Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 26/13
Data wyroku: 2013-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Wnękowska, Grzegorz Salamon, del) – Marek Celej
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art.56 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 26/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lutego 2013 roku

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący Sędzia SA – Grzegorz Salamon

Sędziowie SA – Hanna Wnękowska (spr)

       SO (del) – Marek Celej

      Protokolant – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber

przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r.
sprawyT. D.
oskarżonego o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 31 października 2012 r.
sygn. akt  XVIII K 111/12
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;
wydatkami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
T. D.został oskarżony o to że:

I
w okresie od stycznia 2006 r. do 7 czerwca 2006 r., w datach bliżej nieustalonych, wS.,Z., wZ., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w licznej ilości 15 000 gram oraz 5 000 sztuk tabletek ecstasy oraz środka odurzającego w postaci ziela konopi tj. marihuany w łącznej ilości 8 500 gram w ten sposób, że zbył je ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, przy czym z popełnienia tegoż przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu,

tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
Zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 31 października 2012 roku sygn. XVIII K 111/12 oskarżony został uniewinniony od zarzutu popełnienia tego czynu.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator.
Apelacja zaskarżała wyrok w zakresie opisanego wyżej czynu w całości zarzucając obrazę prawa karnego procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającą na dokonaniu wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania, manifestującą się uznaniem za wiarygodne zeznań złożonych przez świadkaG. O.przy jednoczesnej bezkrytycznej ich analizie i uwzględnieniu wyłącznie okoliczności korzystnych dla oskarżonegoT. D., co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od czynu z pkt. pierwszego wyroku, podczas gdy właściwa ocena tego dowodu przeprowadzona z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zbadanie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, prowadzi do odmiennego wniosku.
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie czynu z pkt. I w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy zasadnie uznał , że ujawniony materiał dowodowy nie stanowi wystarczającej przesłanki pozwalającej na przypisanie oskarżonemu czynu zarzucanemu mu w pkt. I aktu oskarżenia. Prokurator , kwestionując ocenę Sądu , nie przedstawił argumentów, które mogłyby poddać w wątpliwość jej prawidłowość.
Przypomnieć należy, że jedynym dowodem dotyczącym przedmiotowego czynu są zeznaniaG. O., który – zgodnie z tezą aktu oskarżenia – miał nabywać od oskarżonego środki odurzające w okresie od stycznia do czerwca 2006r.
Wbrew zarzutowi apelacji zeznania tego świadka zostały poddane wnikliwej analizie a ich ocena zgodna jest zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego.
Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w apelacji podkreślić trzeba , że w żadnym z przesłuchań świadek nie stwierdził by oskarżony uczestniczył w jakiejkolwiek transakcji mającej miejsce w okresie od stycznia 2006 roku do czerwca 2006 roku to jest w okresie objętym zarzutem.
Przywołane w wywodach apelacji zeznania, w którychG. O.opisywał w jaki sposób kontaktował się z oskarżonym i za ile kupował narkotyki dotyczą - co jednoznacznie wynika z ich treści - okresu od sierpnia 2008r. Tego okresu dotyczą także kolejne przywołane w apelacji twierdzenia świadka , iż często zamówione u wspólnika narkotyki przywoziłT. D.. W tej sytuacji oczywistym jest, że powyższe zeznania są bez znaczenia dla dokonania ustaleń w zakresie czynu I – zatem powoływanie się na nie w apelacji jest co najmniej niezrozumiałe.
Wywody apelacji wskazują ,że – w ocenie prokuratora – podstawę ustaleń o winie oskarżonego powinny stanowić zeznaniaG. O.złożone w toku śledztwa jakobliższe chronologicznie dacie popełnienia czynu(str. 8 apelacji).
Tymczasem zdotyczących przedmiotowego czynuzeznańG. O.złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika jedynie, że wiedział on , iż oskarżony i jego wspólnik posiadają narkotyki , (k. 40k. 47 ) oraz, że na początku 2006 roku porozumiał się z nimi , że będzie je od nich kupował (k. 325).
Zarówno w toku śledztwa jak i przed Sądem świadek konsekwentnie zeznawał , że wszystkie transakcje w tym okresie przeprowadzał z nim tylko ów wspólnik (S. R.).
W tej sytuacji, przy uwzględnieniu ,żeS. R.odmówił składania zeznań - brak jest dostatecznych dowodów pozwalających przyjąć, że sprzedając substancje odurzająceG. O.w okresie od stycznia 2006r do czerwca 2006r działał on wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym.
Podstawy takiego ustalenia nie może w żadnym, razie stanowić wynikająca z zeznańG. O.okoliczność ,że na początku 2006 r. uzgodnił on z oskarżonym i jego wspólnikiem , że będzie od nich kupował narkotyki. Wobec mało precyzyjnego przesłuchania świadka w tym przedmiocie, nie ma bowiem możliwości ustalenia jakiego rodzaju było to uzgodnienie ,w szczególności czyS. R.dokonując ze świadkiem przedmiotowych transakcji działał tylko w swoim imieniu czy też także w imieniu oskarżonego. Brak jest także możliwości ustalenia czy poszczególne transakcje (ilość, rodzaj sprzedawanych środków odurzających , cena itp. ) były uzgadniane z oskarżonym. Przede wszystkim jednak nie ma możliwości ustalenia czy oskarżony o transakcjach tych wiedział czy teżS. R.„działał na własną rękę”.
Okoliczności tych obecnie wyjaśnić nie można , skoroG. O.w czasie ostatniego przesłuchania na rozprawie nie pamiętał już czy oskarżony w ogóle brał udział w tych transakcjach. Po ujawnieniu mu zeznań z postępowania przygotowawczego stwierdził, iżmogło tak być , że do 2008 r. narkotyki kupowałem tylko od wspólnika oskarżonego. Oskarżony musiał się tam przewijać ale nie pamiętam dokładnie.(k. 1115).
Podkreślenia wymaga, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, żeG. O.świadomie i wbrew prawdzie ukrywał udział oskarżonego w przedmiotowych transakcjach, skoro jednocześnie konsekwentnie obciążał go swymi zeznaniami dotyczącymi nabywania narkotyków w okresie późniejszym.
Wobec powyższego, Sąd Apelacyjny doszedłszy do przekonania ,że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena dowodów zgodna jest z wymogami przepisuart. 7 k.p.k.– uznał apelację za niezasadną.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyroku.