Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 75/12
Data wyroku: 2012-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Henryk Komisarski, Mariusz Tomaszewski, Przemysław Grajzer, Hanna Grądzielewska, Ewa Wieczorkiewicz

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Poznań, dnia 24 maja 2012r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Ewa Wieczorkiewicz (spr.)
Sędziowie: SSA Przemysław Grajzer
SSA Henryk Komisarski
SSA Hanna Grądzielewska
SSA Mariusz Tomaszewski
Protokolant: st.sekr.sądowy Magdalena Ziembiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Rote
po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012r.
sprawyT. T. (1)
oskarżonego zart. 148 § 1 kk;art. 202 § 3 kkw zw. zart. 12 kk;art. 202 § 4 kkw zw. zart. 12 kk;art. 202 § 4 a kkw zw. zart. 12 kk.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 28 grudnia 2011r. sygn.akt XVI K 199/10

1
zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżony działał z zamiarem ewentualnym

2
w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok

3
zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Henryk Komisarski Ewa Wieczorkiewicz Przemysław Grajzer

Mariusz Tomaszewski    Hanna Grądzielewska

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011r. uznał oskarżonegoT. T. (1)za winnego tego, że:

I
w dniu 19.03.1998r. wP., działając co najmniej z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia, przy użyciu rzemyka dokonał zabójstwaU. W.w mechanizmie zagardlenia poprzez zadzierzgnięcie, które doprowadziło do jej śmierci wskutek gwałtownego uduszenia, tj. przestępstwa zart. 148 § 1 kki za czyn ten na podstawie cytowanego artykułu wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności, a na podstawieart. 40 § 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kkorzekł środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat;

II
w okresie od co najmniej dnia 9 kwietnia 2008r. do dnia 25 sierpnia 2009 r. wP., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu rozpowszechnienia sprowadził, a następnie przechowywał, posiadał oraz rozpowszechnił:

a
w okresie od 9 kwietnia 2008r. do 3 maja 2008r., za pomocą jednostki centralnej komputeraM.z dyskiem twardymmarki H., treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy, utrwalone w folderze(...)w postaci 1 pliku filmowego,

b
w okresie od 13 marca 2009 r. do 20 lipca 2009 r., za pomocą laptopaS.
(...)marki T., treści pornograficzne z udziałem małoletnich w postaci 6 plików filmowych,

c
w okresie od 20 marca 2009r. do 25 sierpnia 2009r., za pomocą jednostki centralnej komputeraM.z dyskiem twardymmarki H., treści pornograficzne z udziałem małoletnich w postaci 2.631 plików graficznych i 26 plików filmowych, tj. przestępstwa zart. 202 § 3 kkw zw. zart. 12 kki za czyn ten na podstawieart. 202 § 3 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności;

III
w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 25.04.2007r. do 25.08.2009r.wB., utrwalił przy użyciu aparatu fotograficznegomarki C.(...)wraz z kartą pamięciK.o pojemności 4 GB nr SD-(...), treści pornograficzne z udziałem nieustalonego dotychczas małoletniego poniżej 15 lat w postaci dwóch zdjęć, tj. przestępstwa zart. 202 § 4 kkw zw. zart. 12 kki za czyn ten na podstawieart. 202 § 4 kkwymierzył nu karę 2 lat pozbawienia wolności;

IV
w okresie od co najmniej 12 stycznia 2008r. do 25 sierpnia 2009r. wP., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru sprowadził, przechowywał i posiadał treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15 w postaci plików graficznych i filmowych na nośnikach informatycznych w postaci: pamięci zewnętrznej (pendrive)marki T.o pojemności 4 GB, laptopaS.(...)marki T., jednostki centralnej komputeraM.z twardym dyskiemmarki H., płyty DVD + Rmarki V.o pojemności 4,7 GB z odręcznym napisem(...), przy czym:

a
w okresie od 1 kwietnia 2009r. do 25 sierpnia 2009r. w pamięci zewnętrznej (pendrive)marki T. (...)plików filmowych,

b
w okresie od co najmniej 26 października 2008r. do 20 lipca 2009r. w laptopieS.(...)marki T. (...)plików filmowych i 58 graficznych,

c
w okresie od co najmniej 19 października 2008r. do 25 sierpnia 2009r. w jednostce centralnej komputeraM.z dyskiem twardymmarki H. (...)plików graficznych i 46 plików filmowych,

d
w okresie od 12 stycznia 2008r. do 25 sierpnia 2009r. na płycie DVD + Rmarki V. (...)plików graficznych i 7 plików filmowych, tj. przestępstwa zart. 202 § 4a kkw zw. zart. 12 kki za czyn ten na podstawieart. 202 § 4a kkwymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 kkiart. 88 kksąd połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności, na poczet której – na podstawieart. 63 § 1 kk– zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w dniu 19.03.1998r. i od dnia 25.08.2009r.
Na podstawieart. 202 § 5 kkSąd orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych.
Od wyroku tego apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.

-art. 7 kpk, przez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego przez bezpodstawne odmówienie dania im wiary oraz zeznań świadkówA. Z.iS. W., poprzez bezzasadne danie im wiary oraz przez niezasadne uznanie za przydatne dla rozstrzygnięcia w sprawie opinii wymienionych biegłych;
-art. 170 § 1 pkt. 2 kpk– przez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanieśw. J. S.;
-art. 170 § 1 pkt. 2 kpkorazart. 193 § 1 kpkprzez niezasadne oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu biochemii i medycyny sądowej na okoliczność ustalenia wpływu, jaki miałoby umieszczenie zwłok pokrzywdzonej przez sprawcę w wodzie o temperaturze znacznie różniącej się od temperatury otoczenia na rozwój stężenia pośmiertnego oraz na okoliczność ustalenia czasu zgonu pokrzywdzonej;
-art. 170 § 1 pkt 3 kpkprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z badania oskarżonego przy użyciu wariografu;
-art. 410 kpkprzez wyrokowanie przy braku rozważenia całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść przez ustalenie – wbrew przeprowadzonym dowodom – że oskarżony dopuścił się zachowań wypełniających znamiona zarzucanych mu czynów;

3
obrazę przepisu prawa materialnego –art. 9 § 1 kkprzez przypisanie oskarżonemu czynu zart. 148 § 1 kkpopełnionego z zamiarem „co najmniej ewentualnym”, która to forma winy nie jest znana wskazanemu wyżej przepisowi ustawy karnej.

