Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 84/13
Data wyroku: 2013-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: del) Przemysław Hałasa
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk
Teza: (…) oskarżony został uznany za winnego oszustwa połączonego z posługiwaniem się podrobionymi umowami w ramach działania wspólnego i w porozumieniu z T. K..

Sygn. akt X Ka 84/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:Przewodniczący : SSO Grażyna PuchalskaSędziowie: SO Małgorzata Beata Janicz
SR (del) Przemysław Hałasa (spr.)
Protokolant: protokolant sąd. stażysta Maria Stachyra
Prokurator: Andrzej Piaseczny
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2013r. sprawy:W. Z.
oskarżonego o czyny zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie
z dnia 9 października 2012r. sygn. VIII K 549/10
orzeka

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. N.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług (VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu udzieloną w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonegoW. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym opłatę w wysokości 600 (sześćset) złotych.

sygn. akt X Ka 84/13

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Piasecznie oskarżyłW. Z.o to że:

I
w okresie od dnia 22 marca 2002 r. do dnia 30 kwietnia 2002 r. wP.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)z góry powziętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się podrobionymi umowami abonenckimi:

-

o nr(...)zawartą w dniu 22 marca 2002r. zH. S.

o nr(...)zawartą w dniu 27 marca 2002r. zT. K. (1)

o nr(...)zawartą w dniu 4 kwietnia 2002r. zW. R.

o nr(...)zwartą w dniu 8 kwietnia 2002r. zM. K.

o nr(...)zawartą w dniu 16 kwietnia 2002r. zR. P.

o nr(...)zawartą w dniu 24 kwietnia 2002r. zM. D.

o nr(...)zawartą w dniu 24 kwietnia 2002r. zeS. R.

oraz wprowadzając w błąd przedstawicieli(...) sp. z o.o.co do zamiaru realizacji ich postanowień doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wydania 7 zestawów do odbioru(...)(...)o wartości 9.023 zł na szkodę(...) Sp. z o.o.

tj. o czyn zart. 286 § l k.k.w zb. zart. 270 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;

II
w okresie od dnia 23 września 2002r. do dnia 15 listopada 2002r. wW.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)z góry powziętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się podrobionymi umowami abonenckimi:

-

o nr(...)zawartą zA. C. (1)w dniu 23 września 2002r.

o nr(...)zawartą zZ. F.w dniu 30 września 2002r.

o nr(...)zawartą zM. F.w dniu 7 października 2002r.

o nr(...)zawartą zA. G.w dniu 6 listopada 2002r.

o nr(...)zawartą zA. C. (2)w dniu 8 listopada 2002r.

o nr(...)zawartą zJ. W.w dniu 15 listopada 2002r.

o nr(...)zawartą zeS. S. (1)w dniu 15 listopada 2002r.

wprowadzając w błąd przedstawicielifirmy (...) sp. jawnaco do zamiaru realizacji ich postanowień doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wydania im 6 zestawów do odbioru(...)(...)oraz dwóch kart dekodujących o wartości 8.862,64 zł na szkodę(...)sp. j.,
tj. o czyn zart. 286 § l k.k.w zb. zart. 270 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;

III
w okresie od dnia 12 czerwca 2002r. do 6 września 2002r. wW.w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)z góry powziętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej posługując się podrobionymi umowami abonenckimi:

-

o nr(...)zawartą w dniu 12.06.2002r. zW. K.

o nr(...)zawartą w dniu 16.06.2002r. zK. P.- o nr(...)zawartą w dniu 21.06.2002r. zJ. K.

o nr(...)zawartą w dniu 15.07.2002r. zB. P.

o nr(...)zawartą w dniu 21.07.2002r. zS. S. (2),

o nr(...)zawartą w dniu 30.07.2002r. zC. Ś.

o nr(...)zawartą w dniu 10.08.2002r. zeZ. K.

o nr(...)zawartą w dniu 12.08.2002r. zP. J.

o nr(...)zawartą w dniu 30.08.2002r. zE. R.

