Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 282/12
Data wyroku: 2012-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Kaniok, Małgorzata Janicz, Anna Prokopiuk
Słowa kluczowe: Obowiązywanie Ustawy, Narkomania
Podstawa prawna: art.55 ust.1 i 3, art.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art.4§1 kk

Sygn. akt II AKa 282/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2012r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Anna Prokopiuk (spr.)

Sędziowie: SA – Rafał Kaniok

SO (del.) – Małgorzata Janicz

Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r.
sprawy

1
oskarżonegoS. L.– zart. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 43 ust. 1 i 3 Ustawy z 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.

2
oskarżonegoJ. T.– zart. 43 ust. 1 i 3 Ustawy z 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. zart. 12 kk

3
oskarżonegoZ. F.– zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych

od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt  XVIII K 320/10

I
zmienia zaskarżony wyrok:

1

odnośnie oskarżonegoS. L.(pkt. X wyroku) w ten sposób, że uzupełnia opis przypisanego mu czynu przez przyjęcie, iż w nieustalonych bliżej dniach i miesiącach w okresie od 2001 r. do 2002 r. dwukrotnie brał udział w wywozie z Polski doS.po co najmniej 8 kg amfetaminy, nadto przez przyjęcie za podstawę prawną skazania za ten czynart. 55 ust. 1 i 3oraz stosującart. 4 § 1 k.k.–art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu sprzed dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.a za podstawę wymiaru kary –art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.;

2
odnośnie oskarżonegoJ. T.(pkt XIV wyroku) w ten sposób, iż uzupełnia opis przypisanego mu czynu przez przyjęcie, że brał udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających w nieustalonych bliżej dniach i miesiącach w okresie od 1996 r. do 1997 r. nadto przez przyjęcie za podstawę prawną skazania za przypisany mu czyn, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.-art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu sprzed dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k., a za podstawę wymiaru kary – art. 56 ust. 3 tejże Ustawy;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonychS. L.iJ. T.w pozostałej części;

III

uchyla zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonegoZ. F.(pkt. XV, XVI wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemud. W. Ż.– III Wydział Karny do ponownego rozpoznania;