Odnośnie przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 148 § 1 kk, obrońca podkreślił, że brak jest bezpośrednich dowodów sprawstwa oskarżonego i proces ma w tym zakresie charakter poszlakowy, zaś Sąd I instancji w sposób dowolny ocenił zgromadzone dowody, czego ewidentnym przykładem jest odrzucenie wyjaśnień oskarżonego w kontekście twierdzeńśw. J. S.iśw. A. Z., której zeznania winny być oceniane w zestawieniu z zeznaniami świadków, będących pracownikami warsztatu samochodowego. Obrońca zakwestionował też sposób przeprowadzenia okazaniaśw. A. Z.wizerunku oskarżonego a także dokonaną ocenę zeznańśw. S. W., zwłaszcza w kontekście zeznań świadkówA. S.,G. T.iT. R.. Apelujący podniósł też, że Sąd Okręgowy w sposób dowolny ustalił czas śmierci pokrzywdzonej oraz dowolnie ocenił opinie biegłych z zakresu genetyki, nie dostrzegając, że są one częściowo sprzeczne ze sobą. Zdaniem obrońcy, sąd orzekający niezasadnie także przyjął za przydatną dla rozstrzygnięcia opinię biegłych psychologówA. P.,A. R.iP. M., gdyż jest ona sprzeczna z opinią biegłego seksuologa M.D.i biegłej psychologE. R.w kwestii istnienia u oskarżonego tzw. złożonych zaburzeń preferencji seksualnych.
Odnośnie pozostałych zarzutów stawianych oskarżonemu, obrońca podniósł, że Sąd I instancji nie wskazał na jakiej podstawie uznał, że treści zabezpieczone u oskarżonego mają charakter pornograficzny, w szczególności w aktach sprawy brak jest najmniejszego śladu by członkowie składu orzekającego zapoznali się z tymi materiałami, zaś znamię „treści pornograficzne” jest terminem prawnym a nie medycznym czy seksuologicznym, w związku z czym żaden biegły nie może zastąpić sądu w ocenie pornograficzności określonych treści ani społecznej szkodliwości czynu wypełniającego znamionaart. 202 § 1– 4akk.
W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w przeważającej mierze niezasadna.
Zgodzić się należy z apelującym, że w niniejszej sprawie brak jest bezpośrednich dowodów sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa zart. 148 § 1 kk, w związku z czym jest to typowy proces poszlakowy, dodatkowo jeszcze prowadzony po 12 latach od popełnienia tego czynu. Nie ma natomiast racji obrońca, że przeprowadzone w sprawie dowody pośrednie nie pozwalały na przypisanie w sposób pewny sprawstwa oskarżonemu. Sąd I instancji słusznie bowiem uznał, że zgromadzone w sprawie poszlaki wzajemnie powiązane doprowadziły – w drodze logicznego rozumowania – do ustalenia w sposób niewątpliwy sprawstwa oskarżonego i jednocześnie pozwoliły na wykluczenie jakiejkolwiek innej racjonalnej wersji przebiegu zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 19.03.1998r. Wbrew zarzutom postawionym w apelacji, Sąd Okręgowy prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, wszechstronnie i drobiazgowo rozważył wszystkie okoliczności oraz dowody ujawnione w toku rozprawy i na ich podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne.
Nie można zgodzić się z apelującym, iż Sąd I instancji bezpodstawnie odrzucił jako niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego odnośnie przebiegu zdarzeń w dniu 19.03.1998r., a w szczelności tego, co robił on między godz. 7.30 a godz. 10.30 tego dnia. Bezspornym jest, że ok. godz. 7.30 zwolnił się on z pracy, podając kierownikowi nieprawdziwą przyczynę tego zwolnienia (rozprawa w sądzie o alimenty) oraz że do pracy powrócił dopiero ok. godz. 10.30. Jego twierdzenia, że był w tym czasie pod swoim domem, gdyż chciał obserwować swoją żonę, którą podejrzewał o zdradę, słusznie zostały odrzucone przez sąd orzekający. Obecności oskarżonego w tym miejscu nie potwierdził bowiem wskazany przez niego świadekJ. S., który miał w tym czasie pracować ciągnikiem na polu sąsiadującym z ulicą, bowiemśw. J. S.zeznał, że tego dnia wyjechał ciągnikiem na pole dopiero ok. godz. 10.30, a więc w czasie, kiedy oskarżony wrócił już do pracy (k. 228 – 229 w zw. z k. 1932). Zeznania tego świadka nie potwierdziły zatem alibi oskarżonego, a w konsekwencji bezprzedmiotowe stały się także wszelkie rozważania dotyczące materiału poglądowego (zdjęć) tego miejsca, zakwestionowane przez obrońcę. Dodatkowo zważyć należy, że b. żona oskarżonego –św. B. T.zeznała, że oskarżony nigdy nie był o nią zazdrosny (k. 1918 – 1926), więc skąd nagle miałby ją obserwować akurat tego dnia.
Dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że także co do innych kwestii dotyczących zdarzeń przed 19.03.1998r., oskarżony mijał się z prawdą. Pierwotnie zaprzeczał przecież aby odwiedzał pokrzywdzoną w jej mieszkaniu w godzinach rannych, potem przyznał, że był tam parę razy między godz. 10 a 11 z kremami wyniesionymi z firmy, ale że zawsze był wtedy ktoś z domowników, aby wreszcie przyznać, że może dwa razy byli w domu sami (która to okoliczność wynikała w sposób jednoznaczny z innych dowodów). Podobnie początkowo oskarżony zaprzeczał aby wieczorami spotykał się zU.na ulicy (wbrew ewidentnym zeznaniom świadków, którzy ich widzieli), potem przyznał, że może raz to się zdarzyło, ale podał, iż nie przytulał jej i nie całował, aby wreszcie na rozprawie przyznać, że podczas ostatniego spotkania przytulił pokrzywdzoną. Wyjaśnienia oskarżonego zatem ewoluowały, pierwotnie zaprzeczał on jakimkolwiek kontaktom z pokrzywdzoną poza spotkaniami rodzinnymi, ostatecznie częściowo przyznając się do nich i podając równocześnie absolutnie niewiarygodne ich uzasadnienie. Twierdzenia oskarżonego, żeU.była w rodzinie nieszczęśliwa, żaliła mu się i myślała nawet o ucieczce z domu, zaś oskarżony podczas tych spotkań odwodził ją od tego, nie znajduje żadnego potwierdzenia w pozostałych przeprowadzonych dowodach. Żaden z członków rodzinyW.ani też przyjaciółki pokrzywdzonej, którym zwierzała się ze swoich problemów, nie potwierdzili abyU.miała problemy w domu i aby myślała o ucieczce. Trudno także przyjąć aby motywem odwiedzaniaU.w godzinach porannych było przynoszenie do niej skradzionych z firmy kremów – jak to twierdził oskarżony. Słusznie przy tym Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy obrońcy o przesłuchanie w charakterze świadkaJ. S.(k. 2485), który mógłby wprawdzie potwierdzić fakt wynoszenia tych kremów przez oskarżonego (która to okoliczność nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia), ale nie jego motywy odwiedzaniaU.pod nieobecność innych domowników. Za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia uznać także należy wnioskowane badania wariografem oskarżonego głównie z uwagi na upływ 11 lat od zdarzenia.
