wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej kary, w punkcie:

a
pkt II ust. 1 przez orzeczenie kary 1 roku pozbawienia wolności,

b
pkt II ust. 2 przez orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i nie orzekanie obowiązku naprawienia szkody,

c
pkt II ust. 3 przez orzeczenie kary 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności i nie orzekanie kary grzywny

d
pkt II ust. 4 przez orzeczenie kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i nie orzekanie kary grzywny oraz nie orzekanie obowiązku naprawienia szkody

e
pkt II ust. 5a przez orzeczenie kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności

f
pkt II ust. 6 przez nie obciążanie oskarżonego kosztami postępowania.

Obrońca oskarżonegoM. D. (1)– adw.L. H.zaskarżył wyrok co do winy i kary na korzyść oskarżonego (pkt II. 1-6 wyroku) na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.oraz438 pkt 2,3,4 k.p.k.
wyrokowi zarzucam:

co do czynu z pkt 11.1 wyroku

l
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k.wyrażającą się w jednostronnej na niekorzyść oskarżonegoM.D.ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności, uznaniu za wiarygodne w zakresie ustalenia istnienia grupy przestępczej do której miał należeć oskarżonyM. D. (1), kierowniczej roli jaką w tej grupie miał pełnić wyżej wymieniony - wyjaśnień składanych przez współoskarżonegoT. K. (1), w sytuacji, gdy:

-

ujawnione w toku postępowania okoliczności , wskazują na to, że wyjaśnieniaT. K. (1)dotyczące rzekomego uczestnictwaM. D. (1)w grupie przestępczej, roli jaką odgrywał on przy popełnianiu poszczególnych przestępstw w okresie od kwietnia 2002r do marca 2003r , objętych pkt III - VI aktu oskarżenia nie mogą być uznane za wiarygodne w zakresie uczestnictwa w grupie przestępczej przezM. D. (1)a wręcz dają podstawy do twierdzenia, że w tym okresie grupa przestępcza w rozumieniuart 258 k.k.nie istniała ;

II
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj.art. 4 k.p.k,,art 5 § 2 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 366 § 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 k.p.k, wyrażająca się w braku wewnętrznej logicznej spójności pomiędzy czynem przypisanymM. D. (1)w pkt 11.1 wyroku w którym przypisano oskarżonemu kierowanie grupą przestępczą , a czynami z pkt II.3 i II.4 wyroku, dotyczącymi czynów, które miały być popełnione w ramach grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonego, z których opisu wynika, że z ustalenia Sądu Okręgowego prowadzą do wniosku, że w rzeczywistościM. D. (1)nie miał wpływu na podstawowe elementy działania bezpośrednich sprawców rozboju, używanie przez nich broni palnej - co daje podstawy do uznania, że nie może być on traktowany jako członek grupy przestępczej, w szczególności zwłaszcza sprawujący funkcje kierownicze w rozumieniuart. 258 § 3 k.k.,

III
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.poprzez jednostronną , na niekorzyść oskarżonegoM. D. (1)ocenę wyjaśnień oskarżonych :

-T. K. (1)wskazującego na udziałM. D. (1)w rozboju jaki miał miejsce w dniu 22 kwietnia 2002r wG.oraz rozboju z dnia 19 marca 2003r wK.
-J. P. (1), wskazującego na udział oskarżonegoM. D. (1)w rozboju jaki miał miejsce w dniu 19 marca 2003r. wK.i oparcie na nich ustaleń faktycznych co do udziału oskarżonegoM. D. (1)w grupie przestępczej oraz pełnionej przez niego kierowniczej roli w sytuacji gdy wyjaśnienia tych oskarżonych są wewnętrznie sprzeczne , zaś ich treść była zmieniana i dostosowywana do stanu sprawy w zależności od ujawnianych w toku procesu okoliczności, co czyni je niewiarygodnymi i winny być uznane za pomówienia służące jedynie zmarginalizowaniu ich odpowiedzialności za czyny , których ci oskarżeni się dopuścili,

IV
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w przyjęciu, że oskarżonyM. D. (1)był członkiem grupy przestępczej w okresie od kwietnia 2002r do marca 2003r oraz, że w tym czasie będąc członkiem grupy przestępczej, kierował jej działaniami, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie wnioski , zaś wyjaśnienia oskarżonych obciążającychM. D. (1), wskazują, że w tym okresie grupą , w ramach której doszło do popełnienia przestępstw kierowała inna ustalona osoba (M. K.) , a następnieW. B. (1), którzy mieli decydujący wpływ na wszystkie elementy działań podejmowanych w ramach grupy, przez poszczególnych ich członków, w związku z popełnianiem przestępstw;

V
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku , wyrażający się w przyjęciu, że grupą przestępczą kierowały dwie osoby, w tymM. D. (1), w sytuacji gdy biorąc pod uwagę ustalony przez Sąd Okręgowy skład osobowy grupy, nielogicznym i nieracjonalnym jest przyjęcie, że grupa miała kolegialne kierownictwo,

co do czynu z pkt 11.2. wyroku :

VI
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj.art. 4 k.p.k.,7 k.p.k.,366 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.wyrażającą w jednostronnej na niekorzyść oskarżonego ocenie zebranych dowodów, wyrażającą się uznaniu za w pełni wiarygodną wersję co do podpalenia przezW. B. (1)jako przyczynę pożaru oraz osób mających związek z jego podpaleniem, wynikającą z wyjaśnieńT. K. (1), w sytuacji gdy oskarżony ten:

-

nie był w stanie podać jakichkolwiek istotnych szczegółów dotyczących zachowaniaW. B. (1), czasu kiedy doszło do podpalenia budynku, lokalizacji podpalonego budynku, sposobu i środków jakimi posługiwał się wyżej wymieniony dokonując podpalenia budynku, spotkania bezpośrednio po podpaleniu do którego miało dojść na drodze obok przystanku wZ.M. D. (1); a nadto:

-nie był w stanie podać w sposób jednoznaczny okoliczności w jakich dowiedział się , że osobą z którą rozmawiałW. B. (1)przy przystanku wZ.byłM. D. (1),

-

zmieniał podawane przez siebie wersje zdarzenia co w sytuacji , gdy relacjaT. K. (1)nie jest potwierdzona żadnymi innymi dowodami, czyni ją niewiarygodną - a przyjęcie jej jako podstawy dla ustaleń faktycznych w zakresie czynu zarzuconego w pkt IV aktu oskarżenia skutkowało przypisaniem oskarżonemuM. D. (1)czynu z pkt II.2.a zaskarżonego wyroku oraz nałożeniem środka karnego z pkt II.2.b wyroku;

VII
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tjart 4 k.p.k.,art 5 § 2 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 167 k.p.k.,art 366 § 1 k.p.k.,art 370 § 1 i 3 k.p.k.,art 410 k.p.k., poprzez brak dążenia do pełnego wyjaśnienia i zweryfikowania okoliczności wskazywanych przezT. K. (1), w sytuacji gdy oskarżony ten odmówił odpowiedzi na pytania pozostałych oskarżonych i ich obrońców, a w tym - co miało znaczyć, że dokonanie przezW. B. (1)podpalenia dyskoteki(...)wB.miało być formą „rozliczenia” zM. D. (1), co skutkowało dowolnymi, błędnymi, niekorzystnymi dlaM.D.ustaleniami Sądu Okręgowego w zakresie istniejących pomiędzy oskarżonymi:M. D. (1)iW. B. (1)powiązań w kontekście pożaru dyskoteki(...); w sytuacji gdy pojęcie „rozliczenia” jest wieloznaczne i w sytuacji nierozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jego znaczenia, w świetle przepisów postępowania karnego winno być interpretowane na korzyść oskarżonegoM. D. (1);

VIII
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art 4 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 167 k.p.k.,art 366 § 1 k.p.k.,art 410 k.p.k.poprzez brak dążenia do pełnego wyjaśnienia sprawy, w tym nieuwzględnienie okoliczności dotyczących wcześniejszego podpalenia dyskoteki(...), dokonanej kradzieży sprzętu a także prób wymuszania na poprzednich właścicielach dyskoteki haraczu za ochronę, świadczących o tym, że zarówno w czasie kiedy dyskotekę prowadziliŁ. K.jak iM. D. (1)- były osoby zainteresowane w jej wyeliminowaniu z rynku, jako podmiotu konkurencyjnego - co skutkowało uznaniem, że oskarżonyM. D. (1)był zainteresowany zniszczeniem lokalu;

IX
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj,art 4 k.p.k.,art 7 k.p.k,art 167 k.p.k.,art 366 § 1 k.p.k.,art 410 k.p.k.poprzez jednostronną na niekorzyść oskarżonegoM. D. (1)ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań byłych, skonfliktowanych z oskarżonym pracowników dyskoteki(...), wB., co skutkowało ustaleniem, że w okresie poprzedzającym pożar znajdowała się w złej kondycji finansowej i nie przynosiła ona zysków, w sytuacji gdy istniały dowody przeciwne oraz w sytuacji gdy nie podjęto próby przeprowadzenia dowodu na te okoliczności z dokumentacji rachunkowo-księgowej - co skutkowało przyjęciem, żeM. D. (1)miał motyw dla podjęcia działań w celu zniszczenia lokalu i uzyskania odszkodowania;

X
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawę zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, żeM. D. (1)działając w celu uzyskania odszkodowania zleciłW. B. (1)podpalenie lokalu dyskoteki(...)wB.;

XI
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, wyrażający się w przyjęciu , że oskarżonyM. D. (1)mógł umawiać się na spotkanie zW. B. (1)wZ., w sytuacji, gdy s potkanie to, przy założeniu, że pomiędzy wyżej wymienionymi oskarżonymi istniało porozumienie co do podpalenia dyskoteki, bezpośrednio po jego dokonaniu, nie miało sensu, a nadto groziło ono dekonspiracją tych osób jako mających związek z podpaleniem;

co do czynu z pkt 11.3 wyroku

XII
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyrokuart 4 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 366 k.p.k,410 k.p.k.wyrażającą się w oparciu wyroku we wskazanej części wyłącznie w oparciu o dowody niekorzystne dla oskarżonego, w szczególności wyjaśnieniaT. K. (1), dotyczące roli jaką miał odegrać w napadzie na bank wG.M. D. (1), w sytuacji gdy wyjaśnieniaT. K. (1)ze względu na swa niespójność, niekonsekwencję oraz sprzeczność z innymi dowodami nie mogą stanowić dowodu wiarygodnego;

XIII
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku , wyrażający się w przyjęciu, żeM. D. (1)był autorem planu napadu na bank, a następnie w nim uczestniczył zabezpieczając transport zrabowanych pieniędzy, a także dowiezienie sprawców rozboju do ich samochodów po tym jak porzucili samochód, którym pierwotnie się poruszali, pomimo tego , że brak jest wystarczających, wiarygodnych dowodów wskazujących na udział oskarżonego w napadzie w dniu 24 kwietnia 2002r., a nadto brak jest jakichkolwiek relacji wskazujących na to, że oskarżony dowoził pozostałych uczestników rozboju do ich samochodów, po tym jak porzucili oni pojazd, którym udali się pod bank, jak również sytuacji gdyM. D. (1)przedstawił alibi dotyczące tego zdarzenia,

odnośnie czynu z pkt 11.4 wyroku

XIV
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art 4 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 410 § 1 k.p.k.,art. 366 k.p.k.poprzez jednostronną na niekorzyść oskarżonego ocenę zebranego materiału dowodowego, a w szczególności oparcie ustaleń faktycznych co do udziału i roli oskarżonegoM.D.w napadzie rabunkowym wK.w dniu 19 marca 2003r o wyjaśnieniaT. K. (1),J. P. (1)pomimo tego, że zawierają one istotne sprzeczności oraz częściowo na relacjiM. M., mimo tego, że relacja ta z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego jest całkowicie niewiarygodna, a nadto wskazuje na manipulowanie tym świadkiem przez osoby trzecie w toku postępowania przygotowawczego - skutkiem czego doszło do uznania, żeM. D. (1)w sposób istotny uczestniczył w rozboju z dnia 19 marca 2013r;

XV
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj.art 4 k.p.k.,art 5 § 2 k.p.k.,art 7 k.p.k.,art 9 k.p.k.,art 167 k.p.k.art 410 k.p.k.iart 366 k.p.k.poprzez zaniechanie przez Sąd zweryfikowania podnoszonych przez oskarżonegoM. D. (1)okoliczności wskazujących na jego alibi , a zwłaszcza sprawdzania w toku postępowania mającego miejsce w 2003r. nagrania z monitoringu miejskiego, które wyklucza możliwość przebywaniaM. D. (1)w pobliżu miejsca rabunku wK., w czasie kiedy przestępstwo to miało być dokonane.odnośnie wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności i grzywny

XVI
rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemuM. D. (1)kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy nawet w przypadku uznania prawidłowości ustaleń, co do jego roli w grupie przestępczej, oraz roli w poszczególnych czynach mu przypisanych , biorąc pod uwagę wymiar kar dla pozostałych oskarżonych , wysokość kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku doM. D. (1)jest nadmiernie surowa,

XVII
rażącą niewspółmierność kary grzywien poprzez przyjęcie za podstawę ich wymiaru stawki dziennej w wysokości 55,00 zł, w sytuacji gdy uzasadnienie wyroku nie wskazuje przyczyn dla których stawkę dzienną zarówno przy ustalaniu kar grzywny co do poszczególnych czynów jak i w zakresie kary łącznej przyjęto stawkę w takiej wysokości.

oraz niezależnie od powyższych zarzutów

XVIII
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , wyrażającą się w naruszeniu prawa do obrony oskarżonego poprzez naruszenieart 85 § 2 k.p.k., wyrażającą się w dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze obrońcyJ. P. (1),adw. Z. G.broniącej wcześniej w tej sprawie takżeM. D. (1)w sytuacji, gdy zarówno z podnoszonych przez oskarżonegoM. D. (1)okoliczności na uzasadnienie jego wniosku , jak również z jego wyjaśnień dotyczących tego co robił w czasie gdy miał miejsce napad rabunkowy na osobie W.W., wynikało, że istnieje konflikt interesów pomiędzyM. D. (1)aJ. P. (1),

XIX
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj.art. 41 § 1 k.p.k.poprzez prowadzenie sprawy przez sędziego, który wcześniej uczestniczył w sprawie z powództwaM. D. (1)przeciwko T.U.(...) S.A.O odszkodowanie w związku z pożarem jaki miał miejsce wB.w nocy z 27/28 września 2001 r.,w wyniku którego zniszczeniu uległa dyskoteka(...), co biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania objęty zarzutem II aktu oskarżenia , winno spowodować wyłączenie tego sędziego.

Wskazując na powyższe wniósł:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoM. D. (1)od zarzuconych mu czynów

2
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoJ. P. (1)zaskarżył w/w wyrok w całości na korzyść oskarżonegoJ. P. (1)przy czym:

-

w pkt V 1 wyroku w zakresie opisu i przyjętej kwalifikacji czynu, oraz wymierzonej kary,

w pkt V 2a wyroku w zakresie wymierzonej kary,

w pkt V 3 wyroku w zakresie wymierzonej kary,

w pkt V4 wyroku w zakresie wymierzonej kary,

w pkt V 5a wyroku w zakresie wymierzonej kary,

w pkt V 6a wyroku w zakresie opisu czynu a w szczególności wartości przyjętej od współoskarżonegoW. B. (1)kwoty 20.000 zł zamiast 2000 zł oraz wymierzonej kary,

w pkt V 6b wyroku w zakresie ustalonej wysokości środka karnego tytułem częściowego wyrównania szkody w kwocie 20.000 zł zamiast 2.000 zł,

w pkt V 7a wyroku w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary łączne pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:l/ obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt 1 kpk), a w szczególności:

-

art. 60 § 3 k.k.przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy oskarżony ujawnił Organowi ścigania powołanemu do ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności ich popełnienia a także rolę jaką pełnił w zarzucanych mu przestępstwach. Zgodnie z intencją ustawodawcy w stosunku do sprawcy współdziałającegoz innymi w popełnieniu przestępstwa, który ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstwa informację dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności popełnienia przestępstwa, Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary. Za istotne okoliczności popełnienia czynu uważa się informacje dotyczące struktury grupy lub związku, miejsca spotkań, charakter planowanych przestępstw, środków użytych do ich popełnienia, sposobu przygotowania, rolach poszczególnych członków. Samo ujawnienie należy rozumieć jako przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które według wiedzy sprawcy są temu organowi nieznane (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29.10.2004 r. sygn. I KZP 24/04). W niniejszej sprawie zaistniały, więc przesłanki do zastosowania obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, albowiem oskarżonyJ. P. (1)podał organom ścigania wszystkie znane mu istotne okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów, informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz rolę jaką pełnił, co pozwoliło na ustalenie sprawców oraz okoliczności popełnienia przestępstwa i rolę jaką pełnił w zarzucanych mu czynach. Na uwagę zasługuje fakt, ze jeśli chodzi o zarzut 10 aktu oskarżenia oskarżonyJ. P. (1)przyznał się, iż w styczniu 2005r przyjął odW. B. (1)pieniądze w kwocie 2.000 zł pochodzące z rozboju na osobieJ. P. (2), mimo, iż w toku sprawy brak było jakichkolwiek dowodów na powiązanie jego osoby z w/w przestępstwem.

art. 258 § 3 k.k.przez zastosowanie, mimo braku podstaw do jego stosowania. Brak jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, iż oskarżonyJ. P. (1)kierował zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniuart. 258 § 3 k.k.Zwrócić tu należy uwagę na wyjaśnienia oskarżonegoT. K. (1)m.in złożone do protokołu rozprawy w dniu 12.09.2012r „tak jak już wiadomo przyznałem się do zarzucanego mi w pkt I aktu oskarżenia, czyli do przynależności do grupy przestępczej - określiłbym swoją rolę polegająca na tym, że wykonywałem „brudną robotę”. To nie były moje pomysły. Pomysły pochodziły odK.,D.iB.. Te pomysły były przekazywane w sposób bezpośredni - w rozmowie”. Ponadto jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoJ. P. (1)jego rola w przestępstwach na terenie kraju sprowadzała się do udzielenia informacji odnośnie osób, które w kantorze wymieniają znaczną ilość gotówki i to dotyczyło zarzutu VI i IX za co otrzymał 20 zł za informację dotyczącą wytypowanej osoby jeśli chodzi o zarzut VI i 20 zł za informację dotyczącą wytypowanej osoby jeśli chodzi o zarzut IX plus 8.000 zł za udział polegający na przewiezieniu pieniędzy z miejsca popełnienia rozboju tj.S.doT.na polecenieW. B. (1). Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego z dnia 02.10.2012r „jeśli chodzi o pierwszą rozmowę zB.dotyczącą zbierania informacji o klientach, to zarówno w pierwszej rozmowie jak i późniejB.wypowiadał się w ten sposób, że te informacje trafią również do innej osoby, która te informacje wykorzysta. On się zachowywał tak jakby przekazywał uzyskane ode mnie informacje. Zawsze rozmawiałem na w/w temat zB.. Nie byłem informowany przezB.o szczegółach napadu. Nie byłem również informowany o tym jacy będą uczestnicy napadów. Ja nie miałem nigdy propozycji abym spełniał inną rolę poza rolą informowania o osobach wymieniających pieniądze w kantorach. Nigdy nie używałem broni, nie potrafię się nią posługiwać. U współoskarżonych nigdy broni nie widziałem. Ja udzielałem informacji, myślałem że chodzi o zwykłą kradzież”. Istotą kierowania jest prowadzenie czyli „intelektualne i faktyczne panowanie nad istnieniem i działalnością związku, grupy poprzez rzeczywistą możliwość kształtowania jego sytuacji zatem podejmowanie czynności fizycznych jego istnienia i działalności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24.04.1997r sygn. III AKa 57/97). Jedynym kryterium weryfikacji czy sprawca kieruje grupą przestępczą jest ustalenie czy sprawuje on faktyczną kontrolę nad działalnością grupy, czy w jego gestii leży podejmowanie zasadniczych dla funkcjonowania grupy decyzji oraz czy ma możliwości wydawania pleceń członkom grupy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24.01.2008r sygn. akt I AKa 395/07). W w/w rozumieniu oskarżonyJ. P. (1)nie kierował zorganizowaną grupą przestępczą.

art. 258 § 1 k.kprzez niezastosowanie, albowiem oskarżonemuJ. P. (1)można przypisać co najwyżej udział w grupie.