IV
zwalnia oskarżonychS. L.iJ. T.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J. (2)– Kancelaria Adwokacka wW.738 zł, w tym 23% VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu świadczonej przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
Postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło oskarżonych:E. G.,R. G.,S. L.,A. G. (1),S. N.,A. G. (2),J. T.,Z. F.i zostało prawomocnie zakończone wobec wskazanych oskarżonych za wyjątkiem:S. L.,J. T.iZ. F..
OskarżonemuS. L.zarzucono, że w okresie od 2001 roku do 2002 roku wM.(S.,W.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zgodnie z ustalonym podziałem ról wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających, w ten sposób, że dwukrotnie wywiózł z Polski doS.i zbył nieustalonym osobom co najmniej 16 000 gram amfetaminy w celu dalszej odsprzedaży, tj. czyn zart. 42 ust. 1 i 3 oraz 43 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.) w zw. zart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 roku iart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.
OskarżonemuJ. T.zarzucono, że w okresie od 1996 do 1997 roku wW.oraz naW., w krótkich odstępach czasu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w przemycie zW.do Polski znacznej ilości środków odurzających w postaci co najmniej 50.000 gram heroiny oraz uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci 3000 gram kokainy oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 6000 gram amfetaminy, w ten sposób, że:
- od końca 1996 roku do połowy 1997 roku wW., wspólnie i w porozumieniu zR. K.nabył kokainę odS. M.w łącznej ilości nie mniejszej niż 3000 gram, kupując ją trzykrotnie w ilościach nie mniejszych niż po 1000 gram, celem dalszej odsprzedaży,
- w 1997 roku wspólnie i w porozumieniu zR. K.nabył od innej osoby amfetaminę w łącznej ilości nie mniejszej niż 6000 gram, a następnie sprzedał ją innym osobom, celem dalszej odsprzedaży,
- w 1997 roku naW.i wW., wspólnie i w porozumieniu zR. K.,A. G. (2)i inną osobą brał udział w przywozie zW.do Polski znacznej ilości heroiny w postaci co najmniej 50.000 gram, a następnie wspólnie i w porozumieniu zR. K.wprowadził do obrotu co najmniej 6000 gram heroiny, sprzedając ją nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, tj. czyn zart. 42 ust. 1 i 3 oraz 43 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.
OskarżonemuZ. F.zarzucono, że w październiku 2004 r. wW., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie środkami odurzającymi w ten sposób, że odebrał odA. Ż.znaczną ilość kokainy w ilości co najmniej 20 gram w celu dalszej dystrybucji tj. czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt XVIII K 320/10 Sąd Okręgowyw. W.oskarżonegoS. L.w ramach czynu zarzuconego mu w pkt. 5 (zarzut nr VIII z aktu oskarżenia) uznał za winnego tego, że w okresie od 2001 roku do 2002 roku wM.(S.,W.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zgodnie z ustalonym podziałem ról, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowej, w ten sposób, że dwukrotnie brał udział w wywozie z Polski doS.co najmniej 16 kg amfetaminy, którą następnie zbył nieustalonym osobom w celu dalszej odsprzedaży tj. czynu zart. 42 ust. 1 i 3 oraz 43 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 42 ust. 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych stawka.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecS. L.zaliczył okres zatrzymania od dnia 9 czerwca 2010 r. do dnia 10 czerwca 2010 r.
OskarżonegoJ. T.w ramach zarzuconego mu czynu w pkt. 9 (zarzut nr XII z aktu oskarżenia) uznał za winnego tego, że w okresie od 1996 do 1997 roku wW.w krótkich odstępach czasu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci 3 kg kokainy, co najmniej 6 kg heroiny oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 6 kg amfetaminy tj. o czyn zart. 43 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 24, poz. 198 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 43 ust. 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych stawka.
OskarżonegoZ. F.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zpkt 10(zarzut nr XIII z a/o) tj. czynu zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 9 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych stawka.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2, 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuZ. F.na okres 4 (czterech) lat próby.
Wyrok nadto zawiera rozstrzygnięcie co do kosztów sądowych oraz kosztów obrony z urzędu pełnionej przez obrońcę oskarżonegoS. L..
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych:S. L.,J. T.iZ. F..

Obrońca oskarżonegoS. L.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, a mianowicie:

a
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.przez orzeczenie na podstawie okoliczności, które nie zostały ujawnione na rozprawie głównej, a w szczególności poczynienie ustalenia, żeS. L.osobiście odbierał narkotyki i sprzedawał je wS., podczas gdy nie wynika to z zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia w podstawie wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej;

b
art. 424 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 oraz 7 k.p.k.polegającą na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych okoliczności, a w szczególności przyczyn dla których Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaR. K., zakresu w jakim Sąd tym zeznaniom dał wiarę, a w jakim wiary odmówił, a także wyjaśnieniu dlaczego okoliczność uprzedniej karalności oskarżonegoL.przesądza o jego winie w niniejszej sprawie;

c
art. 4 oraz 7 k.p.k.w zw. zart. 391 § 1 oraz § 3 k.p.k.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodu, jakim były zeznania świadkaR. K., pomimo ich sprzeczności z zeznaniami innych świadków w niniejszej sprawie oraz ich wzajemnej sprzeczności na poszczególnych etapach postępowania;

d
art. 97w zw. zart. 4, 7, 9 oraz 410 k.p.k.– polegającą na odstąpieniu od ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a konkretnie: 1) dat przerzutów narkotyków doS., 2) okoliczności rzeczywistego fizycznego kontaktu oskarżonego z narkotykami, 3) okoliczności rzeczywistego osobistego odbioru narkotyków wS.przez oskarżanego, 4) okoliczności rzeczywistego osobistego odbioru pieniędzy za narkotyki przez oskarżonego, czy wreszcie 5) przekazywania przez oskarżonego tych pieniędzy.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k.obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonegoS. L.od zrzucanego mu czynu, ewentualnie

2
uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoJ. T.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść wyroku przez ustalenie przy braku dowodów, że oskarżonyJ. T.w okresie od 1996 roku do 1997 roku wW.w krótkich odstępach czasu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ceku osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci 3 kg kokainy, co najmniej 6 kg heroiny oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 6 kg amfetaminy tj. o czyn z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z 24 kwietnia 1997 r.
Zarzucił nadto uchybienie wynikające z treściart. 4 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały potwierdzone lub zweryfikowane innym materiałem dowodowym weryfikującym prawdomówność, wiedzę oraz pamięć świadkaR. K..
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemuw. W.,

ewentualnie

II
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od stawianych zarzutów.