Niezasadnie także apelujący zakwestionował dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zeznańśw. A. Z.(k. 796 – 798, 806 – 807, 1958 – 1960). Wprawdzie świadek złożyła swoje pierwsze zeznania w tej sprawie w dniu 26.08.2009r., a więc po ponad 11 latach od zdarzenia, jednakże jej relacja słusznie została uznana przez Sąd orzekający za wiarygodną. Świadek podała bardzo wiele szczegółów dotyczących dnia zdarzenia, które potwierdzone zostały innymi przeprowadzonymi dowodami, o swoich spostrzeżeniach poinformowała dużo wcześniej (ok. 3 lata po zdarzeniu) przypadkowo napotkaną matkę pokrzywdzonej –św. E. W.–P., a poza tym nie miałaby ona absolutnie żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego.Św. A. Z.wprawdzie nie rozpoznała oskarżonego wśród okazanych jej przez lustro weneckie osób (k. 806 – 807), ale w sposób pewny i jednoznaczny rozpoznała go z okazanych jej zdjęć 4 mężczyzn, wśród których znajdowała się fotografia oskarżonego z okresu zdarzenia, a więc z 1998r. (k. 799 – 80). Dla stwierdzenia zaś jak bardzo różnił się wygląd oskarżonego w 2009r. (kiedy miało miejsce okazanie) od jego wyglądu ponad 10 lat wcześniej, wystarczy porównać obie fotografie (k. 799, k. 901 i k. 2330). Nie może więc dziwić fakt, że świadek nie rozpoznałaT. T.podczas okazania jej osób. Odnośnie zaś okazanych świadkowi zdjęć 4 mężczyzn, rację ma obrońca kiedy podnosi, że osoby te bardzo różnią się od siebie i że tylko oskarżony ma dłuższe z tyłu włosy, jednakże wynik tego okazania należy – zdaniem Sądu Apelacyjnego – oceniać w kontekście innych jeszcze okoliczności. Zauważyć bowiem należy, że świadek obserwowała oskarżonego przez kilkanaście minut oraz że opisany przezśw. A. Z.wygląd mężczyzny, którego obserwowała w dniu 19.03.1998r. pod bramą posesji rodzinyW., dokładnie odpowiada wyglądowi oskarżonego z tamtego okresu, a także że kiedyA. Z.opisywała tego mężczyznę w rozmowie zE. P., matka pokrzywdzonej od razu skojarzyła go z oskarżonym. Nie można też zgodzić się z twierdzeniami apelującego, że zeznaniaśw. A. Z.nie są wiarygodne z uwagi na ich sprzeczność z zeznaniami świadków, będących pracownikami warsztatu samochodowego, położonego w podwórzu posesji zamieszkałej przez rodzinęW.. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wskazane przezA. Z.miejsce (szkic sytuacyjny – k. 801), z którego obserwowała ona oskarżonego jest tak usytuowane, że mógł nie widzieć jej oskarżony i inne osoby będące na ulicy (świadek stała za murkiem, po przeciwnej stronie ulicy niż posesjaW.). Świadek zeznała, że stała pod swoją firmą czekając na jej otwarcie od godz. ok. 75o- firma otwierana jest o godz. 8oo(k. 796 – 798 w zw. z k. 1958 – 1960), natomiast uczniowie z tego warsztatu –św. P. S.(k. 63 – 65 w zw. z k. 1864 – 1865) iśw. I. J.(k. 76 – 78) zeznali, że razem przyszli do pracy tego dnia ok. godz. 81oi do godz. ok. 82oczekali na ulicy aż przyszedłśw. R. M.i otworzył warsztat. ŚwiadekA. Z.zeznała, że nie widziała tych pracowników pod bramą, ale zauważyć należy, że podawany przez wszystkie te osoby czas określony jest w przybliżeniu (a nie dokładnie) oraz że okresy przebywania poszczególnych osób na ulicy nie pokrywają się w czasie, zaś świadek skoncentrowała się w swoich obserwacjach na oskarżonym właśnie z uwagi na jego nietypowe bardzo nerwowe zachowanie.Św. A. Z.zeznała także, że widziała mężczyznę w roboczym ubraniu wychodzącego z terenu posesji z rowerem, czego nie potwierdził żaden inny świadek, ale zauważyć należy, żeśw. R. M.podał, że kiedyś jeździł rowerem do pracy jego uczeńK. A.oraz że on sam też wcześniej miał rower, ale skradziono mu go przed zdarzeniem (k. 1861 – 1862), jednakże zważywszy, że zeznania w tej kwestii świadek składał po ponad 12 latach od zdarzenia, nie można wykluczyć, że kwestia daty kradzieży roweru zatarła mu się w pamięci.Św. A. Z.obserwowała zatem ulicę od godz. ok. 75odo tuż po godz. 8oo(kiedy to otwarto jej firmę), w związku z czym nie widziała ani pracowników warsztatu (którzy byli na ulicy od godz. ok. 81odo 82o), ani też wychodzącej z posesji ok. 81o– 815św.D. W., ani też przychodzącego do pracy ok. godz. 82ośw. R. M.. Oskarżony zaś „dreptał” przed posesją już przed godz. 8oo(gdyż nie widział stojącej za murkiem po przeciwnej stronieulicy (...)), oddalił się kiedy przybyli pod posesję pracownicy warsztatu, a następnie powrócił tam po godz. 82o, kiedy to warsztat został już otwarty i wówczas wszedł do mieszkania pokrzywdzonej, przez nikogo już nie widziany. Wbrew zarzutom obrony, potwierdzone zostało także stwierdzenieśw. A. Z., że „widoczność na ulicy była dobra, a dzień był jasny i pogodny” (k. 797), bowiem z uzyskanej informacjiM.(k. 2300) wynika, że pomiędzy godz. 8ooa 9oousłonecznienie wynosiło 0,6 – 0,4.A. Z.zeznała też, że swoimi obserwacjami podzieliła się wówczas z b. pracownikiem firmy –S. N.oraz jednym z policjantów, którzy wypytywali o zdarzenie, na którego koledzy wołaliM.(k. 797 – 798). Św. SN.(k. 886 – 887 w zw. z k. 1964 – 1965) potwierdził jedynie, że rozmawiał wówczas zA. Z.na temat zdarzenia, ale szczegółów tej rozmowy nie pamiętał, co uznać należy za zrozumiałe zważywszy, że zeznania świadek składał po upływie ponad 11 lat od zdarzenia. Natomiast rację ma obrońca, że wśród policjantów wypytujących mieszkańców i okolicznych pracowników oraz sporządzających notatki urzędowe z tego wypytywania, nie ma funkcjonariusza o imieniuM.. Doświadczenie życiowe wskazuje jednak na to, że nie zawsze czyjeś imię używane przez rodzinę i kolegów, pokrywa się z jego imieniem „urzędowym”, tj. istniejącym w metryce, czy dowodzie osobistym. Poza tym gdybyśw. A. Z.nie powiedziała wówczas tym osobom o swoich obserwacjach, to przecież po 11 latach nie podałaby tego w swoich zeznaniach.
Sąd Apelacyjny nie podzielił też podniesionego w apelacji zarzutu dowolnej oceny zeznańśw. S. W.iśw. T. R., a w konsekwencji błędnego ustalenia, że brat pokrzywdzonej kiedy przed godz. 8(