2/ obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 3 k.p.k.), która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a polegająca na braku wszechstronnego zgodnego zart. 4, 5 § 2, 7, 410 k.p.k.rozważenia jak też uwzględnienia wszystkich ujawnionych w toku rozprawy okoliczności mających w odniesieniu do oskarżonegoJ. P. (1)znaczenie dla opisu i kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego w pkt I i wysokości kwoty przyjętej z przestępstwa w odniesieniu do zarzutu X i ostatecznie wymiaru kary. Sąd I Instancji przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów odnośnie oskarżonegoJ. P. (1), przyjmując, że nie był do końca szczery tj. miał większą wiedzę niż przekazał i tłumacząc wszelkie zaistniałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonego powołując się w tym zakresie na niekonsekwentne zeznaniaT. W., który w miarę upływu czasu podawał nowe okoliczności co sprzeczne jest z zasadą doświadczenia życiowego a wynikając może ze stwierdzoną u niego przez biegłego psychologa osobowością narcystyczną oraz również nie konsekwentne zeznaniaP. P. (1), który jak sam zeznał miał żal do oskarżonegoJ. P. (1)za to, że nie zwrócił mi wszystkich pieniędzy. Ponadto Sąd I Instancji w swojej ocenie pominął fakt, iż wyjaśnienia oskarżonegoJ. P. (1)zostały potwierdzone wyjaśnieniamiT. K. (1), któremu Sąd w całości dał wiarę zaś zeznania świadkaT. W.zostały podważone wyjaśnieniami oskarżonegoT. K. (1)m.in. w tej części gdzieT. W.słuchany na rozprawie zeznał, iż pieniądze za rozbój wS.jemu oraz oskarżonemuT. K. (1)przekazywałJ. P. (1)w sytuacji gdyT. K. (1)od samego początku konsekwentne wyjaśnił, iż pieniądze za napad wS.zarówno jemu jak iT. W.i przekazałW. B. (1)wypłacając im po 20.000 zł wT.na drodze do oczyszczalni a wyjaśnieniaT. K. (1)korespondują z wyjaśnieniami oskarżonegoJ. P. (1).
3/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.) a sprowadzający się do błędnego przyjęcia, iż oskarżonyJ. P. (1)od stycznia 2004r wspólnie zW. B. (1)kierował zorganizowaną grupą przestępczą mimo, iż brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na takie ustalenia w szczególności żaden ze współoskarżonych w swoich wyjaśnieniach nie wskazał, aby jakiekolwiek polecenia otrzymywał odJ. P. (1)a sam oskarżonyJ. P. (1)wyjaśnił, iż jego rola w procederze przestępczym polegała na udzielaniu informacji (odnośnie zarzutu VI i IX aktu oskarżenia) odnośnie osób wymieniających znaczne kwoty pieniędzy w kantorze współoskarżonemuW. B. (1), który to informacje jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoJ. P. (1)przekazywał innym osobom oraz wysłaniuT. W.doM.na prośbęP. P. (1)(odnośnie zarzuty VII i VIII aktu oskarżenia) i przyjęciu odW. B. (1)kwoty 2.000 zł z pochodzących z rozboju naJ. P. (2)(odnośnie zarzuty X aktu oskarżenia). Sąd I Instancji błędnie ustalił, iż oskarżonyJ. P. (1)nie podał szczerze wszystkich znanych mu informacji odnośnie członków zorganizowanej grupy jak również roli każdego z nich mimo, iż brak podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, gdyż jak wynika z jego wyjaśnień kontaktował się on jedynie zW. B. (1)a skład osób biorących udział w rozboju na osobie dowiedział się w ostatniej chwili, kiedy toW. B. (1)zadzwonił do niego w dniu napadu i polecił mu przyjechać doS.- wyjaśnienia oskarżonegoJ. P. (1)z dnia 02.10.2012r „byłem zorientowany tylko, że poza mną aB.ktoś jeszcze jest ale nie wiedziałem kto. Jak zatrzymałem samochód między garażami (chodzi o zarzut opisany w pkt IX) to nie wiedziałem ile osób jest jeszcze zaangażowanych w przedsięwzięcie. Dopiero później dowiedziałem się, że poza mną jest jeszcze 3 osoby. To wyszło w trakcie rozmowy zB.. Podobnie było wS.o składzie osobowym uczestników napadu dowiedziałem się dopiero na miejscu. Ja przyjechałem zB.i w innym samochodzie były jeszcze dwie osoby. Ja nie mam żadnych informacji, że w grupie była jakaś hierarchia. Wszystkie informacje przekazywał miB.. Nawet teraz z perspektywy czasu nie mam informacji kto kierował grupą, która została opisana w pkt I aktu oskarżenia. Sąd I Instancji również błędnie przyjął, iż oskarżonyJ. P. (1)przyjął odW. B. (1)pieniądze w kwocie około 20.000 zł pochodzące z rozboju na osobieJ. P. (2)w ramach zarzutu opisanego w pkt X aktu oskarżenia, mimo, iż jak wynika z niekwestionowanych wyjaśnień oskarżonego otrzymał on odW. B. (1)faktycznie kwotę około 2.000 zł. Na uwagę zasługuje fakt, iż oskarżonyJ. P. (1)sam wyjaśnił o swojej roli, jeśli chodzi o zarzut X aktu oskarżenia, albowiem zarówno współoskarżonyK., który składał wyjaśnienia w niniejszej sprawie jak i świadekT. W.nie mieli wiedzy, aby oskarżony pełnił jakaś rolę w tym zdarzeniu. Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym na terenieM.w charakterze podejrzanegoT. W.w dniu 06.06.201lr. na pytanie jaką rolę odgrywał w zdarzeniuP.(chodzi o zdarzenie wS.)T. W.wyjaśnił „nie mogę opisać roliP., założyłem że powinien odgrywać jakaś rolę.B.powiedział, że chodzi o 8 osób, które były uwikłane w napad i podzieli łup między siebie. Nie powiedział kto jednak zakładał, zeP.też był przy tym.P.zawsze odgrywał rolę. Byłoby nienormalne, gdyby go przy tym nie było. Chciałbym jeszcze uzupełnić, zeP.przyszedł do mnie i przekazał mi mój udział. I dlatego myślę, że on brał w tym udział”. Z kolei jak wynika z wyjaśnieńK.z dnia 27.07.2012r. potwierdzonych w toku postępowania sądowego, któremu Sąd dał wiarę w całości „ja nie wiedziałem abyB.wypłacał jakieś pieniądze temu mężczyźnie zeS.. Ja nie pamiętał jakim imieniem zwracał sięB.do tego mężczyzny. Być może byłbym w stanie rozpoznać go ze zdjęcia, jednak nie jestem tego pewny. Po przyjeździe po napadzie doT.B.zostawił mnie pod domem.W.wysiadł wcześniej bo mieszka wZ..B.zapewniał nas, że dostaniem swoją działkę. Wiem, żeW., za ten napad miał dostać również 20 zł. Kilka dni późniejB.wypłacił mu 20.000 zł za przeprowadzenie napadu. Pieniądze te przekazał mi iW.na polnej drodze w rejonie oczyszczalni ścieków” oraz „jeśli chodzi o to z kimB.mógł jeszcze podzielić się pieniędzmi z napadu to myślę ze musiał podzielić się z mężczyzną zeS., który nas zawiózł na napad. Mógł także podzielić się zJ. P. (1)z którym był w tym czasie bardzo blisko. Ja nie przypominał sobie, abyP.brał jakiś czynny udział tym napadzie. Nie kojarzę, aby z nami jeździł na rozpoznanie”.
4/ rażąca niewspółmiemość kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.) przez wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)zarówno kar jednostkowych jak i łącznej rażąco surowej w oderwaniu od zasad wymiaru kary określonych wart. 53 § 1 i 2 k.k.oraz54 k.k., a także nieuwzględnieniu obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary określonego wart. 60 § 3 k.k.mimo, iż oskarżonyJ. P. (1)spełniał przesłanki do zastosowania, gdyż ujawnił organom ścigania wszystkie znane mu okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw oraz osoby biorące udział w zakresie swojej wiedzy oraz rolę jaką pełnił co winno skutkować obligatoryjnym zastosowaniem obligatoryjnym zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wymierzając oskarżonemuJ. P. (1)karę Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, iż oskarżonyJ. P. (1)przyznał się do zarzucanych mu czynów, przeprosił pokrzywdzonych, wyraził skruchę i żal, co Sąd I Instancji winien wziąć pod uwagę wymierzając kary jednostkowe i karę łączną
Biorąc powyższe pod uwagę wniósł o :
1/ zmianę wyroku w zaskarżonej części odnośnie oskarżonegoJ. P. (1)w ten sposób, że :

-

w pkt V 1 (dotyczy zarzutu I aktu oskarżenia) przez przyjęcie kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 258 § 1 k.k.i za to na mocyart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i60 § 6 pkt 4 k.k.i wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)za ten czyn kary grzywny 50 stawek dziennych po 35 zł każda,

w pkt V 2a (dotyczy zarzutu VI aktu oskarżenia) przez przyjęcie kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.i w zw. zart. 57 § 2 k.k.i60 § 6 pkt 3 k.k.i wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 35 zł każda,

w pkt V 3 (dotyczy zarzutu VII aktu oskarżenia) przy przyjęciu kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.iart. 57 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 4 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 kkwymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 35 zł każda,

w pkt V 4 (dotyczy zarzutu VIII aktu oskarżenia) przy przyjęciu kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.iart. 57 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 4 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 35 zł każda,

w pkt V 5a (dotyczy zarzutu IX aktu oskarżenia) przy przyjęciu kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.iart. 57 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 3 k.k.wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 35 zł każda,

w pkt V 6 a (dotyczy zarzutu X aktu oskarżenia) przy przyjęciu kwalifikacji czynu oskarżonegoJ. P. (1)zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 3 k.k.iart. 57 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 4 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 35 zł każda,

wpkt V 6b na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądzenie tytułem częściowego wyrównania szkody przez oskarżonegoJ. P. (1)na rzeczJ. P. (2)iJ. P. (3)solidarnie kwoty 2.000 zł,

wpkt V 7na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierzenie oskarżonemuJ. P. (1)kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lata i 4 miesięcy i kary łącznej grzywny 250 stawek dziennych po 35 zł każda, względnie

2/ uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoA. P.zaskarżył wyrok w punkcie IV podpunkty: 1a i b, 3 dot. oskarżonegoA. P.na jego korzyść.
Na podstawie art. 438 pkt 3 powyższemu wyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę, a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyA.parol dokonał zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj.art. 4, 5 § 2, 7 k.p.k.przez nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, nie wyjaśnienie rozbieżności w zeznaniach świadków i współoskarżonych, składanych na różnych etapach postępowania.

Na podstawieart. 437 k.p.k.wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. P.od zarzucanych mu w punkcie IX aktu oskarżenia czynów,

2
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu.

Obrońca oskarżonegoM. R. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonegoM. R. (1), w zakresie objętymust. VI pkt 1 a, b oraz pkt 3, to jest w części uznającej go za winnego czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k., wymierzającej karę pozbawienia wolności, grzywnę i zasądzającej częściowe wyrównanie szkody i koszty postępowania.
Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 ust. 2, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczeniaa polegający na nietrafnym przyjęciu, żeM. R. (1)w dniu17 stycznia 2005r. wS.kierując samochodem widział, jak siedzący z przodu pasażer podaje do tyłuT. K. (1)przedmiot przypominający pistolet, w rezultacie czego oskarżony powiązał wiedzę o przestępczym charakterze zdarzenia w którym uczestniczył, mimo iż dowody dotyczące tych okoliczności ocenione prawidłowo i wszechstronnie, zgodnie z regułami wynikającymi zart. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k.nie dawały wystarczających podstaw do dokonania takich ustaleń,

2
naruszenie przepisów postępowaniaart. 424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez zaniechanie należytego uwzględnienia i rozważenia w uzasadnieniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku rozprawy okoliczności i dowodów, które powinny mieć wpływ na ustalenia faktyczne dotyczące stanu wiedzy oskarżonego, co do prawdziwych zamiarów i celu działania sprawców rozboju,

3
rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, wynikającą z braku należytego uwzględnienia wszystkich korzystnych dla oskarżonego okoliczności, mających znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu i zakresu koniecznej represji, przy bezzasadnym pominięciu przewidzianej wart. 19 § 2 k.k.możliwości stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec pomocnika.

Wskazując na powyższe zarzuty na zasadnieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o:

1
zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie,

2
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie,

3
zmianę wyroku w części orzekającej o karze pozbawienia wolności poprzez orzeczenie jej w wymiarze nie przekraczającym 2 lat pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny miał na uwadze, co następuje:

Apelacje zarówno obrońców oskarżonych, jak i prokuratora w przeważającej mierze są bezzasadne. Z uwagi na tożsamość części zarzutów podnoszonych przez poszczególnych skarżących omówione one w tym zakresie zostaną łącznie.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że wbrew stanowiskom prezentowanym w środkach odwoławczych uzasadnienie Sądu I instancji, mimo iż jego układ redakcyjny odbiega nieco od standardów przyjętych w okręgu apelacji(...), spełnia wymogi zakreślone przepisemart. 424 § 1 i 2 k.p.k.W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, iż taka metoda redakcji uzasadnienia, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia, pomijając przy tym to, że kontrola ta jest domeną sądu, a nie stron postępowania, co sugerują niektórzy skarżący.
Odnosząc się natomiast szerzej do tego zarzutu, wypada na wstępie zauważyć, że skarżący w zasadzie w sposób ogólnikowy sformułowali tezy mające wskazywać na obrazę tego przepisu, nie precyzując przy tym szczegółowo, które fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełniały ich zdaniem wymogów wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Taki zaś sposób redakcji środków odwoławczych utrudnia niewątpliwie precyzyjne odniesienie się do zarzutów w nich podnoszonych. Trudno bowiem, ze względów wyżej podanych, ustalić dlaczego jeden z obrońców oskarżonegoW. B. (1)podnosi, że w przedmiotowym uzasadnieniu całkowicie pominięto wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i to w przypadku wszystkich czynów przypisanych temu oskarżonemu. Dla zanegowania tego stanowiska wystarczy więc przykładowo wskazać na treść uzasadnienia Sądu I instancji dotyczącego zarzucanych temu oskarżonemu czynów, opisanych w punkcie VII i VIII aktu oskarżenia (k. 94). Wyjaśniając w tym zakresie przyjętą kwalifikację prawną Sąd podał, że podstawą takiego stanowiska były ustalenia wskazujące na to, że po stronie tych oskarżonych nie było możliwości i nie doszło z ich strony do wydaniaT. W.wiążącego polecenia. To więc już zdaniem Sądu odwoławczego w sposób oczywisty uzasadnia odstąpienie przez Sąd I instancji od kwalifikacji prawnej tych czynów, sugerowanych w akcie oskarżenia przez oskarżyciela publicznego. Dalej odnośnie tych czynów Sąd wskazuje na to, iż oskarżeni przyjmując pewne rzeczy pochodzące z przestępstw popełnionych na terenie Niemiec mieli świadomość tego, że rzeczy te pochodzą z przestępstwa, gdyż o ich popełnieniu „wiedzieli na podstawie kontaktów telefonicznych zP. P. (1)”. To więc, jak dalej wskazuje Sąd I instancji, uzasadniało przypisanie im przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.Dalsze fragmenty uzasadnienia wskazują również na przyczynę dla której Sąd także w tym przypadku przyjął, że sprawcy działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Opisy zaś zachowań oskarżonychB.iP.zawarte w tym fragmencie uzasadnienia w sposób jednoznaczny wskazują na to, iż sąd uznał, że przyjmując rzeczy odT. W., działali oni umyślnie z zamiarem bezpośrednim, mając pełną świadomość tego, że pochodzą one z przestępstwa. Wbrew więc twierdzeniom skarżącego ten już omówiony fragment uzasadnienia udowadnia, iż Sąd przypisując oskarżonym określone przestępstwo wskazywał na okoliczności uzasadniające stanowisko o realizacji przez nich, zarówno jego podmiotowych, jak i przedmiotowych znamion.
Na marginesie wypada jednak zauważyć, że ocena zaprezentowana przez Sąd I instancji odnośnie braku, po stronie oskarżonychW. B. (1)iJ. P. (1), możliwości wydaniaT. W.wiążących poleceń, może budzić pewne zastrzeżenia, w sytuacji gdy przyjęto, że w tym wypadku sprawcy działali w ramach grupy przestępczej, którą jeden z nich (W. B. (1)) niewątpliwie, w ocenie Sądu Apelacyjnego, kierował. Szersze omawianie tego zagadnienia jest jednak bezprzedmiotowe, w sytuacji, gdy prokurator nie zaskarżył tego fragmentu rozstrzygnięcia na niekorzyść oskarżonych. Z tych przyczyn także omawianie kwestii ewentualnej możliwości uznania, że działania w tym zakresie podejmowane przez oskarżonychB.iP.mogły realizować znamiona podżegania, jest również bezcelowe.
Przyznać natomiast trzeba w niewielkim zakresie rację obrońcy oskarżonegoW. B. (1), który podnosi, że w przedmiotowym uzasadnieniu brak jest wszechstronnego odniesienia się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie oznacza to jednak w żadnej mierze, że w ten sposób doszło do obrazyart. 424 k.p.k., która co więcej, mogła mieć wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Sam przecież skarżący zauważa, że materiał dowodowy niniejszej sprawy jest bardzo obszerny i w związku z tym trudno wymagać by uzasadnienie Sądu I instancji szczegółowo omawiało wszelkie dowody zalegające w aktach sprawy. W takich uwarunkowaniach wystarczającym było, co uczynił Sąd I instancji, wskazanie dowodów, które legły u podstaw poczynionych ustaleń faktycznych oraz ich wzajemnych korelacji, które uzasadniały tezę o ich wiarygodności. Argumenty i rozważania Sądu I instancji w tym przedmiocie zyskały pełną akceptację Sądu odwoławczego, gdyż nie wykraczały poza granice swobodnej oceny zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.W tym stanie rzeczy dowody, które pozostawały z wyżej wspomnianymi w sprzeczności, w sposób oczywisty nie mogły zyskać waloru wiarygodności i szersze odnoszenie się do wszystkich tych dowodów, jak choćby wyjaśnień oskarżonych, którzy konsekwentnie nie przyznawali się do winy i popełnienia zarzucanych im czynu było bezcelowe. Inna bowiem ocena tego zagadnienia w konsekwencji nakładałaby na sądy I instancji obowiązek sporządzania bardzo obszernych uzasadnień, co znacznie wydłużałoby tok postępowań międzyinstancyjnych, a to wydaje się być niewskazane, w szczególności w sprawach, w których wobec osób oskarżonych stosuję się najostrzejszy, izolacyjny środek zapobiegawczy.
W tym stanie rzeczy kolejny zarzut wskazujący na rzekomy brak rzeczowego wyjaśnienia, które konkretnie dowody i w jakiej części posłużyły Sądowi Okręgowemu do czynienia ustaleń faktycznych, jak również braku odniesienia się do wszystkich ustalonych faktów, oraz wskazania, które to fakty sąd uznał za udowodnione, a które nie, jawi się również jako bezzasadny, w szczególności, że w uzasadnieniu w sposób precyzyjny poczyniono ustalenia i zdaniem Sądu odwoławczego kwestia tego jakie fakty sąd uznał za udowodnione, a jakie nie, nie może budzić wątpliwości. Inną natomiast rzeczą jest, że wskazanym byłoby bardziej precyzyjne przytoczenie w niektórych przypadkach dowodów, na podstawie których poczyniono dane ustalenia, a nie jedynie odwołanie się do wyjaśnień lub zeznań określonych osób składanych w toku przewodu sądowego. Taki bowiem sposób redakcji zaskarżonego uzasadnienia nieco utrudniał nieco kontrolę instancyjną, co nie oznacza, że ją uniemożliwił. Składającym bowiem w toku rozprawy wyjaśnienia i zeznania osobom, na które powoływano się w uzasadnieniu, Sąd odczytywał ich wyjaśnienia i zeznania z postępowania przygotowawczego, z których w sposób niezbity wynikały fakty ustalone przez ten Sąd. Mimo więc, że w tym przypadku kontrola instancyjna była bardziej czasochłonna, to jednak nie może budzić wątpliwości, że wbrew twierdzeniom skarżących, była ona jak najbardziej możliwa.
Dziwić natomiast może zarzut podnoszony przez jednego z obrońcówW. B. (1), który wskazuje, iż uzasadnienie wyroku nie zawiera szczegółowego wyjaśnienia w zakresie zastosowania względem oskarżonegoT. K. (1)instytucji tzw. „małego świadka koronnego”, a w szczególności nie zawiera wyjaśnienia, jakie informacje w stosunku do każdego z czynów przypisanych innym oskarżonym, były kluczowe na tyle, iż można było mówić o możliwości zastosowania tej instytucji. Takie bowiem sformułowanie zarzutu wskazuje na to, iż skarżący ten stara się zakwestionować podstawy zastosowania wobec tego oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, do czego byłby uprawniony jedynie oskarżyciel publiczny. Niezależnie jednak od tego zwrócić uwagę należy na fakt, żeT. K. (1)w swych wyjaśnieniach, w miarę szczegółowo (jak było to tylko możliwe z uwagi na znaczny upływ czasu od zdarzeń będących przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu) opisał przebieg poszczególnych przestępstw w których brał udział, okoliczności związane z ich przygotowaniem, a także rolę poszczególnych osób biorących w nich udział i to w ocenie Sądu Apelacyjnego realizowało wymogi wskazane wart. 60 § 3 k.k.Ponadto wbrew twierdzeniom tego skarżącego treść uzasadnienia wskazuje na bardzo istotną rolę wyjaśnieńT. K. (1)w procesie czynienia ustaleń faktycznych, gdyż niejednokrotnie Sąd Okręgowy wskazywał, iż był to podstawowy dowód w oparciu o który udało się ustalić szczegółowo przebieg poszczególnych przestępstw i ich okoliczności, a inne dowody powoływane przez Sąd z dowodem tym korelowały (w mniejszym lub większym zakresie), uwiarygodniając go tym samym.