Obrońca oskarżonegoZ. F.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.wyrokowi zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na błędnej ocenie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadkaŻ., polegającą na niekorzystnej dla oskarżonego analizie całokształtu okoliczności i wyprowadzeniu nieprawidłowego wniosku, iż oskarżonyZ. F.odbierając narkotyki odA. Ż.działał ze świadomością udziału w obrocie substancją zabronioną w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z żadnego dowodu, stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych Sądu meriti, co w konsekwencji prowadziło do uznania przez Sąd I instancji, iż oskarżonyZ. F.swoim działaniem wypełnił znamiona przestępstwa określonego w art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
- poprzez przyjęcie przez Sąd Okręgowy, iż treść zeznań świadkaŻ.znajduje wsparcie w depozycjach świadkaK.pomimo, iż ten ostatni nie wskazywał na jakikolwiek udział oskarżonegoF.w zakresie czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia - zeznając przy tym na terminie rozprawy w dniu 18 stycznia 2012 roku , iż nie zna oskarżonego i nazwiska, a nadto nie kojarzy z przestępstwem mu inkryminowanym;
- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie§3 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez zaniechanie przez Sąd meriti dążenia do wyjaśnienia przyczyn pamiętania przezA. Ż.spotkania i oskarżonegoF.- trwającego zaledwie kilka sekund- podczas którego miało dojść do przekazania 20 gram kokainy przy uwzględnieniu rozmiarów prowadzonej przez świadka działalności przestępczej, oraz upływu czasu od daty spotkania, a datą składania wyjaśnień w zakresie w/w okoliczności podczas przesłuchania w dniu 15 stycznia 2009 roku;
- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 424 §1 ust. 1 i 2 k.p.k.. w zw. zart. 410 k.p.k.,polegającej na zaniechaniu przez SądIinstancji wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku w zakresie strony podmiotowej przestępstwa przypisywanego oskarżonemuF., co uniemożliwia w efekcie ustalenie jakie okoliczności i dowody w ocenie Sądu meriti wskazują na świadomość oskarżonego odnośnie jego udziału w obrocie środkami odurzającymi w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonegoZ. F.od zarzucanego mu czynu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychS. L.iJ. T., jako niezasadne, nie zasługują na uwzględnienie. Natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoZ. F.jest zasadna.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoS. L..
Nie można podzielić stanowiska skarżącego jakoby Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania i aby ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia były obarczone błędem (co nie wynika wprawdzie ze stawianego zarzutu ograniczonego do wskazaniaart. 438 pkt. 2 k.p.k., ale wyraźnie jawi się w treści pisemnych motywów apelacji), co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Obrońca – jak wynika z zarzutu i motywów apelacji – podnosi, iż Sąd I instancji dopuścił się szeregu uchybień procesowych w zakresie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, odnosząc zarzut głównie do wyjaśnień oskarżonegoS. L.nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zeznań obciążającego go świadkaR. K.. Swoją uwagę skarżący koncentruje na wyjaśnieniach oskarżonegoS. L., który nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu, a ta okoliczność nie uszła uwadze Sądu Okręgowego.
Należy podkreślić, że to, iż oskarżony nie przyznał się do dokonania przypisanego mu czynu nie oznacza jeszcze, że czynu tego nie dokonał, że w sprawie występują istotne wątpliwości i, że Sąd odmawiając wiarygodności tym wyjaśnieniom naruszył zasadę wyrażoną wart. 7 k.p.k.
Nie można bowiem pominąć, że zgodnie zart. 410 k.p.k.– na który to przepis powołuje się też apelujący – Sąd orzekający ma obowiązek uwzględnienia wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego, a wydany wyrok musi stanowić wynik analizy całokształtu okoliczności.
