Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 124/13
Data wyroku: 2013-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Piotrowska, Maria Małek-Bujak, Jolanta Ansion
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17.12.1998 o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 124/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Ansion (spr.)

Sędziowie

SSA Ewa Piotrowska
SSA Maria Małek - Bujak

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaM. M.(M. M.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8 marca 2005r. sygn. akt IV U 3241/04
na skutek apelacji ubezpieczonegoM. M.

od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Częstochowie

z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt IV U 1038/12

oddala apelację.

/-/ SSA E. Piotrowska   /-/ SSA J. Ansion   /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia Przewodnicząca Sędzia

Sygn. akt III AUa 124/13

UZASADNIENIE
W dniu 8 czerwca 2012r. ubezpieczonyM. M.wniósł skargęo wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia8 marca 2005r. w sprawie IV U 3241/04, wnosząc o wznowienie postępowaniai uchylenie powyższego wyroku w całości.
Uzasadniając wywiedzioną skargę ubezpieczony wskazał, iż podstawą wydania tego wyroku był przepisart. 114 ust. 1 a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, uznany za niezgodny zKonstytucją RPna mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012r., który wszedł w życie z dniem8 marca 2012r.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwS.wniósł o odrzucenie skargi na podstawieart. 410 § 1 kpc, jako wniesionej po terminie lub ewentualnie o jej oddalenie, jako bezpodstawnej na podstawieart. 412 § 2 kpc.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ rentowy wskazał,iż ubezpieczony nie dochował przepisanego terminu do wniesienia tego środka prawnego, a ponadto zaakcentował, że podstawą wydania decyzji z dnia14 października 2004r., zaskarżonej przez ubezpieczonego nie był przepisart. 114ust. l a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Wyrokiem z dnia 24 października 2012r., Sąd Okręgowy - Sąd Pracyi Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie oddalił skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadniając dokonane rozstrzygnięcie, Sąd I instancji wskazał, żeM. M.urodził się(...)Decyzją z dnia 21 września 1988r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.przyznał ubezpieczonemu rentę inwalidzką z powodu inwalidztwa będącego następstwem choroby zawodowej, bowiem w orzeczeniu komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia zostało stwierdzone, że zalicza się on do trzeciej grupy inwalidów, a inwalidztwo jest trwałe.
Działając w trybie§ 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 sierpnia 1997r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracydo celów rentowych(Dz. U. nr 99, poz. 612), lekarz inspektor nadzoru orzecznictwa lekarskiego ZUS zlecił przeprowadzenie badaniaM. M.przez specjalistę laryngologa w celu wydania opinii, czy następstwa schorzeń stwierdzanych u ubezpieczonego powodują niezdolność do pracy, jeśli tak, to w jakim stopniui od kiedy oraz czy pozostają w związku z chorobą zawodową, co nastąpiło w związku z nowymi okolicznościami i przedstawioną dokumentacją z przebiegu leczeniaw Poradni Laryngologicznej.
W orzeczeniu z dnia 15 września 2004r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził,że ubezpieczony jest zdolny do pracy, bowiem stwierdzono podwyższenie progu słuchu i poprawę stanu zdrowia. Na podstawie tego orzeczenia ZUS wydał decyzjęz dnia 14 października 2004r., którą odmówiłM. M.wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 listopada 2004r.
Od tej decyzji odwołał się ubezpieczony do Sądu Okręgowego w Częstochowie. W toku postępowania sądowego, został przeprowadzony dowód z opinii biegłego sądowego otolaryngologa - lek. med.T. K., która stwierdziła również brak podstaw do uznania niezdolności ubezpieczonego do pracy z tytułu choroby zawodowej.
Wyrokiem z dnia 8 marca 2005r. Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawieo sygn. akt IV U 3241/04 oddalił odwołanieM. M.od decyzji ZUSz dnia 14 października 2004r. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 30 marca 2005r.
Sąd I instancji, odnosząc się do merytorycznej podstawy skargi o wznowienie postępowania, stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak zaakcentował Sąd Okręgowy, w sprawie objętej skargą o wznowienie,podstawą weryfikacji decyzji były nowe okoliczności w postaci złożonej przez ubezpieczonego dokumentacji medycznej z dotychczasowego leczenia. Na skutek tego przeprowadzono w trybie § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 sierpnia 1997r. (Dz. U. nr 99, poz. 612) badanie przez lekarza inspektora nadzoru orzecznictwa lekarskiego - specjalisty laryngologa, który stwierdził poprawę zdrowia ubezpieczonego - podwyższenie progu słuchu.Przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepis art. 114 ust. 1 a ustawy o emeryturachi rentach z FUS nie miał zastosowania, bowiem przepis ten dotyczył odmiennej oceny tych samych dowodów, natomiast w niniejszej sprawie pojawiła się nowa okoliczność w postaci zmiany stanu zdrowia ubezpieczonego. W dacie wydania decyzji z dnia21 września 1988r. ZUS, opierając się na orzeczeniu komisji lekarskiej, uznał ubezpieczonego za inwalidę trzeciej grupy i przyznał mu rentę inwalidzką, bowiem stan zdrowia ubezpieczonego uzasadniał ten fakt, natomiast po przeprowadzonym badaniu ubezpieczonego w dniu 12 sierpnia 2004r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził poprawę stanu zdrowia ubezpieczonego, na skutek czego wydano decyzję odmawiającą wypłaty renty.