W dalszej części niniejszego uzasadnienia, przed przystąpieniem do omówienia zarzutów kierowanych do poszczególnych części zaskarżonego rozstrzygnięcia, koniecznym jest jeszcze odniesienie się do kilku zagadnień natury ogólnej podnoszonych przez skarżących.
W pierwszej kolejności wypada zanegować zasadność prezentowanych stanowisk, jakoby sędzia orzekający w niniejszej sprawie podlegał wyłączeniu w oparciu o treść przepisuart. 41 § 1 k.p.k.Przede wszystkim zaznaczyć należy, że wbrew twierdzeniom niektórych ze skarżących podnoszących taki zarzut, sędzia orzekający w niniejszej sprawie nie brał udziału w wydaniu orzeczenia, jakie zapadło w sprawie IV GC 30/04 Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, która toczyła się z powództwaM. D. (1)przeciwkoTowarzystwu (...) S.A.o zapłatę odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w wyniku pożaru będącego przedmiotem zarzutu stawianegoM. D. (1)iW. B. (1)w punkcie II aktu oskarżenia. Pomijając przy tym to, że okoliczność ta mogłaby ewentualnie skutkować kasatoryjnym rozstrzygnięciem jedynie w zakresie tego zarzutu, przypomnieć wypada skarżącym, iż wprawdzie sędzia orzekający w niniejszej sprawie przeprowadzał postępowanie dowodowe w sprawie IV GC 30/04, lecz nie wydał w niej orzeczenia, gdyż uczynił to inny sędzia. Nie zaprezentował on więc swego stanowiska w zakresie wiarygodności poszczególnych dowodów zebranych w tamtej sprawie, co mogłoby być ewentualnie podstawą rozważań odnośnie zaistnienia przyczyn wyłączenia, o których mowa wart. 41 § 1 k.p.k.Znamiennym jednak jest, że w konsekwencji tamtego postępowania zasądzono na rzecz oskarżonegoM. D. (1)stosowne odszkodowanie i ten już fakt, gdyby nawet przyjąć, że sędzia wydał w nim orzeczenie, stanowiłby podstawę do negowania po stronie oskarżonychB.iD.uprawnień do podnoszenia zarzutu obrazyart. 41 § 1 k.p.k.
Nie można również zgodzić się z tymi sugestiami skarżących, iż fakt zapoznania się sędziego orzekającego w niniejszej sprawie ze zgromadzonym w sprawie IV GC 30/04 materiałem dowodowym, czyni go świadkiem w niniejszej sprawie, co stanowiłoby podstawę jego wyłączenia. Mamy tutaj bowiem sytuację, w zasadzie analogiczną do tej, w której sędzia orzekający w danej sprawie, wcześniej zapoznał się z częścią materiału dowodowego w niej zgromadzonego, przy okazji uczestnictwa w postępowaniu incydentalnym.
Na zakończenie natomiast wypada wskazać, iż odmiennie od tego, co starali się sugerować skarżący w literaturze nie przyjmuje się jednoznacznie, że wcześniejsze orzekanie sędziego prowadzącego sprawę karną w sprawie cywilnej dotyczącej tożsamego zdarzenia ze sprawą karną stanowi podstawę do jego wyłączenia w oparciu o treśćart. 41 § 1 k.p.k.Wskazuje się bowiem na taką możliwość, lecz zaznacza, że uprzednie branie udziału sędziego w rozpoznawaniu sprawy powiązanej z aktualnie rozpoznawaną sprawą (np. sprawy cywilnej, z oskarżenia wzajemnego lub wyłączonej do odrębnego rozpoznania) nie stwarza samo przez się podstawy do wyłączenia sędziego na podstawieart. 41 § 1 k.p.k.Jednak w wypadku gdy samo rozstrzygnięcie w tamtej sprawie, kategoryczność lub nadmiernie emocjonalny stosunek do stron wyrażony w uzasadnieniu mógłby niejako przesądzać rozstrzygnięcie w aktualnie rozpoznawanej sprawie, przyjmować należy, że zaistniały uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego i dlatego powinien on ulec wyłączeniu. Podkreśla się przy tym wszakże, że muszą to być okoliczności wynikające z oceny faktów w poprzednio rozpoznanej konkretnej sprawie, nie zaś ogólne poglądy sędziego w kwestiach prawnych wypowiedziane w poprzednio wydanych orzeczeniach (por. Bratoszewski J., Gardocki L., Gostyński Z., Przyjemski S. M., Stefański R. A., Zabłocki S., „Kodeks postępowania karnego – Komentarz, ABC 1998, T. 1. Komentarz do art. 41 k.p.k. teza 5). Przenosząc powyższe w realia sprawy stwierdzić jeszcze raz należy, że takie okoliczności jak wskazano wcześnie, które mogłyby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego nie zaistniały, gdyż na pewno wcześniejsze zapoznanie się z fragmentem materiału dowodowego do nich nie należy.
Bezpodstawny jest także zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, wyrażającej się w rzekomym naruszeniu praw do obrony oskarżonegoM. D. (1)poprzez naruszenieart. 85 § 2 k.p.k., wyrażającej się w dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze obrońcyJ. P. (1)adwokat, która wcześniej broniła tego oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego.
W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że tego rodzaju sprzeczność w rozumieniuart. 85 § 1 k.p.k.zachodzi wówczas, gdy wyjaśnienia jednego z oskarżonych lub dowody przez niego powoływane i ich ocena godzą w interes drugiego oskarżonego (zob. np. wyrok SN z dnia 22 kwietnia 2010 r., II KK 268/09, OSNwSK 2010, poz. 881; postanowienie SN z dnia 15 lutego 2007 r., IV KK 244/06, OSNwSK 2007, poz. 439; wyrok SN z dnia 26 października 2010 r., V KRN 375/71, OSNKW 1972, z. 2, poz. 36). Nie w każdym jednak przypadku podjęcia się przez jednego obrońcę obrony dwóch współoskarżonych, których wyjaśnienia pozostają ze sobą w sprzeczności musi nastąpić kolizja, o której mowa wart. 85 § 1 k.p.k.Jeżeli bowiem przykładowo wspólna obrona dotyczyła jedynie niewielkiego fragmentu rozprawy, podczas którego, bądź to nie podejmowano żadnych merytorycznych czynności, bądź to czynności te dotyczyły innych wsółoskarżonych i czynów im zarzuconych, to kolizja ta ma jedynie charakter iluzoryczny, a nie realny. Oznacza to, że ewentualne naruszenie przez sąd prawa oskarżonego do obrony, winno być rozważane nie w sposób formalny, tj. nie tylko przez sam fakt niedopuszczalnej współobrony na danym fragmencie postępowania, ale należy w każdym przypadku ocenić, jaki charakter miały czynności podejmowane wówczas przez sąd i ich związek z zarzutami stawianymi oskarżonym, reprezentowanymi przez tego samego obrońcę. Może się bowiem okazać, że naruszenie prawa do obrony nie miało autentycznego, a jedynie złudny charakter (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 3 listopada 2005 r., II AKa 395/05, Prok. i Pr. -wkł. 2006, Nr 10, poz. 24; postanowienie SA w Katowicach z dnia 16 czerwca 2010 r., II AKz 389/10, KZS 2010, z. 9, poz. 46; wyrok SN z dnia 11 lutego 2009 r., II KK 256/08, Prok. i Pr. -wkł. 2009, nr 7-8, poz. 25; postanowienie SN z dnia 15 lutego 2007 r., IV KK 244/06, OSNwSK, 2007, poz. 439). W niniejszej natomiast sprawie wskazany wyżej obrońca bronił oskarżonych,D.iP.jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, wówczas gdy obaj konsekwentnie nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów. W tych uwarunkowaniach nie może przyjąć, że doszło do obrazyart. 85 § 2 k.p.k., która, co więcej mogła mieć wpływ na treść wyroku.
Nie sposób także podzielić poglądu skarżących jakoby sam fakt stwierdzenia uT. W., w jednej z toczących się przeciwko niemu wcześniej spraw, niepoczytalności w rozumieniuart. 31 § 1 k.k.musiało prowadzić do zakwestionowania wiarygodności jego zeznań, w szczególności gdy w jego przesłuchaniu nie uczestniczył biegły psychiatra. Owszem w takich sytuacjach, należy zawsze rozważać potrzebę przesłuchania takiej osoby w obecności również biegłego psychiatry, lecz w niniejszej sprawie było to zbędne. Pomijając już bowiem kwestię, na którą powołuje się jeden ze skarżących, a mianowicie braku stwierdzenia u tego świadka upośledzenia umysłowego mylnie sugerując, że jest to pojęcie z zakresu psychiatrii, zwrócić uwagę należy na fakt, że zeznaniaT. W.nie są w niniejszej sprawie odosobnione, a wręcz przeciwnie korelują z wyjaśnieniamiT. K. (1)orazJ. P. (1), a takżeP. P. (1)i w związku z tym do oceny ich wiarygodności nie jest potrzebna wiedza specjalistyczna, która pozwalałaby ocenić zdolności postrzegania i odtwarzania postrzeżeń tego świadka. Skoro bowiem wiarygodność tego dowodu może być oceniana przy uwzględnieniu treści wyjaśnień w/w oskarżonych, to niezbędność uczestnictwa w przesłuchaniu tego świadka, nie tylko biegłego psychiatry, ale również biegłego psychologa (co nota bene miało miejsce) jest wątpliwa, w szczególności, że dowód ten znajduje potwierdzenie nie tylko w wymienionych wcześniej osobowych źródłach dowodowych, lecz także w innych dowodach, jak chociażby opinii biegłych z zakresu badań genetycznych itp.
Na zakończenie jednak zwrócić uwagę jeszcze należy, że termin „upośledzenie umysłowe” jest terminem psychologicznym i do stwierdzenia tego mankamentu nie jest konieczna opinia biegłych psychiatrów, lecz opinia psychologa, która taką ułomność stwierdza po przeprowadzeniu właściwych testów. Reasumując więc stwierdzić należy, że negowanie zeznań tego świadka tylko w oparciu o treść wydanej w innej sprawie opinii psychiatrycznej, jest nieuzasadnione, co dodatkowo potwierdziło się w wyniku przeprowadzenia z urzędu w postępowaniu odwoławczym, dowodu z opinii biegłych psychiatrów, przeprowadzonej w sprawie II K 28/13 Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, w której to opinii biegli wykluczyli u tego świadka chorobę psychiczną.
Odnosząc się natomiast w ogólności do zarzutów sprzeczności wewnętrznej zarówno w wyjaśnieniachT. K. (1),J. P. (1), jak i w zeznaniachT. W., przypomnieć należy, że uwarunkowania niniejszej sprawy doprowadziły do tego, iż osoby te pierwsze wyjaśnienia lub zeznania dotyczące przebiegu poszczególnych przestępstw, w których zdecydowały się opisać ich rzeczywisty przebieg, złożyły po upływie kilku lat od dnia ich popełnienia. Sama więc już ta okoliczność uzasadnia twierdzenie, że drobne nieścisłości i sprzeczności w ich wypowiedziach nie mogą same w sobie stanowić podstawy do kwestionowania ich wiarygodności.
Nie może tego stanowić również fakt, że jedna z tych osób skorzystała już z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, a inne niewątpliwie również miały taką nadzieję, co powoduje, że po ich stronie istniał interes prawny do obciążenia pozostałych współoskarżonych. Mimo bowiem tego, że interes taki oczywiście istniał, treść ich zeznań i wyjaśnień podlegała ogólnym zasadom weryfikacji ich wiarygodności, z tym, że niewątpliwie w takich sytuacjach sąd powinien do tego zagadnienia podejść ze szczególną wnikliwością i ostrożnością. Z obowiązku tego jednak Sąd Okręgowy wywiązał się i wbrew twierdzeniom skarżących wykazał w należyty sposób, dlaczego dowodom tym dał wiarę odmawiając przy tym wiarygodności dowodom przeciwnym, w tym przede wszystkich wyjaśnieniom współoskarżonychW. B. (1),M. D. (1),A. P.iM. R. (2).

Omawiając w dalszej kolejności zarzuty stawiane poszczególnym punktom zaskarżonego orzeczenia w pierwszej kolejności zwrócić uwagę wypada na brak zasadności argumentów dotyczących pierwszego zarzutu, a mianowicie kwestii zorganizowanej grupy przestępczej. Kwestionując istnienie tej grupy skarżący odwołują się do licznego w tym zakresie orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych i konstatują, iż stopień zorganizowania nie był na tyle duży, by pozwalał przypisać oskarżonym przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej lub też kierowania taką grupą. Trzeba w tym miejscu jednak przypomnieć, że zorganizowana grupa przestępcza to coś mniej niż „związek” i wbrew twierdzeniom skarżących nie musi ona odznaczać się wysokim stopniem organizacji. Dodać przy tym należy, że dla przyjęcia, iż grupa osób dokonująca przestępstw, będzie miała charakter zorganizowany, choćby ten sposób zorganizowania był niski, istotnym jest by osoby wchodzące w skład grupy miały wspólny cel dokonywania przestępstw zarówno stale, jak i w zależności od nadarzającej się okazji, by łączyły te osoby jakieś więzi organizacyjne i powiązania socjologiczno-psychologiczne. Działania zorganizowanej grupy przestępczej cechuje pewna trwałość, planowanie przestępstw, zabezpieczanie potrzeb grupy, skoordynowany sposób działania. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż grupa, w skład której wchodzili oskarżeni, była zorganizowaną grupą przestępczą, albowiem pomimo braku możliwości ustalenia w sposób precyzyjny poziomu zorganizowania tej grupy, materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że był to stosunkowo dobry stopień zorganizowania, skoro oskarżeni działali w sposób zaplanowany, trwały, skoordynowany, a ich działalność charakteryzowała więź organizacyjna.
Z prawidłowo poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń wynika bowiem w sposób niezbity, że w grupie do której należeli między innymiW. B. (1),M. D. (1),T. K. (1),T. W.iJ. P. (1), istniały pionowe struktury i pewien stopień podporządkowania, a to już samo w sobie pozwala przyjąć, że w omawianym przypadku mamy do czynienia ze zorganizowaną grupą przestępczą, a nie tylko współsprawstwem. Oceny tej przy tym nie zmienia, nawet to, iż następowała rotacja składu osobowego grupy, gdyż w zasadzie trzon jej przez dłuższe okresu czasu pozostawał niezmienny.
Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie sposobu dokonywania poszczególnych przestępstw, a przede wszystkim ich okoliczności i sposobu przygotowań wyraźnie wskazuje na to, iż w grupie tej niektóre z osób zajmowały się organizacją, przygotowaniem, zapewnieniem środków inne natomiast wykonaniem. Osoby przy tym organizujące dokonywały również „podziału łupu” i od nich zależało, jaka części pieniędzy przypadnie poszczególnym uczestnikom danej akcji przestępczej. Wszystkie te elementy więc, prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji, pozwalają przyjąć, że grupa była stosunkowo dobrze zorganizowana, a w konsekwencji po stronie oskarżonychM. D. (1),W. B. (1),J. P. (1),T. K. (1), udziału w grupie przestępczej, a w przypadku dwóch pierwszych również kierowniczej w niej roli.
Nie sposób przy tym zaakceptować jednego z zarzutów obrońcyM. D. (1), który sugerował brak logiki i racjonalizmu po stronie Sądu, który przyjął, że w pewnych okresach grupą ta posiadała kolegialne kierownictwo, czemu miał przeczyć jej skład osobowy. W ocenie Sądu Apelacyjnego ani skład personalny grupy ani też ilościowy nie determinował jednoosobowego kierownictwa, a poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia dotyczące działań podejmowanych przezM. D. (1)w ramach grupy, jak przykładowo jej finansowania (finansowanie zakupu samochodów i innych rzeczy niezbędnych do popełnienia przestępstwa), decydowania o podziale ról i łupu, wypłata kwot przypadających poszczególnym sprawcom, w sposób jednoznaczny świadczą o kierowniczej roli tego oskarżonego. Nie przeczy temu również fakt, iż bardzo silną pozycję w tej grupie posiadał drugi z kierujących w tym czasie grupąM. K.. Dla bytu przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.nie jest wymagane aby kierujący zorganizowaną grupą przestępczą, był w strukturach przestępczych tej grupy, osobą najważniejszą. Wystarczy, że posiada on uprawnienia decyzyjne, a tak było w przypadkuM. D. (1).

Uwzględniając jednak rolę jaką pełnił w grupieM. D. (1), wynikającą z prawidłowych ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, trudno jest zaakceptować stanowisko tego Sądu odnośnie braku po jego stronie świadomości jej zbrojnego charakteru i braku świadomości o tym, że bezpośredni wykonawcy napadu na Bank wG.posługiwali się w jego trakcie bronią palną. Sąd odwoławczy przy tym podziela w pełni argumentację oskarżyciela publicznego zaprezentowaną w tym zakresie, w uzasadnieniu wniesionego przez niego środka odwoławczego i w związku z tym przytaczanie jej w niniejszym dokumencie sprawozdawczym, z uwagi na wielość zarzutów podnoszonych w innych kwestiach, jest bezcelowe. Te jednak okoliczności, o których będzie jeszcze mowa w przypadku omawiania zarzutów stawianych rozstrzygnięciu w zakresie przestępstwa popełnionego wG., legły u podstaw zmiany opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt II.1 wyroku i przyjęcia, że grupa którą kierowałM. D. (1)miała charakter zbrojny. Zaznaczyć przy tym w tym miejscu należy, że specyfika przestępstwa polegającego na braniu udziału w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym nie wymaga, by sprawca osobiście przedsiębrał czynności zmierzające do popełnienia zamierzonego przestępstwa. Wystarczy, że pozostaje on w strukturze organizacyjnej grupy lub związku, że spełnia w nim jakieś pomocnicze chociażby czynności lub nawet ich nie spełnia, a zachowuje gotowość do ich spełnienia w razie potrzeby. Dla przyjęcia, że sprawca bierze udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym nie jest wymagane, by posiadał broń osobiście lub by stykał się z nią w jakikolwiek sposób, wystarczy, że inni uczestnicy związku działają z bronią, a sprawca ma tego świadomość i to akceptuje. Argumenty zaś wskazane przez prokuratora na kartach 23 -27 pozwalają, jak już wyżej wspomniano, świadomość tę po stronieM. D. (1)przyjąć. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że zbrojny charakter zorganizowanej grupy jest nie tylko znamieniem kwalifikującym przestępstwo przewidziane wart. 258 § 1 k.k., ale przede wszystkim elementem, który określa sposób działania grupy. Oznacza to, że w działalności przestępczej grupa używa broni lub chociażby zakłada jej użycie w przyszłości i w tym celu broń tę posiada bądź ją gromadzi (podobnie SN - wyrok z dnia 6.05.2003 r. sygn. V k.k. 193/02 LEX 78390).

