Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 265/12
Data wyroku: 2012-11-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Mazur, Maria Sałańska-Szumakowicz, Bożena Grubba
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 416 § 1 kpc

Sygn. akt III AUz 265/12

POSTANOWIENIE
Dnia 29 listopada 2012 r.

Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSA Bożena Grubba (spr.)
Sędziowie: SA Barbara Mazur
SA Maria Sałańska-Szumakowicz

po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy z odwołaniaL. Z.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.
o wysokość emerytury
na skutek zażaleniaL. Z.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt VII U 2326/12

postanawia:

oddalić zażalenie.

Sygn. akt III AUa 265/12

UZASADNIENIE
UbezpieczonyL. Z.wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji dotyczącej odmowy przeliczenia świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu zarobków z okresu 20 lat: 1968 – 1979, 1980 - 1991 w tym wynagrodzeń otrzymywanych wfirmie (...)- (...)wG.. W ocenie ubezpieczonego podstawą wniesienia skargi jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012r., który zakwestionował konstytucyjność art. 114 ust. la ustawy emerytalnej oraz nowe okoliczności i dowody dotyczące sprawy w postaci oświadczeńH. P.,B. B.,W. A.odnośnie wysokości wynagrodzeń, których to dowodów nie mógł powołać w toku poprzedniego postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. z uwagi na ich brak.
Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę.
Sąd Okręgowy ustalił, iż decyzją z dnia 6 listopada 2006 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wG.odmówił ubezpieczonemuL. Z.przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Ubezpieczony złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 roku Sąd Okręgowy Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni w sprawie VIII U 14457/06 oddalił odwołanie ubezpieczonego. W dniu 5 maja 2008 roku ubezpieczonyL. Z.złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie z jego odwołania przeciwko ZUS OddziałG.o wysokość emerytury zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 17 stycznia 2008 roku, wnosząc o jego uchylenie. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku Sąd Pracy i Ubezpieczeń społecznych z/s w Gdyni oddalił skargę, wskazując, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi o wznowienie. UbezpieczonyL. Z.złożył apelację od powyższego wyroku, którą wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił.
Uzasadniając odrzucenie skargi o wznowienie w niniejszym postępowaniu, Sąd Okręgowy wskazał, iż z treści skargi wynika jednoznacznie, że ubezpieczony domaga się wzruszenia decyzji pozwanego z listopada 2006r. w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia emerytury. Prawidłowość powyższej decyzji była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. oddalił odwołanie. Następnie wyrok ten był przedmiotem skargi o wznowienie postępowania, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2008r.
Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z treściąart. 416 § 1 k.p.c.niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Z mocy § 2, przepisu§ 1nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania oparta jest na podstawie określonej wart. 4011k.p.c., tj. na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydane zostało orzeczenie.
W ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie zachodzi niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania w sprawie, albowiem zakończone zostało ono wydaniem prawomocnego orzeczenia wydanego na wskutek skargi o wznowienie i nie zachodzi przewidzianyart. 416 § 2 k.p.c.wyjątek. Skarżący przywołał wprawdzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące niezgodności zKonstytucjąart. 114ust. laustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednakże przepis ten nie stanowił podstawy wydania orzeczenia. Dotyczył on bowiem możliwości ponownej weryfikacji korzystnej dla strony decyzji, jeżeli okazało się po jej uprawomocnieniu, że przedłożone dowody nie dawały podstaw do ustalenia prawa do emerytury lub renty albo ich wysokości.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł wnioskodawca, podnosząc, iż wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r. jest dla niego krzywdzący. Skarżący wskazał nadto, iż w wyniku niedopełnienia swoich obowiązków przez jego pełnomocnika, nie miał on możliwości odwołania się od wyroku Sądu Okręgowego. Wnioskodawca wskazał także, iż nie miał możliwości powołania wcześniej świadków.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 399 § 1 k.p.c., w wypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Na mocyart. 410 § 1 k.p.c.sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
O niedopuszczalności skargi stanowi przepisart. 416 § 1 k.p.c., zgodnie z którym niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Jak wynika z powyższego, uprzednie wydanie prawomocnego orzeczenia na skutek skargi o wznowienie stanowi formalną przeszkodę do ponownego rozpoznania kolejnej skargi, a tym samym bezwzględną przesłankę jej odrzucenia.
Jedyne odstępstwo od powyższej reguły stanowi§ 2 art. 416 k.p.c., zgodnie z którym przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej wart. 4011k.p.c., tj. w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Przenosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że w przedmiotowej sprawie była już rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2008 r. Pomimo powoływania się przez skarżącego na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności zKonstytucjąart. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przepis ten nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej w sprawie decyzji, a zatem nie zachodził wyjątek wyłączający obligatoryjne odrzucenie ponownej skargi o wznowienie. Sąd I instancji trafnie zatem na podstawie art. 410 § 1 w zw. zart. 416 § 1 k.p.c.odrzucił niedopuszczalną skargę o wznowienie postępowania.
Nadmienić także trzeba, iż postanowienie o odrzuceniu skargi jest orzeczeniem o charakterze formalnym a nie merytorycznym, a zatem argumenty przytoczone przez skarżącego w zażaleniu mające na celu merytoryczne podważenie trafności rozstrzygnięcia, nie mogły wpłynąć w żaden sposób na jego zmianę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na mocyart. 385w zw. zart. 397 § 1 k.p.c.oddalił zażalenie wnioskodawcy.