Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 308/13
Data wyroku: 2013-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Motuk, Marzanna A. Piekarska-Drążek, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art.280§1 kk

Sygn. akt II AKa 308/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 października 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

      Sędziowie: SA – Marek Motuk

SA – Krzysztof Karpiński (spr.)

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r.
sprawyM. Ł.
oskarżonego zart. 13 § 1w zw. zart. 280 § 1w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2w zw. zart. 64 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt  VIII K 1/13
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Zwalania oskarżonego od ponoszenia koszów sądowych za postępowanie odwoławcze wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczkancelarii adwokackiej (...)wW.–W.kwotę 738 zł w tym 23 % vat za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
OskarżonyM. Ł.stanął pod zarzutem, że w dniu 19 czerwca 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą o nieustalonej tożsamości, po uprzednim wdarciu się wbrew woliE. Ś. (1)domieszkania nr (...)przyulicy (...)wW., posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci metalowego pręta oraz posługując się środkiem obezwładniającym w postaci miotacza gazui używając przemocy w postaci szarpania i uderzania po głowie i plecachE. Ś. (1), czym spowodowali u w/w złamanie głowy żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem odłamów, rany szarpane małżowiny usznej, wargi dolnej oraz przedsionka jamy ustnej, skutkujące naruszeniem czynności narządu żucia powyżej 7 dni, usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia mienia znajdującego się w w/w lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawęE. Ś. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku orzeczonej za przestępstwo kradzieży z włamaniem popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa przewidzianego wart. 64 § 1 k.k,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w  zw. zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157§ 1 k.k.w  zw. zart. 11 § 2 k.k.w  zw. zart. 64 § 2 k.k.

Wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 16 kwietnia 2013 r. w sprawie VIII K 1/13 został uznany za winnego zarzucanego mu czynu, z tą zmianą że z opisu czynu wyeliminował posługiwanie się niebezpiecznym przedmiotem w postaci metalowego pręta, a czyn ten zakwalifikowano zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 kkwymierzono oskarżonemu karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeczono środek karny w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody zobowiązując oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoK. Ś.kwoty 10.200 (dziesięć tysięcy dwieście) złotych w tym kwoty 200 (dwieście) złotych tytułem odszkodowania oraz kwoty 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 30 sierpnia 2012r. oraz od 04 września 2012 roku do dnia 16 kwietnia 2013 roku i uznano karę pozbawienia wolnościw tej części za wykonaną.
Na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeczono przepadek przez zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci metalowego pręta o długości 180 mmi średnicy 13 mm opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz(...)pod poz. 1 (k. 53).
Zasądzono na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataB. C.kwotę 1080 (jeden tysiąc osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając:

I
Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.,92 k.p.k.,410 k.p.k.prowadzące do błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego sprawy mającego wpływ na treść orzeczenia przez oparcie wyroku nie na wszystkich przeprowadzonych dowodach oraz przyjęcie w ten sposób za udowodniony zamiar rozboju bez dostatecznej do tego podstawyw materiale dowodowym, podczas, gdy powołane w uzasadnieniu wyroku dowody tego zamiaru w zestawieniu z dowodami niesłusznie pominiętymi przy użyciu zasad prawidłowego rozumowania wykluczają zamiar rozboju;

II
Rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 10.000 zł, która to kwota jest nieadekwatna do faktycznej krzywdy i wobec oskarżonego niehumanitarna, a jednocześnie orzeczona została wbrew zasadzie indywidualizacji odpowiedzialności karnej, jako, że krzywdę spowodowały dwie osoby, a Sąd, chociaż nie ustalił, jaki udział w spowodowanej krzywdzie miał oskarżonyŁ., to obciążył go zadośćuczynieniem w całości;

III
Oskarżony podnosi, że nie mógł zapoznać się z aktami sprawy, celem przygotowania się do rozprawy głównej, chociaż o to wnosiłw styczniu 2013 r., w piśmie, w którym jednocześnie prosiło „samoukaranie”, w czym upatruje naruszenie przysługującego mu prawa do obrony; jako potwierdzenie załączył otrzymane od oskarżonego „Potwierdzenie odbioru korespondencji urzędowej”.