W tym miejscu natomiast, aby właściwie ocenić zachowaniaA. P.iM. R. (1), w zakresie zarzutu ich udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, kilka uwag poświęcić należy pojęciu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej.
Do właściwego bowiem zastosowaniaart. 258 k.k.penalizującego branie udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa niezbędne jest wyjaśnienie treści znamienia „brania udziału”. Potrzebne jest to do określenia kręgu osób, którym można postawić zarzut zart. 258 k.k.
Według definicji zawartej w słowniku języka polskiego „branie” oznacza podejmowanie się do wykonania czegoś, zobowiązanie się do czegoś (Słownik języka polskiego, t. I, pod red. H. Szkiłądź, S. Bik, C. Szkiłądź, PWN, Warszawa 1978, s. 194). „Branie udziału w czymś” znaczy natomiast tyle, co uczestniczenie w czymś (Słownik języka polskiego, t. III, pod red. H. Szkiłądź, S. Bik, B. Pakosz, C. Szkiłądź, PWN, Warszawa 1981, s. 583.). Sąd Apelacyjny w Lublinie wskazał natomiast na różnorodność i zmienność mogących występować czynności sprawczych określonych, jako „branie udziału” – przynależność, wykonywanie określonych poleceń i zadań, udział w planowaniu przestępstw, obmyślanie sposobu działania, bezpośredni udział w ich popełnieniu, zabezpieczenie i kamuflaż działalności grupy, finansowanie jej na zdobycie niezbędnych środków służących do realizowania zadań i celów przestępczych grupy, jak i czynnościach organizacyjnych i dyscyplinujących członków grupy oraz udział w zyskach i podziale łupów itd. (wyrok SA w Lublinie z dnia 23 lipca 2002 r., II AKa 148/01, Prokuratura i Prawo 2003, dodatek(...), nr 4, poz. 21, s. 12.). W doktrynie wskazywano zaś, że „branie udziału” może polegać także na akcentowaniu zasad, które rządzą grupą lub związkiem, identyfikacji członka z grupą lub związkiem, posługiwaniu się pseudonimami (zob. Z. Ćwiąkalski, (w:) Komentarz do art. 117–277 kodeksu karnego, pod red. A. Zolla, Kantor Wydawniczy Zakamycze, Kraków 1999, s. 926) oraz podpisaniu deklaracji o przynależności, złożeniu odpowiedniego przyrzeczenia, opłacaniu składek członkowskich, uczestnictwie w zebraniach, werbunku nowych członków (J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski, Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna, t. II, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1987, s. 471).
Teoretycznie więc można wskazać następujące możliwości rozumienia „brania udziału” w zorganizowanej grupie lub związku. Ze względu na formę „brania udziału”:
- udział bierny (w tym wypadku do postawienia sprawcy zarzutu zart. 258 k.k.wystarczające będzie udowodnienie wyrażenia zgody na wzięcie udziału w grupie lub związku, bez jakiejkolwiek dalszej aktywności sprawcy);
- udział czynny, przy czym teoretycznie można by postawić następujące wymagania do jego stwierdzenia:
a/ popełnienie przynajmniej jednego przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy lub związku;
b/ aktywność w postaci pomocnictwa do przestępstwa popełnionego przez grupę lub związek;
c/ wykonywania jakiś innych czynności poza wyrażeniem zgody na wzięcie udziału w grupie lub związku (nie będące jednak pomocnictwem do żadnego przestępstwa).
Ze względu na zasięg tego udziału:
1/ kierunek wąski, utożsamiający „branie udziału” z członkostwem w grupie lub związku (zasięgiem pojęcia „brania udziału” będą objęci tylko członkowie grupy/związkusensu stricto; w tej sytuacji członkom grupy/związku można postawić zarzut zart. 258 § 1 k.k., a osobom pomagającym grupie lub związkowi zarzut pomocnictwa do tego przestępstwa);

1
kierunek szeroki, ujmujący „branie udziału” jako członkostwo w grupie lub związku oraz wykonywanie czynności wypełniających w normalnych warunkach treść pomocnictwa;

2
kierunek pośredni wymagający brania pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku przy ustaleniu, czy mamy do czynienie z udziałem w grupie lub w związku, czy pomocnictwem do tego udziału.

Innymi słowy rzecz ujmując odnosząc się do możliwości udziału w grupie lub związku, należy stwierdzić, że specyfika przestępstwa polegającego na „braniu udziału” w grupie przestępczej nie wymaga, by sprawca osobiście przedsiębrał czynności zmierzające do popełniania zamierzonego przestępstwa. Wystarczy, że pozostaje on w strukturze organizacyjnej grupy albo związku, że spełnia w nim jakieś pomocnicze chociażby czynności lub nawet ich nie spełnia, a zachowuje gotowość do ich spełnienia w razie potrzeby. Co więcej, nie musi wykonywać żadnych czynności, tylko być gotów do ich spełnienia w razie potrzeby (Wyrok SA w Katowicach z dnia 27 września 2001 r., II AKa 150/01, Prokuratura i Prawo 2002, dodatek(...), nr 7–8, poz. 30; także wyrok SA w Katowicach z dnia 16 grudnia 2004 r., II AKa 223/04, KZS 2005, nr 7–8, poz. 121, Lex(...)).
Odpowiedzialność za udział w zorganizowanej grupie albo związku przestępczym opiera się więc na przynależności, niezależnie od pełnionych funkcji. Przepisart. 258 k.k.nie wymaga, aby udział był „czynny”; wystarczaświadomaprzynależność do zorganizowanej grupy przestępczej, z którą wiąże się poddanie panującej w niej dyscyplinie i gotowość do uczestniczenia w prowadzonej działalności przestępczej (A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 538–539). Trafnie przy tym SA wK.stwierdził, iż wypełnia znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań (Wyrok SA w Krakowie z dnia 2 listopada 2004 r., II AKa 119/04, KZS 2005, nr 3, poz. 24, Lex(...)). Wypełnia więc znamiona tego typu przestępstwa sama bierna przynależność (gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca) bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych (Wyrok SA w Krakowie z dnia 2 listopada 2004 r., II AKa 119/04, KZS 2005, nr 3, poz. 24, Lex(...)). Wystarcza ustalenie samego udziału, choćby sprawca żadnej działalności jako uczestnik nie rozwinął.
Mając na względzie powyższe, można dojść do wniosku, że „branie udziału” odnosi się do dwóch sytuacji:
- czynnego udziału (słowo „czynny” używane jest aby podkreślić, że ktoś podejmuje jakieś działania w celu osiągnięcia czegoś, zamiast czekać, aż sytuacja sama się zmieni po jego myśli);
- biernego udziału, wyrażającego się tylko w uczestnictwie, („bierny” to ktoś, kto nie podejmuje żadnych działań, aby wpłynąć na bieg wydarzeń; jako bierne określamy działania, w których nie uczestniczymy aktywnie, mimo że obejmują nas swoim zasięgiem).
I do takich dwóch sytuacji „branie udziału” zart. 258 k.k.powinno się odnosić.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy zasadnym wydawać mogłoby się stanowisko prokuratora, który we wniesionym środku odwoławczym domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w punktach IV.4 i V.5, w których uniewinnionoA. P.iM. R. (2)od zarzutów popełnienia przestępstw zart. 258 § 1 k.k.Rzecz jednak w tym, że do przypisania przestępstwa zart. 258 § 1 k.k., to jest brania udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw, jak wyżej zaznaczono, konieczna jest świadomość tej okoliczności przez członków grupy i akceptacja tego faktu. Świadomość funkcjonowania struktury przestępczej o charakterze zorganizowanej grupy musi być przy tym ewidentna i nie ulegać żadnej wątpliwości. W niniejszej natomiast sprawie warunek ten nie został spełniony. Prokurator zaś kwestionując rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie nie wskazał żadnych okoliczności, które w sposób stanowczy przemawiałyby za tym, że oskarżeniA. P.iM. R. (2)mieli świadomość istnienia grupy przestępczej o charakterze zorganizowanym, że akceptowali jej cele i działania, i co najmniej godzili się na funkcjonowanie w jej strukturach. Nie można zaakceptować poczynionych przez prokuratora uwag i oceny prawnej w zakresie dotyczącym udziału tych oskarżonych w pojedynczych przestępstwach, a także innych okoliczności, jak chociażby rzekomego wyjazduA. P.iT. K. (1)do Holandii, co miało nastąpić na polecenieW. B. (1)oraz zabezpieczenia przezM. R. (2)mieszkania, w którym sprawcy napadu wS.mieli przeczekać okres pościgu, przebrać się itp., udziałuM. R. (2)w pierwszej próbie napadu wS.. Pomijając bowiem nawet kwestie konsekwencji w wypowiedziach osób okoliczności te komunikujących, zaznaczyć przede wszystkim należy, że fakty te, gdyby nawet uznać je za udowodnione stwarzają jedynie pewne prawdopodobieństwo świadomości istnienia grupy przestępczej po stronieA. P.iM. R. (2), co jednak nie daje podstawy do przyjęcia tego z całą stanowczością. To bowiem, że oskarżeniA. P.iM. R. (2)wykonywali opisane przez prokuratora czynności nie jest wystarczającym argumentem dla przypisania im przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.Mogą one, co najwyżej, świadczyć o współsprawstwie, bądź innej formie współdziałania. Wątpliwości są tym większe, jeśli zważy się opisy przestępstw przypisanych oskarżonym i ich jednostkowość. Reasumując należy zaakcentować, co już wielokrotnie wskazywano w judykaturze i doktrynie, że nie można należeć do grupy przestępczej, nie wiedząc, że taka grupa istnieje. Podejmowane działania, nawet w zmowie z innymi, choćby uczestnikami zorganizowanej grupy przestępczej, dające podstawę do stwierdzenia współsprawstwa, bądź innej formy współdziałania nie są tożsame z działaniem w grupie zorganizowanej, czy choćby ze świadomością istnienia takiej grupy, organizmu o pewnej stabilności, strukturze, przestępczym programie czy przeznaczeniu. Nawet współdziałanie kilku lub kilkunastu osób w popełnieniu czynu lub czynów zabronionych nie decyduje jeszcze o istnieniu przesłanek uzasadniających przypisanie wszystkim współdziałającym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Niezbędne jest wykazanie w oparciu o przeprowadzone dowody, iż w konkretnym stanie faktycznym rzeczywiście występują wszystkie okoliczności pozwalające na przypisanie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, przy założeniu, iż zorganizowana grupa przestępcza to coś więcej niż współsprawstwo, czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo, czy też przestępstwa.
Skoro występek zart. 258 § 1 k.k.można popełnić tylko umyślnie to istnienia grupy przestępczej nie można się domyślać, należy wykazać, że dana osoba miała świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach, czego w stosunku doA. P.iM. R. (1)nie uczyniono.
Kończąc te rozważania wypada jeszcze podnieść, że nic nie przeciwstawia się temu by członkowie danej grupy przestępczej, w razie zaistniałej potrzeby, dopuszczali do udziału w poszczególnych przestępstwach osoby do grupy tej nie należące i nie mające świadomości jej istnienia, w szczególności gdy rola w danym przestępstwie, im przydzielona, wiąże się za znacznym ryzykiem zatrzymania.
Brak jest także w ocenie Sądu odwoławczego podstaw do przypisaniaJ. P. (1)kierowniczej roli w grupie, mimo iż niewątpliwie brał on udział w organizacji przestępstw mu przypisanych, a w okresie, gdy dopuścił się ich pozostawał w bliskich relacjach koleżeńskich zW. B. (1). Odnosząc się do tego zagadnienia w pierwszej kolejności zwrócić należy jednak uwagę na wyjaśnienia samegoJ. P. (1), który mimo iż przyznawał, że miał świadomość udziału w grupie przestępczej, to siebie opisywał jako tego, który grupie tej dostarczał tylko i wyłącznie informacje na temat osób, które wymieniały większe ilości gotówki w kantorze, w którym był zatrudniany. Oczywiście tego typu twierdzenia nie mogłyby być podstawą do odmiennej oceny tego zagadnienia niż ta zaprezentowana przez Sąd I instancji, gdyby nie znajdowały one potwierdzenia w innych dowodach, co jednak w omawianym przypadku miało miejsce. Z dowodów tych w pierwszej kolejności wskazać należy na zeznaniaT. W., który zapytany wprost o kierownicze role poszczególnych osób wskazał, że taką rolę niewątpliwie pełniłB., podając jednocześnie, żeB.iP.wspólnie decydowali o podziale łupu (k. 3265 tom XVII). Dalej jednak przesłuchiwany na okoliczności związane z popełnieniem poszczególnych przestępstw, opisując te jakie popełnił na terenie Niemiec wskazał, że toB.rozmawiał z nim na temat tych przestępstw i nakłaniał go do ich popełnienia, aP.raczej milczał. Z innych natomiast dowodów, jak choćby wyjaśnieńJ. P. (1)wynika, że po otrzymaniu informacji odP. P. (1), każdorazowo udawał się on doW. B. (1), aby ten wskazał osobę, która tych przestępstw mogłaby się dopuścić. Gdyby więc przyjąć, tak jak uczynił to Sąd I instancji, że pełnił on kierowniczą rolę, to dziwnym wydaje się to, że aby wyznaczyć członka grupy do popełnienia przestępstwa, musiał on korzystać z pośrednictwaW. B. (1). Również inne fragmenty wypowiedziJ. P. (1), jak chociażby te dotyczące napadu naS. M., w których podaje on wysokość kwoty otrzymanej z tytułu tego przestępstwa, bądź też komunikuje, iż na jego miejsce został wezwany przezW. B. (1), który polecił mu odwieźć sprawców do domu, a gdy odmówił ten polecił mu aby zabrał i ukrył pieniądze pochodzące z tego przestępstwa, świadczą o tym, iż rzeczywistą kierowniczą rolę w tym okresie pełnił jedynieW. B. (1), aJ. P. (1)był tylko członkiem grupy, który mimo, że był blisko związany towarzysko zW. B. (1)i miał pewien wpływ na decyzje przez niego podejmowane, musiał się podporządkować zasadom w niej panującym, określamy przezW. B. (1). Trudno bowiem przyjąć, żeJ. P. (1), jako współkierujący grupę otrzymał jedynie niewielką część skradzionych pieniędzy, których większość zatrzymałW. B. (1).
W tym miejscu zauważyć należy, że wyjaśnieniaJ. P. (1)w tej części (wysokości otrzymanej kwoty po napadzie naS. M.) znajdują pewne potwierdzenia w wyjaśnieniach współoskarżonegoT. K. (1), który wprawdzie nie brał w nim udziału, ale rozmawiał w jakiś czas po nim zW. B. (1), który miał powiedzieć, że po tym napadzie „jest ustawiony do końca życia”. To pozwala przyjąć, że ten ostatni zatrzymał większość pieniędzy zrabowanychS. M., wypłacając pozostałym współsprawcom tylko niewielką ich część.
Oceny tej nie zmienia przy tym również to, co eksponuje Sąd I instancji w części uzasadnienia dotyczącej przestępstwa popełnionego na szkodę rodzinyP., a mianowicie, iż w tym przypadku nie podejmując praktycznie żadnych czynności otrzymał on po jego popełnieniu pieniądze w kwocie równej tej jaką otrzymali sprawcy bezpośredni. Trzeba jednak pamiętać, żeJ. P. (1)przyjechał na w pobliże miejsca popełnienia tego przestępstwa na poleceniaW. B. (1), a więc miał odegrać jakąś rolę. Znamiennym przy tym jest, żeW. B. (1)zatrzymał dla siebie ponad dwukrotnie wyższą kwotę, co wskazuje na to, że to właśnie on decydował o podziale „łupu” i to on w tym okresie sprawował kierowniczą rolę.
To doprowadziło do korekty wyroku w części dotyczącejJ. P. (1)w zakresie przypisanego mu wpunkcie V.1przestępstwa, poprzez zmianę jego opisu i wyeliminowanie sformułowań dotyczących jego kierowniczej roli w grupie, zmiany kwalifikacji prawnej tego czynu na kwalifikację zart. 258 § 1 k.k.i redukcję orzeczonej za to przestępstwo kary. Oczywistym bowiem jest, że samo uczestnictwo w grupie odznacza się mniejszą społeczną szkodliwością niż połączone z tym udziałem kierownictwo. Uwzględniając więc ten stopień społecznej szkodliwości oraz stopień winy, które są znaczne Sąd wymierzyłJ. P. (1)za to przestępstwo karę jednego roku pozbawienia wolności, która winna spełnić swe zadania zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Przy wymierzę tej kary, podobnie jak i innych, o których będzie mowa niżej, wzięto również pod uwagę to, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyraził skruchę, co pozwala przyjęć, że proces jego resocjalizacji nie powinien być stosunkowo długi.