o nr(...)zawartą w dniu 6.09.2002r. zT. K. (3)

wprowadzając w błąd przedstawicieli(...) s.c.co do zamiaru realizacji ich postanowień doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wydania zestawów do odbioru(...)o wartości 10.980 zł na szkodę(...) s.c.
tj. o czyn zart. 286 § l k.k.w zb. zart. 270 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa wyrokiem z dnia 9 października 2012r. sygn. VIII K 549/10 uznał oskarżonegoW. Z.za winnego wszystkich zarzucanych mu czynów stanowiących występki zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za każdy z nich wymierzył oskarżonemu kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie po 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych. Jako karę łączną Sąd I instancji wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby oraz karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych. Ponadto Sąd Rejonowy orzekł o kosztach postępowania.
Apelacje od wyroku Sądu I instancji wniósła obrońca oskarżonego.
Obrońca oskarżonego zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu:
- obrazę przepisów postępowania w tym:
a/art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom złożonym przezT. K. (1)jako podstawy ustaleń wskazujących na winę oskarżonego i uznanie za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przezW. Z.
b/art. 7 kpkw zw. zart. 201 kpkpoprzez oparcie wyroku na rozbieżnych względem siebie opiniach biegłych z zakresu badań dokumentów tj. opinii biegłejE. G.z dnia 16.06.2003r. wraz z opinią uzupełniającą z dnia 11.01.2010r. w sytuacji w której opinie te uznane zostały uprzednio przez sąd odwoławczy za niepełne i niejasne oraz opinii biegłegoT. K. (4)z dnia 11.04.2012r. wraz z opinią uzupełniającą z dnia 7.08.2012r. w sytuacji w której brak jest w tych opiniach jednakowych, jednoznacznych i kategorycznych wniosków co do sprawstwa oskarżonego i podrobienia przez niego wskazanych w zarzutach umów abonenckich.
c/art. 7 kpkw zw. zart. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nieusuwalnych w ocenie Sądu Rejonowego wątpliwości dotyczących nakreślenia podpisów na umowach abonenckich, w sytuacji w której opinia biegłegoT. K. (4)z dnia 11.04.2012r. w żadnym przypadku nie formułuje kategorycznych wniosków co do sprawstwa oskarżonego;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, nie znajdującym odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, iż działanie oskarżonego polegało na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci zestawów do odbioru telewizji satelitarnej brał udział w podrabianiu umów abonenckich, wpisując dane ze skradzionych w nieustalony sposób dokumentów tożsamości, które to zestawy były następnie wydawaneT. K. (1)przez firmy pośredniczące, tj.firmy (...) Sp. z o.o.,(...)s.j. oraz(...) s.c.;
- naruszenia przepisu prawa materialnego –art. 53 kkpołączonego z zarzutem niewspółmierności orzeczonej kary.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca domagała się uniewinnienia oskarżonego a w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd rejonowy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniom złożonym przezT. K. (1)i odrzucenie tym samym sprzecznych z nimi wyjaśnień oskarżonegoW. Z..
Oceniając zeznania i wyjaśnieniaT. K. (1)sąd kierował się utrwaloną linią orzeczniczą dotyczącą oceny wyjaśnień oskarżonego obciążających pozostałych sprawców (tzw. dowód z „pomówienia” oskarżonego). Dowód z pomawiających wyjaśnień oskarżonego jest dowodem pełnowartościowym o ile spełnia szereg warunków a przede wszystkim jest konsekwentny, logiczny, zgodny z logiką wypadków i znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Ponadto, istotny jest charakter osoby pomawiającej, a w szczególności ustalenie czy osoba ta nie ma określonego interesu procesowego lub osobistego w obciążaniu współoskarżonych. Oczywistym jest, że składający takie wyjaśnienia musi mieć pełną swobodę wypowiedzi (por. wyrok SN z dnia 22.05.1984r. sygn. akt IV KR 122/84 opublikowany w OSNPG nr 11 z 1984r., wyrok SN z dnia 11.09.1984r. sygn. akt IV KR 141/84 opublikowany w OSNKW nr 5-6 z 1985r.). Jednocześnie wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy i pomawiające o współsprawstwo lub sprawstwo innego oskarżonego, który temu zaprzecza, mogą być pełnowartościowym dowodem w sprawie, nawet w przypadku późniejszego odwołania tych wyjaśnień, jeżeli brak jest wiarygodnych dowodów, że wyjaśnienia pomawiające zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, a wyjaśnienia złożone po odwołaniu wyjaśnień pomawiających i podane powody złożenia wcześniej fałszywych pomówień nie są wiarygodne zaś wcześniejsze wyjaśnienia pomawiające są logiczne, konsekwentne i dokładne (por. wyrok SN z dnia 4.05.1984r. sygn. akt IV KR 106/84 opublikowany w OSNPG nr 2 z 1985r.).
Kontrolując dowód z pomówienia sąd przede wszystkim sprawdza uzyskane informacje:

