Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1280/12
Data wyroku: 2013-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska, Krzysztof Głowacki, Grzegorz Szepelak
Podstawa prawna: art.178apar1kk

Sygn. akt. IV Ka 1280/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Agata Regulska (spr.)
Sędziowie  SSO  Grzegorz Szepelak
SSO Krzysztof Głowacki
Protokolant   Jowita Sierańska
przy udzialeE. O.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013r.
sprawyP. Z.
oskarżonego zart. 178a§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Trzebnicy
z dnia 10 października 2012r.    sygn. akt II K 88/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza opłatę w kwocie 180 złotych za II instancję.

Sygn. akt IVKa 1280/12

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Trzebnicy oskarżyłaP. Z.o to, że:
W dniu 29 października 2010r. o godzinie 2:00 w miejscowościT.ul. (...)jechał i kierował samochodem osobowym markiC.onr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (I - wynik 1,20 mg/l, II –wynik 1,22 mg/l, III wynik 1,14 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn zart. 178a§ 1 kk.

Wyrokiem z dnia 10 października 2012r. (sygnatura akt: IIK 88/11) Sąd Rejonowy w Trzebnicy, II Wydział Karny:

I
uznał oskarżonegoP. Z.za winnego tego, że w dniu 29 października 2010r. około godz. 1 w nocy w miejscowościT.ul. (...)jechał i kierował samochodem markiC.nr rej (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 3,0 promila alkoholu w organizmie, tj. występku zart. 178a§1 k.k.i za to na podstawieart. 178a§1 k.k.wymierzył mu karę8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.warunkowozawiesiłoskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności naokres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

III
na podstawieart. 42 § 2 kkiart. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postacizakazu prowadzenia pojazdówmechanicznych wszelkich kategorii w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat;

IV
na podstawieart. 49§ 2 kkorzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym orazPomocy Postpenitencjarnejświadczenie pieniężne w kwocie 1500 (jeden tysiąc pięćset) zł;

V
na podstawieart. 43§3 kknałożył na oskarżonego obowiązekzwrotu prawajazdy do Starostwa Powiatowego wT.– Wydział Komunikacji - w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

VI
na podstawieart. 63§1 kkw zw. zart. 265 kpkna poczet orzeczonej karypozbawienia wolności zaliczyłoskarżonemuokres zatrzymaniaw sprawie w dniu 29 października 2010r. w razie zarządzenia jej wykonania;

VII
zasądziłod oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 90 złotych oraz opłatę w kwocie 180 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony za pośrednictwem swojego obrońcy. W jej treści zarzucono Sądowi I instancji:

I
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 4 kpk,art. 5§2 kpk,art. 7 kpk,art. 167§1 kpk,art. 172 kpk,art. 410 kpkorazart. 424 kpk, poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niepełnego i wewnętrznie sprzecznego materiału dowodowego przy dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego oraz przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nieusuwalnych wątpliwości oraz nieprzeprowadzenie istotnych czynności procesowych, a w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy świadkamiB. J.iM. K.oraz oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały ujawnione na rozprawie,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść wyroku poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony w czasie i miejscu zarzucanym mu aktem oskarżenia, prowadził pojazd mechaniczny makiC. (...)o nr(...), podczas, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadkówM. K.,D. D.,M. P. (1),A. L., wskazuje, że w/w samochód był prowadzony przez osobę inną niż oskarżony, który jedynie był pasażerem.

