Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 970/12
Data wyroku: 2013-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Agnieszka Połyniak, Elżbieta Marcinkowska, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Młodociany
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k., art. 190 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 970/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

Sędziowie :

SO Mariusz Górski
SO Elżbieta Marcinkowska

Protokolant :

Magdalena Telesz

przy udziale Władysławy Kunicka - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 roku
sprawyK. M.
oskarżonej zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżycielkę posiłkową i jej pełnomocnika
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 13 lipca 2012 roku, sygnatura akt II K 943/10

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż w punkcie III jego dyspozycji okres próby związany z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności podwyższa do lat 3 (trzech);

II
w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. C.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516 zł 60 groszy tytułem zwrotu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516 zł 60 groszy tytułem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

V
zwalnia oskarżycielkę posiłkową od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV Ka 970/12

UZASADNIENIE:

K. M.Prokurator Prokuratury Rejonowej w Świdnicy oskarżył o to, że:

I
w okresie od dnia 01 kwietnia 2009 r. do dnia 22 czerwca 2009 r. wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, wielokrotnie groziłaO. K.pobiciem oraz pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione – to jest o czyn zart.190§1 k.k.w zw. zart.12 k.k.;

II
w okresie od dnia 01 kwietnia 2009 r. do dnia 22 czerwca 2009 r. wŚ., woj.(...), działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, dokonała zniszczenia mieniana szkodęO. K., a to w ten sposób, że:

-

w okresie od dnia 29 marca 2009 r. do dnia 10 maja 2009 r. rzucając kamieniami wybiła szybę w oknie w/w, a także wielokrotnie kopiąc uszkodziła drzwi wejściowe do mieszkania w/w, powodując szkodę o łącznej wysokości 1000 złotych;

w dniu 12 kwietnia 2009 r. rzucając dwukrotnie kamieniami wybiła w oknie dwie szyby o wymiarach 100x50 cm oraz dwie szyby o wymiarach 50x50 cm, powodując szkodę o łącznej wysokości 150 złotych;

w okresie od01 kwietnia 2009 r. do dnia 12 kwietnia 2009 r. działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami, rzucając kamieniami w okno mieszkania w/w dokonał zniszczenia żaluzji okiennej o wartości 130 złotych;

w okresie od 01 kwietnia 2009 r. do dnia 22 czerwca 2009 r. działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami oraz nieletnim, kopiąc wielokrotnie w drzwi mieszkania w/w dokonał uszkodzenia desek w tychże drzwiach, powodując szkodę w łącznej wysokości 150 złotych,

to jest o czyn zart.288§1 k.k.w zw. zart.12 k.k.

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2012r. Sąd Rejonowy w Świdnicy, w sprawie o sygn. akt II K 943/10, przyjmując, że oskarżonaK. M.w ramach czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku dopuściła się tego, że:

-

-

w dniu 12 kwietnia 2009 roku wŚ., woj.(...), rzucając dwukrotnie kamieniami w okno mieszkaniaO. K.wybiła szyby o wymiarach 20 cm na 47 cm i 50 cm na 50 cm oraz jedną szybę o wymiarach 100cm na 50 cm, powodując szkodę w kwocie nie większej niż 109,17 złotych tj. wykroczenia z art.124§1 k.w. i na podstawie art.45§1 k.w. zw. z art.51 pkt. 4 kpow postępowanie karne przeciwkoK. M.o ten czyn umorzył;

w nieustalonym dniu w okresie od 18 kwietnia 2009 r. do 10 maja 2009 r. wŚ., woj.(...)rzucając karmieniami w okno mieszkaniaO. K.wybiła dwie szyby o wymiarach 20cm na 47cm oraz 50cm na 50cm, powodując szkodę nie większą niż 47,50 złotych, dzialajac na szkodęO. K., tj. wykroczenia z art.124§1 k.w. i na podstawie art.45§1 k.w. w zw. z art.5§1 pkt. 4 kpow postępowanie karne przeciwkoK. M.o ten czyn umorzył.

Nadto uznałK. M.za winna popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku to jest występku zart.190§1 k.k.w zw. zart.12 k.k., z tym, że przyjął, iż oskarżona dopuściła się go kilkakrotnie w okresie od 09 kwietnia 2009 r. do 22 czerwca 2009 r. i za czyn ten na podstawieart.190§ 1kkwymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart.69§1 k.k.orazart.70§2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności wpkt. IIIwarunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 lat, a na podstawieart.73§2 k.k.oddał oskarżona w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawieart.63§1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres jej zatrzymania w sprawie w dniu 14 maja 2009 r. oraz od dnia 23 kwietnia 2009 r. do dnia 24 kwietnia 2009 r.
Na podstawie art.29 ust.1 ustawy o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

a
Kancelarii Adwokackiej wŚ.adw.A. C.kwotę 1.446,48 zł. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu;

b
Kancelarii Adwokackiej wŚ.adw.R. M.kwotę 1.446,48 zł. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce posiłkowej z urzędu.

Na podstawieart.624§1 k.p.k.w zw. zart.17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżona od ponoszenia kosztów procesu zaliczając wydatki poniesione od chwili wszczęcia postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

Z rozstrzygnięciem tym nie pogodziła się oskarżycielka posiłkowaO. K., która osobiście oraz za pośrednictwem swego pełnomocnika zaskarżyła wyrok w części skazującej na niekorzyśćK. M.w zakresie rozstrzygnięcia o karze. I tak:
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił zbyt łagodne orzeczenie o karze pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat dwóch, wobec oskarżonejK. M.przy ustaleniu przez sąd wysokiego stopnia szkodliwości czynu oskarżonej zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.działaniem oskarżonej pod wpływem alkoholu, pasożytniczy tryb jej życia i działanie z chęci zemsty wobec pokrzywdzonej.
Formułując powyższy zarzut pełnomocnik wniosła o zmianę wyroku i orzeczenie wobec oskarżonej surowszej kary.
Oskarżycielka posiłkowaO. K., kwestionując sposób procedowania w sprawie, przedstawiając własną ocenę zachowania, wyjaśnieńK. M.oraz zeznań przede wszystkim funkcjonariuszy Policji, wniosła ostatecznie o wymierzenie oskarżonej surowszej kary (k. 871v).