Sąd Okręgowy z powyższego obowiązku wywiązał się w sposób należyty. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawę dokonanych ustaleń stanowi całokształt dowodów ujawnionych w sprawie, które Sąd ten poddał analizie i ocenie, a swoje stanowisko logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentował, wskazując z jakich powodów nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, a jakie dowody i dlaczego uznał za wiarygodne. Odnosi się to więc nie tylko do wyjaśnień oskarżonego, ale również do zeznań świadkaR. K.stanowiących zasadniczy dowód obciążający oskarżonych w sprawie, w tymS. L..
Analizując wartość dowodową tych zeznań Sąd nie pominął okoliczności, że ma on charakter dowodu z pomówienia tzw. złożonego. ŚwiadekR. K.wskazał bowiem na udział oskarżonych w przestępstwach, przyznając jednocześnie, iż również w nich uczestniczył. Rodzaj tego dowodu wpłynął na szczególnie wnikliwą jego analizę dokonaną przez Sąd meriti, czego wyrazem jest treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie dał przecież wiary zeznaniom tego świadka co do przemytu zW.do Polski znacznej ilości heroiny przez m.in.A. G. (2)i oskarżonegoJ. T..
Tego rodzaju wątpliwości co do zeznań świadka Sąd nie miał w zakresie przedstawionej działalności przestępczej oskarżonegoS. L., bowiem były one konsekwentne i wyczerpujące.
Kwestionując wiarygodność zeznań świadkaR. K., skarżący pominął, że:
- już w początkowej fazie postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie, składając obszerne wyjaśnienia co do swej działalności przestępczej (k. 99-104) świadek koronnyR. K., opisując przemyt narkotykowy z Polski do Szwecji wskazał na oskarżonegoS. L.jako osobę biorącą w nim udział. W zdarzeniu – oprócz oskarżonego – brały udział i inne osoby, które wykonywały czynności niezbędne dla realizacji tego czynu. Transport narkotyku do Szwecji załatwiałM. N., który wynajmował samochód i kierowcę. Przygotowaniem i zapakowaniem amfetaminy zajmował sięA. G. (2). Oskarżony zaś, który miał odbiorców w Szwecji na przemycany narkotyk (sam taką informację przekazał świadkowi), według podziału ról, odebrał amfetaminę w uzgodnionym miejscu i przekazał ją swym odbiorcom. Dane odnośnie samochodu przewożącego narkotyk i parkingu, na którym miało dojść do jego przekazania, telefonicznie podałS. L.świadekR. K., który dbał o sprawny przebieg zdarzenia. Uzyskane ze sprzedaży amfetaminy w Szwecji pieniądze oskarżony przekazałR. K., który następnie dokonał rozliczeń finansowych między osobami biorącymi udział w procederze. Przemyt amfetaminy z Polski do Szwecji z udziałem oskarżonegoS. L.miał miejsce dwukrotnie (trzeci przemyt był z udziałemE. G.– zeznania świadka na k. 1821-1828).
- w kolejnych, składanych wyjaśnieniach i zeznaniachR. K.podtrzymał depozycje dotyczące przestępstw dokonanych wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymS. L., w tym w trakcie przeprowadzonej z nim konfrontacji (k. 536-538, 110-114, k. 115-118, k. 151), ale i zeznał korzystnie dla tego oskarżonego, zaprzeczając by współpracował z nim w 2005 r.
Także, zeznając w toku rozprawy – wbrew stanowisku skarżącego – świadekR. K.konsekwentnie wskazywał na oskarżonego jako współsprawcę przedmiotowego przestępstwa. Przywołany w motywach apelacji (str. 3) fragment zeznań świadka …”że nie widział jak oskarżony wywoził narkotyki do Szwecji, gdyż on ich nie wywoził oraz, że nie widział jak oskarżonyL.odbierał je w Szwecji” nie daje podstaw do podważenia oceny zeznań tego świadka dokonanej przez Sąd meriti.
Jak wynika bowiem z zeznań świadkaR. K., tak samo twierdził on również we wcześniejszych swych depozycjach. Rolą oskarżonegoS. L.nie było przewożenie amfetaminy do Szwecji, bo tym zajmowała się inna wyznaczona osoba, a odebranie przewiezionego narkotyku od tej osoby i dostarczenie go sobie znanym odbiorcom. W kręgu zainteresowaniaR. K.nie pozostawali odbiorcy, a jedynie możliwość uzyskania konkretnej korzyści ze sprzedaży narkotyku, którą zapewniał oskarżonyS. L..
