Sąd Okręgowy w Słupsku
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 18/13
Data wyroku: 2013-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jadwiga Miklińska, Robert Rzeczkowski
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k.

Sygn. akt VI Ka 18/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Jadwiga Miklińska
Sędziowie: SO Robert Rzeczkowski
del. do SO SR KlaudiaŁ.
Protokolant Katarzyna Gill
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Katarzyny Mądry
po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 roku
sprawyZ. D. (1)
oskarżonego o czyn zart. 284 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku
z dnia 20 listopada 2012 roku w sprawie XIV K 218/12

1
zmienia zaskarżony wyrok i oskarżonegoZ. D. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. Z.516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem należności za obronę oskarżonego z urzędu przed Sądem II instancji;

3
kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Z. D. (1)został oskarżony o czyn zart. 284§1 kkpolegający na tym, że
w dniu 15 lipca 2011 r. wP.gm.G.przywłaszczył samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 6.000 zł, czym działał na szkodęA. W. (1).
Sąd Rejonowy w Słupsku wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r.(...)218/12 uznał oskarżonego za winnego występku zart. 284§2 kkw zw. zart. 64§1 kkpolegającego na tym, że
w dniu 15 lipca 2011 r. wP.gm.G., będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 2 lutego 2007 r. sygn.. akt IIK 437/06 za przestępstwo zart. 286§1 kkw zw. zart. 64§1 kk, który to wyrok objęto następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt IIK 298/08, którym wymierzono mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i po odbyciu części tej kary łącznej w okresie od 6 kwietnia 2006 r. do 30 lipca 2007 r., od 7 maja 2008 r. do 9 sierpnia 2010 r., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą, przywłaszczył powierzony mu przezW. B. (1)samochód markiV. (...)nr rej. (...)wartości 5.000 zł wraz z jego zawartością w postaci kurtki skórzanej z kożuchem wartości 350 zł, kurtki zimowej męskiej wartości 50 zł, kurtki sportowej wartości 200 zł, płaszcza damskiego wartości 100 zł, 4 par butów wartości 200 zł, kompletu kluczy samochodowych wartości 300 zł i lewarka wartości 300 zł, czym działał na szkodęA. W. (1).
Za tak przypisane przestępstwo Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu, na mocyart. 284§2 kk, karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Ponadto orzeczony został wobec oskarżonego, na mocyart. 46§1 kk, środek karny – obowiązek naprawienia części szkody poprzez zapłatę na rzeczA. W.5.000 zł.
Od Skarbu Państwa zasądzona została na rzeczadw. A. Z.należność tytułem obrony oskarżonego z urzędu w I instancji.
Z. D.został zwolniony od kosztów sądowych.

Apelacjęwniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości.
Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż materiał dowodowy, a w szczególności zeznania pokrzywdzonegoW. B. (1), świadkaD. G. (1)potwierdziły sprawstwo oskarżonego dokonania zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku odmiennego.
Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, bądź o uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył:

