Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 629/13
Data wyroku: 2013-08-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 629/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 sierpnia 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dorota Kropiewnicka
Protokolant Artur Łukiańczyk
po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013r.
sprawyA. I.
obwinionego z art. 86 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej
z dnia 27 marca 2013 roku  sygn. akt X W 2002/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt: IV Ka 629/13

UZASADNIENIE
A. I.został obwiniony o to, że w dniu 18 kwietnia 2012 r. około godz. 18.20 weW., kierując samochodem ciężarowym m-kiM.nr rej. (...)z naczepąnr rej. (...)po rozładunku żwiru nie oczyścił śluzy w wyniku czego jadąculicą (...)od stronyul. (...)w odległości ok. 100 m przed granicą miasta z naczepy spadł kamień, który uderzył w wyprzedzający go w tym czasie samochód m-kiB.nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn zart. 86 § 1kw w zw. zart. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r.Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Fabrycznej:

I
uznał obwinionego za winnego zarzucanego mu czynu, tj. czynu z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę 200 zł grzywny;

II
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósłobwiniony, który nie zgadzając się z wyrokiem Sądu I instancji zarzucił Sądowi Rejonowemu zbyt ogólne i jednostronne rozpatrzenie sprawy oraz opieranie się na poszlakowych dowodach i nie rozpatrywanie wniosków oraz sugestii obwinionego.
Wskazując na powyższe obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego była oczywiście bezzasadna. Wbrew podniesionym w niej zarzutom Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy sprawy, zasadnie przypisując obwinionemu popełnienie zarzucanego mu wykroczenia, zaś argumentacja wyrażona w apelacji stanowiła wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji.
Wbrew stanowisku skarżącego nie sposób było uznać, że interweniujący na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji złożyli obciążające go zeznania wyłącznie w celu zaszkodzenia jego interesom. Wszak zarównoB. R.jak iP. N.nie znali wcześniej obwinionego i nie mieli żadnego interesu w składaniu fałszywie obciążających go zeznań. Postępując w taki sposób funkcjonariusze Policji nie tylko naruszaliby zasady etyki wykonywanego zawodu, ale także narażaliby się na odpowiedzialność za składanie fałszywych zeznań. Relacja przekazana przez obu policjantów pozostawała przy tym w zgodzie z zeznaniami pokrzywdzonego, który konsekwentnie powtarzał, iż bezpośrednio po zdarzeniu nadmiar znajdującego się na naczepie żwiru oraz kamieni został usunięty do przydrożnego rowu. Potwierdzały to zresztą obserwacje policjantów, którzy w bezpośredniej bliskości samochodu prowadzonego przez obwinionego ujawnili obecność żwiru oraz kamieni, które musiały pochodzić z naczepy tego pojazdu. Jednocześnie z zeznań policjantów wynikało, że na naczepie obecne były ślady zbierania żwiru ręką, na co od początku konsekwentnie wskazywał pokrzywdzonyJ. K.. W tych okolicznościach oczywistym pozostawało, że dowodami mogącymi obalić wiarygodność zeznań pokrzywdzonego oraz interweniujących na miejscu zdarzenia policjantów nie mogły być zeznania świadkówS. W.iP. A., którzy będąc dobrymi znajomymi obwinionego niewątpliwie mogli dążyć do poprawy jego sytuacji procesowej, a w konsekwencji najpierw usunąć z naczepy załadunkowej nadmiar znajdujących się tam kamieni i żwiru, a następnie złożyć korzystne dla obwinionego zeznania. Zresztą obie te czynności pozostają ze sobą w nierozerwalnym związku- skoro bowiem świadkowie najpierw usunęli z naczepy pozostałości znajdującego się tam ładunku, to przyznając się do tego w tracie przesłuchania nie tylko potwierdzaliby sprawstwo obwinionegoA. I., ale także przedstawialiby siebie jako osoby, które świadomie dążyły do utrudniania prowadzonego w sprawie postępowania poprzez zacieranie dowodów wykroczenia. W tych okolicznościach w pełni uzasadnione było stanowisko Sądu Rejonowego, który zakwestionował wiarygodność zeznań wskazanych wyżej świadków, zaś treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oparł o zeznania pokrzywdzonego oraz zeznania interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy Policji.
Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało uznać, że sprawstwo i wina obwinionego nie budziły w okolicznościach sprawy żadnych wątpliwości. W konsekwencji wydany w sprawie wyrok był w pełni prawidłowy, zaś orzeczona przez Sąd I instancji kara niewątpliwie nie raziła swą surowością. W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia wywiedzionej w sprawie apelacji, zaś zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Jednocześnie mając na uwadze sytuację osobistą i majątkową obwinionego Sąd Okręgowy zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.