O pomyślnym przebiegu całego zdarzenia, zgodnym z wcześniejszymi ustaleniami co do roli w nim każdego uczestnika, świadczył fakt otrzymania przezR. K.od oskarżonegoS. L.pieniędzy za przekazaną mu do sprzedaży amfetaminę. Uczestnicząc w tym przestępstwie, świadek koronny miał możliwość prawidłowego przedstawienia zarówno jego przebiegu, jak i czynności podejmowanych przez współsprawców, w tym i oskarżonego.
Przy ocenie wiarygodności wyjaśnień i zeznańR. K.Sąd meriti nie pominął okoliczności, iż odnośnie oskarżonegoS. L.(podobnie do oskarżonegoJ. T.) nie zostały one potwierdzone osobowymi dowodami.
Logicznie, zgodnie z wymogiemart. 7 k.p.k.Sąd orzekający wywiódł, iż w sytuacji, gdy depozycje świadka w odniesieniu do innych oskarżonych znajdowały, choć częściowe potwierdzenie w ich wyjaśnieniach, czy w zeznaniach świadków, to brak jest podstaw do odmówienia jego zeznaniom wiarygodności w zakresie dotyczącym oskarżonegoS. L., szczególnie, że depozycje te są konsekwentne, a materiał dowodowy – w tym i wyjaśnienia oskarżonego – nie wykazał, by świadek miał powody aby tendencyjnie obciążaćS. L..
Nie można zgodzić się z obrońcą, że Sąd I instancji ustaleń o sprawstwie oskarżonegoS. L.dokonał przez odwołanie się do jego uprzedniej karalności, jak również do informacji Straży Granicznej co do przekraczania przez niego w inkryminowanym czasie granicy na morskim przejściu wŚ..
Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, że przywołane przez apelującego fakty służyły Sądowi jedynie do pozytywnej lub negatywnej weryfikacji wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaR. K.. Zupełnym natomiast nieporozumieniem jest odwołanie się przez obrońcę do zasad procesu poszlakowego. W niniejszej sprawie Sąd bowiem dysponował dowodem w postaci zeznań świadkaR. K.. Dowód ten został przez Sąd Okręgowy oceniony zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k.Skarżący, kwestionując wiarygodność świadkaR. K.odniósł się do jego motywacji.
Zdaniem obrońcy świadek ten, chcąc uzyskać określone profity w postaci korzystnego rozstrzygnięcia w zakresie jego odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwa, bezpodstawnie obciążył oskarżonego.
Podnieść zatem trzeba, że ustawodawca, decydując się na swoiste premiowanie tzw. skruszonych przestępców świadomie wprowadził stosowne przepisykodeksu karnegoiustawy o świadku koronnym, obwarowując możliwość skorzystania z łagodniejszego potraktowania lub nawet uniknięcia odpowiedzialności od spełnienia szeregu warunków.
Trzeba też pamiętać, że pomawiani są również zainteresowani uniknięciem odpowiedzialności i stąd bierze się atak na obciążających ich współoskarżonych i świadków. Powyższe spostrzeżenia, brak przekonujących argumentów co do tendencyjnej motywacji złożenia obciążających oskarżonego zeznań przez świadkaR. K., opieranie się jedynie na domniemaniu ze strony skarżącego, a przede wszystkim dokonana przez Sąd Okręgowy analiza zeznań świadka, nie pozwalają na podzielenie stanowiska obrońcy, kwestionującego co do zasady wartość dowodową relacji wyżej wymienionego.
Nie można też zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji dopuścił się obrazyart. 97 k.p.k.w zw. zart. 4, 7, 9 oraz art. 410 k.p.k.poprzez odstąpienie od ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a wskazanych przez obrońcę wpkt. IVapelacji.
Sąd I instancji poczynił takie ustalenia na jakie mu pozwolił dostępny materiał dowodowy, a ustalenia te były na tyle istotne, że zezwalały na wysnucie wniosku co do zawinienia oskarżonego w zakresie przypisanego mu wyrokiem czynu.
Prawidłowa – wbrew twierdzeniu autora apelacji – jest kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu w zaskarżonym wyroku.
Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie na podstawie zeznań świadkaR. K.przez Sąd I instancji wynika bowiem, że oskarżonyS. L.brał udział – wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami – w wywozie z Polski do Szwecji znacznej ilości amfetaminy, a następnie – po odebraniu jej w Szwecji od przewoźnika wprowadził ją do obrotu, przekazując znanym sobie odbiorcom do dalszej odsprzedaży.
Powyższe spowodowało, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku obrońcy o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Brak jest też podstaw do wnioskowanego jako ewentualnie – uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny jednak dokonał z urzędu zmian w zaskarżonym wyroku poprzez uściślenie w opisie czynu zarówno okresu jego popełnienia, jak i ilości wywożonej w jednym transporcie amfetaminy. Konieczna również okazała się korekta w podstawie prawnej skazania uwzględniająca zasady wynikające zart. 4 § 1 k.k.
Zgodnie z tym przepisem jeśli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, chyba że ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy. Przestępstwa mu przypisanego oskarżony dopuścił się w okresie od 2001 roku do 2002 roku kiedy obowiązywałaUstawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jednakże Sąd orzekał w sprawie już po wejściu w życieUstawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a znamiona przypisanego oskarżonemu czynu wyczerpują przepisy art. 55 ust. 1 i 3 oraz art. 56 ust. 1 i 3 tejże ustawy. Porównanie przepisówart. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r.i ich odpowiedników –art. 55 ust. 1 i 3 oraz art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.wskazuje, iż brak jest podstaw do stosowania ustawy z chwili popełnienia przestępstwa jako ustawy dla oskarżonego względniejszej.
W odniesieniu do czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniijednak zauważyć trzeba, że ustawą z dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 678) a więc jeszcze przed wydaniem przez Sąd Okręgowy wyroku w sprawie nastąpiła zmiana zaostrzająca wymiar kary za ten czyn. W tej sytuacji, zgodnie z regułąart. 4§ 1 k.k., należało zastosować ustawę względniejszą dla sprawcy, czyliUstawę z dnia 29 lipca 2005 rw brzmieniu sprzed dnia 9 grudnia 2011 r. do czynu zart. 56 ust. 1 i 3.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoJ. T..
Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, a ujawnione dowody poddał ocenie wnikliwej, bez przekraczania granic określonych przepisemart. 7 k.p.k., czego efektem są prawidłowe ustalenia faktyczne oraz niebudzący wątpliwości wniosek o zawinieniu oskarżonego w zakresie przypisanym mu skarżonym wyrokiem.
Wprawdzie apelujący jako podstawę stawianego orzeczeniu zarzutu wskazał jedynieart. 438 pkt. 3 k.p.k.– czyli błąd w ustaleniach faktycznych, jednakże w pkt. 2 apelacji rozwinął zarzut, wskazując na obrazę prawa procesowego, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się do zarzutu obrazyart. 4 k.p.k.w zw. zart. 5 § 2 k.p.k.należy podnieść, iż jest on niezasadny. Brak jest podstaw do przyjęcia, by Sąd I instancji orzekł z obraząart. 5 § 2 k.p.k.Z kontekstu apelacji wynika, że w istocie skarżący nie podziela oceny dowodu z zeznań świadkaR. K., na których oparł się Sąd meriti. To, że Sąd orzekający dał wiarę określonemu dowodowi, na podstawie którego ustalił daną okoliczność, a skarżący tej oceny nie podziela, nie stwarza jednak stanu określonego wart. 5 § 2 k.p.k.Stan ten powstaje dopiero wówczas, gdy wątpliwości ze sfery faktów nie da się usunąć przy zastosowaniu swobodnej oceny dowodów i po wyczerpaniu możliwości uzupełnienia materiału dowodowego – wtedy należy rozstrzygnąć je w sposób określony wart. 5§ 2 k.p.k., czego nie można utożsamiać z sytuacją występującą w niniejszej sprawie. „Zasada in dubio pro reo” nie ogranicza