apelacja jest słuszna, gdyż ponowna analiza zebranych w sprawie dowodów, dokonana w instancji odwoławczej, w porównaniu z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku, prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy poczynił błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku, wbrew jednoznacznej wymowie zeznań pokrzywdzonegoW. B. (1)oraz świadkaD. G. (1), ocenionych właściwie jako wiarygodnych. Sąd I instancji wyciągnął nieprawidłowe i nieuprawnione – na gruncie tego materiału dowodowego - wnioski o sprawstwie i winieZ. D.. Brak jest bowiem dowodów potwierdzających w sposób niewątpliwy popełnienie przezZ. D. (1)przypisanego mu czynu zabronionego ani jakiegokolwiek innego na szkodęW. B.iA. W.– sygnalizowane w uzasadnieniu udzielenie pomocy w przywłaszczeniu rzeczy powierzonej przez inną osobę k. 12.
Wobec tego, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, jest pełny, nie wymaga uzupełnienia ani powtórzenia, to zajęcie stanowiska przez Sąd Okręgowy
w przedmiocie winy oskarżonego było konieczne.
Jak już zaznaczono wyżej nie budzi zastrzeżeń ocena dowodów, jaka została dokonana przez Sąd I instancji. Nie ma żadnych powodów – na gruncieart. 7 kpk– do odmówienia wiary zeznaniomW. B.i wspierających je, uzupełniających, zeznańD. G.. Nie ujawniły się też powody – a czyni to obrona w sposób mało przekonujący - do podważenia wiarygodności zeznańR. H. (1), właściciela warsztatu, skąd oskarżony z inną nieustaloną osobą odebrał przedmiotowy samochód.
Te dowody mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, gdyżA. W. (1)znała okoliczności związane z oddaniem samochodu do naprawy, jak
i odebraniem przez inną osobę wyłącznie z relacji – jak to określiła – swojego przyjacielaW. B. (1). Zaznaczyła jednak, że oskarżonegoZ. D. (1)nie zna, nigdy przed rozprawą nie widziała i nie poznała.
Wbrew temu co przyjął Sąd Rejonowy w podstawie ustaleń faktycznych,W. B. (1)nie powierzał samochoduV. (...)nr rej. (...)oskarżonemuZ. D.. O ile w toku postępowania przygotowawczego fakt ten wydawał się być w wysokim stopniu uprawdopodobniony, to już na rozprawie głównej okazało się, że pokrzywdzony, jakim jest też posiadacz zależny, a przecieżW. B. (1)użytkował ten pojazd i oddawał do naprawy, nie zna w ogóle oskarżonego, ujrzał go pierwszy raz w Sądzie Rejonowym w Słupsku, nie prowadził z nim żadnych rozmów odnośnie odebrania pojazdu z warsztatu wP., błędnie łączył imię i nazwisko oskarżonego z inną osobą, z nim spokrewnioną. To pokrzywdzony jest osobą, która najlepiej wie komu powierzył samochód. Skoro okazanego na rozprawie oskarżonego, nie rozpoznał jako sprawcy przestępstwa, to nie ma powodów, by tę relację dwukrotnie składaną w toku rozprawy głównej podważyć.W. B. (1)podtrzymał w całości swoje zeznania składane w toku postępowania przygotowawczego. Wobec stanowiska zaprezentowanego w toku rozprawy głównej zeznania jego nie są sprzeczne. W zgodzie z tymi zeznaniami pozostaje także relacjaD. G., który przecież nie był obecny w trakcie rozmowy prowadzonej przezW. B.z osobą nazywaną przez tego ostatniegoZ. D. (1)na temat powierzenia auta, jak i nie wiedział, kto ostatecznie odebrał samochód z warsztatu. Potwierdził on natomiast prowadzenie rozmów
z oskarżonym na temat zwrotu auta. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, za każdym razem oskarżonyZ. D. (1)oświadczał, że sprawdzi co się dzieje i oddzwoni.
Niewątpliwą okolicznością ustaloną na podstawie zeznańR. H.jest fakt odbioru przedmiotowego samochodu z warsztatu przez oskarżonego i drugą nieustaloną osobę, która za naprawę zapłaciła. Osoby te przywiozły ze sobą olej do silnika, tak jak uzgodnił to pokrzywdzony z mechanikiem. Jednak ta jedyna łączność oskarżonego z samochodemA. W., nawet w kontekście późniejszych jego rozmów na temat zwrotu auta, nie wystarcza do przypisania oskarżonemu winy w zakresie mu zarzuconym ani żadnym innym. Brak jest bowiem wystarczających dowodów, by uznać, żeZ. D. (1)działał umyślnie z zamiarem udzielenia pomocy innej osobie w popełnieniu przywłaszczenia, gdyż stoi temu na przeszkodzie zasada zart. 5§2 kpk. Nie ma podstaw dowodowych, by przyjąć, iż miał on wiedzę oraz obejmował swoim zamiarem ułatwienie innej osobie przywłaszczenie samochodu. Tylko przypuszczeniem jest stwierdzenie, że oskarżony i inna nieustalona osoba postąpili z odebraną z warsztatu rzeczą, jak własną. Nie da się też obronić stanowiska doszukującego się dowodu obciążającego w podobnym sposobie działania ustalonego w innej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437§2 kpk, orzekł odmiennie co do istoty, zmienił zaskarżony wyrok i oskarżonegoZ. D. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Kosztami procesu został obciążony Skarb Państwa na podstawieart. 632 pkt 2 kpk.
Koszty obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze zostały zasądzone na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z ustawy z 29.05.1982 Prawo o adwokaturze w zw. z§ 2 ust. 3 i 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu.