Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 253/13
Data wyroku: 2013-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Tomasik, Tadeusz Węglarek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 177§1 kk

Sygn. akt IV Ka 253/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Tadeusz Węglarek
Sędziowie SA Stanisław Tomasik (spr.)
p.o. SO Tomasz Ignaczak

ProtokolantDagmara Szczepanik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim - Danuty Grzybowskiej
po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 roku
sprawyD. C.
oskarżonej zart. 177§1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 5 marca 2013 roku     sygn. akt II K 618/12

na podstawieart.437§1 kpk,art.624§1 kpk,art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)

-

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację oskarżonejD. C.za oczywiście bezzasadną;

zwalnia oskarżonąD. C.od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt. IV Ka 253/13

UZASADNIENIE
D. C.została oskarżony o to, że:w dniu 14 lutego 2012r około godz. 7/20 wM.naul. (...)km drogi nr-(...)woj.(...)kierując samochodem osobowymH. (...)nr rej. (...)nie umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że nie dostosowała prędkości do panujących warunków drogowo-atmosferycznych w wyniku czego podczas wymijania się z(...)nr rej. (...)którym kierowałP. C. (1), na śliskiej ośnieżonej nawierzchni straciła panowanie nad pojazdem, zjechała na prawe pobocze gruntowe a następnie na lewą stronę jezdni, gdzie zderzyła się z jadącym z przeciwka(...)nr rej. (...), którym kierowałW. S., czym nie umyślnie spowodowała obrażenia ciała u w/w w postaci: stłuczenia głowy i kręgosłupa szyjnego, stłuczenia mięśni uda prawego, które spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na czas nieznacznie dłuższy niż siedem dni w myślKodeksu Karnegooraz u swoich pasażerekR. K.w postaci: stłuczenia okolicy mostka i lewego łuku żebrowego, rany tłuczonej podudzia lewego, silnego skręcenia stawu skokowego lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas dłuższy niż siedem dni w myślKodeksu KarnegoiJ. O. (1)w postaci: stłuczenia kręgosłupa piersiowego, silnych stłuczeń okolicy mostka, boku lewego i biodra lewego z rozległymi krwiakami podskórnymi, stłuczenia i otarcia naskórka okolicy lędźwiowo- pośladkowej lewej, które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas nieznacznie dłuższy niż siedem dni w myślKodeksu Karnego.
tj. o czyn zart. 177 § 1 kk

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 5 marca 2013 roku w spawie II K 618/12:

1
oskarżonąD. C.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawieart. 177 § 1 kkwymierzył jej karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonej na okres próby 2 (dwóch)

3
na podstawieart. 71 § 1 kkwymierzył oskarżonej karę grzywny w ilości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

4
zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę(...),43 (sto tysiąc osiemset dwadzieścia siedem złotych czterdzieści trzy groszy) tytułem zwrotu wydatków procesu oraz zwolnił ją od opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniosła oskarżonaD. C.
Apelacja oskarżonejwywiedziona z treściart. 438 pkt 2 i 3 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,a mianowicie:

-

art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego wbrew zasadom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego przejawiającą się oceną wyjaśnień i zeznań w sposób oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

art. 167 kpkw zw. zart. 170 § 1 pkt. 5 kpk- polegającą na nie rozpoznaniu wniosków dowodowych strony w sposób merytoryczny oraz ich oddaleniu w oparciu o błędną i niezasadna podstawę prawną;

art. 424 § 1 pkt 1 kpkpolegająca na nie wyjaśnieniu w uzasadnianiu orzeczenia, dlaczego Sąd nie uznał grupy dowodów wskazujących na fakt, iż świadekC.nie był obecny na miejscu zdarzenia;
powyższe prowadziło do:
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść,a mianowicie:

-

błędnym uznaniu przez Sąd, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną oskarżonej, pomimo, iż materiał dowodowy wskazuję, że oskarżona podjęła manewr w celu uniknięcia zderzenia, kierując się koniecznością zapobieżenia bezpośredniej kolizji z pojazdem, którym miał poruszać się świadekP. C.;

błędnym uznaniem przez Sąd, iż zachowanie oskarżonej w czasie zdarzenia stanowiło naruszenie przepisów ust.Prawo o ruchu drogowym.