    oo)w dniu 19.03.1998r. opuścił mieszkanie idąc do szkoły, wrócił do domu dopiero po lekcjach, tj. ok. godz. 14(

    3o), podczas gdy mógł on w trakcie pobytu w szkole, przyjść do mieszkania (a w domyśle: dopuścić się zabójstwa siostry). Przede wszystkim stwierdzić należy, że zeznaniaśw. S. W.co do przebiegu wydarzeń tego dnia były stanowcze i konsekwentne w toku całego postępowania, podobnie jak i jego wyjaśnienia z jakich powodów i w jakich okolicznościach powiedział on swojej babci –św. T. R., że to on zamordował siostrę (k. 367 – 374 w zw. z k. 1846 – 1848).Św. T. R.przyznała, że po swoim „proroczym śnie” zaczęła nagabywaćS. W. (2)przy każdej okazji, że to on zabiłU., żeby się jej przyznał, wręcz atakowała go słownie i w końcu on powiedział jej, że zabił siostrę (k. 259 – 261, 349 – 351, 359 – 364 w zw. z k. 2050 – 2053), co nie znalazło absolutnie żadnego uwiarygodnienia w zebranych dowodach.S. W. (2)nie miałby też żadnego motywu aby zabić siostrę, bowiem relacje między rodzeństwem były prawidłowe, natomiast wieża stereo, która - według obrońcy - miałaby być powodem konfliktu międzyS.aU.w istocie była własnością ich siostryM.(a nieU.).
Zważyć też należy, żeśw. T. R.zaprzeczyła aby to ona zawiadomiła policję, że jej wnuk zabił pokrzywdzoną, podczas gdy z notatki urzędowej z dnia 23.04.1998r. (k. 364) w sposób oczywisty wynika, że to ona zawiadomiła policję.
Z przeprowadzonych dowodów jednoznacznie wynika, żeS. W.w dniu 19.03.1998r. był w szkole na wszystkich lekcjach od godz. 8oodo 142o, że ze swoimi kolegami spędzał wszystkie przerwy, w tym długą 15 – 20 minutową przerwę ok. godz. 103ospędził ześw. M. C.(k. 142 – 143 w zw. z k. 2048 – 2049). Nie zostało jedynie ustalone z kimS. W.spędził tzw. przerwę obiadową o godz. 123o, jednakże zważywszy na ustalony czas zgonu pokrzywdzonej, okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nie może też dziwić fakt, żeS. W.mówiąc swojej babci, że to on zabił siostrę, podał pewne okoliczności (szczegóły), które były zgodne z rzeczywistością, skoro był on w mieszkaniu w chwili, kiedy odkryto zwłoki pokrzywdzonej w wannie,S. W.widział je, podobnie jak i poprzestawiane w mieszkaniu przedmioty (wieża, nóż). Zważyć wreszcie należy, że z zeznańśw. T. R.wynika, żeS. W. (2)po wypadku, któremu wcześniej uległ, wyobrażał sobie rożne rzeczy i utożsamiał się z postaciami z filmu (k. 359 – 364), a więc na brak wyobraźni nie mógł narzekać. Wbrew stanowisku obrońcy, zeznaniomśw. S. W.nie przeczą też ani zeznaniaśw. G. T.(właściciela warsztatu), ani też fakt, że w mieszkaniuW.znajdowała się korespondencja przyniesiona tego dnia przez listonosza –św. A. P.. Z zeznańśw. A. P.wynika, że po godz. 12ootego dnia zostawił on korespondencję dlaW.w umówionej skrytce, tj. za przewodami przechodzącymi nad drzwiami wejściowymi do mieszkaniaW.(k. 125 – 126, 272 – 273 w zw. z k. 2720). Zważywszy, że korespondencja ta była widoczna przy wchodzeniu do mieszkania i znajdowała się wręcz „na wyciągnięcie ręki”, mógł całkowicie odruchowo ją zabrać każdy z domowników wracających do mieszkania, a następnie zapomnieć o tym w kontekście dalszych wydarzeń jakie miały miejsce tego dnia.Św. E. W.–P.mogła zatem zobaczyć, że w mieszkaniu jest już korespondencja, gdyż do domu wróciła kiedy był tam już i mąż i synS.. Trudno także przyjąć, żeby zeznaniaśw. S. W., że w trakcie pobytu w szkole nie przychodził do domu tego dnia (choć nieraz – jak przyznał – rzeczywiście tak robił – k. 81 – 86) obalały twierdzeniaśw. G. T., który tego dnia przyjechał do warsztatu ok. godz. 9oo, następnie dwukrotnie z firmy wyjeżdżał i wracał. Świadek ten pierwotnie zeznał, że widział w dniu zdarzeniaS. W. (2)wychodzącego z domu, ale nie wie o której to było godzinie (k. 56 – 59), następnie podał, że na pewno widział go w godzinach dopołudniowych, ale że mogło to być również 18.03. (k. 281 – 282), wreszcie na rozprawie zeznał, że nie pamięta czy było to 18 czy 19.03.1998r. oraz że w dniu zabójstwa był w wielkim stresie (k. 1863 – 1864). Sąd I instancji słusznie zatem stwierdził, że zeznania te nie są ani stanowcze, ani też konsekwentne. Poza tym zauważyć należy, że świadek jako „godziny przedpołudniowe” określał też czas szukaniaU.przez jej rodzinę, a bezspornym jest, że miało to miejsce po godz. 143ooraz żeśw. S. W.był już wtedy w domu i z niego również wychodził.
Sąd Odwoławczy nie podzielił stanowiska obrońcy, iż nieprawidłowo ustalony został czas zgonu pokrzywdzonej oraz że niesłusznie Sąd I instancji za przydatne do ustalenia stanu faktycznego uznał opinie biegłych wymienione w pkt. 1a apelacji.
BiegłyM. S.po dokonaniu oględzin zwłok o godz. 1735wypowiedział się, że do zgonu doszło między godz. 8ooa 9oorano (k. 339).
Na rozprawie w dniu 8.02.2011r. (k. 2224 – 2225 ) biegły ten zeznał, że zgon nastąpił na 6 – 14 godzin przed oględzinami ciała, tj. przed godz. 1735(a więc między godz. 33oa 113o), ale w oparciu o swoje doświadczenie zawodowe uznał, że do zgonu doszło na 8 – 9 godzin przed godz. 1735, czyli między godz. 835a 945. Na rozprawie tej, a także na rozprawie w dniu 12.07.2011r. (k. 2578 – 80), kiedy to częściowo sprostowane zostały jego wcześniejsze wypowiedzi, biegły zeznał, że temperatura otoczenia nie ma wpływu w powstawaniu plam pośmiertnych, ma natomiast wpływ na rozwój stężenia pośmiertnego, które utrzymuje się dłużej w niższych temperaturach, zaś przy ciepłej wodzie proces ten byłby minimalnie przyspieszony o około 1 godz. Biegły przyjął temperaturę wody, w jakiej znajdowało się ciało w wannie na +8oC, ponieważ taka też była temperatura otoczenia mierzona o godz. 152ow czasie przeprowadzonych oględzin (k. 7). Biegły przekonująco przy tym podał, że nawet gdyby zwłoki umieszczono w ciepłej wodzie, to uwzględniając niską temperaturę otoczenia – bardzo szybko by ona wystygła, stąd logiczne jest przyjęcie przez biegłego minimalnego tylko przyspieszenia rozwoju stężenia pośmiertnego, przy założeniu pierwotnie wyższej temperatury wody w wannie, zresztą przy ustalaniu czasu zgonu badaniu podlegają łącznie oba w/w czynniki, tj. zarówno rozwój stężenia pośmiertnego, jak i stan plam pośmiertnych. Sąd Okręgowy słusznie zatem oddalił (k. 3098 – 3100) wniosek dowodowy obrońcy o ustalenie w(...) S.A.wP.w jakich maksymalnych i minimalnych temperaturach dostarczana jest woda z miejskich wodociągów oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu biochemii i medycyny sądowej, zwłaszcza że w mieszkaniu pokrzywdzonej woda podgrzewana jest przez gazowy junkers (zeznaniaśw. D. P.– K. 25 w zw. z K. 1857), a więc miejskie wodociągi nie dostarczają tam ciepłej wody. Za tym, że czas zgonu został przez biegłego ustalony prawidłowo, przemawia także fakt, że odnaleziony podczas oględzin (k. 7) budzik, (który stał przy łóżku pokrzywdzonej i który siostraM.nastawiłaU.wychodząc z domu na godz. 84o), zatrzymał się na godz. 85O, gdyż na skutek potrącenia go (przy szarpaniu lub przenoszeniu zwłok) wypadła z niego zasilająca go bateria, zaśśw. P. S., kiedy właśnie ok. godz. 845wracał z pieczywem ze sklepu do warsztatu, słyszał w mieszkaniuW.głośne szczekanie ich psa (k. 1864 – 1865).Św. D. P.zeznał przy tym, że ich pies (jamnik) zawsze głośno szczeka gdy ktoś wchodzi do domu, nawet domownicy, a więc osoby dobrze psu znane (k. 24v).
Sąd Okręgowy zasadnie również uznał, że za sprawstwem oskarżonego przemawiają także przeprowadzone badania genetyczne. Przede wszystkim chodzi o przeprowadzone przez biegłegoP. K.badania plamy krwi, umiejscowionej z prawej strony na wysokości klatki piersiowej zabezpieczonego w dniu 24.03.1998r. swetra oskarżonego. Po wstępnych badaniach biegły stwierdził, że jest to krew ludzka i pochodzi od kobiety (k. 693 – 695), a następnie po dostarczeniu mu porównawczego materiału genetycznego od matki i rodzeństwa pokrzywdzonej, biegły w swojej opinii z dnia 10.08.2009r. (k. 718 – 721) stwierdził, że ślady krwi na swetrze oskarżonego z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością (100.000 : 1) pochodzą od pokrzywdzonej i swoje stanowisko w tej kwestii konsekwentnie podtrzymał na kolejnych rozprawach. Zważyć przy tym należy, że podczas oględzin zwłokU. W.stwierdzono m.in. powierzchowne otarcia naskórka w okolicy zausznej lewej oraz kąta zewnętrznego prawego oka (k. 509 – 517). Wbrew sugestiom oskarżonego, pokrzywdzona obrażeń tych wcześniej nie miała oraz mimo dość częstych przeziębień nie krwawiła też z nosa, co jednoznacznie zeznali wszyscy członkowie jej rodziny. Krew pokrzywdzonej nie mogła zatem znaleźć się na swetrze oskarżonego wcześniej, a zwłaszcza podczas ich wieczornego spotkania w przeddzień zabójstwa, kiedy na ulicy przytulił on pokrzywdzoną.
Zdecydowanie mniejsze prawdopodobieństwo wykazały badania genetyczne włosów zabezpieczonych na spodenkach od piżamy (nałożonych na głowę denatki) oraz na swetrze oskarżonego i sznurowadle jego buta. Badania w tym przedmiocie przeprowadzał biegłyR. S., który stwierdził, iż tylko część cech genetycznych włosów można było oznaczyć z uwagi na degradację DNA. Cech genetycznych włosa ujawnionego na bucie oskarżonego nie udało się określić właśnie z uwagi na degradację DNA. Z tej samej przyczyny cechy genetyczne włosów ujawnionych na spodenkach od piżamy udało się określić jedynie w układzie TH01 i posiadały one cechę 6-6, która występuje również u oskarżonego, ale jest to cecha typowa i może występować u 15 – 20% ludzi. Natomiast badanie włosów zabezpieczonych na swetrze oskarżonego, wykazało cechy wspólne z włosami pokrzywdzonej w układach VWF i PLA2(

