Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1632/12
Data wyroku: 2012-11-08 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Wojciech Kościołek, Jan Kremer, Anna Kowacz Braun
Słowa kluczowe: Właściwość Sądu
Podstawa prawna: art. 200 paragraf 1 k.p.c.

Sygn. akt: I ACz 1632/12

POSTANOWIENIE
Dnia 8 listopada 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie w Wydziale I Cywilnym w składzie następującym:
Przewodniczący: SSA Jan Kremer
Sędziowie:SSA Wojciech Kościołek
SSA Anna Kowacz Braun
po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuS. T.
przy uczestnictwieM. N.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości
w przedmiocie zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II Ca 2037/10, odrzucające skargę o wznowienie postępowania

postanawia

stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać zażalenie do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym orzeczeniem Sąd Okręgowy w Krakowie odrzucił skargęM. N.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 1 grudnia 2006 r. oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 26 lipca 2007 r.
Na orzeczenie o odrzuceniu skargi zażalenie wniósłM. N.. Zażalenie zostało skierowane do Sądu Apelacyjnego w Krakowie za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Krakowie.
Sąd Apelacyjny zważył;
brak podstaw dla uznania właściwości funkcjonalnej tut. Sądu uzasadnia rozważenie celowości podjęcia dalszych czynności. W szczególności zwrócenia uwagi wymaga okoliczność, że zażalenia jako środek zaskarżenia wyróżnia się dwoma cechami, a to dewolutywnością i co do zasady suspensywnością ( z wyjątkiem dotyczącym tzw. zażalenia poziomego). A skoro tak, to rozważenia wymagają skutki procesowe wadliwego określenia w zażaleniu sądu, jako właściwego dla rozpoznania sprawy objętej zażaleniem.
Zgodnie z treściąart. 3941§ 2 k.p.c.w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie (z wyjątkiem postanowień, o których mowa wart. 3981, atakże postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji).
Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości (o zasiedzenie) jest sprawą z zakresuprawa rzeczowego, w której przysługuje skarga kasacyjna na podstawieart. 5191§ 1 k.p.c.
Skarga o wznowienie postępowania (stanowiąca przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia) została po raz pierwszy rozpoznana przez Sąd Okręgowy działający jako sąd drugiej instancji w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości. Ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wydane przez sąd drugiej instancji nie podlega zaskarżeniu zażaleniem na podstawieart. 394 § 1w związku zart. 405 k.p.c.(ponieważ zaskarżone orzeczenie nie jest postanowieniem sądu pierwszej instancji), to dopuszczalne jest zażalenie w tym przedmiocie na podstawieart. 3941 § 2 k.p.c.(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. I CZ 139/07, Biul. SN 2008/10/13, Lex nr 457735).
Zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki przewidziane wart. 3941§ 2 k.p.c.dla wskazania Sądu Najwyższego jako właściwego dla rozpoznania zażalenia.
W niniejszej sprawie uczestnikM. N.błędnie skierował środek zaskarżenia do Sądu Apelacyjnego w Krakowie, jakkolwiek wniósł je za pośrednictwem właściwego sądu, tj. Sądu Okręgowego w Krakowie, ten zaś nadał zażaleniu dalszy bieg. Błąd uczestnika nie oznacza jednak, iż złożony przez niego środek odwoławczy uznać należało za niedopuszczalny. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. I PZ 41/08, niepubl., LEX nr 746166): „(...)jeżeli zażalenie spełnia wymagania formalne, jest należycie opłacone i zostało złożone w terminie do sądu właściwego (sądu drugiej instancji, który wydał zaskarżone postanowienie), to obowiązkiem tego sądu jest nadanie mu biegu zgodnie z odpowiednio stosowanymart. 395 § 1 k.p.c.Sąd ten zatem ma obowiązek przedstawienia akt wraz z zażaleniem albo Sądowi Najwyższemu, jako wyłącznie właściwemu (funkcjonalnie) do jego rozpoznania, traktując błąd skarżącego w oznaczeniu sądu, do którego skierował zażalenie, jako oczywistą niedokładność, nie stanowiącą przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie (stosując odpowiednioart. 130 § 1 in fine k.p.c.) albo - zgodnie z wnioskiem skarżącego-do Sądu Apelacyjnego. W tym drugim przypadku, gdyby Sąd Apelacyjny uznał, że nie występuje oczywista niedokładność, stwierdziłby na podstawieart. 200 § 1 k.p.c.swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu”.Pogląd ów – w ocenie Sądu Apelacyjnego – rozstrzyga także wątpliwości natury ustrojowej z uwagi na treść ustawy o Sądzie Najwyższym.
W każdym zatem przypadku zażalenie ostatecznie powinno być przekazane Sądowi Najwyższemu i rozpoznane przez ten Sąd jako sąd właściwy (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. IV CZ 128/11, niepubl., LEX nr 1169160 i postanowienie SN z dnia 5 grudnia 1996 r., sygn. I PKN 28/96, OSNAPiUS 1997/13/236, Lex nr 29182).
Stanowiska te Sąd Apelacyjny w obecnym składzie w całości aprobuje.
Reasumując: jako że Sąd Apelacyjny nie jest funkcjonalnie właściwy do rozpoznania przedmiotowego zażalenia, a sądem właściwym z mocy przepisów prawa jest Sąd Najwyższy, to fakt wadliwego określenia sądu w zażaleniu usprawiedliwia wydanie postanowienia o stwierdzeniu niewłaściwości tut. Sądu i przekazaniu sprawy Sądowi Najwyższemu.
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia na podstawieart. 200 § 1 k.p.c.