Mylą się także obrońcy oskarżonychW. B. (1)iM. D. (1)kwestionując podstawy do przypisania tym oskarżonym przestępstw, szczegółowo opisanych w punkcie I.2 i II.2, podnosząc przy tym, przede wszystkim argument braku dowodów mogących stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdy przesłuchany na tą okolicznośćT. K. (1)opisał w miarę szczegółowo zaobserwowane fakty związane z popełnieniem tego przestępstwa, wskazał osobę która dokonała podpalenia, a także podał przyczyny dla których to uczyniła, powołując się przy tym na informacje uzyskane od tej osoby tj.W. B. (1). Wyjaśnienia te wbrew sugestiom skarżących znajdują pełne potwierdzenie w innych dowodach zebranych w sprawie i w związku z tym ich wiarygodność nie może być kwestionowana tylko dlatego, żeT. K. (1)„był zainteresowany” w obciążaniu współoskarżonych, gdyż liczył na to, że zastosowane będzie w stosunku do niego dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Nie sposób natomiast akceptować pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżących w tym zakresie, jak choćby tych dotyczących rzekomej niemożliwości, byW. B. (1)mógł się wydostać z dyskoteki przez otwór dachu, który według jednego ze skarżących miał się znajdować kilka metrów od podłoża oraz wyboru sposobu podpalenia, zamiast innych możliwych i znacznie łatwiejszych do przeprowadzenia. Pobieżna nawet analiza dokumentacji miejsca zdarzenia i szkicu pomieszczeń dyskoteki(...), pozwala przyjąć, że w miejscu, w którym oskarżonyW. B. (1)dokonał zerwania blachy dachu, znajduje się antresola i sprawca korzystając z niej mógł swobodnie dostać się do środka, a następnie opuścić lokal przez wykonany wcześniej otwór, gdyż wbrew zaprezentowanemu wcześniej poglądowi, znajdował się on w niewielkiej odległości od podłoża, czyli od podłogi antresoli.
Nie można także zgodzić się z tym twierdzeniem obrońcy oskarżonegoW. B. (1), iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby fakt podpalenia oraz, że dowodu takiego nie może stanowić opinia biegłego m.in. dlatego, iż zawarto w niej zwrot, że „budynek dyskoteki spłonął prawdopodobnie w wyniku podpalenia”, a biegły sporządzając tą opinię przyjął jako pewne, założenia uwzględnione w planie budynku w momencie jego powstania, które nie znalazły potwierdzenia w rzeczywistości. Dotyczyć to miało przede wszystkim usytuowania włazów na dachu oraz rozmieszczenia poszczególnych ścian. Te okoliczności na które powołuje się skarżący są stosunkowo nieistotne i nie mogą mieć wpływu na ocenę rzetelności opinii biegłego. Użycie natomiast przez biegłego sformułowania, iż przedmiotowy budynek spłonął „prawdopodobnie” w wyniku podpalenia jest zrozumiałe, gdyż biegły nie był uprawniony do stanowczego stwierdzenia tego faktu, gdyż takie ustalenia poczynić mógł jedynie sąd. Na karcie 7301 (tom XXXVII) akt sprawy biegły wskazał jednak na okoliczności, które uzasadniają takie twierdzenie. Przypomnieć więc należy, że analiza zniszczeń po pożarowych doprowadziła biegłego do przekonania, iż pożar powstał jednocześnie na dużej przestrzeni, na podstawowym poziomie. To więc już, a przede wszystkim duża powierzchnia powstania pożaru przeczy możliwości przypadkowego zaprószenia ognia, jak i temu, że został on wzniecony w wyniku „obrzucenia butelkami z płynem łatwopalnym”.
Nie sposób również kwestionować dowodów powołanych przez Sąd dla wykazania poprawności ustaleń w tym zakresie, z tych przyczyn, żeT. K. (1)wyjaśnił, iż przywiózłW. B. (1)na miejsce zdarzenia około godziny 22 lub 2300w dniu 27 września 2001 r., a zgłoszenie pożaru nastąpiło o godzinie 058dnia 28 września 2001 r. Tą rozpiętość czasową tłumaczą przecież takie okoliczności jak to, że odporność ogniowa większości elementów konstrukcji dachowej budynku dyskoteki wynosiła 60 minut. Tak więc dopiero po godzinie od rozprzestrzenienia się ognia wewnątrz budynku mogło nastąpić jego rozprzestrzenienie się na zewnątrz, co skutkowało tym, że został on zauważony. W konsekwencji tego następowała utrata zdolności przenoszenia obciążeń konstrukcji nośnej dachu, zawalenie się dachu i tzw. rozgorzenie, podczas którego następuje palenie się wszystkich materiałów palnych budynku. Zdaniem biegłego natomiast z uwagi na fakt, że drewniane elementy konstrukcji dachowej impregnowane były środkami ogniochronnymi, a połacie dachowe były izolowane wełną mineralną o grubości 12 mm, czas od chwili podpalenia do rozgorzenia mógł być dłuższy. Istotnym przy tym jest również to, że przybyła na miejsce zdarzenia około godziny 100, pierwsza jednostka straży pożarnej zastała już pożar w drugiej fazie tzn. spalał się cały materiał palny z jednakową intensywnością. Te okoliczności pozwalają przyjąć, że podpalenie mogło nastąpić w godzinach wskazanych przezT. K. (1), z tym że bardziej prawdopodobne są te twierdzenia, w których jako godzinę przybycia na miejsce wskazuje on godzinę 23.
Powyższe znajduje również potwierdzenie w zeznaniach świadkaM. L., który jako pierwszy zauważył pożar i który zawiadomił o tym fakcie policję i straż pożarną. Świadek ten zeznał przecież, iż przebudził się około godziny 020i po chwili zobaczył, że płonie dyskoteka.
W tym stanie rzeczy za bezzasadne uznać należy sugestie obrońcówW. B. (1)iM. D. (1)zmierzające do zakwestionowania wiarygodności zeznańT. K. (1), ze wskazaniem na rzekomy brak dowodów w sprawie, które w tym zakresie potwierdzałyby przedstawioną przez niego wersję przebiegu tego zdarzenia i uzasadniałyby poczynienie takich ustaleń, jak te zaprezentowane przez Sąd I instancji. Powyższe bowiem rozważania jednoznacznie wskazują na to, że pomiędzy wyjaśnieniamiT. K. (1), a innymi dowodami wcześniej wskazanymi istnieje ścisły związek i dowody te wzajemnie ze sobą korelują i uzupełniają się.
Również ta nieco trudniejsza metoda dokonania podpalenia nie pozwala zanegować ustaleń Sądu w tym zakresie, gdyż wydaję się logicznym, że oskarżeni chcąc odsunąć od siebie podejrzenia wybrali sposób dostania się do środka taki, jak w przypadku dokonanej wcześniej kradzieży. Przyjęcie bowiem takiego sposobu dostania się do środka mogło sugerować, że kradzieży i podpalenia dokonali ci sami sprawcy. Obrzucenie zaś budynku butelkami z płynem łatwopalnym, nie dawało gwarancji osiągnięcia celu jaki przyświecałM. D. (1)(zniszczenia wyposarzenia budynku), gdyż w tym wypadku pożar mógł być wcześniej zauważony i ugaszony.
Z przyczyn wyżej podanych nie można kwestionować ustaleń Sądu I instancji tylko na tej podstawie, że w wypowiedziachT. K. (1)pojawiły się pewne nieścisłości w opisie okoliczności, w jakich dowiedział się on, że osobą z którą rozmawiałW. B. (1)przy przystanku wZ.byłM. D. (1). Oczywiście ma racje ten skarżący, że spotkanie to groziło dekonspiracją osóbM. D. (1)iW. B. (1), co nie może prowadzić do prostego wniosku, że spotkanie takie nie miało sensu. Zlecający przecież podpalenieM. D. (1)niewątpliwie chciał wiedzieć, czy wszystko poszło z planem i czy nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby umożliwić identyfikacje sprawcy, a co za tym idzie jego jako zlecającego. Było to dla niego o tyle istotne, że jako najemca budynku, spodziewał się niewątpliwie, że nazajutrz będzie przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Policji. Wybór zaś miejsca i pora gwarantowały większą anonimowość niż kontakt telefoniczny.
Prawdą natomiast jest, że pojęcie „rozliczenie” możne mieć różnorakie znacznie, co podnosi jeden z obrońcówM. D. (1), lecz nie oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy znaczenie tego słowa, w kontekście okoliczności związanych z podpaleniem dyskoteki(...), a także dalszych wspólnych działań przestępczychW. B. (1)iM. D. (1), zostało przez Sąd I instancji błędnie odczytane, w konsekwencji czego miałoby dojść do błędnych i niekorzystnych dlaM. D. (1)ustaleń.
Myli się również ten obrońca podnosząc, że Sąd I instancji nie brał pod uwagę okoliczności dotyczących wcześniejszego podpalenia dyskoteki(...), kradzież sprzętu nagłaśniającego i prób wymuszenia na poprzednich właścicielach dyskoteki haraczu, a także jednostronnie ocenił zeznania skonfliktowanych z oskarżonym świadków przyjmując, że „kondycja finansowa” dyskoteki była zła. Wprawdzie Sąd, na co zwraca uwagę skarżący, nie dożył do „pełnego wyjaśnienia” okoliczności trzech pierwszych zdarzeń, co jest zrozumiałe, gdyż nie stanowiły one przedmiotu niniejszego postępowania, lecz brał je pod uwagę. Na karcie 16 uzasadnienia ustalono przecież te fakty, tj. podpalenie i kradzież, co świadczy wprost o tym, że pozostawały one w zainteresowaniu Sądu. Oczywiście okoliczności te nie doprowadziły do ocen materiału dowodowego i ustaleń pożądanych przez skarżącego, ale nastąpiło to z przyczyn, które w tym uzasadnieniu zostały w sposób właściwy przedstawione, uzasadniających twierdzenie o wiarygodności dowodów przeciwnych. Kwestii dochodów uzyskiwanych z prowadzenia dyskoteki przez oskarżonego Sąd poświęcił przy tym blisko trzy strony uzasadnienia (k. 21-24), gdzie szczegółowo wyjaśnił dlaczego dał wiarę dowodom świadczącym o niskiej frekwencji w dyskotece w okresie poprzedzającym podpalenie, co wskazywało na nieopłacalność tej działalności. Rozważania te zyskały aprobatę Sadu Odwoławczego, przypomnieć tylko wypad, że prócz zeznań części pracowników dyskoteki, o złej kondycji finansowej świadczą jeszcze inne dowody, jak chociażby te, które wskazywały na zaległości czynszowe.
Przyznać częściowo natomiast rację trzeba obrońcy oskarżonegoW. B. (1)kwestionującemu rozstrzygnięcie w tym zakresie i wskazującemu na pewną niekonsekwencje wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, który przyjmując w przypadkuM. D. (1), że doszło jedynie do usiłowania wyłudzenia odszkodowania w przypadkuW. B. (1)przyjął kwalifikację zart. 298 § 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 3 k.k.w zw. 286§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 k.k.Rzeczywiście bowiem obowiązujące przepisy prawa karnego materialnego stanowią, iż w przypadku, gdy danego przestępstwa usiłowano jedynie dokonać podmiot określony wart. 18 § 2 i 3 k.k.(a ten ostatni przepis zastosowano w stosunku doW. B. (1)) odpowiada jak za usiłowanie (art. 22 § 1 k.k.). Podnosząc jednak ten zarzut skarżący nie zauważa, że w efekcie postępowania przed sądem doszło do wypłaty odszkodowania na rzeczM. D. (1), a Sąd Okręgowy rozpoznając niniejszą sprawę w jego przypadku przyjął jedynie, że może to stanowić inne przestępstwo tj. tzw. oszustwo sądowe, które może być przedmiotem odrębnego postępowania. Ocena tego stanowiska jest w aktualnych uwarunkowaniach zbędna (z uwagi na brak środka zaskarżenia w tym kierunku), choć stwierdzić wypada, że wydaje się ono kontrowersyjne.
Niezależnie jednak od tego, to ewentualne uchybienie Sądu, które w konsekwencji okazało się korzystne dlaM. D. (1)nie może skutkować zmianą zaskarżonego rozstrzygnięcia wobecW. B. (1), pomimo iż rzeczywiście pewna niekonsekwencja w wyroku Sądu I instancji w tym zakresie występuje. W sytuacji jednak gdy, jak już wyżej wspomniano,M. D. (1)w wyniku działań procesowych odszkodowanie z tytułu szkód poniesionych na skutek podpalenia otrzymał nie można przyjąć, że przestępstwa wyłudzenia odszkodowania usiłowano jedynie dokonać.
Dodatkowo zwrócić jednak uwagę należy na to, że skarżący ten, tego typu sugestie, jak zaprezentowano wyżej, formułuje jedynie w kontekście niezasadnego jego zdaniem zasądzenia odW. B. (1)na rzecz(...) S.A.wW.kwoty 9 936 zł. Pobieżna natomiast nawet lektura zaskarżonego wyroku pozwala w sposób oczywisty przyjąć, że kwota ta stanowi odpowiednik połowy kwoty odszkodowania, jakie otrzymał Urząd Gminy wB.od(...) S.A.wW.z tytułu szkód poniesionych w wyniku spłonięcia budynku będącego jego własnością. Taką samą przecież kwotę zasądzono na rzecz tego beneficjenta odM. D. (1). Suma zaś tych kwot daje łącznie kwotę 19 820 zł, na którą to kwotę wyceniono zniszczenia samego budynku.
Myli się również obrońcaW. B. (1), zarzucając w tym zakresie Sądowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 298 § 1 k.k.poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania oskarżonego winnym popełnienia tego przestępstwa, mimo iż rację ma, że w literaturze zaprezentowano stanowisko zacytowane na karcie 24 tego środka odwoławczego. Wbrew jednak twierdzeniom tego skarżącego, stanowisko to nie jest powszechne, a co więcej nie ma podstaw by było ono tak interpretowane, jak czyni to ten apelujący. W tezie 7 komentarza doart. 298 k.k., autor cytowanego przez obrońcę poglądu stwierdza bowiem wprost, iż opisane wart. 298 § 1"zdarzenia" z reguły wypełniają znamiona innego przestępstwa, w szczególności spowodowania pożaru (art. 163 § 1 pkt 1), zniszczenia rzeczy lub kradzieży z włamaniem (art. 279 § 1 i art. 288 § 1). We wszystkich tych wypadkach w jego ocenie zachodzi niewątpliwie podstawa do kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu, jeżeli został on popełniony w celu uzyskania odszkodowania (A. M., „Kodeks karny. Komentarz” LEX 2010).
W ocenie Sądu Apelacyjnego przepisart. 298 § 1 k.k.stanowi zaś o odpowiedzialności w oparciu o ten przepis osoby, która powoduje zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania. Niewątpliwie zaśW. B. (1)dokonując podpalenia dyskoteki(...)zdarzenie takie spowodował, a w sytuacji, gdy okoliczności ustalone przez Sąd I instancji pozwalają przyjąć, że był w pełni świadom celu, w jakimM. D. (1)zlecił mu to zadanie, jego odpowiedzialność w oparciu o ten przepis nie może budzić wątpliwości.
Nie zyskały także akceptacji Sądu odwoławczego te fragmenty apelacji tego skarżącego w których, jak się wydaje, kwestionuje on powołanie w podstawie skazania, jak również wymiaru kary przepisuart. 286 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny bowiem wyraża zapatrywanie, iż jeżeli sprawca, działając wz góry powziętym zamiarzewyłudzenia odszkodowania z instytucji ubezpieczeniowej, spowoduje zdarzenie dające podstawę do takiego odszkodowania, a następnie wystąpi do tej instytucji z wnioskiem o jego wypłatę, trzeba przyjąć, że zachodzi usiłowanie oszustwa określonego wart. 286 § 1. Natomiast gdy wypłata odszkodowania nastąpiła, a więc doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego ubezpieczyciela, wypełnione zostają znamiona dokonanego przestępstwa oszustwa.
W obu wypadkach uzasadniona jest kumulatywna kwalifikacja prawna przepisów art. 298 § 1 i art. 286 § 1 w zw. z art. 11 § 2, gdyż tylko ona oddaje całą jego kryminalną zawartość, uwzględniając nie tylko znamiona oszustwa, lecz także szczególne znamiona zachowań opisanych w art. 298 § 1. Za takim rozwiązaniem przemawia również to, że poszczególne zachowania stanowią realizację tego samego, z góry powziętego zamiaru przestępnego.
W sytuacji zaś, gdy sprawca zdarzenia opisanego wart. 298 § 1 k.k.działa wiedząc, że właściciel rzeczy do której skierowane są jego działania, chce w wyniku zdarzenia przez niego spowodowanego wystąpić o wypłatę odszkodowania i swe działania podejmuje w celu umożliwienia mu tego, jego zachowanie winno być również kwalifikowane między innymi w oparciu oart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
Z przyczyn wyżej podanych brak jest podstaw do kwestionowania kwalifikacji czynów przypisanych oskarżonym w pkt I.2 i II.2, jak również wskazanych w tym zakresie podstaw wymiaru kary.

Odnosząc się z kolei do zarzutów formułowanych w zakresie przestępstwa przypisanegoW. B. (1)wpunkcie I.3a stanowiącego przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.stwierdzić należy, że w żaden sposób nie można podzielić zapatrywań skarżących, jakoby przedmiot tego przestępstwa, a mianowicie samochód markiT.onr rej. (...), nie pochodził z przestępstwa. Mają wprawdzie rację skarżący, że samochód ten był przedmiotem leasingu i oddany został we władanieM. K.. Jak wynika przy tym z ustaleń Sądu, na które powołują się skarżący leasing ten przewidziany był na 36 miesięcy tj. do dnia 12.06.2005r., a leasingobiorca płacił czynsz i odsetki za korzystanie z tego samochodu do lipca 2012r. Rzecz jednak w tym, czego starają się nie zauważyć apelujący, że istota umowy leasingu nie daje leasingobiorcy prawa rozporządzania rzeczą jak właściciel, a przede wszystkim zbycia rzeczy bez zgody leasingodawcy i jedynie uprawnia go do nieograniczonego korzystania z samochodu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz warunkami leasingu. W momencie więc, gdy leasingobiorca podejmuje czynności zmierzające do sprzedaży przedmiotu leasingu, wyraża wolę jego przywłaszczenia i już w tym momencie, gdy podejmuje czynności zmierzające do realizacji tego zamiaru przywłaszczenia i sprzedaży tej rzeczy, rzecz ta pochodzi już z przestępstwa. Osoba więc, która leasingobiorcy pomaga w zbyciu tej rzeczy realizuje, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, znamiona przestępstwa określonego wart. 291 k.k., oczywiście pod warunkiem, że ma świadomość tego, iż sprawca nie ma prawa zbycia samochodu. Uwarunkowania niniejszej sprawy natomiast w sposób niezbity wskazują na to, iż po stronieW. B. (1)świadomość taka istniała. Na niego bowiem wystawiono dokumenty uprawniające do wyjazdu przedmiotowym samochodem poza granice i to już pozwala przyjąć, że musiał on znać treść oryginalnych dokumentów, i wynikające z niej ograniczenia w dysponowaniu przedmiotowym samochodem. W sytuacji więc, gdy te okoliczności znalazły jeszcze poparcie w zeznaniachT. K. (1), umyślnościW. B. (1)w popełnieniu tego przestępstwa nie sposób kwestionować. Nie zmienia przy tym tej oceny fakt, że leasingobiorca jeszcze przez jakiś przez jakiś czas płacił odsetki. Zmierzało to bowiem do zatarcia „śladów” przestępstwa poprzez upozorowanie późniejszej kradzieży tego samochodu.
Myli się przy tym jeden z obrońcówW. B. (1), kwestionując ustalenia Sądu również części odnoszącej się do działania w grupie przestępczej. Okoliczności bowiem tego przestępstwa opisane przezT. K. (1)wskazuje na istnienie już wówczas struktur grupy i hierarchicznego podporządkowania. Wynika to przede wszystkim z faktu, iżM. K.sam nie dokonał wywozu tego samochodu lecz zlecił toW. B. (1)iT. K. (1), kontrolował jednak cały czas tych oskarżonych jadąc za nimi. Wcześniej natomiast ustalił plan podróży, załatwił dokumenty. Istotnym ponadto jest to, że przy kolejnym z przestępstw, ustalając kwotę jaka miała przypaśćW. B. (1), obniżył ją z tytułu uszkodzenia samochoduT., do którego doszło w czasie tej podróży. W tych uwarunkowaniach Sąd słusznie przyjął że już to przestępstwo zostało popełnione w ramach grupy przestępczej i w jego kwalifikacji powołałart. 65 § 1 k.k.Obrońca ten przy tym uzasadniając swe zarzuty w tym zakresie odwołuje się do przypadku podpalenia dyskoteki(...)i podnosi, że w tym przypadku Sąd nie przyjął by przestępstwo to popełniono w ramach grupy przestępczej. Zapomina jednak, że w tym zakresie Sąd uniewinniłT. K. (1)od zarzutu popełnienia tego przestępstwa przyjmując, że znalazł on się w jego pobliżu przypadkowo. Za przestępstwo to skazano więc tylko 2 osoby, a zebrane w sprawie dowody nie pozwalają przyjąć, że w tym czasie pomiędzy nimi a pozostałymi członkami grupy istniały już ścisłe powiązania organizacyjne.

