Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Kz 152/13
Data wyroku: 2013-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Grażyna Puchalska-spr, Agnieszka Zakrzewska, Małgorzata Beata Janicz
Słowa kluczowe: Społeczna Szkodliwość Czynu
Podstawa prawna: art. 115 § 2 kk
Teza: Oceniając stopień społecznej szkodliwości przestępstwa, odnieść należy się kompleksowo do kryteriów określonych w art. 115 § 2 k.k., a tego sąd I instancji nie uczynił. W ocenie sądu odwoławczego, nie było to zresztą możliwe bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Sygn. akt X Kz 152/13

POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2013r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Zakrzewska
Sędziowie: SO Małgorzata Beata Janicz, SO Grażyna Puchalska-spr
Protokolant: sekretarz sądowy Łukasz Biernacki
przy udziale Prokuratora
po rozpoznaniu w sprawieB. P.
oskarżonej o czyn zart. 267§ 3 i 4kk
zażaleń wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
na postanowienie Sądu Rejonowego dlaW.wW.z dnia 27 listopada 2012 roku
w przedmiocie umorzenia postępowania
na postawieart. 437 § 1 kpk

postanawia
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu dlaW.wW.do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy dlaW.wW.umorzył, na podstawieart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., postępowanie karne przeciwkoB. P.z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.
Powyższe postanowienie zaskarżył w całości pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, który na podstawieart. 427 § 1 i 2 oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:art. 7 k.p.k.w zw.art. 4 k.p.k.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej na ocenie dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieuzasadnione danie wiary wyłącznie wyjaśnieniomB. P.i nieuzasadnione pominięcie pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego;
II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:art. 1 § 2 k.k.orazart. 115 § 2 k.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 3poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zarzucany oskarżonejB. P.czyn cechuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości, podczas gdy analiza obiektywnych i subiektywnych aspektów czynu oskarżonej prowadzi do wniosku, iż ocena taka jest całkowicie nieuzasadniona.
Na podstawieart. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k.pełnomocnik wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpoznania.
Zażalenie złożył także prokurator Prokuratury RejonowejW.
Który na podstawieart. 337 § 2 k.p.k.zaskarżył powyższe postanowienie w całości na niekorzyść oskarżonejB. P..
II Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.i438 pkt 3 k.p.k.orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który to błąd miał istotne znaczenie przy wydawaniu skarżonego postanowienia, poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci znikomej społecznej szkodliwości czynu, skutkująca koniecznością umorzenia postępowania karnego, podczas gdy analiza akt postępowania wskazuje, że rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru i motywacja działania oskarżonej dają podstawy by uznać, iż popełniony przez nią czyn jest społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. Reasumując oskarżyciel na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne skierowanie sprawy do merytorycznego rozpoznania przez Sąd właściwy, tj. Sąd Rejonowy dlaW.V Wydział Karny.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Oba wniesione zażalenia są zasadne.
Rację należy przyznać skarżącym, że konstatacja sądu I instancji o znikomym społecznym stopniu społecznej szkodliwości czynu jest przedwczesna, a dokonane przez sąd I instancji ustalenia faktyczne - dowolne.
Jakkolwiek nie jest pozbawioną sensu konstatacja Sądu Rejonowego nakazująca dokonanie oceny zachowania oskarżonej przez pryzmat stosunków rodzinnych łączących strony postepowania, w szczególności toczącego się uprzednio postepowania rozwodowego na potrzeby którego oskarżona gromadziła nagrania, to jednak powyższe nie uprawnia do kategorycznego stwierdzenia braku karygodności zarzucanego jej czynu.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości przestępstwa, odnieść należy się kompleksowo do kryteriów określonych wart. 115 § 2 k.k., a tego sąd I instancji nie uczynił. W ocenie sądu odwoławczego, nie było to zresztą możliwe bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Stwierdzić przede wszystkim należy, że w świetle rozważań przedstawionych głownie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego sporna jest motywacja oskarżonej. Sąd Rejonowy bezkrytycznie przyjął, że działanieB. P.ukierunkowane było na chęć ratowania rodziny i małżeństwa, tymczasem co podkreślił pełnomocnik, to ona złożyła pozew o rozwiązanie małżeństwa z orzeczeniem o wyłącznej winie oskarżyciela posiłkowego przy czym co istotne w powództwie tym wniosła także o zasądzenie na jej rzecz świadczeni alimentacyjnego. Nie jest zatem wykluczone, ze w rzeczywistości celem działania oskarżonej było zgromadzanie dowodów mających obciążył winą za rozpad związku małżeńskiego wyłącznieG. P.co jednocześnie otworzyłoby jej drogę do żądania świadczenia o którym mowa wart. 60§2 kro.
Z powyższych względów, Sąd Okręgowy uwzględnił zażalenia i uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie sprawy powinno nastąpić na rozprawie, zaś Sąd Rejonowy, oceniając zachowanie oskarżonej winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności zdarzenia i w sposób obiektywny, zgodnie z treściąart. 115 § 2 kk, określić stopień społecznej szkodliwości czynu.