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja pełnomocniczki oskarżycielki posiłkowej jedynie w niewielkim zakresie zasługuje na uwzględnienie, a to wobec obrazy prawa materialnego, którego dopuścił się Sąd orzekający, ustalając okres próby wobec sprawcy młodocianego (art. 70§2 k.k.), z pozostałej zaś części rozstrzygnięcie jest oczywiście trafne i to nie tylko z uwagi na niekwestionowane przez strony ustalenia faktyczne, ale przede wszystkim na obowiązujący zakaz reformationis in peius.
Poprzednio wydany wyrok skazujący (sygn. akt VI K 305/10) na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, uchylony został do ponownego rozpoznania (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dni a06.08.2010r., sygn. akt IV Ka 473/10). Wobec powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy niedopuszczalne było wydanie orzeczenia surowszego niż uchylone (art. 443 k.p.k.).
Zatem wobec uprzedniego kierunku zaskarżenia wyroku, Sąd meriti nie mógł za czyn zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.orzec kary surowszej aniżeli kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat i oddaniem oskarżonej pod dozór kuratora.
Tym samym korygując ustalenia faktyczne uprzednio poczynione przez Sąd Rejonowy w Świdnicy, orzekający w sprawie VI K 305/10, co skutkowało umorzeniem postępowania o czyny z art. 124§ kw, a to wobec przedawnienia karalności wykroczeń, Sąd a quo poczynił ustalenia, które pozwoliły uznać sprawstwo i winęK. M.odnośnie czynu zart. 190§1 k.k.w zw. zart.12 k.k.
Tych ustaleń żadna ze stron nie kwestionowała. Trudno bowiem uznać, iżO. K.w istocie podniosła (w osobistej apelacji) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, skoro apelująca nie przedstawiała żadnego konkretnego argumentu, który podważałby trafność zarówno oceny poszczególnych dowodów, jak i wyprowadzonych na tej podstawie wniosków. Oskarżycielka posiłkowa ograniczyła się do opisania własnych, nader subiektywnych odczuć związanych ze sposobem reagowania poszczególnych funkcjonariuszy Policji na jej zgłoszenia, nazbyt opieszałym gromadzeniem i zabezpieczaniem dowodów oraz dostrzeżonych zaniechań w tym zakresie, jak również dokonała oceny postawy i zachowania w toku procesu samej oskarżonej. Nie można z tego wyprowadzić wniosku, iż nie zgadza się z ostatecznymi wnioskami sądu, które legły u podstaw umorzenia postępowania w zakresie zniszczenia mienia – szyb oraz uznania sprawstwa odnośnie gróźb karalnych. Tym bardziej, iż ostatecznie samaO. K.doprecyzowała na rozprawie odwoławczej, iż zależy jej tylko na surowszym ukaraniuK. M..
Z tych też względów, mając na uwadze właśnie ograniczenia wynikłe z kierunku zaskarżenia pierwotnego wyroku, dokonane w tych warunkach ustalenia, jak i granice kar, które mogły zostać wymierzone oskarżonej, Sąd odwoławczy nie uwzględnił żadnej z apelacji w tym zakresie, w jakim apelujące domagały się orzeczenia kary surowszej aniżeli 3 miesiące pozbawienia wolności.
Natomiast zmianie uległ okres próby, który ustalił Sąd Rejonowy.K. M.urodzona (...)jest bowiem sprawcą młodocianym, tj. takim, który w chwili popełnienia czynu nie ukończył 21 lat, a w czasie orzekania w pierwszej instancji nie ukończył 24 lat (art. 115§10 k.k.). Czynu przypisanego – jak wskazał to Sąd Rejonowy - dopuściła się oskarżona w okresie od 09.04.2009r. do 22.06.2009r. (pkt II dyspozycji wyroku), czyli spełnione zostały ustawowe kryteria uznania jej za młodocianą.
Z tego też względu, wobec jednoznacznego brzmieniaart. 70§2 k.k., Sąd ad quem zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok i wydłużył okres próby, na który zawieszono wykonanie wymierzonej kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, właśnie do 3 lat.
W tym miejscu zauważ Sąd odwoławczy, iż ramy czasowe, wskazane w opisie czynu przypisanego zart. 190§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.nie przystają do ram czasowych wskazanych w uzasadnieniu. Tu bowiem ustalił Sąd a quo, że ostatnie zachowanie oskarżonej, realizujące znamiona występku zart. 190§1 kk. miało miejsce 23.06.2009r.(k. 795 i 798v). Jednakże z uwagi na to, że same ustalenia negowane przez strony, w tym apelujące, nie były, rozszerzenie czasokresu przestępstwa ciągłego przypisanegoK. M.nie było już możliwe.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok jako jedynie trafny w tych okolicznościach sprawy, utrzymany został w mocy.
Ponieważ zarówno oskarżona, jak i oskarżycielka posiłkowa korzystały z pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona, Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonej oraz pełnomocniczki oskarżycielki posiłkowej kwoty, których wysokości ustalona została zgodnie z brzmieniem §14 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z uwagi zaś na wynik postępowania odwoławczego, sytuację materialną i majątkowąO. K.Sąd odwoławczy zwolnił ją od obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z tym postępowaniem, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.