Mając na uwadze powyższe apelujący wniósł uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Apelacja jest oczywiście bezzasadna.
Analiza akt sprawy pozwoliła Sądowi Odwoławczemu na stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie poprawnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu Odwoławczego zebrany w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy, ujawniony w toku posiedzenia, został przez Sąd I instancji oceniony prawidłowo i wszechstronnie, a jego całokształt dawał wystarczające podstawy, by uznać oskarżonego winnym popełnienia zarzuconego mu przestępstwa zart. 178a§1 kk..
Zapoznawszy się z aktami postępowania oraz treścią uzasadnienia orzeczenia wydanego w sprawie, Sąd Odwoławczy z przekonaniem stwierdził, iż decyzja Sądu Rejonowego nie jest rezultatem niedokładnego i nieprecyzyjnego postępowania dowodowego ani też nieprawidłowej czy dowolnej ( jak zarzucał to apelujący ) oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
Sąd Okręgowy uznał, iż podniesiony przez apelującego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest całkowicie bezpodstawny. Zarzut taki bowiem tylko wówczas jest słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a stawiając ten zarzut należy wykazać jakich mianowicie konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd I instancji w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą Sądu I instancji. Swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło ten Sąd do dokonanego wyboru. Jest to niezbędne dla ustrzeżenia się od dowolności, usuwającej ów wybór spod kontroli stron i nadzoru instancyjnego.
W treści apelacji nie wskazano na istotne okoliczności, które pozostałaby poza rozważaniem Sądu Rejonowego, a wymagały szczegółowego zbadania, ani uzasadnionego argumentu czy dowodu przekonującego, że ustalenia faktyczne pozostają w sprzeczności z kryteriami prawidłowego rozumowania czy doświadczenia życiowego. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny oparł się w głównej mierze na treści zeznań świadkówB. J.,M. K.orazD. S.iT. K.i słusznie podnosi, że ich relacje analizowane jednocześnie pozwalały na przyjęcie, iż około godziny 1:00 w nocy oskarżonyP. Z.kierował samochodem markiC.nr rej. (...), jadąc nimul. (...)wT.. Wbrew twierdzeniom zawartym w treści apelacji wniosek Sądu o powyższym nie wynika jedynie z analizy treści zeznańM. K.(co więcej, Sąd w żadnym razie nie wskazywał, że świadek ten widział kierującego oskarżonego). Wniosek Sądu jest wynikiem analizy poszczególnych okoliczności ujawnionych w sprawie, które to pozwalały na odtworzenia przebiegu zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania.
Po pierwsze wskazać należy, że w/w świadkowie pozostają osobami dla oskarżonego obcymi, którzy nie mieli żadnych osobistych powodów, by bezpodstawnie obciążaćP. Z..B. J.zeznając w sprawie podał, że oskarżonego zna jedynie z widzenia. Sam oskarżony nie wskazywał na istnienie jakichś okoliczności, które kazałyby wątpić w prawdomówność w/w.B. J.iM. K.byli osobami przypadkowymi, którzy widząc uszkodzone samochody w rynku miasta, na których widoczny był pomarańczowy lakier, a następnie charakterystyczny pomarańczowy samochód, powiązali powyższe spostrzeżenia i powiadomili Policję.B. J.wskazał, ze widział jadący przez rondo i skręcający wul. (...)charakterystyczny samochód (pomarańczowyC. (...)) i zdziwił go sposób jazdy obserwowanego auta („jechał jakby pod prąd po rondzie i skręcił w prawo”). Świadek relacjonując po raz pierwszy opisał dokładnie, że widział jak z auta tego, które zatrzymało się przed bramą przybarze (...)wysiadł od strony kierowcy mężczyzna w wieku około 40 lat, krępy, ubrany w czarny długi płaszcz, zaś od strony pasażerów wysiedli dwaj mężczyźni ubrani w pracownicze uniformy. Jakkolwiek zeznając przed Sądem świadek ten nie był do końca pewny swoich spostrzeżeń, to podtrzymał treść tych składanych w postępowaniu przygotowawczym, przyznając, iż wówczas niewątpliwie lepiej wszystko pamiętał i nikt niczego mu nie sugerował.
