Sąd Okręgowy w Opolu
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 357/13
Data wyroku: 2013-06-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Kalemba, Zbigniew Kwiatkowski –, Jolanta Szajowska-Kulijewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Sygn. akt VII Ka  357/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 czerwca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Opolu VII Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia S.O. Jolanta Szajowska-Kulijewicz
Sędziowie: Sędzia S.O. Zbigniew Kwiatkowski – spr.
del. Sędzia S.R.M. K.

Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Rybak

przy udzialeE. M.
Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu
po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r.
sprawyN. W.(W.)
oskarżonego o przestępstwo zart. 290 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu
z dnia 14 lutego 2013 roku, sygn. akt VII K 1384/12

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną.

II
Koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa

Sygn. akt VII Ka 357/13

UZASADNIENIE
N. W.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 290 § 1 k.k.w ten sposób, że w okresie od 1 października 2013r. do 24 października 2012r. w lesie wT.przyul. (...)nadziałce nr (...)dokonał wyrębu i zaboru w celu przywłaszczenia czterech drzew rodzaju dąb, jednego drzewa rodzaju akacja oraz jednego rodzaju czeremcha o łącznej wartości 90,70 złotych na szkodęT. C.

Sąd Rejonowy w Opolu wyrokiem z dnia 14 lutego 2013r. sygn. akt VII K 1344/12 na podstawieart. 66 § 1 i 3 k.k.orazart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne przeciwkoN. W.o czyn opisany wyżej, który zakwalifikował zart. 278 § 1 k.k., warunkowo umorzył na okres 1 (jednego) roku próby.
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.w zw. zart. 49 § 1 k.k.orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężnie w kwocie 600 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 629 k.p.k.iart. 7 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 zł tytułem kosztów sądowych , w tym kwotę 100 złotych tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł prokurator zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucając obrazę prawa karnego materialnego tj.art. 290 § 1 k.k.poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż kradzież drzewa z lasu po jego uprzednim wyrąbaniu wypełnia znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 k.k., podczas, gdy praktyka orzecznicza jednoznacznie nakazuje kwalifikować powyższe zachowanie zart. 290 § 1 k.k.
Stawiając powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I przez przyjęcie kwalifikacji prawnej zart. 290 § 1 k.k.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowym zagadnieniem w rozpoznawanej sprawie jest kwestia, która sprowadza się do pytania, czy oskarżonyN. W.dopuścił się przestępstwa zart. 290 § 1 k.k.czy przestępstwa kradzieży zart. 278 § 1 k.k.?. Analizując tę kwestię należy zauważyć, iż przepisart. 290 § 1 k.k.penalizuje odpowiedzialność karną sprawcy, który w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie. Zachowanie sprawcy, w ujęciu wyżej wymienionego przepisu, musi zatem polegać na wyrąbaniu drzewa w lesie z zamiarem jego przywłaszczenia (cum dolus coloratus). Do takiej konkluzji prowadzi bowiem zawarte wart. 290 § 1 k.k.sformułowanie „w celu przywłaszczenia”. Ustawa wymaga bowiem, aby zachowanie sprawcy było nakierowane na określony cel, jakim jest przywłaszczenie drzewa w lesie.
Jeśli natomiast sprawca dopuszcza się najpierw wyrębu drzewa w lesie, a następnie zabiera to drzewo w celu przywłaszczenia, wówczas odpowiada on tylko za jedno przestępstwo określone wart. 278 § 1 k.k., natomiast wyrąb drzewa w lesie stanowi tylko czynność współukaraną uprzednio. Takie stanowisko przyjmuje się w doktrynie (zob. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas w: Kodeks karna. Część szczególna. Komentarz do art. 278-363. Tom III. Wydanie II. Zakamycze 2006, s.437 i tam powołane poglądy doktryny) oraz w judykaturze (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r. WR 297/90. Informacja(...). Prawo karne 1990, nr.10-11, poz. 1; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2011 r., IV KK 298/11. Prok. Pr.-wkł. do nr(...), poz.5), które sąd odwoławczy in extenso podziela.
Analogiczna sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, w której oskarżony, co wynika z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonał wyrębu czterech drzew, w tym dwa dęby, jednej akacji i jednej czeremchy o łącznej wartości 90,70 zł, gdyż gałęzie tych drzew przeszkadzały mu na jego polu w czasie wykonywania prac polowych, zaśM. C.nie reagował na prośbę oskarżonego, aby wyciął te drzewa lub zwisające z nich gałęzie na pole oskarżonego. Oskarżony widząc zatem, że właściciel drzew nie usunął ich gałęzi, które uderzyły oskarżonego po plecach, w czasie, gdy wykonywał prace polowe, wyciął te drzewa, a następnie zabrał je do domu i spalił w piecu.
W świetle powyższego należy zatem jednoznacznie stwierdzić, iż pierwotnym zamiarem oskarżonego było dokonanie wyrębu drzew w lesie należącym doT. C., lecz nie w celu ich przywłaszczenia, ale w celu ich usunięcia, aby gałęzie tych drzew nie przeszkadzały oskarżonemu w czasie wykonywania przez niego prac polowych. Dopiero zaś po wycięciu tych drzew oskarżony zabrał je do domu i spalił w piecu. Słusznie zatem sąd I instancji uznał, że w tym konkretnym wypadku działanie oskarżonego występuje dyspozycjęart. 278 § 1 k.k., nie zaś przepisuart. 290 § 1 k.k., gdyż oskarżony dokonał kradzieży drzewa wcześniej wyrąbanego.
Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem prokuratora, zawartym w uzasadnieniu apelacji, że czyn oskarżonego należało zakwalifikować jako przestępstwo zart. 290 § 1 k.k., gdyż autor apelacji błędnie przyjął, iż oskarżony dokonując wyrębu drzewa w lesie działał wówczas w celu przywłaszczenia, nie dostrzegając tego, co zostało już podniesione, że celem wyrębu drzew należących doT. C.nie było ich przywłaszczenie, zaś kradzież tych drzew nastąpiła po dokonaniu ich wyrębu w lesie.
Z przytoczonych względów apelację oskarżyciela publicznego należało uznać jako bezzasadną w stopniu oczywistym.
Z przytoczonych względów sąd odwoławczy – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 456 k.p.k.– orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Orzeczenie o kosztach za postępowanie odwoławcze uzasadnia przepisart. 636 § 1 in fine k.p.k..