1
czy są przyznane przez pomówionego;

2
czy są potwierdzone innymi dowodami, choćby w części;

3
czy są spontaniczne, złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu umożliwiającego uknucie intrygi;

4
czy pochodzą od osoby bezstronnej czy też zainteresowanej obciążaniem pomówionego;

5
czy są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje;

6
czy pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego;

7
czy udzielający informacji sam siebie również obciąża, czy tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością

(por, wyrok SA w Krakowie z dnia 7.10.1998r. sygn. akt II Aka 187/98 opublikowany w KZS nr 11 z 1998r., wyrok SN z dnia 11 października 1977r. sygn. VI KR 355/77, Lex nr 21750).
Przechodząc do oceny, w świetle ww. kryteriów, należy stwierdzić, że wyjaśnienia i zeznaniaT. K. (1)złożone w toku postępowania przygotowawczego i przed sądem, odnośnie popełnienia przez oskarżonegoW. Z.zarzucanych mu czynów:
ad. 1. nie zostały przyznane przez oskarżonego, który im zaprzeczał;
ad. 2. są pośrednio potwierdzone innymi dowodami, w tym przede wszystkim opiniami z zakresu pisma ręcznego z których wynika, iż umowy dotyczące telewizji satelitarnej zostały podrobione a pobrany na ich podstawie towar wyłudzony;
ad. 3.T. K. (1)składał pierwsze wyjaśnienia obciążające oskarżonego w dniu 22.11.2002r. (k. 146) opisując wtedy rolę nieznanego mu mężczyzny o imieniu(...)bez wskazania szczegółowych danych mogących zidentyfikować oskarżonego. Zdaniem Sądu Odwoławczego, biorąc pod uwagę treść wyjaśnień i zeznań świadka niesposób jest uznać, że nie mają one charakteru spontanicznego, są intrygą skierowaną przeciwkoW. Z., wszak od ostatniego zachowania opisanego w zarzutach do złożenia tych wyjaśnień upłynęło zaledwie kilka dni;
ad. 4. w momencie w którymT. K. (1)zaczął relacjonować rolę oskarżonegoW. Z.był on podejrzany o oszustwa, a więc zainteresowany rozstrzygnięciem i jego kształtem, w szczególności przerzuceniem odpowiedzialności na inną osobę. Jednak należy podkreślić, że podawany przez oskarżonego powód pomówień miał być całkiem inny – miały być to rozliczenia finansowe, w tym zadłużenieT. K. (1)wobec oskarżonego. Trzeba zauważyć, że powód ten, biorąc pod uwagę logikę i zasady doświadczenia życiowego w kontekście okoliczności sprawy (z jednej strony oskarżony stwierdza, że kwota długu 400-600 złotych była dla niego duża, z drugiej pożycza on pieniądze osobie bez jakiegokolwiek dokumentu, umowy, osobie której nie zna nawet z imienia i nazwiska) rażą naiwnością a tym samym muszą zostać odrzucone.
ad. 5. wbrew twierdzeniom apelacji wyjaśnienia i zeznaniaT. K. (1)złożone w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie są spójne i logiczne. Są one również konsekwentne w części, w której opisują zachowania oskarżonegoW. Z.wyczerpujące znamiona występków zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kk. Cytowana przez skarżącego w apelacji cześć zeznań dotyczy niekonsekwencji działania samegoT. K. (1)a nieW. Z..
ad. 6.T. K. (1)składając wyjaśnienia był osobą niekaraną.
