Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1090/12
Data wyroku: 2013-02-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Paweł Kwiatkowski
Słowa kluczowe: Umowa przewozu
Podstawa prawna: art. 16 ustawy - prawo przewozowe

Sygn. akt I Cupr 1090/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lutego 2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, Wydział I Cywilny
w składzie
Przewodniczący:  Sędzia Paweł Kwiatkowski
Protokolant: Katarzyna Mulak

po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. we Wrocławiu
na rozprawie
sprawy z powództwaG.W.
przeciwkoP. B.
o zapłatę

I
Oddala powództwo.

I C upr(...)

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym w dniu 24 lipca 2012 r. strona powodowaG.W.domagała się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanejP. B.kwoty 121,20 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 2 sierpnia 2011 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 18 lipca 2011 r. pozwana korzystała z przejazdu środkiem komunikacji miejskiej (autobusem linii 116) bez ważnego biletu. W związku z tym, w tym samym dniu strona powodowa skierowała do powoda wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 120 zł oraz opłaty za przejazd w kwocie 121,20 zł. Pozwana jednak wskazanych kwot nie zapłaciła.
Nakazem zapłaty z 24 sierpnia 2012 r. wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo uwzględniono w całości.
W sprzeciwie od w/w nakazu zapłaty pozwanaP. B.wskazała, że faktycznie w dniu 18 lipca 2011 r. jechała autobusem linii 116. Bezpośrednio po wejściu do autobusu chciała skasować bilet, jednak przed nią bilet kasowała kobieta z małym dzieckiem. Dziecko robiło to nieudolnie. Kontroler nie pozwolił pozwanej skasować biletu i przystąpił do kontroli. Z ostrożności procesowej pozwana podniosła zarzut przedawnienia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 18 lipca 2011 r. pozwanaP. B.wsiadła do autobusu linii 116. Razem z nią do autobusu wsiadła kobieta z dzieckiem oraz kontrolerzy. Przy kasowniku stanęła jako pierwsza kobieta z dzieckiem, a dziecko kasowało bilet. Pozwana ustawiła się przy kasowniku jako kolejna osoba z biletem gotowym do skasowania. Kiedy następnie kasownik był wolny, kontroler MPK uniemożliwił pozwanej skasowanie biletu i uznał, ze pozwana jest osobą jadącą bez biletu, a następnie przystąpił do wypisywania wezwania do zapłaty opłaty za jazdę bez biletu. Sytuację tę obserwowałM. W. (1), który wsiadł do autobusu na jednym z wcześniejszych przystanków. Świadek i pozwana nie znali się wcześniej. Po wypisaniu wezwania do zapłaty na pętli autobusu napl. (...)świadek podszedł do pozwanej i zaproponował, żeby sprawę oddać do sądu.
(dowód: zeznaniaM. W.– k. 58, przesłuchanie pozwanej – k. 44)
Usługi lokalnego transportu zbiorowego tramwajem, którym jechał pozwany, świadczy strona powodowa –G.W..
(bezsporne)
Wysokość ulgowej opłaty za przejazd w/w tramwajem wynosiła 1,20 zł.
(fakt znany Sądowi z urzędu)
Wysokość opłaty dodatkowej za jazdę bez ważnego biletu wynosiła 120 zł.
(fakt znany Sądowi z urzędu)
W dniu 18 lipca 2011 r., po ujawnieniu faktu jazdy bez biletu, strona powodowa skierowała do pozwanej wezwanie do zapłaty.
(dowód: wezwanie z 18.07.2011 r. – k. 25)
Pozwana skierowała do strony powodowej odwołanie z 30 lipca 2011 r., w którym opisała przebieg zdarzenia, wskazując, że oczekiwała na skasowanie biletu po kobiecie z dzieckiem, a kontroler uniemożliwił jej skasowanie tego biletu, na które otrzymała odpowiedź odmowna w dniu 22 sierpnia 2011 r.
(dowód: pismo z 30.07.2011 r. – k. 40-41, pismo z 18.08.2011 r. –k. 53)

Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie nie ulegało wątpliwości, że pozwana korzystała z usługi lokalnego transportu zbiorowego świadczonej przezG.W.. Zawarcie umowy nastąpiło stosownie doart. 16 ustawy – prawo przewozoweprzez zajęcie miejsca w środku transportu.
Sąd uznał jednak za wiarygodne zeznania świadkaM. W.i pozwanej, w których osoby te w podobny sposób opisały przebieg zdarzenia z udziałem pozwanej. Z obu wersji, a także odwołania powódki skierowanego do strony powodowej bezpośrednio po zdarzeniu wynikało, że pozwana zamierzała bezpośrednio po wejściu do autobusu skasować bilet i oczekiwała przy kasowniku na jego zwolnienie przez innego pasażera. Wobec tego kontroler biletów błędnie uznał ją za osobę podróżującą bez biletu. Jest oczywistym, że pasażer nie może skasować biletu w tym samym momencie, w którym wsiada do autobusu, a także, że dwóch pasażerów nie może skasować biletu w tym samym kasowniku równocześnie. ŚwiadekM. W.był dla pozwanej osoba obcą, nie widział jej nigdy wcześniej, wobec czego nie było podstaw do uznania, że składał on fałszywe, uzgodnione wcześniej z pozwaną zeznania. Dodatkowo wskazać należy, ze pozwana już w lipcu 2011 r. informowała stronę powodową, że zdarzenie obserwowała osoba trzecia. Wykluczyć więc należy zgłoszenie świadka dopiero w związku z procesem. Strona powodowa nie zaproponowała też żadnego dowodu w celu podważenia wiarygodności zeznań w/w świadka, w szczególności nie proponując dowodu z zeznań kontrolera kontrolującego pozwaną. Nie odniosła się także w żaden sposób do zeznań w/w świadka.
Wobec powyższego stwierdzić należało, że pozwaną błędnie uznano za osobę jadącą bez biletu, a skasowanie tegoż zostało uniemożliwione wyłącznie przez osobę działającą w imieniu powoda
Wobec powyższego powództwo oddalono, jak w sentencji wyroku.