Wyrok Sądu I instancji w całości zaskarżył apelacją ubezpieczony.
We wniesionej apelacji ubezpieczony podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a toart. 114 ust. 1 a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez przyjęcie, że nie ma on zastosowaniaw przedmiotowej sprawie i uznaniu przez Sąd Okręgowy, że zastosowanie miał przepis § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia8 sierpnia 1997r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy do celów rentowych (Dz. U. nr 99, poz. 612), co w konsekwencji spowodowało naruszenieart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady zaufania obywateli do państwai stanowionego przez nie prawa oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegającyna przyjęciu braku podstaw do wznowienia postępowania.
Wskazując na powołany zarzut, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8 marca 2005r., sygn. akt IV U 3241/04, zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania,w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.

      Uzasadniając wywiedzioną apelację, ubezpieczony zauważył, że orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w Sosnowcuz dnia 8 września 1988r. został uznany za inwalidę III grupy i z tego tytułu ZUS przyznał mu prawo do renty inwalidzkiej na stałe. Ubezpieczony przez 16 lat pobierał przyznane świadczenie i nie dostarczał do ZUS żadnej dokumentacji medycznej. Dopiero w 2004r. ZUS zażądał od ubezpieczonego uzupełnienia dokumentacji, jeżeli jest w jej posiadaniu. Następnie ubezpieczony skierowany został na ponowne badanie, w wyniku którego lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie nie ustalające niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Jak wynika z pisma z dnia 24 września 2004r., postępowanie orzecznicze zostało wznowione „z uwagi na wątpliwości,co do prawidłowości orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w Sosnowcu z dnia 8 września 1988r.” Konsekwencją podjętych działań przez ZUS było wydanie decyzji z dnia 14 października 2004r.o odmowie dalszej wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzja ta została podtrzymana wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8 marca 2005r., sygn. akt IV U 3241/04.