W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 10 maja 2013r.
Prokuratorwnosił o nieuwzględnienie apelacji oskarżonej i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonej jest oczywiście  bezzasadna, a zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze apelacyjnej należy stwierdzić, że zarzut błędu w ustaleniach jest trafny, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez sąd I instancji nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut ten nie może sprowadzać się tylko do zakwestionowania stanowiska sądu, ale powinien wskazywać nieprawidłowości rozumowania sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie prowadzi do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wobec tego należy stwierdzić wbrew wywodom skarżącego, że apelacja sprowadza się w istocie rzeczy do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, a dotyczących sprawstwa oskarżonejD. C.. Opiera się ona na odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów i nie przedstawia jakichkolwiek przekonywujących argumentów, podważających prawidłowości i słuszności rozumowania Sądu I instancji. Skarżący nie wykazał bowiem w żaden sposób, że rozumowanie Sądu meriti było wadliwe bądź nielogiczne. Natomiast zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej mają wyłącznie charakter subiektywnej polemiki opierającej się na korzystnej dla oskarżonej ocenie dowodów, nie znajdującej potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy. Chodzi tu oczywiście o to, że skarga apelacyjna nie przedstawia żadnych ważkich argumentów potwierdzających wadliwe rozumowanie Sądu I instancji.  Dokonane bowiem przez Sąd I instancji ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy.  Zważyć trzeba, iż przekonanie Sądu I instancji o istnieniu niepodważalnych dowodów na sprawstwo oskarżonejD. C.pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza przez normy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treściart. 7 kpk. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu I instancji stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak niekorzyść oskarżonej (art. 4 k.p.k.), a nade wszystko zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.).
Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżąca zaś negując dokonaną w sposób prawidłowy przez Sąd I instancji ocenę dowodów oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie przytacza w rzeczywistości żadnych, dostatecznych argumentów, które podważałyby trafność ustaleń faktycznych, będących podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia, poza takim jedynie, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie dawała podstaw do przypisania jej zarzucanego czynu. Nie jest to argument dostateczny i wystarczający do obalenia ocen przeprowadzonych przez sąd merytoryczny. Dowody na jakich Sąd I instancji oparł swoje wnioski dotyczące sprawstwa oskarżonejD. C.są bowiem w swej wymowie jednoznaczne i nie budzące wątpliwości. Sąd Rejonowy bowiem tak wnikliwie i rzetelnie ocenił materiał dowodowy, że Sąd Okręgowy w całości tą ocenę podziela.
Do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, na gruncie analizowanej sprawy w pełni uprawniały Sąd Rejonowy rzetelnie i kompleksowo ocenione nieosobowe jak i osobowe źródła dowodowe. Sąd I słusznie uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoW. S.i świadkaP. C. (1), którzy w sposób jednoznaczny zakwestionowali wyjaśnienia oskarżonej, iż wykonany przez nią manewr skrętu wymuszony został przez kierującego pojazdemR. (...)P. C. (3). W tym miejscu stwierdzić należy, żeW. S.nie miał żadnych powodów by wspierać wersję prezentowaną przezP. C. (1), a kwestionować wersję prezentowana przez oskarżoną. Obaj świadkowie natomiast konsekwentnie twierdzili, że pojazd kierowany przezP. C. (3)nie wykraczał poza oś jezdni. Ponadto dokonując ustaleń faktycznych Sąd meriti słusznie oparł się na opinii pisemnej i ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej i ruchu drogowego. Opinie te są jasne, pełne, logiczne i w sposób przekonywujący wskazują, że przyczyną wypadku było niezachowanie ostrożności oraz niedostosowanie prędkości kierowanego przez oskarżoną samochodu markiH. (...)do zmienionej sytuacji drogowej przed wjazdem na pobocze w związku wymijaniem z samochodem markiR. (...).