        A )1 i zdaniem biegłego układ, jaki wystąpił w przypadku tego badania jest układem rzadkim i cechy występujące w tym materiale mogą występować u nie więcej niż 5% ludzi, w związku z czym zachodzi duże prawdopodobieństwo, że włosy te pochodzą od pokrzywdzonej (k. 638 – 640, 2227, 2327 – 2329). Na kolejnych rozprawach (k. 2716-2717, 2720, 3121 – 3123) biegły wyjaśniał metodykę przeprowadzonych przez siebie badań oraz ustaleń w układzie TH 01 wartości 9.3 oraz 10. Zważyć przy tym należy, że badania zabezpieczonych włosów przeprowadzone były ponad 12 lat temu, kiedy to możliwości badań genetycznych, a zwłaszcza ich czułość była znacznie mniejsza niż obecnie. Sąd Okręgowy podjął próbę ponowienia badań genetycznych włosów w 2011r. jednakże okazało się, że zabezpieczony wówczas dowodowy materiał genetyczny został całkowicie wykorzystany do wykonywanych analiz (k. 2425a i 2463), w związku z czym obecnie badań tych ponownie nie można już było przeprowadzić. Reasumując powyższe wywody stwierdzić należy, że wprawdzie należące do pokrzywdzonej włosy, które ujawnione zostały na swetrze oskarżonego, rzeczywiście mogły się tam przemieścić w innych okolicznościach i przed dniem 19.03.1998r., jak choćby w czasie ich spotkań w mieszkaniu bądź na ulicy. Natomiast rację ma Sąd Okręgowy, że znalezienie włosów o cechach 6-6 w układzie TH01 (zabezpieczonych na granatowych spodenkach od piżamy) występujących u oskarżonego, wskazują na duże prawdopodobieństwo, że są to włosy właśnieT. T.. Wprawdzie cecha ta występuje u 15 – 20% populacji, ale dostęp do tej części garderoby miała przecież znacznie ograniczona ilość osób.
Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy, iż Sąd Okręgowy niezasadnie przyjął za przydatną dla rozstrzygnięcia opinię zespołu biegłychA. P.,A. R.iP. M.z uwagi na to, że jest ona sprzeczna z opinią biegłegoM. D.i biegłejE. R.w zakresie, w jakim stwierdza u oskarżonego zaburzenia pod postacią tzw. złożonych zaburzeń preferencji seksualnych (str. 22 – 23 apelacji). Stwierdzić należy, że biegły lekarz seksuolog M.D.w swojej opinii z 24.10.2011r. (k. 2927 – 2930) nie stwierdził u oskarżonego zaburzeń spełniających kryteria zaburzeń preferencji seksualnych, tj. pedofilii i fetyszyzmu, podobnie biegła psychologE. R.w opinii z 26.10.2011r. (k. 3017 – 3020) stwierdziła, żeT. T.nie wykazuje dewiacyjnych zaburzeń seksualnych. Również zespół biegłych:A. P.(psycholog kliniczny i psychoterapeuta),A. R.(psycholog) iP. M.(psycholog i seksuolog kliniczny), w swojej opinii z 10.06.2011r. (k. 2494 – 2532) stwierdzili w wyniku 6 dni badań oskarżonego, że brak jest podstaw do stwierdzenia u oskarżonego specyficznych (izolowanych) zaburzeń preferencji seksualnych, natomiast jego nadaktywność seksualna o cechach nałogowych oraz utrwalona zdolność do zachowań dewiacyjnych stanowią podstawę rozpoznania złożonych zaburzeń seksualnych pod postacią zespołu niezróżnicowanego obiektu seksualnego i biegli swoje stanowisko w sposób kompleksowy, logiczny i przekonujący umotywowali w pisemnej opinii oraz w zeznaniach na rozprawie (k. 2581 - 2582, 2717 i 2862 – 2864). Zważyć przy tym należy, że to do sądu orzekającego należy dokonanie oceny opinii biegłych (podobnie jak i każdego innego przeprowadzonego dowodu) i Sąd I instancji oceny takiej dokonał, zaś okoliczność, że poszczególne stanowiska biegłych w określonym zakresie różnią się pomiędzy sobą nie oznacza jeszcze, że dane opinie były nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy – jak to wywodzi apelujący. Nie sposób zakwestionować stanowiska Sądu Okręgowego, który przychylił się do opinii zespołu biegłych stwierdzających istnienie złożonych zaburzeń seksualnych oskarżonego oraz do wypowiedzi biegłych, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż aktualne zaburzenia występowały uT. T.już w przeszłości (gdyż osobowość, to struktura stała dla danej osoby, zaś zaburzenia powstają w wieku młodocianym), gdy zważy się na inne dowody przeprowadzone w sprawie. Z zeznań b. żony oskarżonego (żyli ze sobą od 1995r. do 2000r.) –św. B. T.wynika bowiem, że już wówczas zauważyła, że zaczęły znikać majtki jej i dzieci, że oskarżony wyciąga z kosza jej brudną bieliznę i używając jej onanizuje się, żeT. T.na łóżku był obłożony pismami pornograficznymi, zaś nocami oglądał filmy pornograficzne, a w ich samochodzie stale odnajdywała brudną bieliznę innych kobiet (k. 1918 – 1921), co znalazło potwierdzenie także w wyniku przeszukania samochodu oskarżonego w dniu 25.08.2009r. Z zeznańśw. B. T.oraz jej córek (a pasierbic oskarżonego) –J.,M.iM. T. (2)wynika też, iż oskarżony w przeszłości molestował seksualnieJ.iM., zaśśw. A. N., koleżanka z pracy oskarżonego przedstawiła w swoich zeznaniach ich życie seksualne, w tym odosobnione i nie tolerowane przez świadka zachowaniaT. T., zaspokajające jego popęd seksualny (k. 1352 – 1354). W świetle powyższych dowodów, którym nie sposób odmówić dania wiary, Sąd I instancji zasadnie ustalił, iż obecnie stwierdzone u oskarżonego zaburzenia seksualne występowały już w przeszłości, w tym także w okresie bliskich kontaktów z pokrzywdzoną.