Ubezpieczony zarazem uwypuklił, że mając na uwadze w/w okoliczności,nie można zgodzić się z argumentem Sądu I instancji, że w rozpatrywanej sprawienie miał zastosowania art. 114 ust. l a ustawy o emeryturach i rentach z FUS.Nie przypadkowo wznowienie postępowania orzeczniczego w stosunkudo ubezpieczonego miało miejsce w 2004r., bowiem właśnie nowelizacja z lipca 2004r. przedmiotowej ustawy umożliwiła organom rentowym ponowne ustalenie prawa do świadczeń emerytalno-rentowych na podstawie dodatkowej przesłanki,tj. jeśli „przedłożone dowody nie dawały podstaw do ustalenia prawa do emeryturylub renty albo ich wysokości”. Art. 114 ust. l a ustawy FUS ustanowił dodatkową przesłankę weryfikacji prawomocnych decyzji rentowych, niezależną od przesłanek określonych w art. 114 ust. 1 ustawy FUS. W ramach tak sformułowanej przesłanki organy rentowe dokonywały w istocie ponownej (najczęściej odmiennej) oceny przedłożonych pierwotnie dowodów. Tym samym, gdyby ustawodawcanie wprowadził nowelizacji, organ rentowy nie miałby możliwości do wznowienia postępowania orzeczniczego w przedmiotowej sprawie.
W ocenie apelującego, w rozpatrywanym przypadku nie występował przypadek poprawy stanu zdrowia ubezpieczonego, lecz przypadek ponownego ustalenia prawa do renty, poprzez wznowienie postępowania orzeczniczego, z uwagi na błąd organu rentowego, co jednoznacznie wynikało z treści skierowanego do ubezpieczonegoprzez Departament Orzecznictwa Lekarskiego ZUS pisma z dnia 24 września 2004r.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja, jako bezzasadna, podlega oddaleniu, jednakże z innych przyczyn,niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.
Tytułem wstępu, Sąd II instancji pragnie zauważyć, iż w obowiązującym,a ukształtowanym przez przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst pierwotny Dz. U. Nr 162,poz. 1118, t.j. Dz. U. z 2009r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) stanie prawnym, znajdującym swoje ucieleśnienie w treściart. 114 ust. 1, od dnia wejścia w życieustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, czyli począwszy od dnia 1 stycznia 1999r., prawo do świadczeńlub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lubz urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji, w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. Regulacjata nie stanowi z resztą żadnej nowości w polskim systemie prawa ubezpieczeń społecznych, stanowiąc niemal dosłowne powtórzenie regulacji zawartejwart. 80uprzednio obowiązującejustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin(Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).
Jednocześnie, z dniem 1 lipca 2004r., do tekstu ustawy emerytalnej, na mocyart. 1 pkt 25 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 121, poz. 1264) dodany został ust. 1 a art. 114 w brzmieniu„przepisust. 1(art. 114) stosuje się odpowiednio, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji okaże się, że przedłożone dowody nie dawały podstaw do ustalenia prawado emerytury lub renty albo ich wysokości”. Ten ostatni przepis został uznanyza niezgodny z zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2oraz zart. 67 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012r. (Dz. U. poz. 251) i zgodnie z tym wyrokiem, utracił moc z dniem 8 marca 2012r.
Zauważyć w tym miejscu wypada, iż powołane przepisy, wyznaczające prawne ramy zasad wzruszalności ostatecznych (prawomocnych) decyzji organu rentowego, nie stanowią jedynej, na gruncie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r., podstawy prawnej zmiany w prawie do świadczeń i ich wysokości. Pomijając już aspekt systematyki Działu VIII ustawy, określającego zasady ustalania świadczeń, dla ustania prawado świadczeń kluczowe znaczenie mają, poza regulacją art. 114, także przede wszystkim art. 101 pkt 1 oraz art. 107 ustawy.