Przechodząc w dalszej kolejności do omówienia zarzutów dotyczących „napadu” na bank wG., przede wszystkim zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu Apelacyjnego na akceptację zasługują argumenty podnoszone przez prokuratora w zakresie świadomościM. D. (1)co tego, iż w przestępstwie tym użyta zostanie broń palna. Na wstępie jednak zauważyć wypada, że akceptację Sądu odwoławczego zyskały również ustalenia Sądu I instancji w zakresie faktów związanych z posługiwaniem się tą bronią, jak również rozważania odnośnie dowodów i wynikających z nich okoliczności świadczących w sposób niezbity w tym przypadku o tym, iżM. K.posługiwał się w czasie tego zdarzenia bronią palną. Rozważania te zostały szczegółowo przedstawione przez Sąd Okręgowy na k. 46 – 49 uzasadnienia i w związku z tym powtarzanie ich w niniejszym uzasadnieniu wydaje się zbędne. Zaakcentować więc należy tylko, że najistotniejszymi okolicznościami uzasadniającymi to stanowisko były fakty wynikające z wyjaśnieńT. K. (1), a także niektórych pracowników banku. Bardzo istotnym przy tym było to, co opisywałT. K. (1), a mianowicie zachowanieM. K., który w okresie poprzedzającym ten napad dokonał próby odstrzelenia pocisków z broni, którą posiadał w czasie napadu, co miało miejsce w miejscowościW.. Istotnym również jest, że pracownicy banku którzy mieli wcześniej styczność z bronią palną, również zwracali uwagę na charakterystyczne elementy, które twierdzeniaT. K. (1)potwierdzają. Dotyczy to przede wszystkim wyglądu broni, którą posługiwał sięM. K., a także charakterystycznego dźwięku jej przeładowania. Te więc stanowcze wypowiedzi w/w osób pozwalają przyjąć, pomimo iż broni tej nie zabezpieczono, że w czasie napadu na tenbank (...)posługiwał się bronią palną, w szczególności że stanowisko to doznaje niejako wzmocnienia przy uwzględnieniu charakteru tego przestępstwa związanego przede wszystkim z faktem, że napadu dokonano na jednostkę banku w której zatrudnieni byli ochroniarze, a to z kolei po stronie sprawców musiało stwarzać potrzebę posiadania środków, które umożliwiłyby im reakcję na ewentualne zachowania obronne ochrony banku.
Ma jednak rację prokurator wskazując, że dalsze rozumowanie Sądu I instancji, które ogólnie rzecz ujmując prowadzi ten Sąd do formułowania poglądów o braku dowodów pozwalających z całą stanowczością przyjąć, żeM. D. (1)wiedział, iż w trakcie tego napadu zostanie użyta broń palna jest w znacznym stopniu nielogiczne, w szczególności w sytuacji, gdy Sąd ten prawidłowo przyjmuje, oceniając sposób zachowaniaM. D. (1)zarówno przed dokonaniem tego przestępstwa (jego czynności związane z przygotowaniem), jak również w jego trakcie i po jego dokonaniu, że w tym okresie pełnił on funkcję kierowniczą w grupie wspólnie zM. K.. Dziwnym więc wydaje się twierdzenie, że przygotowując to przestępstwo, mając świadomość warunków w jakich zostanie ono popełnione, uczestnicząc w ustaleniu ról poszczególnych sprawców, a także zabezpieczając ich ucieczkę z miejsca zdarzenia, nie wiedział on dokładnie w jaki sposób sprawcy mają zamiar zmusić personel banku do uległości i wykonywania ich poleceń dotyczących wydania pieniędzy oraz odwieźć ich od ewentualnych aktów obrony. Ten brak konsekwencji w ocenie tego zdarzenia nie spotkał się z aprobatą Sądu odwoławczego, konsekwencją czego było uwzględnienie postulatów prokuratora i zmiana kwalifikacji prawnej przypisanegoM. D. (1)w tym zakresie przestępstwa. W następstwie uwzględnienia żądań prokuratora koniecznym była również korekta kary orzeczonej wobecW. B. (1)za to przestępstw, gdyż brak takiej zmiany stwarzałby bardzo istotne dysproporcje w orzeczeniach dotyczących tych właśnie oskarżonych i w konsekwencji prowadziłby do uznania, że wyrok w tym zakresie, w części odnoszącej się doW. B. (1)jest niesprawiedliwy z uwagi na rażącą surowość wymierzonej mu kary. Oczywiście można byłoby rozważać, czy istniała potrzeba zaostrzenia kary orzeczonej za to przestępstwo względemM. D. (1), lecz z uwagi na ograniczenia procesowe w tym zakresie, wynikające zart. 454 § 2 k.p.k.oraz treści wniesionego przez prokuratora środka odwoławczego rozważania w tym zakresie są bezprzedmiotowe. Wystarczy więc zwrócić uwagę na fakt, iż po korekcie dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoM. D. (1)układ procesowy, jaki w wyniku tego zaistniał nie dość, że przypisywał temu oskarżonemu, iż działał on ze świadomością, że inni członkowie grupy dokonujący tego przestępstwa będą posługiwać się bronią palną, to jeszcze uznawał go w tym zakresie za jednego z pomysłodawców, organizatorów i kierowników grupy. Kara zaś pozbawienia wolności, jaką wymierzono mu za to przestępstwo była o ¼ niższa od kary wymierzonej względemW. B. (1), czego nie uzasadniał nawet fakt, że nie uczestniczył on bezpośrednio w rabunku pieniędzy co miało miejsce po stronieW. B. (1). Te więc okoliczności doprowadziły do korekty orzeczonej względemW. B. (1)kary pozbawienia wolności do 7 lat. Wymierzając tę karę Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, jak i wysoki stopień winy oskarżonegoW. B. (1), które wynikały przede wszystkim w konsekwentnego dążenia do realizacji zaplanowanego celu, po przeprowadzonych na stosunkowo szeroką skalę przygotowaniach, a także z charakteru popełnionego przestępstwa i jego bezpośrednich okoliczności związanych z zastraszeniem osób przebywających w banku.
Nie mają natomiast racji obrońcy oskarżonychM. D. (1)iW. B. (1), którzy starają się wykazać niekompletność zebranych w tym zakresie dowodów, co w ich ocenie nie pozwala przyjąć, że ich plenipotenci dopuścili się tego przestępstwa. Wbrew bowiem twierdzeniom tych skarżących wyjaśnieniaT. K. (1)w tym zakresie, podobnie jak i w innych przypadkach, charakteryzują się konsekwencją, mimo iż zachodzą w nich pewne drobne sprzeczności które, jak już wcześniej zauważono w niniejszym uzasadnieniu, są wynikiem upływu czasu. Co więcej wyjaśnienia te korelują z zeznaniami bezpośrednich świadków zdarzenia, którzy m.in. rozpoznaliM. D. (1). jako osobę przychodzącą do banku w okresie poprzedzającym zdarzenie, co przecież w sposób oczywisty potwierdza te treści komunikowane przezT. K. (1), w którychM. D. (1)wskazuje on jako osobę dokonującą rozpoznania miejsca popełnienia przestępstwa i sporządzającą plan sytuacyjny banku. W tych uwarunkowaniach trudno uznać za zasadne sugestie obrońców, którzy dezawuując wiarygodność wypowiedziT. K. (1)wskazują na „interes”, jaki posiadał on w obciążaniu współoskarżonych. Trudno bowiem przyjąć, że taki sam interes mieli pracownicy banku, którzy rozpoznaliM. D. (1). Oczywiście można bagatelizować wartość dowodową zeznań tych świadków, co czynią skarżący, twierdząc, że z uwagi na fakt zamieszkiwania w tych okolicach żony i teściowej,M. D. (1)był klientem tego banku i wymieniał w nim drobne pieniądze. W ocenie Sądu odwoławczego jest to jednak zachowanie nieuprawnione, gdyż te właśnie zeznania w powiązaniu z wyjaśnieniamiT. K. (1)pozwalają na stanowcze ustalenia odnośnie udziałuM. D. (1)w tym przestępstwie.
Trudno także przyjąć, że tylko w celu zabezpieczenie swych interesówT. K. (1)obciążał pozostałych współoskarżonych i to, jak twierdzą skarżący, niezasadnie, gdyż w sytuacji, gdy podobnie jakW. B. (1),M. D. (1)i inni twierdziłby stanowczo, że nie dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, mógłby osiągnąć znacznie korzystniejsze rozstrzygnięcie dla siebie niż to jakie zapadło. Znamiennym również jest, że w swych wyjaśnieniachT. K. (1)nie we wszystkich przypadkach obciążał wszystkich oskarżonych, jak chociażbyM. D. (1)w przypadku przestępstwa do jakiego doszło w dniu 7 czerwca 2002 r. wS., co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia tego oskarżonego od tego zarzutu.
Gdyby natomiast przyjąć, tak jak podnoszą skarżący, że starał się on składając wyjaśnienia w jak najszerszym zakresie sprostać oczekiwaniom oskarżyciela publicznego, to odnośnie wyżej wspomnianego przestępstwa nie ograniczyłby się raczej do stwierdzeń, iż wydaje mu się „żeD.w tym przestępstwie maczał palce”, a wskazałby na jakąś jego konkretną rolę przynajmniej w jego przygotowaniach, jak chociażby zakup lub tylko sfinansowanie zakupu samochodów, które w tym dniu zostały wykorzystane do napadu naK. B..
W tym stanie rzeczy również argumenty skarżących dotyczące rzekomo innego koloru samochodu, którym kierowałM. D. (1)w dniu napadu na bank wG., innego wyglądu budynku i jego otoczenia, jak również pewnych nieścisłości w zakresie określanej odległości od przedmiotowego banku do miejscowościS., gdzie zamieszkiwał ten oskarżony, nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1)w tym zakresie. Zaznaczyć jednak należy, że podnosząc te zarzuty skarżący nie zawsze właściwie interpretują treść dokumentów, które wskazują na ich poparcie. Dotyczy to przede wszystkim informacji przekazanych przez przedstawicieli Banku wG., z której wbrew twierdzeniom jednego z obrońcówM. D. (3), nie wynika, że w czasie napadu nie było możliwości wjazdu pod budynek banku, lecz jedynie to, że plac, gdzie można było pozostawić samochód nie był wybrukowany. Nie sposób także kwestionować tych wyjaśnień (T. K. (1)) w oparciu jedynie rzekomą pomyłkę dotyczącą koloru samochoduM. D. (1), skoro zmiana tego koloru nie została uwidoczniona w dowodzie rejestracyjnym, co nie pozwala ustalić daty tego zdarzenia, jak również dlatego, że od dnia napadu na bank minął znaczny okres czasu i w związku z tym tego rodzaju szczegóły mogły zatrzeć się w pamięci tego oskarżonego.
Nie mają również podstaw faktycznych twierdzenia obrońcyM. D. (1), w których stara się on wykazać, że świadkowieA. K.iJ. S.złożyły zeznania korzystne dla tego oskarżonego. Wprawdzie ich zeznania na rozprawie nie były stanowcze, lecz Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że na wiarę zasługują zeznania tych świadków z postępowania przygotowawczego. W zeznaniach tych świadkowie ci rozpoznaliM. D. (1)twierdząc, że był on w banku w okresie poprzedzającym napad i „rozglądał się po banku”.

Nie mają także racji skarżący kwestionując ustalenia faktyczne Sądu I instancji w zakresie kolejnego przestępstwa (na osobieK. B.) podnosząc, iż oparte są one jedynie na niewiarygodnych wyjaśnieniachT. K. (1). Nieprawdą bowiem jest, że swe ustalenia Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu oparł jedynie na wyjaśnieniach tego oskarżonego, gdyż lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala przyjąć, że ustalenia te zostały poczynione również na podstawie innych dowodów, które w tym dokumencie sprawozdawczym zostały omówione. Do dowodów tych należały między innymi zeznania samego pokrzywdzonego, jak i świadkówG. S.,K. M. (2),P. N.,B. S.,H. P.,Z. K., a także innych, których wypowiedzi z wyjaśnieniamiT. K. (1)korelowały, wzajemnie się uzupełniając. Świadkowie ci zaobserwowali bowiem pewne fakty, o których komunikował w wyjaśnieniachT. K. (1)i to już pozwala przyjąć, że w tym zakresie jego wyjaśnienia są wiarygodne. Podkreślić jednocześnie należy, żeZ. K., który dzień przed napadem zaobserwował samochódmarki W., którym posługiwali się przestępcy, w okolicachsklepu (...)rozpoznałW. B. (3), jako osobę wyglądem przypominającą mężczyznę, który samochodem tym poruszał się. Oczywiście nie było to rozpoznanie stanowcze, co nie znaczy, że dowód ten nie ma pewnego znaczenia przy ocenie wiarygodności wypowiedziT. K. (1), gdyż w oparciu o jego treść można przyjąć, że te depozycje tego oskarżonego, w których wskazuje onW. B. (1), jako jednego z uczestników przedmiotowego przestępstwa są prawdziwe.
Również okoliczności związane z nabyciem przedmiotowego samochodu wskazane na kartach 59-60 uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdzają wiarygodność wyjaśnieńT. K. (1)w tym zakresie.
W tych uwarunkowaniach procesowych nie można zaaprobować stanowisk obrońców kwestionujących prawidłowość tych ustaleń, którzy w zasadzie podważając je wskazywali, tak jak w poprzednim wypadku, na „interes”T. K. (1)w obciążaniu współoskarżonych i twierdzili, że w związku z tym wyjaśnieniom tego oskarżonego nie sposób dać wiary w sytuacji, gdy są one odosobnione. Takie stanowisko nie uwzględnia bowiem treści dowodów wyżej wskazanych, które pozwalają przyjąć, że wyjaśnieniaT. K. (1)nie są jedynym dowodem w tym zakresie, a wręcz przeciwnie istnieje szereg innych, z tym, że nie bezpośrednich, które uzasadniały poczynienie takich ustaleń, jak zaprezentowane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu.
Odnoszenie się natomiast do zasadności ustaleń Sądu w zakresie przedmiotów, jakimi posługiwali się sprawcy tego przestępstwa jest zbędna, z uwagi na brak środka zaskarżenia skierowanego w tym kierunku, chociaż można mieć pewne wątpliwości w tym przedmiocie, skoro w napadzie tym brał również udział mężczyzna o ustalonej tożsamości, ten sam który posługiwał się bronią palną w trakcie napadu na Bank wG.i posługiwał się przedmiotem, który wyglądem odpowiadał broni użytej wG..
Nie sposób także kwestionować zaprezentowaną przez Sąd Okręgowy w tej części ocenę dowodów i poczynione przez ten Sąd ustalenia faktyczne w oparciu o pewną sprzeczność zaistniałą w uzasadnieniu, a dotyczącą osoby, która w czasie przestępstwa posługiwała się telefonem o nr(...). Treść bowiem notatki, na którą powołują się skarżący (k. 3203) może budzić wątpliwości skoro przesłuchiwany w sprawieK. M. (1)nie potwierdził by posiadał telefon o tym numerze i dlatego dowód ten nie wyklucza by w dniu zdarzenia telefon ten posiadałW. B. (1). Z akt sprawy wynika ponadto, żeK. M. (1)był powiązany z grupę (przykładowo jechałM. K., gdy wywożono na Ukrainę samochódT.), co tym bardziej nie pozwala kwestionować ustaleń Sądu odnośnie tego, że w dniu tego napaduW. B. (1)był w posiadaniu wyżej wspomnianego telefonu.

Przed przystąpieniem do omówienia zarzutów kierowanych pod adresem zaskarżonego wyroku, w częściach dotyczących pozostałych przestępstw, zwrócić uwagę należy na fakt, że w tym zakresie prócz wyjaśnieńT. K. (1)istnieją jeszcze inne bezpośrednie dowody, które prawdziwość tegoż oskarżonego potwierdzają. Należą do nich przede wszystkim wyjaśnienia współoskarżonegoJ. P. (1), jak i zeznania świadkaT. W.z tym, że nie dotyczy to przestępstw popełnionych na szkodę obywateli NiemiecS.W.iE. I., w którychT. K. (1)nie brał udziału. W tym bowiem wypadku ustalenia Sądu opierały się w głównej mierze na zeznaniachT. W., które znajdowały oparcie w wyjaśnieniachJ. P. (1)i zeznaniachP. P. (1).
Z powyższych więc już przyczyn, ale nie tylko, nie sposób dopatrzeć się dowolności w ustaleniach Sądu I instancji także w zakresie przestępstwa popełnionego w dniu 19 marca 2003 r., wK., na szkodęW. W. (1), poza tym jednym elementem, który dotyczy użycia w trakcie tego przestępstwa broni palnej. Ma rację Sąd Okręgowy wskazując na wyjaśnieniaT. K. (1), że w tym wypadku są one stanowcze i oskarżony konsekwentnie twierdził, iż w czasie tego zdarzenia użyto prawdziwej broni. Dokonując jednak analizy tych wyjaśnień Sąd pominął wypowiedzi tego oskarżonego złożone w trakcie rozprawy, w których wskazał on (k. 6304/2 t. XXXII), że nie jest znawcą broni, mimo iż miał z nią do czynienia na kursie na dla kandydatów na pracownika ochrony i dlatego też na 50% rozpoznałby broń palną od atrapy. W sytuacji więc, gdy w tym przypadku prócz twierdzeń skazanego brak jest jakichkolwiek dowodów, w przeciwieństwie do sytuacji, jak miała miejsce w przypadku przestępstwa popełnionego wG., by te twierdzenia oskarżonego uwiarygodnić, w ocenie Sądu Apelacyjnego nie sposób wykluczyć, że użyta w trakcie tego przestępstwa przezW. B. (1)broń była atrapą. Z tych względów Sąd odwoławczy dokonał zmiany opisów czynów przypisanych w tym zakresieW. B. (1),T. K. (1)(w tym wypadku na podstawieart. 435 k.p.k.),M. D. (1)iJ. P. (1), a w przypadku dwóch pierwszych również kwalifikacji prawnych tych przestępstw przyjmując, że realizowały one znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kk. Konsekwencją tych zmian była redukcja kar orzeczonych za nie, gdyż niewątpliwie uprzednie przyjęcie przez Sąd działania sprawców z użyciem broni palnej przemawiało za uznaniem społecznej szkodliwości tego czynu za większą niż ma to miejsce po dokonanej korekcie. Pomimo, iż w przypadkuM. D. (1)iJ. P. (1)nie doszło do zmiany kwalifikacji prawnej przypisanych im przestępstw, również i w ich wypadku zachodziła konieczność korekty orzeczonych za te przestępstwo kar, gdyż również w stosunku do przestępstw im przypisanych nastąpiła zmiana oceny ich społecznej szkodliwości, która w wyżej wskazanych uwarunkowaniach okazała się nieco niższa.
Nie mają racji natomiast obrońcy oskarżonych podnosząc, odnośnie tego rozstrzygnięcia, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych gdyż, jak już wyżej częściowo wykazano, zebrany w tym zakresie materiał dowodowy koreluje pomiędzy sobą i pozwala na czynienie takich ustaleń. Prócz bowiem konsekwentnych wyjaśnieńT. K. (1)w sprawie zabezpieczono szereg dowodów, które jego relacje potwierdzają, czyniąc ją tym samym wiarygodną. Pomijając więc już argumenty na które wskazywano wcześniej, odnosząc się do zarzutów kwestionujących wiarygodność tego dowodu, zaznaczyć w tym miejscu wypada, że wbrew sugestiom obrońcówM. D. (1)iW. B. (1), ich udział w popełnieniu tego przestępstwa został w sposób nie budzący wątpliwości wykazany. Dla przykładu odwołać się można do wyjaśnieńJ. P. (1), w których informował on, że na prośbęW. B. (1)wskazał osobę, która wymienia w kantorze wS.znaczne kwoty pieniędzy, a następnie jego poinformował o dokonanej transakcji. Pieniądze zaś za te informacje otrzymał odM. D. (1), czym był nawet zdziwiony, gdyż był przekonany, że pieniądze otrzyma odW. B. (1). Te więc już wyjaśnieniaJ. P. (1)w powiązaniu z wyjaśnieniamiT. K. (1)pozwalają przyjąć, że oskarżeniM. D. (1)iW. B. (4)brali udział w popełnieniu tego przestępstwa i co więcej kierowali jego przebiegiem.
Nie ma przy tym znaczenia to, żeM. D. (1)nie uczestniczył bezpośrednio w dokonaniu rabunku, gdyż jego rola kierownicza w realizacji tego przestępstwa sprowadzała się do udziału w przygotowaniach, wyłożeniu środków na zakup samochodów niezbędnych do popełnienia przestępstwa, a dalej decydowania o podziale ról i zysków przypadających poszczególnym uczestnikom.
W tym stanie rzeczy kwestionowanie przez obrońców ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności i przebiegu tego przestępstwa nie mogło zyskać aprobaty Sądu Apelacyjnego, w szczególności gdy jeszcze inne dowody, wskazane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, potwierdzają wiarygodność wcześniej wskazanych oskarżonych składających wyjaśnienia obciążająceM. D. (1)iW. B. (1). Dotyczy to m.in. śladów biologicznych i zapachowych zabezpieczonych w jednym z samochodów, którym posłużyli się sprawcy, zeznań osób od których nabyto samochody itp. Dysponując więc takimi dowodami Sąd I instancji był uprawniony do zakwestionowania wiarygodności wyjaśnieńM. D. (1)iW. B. (1)w tym zakresie, a także zeznań świadków, którzy ich wersje potwierdzali, w tym m.in.M. Z.iM. W. (2). Szersze omawianie przy tym tego zagadnienia jest zbędne w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy akceptuje w pełni ocenę tych dowodów zaprezentowaną przez Sąd I instancji.
Stanowiska tego nie zmianie również podnoszony przez obrońców, w ślad za wyjaśnieniami oskarżonegoM. D. (1), zarzut związany z rzekomym zarejestrowaniem na monitoringu miejskim osobyM. D. (1), w godzinach napadu, w okolicach prowadzonego przez niegoklubu (...). Informacje te przecież nie zostały w żaden sposób potwierdzone, a wynikają jedynie z wyjaśnień oskarżonego, który o tym fakcie miał usłyszeć od przesłuchujących go funkcjonariuszy Policji.
Nie ma przy tym racji obrońca oskarżonegoM. D. (1), który za główną przyczynę niekorzystnych dla tego oskarżonego w tym zakresie uznaje zeznaniaM. M., podnosząc, że relacje tego świadka z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego są całkowicie niewiarygodne. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w ocenie Sądu I instancji zeznania te nie mogłyby stanowić samoistnej podstawy do czynienia ustaleń niekorzystnych dla tego oskarżonego z uwagi na wątpliwości, co do ich wiarygodności przytaczane między innymi przez tego skarżącego. Z drugiej jednak strony Sąd ten słusznie zauważył, że korelują one z wyjaśnieniamiT. K. (1)iJ. P. (1)i z tych przyczyn komunikowane przez niego fakty są istotne przy ocenie wiarygodności wyjaśnieńT. K. (1)iJ. P. (1), gdyż korespondując z nimi w ten sposób je uwiarygodniają. W tym stanie rzeczy nie można większego znaczenia przypisywać okolicznościom związanym ze sposobem pozyskiwania zeznań odM. M., skoro nie stanowiły one jedynego dowodu w oparciu o które poczyniono ustalenia, a wręcz przeciwnie dowód z zeznań tego świadka był jedynie dowodem pomocniczym uwiarygodniającym dowody z wyjaśnieńT. K. (1)iJ. P. (1).