Mając na uwadze zarzuty 2 punktu I. i II. wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowegow. W.VIII Wydział Karny z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygnatura akt: VIII K 1/13 w całości przez uznanie oskarżonegoM. Ł.winnym udziału w pobiciu wraz z innym mężczyzną o nieustalonej tożsamości, pokrzywdzonegoK. Ś.i orzeczenie wobec oskarżonegoŁ.kary 2 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet tej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a dodatkowo orzeczenie tytułem środka karnego: kwoty 200 zł tytułem odszkodowania i 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; zaś w przypadku uwzględnienia zarzutu z punktu III, wniósło uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowegow. W.VIII Wydział Karny z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygnatura akt: VIII K 1/13 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wniósł nadto o:zwolnienie oskarżonego w całości od ponoszenia opłat i kosztów postępowania karnego za obie instancje oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów obrony świadczonej z urzędu, oświadczając przy tym, że nie zostały w całości, ani żadnej części mu zwrócone.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie jest zasadna, zaś zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie je ocenili mając na względzie treśćart. 7 k.p.k.Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.Z zachowaniem wymogówart. 424 k.p.k.wskazano, które fakty uznano za udowodnione dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego zarówno w zakresie winy oskarżonego jak i oceny prawnej jego działania. Apelacja obrońcy nie wskazuje na żadne momenty, które nie znalazłyby tam uwzględnienia. Jej wywody sprowadzają się w istocie rzeczy do zaprezentowania własnego poglądu na wyniki przewodu sądowego. Autor apelacji powołuje się przy tym na okoliczności prawidłowo przez Sąd rozważone. Sprawstwo oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem ten fakt wynika nie tylko z zeznań świadków (co Sąd Okręgowy szczegółowo omówił) ale i wyjaśnień oskarżonegoM. Ł..
Kontrowersje natomiast – zdaniem apelującego – budzi kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu.
Skarżący niesłusznie stoi na stanowisku, że sprawcy wtargnęli do mieszkania pokrzywdzonego w ramach chęci nastraszenia, zemsty,nauczki … .
Taka interpretacja materiału dowodowego nie znajduje oparcia w realiach niniejszej sprawy.
Skarżący całkowicie pomija fakt, że pokrzywdzonyE. Ś. (1), były dyplomata, samotnie mieszkający w centrumW.mający bardzo dobre kontakty z sąsiadami nie miał żadnych relacji ze sprawcami napadu a w szczególności z oskarżonym. Nie miał ani wrogów ani niespłaconych długów.
Wyjaśnienia oskarżonego (k. 333v), że do mieszkania pokrzywdzonego wtargnął z bliżej nieznanym muH.w celu zrealizowania jakiejś bliżej nieokreślonej zemsty zmierza wyłącznie do zminimalizowania swojej odpowiedzialności a przede wszystkim są absurdalne, mając na uwadze linię życiowąE. Ś.. Inna ocena dowodów niż uczynił to Sąd orzekający byłaby nie do przyjęcia.
Równie przekonująca jest argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do przyczyn niezrealizowania w pełni swojego zamiaru przez sprawców przedmiotowego zdarzenia.
Zarówno zdecydowany opór pokrzywdzonego (okupiony poważnymi obrażeniami ciała) jak i interwencja sąsiadów to rzeczywiste przyczyny wycofania się sprawców z mieszkaniaE. Ś..
Nieprawdą jest – jak chce tego skarżący – że napastnicy po zdarzeniu spokojnie wyszli z mieszkania.
Wprawdzie Sąd Okręgowy użył takiego określenia ustalając stan faktyczny, ale z kontekstu wynika, że chodziło wyłącznie o wyjście na klatkę schodową. Następnie zaczęli oni uciekać o czym świadczą zeznania św.S. J., który widział napastników zbiegających po schodach (k. 99).