Mając na uwadze treść wszystkich w/w regulacji, nie sposób nie dostrzec,że podstawą prawną wydania decyzji ZUS z dnia 14 października 2004r., a następnie wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 8 marca 2005r., sygn. aktIV U 3241/04 były właśnie w/w przepisy art. 101 pkt 1 ustawy emerytalnej w związku z art. 107 tego aktu prawnego, a nie, jak to podniósł skarżący, przepis art. 114 ust. 1a ustawy, czy jak wskazał Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku -art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Należy bowiem zauważyć, iż regulacja art. 114 ust. 1a ustawy emerytalno-rentowej dawała podstawę do ponownego ustalenia prawa do świadczenia,gdy po uprawomocnieniu się decyzji o przyznaniu tego prawa, okazywało się,że przedłożone dowody nie dawały podstaw i nie uprawniały do jego nabycia(tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2009r., sygn. akt III UK 38/09), a z zawartego wart. 114 ust. 1 aodesłania do odpowiedniego stosowaniaart. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwynikało jednoznacznie, że użyte wart. 114 ust. 1aokreślenie „przedłożone dowody” oznaczało nowe dowody w rozumieniuart. 114 ust. 1, ato z kolei jest równoznacznez uznaniem, że w sytuacji gdy po uprawomocnieniu się decyzji przyznającej prawodo emerytury, nie przedstawiono nowych dowodów, istniejących przed dniem wydania tej decyzji, a nieznanych w tym dniu organowi rentowemu, to organ rentowy nie mógł z urzędu wszcząć postępowania o ponowne ustalenie prawa do świadczeńw trybieart. 114 ust. 1aw związku z ust. 1 ustawy emerytalnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012r. III UK 223/10).
Mając na względzie tak ukształtowaną wykładnię uznanego za niezgodnyz ustawą zasadniczą art. 114 ust. 1a, należy przyjąć, iż pomimo tego, że w zaskarżonej decyzji z dnia 14 października 2004r., organ rentowy nie powołał w sposób należyty podstawy prawnej, poprzez podanie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego (ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), na jakiej oparł dokonane rozstrzygnięcie, powołując jedynie tytułu dwóch ustaw - a to ustawyz dnia 30 października 2002r., o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadkówprzy pracy i chorób zawodowych oraz w/w ustawy emerytalnej z dnia 17 grudnia 1998r., tym niemniej z analizy akt rentowych, poprzedzających wydanie tej decyzji, wynika w sposób jednoznaczny, że nie mogła być to podstawa wskazana w treściart. 114 ust. 1a.
Taki wniosek, w ocenie Sądu Apelacyjnego wynika z tego, żeorgan rentowy nie badał w toku postępowania okoliczności wydania decyzji z 1988r.,a w szczególności dowodów, jakie legły u podstaw dokonanych przez ZUS, w tym postępowaniu rentowymustaleń, a decyzję swoją wydał w oparciu o dowody przeprowadzone na użytek postępowania prowadzonego w roku 2004r., którenie służyło weryfikacji dowodów, jakie legły u podstaw decyzji z roku 1988(por. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS k. 195 akt rentowych),lecz ustaleniu stanu zdrowiai powiązanej ze stanem zdrowia zdolności ubezpieczonego do pracyw dacie wydania decyzjiz dnia 14 października2004r.
Na taką ocenę Sądu Apelacyjnego wskazuje także przeprowadzona dogłębnie analiza stanu faktycznego, jaki legł u podstaw wydania decyzji z roku 2004r.,na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach rentowych ubezpieczonego. Wprawdzie powoływanie się przez organ rentowy na treść nieobowiązującego obecnie przepisu§ 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia8 sierpnia 1997r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy do celów rentowych(Dz. U. nr 99, poz. 612), może sprawiać wrażenie, iż przeprowadzone przez ZUS postępowanie służyło weryfikacji decyzji z 1988r. oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, w oparciu o dyspozycję art. 114 ust. 1 lub 1 a ustawy o emeryturachi rentach z FUS, lecz jest to wrażenie mylne.
W tym miejscu należy zauważyć, iż przepisy w/w rozporządzenia z 1997r., wydane zostały w oparciu o delegację ustawową z art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1982r., o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40,poz. 267 ze zm.). Przypomnieć trzeba, że przepisy tego rozporządzenia, utrzymanew mocy przez art. 194 ustawy z 1998r. po wejściu tej ustawy w życie, utraciły mocz dniem wejścia w życie obecnie obowiązującegorozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004r., w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. Nr 273, poz. 2711 ze zm.). Delegację ustawową do wydania tego rozporządzenia obecnie należy wywieść z treściart. 14 ust. 6 ustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przepisu dotyczącego zasad dokonywania oceny niezdolności do pracy i orzekania w tym przedmiocie przez organ rentowy. Przepis ten zawarty jest w dziale I ustawy, dotyczącym zagadnień ogólnychi tym samym, nie można w automatyczny sposób łączyć zastosowania przepisów rozporządzenia czy to z 2004r., czy to z 1997r., z weryfikowaniem decyzji dotyczącej przyznania świadczenia w oparciu o art. 114 ustawy z 1998r., (art. 80 ustawyz 1982r.).