Sąd meriti słusznie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej i zeznaniom świadkówJ. O. (1)iR. K.. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że świadkowie to koleżanki oskarżonej i przedstawiały zdarzenie w sposób korzystny dla oskarżonej. Poza tym były jedynie pasażerami, a zatem wątpliwym jest by tak obserwowały jezdnie jak kierowca i zwracały uwagę na to czy inny pojazd jedzie środkiem jezdni czy przy prawej krawędzi jezdni. Szczególnie taka obserwacja może być utrudniona dla świadka który siedział na tylnym siedzeniu. W takiej sytuacji z pewnością większą wartość dowodową przedstawiają zeznania świadków, którzy w trakcie przedmiotowego zdarzenia byli kierowcami pojazdów. Tym bardziej, że pokrzywdzonyW. S.jakiś czas jechał za świadkiemP. C. (1), co dawało mu możliwość najlepszej oceny toru jazdy pojazdu kierowanego przezP. C. (3). Natomiast świadekJ. O. (2), - który wspólnie z pokrzywdzonymW. S.pomagał pasażerom samochodu markiH. (...)wydostać się z tego pojazdu – przybył na miejsce wypadku już po przedmiotowym zdarzeniu. Musiał bowiem po usłyszeniu odgłosu zdarzenia przebyć odległość około 200 metrów od miejsca zamieszkania. Zatem nie można wykluczyć, że świadekJ. O. (2)mógł przybyć na miejsce zdarzenia już po odjeździe świadkaP. C. (1). Do takiego wniosku i takiego przekonania mogą wieść zeznania pokrzywdzonegoW. S.i odległość którą musiał przebyć świadekJ. O. (2), który ma 59 lat.
Odnosząc się natomiast do opinii prywatnej stwierdzić należy, że od lat w doktrynie i orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którymkodeks postępowania karnego z 1997 rokunie stwarza prawnej podstawy do uznania ekspertyzy pozasądowej za dowód. Wydanie opinii pozasądowej (prywatnej) sprawia, że między zleceniodawcą i przyjmującym zlecenie biegłym powstaje węzeł obligacyjny oparty na więzi finansowej, stosunek osobisty osłabiający zaufanie do bezstronności biegłego, a w takim razie biegły jest wykluczony od pełnienia funkcji w procesie (art. 196 § 3 k.p.k.). Skoro komuś zlecono wykonanie za wynagrodzeniem stosownego opracowania dla określonego celu, zleceniobiorca czuje się w obowiązku sprostać zamówieniu, by cel ten został osiągnięty, solidaryzuje się ze zleceniodawcą, popada w rodzaj emocjonalnego zaangażowania się po jego stronie, znajduje się wszak pod naturalną presją oczekiwań zlecającego (por. T. Widła, Źródła błędów w opiniach pismoznawczych, Palestra 11-12/82 s. 83 i nast.). Nie chodzi o to, że ekspert wydaje świadomie opinię fałszywą, wbrew swej wiedzy, ale o - nawet nieświadome - solidaryzowanie się z zamawiającym. Nie można tez tracić z pola widzenia faktu, że opinia prywatna stanowi jedynie informację o dowodzie. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że biegły z zakresu mechaniki pojazdowej i ruchu drogowego w ustnej opinii uzupełniającej (k.143-144) i piśmie (k.140) odniósł się do danych zawartych w prywatnej opinii oraz w sposób przekonywujący wykazał, że wnioski zawarte w jego opinii są słuszne i są wynikiem wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z przedmiotowym zdarzeniem.
Sąd Rejonowy słusznie, też oddalił wnioski dowodowe co do załączenia bilingów i logowania się telefonów należących doW. S.iP. C. (1). Nawet gdyby bowiem świadkowie Ci kontaktowali się ze sobą nie sposób byłoby odtworzyć treści rozmów a tym samym ustalić, że uzgadniali wersję przebiegu wydarzeń mających miejsca zarówno przed, jak i po przedmiotowym zdarzeniu. Tym bardziej, że jak już wcześniej wskazywano pokrzywdzonyW. S.nie miał żadnych powodów by wspierać wersję prezentowaną przez świadkaP. C. (3).
Reasumując nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, albowiem przy wydaniu zaskarżonego wyroku miał na względzie wszystkie zebrane w sprawie dowody, które wnikliwie i starannie rozważył zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonejD. C.(art. 4 kpk), a w sporządzonym uzasadnieniu wyroku przedstawił w sposób przekonywujący, argumenty na poparcie swego stanowiska. Argumentacja zaprezentowana przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie narusza w żaden sposób zasady swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów nakazuje bowiem, aby Sąd ocenił znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żądnymi ustawowymi regułami dowodowymi (tak też SN w wyroku z 8.04.1997 r., IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1998/217). W ocenie Sądu Okręgowego rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełnia te wymogi z uwagi na fakt, iż ocena wartości zebranych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym kontekście, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Z uwagi na to należało uznać, iż w żaden sposób nie można mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych oraz obrazie przepisów prawa procesowego.
Zważyć więc trzeba, iż Sąd Rejonowy dokonał nie tylko prawidłowych ustaleń faktycznych oraz rzetelnej i wnikliwej oceny zebranych dowodów, ale także właściwie ocenił zachowanie oskarżonej i uwzględnił całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych rzutujących na wymiar orzeczonej wobecD. C.kary.
Z uwagi na powyższe zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy jako słuszny i odpowiadający przepisom prawa.
W oparciu o przepisy powołane w sentencji wyroku Sąd Okręgowy zwolniłD. C.od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.