Interweniujący funkcjonariusze PolicjiD. S.orazT. K.zastali w stojącym za budynkiembaru (...)mężczyznę w czarnym płaszczu, śpiącym za kierownicą, którym okazał się oskarżony, od którego wyczuli znaczną woń alkoholu.
Twierdzenia oskarżonego o tym, że nie kierował on samochodem, jak prawidłowo wskazał to Sąd I instancji, nie zasługują na wiarę wobec stwierdzenia, że okoliczności przez niego podawane pozostawały nieprawdziwe bądź nieprawdopodobne w świetle uznanego za wiarygodny materiału dowodowego. Po pierwsze oskarżony opisując zdarzenia poprzedzające jego zatrzymanie wskazywał na spożywanie alkoholu wbarze (...)wraz z dwoma innymi mężczyznami, z których to jeden miał następnie kierować jego autem. Nie był on jednak w stanie wskazać żadnych ich danych, prócz imion. Wedle jego twierdzeń z baru wyszli około godziny 24:00 i jeździli w bliżej nieokreślonym celu poT.. Wskazał, że siedział wówczas na tylnym siedzeniu samochodu, zasnął i obudził się dopiero około 1:30. Według wyjaśnień oskarżonego jeden z jego towarzyszy nie spożywał alkoholu i on to następnie kierował autem. Powyższe jawi się jako wątpliwe mając na uwadze zaobserwowany przezB. J.tor jazdy samochodu oskarżonego ( pod prąd na rondzie), który nie przekonuje o trzeźwości myślenia kierowcy. Nieprawdopodobnym jest również sam fakt pozostawienia w samochodzie śpiącego oskarżonego, z kluczykami w stacyjce, przez jego znajomych. Nieprawdziwymi okazały się natomiast twierdzenia oskarżonego o tym, że spał on podczas podróży poT.przez ponad godzinę od wyjazdu z baru, gdyż dowód z uzyskanego bilingu wskazuje, że o godzinie 0:24 przeprowadził krótką rozmowę telefoniczną ze swojego aparatu.
Nie znalazły logicznego uzasadnienia również jego wyjaśnienia w zakresie, w jakim tłumaczył on powody, dla których przesiadł się na miejsce kierowcy (konieczność znalezienia kluczy do biura), wskazując jednocześnie, że klucze te zwykle przechowuje z boku przy prawym fotelu pasażera z przodu albo na tylnym siedzeniu. Jego twierdzenia o tym, że samochód stał prawym bokiem tak blisko ściany, że niemożliwym było dostanie się do auta od strony pasażera nie znalazły potwierdzenia w treści zeznań funkcjonariuszy Policji. ŚwiadekD. S.wskazał wprost, że „z każdej strony można było wejść do samochodu, mur nie przeszkadzał od strony pasażera aby otworzyć drzwi”. Oskarżony nie wydawał się przy tym, jakby czegoś szukał, gdyż spał za kierownicą, a po jego obudzeniu okazało się, że ma świeżą ranę na głowie. Fakt ujawnienia rany na czole oskarżonego i jednocześnie brunatnych plam na osłonce przeciwsłonecznej od strony kierowcy w znacznym stał się kolejnym potwierdzeniem okoliczności kierowania przez oskarżonego tym pojazdem w czasie, gdy doszło do kolizji drogowej. Sąd Odwoławczy nie podziela twierdzeń apelującego o tym, by koniecznym było dopuszczenie w sprawie dowodu w postaci badania krwi ujawnionej na osłonce, w celu stwierdzenia, czy należy ona do oskarżonego, tym bardziej, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest spowodowanie kolizji drogowej w rynku, lecz prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu przyul. (...).
Sąd Odwoławczy podzielił w pełni ocenę przydatności zeznań świadków zawnioskowanych do przesłuchania przez oskarżonego w toku postępowania jurysdykcyjnego –D. D.,M. P. (2)orazA. L.. Sąd Rejonowy relacje w/w osób słusznie analizował szczególnie dokładnie i ostrożnie, mając na uwadze przede wszystkim czas pojawienia się świadków w postępowaniu. Prawidłowo Sąd orzekający zauważył, iż dla żadnego z nich oskarżony nie był osobą całkowicie obcą (D. D.współpracuje zawodowo z oskarżonym,M. P. (2)utrzymuje z nim kontakty towarzyskie, zaśA. L.również znał oskarżonego jako właściciela nietypowego samochodu). Mając na uwadze powyższe, jak również wskazywane przez Sąd I instancji rozbieżności w treści ich relacji dotyczące wyglądu osób, które to miały towarzyszyć oskarżonemu krytycznej nocy i kierować jego autem, ich wiarygodność należało zakwestionować. Już same okoliczności, w jakich powzięli przekazywane Sądowi informacje, przedstawiane przezD. D.jak iA. L.brzmią nieprawdopodobnie i czynią prawdziwość ich obserwacji wielce wątpliwymi. Jeden z nich (D. D.) bowiem późną nocą decyduje się na załatwiania spraw służbowych z klientem, z którym jak twierdzi nie utrzymywał prywatnej znajomości i w tym celu zatrzymuje jadący samochód, zaś kolejny (A. L.) tuż przed północą wychodzi kupić matce waptece (...)i w bliżej nieokreślonym celu pragnie ustalić dlaczego znanym mu pojazdem nie kieruje jego właściciel („chciałem zapytać ich coś, czy kupili auto).
Zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd I instancji miał pełne podstawy do dokonania ustaleń faktycznych odnośnie stężenia alkoholu we krwi oskarżonego w chwili czynu na podstawie opinii biegłego z zakresu medycyny sądowejM. B.. Biegły ten w treści pisemnej opinii w sposób szczegółowy wyjaśnił, jak, mając na uwadze wyniki badania zawartości alkoholu we krwi oskarżonego, wskazywaną przez niego ilość wypitego alkoholu oraz upływ czasu oraz masę ciałaP. Z., uzyskał wynik 3,0 promila alkoholu. Jak wskazał biegły w toku rozprawy, odnosząc się do prezentowanej przez oskarżonego linii obrony, przyjęcie lekuo nazwie T.nie mogło wpłynąć w żaden sposób na poziom stężenia alkoholu w organizmie. Rozważania na temat tego, czy oskarżony przyjmującT.i alkohol w tak dużej ilości był w stanie prowadzić samochod (prowadzone przez apelującego) w świetle zgromadzonego materiału dowodowego pozostają bezcelowe. Oskarżony, co wykazano w sposób niewątpliwy, kierował pojazdem, a faktycznie (mając na uwadze kolizje z wieloma samochodami) i sposób jazdy (zaobserwowany przez świadka) faktycznie można przyjąć, że prawidłowe pokonanie tej trasy było dlań niewykonalnym.
Reasumując, wskazane powyżej okoliczności, ujawnione w toku postępowania, analizowane jednocześnie pozwalały Sądowi Rejonowemu na uznanie oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa zart. 178a§1 kkw czasie i w kształcie wskazanym wpunkcie Izaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu Okręgowego, ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy, jako dokonane w wyniku prawidłowej oceny zgromadzonego, w sprawie materiału dowodowego nie zostały skutecznie zakwestionowane.
Sąd Rejonowy, uznając winę i sprawstwo oskarżonego wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania wymiaru kary uznając, że także w tym zakresie Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie uzasadnił swoje stanowisko.. Wymierzona kara jest wynikiem wszechstronnej i wnikliwej analizy okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisuart.53 k.k.uznana musi być za karę słuszną, adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Winna skłonić oskarżonego do refleksji nad własnym postępowaniem. Perspektywa zarządzenia jej wykonania winna skutecznie zniechęcić go do działań niezgodnych z prawem
Również rozmiar orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie nosi znamion nadmiernej surowości. Pamiętać trzeba, że celem orzekania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów jest prócz wyeliminowania z uczestnictwa w ruchu, pozytywne oddziaływanie na sprawcę mające razem z karą wpłynąć na zmianę jego postawy i stosunku do przestrzegania prawa. W ocenie Sądu Okręgowego z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że oskarżony jako kierowca wykazał się krytycznego dnia całkowitą nieodpowiedzialnością, wytworzył konkretny stan zagrożenia na drodze, lekceważąc tym samym obowiązujące przepisy prawa. Orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwuletni zabezpieczy innych użytkowników dróg przed niebezpieczeństwem ze strony sprawcy, stanowiąc jednocześnie, w połączeniu z wymierzoną karą, czynnik wychowawczego oddziaływania na oskarżonego.
W pozostałym zakresie, przy braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych wart.439 kpkiart.440 kpk, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto na przepisachart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Wysokość opłaty wynika z przepisuart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.