      Nie można jednocześnie tracić z pola widzenia okoliczności, iż „w oczywisty sposób niezdolność do pracy jest stanem, który może ulegać zmianom, stąd określenie „trwała niezdolność do pracy” i „renta stała” są pojęciami prawnymi mającymi inną treść niż w języku potocznym, odpowiadającą raczej określeniom „niezdolność orzekana na czas określony” i „niezdolność orzekana na czas nieokreślony”.Renta stała, w rozumieniuart. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentachz Funduszu ubezpieczeń Społecznych, odnoszona jest do trwałości niezdolnoścido pracy, a nie „trwałości” prawa do renty. Orzeczenie o niezdolności do pracyna okres dłuższy niż 5 lat nie jest orzeczeniem stwierdzającym tę niezdolnośćna zawsze, jest tylko prognozą - zgodną ze stanem wiedzy medycznej - że wcześniejnie zajdą zmiany zdrowia badanego, uzasadniające zmianę oceny niezdolnoścido pracy.” - tak B. Gudowska [w:] B. Gudowska, K. Ślebzak (red.). Emeryturyi renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Emerytury pomostowe. Komentarz, Warszawa 2013, s. 183.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy,że rozstrzygnięcie organu rentowego zawarte w decyzji z 14 października 2004r., wydane zostało na podstawie ustaleń opinii lekarskiej (k. 187 akt rentowych), sporządzonej w celu określenia czy zachodzi niezdolność do pracy w związkuz chorobą zawodową, w jakim stopniu, czy niezdolność jest trwała, czy okresowa(k. 184 akt rentowych), przy czym, ani z treści opinii lekarskiej, ani z treści tezy dowodowej nie wynikało w żaden sposób, że czynności te podejmowane były w celu weryfikacji dowodów stanowiących podstawę wydania decyzji z 1988r. Takżez uzasadnienia decyzji z 2004r. nie wskazano, że decyzja ta wydana została wobec przedłożenia nowych dowodów, ujawnienia okoliczności, bądź ponownej oceny dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji z 1988r.
Zważyć zarazem wypada, iż także w toku postępowania sądowego w sprawie IV U 3241/04, objętego skargą o wznowienie postępowania, Sąd Okręgowynie dokonywał kontroli zaskarżonej decyzji ZUS w zakresie badania przez organ rentowy w postępowaniu z 2004r., dowodów jakie legły u podstaw wydania decyzjiz roku 1988, już to chociażby z tej przyczyny, że organ rentowy takiego postępowania w 2004r. nie prowadził,a prowadziłpostępowaniezmierzające do ustalenia aktualnej, istniejącej w dacie prowadzonego postępowania, sytuacji zdrowotnej ubezpieczonego, ze względu na wynikające z tej sytuacji istnienie prawa ubezpieczonegodo świadczenia rentowego, czego dowodzi chociażby dopuszczenie przez ten Sąd dowodu z opinii biegłego lekarza specjalisty - otolaryngologa w celu ustalenia aktualnej zdolności do pracy ubezpieczonego, bez żadnych odniesień do postępowania z 1988r. (k. 10 a. s.).
Tym samym, Sąd II instancji nie mógł podzielić stanowiska ubezpieczonego zaprezentowanego w wywiedzionej przez niego apelacji, której argumenty samew sobie zdają się świadczyć o tym, iż podstawą dokonanego przez Sad Okręgowyw Częstochowie w wyroku z dnia 8 marca 2005r. rozstrzygnięcia, była regulacjaart. 101 pkt 1w związku zart. 107 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a nie art. 114 ust. 1 a tej ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji na mocyart. 385 kpc.

/-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia Przewodnicząca Sędzia

JR