Odnosząc się z kolei do zarzutów stawianych rozstrzygnięciu w części przestępstw popełnionych na obywatelach Niemiec,S.W.iE. I.w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów skarżących związanych z rzekomą obraząart. 399 § 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ten jest bezzasadny i w żadnym wypadku nie można przyjąć, że w tym zakresie doszło do naruszenia zasady skargowości. Prawdą przy tym jest co podnoszą skarżący, że zasada skargowości implikuje niezmienności przedmiotu procesu. Jest nim więc zawsze kwestia odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony, który zarzucił oskarżyciel. Nie oznacza to jednak, że w toku postępowania sądowego nie można kształtować opisu czynu w sposób odbiegający od tego zaprezentowanego w akcie oskarżenia, a wręcz przeciwnie, w dążeniu do osiągnięcia celu postępowania karnego, jakim jest wydanie orzeczenia zgodnego z prawdą materialną Sąd jest zobligowany do modyfikowania opisu okoliczności czynu, jeśli taką potrzebę uzasadniają ustalenia faktyczne. Nie może przy tym oczywiście, bez sprzeniewierzenia się zasadzie niezmiennego przedmiotu procesu, skorelowanej z zasadą skargowości, wyjść poza podstawę zarzucanego czynu, pojmowaną jako zdarzenie faktyczne, które miał na myśli oskarżyciel dopatrując się w jego przebiegu przestępstwa (por. S. Śliwiński: Polski proces karny przed sądem powszechnym, Warszawa 1961, s. 234-235). Oczywiste jest przy tym, że owo zdarzenie faktyczne to nie koniecznie jedna, dająca się wyodrębnić, czynność sprawcy, gdyż może składać się na nie sekwencja czynności wypełniających znamiona jednego lub więcej pozostających w zbiegu czynów zabronionych.
Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że prokurator zarzuciłW. B. (1)iJ. P. (1), w punktach VII i VIII aktu oskarżenia, popełnienie przestępstw zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., które stanowiły tzw. sprawstwo polecające w wyniku którego to działaniaT. W.dokonał rozboju na osobachS.W.iE. I.zabierając między innymi pieniądze i kamerę video, wskazane w czynach przypisanych przez Sąd I instancji WojciechowiB.,J. P. (1). Sąd I instancji jednak zmienił w tym przypadku zarówno opis, jak kwalifikację prawną tych czynów przyjmując, że stanowią one przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.W uzasadnieniu aktu oskarżenia prokurator opisał jednak dalsze działania tych oskarżonych polegające na przyjęciu odT. W.zabranych rzeczy (k. 30 i 32 aktu oskarżenia). Jak z powyższego wynika w tej sprawie prokurator przyjął całość zdarzeń począwszy od kradzieży z mieszkań obu pokrzywdzonych, poprzez przewiezienie niektórych rzeczy oraz częściowej kwoty pieniędzy do Polski i przekazanie ich oskarżonymW. B. (1)iJ. P. (1). Jest więc rzeczą oczywistą, że opisane w uzasadnieniu aktu oskarżenia przyjęcie przezW. B. (1)iJ. P. (1)pochodzących z przestępstwa pieniędzy i przedmiotów (w tym kamery), stanowiło kryminalizowaną kontynuację działania obu oskarżonych (sprawców polecających), którymi w przekonaniu prokuratora byliW. B. (1)iJ. P. (1). To przy tym zachowanie następowało bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, było wcześniej zaplanowane i uzgodnione i jako takie, rozpatrywane oddzielnie niewątpliwie wyczerpywało znamiona przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednak konsekwentnie, że sprawca kradzieży (w tym również sprawca polecający) nie jest pociągany do odpowiedzialności karnej za wykorzystanie owoców przestępstwa. W tym stanie rzeczy zachowaniaJ. P. (1)iW. B. (1)polegające na przyjęciu pieniędzy i rzeczy pochodzących z przestępstw dokonanych na terenie Niemiec nie mogły być włączone do zarzutu oskarżenia. Stanowiły one bowiem, w tym układzie procesowym, jaki zainicjował prokurator, współukarany czyn następczy za który sprawca nie ponosi odpowiedzialności, jeśli ponosi odpowiedzialność karną za przestępstwo z którego pochodzi mienie stanowiące przedmiot paserstwa.
Zważywszy więc na powyższe okoliczności, w tym przede wszystkim na treść zarzutów stawianychJ. P. (1)iW. B. (1)w części dotyczących przestępstw opisanych w punktach VII i VIII aktu oskarżenia, nie sposób przyjąć, że ich zachowania polegające na przyjęciu rzeczy pochodzących z tych przestępstw sytuują się poza ramami zdarzeń stanowiących podstawę faktyczną oskarżenia. Wnioski powyższe nie pozostają przy tym, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w sprzeczności z tymi judykatami Sądu Najwyższego, w których wyrażono pogląd o braku tożsamości czynu w wypadku przypisania przestępstwa paserstwa zamiast zarzucanego przestępstwa kradzieży lub kradzieży z włamaniem (postanowienie SN z dnia 14.07.2011r., sygn. akt IV KK 139/11, OSNKW 211 zeszyt 9 poz. 84, wyrok SN z dnia 15.03.2012r., V KK 240/11 LEX 1157588). W orzeczeniach tych argumentowano bowiem, że nie można upatrywać tożsamości czynów wtedy, gdy przypisane paserstwo miało miejsce w czasie znacznie późniejszym niż kradzież i w okolicznościach nie mających nic wspólnego z podstawą faktyczną zarzucanej kradzieży. W realiach niniejszej sprawy jednak, jak wyżej wykazano żadną miarą nie można przyjąć, że przypisaneW. B. (1)iJ. P. (1)przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.nie miały nic wspólnego z podstawą faktyczną zarzucanych w punkcie VII i VIII aktu oskarżenia czynów.
Tutaj na marginesie zaznaczyć wypada, iż rozważania te zachowują aktualność również w zakresie czynu przypisanegoJ. P. (1)w pkt V.6 wyroku.
Dalej przyznać rację należy skarżącym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano podstaw w oparciu o które Sąd przyjął, że wartość kamery zabranej na szkodęE. I.wynosiła 1500 euro. Jest to oczywista obrazaart. 424 § 1 k.p.k., która jednak w ocenie Sądu Apelacyjnego nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przed wskazaniem jednak podstaw takiego stanowiska zwrócić uwagę wypada na pewną niekonsekwencję zarzutów skarżących stawianych w tym zakresie, którzy przykładowo wskazując na uchybienie sądu w tym przedmiocie zarzucili między innymi, iż Sąd dowolnie przyjął wartość przedmiotów pochodzących z przestępstwa w sytuacji, gdy nie ma żadnych dowodów w postaci opinii biegłego, na podstawie których można by ustalić faktyczną wartość przedmiotów zrabowanych, zaś wobec braku obiektywnych źródeł dowodowych w powyższym zakresie, nie można wykluczyć, iż wartość tych przedmiotów była niższa i że zachodził wypadek mniejszej wagi. Zarzucając bowiem brak dowodu w postaci opinii biegłego odnośnie wartości skradzionych przedmiotów skarżący ten wskazuje również na to, i w tym zakresie należy przyznać mu rację, że przedmiotów kradzieży nie zabezpieczono. W takim układzie procesowym opinia biegłego nie mogła być wydana.
Na marginesie zasygnalizować w tym miejscu wypada, że o tym czy dany czyn stanowi wypadek mniejszej wagi nie decyduje tylko i wyłącznie wartość mienia (w przypadku paserstwa), a również inne okoliczności związane z popełnionym czynem, a te przy uwzględnieniu faktu, iżJ. P. (1)iW. B. (1)nakłanialiT. W.do popełnienia tych przestępstw i ich charakteru, a także bardzo tragicznych skutków w jednym przypadku, w sposób oczywisty przemawiałyby przeciwko przyjęciu w odniesieniu do nich wypadku mniejszej wagi w rozumieniuart. 291 § 2 k.k., gdyby nawet wartość skradzionej kamery była niewielka.
Abstrahując jednak od tych rozważań podnieść należy, że Sąd I instancji dysponował uwierzytelnionymi dokumentami z akt sprawy, jaka toczyła się między innymi przeciwkoT. W.na terenie Niemiec i w aktach tych znajdują się chociażby przytoczone zeznania mężaE. I.,M. I., który na tę właśnie kwotę wycenił przedmiotową kamerę (k. 1960 tom X). W tym stanie rzeczy kwestionowanie wartości tego przedmiotu jest niezasadne, podobnie jak i zarzut związany z nieprzeprowadzeniem w tym kierunku opinii biegłego, jak i niewyjaśnienia w uzasadnieniu dlaczego taką wartość przedmiotowej kamery przyjęto.
Dodać przy tym trzeba, że z uwagi na opis czynów przypisanychJ. P. (1)iW. B. (1), w którym przyjęto, że w omawianym przypadku przyjęli oni co najmniej kamerę wartości 1500 euro, odnoszenie się do zarzutu braku dowodów potwierdzających wartość pozostałych przedmiotów jest zbędne.
Bezzasadnie także obrońcyW. B. (1)kwestionują ustalenia faktyczne Sądu w tym przedmiocie. Sąd I instancji dysponował bowiem w tym względzie nie tylko zeznaniamiT. W., ale również zeznaniamiP. P. (1)i wyjaśnieniamiJ. P. (1), które jak szczegółowo wykazano na kartach 87-91 uzasadnienia, przy uwzględnieniu wzajemnych relacji tych dowodów, stanowiły wystarczającą podstawę do zaprezentowanych wcześniej przez Sąd Okręgowy ustaleń. Ocenie dowodów w tym zakresie, zaprezentowanej w uzasadnieniu, trudno zarzucić brak logiki i w związku z tym nie sposób zaakceptować stanowiska skarżących, że dokonana ona została z obraząart. 7 k.p.k.Wszyscy wyżej wymienieni komunikują bowiem okoliczności związane z popełnieniem tych przestępstw, ich relacje zazębiają się i wzajemnie uzupełniają. Pozwala to przyjąć , że zeznaniaT. W.w tej części są wiarygodne, przy czym również odnośnie roli jaką odegrałW. B. (1). Trudno bowiem przyjąć, że w sytuacji gdyby osobą nakłaniającą go do popełnienia przestępstwa byłJ. P. (1),T. W.bezpodstawnie wskazywał naW. B. (1), jako tego który głównie prowadził z nim rozmowy na temat wyjazdu do Niemiec, i który namawiała go do tego.
Oceny tej nie zmienia przy tym fakt, żeP. P. (1)nie wymieniaW. B. (1)wśród osób, z którymi się kontaktował. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pierwszy kontakt nawiązał on zJ. P. (1), a ten dopiero zwrócił się doW. B. (1)celem wskazania osoby, która może się zaproponowanego przezP. P. (1)przestępstwa dopuścić. W tym stanie rzeczy fakt, iżP. P. (1)w swych wypowiedziach informował jedynie o kontaktach telefonicznych zJ. P. (1)nie może stanowić podstawy do zakwestionowania zeznańT. W.w części obciążającejW. B. (1).
Istotnym przy tym jest, żeP. P. (1)podobnie jak iT. W.twierdził, że rzeczy i pieniądze pochodzące z kradzieży w znacznej części zostały przewiezione do Polski, gdzie miały być spieniężone i podzielone. Niezależnie więc od tego, co uważają skarżący odnośnie logiczności tego typu zachowań, zwrócić uwagę należy, że sprzedaż tych rzeczy tj. pochodzących z rozboju na osobieE. I.na terenie Niemiec, stwarzałby znaczne ryzyko w sytuacji, gdy tamtejsze organy ścigania znały rodzaj rzeczy zabranych tej pokrzywdzonej i z uwagi na drastyczne następstwa tego przestępstwa z dużą intensywnością niewątpliwie rzeczy tych poszukiwały. Przewiezienie więc tych rzeczy do Polski, celem ich sprzedaży, było jak najbardziej logiczne i uzasadnione, w szczególności iż taki sposób postępowania wynikał z wcześniejszej umowy.
Kończąc zaznaczyć jeszcze wypada, że w tym wypadkuT. W.nie miał „interesu procesowego” w obciążaniu oskarżonychW. B. (1)iJ. P. (1), skoro został on skazany za te przestępstwa na terenie Niemiec i karę już odbył.
Uzupełniająco zasygnalizować trzeba, że pewne spostrzeżenia na tematT. W.poczynili przedstawiciele organów niemieckiego wymiaru sprawiedliwości, którzy m.in. charakteryzując postawęT. W.wskazywali na jego rzekome mankamenty psychiczne, lecz zauważali, że oskarżony ten potrafi wypowiadać się całkiem obszernie i w sposób skoncentrowany.

W zakresie przestępstwa popełnionego na szkodęS. M., Sąd również dysponował szeregiem dowodów, które pozwalały na zaprezentowanie ustaleń o treści wskazanej w uzasadnieniu. Oczywiście głównymi dowodami w tym zakresie były wyjaśnieniaJ. P. (1)oraz zeznaniaT. W., ale nie tylko, gdyż również wyjaśnieniaT. K. (1), które w sposób znaczący przyczyniły się do właściwej oceny wiarygodności poszczególnych grup dowodów i uzasadniały przyjęcie, że to właśnie te wcześniej wymienione dowody odzwierciedlały rzeczywisty przebieg zdarzenia, w przeciwieństwie do wyjaśnieńW. B. (1)iA. P.. OskarżonyJ. P. (1)podobnie jak świadekT. W.opisał przebieg zdarzenia, z tym, że jego wypowiedzi wskazują na to, iż relacjonując to wydarzenie starał się on umniejszyć swą rolę. W oparciu już więc o te wyjaśnienia i zeznaniaT. W.można było poczynić ustalenia tożsame z tymi zaprezentowanymi przez Sąd I instancji, a w sytuacji, gdy te dowody znajdywały potwierdzenie w jeszcze innych osobowych, ale nie tylko, materiałach dowodowych, prawidłowość tych ustaleń nie może być kwestionowana.
Przypomnieć więc należy, że Sąd I instancji słusznie eksponuje wyjaśnieniaT. K. (1), dokonując oceny zgromadzonych w tym zakresie dowodów, gdyż mimo iż nie brał on bezpośredniego udziału w tym przestępstwie, to uczestniczył jednak w przygotowaniach do niego, co szczegółowo opisał, a te jego relacje pokrywają się z relacjamiJ. P. (1)iT. W.. Dodatkowo dowody te doznają wzmocnienia, gdy weźmie się pod uwagę treść opinii daktyloskopijnej, z której wynika, że na murku usytuowanym w tylnej części budynku w rejonie którego dokonano tego rozboju, zabezpieczono ślady linii papilarnych, które pozostawiłT. W..
Z uwagi na powyższe nie sposób zaakceptować sugestii obrońcyA. P., który stara się podważyć ustalenia Sądu I instancji odnośnie jego udziału w tym przestępstwie, kwestionując wartość rozpoznania tego oskarżonego jako jednego z napastników, przez pokrzywdzonego. Oczywiście dowód ten nie mógł stanowić samodzielnej podstawy takich ustaleń z powodów wskazanych przez skarżącego, lecz w sytuacji, gdy to rozpoznanie znajduje potwierdzenie w zeznaniachT. W.iJ. P. (1), którzy tego oskarżonego, jako jednego ze współsprawców tego przestępstwa wymieniają, podważanie tego dowodu jest nieuzasadnione.
Nie ma racji również skarżący (obrońcaW. B. (1)), kwestionując przyjętą w tym wypadku przez Sąd kwotę, mimo iż zeznania świadków na których powołuje się ten skarżący w apelacji rzeczywiście mogą poddawać w wątpliwość zeznaniaS. M.w tym zakresie. Rzecz jednak w tym, że skarżący nie zauważa, iż transakcja ta nie została zarejestrowana w sposób prawidłowy, gdyż zgodnie z zasadami obowiązującymi w kantorze, w przypadku sprzedaży kwoty przekraczającej wartość 20000 euro na pracowniku kantoru ciążył obowiązek odebrania danych osobowych osoby sprzedającej. Ta okoliczność może powodować i powoduje zdaniem Sądu Apelacyjnego tego typu zachowania wyżej wspomnianych świadków.
Należy jednak zauważyć, że na rejestrach kantoru, dotyczących kupna i sprzedaży wartości dewizowych z dnia 29 kwietnia 2004 r. (k. 27 i 115) odnotowane zostały transakcje zakupu znacznych kwot wartości dewizowych, zarejestrowanych w mniejszych niż 20000 euro kwotach, następujących w zasadzie jedna po drugiej, które zeznaniaS. M.uwiarygadniają. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżących z zeznań właściciela kantoru,T. K. (4), nie wynika wcale, że w kantorze tym nie było możliwości wymiany takiej kwoty walut, jak podajeS. M., lecz jedynie. że wymiana ta obwarowana była obowiązkiem wyżej wspomnianym. W tym stanie rzeczy nie sposób kwestionować konsekwentnych zeznańS. M.w tym zakresie niezależnie od innych argumentów podnoszonych przez skarżących, jak chociażby tych związanych z okresem oszczędności w jakiem byłoby możliwe odłożenie takiej kwoty.
Przy ocenie wiarygodności zeznańS. M.w zakresie kwoty jaką skradli mu napastnicy niebagatelne znaczenie ma też wypowiedźT. K. (1), w której relacjonował on spotkanie zW. B. (1)w trakcie którego ten ostatni wspominał o tym przestępstwie. Mimo więc, żeT. K. (1)nie brał bezpośredniego udziału w jego popełnieniu, posiadał informacje które pozwoliły ocenić wiarygodność wypowiedziS. M., gdyż wyjaśnił on, iż w rozmowie zW. B. (1)usłyszał, iż po tym napadzie „jest on ustawiony do końca życia”. To potwierdza, że kwota uzyskana z tego przestępstwa znacznie przekraczała kwoty uzyskane z poprzednich, co uwiarygadnia, jak już wyżej wspomniano, wypowiedziS. M..
Myli się tutaj prokurator domagając się, z uwagi na udziałA. P.w tym przestępstwie, przypisania mu również udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezW. B. (1). Kwestia ta została już omówiona we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Uzupełniająco odnosząc się do tej kwestii zaakcentować trzeba, że Sąd Okręgowy prawidłowo zauważył, iżA. P.do udziału w tym przestępstwie został zwerbowany niejako przypadkowo, z inicjatywyT. W.. Brak jest natomiast dowodów na to by wiedział on, że pozostałe osoby uczestniczące w przestępstwie były powiązane hierarchicznie i organizacyjnie, co pozwalałoby przyjąć po jego stronie świadomość zorganizowanych struktur grupy osób, z którymi współdziałał. Prokurator kwestionując zresztą rozstrzygniecie w tym zakresie nie przedstawia jakichś konkretnych argumentów na poparcie formułowanych przez siebie tez i wskazuje jedynie na okoliczności, które mogą być podstawą domniemań, żeA. P.mógł wiedzieć o zorganizowanym charakterze grupy. Są to jednak tylko i wyłącznie przypuszczenia, które nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia Sądu. Z tych względów również apelacje prokuratora w wyżej wskazanym zakresie uznać należało za bezzasadną.