Dyskredytowanie argumentu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji dotyczącego silnego oporu pokrzywdzonego, który spowodował m.in. wycofanie się sprawców z mieszkania pokrzywdzonego słowem„argument Sądu jest nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym”(s. 5 uzasadnienia apelacji) jest niestosowne, nie znajduje też oparciaw materiale dowodowym. Stwierdzenie, że sprawcy napadu na sędziwego staruszka dysponując metalowym prętem (s. 5 i 6 uzasadnienia apelacji) jest nadużyciem.
Wystarczy popatrzeć na fotografię pokrzywdzonego73-letniego mężczyzny (k. 202), natomiast co do niebezpiecznego narzędziaw postaci pręta to skarżący nie zauważył iż Sąd Okręgowy w swoim wyroku wyeliminował posługiwanie się tym przedmiotem przez sprawców.
Co do podnoszonej w apelacji możliwości zaboru portfela pokrzywdzonego to należy stwierdzić, że znajdował się on w innym pokojui sprawcy go nie zauważyli.
Ustalenia Sądu Okręgowego odpowiadają zatem treści zebranych dowodów, a Sąd ten nie przekroczył granic ich swobodnej oceny. O trafności stanowiska tego Sądu przekonują przedstawione wyżej dowody. Nie sposób więc podważyć tez aktu oskarżenia. Uzasadnienie wyroku korespondujez zebranymi dowodami.
Sąd orzekający rozważył i wyjaśnił wszelkie wątpliwości wykazując należytą dociekliwość, dostrzegając obiektywizm dowodów i ich wewnętrzną logikę.
Miał na uwadze całokształt materiału dowodowego poddał go gruntownej analizie oraz wyciągnął zasadne wnioski w przedmiocie winy oskarżonego a także przyjął słuszną kwalifikację prawną popełnionego przestępstwa.
Nieprzekonujący jest też zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego.
Argument, że w zdarzeniu brały dwie osoby, oskarżony więc nie może ponosić odpowiedzialności finansowej samodzielnie jest nietrafny.
Przesłanką orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na podstawieart. 46 § 1 k.k.jest oprócz wniosku pokrzywdzonego skazanie sprawcy za przestępstwo polegające m.in. na naruszeniu czynności narządu ciała jak w tej sprawie, warunkiem zaś stwierdzenie jego winy oraz zaistnienie szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu. Mając na uwadze jej rozmiary w tym poważne obrażenia ciała jakich doznałE. Ś.Sąd orzekający zajął zasadne stanowisko. Wbrew wywodom zawartym w apelacji, oskarżony nie ma zobowiązań alimentacyjnych co wynika z jego wyjaśnień (k. 333v).
Z treści apelacji obrońcy wynika nadto, że oskarżony podnosi iż nie mógł zapoznać się z aktami sprawy chociaż o to wnosił w czym upatruje naruszenia prawa do obrony.
Sąd Apelacyjny nie podziela tego poglądu, ponieważ:
- oskarżony nie podnosił tej kwestii podczas rozprawy,
- z zebranego materiału dowodowego wynika, że okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na treść orzeczenia tym bardziej, że oskarżony nie przedstawił żadnych argumentów,
- nie można też pominąć, że reprezentował go profesjonalny obrońca.
Sąd Apelacyjny nie znalazł zatem podstaw do zmiany a tym bardziej uchylenia zaskarżonego wyroku podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, zarówno w zakresie winy oskarżonego jak i oceny prawnej jego działania.
Co się zaś tyczy orzeczonej kary pozbawienia wolności to nie można uznać, że jest ona rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.wręcz przeciwnie, należy ją uznać za słuszną i uwzględniającą dyrektywy wymienione wart. 53 k.k.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu jak i cele kary jakie ma ona osiągnąć wobec sprawcy przestępstwa, który był uprzednio kilkanaście razy karany (k. 121).
Wymierzona kara jest współmierna do stopnia winy i okoliczności zdarzenia.
Mając na uwadze wyżej przedstawione fakty Sąd Apelacyjny stosownie do treściart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treśćart. 624§ 1 k.p.k., bowiem oskarżony ostatnio nie uzyskiwał dochodów, zaśo kosztach zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy art. 14 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności adwokackie (…).