ad. 7. analizując wyjaśnienia i zeznaniaT. K. (1)nie sposób jest przyjąć, iż pozbawione są one obiektywizmu i stanowią wyłącznie przerzucenie odpowiedzialności na inną osobę, aby uniknąć odpowiedzialności karnej. W wyjaśnieniach tych świadek opisuje zachowanie zarówno swoje jak i oskarżonego, które w ramach działania wspólnego i w porozumieniu, w ramach podziału ról nie sposób jest ocenić inaczej niż wyczerpanie znamion występków zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kk. Podnoszenie faktu, iż oskarżony nie został rozpoznany przez żadnego z przedstawicieli pokrzywdzonych (świadkówM. S.,J. M.,A.K.) jest irrelewantne, skoro w świetle podziału ról miedzy sprawcami, toT. K. (1)miał się kontaktować bezpośrednio z pokrzywdzonymi podmiotami. Podkreślić trzeba, że świadek nie uzyskał żadnej korzyści procesowej za oskarżenieW. Z., mimo to do końca postępowania podtrzymywał swoje stwierdzenia dotyczące roli oskarżonego w zarzucanych mu czynach.
Z tych wszystkich względów Sąd Odwoławczy uznał za wiarygodny dowód z wyjaśnień i zeznańT. K. (1). Pierwotny wyrok w tej sprawie, z dnia 28.01.2010r., został uchylony z powodów formalnych a nie z powodu zanegowania wiarygodności tego świadka. Zeznania świadka stanowiące istotny dowód obciążający zostały ujawnione bez bezpośredniego jego przesłuchania na rozprawie a tym samym oskarżony i jego obrońca zostali pozbawieni możliwości obrony swych praw, w szczególności zadawania pytań świadkowi i brania udziału w jego przesłuchaniu. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I Instancji ustrzegł się tego uchybienia i przesłuchał świadka na rozprawie, zapewniając tym samym oskarżonemu możliwość aktywnej obrony i kwestionowania tego dowodu tymczasem, w ocenie Sądu Odwoławczego, skarżący w środku odwoławczym nie zdołał skutecznie podważyć wiarygodności świadkaT. K. (1).
W odniesieniu do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego –art. 7 kpkw zw. zart. 201 kpkorazart. 7 kpkw zw. zart. 5 § 2 kpknależy stwierdzić, iż oba te zarzuty są niezasadne a podstawowym błędem skarżącego jest czynienie założenia, iż Sąd Rejonowy uznał oskarżonegoW. Z.winnego podrabiania umów abonamentowych podczas gdy, zgodnie z zarzutami, oskarżony został uznany za winnego oszustwa połączonego z posługiwaniem się podrobionymi umowami w ramach działania wspólnego i w porozumieniu zT. K. (1). Oczywistym jest, że dla przypisania posługiwania się podrobionym dokumentem nie jest konieczne ustalenie, że osoba która się nim posługuje ww. dokument podrobiła. Zgromadzony materiał dowodowy (opinie z zakresu badania pisma ręcznego jaki i zeznania poszczególnych, rzekomych klientów sprzedawców zestawów telewizji satelitarnych) w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje, że umowy, które były przedkładane przezT. K. (1)oraz współdziałającego z nimW. Z., zostały podrobione, w tym stanie rzeczy dla przypisania czynu zart. 270 § 1 kknie jest konieczne ustalenie czy a jeśli tak to które z tych umów zostały podrobione przez ww. osoby.
Sąd Rejonowy w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu (k. 1537-1538) wskazał w jaki sposób ocenił obie opinie biegłych z zakresu badania pisma ręcznego oraz wyjaśnił dlaczego zaniechał dopuszczenia kolejnej opinii. W ocenie Sądu Okręgowego to stanowisko jest słuszne i zasługuje na aprobatę. Brak jest podstaw do podnoszenia zaistnienia okoliczności zart. 201 kpkw sytuacji gdy w sposób jednoznaczny wynika, że uzyskanie kategorycznych opinii jest niemożliwe z uwagi na braki jakie występują w obrębie zgromadzonego materiału dowodowego. Należy zauważyć, że Sąd Rejonowy, zgodnie z wcześniejszymi wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu Odwoławczego z dnia 24.05.2010r., przeprowadził czynności zmierzające do poszerzenia materiału porównawczego, przy czym nie przyniosły one pożądanego rezultatu. Również nietrafione jest powoływanie się na naruszenieart. 