Dalej dokonując oceny kolejnych zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu podkreślić należy, że także te zarzuty dotyczące przestępstwa popełnionego wS.na szkodęJ.iJ. P. (3)uznać należy za bezzasadne. W tym wypadku bowiem Sąd dysponował bardzo obszernym materiałem dowodowym, którego wzajemne relacje pozwalały stwierdzić wiarygodność wyjaśnieńT. K. (1)i zeznańT. W.w tym zakresie. Relacja przy tym tych ostatnio wymienionych osób jest zbieżna i to już samo w sobie wskazywało na wiarygodność ich wypowiedzi. W sytuacji zaś gdy ta wiarygodność znajduje wzmocnienie w relacjachM. R. (1), nie sposób na podstawie argumentów podnoszonych przez obrońcę tegoż ostatniego oraz obrońcówW. B. (3)twierdzić, iż wyjaśnieniaT. K. (1), bądź też zeznaniaT. W.nie mogą być obdarzone wiarygodnością. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, gdy uwzględni się fakt, że równieżJ. P. (1)komunikował okoliczności, które potwierdzały zaistnienie tego zdarzenia oraz jako organizatora wskazywałyW. B. (1).
Trudno również zaakceptować pogląd obrońcyM. R. (1), prezentowany w ślad za linią obrony tego oskarżonego, iż oskarżony ten, mimo że uczestniczył w przedmiotowym zdarzeniu nie wiedział, że dojdzie do rabunku, a zorientował się o tym dopiero później. Sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego są bowiem te wypowiedziM. R. (1), w których twierdzi on, iż zgodził się na konwojowanie pieniędzy na prośbę mężczyzny, którego prawie nie znał, nie znał nawet jego imienia i nazwiska i nie zorientował się oczekując z tym mężczyzną w samochodzie, że dwie inne osoby, które z samochodu tego wyszły, poszły dokonać przestępstwa. Ma rację Sąd I instancji nie akceptując wyjaśnień tego oskarżonego, wskazując przy tym, że konwoju pieniędzy nie wykonuje się wyczekując na uboczu na ich dostarczenie. Słusznie również Sąd eksponuje okoliczności związane z przekazaniem przedmiotu wyglądem przypominającego broń, które musiały uświadomić temu oskarżonemu rzeczywisty powód pobytu w tym miejscu współoskarżonych. Trudno natomiast zaakceptować te sugestie obrońcy oskarżonegoM. R. (1), który wskazując na obrazę przepisówart. 4, 7 i 410 k.p.k., kwestionuje ustalenia w tym zakresie. Właśnie szczegółowa i wszechstronna ocena dowodów w tym przedmiocie prowadzi do nie budzących wątpliwości wniosków, iżM. R. (1)musiał zaobserwować fakt przekazywaniaT. K. (1)przedmiotu przypominającego wyglądem broń, w szczególności, że przekazanie to wiązało się z wypowiedziąW. B. (1)na który wskazuje Sąd na k 115 uzasadnienia.
Wątpliwości natomiast wskazane przez Sąd Okręgowy na kartach 113-114 nie pozwalają uznać zasadności apelacji prokuratora, który powołując się na tożsame okoliczności, domaga się zmiany wyroku w tym zakresie wobec tego oskarżonego poprzez przyjęcie, że był on współsprawcą tego przestępstwa. Prokurator jednak powołując się na zeznaniaT. W.iT. K. (1)nie zauważa braku stanowczości w ich wypowiedziach i pewnych sprzeczności wskazanych przez Sąd i interpretuje je w sposób jednoznaczny, pożądany dla kierunku wniesionej w tym zakresie apelacji. Argumenty jednak wskazywane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu są przekonywujące i w związku z tym zasadne jest stanowisko tego Sądu, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie sposób jest jednoznacznie wykazać, żeM. R. (1)od samego początku wiedział o celu, jaki mają towarzyszący mu mężczyźni.
Podobnie jak w przypadkuA. P.także i tutaj nie można przyjąć, iż jednorazowy udział w przestępstwieM. R. (1)pozwala ustalić, że oskarżony ten był uczestnikiem grupy przestępczej. Tak jak w przypadku wcześniej omówionym również odnośnieM. R. (1)brak jest innych dowodów, które wskazywałyby na to, że oskarżony ten miał świadomość powiązań strukturalnych pomiędzy pozostałymi współsprawcami tego czynu i by działał w tym zakresie z pełną świadomością. W tym stanie rzeczy nie można bez obawy popełnienia pomyłki przyjąć, żeM. R. (1)był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezW. B. (1).
W tym miejscu zauważyć ponadto należy, że zakres „uczestnictwa” w tym przestępstwieJ. P. (1)świadczy zdaniem Sądu Apelacyjnego o tym, że nie był on osobą kierującą grupą, a jedynie jej członkiem blisko powiązanym zW. B. (1). W tym przypadku przecież nie podejmował on czynności organizacyjnych, przygotowawczych, jak również nie miał wpływu na obsadę personalną i wysokość wynagrodzeń przypadających poszczególnym uczestnikom. Te okoliczności prawidłowo ustalone przez Sąd przekonują o braku kierowniczych przymiotów po stronie tego oskarżonego i nie przeczy temu fakt, iż z tytułu tego przestępstwa otrzymał określoną kwotę pieniędzy. Można bowiem mieć wątpliwości, co do kwalifikacji prawnej przypisanego w tym zakresieJ. P. (1)czynu skoro przyznawał, że na polecenieW. B. (1)udał się w pobliże miejsca przestępstwa, ale z uwagi na brak zarzutu w tym kierunku szersze rozważania w tym zakresie są bezcelowe.
Nie ma natomiast racji obrońcaJ. P. (1), który kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie twierdząc, że błędnie przyjęto kwotę jakąJ. P. (1)miał otrzymać w tym przypadku. Twierdząc przy tym, że była to kwota 2000 złotych skarżąca nie zauważa, iż sam oskarżony wyjaśnił, że otrzymał w tym wypadku około 20 000 w różnych walutach (k. 3361/2) lub też kilkanaście tysięcy złotych (k. 3443 t. XVIII). Z tytułu przestępstw zaś popełnionych na szkodę innych osób oskarżony ten otrzymywał kwoty w granicach 20 000 lub większe (jak w przypadku przestępstwa popełnionego na szkodęS. M.). Trudno więc przyjąć, że w tym wypadku jego udział był znacznie niższy. Kończą rozważania w zakresie apelacji obrońcy oskarżonegoJ. P. (1)odnośnie tego czynu zarzucanego temu oskarżonemu z przyczyn wyżej podanych nie sposób się również zgodzić z tym twierdzeniem skarżącego, w którym kwestionuje zasadność orzeczonego wobec tego oskarżonego obowiązku częściowego naprawienia szkody.
Nie można także zaakceptować stanowiska prokuratora, który twierdzi, iż w trakcie tego napaduT. K. (1)posługiwał się bronią palną. Okoliczności bowiem na które powołuje się ten skarżący w dużej mierze uzasadniają przypuszczenie, że tak mogło być, co jednak nie oznacza, że jest to wystarczające do przypisania oskarżonym działań z użyciem broni palnej, a nie jak uczynił to Sąd I instancji, tylko i wyłącznie działań z użyciem przedmiotu przypominającego wyglądem broń palną. Z samego bowiem faktu, że przekazując ten przedmiotW. B. (1)miał nazwać go „klamką” oraz innych rzekomych wypowiedzi tego oskarżonego nie można wnioskować, że w tym wypadku sprawcy użyli broni palnej. Jest to tym bardziej uzasadnione, gdy w dwóch poprzednio omawianych przypadkachT. K. (1)stanowczą twierdził, że używano broni palne (co w jednym nie zostało potwierdzone dodatkowym materiałem dowodowy), w tym zaś przypadku konsekwentnie utrzymywał, że nie potrafi powiedzie, czy pistolet który otrzymał odB.był prawdziwy.

Reasumując więc stwierdzić jeszcze raz należy, że wyżej wyeksponowane okoliczności pozwalają przyjąć, iż wbrew twierdzeniom skarżących Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisuart. 7 k.p.k., a zaprezentowana przez niego ocena zebranego w sprawie materiału jest logiczna, uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego i jako taka nie przekracza granic swobodnej oceny. Pisemne motywy natomiast rozstrzygnięcia, w których ocenę tę przestawiono zawierają niezbędne elementy, jakie winien posiadać tego typu dokument sprawozdawczy, a mianowicie wskazują na fakty, które zostały uznane przez Sąd za udowodnione lub nieudowodnione, a także na dowody, które były podstawą do poczynienia tego rodzaju, a nie innych ustaleń. Jak natomiast wyżej wykazano, stosunkowo zwięzłe w niektórych przypadkach odniesienie się do dowodów, którym Sąd nie dał wiary, jak też brak omówienia niektórych z nich, które nie miały jednak większego znaczenia dla oceny wiarygodności dowodów, na których Sąd oparł swe ustalenia, nie stanowi obrazyart. 424 i 410 k.p.k., gdyż wykazanie wiarygodności dowodów przeciwnych pozwala przyjąć, że z tych również powodów Sąd odmówił wiary dowodom których treść pozostawał w sprzeczności z dowodami, które zyskały walor wiarygodności. Lektura uzasadnienia pozwala również na sformułowanie tezy, iż Sąd zastosował się do dyrektyw wynikających zart. 5 § 2 k.p.k.i wszystkie nie dające się usunąć wątpliwości, jak chociażby te dotyczące przedmiotów użytych do popełnienia poszczególnych przestępstw, rozstrzygał na korzyść oskarżonych.
Nie stanowiło również naruszenia przepisów prawa procesowego niezawiadomienie jednego z obrońcówW. B. (1)o odwołaniu terminów rozprawy, na której rzekomo stronom miał być udzielony głos i przeprowadzenie tej czynności na rozprawie, w terminie wcześniejszym. O terminie rozprawy na której strony wygłaszały mowy końcowe obrońca ten był przecież zawiadomiony i nie stawił się na nią bez usprawiedliwienia. Tylko więc z jego winy został on pozbawiony prawa wygłoszenia mowy. Na marginesie zauważyć jednak należy na rozprawie tej byli obecni pozostali obrońcy tego oskarżonego, którzy zaprezentowali swoje stanowisko, podobnie jak i oskarżonyW. B. (1). Swoje stanowisko zresztą obrońca ten przedstawił w środku odwoławczym i nie zyskało ono aprobaty Sądu Apelacyjnego, co tylko potwierdza tezę, że ten sposób procedowania Sądu I instancji nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Nie mają także racji skarżący, którzy kwestionują wymiar orzeczonych względem poszczególnych oskarżonych kar, podnosząc m.in. ich rażącą surowość, a w przypadku grzywien niedostosowanie ich do sytuacji majątkowej oskarżonych. Odnosząc się ogólnie do tych zarzutów, gdyż poglądy zaprezentowane dalej są właściwe w przypadku każdego z oskarżonych stwierdzić wypada, że okoliczności popełnienia tych przestępstw, ich charakter, brutalność działań oskarżonych, użycie w jednym przypadku broni palnej, a w kilku innych przedmiotów przypominających wyglądem tą broń, co niewątpliwie po stronie pokrzywdzonych wzmagało jeszcze obawę i poczucie zagrożenia, pozwalają stwierdzić, że społeczna szkodliwość czynów przypisanych oskarżonym przynajmniej tych wyczerpująca znamiona rozboju, jest bardzo duża i to już samo w sobie uzasadniało wymiary kar orzeczonych względem oskarżonych, które oczywiście słusznie zróżnicowano w zależności od roli każdego z nich w grupie, jak również w popełnieniu poszczególnych czynów. Gdy uwzględni się przy tym, że przestępstwa te popełnione zostały w warunkachart. 65 § 1 k.k., co umożliwiało wymierzenie sprawcom kar do wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę i nakazywało wymierzenie im kar powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, kary jednostkowe orzeczone wobec oskarżonych w żaden sposób nie jawią się jako rażąco surowe. Nie sposób również nie zauważyć, że oskarżonych cechowała premedytacja w dążeniu do popełnienia przestępstw, o czym świadczy chociażby ostatnie zdarzenie, kiedy to dwukrotnie przystępowano do realizacji przestępczego założenia. Ta okoliczność w powiązaniu ze sposobem organizacji poszczególnych przestępstw wskazuje także na znaczny stopień zawinienia oskarżonych, co także nie mogło pozostać bez wpływu na wymiar orzeczonych kar.
Oczywiście mają rację skarżący upływ czasu i poprawne w tym okresie zachowanie winno mieć również wpływ na wymiar kar i w ocenie Sądu odwoławczego miało, mimo iż wprost nie wyeksponowano tego w uzasadnieniu. Kary jednostkowe wymierzone poszczególnym oskarżonym nie są jednak surowe, przy uwzględnieniu natężenie negatywnych okoliczności wcześniej wspomnianych, co pozwala przyjąć, że ta pozytywna prognoza wynikająca z przestrzegania przez oskarżonych norm prawnych w ostatnim okresie, została uwzględniona.

Przyznać natomiast rację trzeba skarżącym, że przepisyKodeksu karnegoprzy wymierzę kary grzywny nakazuje uwzględniać również sytuację majątkową oskarżonych, co nie oznacza, że jest to jedyne kryterium którym należy się kierować przy miarkowaniu tej kary. Nie bez znaczenia bowiem jest, a nawet wręcz przeciwnie ma to bardzo istotne znaczenie, w jakiej wysokości korzyści sprawcy uzyskali z popełnienia przestępstwa, gdyż kara mająca charakter majątkowy winna przede wszystkim uświadamiać sprawcom nieopłacalność tego typu zachowań. Przy uwzględnieniu zaś tych aspektów nie sposób przyjąć, że również kary grzywny orzeczone za poszczególne przestępstwa są rażąco surowe, w szczególności gdy stawki dzienne ustalono w wysokościach zbliżonych do dolnej granicy. Tymi też zasadami Sąd kierował się wymierzając w niektórych przypadkach nowe kary jednostkowe grzywny.

Z uwagi na powyższe, postulaty skarżących o znaczące obniżenie kar wymierzonych oskarżonym nie mogły osiągnąć zamierzonego skutku, poza oczywiście przypadkami omówionymi wcześniej, gdzie redukcja kar była następstwem zmiany opisu przypisanego czynu oraz kwalifikacji prawnej, w kierunku korzystnym do oskarżonych.
Kończąc rozważanie w tym przedmiocie stwierdzić należy, że wymierzając niektóry oskarżonym nowe kary łączne Sąd Apelacyjny brał pod uwagę oczywiście związek podmiotowo przedmiotowy, zachodzący pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, który jest stosunkowo duży z uwagi na znaczna jednorodzajowość podejmowanych działań. Starał się również, przy braku środka odwoławczego na niekorzyść oskarżonych, skierowanego w kierunku rozstrzygnięcia o karze, zachować zasady wymiaru kar łącznych przyjęte przez Sąd Okręgowy. W tych uwarunkowaniach redukcja kar jednostkowych pozbawienia wolności w poszczególnych przypadkach, doprowadziła w konsekwencji do orzeczenia łagodniejszego wymiaru kary łącznej w porównaniu do orzeczonego przez Sąd I instancji.
Na poczet tych kar zaliczono okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie stosownie doart. 63 § 1 k.k.

Bezpodstawnie natomiast obrońca oskarżonegoJ. P. (1)domaga się zastosowania wobec niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, zarzucając przy tym naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 60 § 3 k.k.). Trzeba bowiem pamiętać, że z zawartego wart. 60 § 3 k.k.słowa "ujawni" oraz ratio legis tego przepisu wynika, że przewidziana w nim wysoka premia w postaci obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary nie przysługuje sprawcy, który dozuje opisane w tym przepisie informacje oraz sprawcy, który pozoruje ujawnienie informacji, czyli przekazuje je wówczas, gdy ma już świadomość, że organy powołane do ścigania przestępstw wiadomości te już posiadają. Owo "ujawnienie" łączyć się musi z wszechstronnym wyjaśnieniem okoliczności przestępstwa, roli poszczególnych współdziałających osób, a w tym także i roli ujawniającego, nadto winno też zawierać informacje o wyrządzonej szkodzie i podziale zysków.J. P. (1)natomiast zdecydował się na wyjawienie prawdy w zasadzie dopiero wówczas, gdy prokurator dysponował już wiedzą na temat jego udziału w przestępstwach oraz innych osób, a wiadomości, które przekazywał w zasadzie nie wnosiły nic nowego do sprawy. Jak ponadto słusznie zauważył Sąd I instancji, składając wyjaśnienia oskarżony ten starał się umniejszać swoją rolę. W tych uwarunkowaniach nie można przyjąć, żeJ. P. (1)zrealizował warunki wskazane w wyżej powołanym przepisie. Pozycja natomiast procesowa osoby ubiegającej się o dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 k.k.wymaga pełnej, konsekwentnej i szczerej współpracy.
Oczywiście fakt przyznania się tego oskarżonego w powiązaniu z treścią wyjaśnień, jakie złożył nie mógł pozostać bez wpływu na wymiar orzeczonych względem niego kar i jak wynika z uzasadnienia Sądu I instancji, a także porównania kar wymierzonych poszczególnym oskarżonym, miał istotny wpływ na ich wysokość. Tak więc przy uwzględnieniu nawet tych pozytywnych okoliczności orzeczonych w stosunku do tego oskarżonego kar nie można uznać za rażąco surowe.

Bezzasadnie także obrońca oskarżonegoM. R. (1)zarzuca Sądowi rażącą surowość kary wymierzonej temu oskarżonemu wynikającą miedzy innymi z nie zastosowania możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary wynikającej z brzmienia przepisuart. 19 § 2 k.k.Pomimo bowiem tego, że niewątpliwie czyn, który przypisano temu oskarżonemu charakteryzuje się nieco mniejszym stopniem społecznej szkodliwości, to jednak w ocenie Sądu odwoławczego brak było podstaw do redukcji kary pozbawienia wolności wymierzonej temu oskarżonemu. Społeczna szkodliwość tego czynu jest znaczna podobnie, jak i stopień winy. Oskarżony bowiem, gdy zorientował się, co zamierzają zrobić jego współtowarzysze nie podjął nawet próby zapobieżenia temu, a przede wszystkim nie próbował nawet sam wycofać się z tego przedsięwzięcia, a wręcz przeciwnie umożliwił sprawcom ucieczkę z miejsca przestępstwa, przyjmując następnie w zamian pieniądze pochodzące z kradzieży. W tej sytuacji fakt, że była to kwota niewielka nie może mieć decydującego znaczenia przy miarkowaniu kary pozbawienia wolności.

Ponieważ apelacje okazały się w większości bezzasadne Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa stosowne kwoty tytułem kosztów postępowania odwoławczego, a kosztami związanymi a apelacją prokuratora obciążył Skarb Państwa.
Nieznaczna korekta kary orzeczonej względem przy braku z jego strony środka odwoławczego wymusiła korektę rozstrzygnięcia o kosztach, które w tym przypadku ograniczyły się do opłaty, gdyż w pozostałym zakresie względy słuszności przemawiały za zwolnieniem tego oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Udział w rozprawie apelacyjnej pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoS. M.obligował Sąd do zasądzenia na jego rzecz stosownej kwoty tytułem zwrotu wydatków z tym związanych. W tym wypadku kwotę tę zasądzono w równych częściach od oskarżonych, którzy brali udział w przestępstwie popełnionym na jego szkodę.