utrzymanej w granicach racjonalności swobody oceny dowodów. Jeśli zatem z materiału dowodowego wynikają różne wersje zdarzenia (w przedmiotowej sprawie – oskarżonego i świadkaR. K.), to nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu tego przepisu. W takim przypadku sąd jest zobowiązany do dokonania ustaleń właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów. Dopiero, gdy po wykorzystaniu wszelkich możliwości wątpliwości te nie zostają usunięte, należy je tłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Jeśli jednak sąd dokona stanowczych ustaleń – a tak jest w niniejszej sprawie – to w ogóle nie może zachodzić obrazaart. 5 § 2 k.p.k., gdyż według tych ustaleń brak jest wątpliwości (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2003 r. sygn. V KK 268/02).
Jak przekonuje treść pisemnych motywów apelacji skarżący podważa ustalenia faktyczne będące podstawą skarżonego orzeczenia jako dokonane przy zastosowaniu wadliwej oceny dowodów, szczególnie wyjaśnień oskarżonegoJ. T.nieprzyznającego się do popełnienia zarzuconego mu czynu i obciążających go zeznań świadka koronnegoR. K.. Podstawowym dowodem, na którym Sąd Okręgowy oparł ustalenia w sprawie były zeznaniaR. K.. Wbrew jednak stanowisku apelującego – nie obdarzył ich bezkrytycznie wiarygodnością.
Zarzucając Sądowi brak krytycyzmu co do zeznań tego świadka, skarżący pomija fakt, iż Sąd meriti zmodyfikował zarzut stawiany oskarżonemu w akcie oskarżenia, ograniczając jego zakres właśnie dlatego, że po szczegółowej analizie zeznań świadkaR. K.uznał, iż występujące w nich luki, uzupełnienia w toku postępowania co do udziału oskarżonego w przemycie zW.do Polski znacznych ilości środków odurzających w postaci heroiny, budzą uzasadnione wątpliwości. Takich wątpliwości Sąd I instancji nie miał co do wiarygodności zeznań świadkaR. K.odnośnie udziału tego oskarżonego w obrocie znacznej ilości środków odurzających mającym miejsce wW.. Odmienna ocena wiarygodności zeznań świadkaR. K.w powyższej kwestii wywodzi się z faktu, iż świadek brał udział w tej części działalności oskarżonegoJ. T., zatem jego wiedza oparta jest na własnych obserwacjach. Kwestionując ocenę zeznań świadkaR. K.dokonaną przez Sąd Okręgowy apelujący powołuje się na liczne rozbieżności zachodzące w tych zeznaniach. Takie stanowisko nie ma potwierdzenia w depozycjachR. K.składanych w toku postępowania, a dotyczących osobyJ. T.. W zeznaniach z dnia 24 kwietnia 2009 r. złożonych przed prokuratorem (k. 99-104)R. K., opisując swoją działalność przestępczą związaną z przemytem amfetaminy doS.w okresie2001 r. – 2002 r. wskazał na swą ścisłą współpracę zJ. T.ps. (...). Podobnie przedstawił swoją i oskarżonego działalność przestępczą w tych latach w trakcie przesłuchania w dniu 9 czerwca 2009 r. (k. 110-114) i 17 czerwca 2009 r. (k. 115-118). ZeznaniaR. K.dotyczące kontaktów zJ. T.i wspólnej działalności przestępczej w okresie 2001-2002 znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonegoE. G.. Przedmiotowego w sprawie przestępstwa popełnionego wraz zJ. T.w okresie od 1996 r. do 1997 r. dotyczą zeznania świadkaR. K.złożone w dniu 17 września 2009 r., w których podał on szereg szczegółów dotyczących transakcji narkotykowych przeprowadzonych z udziałem oskarżonegoJ. T.orazS. M., od którego kupowali kokainę, w tym – co trafnie zauważył Sąd I instancji – okoliczność, iż kokaina była dostarczana przez tegoż w puszkach, a więc jedność „modus operandi” co do sposobu przewożenia narkotyku z przestępstwem przypisanymS. M.wyrokiem Sądu Okręgowegow. K.z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. III K 120/06, co uprawdopodobniało te zeznania.
Nie można zgodzić się z obrońcą, gdy w motywach apelacji twierdzi, że Sąd Okręgowy tę zbieżność zeznań świadkaR. K.co do sposobu pakowania dostarczanego mu iJ. T.narkotyku uznał za dowód winy oskarżonegoJ. T..
