Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1346/12
Data wyroku: 2013-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Bojarczuk, Marek Wojnar, Włodzimierz Suwała
Słowa kluczowe: Dozór, Warunkowe Zawieszenie Wykonania Kary, Kradzież, Młodociany
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk.

Sygn. akt VI Ka 1346/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 czerwca 2013 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Marek Wojnar
Sędziowie: SO Włodzimierz Suwała (spr.)
SR del. Anna Bojarczuk

Protokolant  st. sekretarz sądowy Katarzyna Owczennikow
przy udziale Prokuratora   Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r.
sprawyM. B.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 15 czerwca 2012 r.    sygn. akt II K 297/11
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że oskarżonegoM. B.w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 30 marca 2011 roku wN.zabrał w celu przywłaszczenia złoty pierścionek o wartości 330 zł na szkodęH. M., to jest popełnienia czynu zart. 278 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 3 (trzech); na podstawieart. 73 § 2 kkw okresie próby oddaje oskarżonegoM. B.pod dozór kuratora; w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów postepowania w sprawie przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. G.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług.
sygn. akt VI Ka 1346/12

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II K 297/11, oskarżonegoM. B.uznał za winnego tego, że w dniu 30 marca 2011 r. wN.przyul. (...)wmieszkaniu nr (...)używając wobec swojej babciH. M.przemocy polegającej na popchnięciu oraz przytrzymaniu prawej ręki ukradł jej złoty pierścionek o wartości 400 zł na szkodęH. M., to jest popełnieniu czyn zart. 280 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesił na okres próby lat 5; na podstawieart. 415 § 3 k.p.k.pozostawił powództwo cywilne bez rozpatrzenia; na podstawieart. 73 § 2 k.k.w okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora; orzekł o kosztach procesu, w tym o wynagrodzeniu dla obrońcy z urzędu.
Wyrok zaskarżył na korzyść oskarżonego co do uznania jego winy obrońcaM. B.i zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego –art. 280 § 1 k.k.polegające na przypisaniu oskarżonemu przestępstwa i umieszczeniu w opisie czynu zachowania oskarżonego, które nie wynikało z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu Okręgowego zarzut odwoławczy z apelacji obrońcy jest w zasadzie słuszny i musiał skutkować stosowne zmiany w zaskarżonym wyroku, choć zmiany te nie mogły odpowiadać końcowym wnioskom owej apelacji.
Skarżący wyrok nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji – co jest zrozumiałe, gdyż wobec odmowy składania zeznań przez pokrzywdzonąH. M., jedynym bezpośrednim dowodem opisującym krytyczne zdarzenie były wyjaśnieniaM. B.i to na ich treści należało oprzeć odtworzenie przebiegu tego zdarzenia. Tak też zresztą, i prawidłowo, postąpił Sąd orzekający. Skoro tak, to istotnie na podstawie wspomnianych ustaleń faktycznych nie ma wystarczających przesłanek do tego ażeby uznać, że zabronione działanieM. B.z krytycznego czasu i miejsca wyczerpywało wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.Nawet biorąc pod uwagę podeszły wiek pokrzywdzonej, i jej praktycznie żadne możliwości stawiania fizycznego oporu, to ani wtedy nie została ona doprowadzona do stanu bezbronności ani też sprawca nie zastosował w stosunku do niej przemocy. Z pewnością bowiem taką przemocą nie było pojedyncze chwycenie przezM. B.pokrzywdzonej za rękę – nawet jeśli towarzyszyło temu lekkie popchnięcie pokrzywdzonej, o którym nadmienił w swoich wyjaśnieniach oskarżony; zresztą te „popchnięcie” Sąd orzekający pominął w swoich ustaleniach faktycznych.
Wobec tak wyglądających okoliczności zdarzenia, braku wygłaszania przez oskarżonego jakichkolwiek gróźb, tak w słowny jak i dorozumiany sposób oraz faktu, żeH. M.sama oddala inkryminowany pierścionek w ręce oskarżonego, autor apelacji sugeruje, że zabronione zachowanie się oskarżonego mogło wyczerpać co najwyżej dyspozycjęart. 284 § 1 k.k.Z tym tylko, żeM. B.nie wszedł w krytycznym czasie – nawet w czasowe – posiadanie pierścionka za zgodą pokrzywdzonej. Owszem wzajemne stosunki między pokrzywdzoną a oskarżonym jako członkami jednej rodziny są złożone i w przeszłości zdarzało się, żeH. M.dobrowolnie wspierała materialnie oskarżonego. Niemniej w dniu 30 marca 2011 r. w tych wzajemnych stosunkach rodzinnych nastąpił swoisty eksces ze strony oskarżonego, który bez zgody pokrzywdzonej i w jej obecności zabrał złoty pierścionek ewidentnie w celu przywłaszczenia – o czym świadczy fakt późniejszej sprzedaży go przezM. B.i spożytkowania pozyskanych w ten sposób pieniędzy na własne potrzeby. To, że pokrzywdzona, najwyraźniej dążąca do nieeskalacji wzajemnych negatywnych zachowań w tym incydencie, wydała pierścionek oskarżonemu opatrując to jednoznacznym żadaniem jego zwrotu (bądź zwrotu jego równowartości pieniężnej) w żadnym razie nie powoduje tego, że zdarzenie opisane w ustaleniach faktycznych Sądu orzekającego nie może być uważane za zwykłą (w rozumowaniu obecnie obowiązującego prawa) kradzież wyczerpującą dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.SkądinądH. M.w dniu 31 marca 2011 r. (a więc bezzwłocznie) złożyła do protokołu (obejmującego także przyjęcie wniosku o ściganie, k. 1-4) wyraźnie żądający ścigania i ukarania sprawcy kradzieży na jej szkodę pierścionka takiż wniosek; wniosek jednoznacznie dotyczącyM. B.. Wniosku tegoH. M.nigdy skutecznie nie cofnęła.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy był w pełni uprawniony do tego, ażeby zmienić zaskarżony wyrok poprzez uznanie, w ramach zarzucanego w a/o czynu,M. B.za winnego popełnienia jedynie występku zart. 278 § 1 k.k.Wartość przedmiotu tego czynu, to jest złotego pierścionka, Sąd Okręgowy określił na kwotę 330 zł, zgodnie z treścią złożonych w tej mierze przez oskarżonego wyjaśnień.
Wymierzając za ten czyn oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności Sąd Okręgowy z jednej strony wziął pod uwagę złożony charakter więzi i wzajemnych odniesień pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną oraz to, żeM. B.jest sprawcą młodocianym. Nie można jednak z drugiej strony zapomnieć, że w przeszłościM. B.był już karany sądownie za identyczny niemal czyn zart. 278 § 1 k.k.W tym rzeczy stanie wysokość kary określona przez Sąd Okręgowy spełnia wszelkie niezbędne wymogi tak prewencji generalnej jak i szczególnej.
Warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary oraz oddanie oskarżonego pod dozór kuratora były ze strony Sądu II instancji decyzjami obligatoryjnymi – przy czym Sąd nie dostrzegł powodów, dla których ustalony okres próby powinien przekraczać trzy lata.
W pozostałym natomiast zakresie zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy – mając też na uwadze zakazrefornationis in pius.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.