5 § 2 kpk– w tym zakresie, zgodnie z oceną dowodów zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku – oskarżonyW. Z., przede wszystkim na podstawie dowodu z wyjaśnień i zeznańT. K. (1), został uznany winnym posługiwania się podrobionymi umowami abonenckimi a nie ich podrabianiem co uzasadnia brak zmiany w opisie czynów, które zostały przypisane oskarżonemu.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych de facto stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu, w tym stanowi kontynuację deprecjacji wartości dowodowej zeznań i wyjaśnień świadkaT. K. (1). Stanowisko Sądu Odwoławczego przy ocenie wiarygodności tego świadka jest podobne do stanowiska Sądu I instancji. Przyczyny takiej oceny zostały wcześniej szczegółowo opisane w niniejszym uzasadnieniu. Jednoznacznie należy stwierdzić, że skarżący przedstawiając argumenty w apelacji nie zdołał tej oceny skutecznie podważyć. Również podnoszone w tym miejscu apelacji zarzuty naruszeniaart. 53 kkzamiennie z zarzutem niewspółmierności kary orzeczonej wobecW. Z.są bezzasadne.Art. 53 kkzawiera tzw. „dyrektywy” kary – okoliczności które sąd bierze pod uwagę przy kształtowaniu wymiaru kary. Skarżący, w żaden sposób, konkretnie, nie wskazał, które z dyrektyw sąd niesłusznie pominął lub które z nich niesłusznie zastosował. Z powyższego wynika, że ten zarzut w żaden sposób nie został wykazany przez skarżącego. Co do zarzutu niewspółmierności kary należy stwierdzić, że oskarżony został skazany za trzy przestępstwa oszustwa połączone z posługiwaniem się podrobionymi dokumentami. Szkoda wyrządzona tymi czynami wynosiła blisko 30.000 złotych. Przy takich ustaleniach orzeczona wobec oskarżonego kara łączna 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 5 lat oraz grzywna 100 stawek dziennych po 10 złotych jak i kary jednostkowe – po 1 rok i 6 miesięcy za każdy z czynów oraz grzywny po 50 stawek dziennych po 10 złotych w żaden sposób nie mogą zostać uznane z rażąco surowe w rozumieniuart. 438 pkt. 4 kpka wręcz przeciwnie, kary pozbawienia wolności – jednostkowe jak i łączna oscylują w dolnych granicach zagrożenia ustawowego, nie przekraczają jego 20%. Podobnie kara grzywny – jest ona wręcz symboliczna w relacji do wysokości wyrządzonej szkody, jako stawkę dzienną przyjęto kwotę najniższą przewidziana ustawą – 10 złotych i biorąc pod uwagę brak nałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, nie sposób jest uznać, że zaskarżony wyrok jest dla oskarżonego surowy czy nawet dotkliwy.
Z powyższych powodów Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uniewinnienia oskarżonego jak również do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
O kosztach nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu orzeczono zgodnie z treściąart. 618 § 1 pkt. 11 kpkiart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturzew wysokości określonej w§ 14 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z treściąart. 636 § 1 kpksąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego w tym opłatą w wysokości 600 złotych (ustalona zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt. 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.