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku okoliczność ta jedynie posłużyła do weryfikacji zeznania świadkaR. K.i postawy świadkaS. M.reprezentowanej w toku postępowania. ŚwiadekR. K.swoje zeznania odnośnie oskarżonegoJ. T.i współpracy zeS. M., który dostarczał kokainę podtrzymał następnie w zeznaniach złożonych 25 marca 2010 r.
Reasumując – wbrew zarzutowi apelacji obrońcy Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do tego, żeJ. T.dopuścił się zarzucanego mu czynu, w formie przypisanej mu wyrokiem. Podstawą tych ustaleń był prawidłowo oceniony materiał dowodowy, a przede wszystkim zeznania świadkaR. K.. Wyjaśnienia współoskarżonych i zeznania pozostałych świadków nie zawierają tego rodzaju treści, które mogłyby zakwestionować prawdziwość przekazywanej przez niego relacji.
Sąd Apelacyjny podzielił zatem stanowisko Sądu I instancji w kwestii winy oskarżonegoJ. T.co do popełnienia przypisanego mu czynu i jego oceny prawnej.
Z tych samych przyczyn co w przypadku oskarżonegoS. L.Sąd odwoławczy, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., przyjął za podstawę prawną skazania oskarżonegoJ. T.art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.
Rozważając treść wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, iż wymierzone oskarżonymS. L.iJ. T.kary pozbawienia wolności dostosowane zostały do dyrektyw wymiaru kary określonych wart. 53 § 1 i 2 k.k.
Kary wymierzone oskarżonym są współmierne do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, uwzględniają właściwości i warunki osobiste poszczególnych sprawców, dotychczasowy tryb życia i uprzednią karalność.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoZ. F.– należy podzielić zarzuty obrońcy sprowadzające się w istocie do poczynienia przez Sąd I instancji – wskutek obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, niepełnych a przez to błędnych ustaleń faktycznych co do zamiaru oskarżonego.
Rację ma skarżący, że Sąd ten, ustalając zamiar oskarżonego oparł się jedynie na stronie przedmiotowej, tj. na fakcie - wynikającym z zeznań świadkaA. Ż.- przekazaniaZ. F.przesyłki zawierającej 20 gram kokainy, a pominął ustalenia w zakresie strony podmiotowej istotnej z punktu widzenia sprawstwa oskarżonego co do zarzuconego mu czynu.
Uchybienia te powodują, iż zaskarżony wyrok odnośnie tego oskarżonego ostać się nie może bowiem z całą pewnością można stwierdzić, że mogły mieć wpływ na treść orzeczenia. Czynności niezbędne do wykonania dotyczą istoty sprawy, a Sądowi odwoławczemu postępowania w tym zakresie prowadzić nie wolno (art. 145 § 1 k.p.k.). Czynności te nadto wymagają przeprowadzenia przewodu sądowego w części dotyczącej w/w oskarżonego. Konieczne zatem stało się uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji – w tym zakresie właściwy jest Sąd Rejonowyd. W. Ż., bowiem przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniijakie zarzucono oskarżonemu, miało być przez niego popełnione naul. (...)wW.– do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd orzekający powinien skorzystać w odpowiednim zakresie z możliwości jakie daje przepisart. 442 § 2 k.p.k., rozważyć, które dowody mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ewentualnie, w porozumieniu ze stronami, odstąpić od wprowadzenia do podstawy dowodowej wyroku tych dowodów, które takiego znaczenia nie mają. Sąd weźmie też pod uwagę argumentację przedstawioną przez obrońcę w środku odwoławczym.
Dodać też trzeba, że w ponowionym postępowaniu pierwszoinstancyjnym prowadzonym w wyniku uwzględnienia apelacji obrońcy, w razie skazania oskarżonego nie będzie możliwe wydanie orzeczenia surowszego, a to z uwagi na treśćart. 443 k.p.k.
Mając na względzie podane powyżej powody, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.
O kosztach sądowych za postepowanie odwoławcze obciążających oskarżonychS. L.iJ. T.Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.