Zgodzić się należy z apelującym, iż Sąd Okręgowy nie ustosunkował się do dowodu z opinii osmologicznej (k. 1481 – 1490) wydanej przez biegłegoT. S.i jego zeznań (k. 2059 – 2060), jednakże uznać należy, że dowód ten niczego nie wniósł do rozpoznania sprawy, najprawdopodobniej z uwagi na to, że pobrany i zabezpieczony materiał dowodowy pochodził z miejsca, gdzie występuje dużo zanieczyszczeń zapachami obcymi (kosmetyki, środki czystości, itp.), a także z tego powodu, że oskarżony odmówił poddania się czynnościom zmierzającym do pobrania klasycznego materiału porównawczego (tj. z dłoni) i biegły dysponował jedynie zanieczyszczonymi próbkami zapachowymi pobranymi z jego odzieży. Nie dokonanie oceny tego dowodu przez Sąd I instancji nie miało zatem żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Reasumując powyższe wywody, Sąd Apelacyjny uznał, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy jest pełna, logiczna, przekonująca, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego oraz pozbawiona cech dowolności, w związku z czym znajduje się pod ochroną przepisuart. 7 kpki nie podważył jej żaden z argumentów podniesionych w apelacji. W konsekwencji brak jest także podstaw do zakwestionowania poczynionych w oparciu o tę ocenę ustaleń faktycznych. Ustalone zaś przez Sąd Okręgowy poszlaki w postaci: charakteru znajomości oskarżonego z pokrzywdzoną i okoliczności ich spotykania się w okresie od II.1998r. do dnia zabójstwa, poranne zwalnianie się oskarżonego z pracy i odwiedzanie (zwłaszcza w czwartki)U.W.pod nieobecność innych domowników (do zabójstwa też doszło w czwartek), stwarzanie przez oskarżonego pozorów przyjaźni z pokrzywdzoną i wytworzenie w niej przekonania, że ma dorosłego chłopaka, z którym ułoży sobie życie (o czym mówiła przyjaciółkom i rodzeństwu), wyniki badań genetycznych, nie potwierdzone i niewiarygodne alibi oskarżonego oraz struktura jego osobowości – szczegółowo omówiona na str. 104 – 107 uzasadnienia zaskarżonego wyroku – pozwalają na pewne ustalenie sprawstwa oskarżonego oraz na wykluczenie innej racjonalnej wersji przebiegu zdarzenia.
Wina oskarżonego w zakresie czynu zart. 148 § 1 kkzostała zatem należycie wykazana, natomiast apelujący słusznie zarzucił, iż Sąd Okręgowy przypisującT. T.popełnienie tego przestępstwa „co najmniej z zamiarem ewentualnym”, dopuścił się obrazyart. 9 § 1 kk, bowiem przepis ten nie przewiduje takiej formy winy. Sąd Apelacyjny po wnikliwym przeanalizowaniu pisemnych motywów zaskarżonego wyroku doszedł do przekonania, iż błąd ten sprowadza się w istocie rzeczy jedynie do niezręcznego sformułowania użytego przez ten Sąd. Z uzasadnienia wyroku (jego str. 109) wynika bowiem jednoznacznie, iż Sąd Okręgowy uznał, że oskarżony – zaciskając rzemyk na szyi pokrzywdzonej – przewidywał, iż spowoduje w ten sposób jej śmierć i na to się godził. W istocie zatem Sąd I instancji zarówno przy ustaleniach w zakresie winy, jak i rozważając kwestię kary, przyjął działanie oskarżonego w zamiarze ewentualnym. Z tych względów Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony przestępstwa zart. 148 § 1 kkdopuścił się działając z zamiarem ewentualnym.
Odnośnie pozostałych przypisanych oskarżonemu przestępstw zart. 202 § 3–§ 4a kk(pkt. 2 – 4 zaskarżonego wyroku) apelujący podniósł jedynie, że Sąd Okręgowy nie wskazał na jakiej podstawie uznał, że treści zabezpieczone u oskarżonego mają charakter pornograficzny i że w aktach sprawy brak jest najmniejszego śladu by członkowie składu orzekającego zapoznali się z tymi materiałami, zaś w pkt. 1a apelacji zarzucił obrazęart. 7 kpkprzez bezpodstawne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie przebiegu jego kontaktów z mężczyzną o imieniuR..
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty te są całkowicie niezasadne.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd I instancji za zgodą stron, na podstawieart. 393 § 1 i 2 kpkiart. 394 § 1 i 2 kpkuznał za ujawnione m.in. materiały w postaci przedmiotowych plików graficznych i filmowych (k. 3124), co stwarza domniemanie, że z materiałami tymi się zapoznał i domniemanie to nie zostało obalone. Żaden natomiast przepis nie obliguje sądu do odnotowania (pozostawienia w aktach śladu – jak to określa obrońca) tego, iż zapoznał się z materiałami uznanymi za ujawnione na podstawieart. 394 § 1 i 2 kpk.
Nie nasuwa też jakichkolwiek wątpliwości, że zabezpieczone u oskarżonego materiały mają charakter pornograficzny – w rozumieniuart. 202 kk. Treścią prezentacji w tych materiałach jest bowiem przedstawienie przejawów płciowości i życia seksualnego człowieka, które koncentruje się wyłącznie na pokazaniu jego techniczno-biologicznych aspektów (z pominięciem jakiejkolwiek warstwy intelektualno-personalistycznej) i zawiera ukazanie narządów płciowych w ich seksualnych funkcjach, co jednoznacznie wskazuje na to, iż jedyną intencją twórcy tych materiałów było wywołanie podniecenia seksualnego u odbiorcy przekazu. W świetle zaś niezakwestionowanej przez strony opinii biegłej antropolog D.Z.-Muszyńskiej z dnia 29.12.2009r. (k. 1204 – 1318) i jej zeznań (k. 1359 – 1364) nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że przypisane oskarżonemu materiały w postaci plików graficznych i filmowych, zawierają treści pornograficzne z udziałem małoletnich poniżej 15 roku życia, z zastosowaniem przemocy oraz z posługiwaniem się zwierzęciem.
Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił wszystkie dowody dotyczące przypisanych oskarżonemu przestępstw zart. 202 § 3, 4 i 4a kkoraz w pełni zasadnie odmówił dania wiary jego wyjaśnieniom odnośnie roli, jaką rzekomo w przestępczym procederze miał odegrać mężczyzna o imieniuR.. Sąd ten słusznie podkreślił, że pierwotnie oskarżony dobrowolnie i spontanicznie przyznał się do popełnienia czynów zart. 202 § 3 kki zart. 202 § 4a kk, a odnośnie czynu zart. 202 § 4 kkwskazał nawet, że zdjęcia te wykonywał wB.i opisał w jakich okolicznościach oraz co wówczas odczuwał, co korelowało z zeznaniami policjantki, która zabezpieczyła m.in. cyfrowy aparat fotograficzny znaleziony w samochodzie oskarżonego –św. S. S.(k. 2046 – 2048 i 745 – 750). Dopiero dwa miesiące później w wyjaśnieniach oskarżonego pojawił się mężczyzna o imieniuR., którego nazwiska, adresu ani numeru telefonu oskarżony nie potrafił podać, a który miał wykonać zdjęcia, o których mowa w zarzucie III, nakłaniać oskarżonego do popełnienia tych przestępstw, wreszcie grozić mu, gdy chciał wycofać się z przestępczego procederu. Sąd Okręgowy słusznie twierdzenia te odrzucił, zaś stanowisko swoje w tej kwestii w sposób szczegółowy i przekonujący umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( jego str. 36 – 37). Przypisanie zatem oskarżonemu przestępstw w pkt. 2 – 4 wyroku jest całkowicie zasadne i znajduje pełne oparcie w zgromadzonych dowodach.
Sąd Apelacyjny nie znalazł także żadnych podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu za przestępstwa zart. 202 § 3, 4 i 4a kknie mogą uchodzić za rażąco niewspółmierne, gdy uwzględni się długi, bo blisko 2,5 letni okres działania czynami ciągłymi, ilość materiałów pornograficznych (łącznie 100 plików filmowych i ponad 2.800 plików graficznych), a także podkreślony przez Sąd I instancji rodzaj i charakter naruszanych dóbr, sposób i okoliczności popełnienia tych czynów oraz motywację działania, wreszcie uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego.
Za przypisane przestępstwo zart. 148 § 1 kk, Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu najsurowszą przewidzianą przepisami karę, tj. karę dożywotniego pozbawienia wolności i Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany również i tego orzeczenia. Sąd I instancji słusznie podkreślił, iż oskarżony popełnił przestępstwo, które godziło w podstawowe, najważniejsze dobro chronione prawem, jakim jest życie człowieka i to w wyniku motywacji, która nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Zabójstwo 12-letniego dziecka, u którego wcześniej stworzył pozory łączącej ich przyjaźni, które darzyło go zaufaniem, a nawet uczuciem, będącego członkiem zaprzyjaźnionej rodziny, musi budzić szczególną odrazę. Zauważyć przy tym należy, że już po dokonaniu tego przestępstwa, oskarżony jeszcze wielokrotnie bywał w domu ofiary, utrzymując z rodziną pokrzywdzonej towarzyskie kontakty. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że przy wymiarze kary za tak okrutne przestępstwo, głównym motywem winna być sprawiedliwa odpłata, zaś celem kary – prewencja generalna. Podkreślenia wymaga znaczna demoralizacja oskarżonego i jego wielokrotna karalność i to zarówno przed popełnieniem zabójstwa, jak i po tym czynie (k. 3521 – 3522). Dla rodzaju kary bardzo istotne znaczenie ma w niniejszej sprawie ustalona przez biegłych psychiatrów, psychologów i seksuologów, struktura osobowości oskarżonego. UT. T.stwierdzono: spłyconą uczuciowość wyższą, zaburzone życie popędowe (co dotyczy: agresji, popędu stadnego, braku empatii, manipulacyjnego stosunku do innych ludzi), nieprawidłową osobowość, nadaktywność seksualną o cechach nałogowych, ustalono, iż aktywność seksualna stanowi dla oskarżonego jedno z podstawowych źródeł zaspokojenia i wzmocnienia poczucia własnej wartości, zaś budowanie relacji uczuciowych ma dla niego charakter instrumentalny i jest sposobem uzależnienia od siebie partnera, osłabienia jego woli do samostanowienia i uzyskania kontroli nad relacją, zaś sprzeciw, nieposłuszeństwo, obraza czy ośmieszenie mogą u niego wywołać gwałtowne, agresywne i nieplanowane reakcje. Zdaniem biegłych, w sytuacji ograniczonej kontroli zewnętrznej (brak świadków, izolacja) oraz wewnętrznej (zmęczenie, mała ilość alkoholu), poważnie wzrasta ryzyko podejmowania przez oskarżonego zachowań przekraczających normy prawne. Zważyć także należy, iż z zeznań b. żony oskarżonego i jego pasierbic wynika, że oskarżony molestował je seksualnie.
Mając na uwadze wszystkie wymienione wyżej okoliczności, przy braku istnienia okoliczności łagodzących, Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż wymierzona oskarżonemu kara winna mieć charakter eliminacyjny go ze społeczeństwa, gdyż nie rokuje on poprawy, zaś celem jest skuteczna ochrona społeczeństwa przed tak okrutnymi działaniami ludzi tak ukształtowanych psychicznie, jak oskarżony.
Z tych względów Sąd Apelacyjny – poza korektą pkt. 1 wyroku – utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpkzwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, bowiem jest on pozbawiony wolności i nie posiada żadnych źródeł dochodu.
Henryk Komisarski Ewa Wieczorkiewicz Przemysław Grajzer

  Mariusz Tomaszewski Hanna Grądzielewska
L/u