Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 179/13
Data wyroku: 2013-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzena Polak, Barbara Plewińska
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania, Kara, Nawiązka
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Sygn. akt IX Ka 179/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Barbara Plewińska / spr /
Sędziowie - SO Marzena Polak
- SO Mirosław Wiśniewski
Protokolant - st. sekr. sąd. Anna Ryłow

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Barbary Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 roku
sprawyR. K.
oskarżonego zart. 177 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 5 lutego 2013 rokusygn.akt VIII K 1760 /12

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

IX Ka 179/13

UZASADNIENIE
R. K.został oskarżony o to, że:
24 sierpnia 2012 r. wT., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodemV. (...)zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności, nie ustąpił pierwszeństwa znajdującej się na przejściu przez jezdnię pieszejJ. C.i potrącił ją, co spowodowało obrażenia ciała naruszające czynności jej narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni,

-

tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 roku (sygn. akt (VIII K 1760/12) na mocyart. 66 § 1 i 2 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie karne w sprawie przeciwkoR. K.warunkowo umorzył na okres 1 roku tytułem próby, zasądzając na podstawieart. 67 § 3 kkod oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejJ. C.nawiązkę w wysokości 200 złotych.
Oskarżony został zwolniony w całości od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciążony został Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego.
Wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 67 § 3 kkpoprzez orzeczenie od oskarżonego nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w sytuacji gdy nawiązka taka może być orzeczona jedynie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
W związku z powyższym zarzutem prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonego nawiązki w wysokości 200 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora okazała się oczywiście bezzasadna.
Nie miał racji prokurator podnosząc, że rozstrzygnięcie sądu meriti w przedmiocie nawiązki orzeczonej w trybieart. 67 § 3 kkbyło błędne z uwagi na orzeczenie jej na rzecz pokrzywdzonejJ. C., a nie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Należało zgodzić się z sądem I instancji, który trafnie wywiódł, że przepisart. 67 § 3 kkprzewidujący możliwość orzeczenia nawiązki w przypadku warunkowego umorzenia postępowania jest przepisemlex specialisw stosunku do przepisuart. 47 § 1 kk, który określa warunki orzekania nawiązki wyłącznie w razie skazania sprawcy za wskazane w tym przepisie przestępstwo. Nie ma więc podstaw by stosować reguły orzekania nawiązki o jakich mowa wart. 47 § 1 kk, w tym w szczególności regułę określającą podmiot na rzecz którego nawiązkę należy orzekać.
Także redakcja przepisuart. 67 § 3 kksprzeciwiała się przyjęciu, że nawiązka orzekana w przypadku warunkowego umorzenia postępowania jest nawiązką,
o której mowa wart. 47 § 1 kk. Dopuszczając wart. 67 § 3 kkmożliwość zasądzenia nawiązki w sytuacji warunkowego umorzenia postępowania, ustawodawca nie wskazał, że chodzi o nawiązkę zart. 47 § 1 kkani nie ograniczył kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania tejże nawiązki, w sposób analogiczny jak to uczynił wart. 47 § 1 kk. Ustawodawca wskazał, jedynie, że sąd może orzec nawiązkę. Nie odesłał w tym względzie do regulacji zart. 47 § 1 kk. Stosowne natomiast odesłania do poszczególnych przepisówkodeksu karnegozostały wprowadzone w odniesieniu do pozostałych środków orzekanych w trybieart. 67 § 3 kk. Przykładowo ustawodawca określił, że orzekane przy warunkowym umorzeniu postępowania świadczenie pieniężne jest świadczeniem pieniężnym zart. 39 pkt 7 kk, zakaz prowadzenia pojazdów jest zakazem zart. 39 pkt 3 kkoraz przewidział orzekanie obowiązków wymienionych wart. 72 § 1 pkt 1 - 3, 5- 6a, 7a lub 7b. Brak odwołania się do zasad orzekania nawiązki określonych wart. 47 §1 kknie pozwalał na przyjęcie, że nawiązka ma być orzeczona wyłącznie na rzecz podmiotu określonego wart. 47 § 1 kk. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było sprecyzowanie, że chodzi o nawiązkę orzekaną na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej to wprost wskazałby w treściart. 67 § 3 kkten podmiot jako wyłącznie uprawniony do otrzymania nawiązki bądź powołałby się w tym zakresie na regulację zart. 47 § 1 kk.
Przeciwne stanowisko prokuratora poparte przywołanym w apelacji fragmentem uzasadnienia do projektu ustawy z 12 lutego 2010 roku nowelizującejkodeks karny, nie przekonało o trafności sugestii skarżącego. W w/w uzasadnieniu do projektu ustawy wyrażono zapatrywanie, że nawiązka orzekana w związku zastosowaniem instytucji warunkowego umorzenia postępowania będzie orzekana na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, jednakże przepisart. 67 § 3 kkwcale takiego rozwiązania nie przewiduje

i
sugerowana interpretacja wydaje się dowolna. Ustawodawca wart. 67 § 3 kknie wskazał podmiotu uprawnionego do otrzymania nawiązki ani nie odsyła w tym względzie do przepisuart. 47 § 1 kk, w związku czym nie ma na chwilę obecną podstaw by twierdzić, że orzekana na podstawieart. 67 § 3 kknawiązka winna być orzekana wyłącznie na rzecz Funduszu wskazanego wart. 47 § 1 kk.

O trafności powyższego założenia przekonał ponadto fakt, że Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nie jest jedynym podmiotem na rzecz którego na gruncie obecnie obowiązujących przepisów można orzec nawiązkę. Istnieją bowiem pozakodeksowe regulacje, które określają szczególne zasady orzekania nawiązki i przewidują orzekanie nawiązki na rzecz innego podmiotu niż Fundusz bądź orzekanie nawiązki na inne cele. Wymownym tego przykładem jest przepis art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który przewiduje orzeczenie nawiązki - w podanej tam maksymalnej wysokości
- wyłącznie na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. W świetle zasad logicznego rozumowania nie ulegało wątpliwości, że wskazanie, iż nawiązka ma być przeznaczona na określony cel determinowało pośrednio oznaczenie podmiotu

-

beneficjenta nawiązki i przekonało, że nawiązka wobec osób skazanych za popełnienie czynu z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ma być orzekana tylko na rzecz pewnej określonej kategorii podmiotów, tj. tych, które zajmują się ochroną naruszonych przez ich przestępstwa dóbr. Na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązka na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej nie będzie wchodziła więc w grę.

Mając na uwadze powyższe, jako słuszne należało uznać rozstrzygnięcie sądu meriti, który orzekł - w myślart. 67 § 3 kk- nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejJ. C..
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu, dlatego też należało utrzymać go w mocy.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kk.