Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1018/13
Data wyroku: 2013-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 1018/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 grudnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Mariola Urbańska - Trzecka
Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska
przy udziale RyszaradaWicińskiego– inspektora Straży Miejskiej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku
sprawyD. S.
obwinionej zart. 90kw w zw. zart. 49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymart. 97kw w zw. zart. 46 ust.2 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 24 września 2013 roku  sygn. akt XIV W 2637/13
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że za przypisane obwinionej wykroczenie na podstawie art. 90 kw w zw. z art. 9 § 1 kw wymierza karę nagany; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za II instancjęi obciąża go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt IV Ka 1018/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 września 2013 roku sygn. akt XIV W 2637/13D. S.został uznana za winna tego, że w dniu 14 .03.2013 roku około godziny 19.00 naulicy (...)wB.parkowała pojazd markiH.onr rej. (...)w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania zulicą (...)powodując utrudnienie ruchu na drodze publicznej, naruszając jednocześnie obowiązek zatrzymania pojazdu jak najbliżej krawędzi jezdni – tj. wykroczenia zart. 90kw w zw. zart. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymw zw. zart. 97kw w zw. zart. 46 ust. 2 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymw zw. zart. 9 § 1kw i za to w myślart. 9 § 1kw na podstawie 90 kw wymierzono jej karę grzywny w kwocie 300 złotych.
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniosła obwiniona kwestionując wyrok w całości.
Zarzucając – jak wynika z treści uzasadnienia dowolną ocenę dowodów domagała się uniewinnienia od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Sąd Odwoławczy zważył co następuje;
Apelacja obwinionej nie była zasadna, ale wywołując kontrolę zaskarżonego wyroku w konsekwencji skutkowała zmianą wyroku w zakresie orzeczenia o karze.
W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, przeanalizował w sposób rzetelny i wszechstronny zebrane dowody, dokonał ich słusznej oceny mieszczącej się w granicach tzw. swobody sędziowskiej i na ich podstawie wyprowadził logiczny wniosek odnośnie winy obwinionej w zakresie stawianych jej zarzutów. Sąd wziął przy tym pod uwagę zarówno dowody przemawiające na korzyść jak i na niekorzyść obwinionej, postąpił zatem w zgodzie z zasadą obiektywizmu. Rozważania sądu znalazły następnie odzwierciedlenie w przekonujących wywodach zawartych w uzasadnieniu wyroku, spełniającym wszystkie wymogi określone wart. 424 k.p.k.w zw. zart. 82 k.p.w., w którym to sąd wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione i dlaczego.
Zaprezentowana w apelacji obwinionej odmienna wersja sprowadza się do zarzutu dokonanie przez sąd dowolnej oceny dowodów i w konsekwencji błędnych ustaleń. Argumentacja obwinionej nie jest trafna i stanowi jedynie nieudolną polemiką z prawidłowymi ustaleniami sądu meriti i nie jest w stanie podważyć prawidłowej zarówno faktycznej jak i prawnej oceny zachowania obwinionej będącego przedmiotem rozpoznania.
Odpierając zarzut obwinionej, iż sąd nie uwzględnił okoliczności związanych z nieprawidłowym jej zdaniem zachowaniem strażników miejskich odwołać się należy w całości do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bowiem sąd odwoławczy w całości się do niej odwołuje, nie widząc potrzeby jej powtarzania. Wystarczającym jest tylko dodać, że już sama wymowa dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej w całości podważa stanowisko obwinionej co do tego, że kontroli dokonywały osoby nieumundurowane, a co za tym idzie nieuprawnione.
Z tych względów argumentacja obwinionej podnoszącej zarzuty w zakresie orzeczenia o winie jako nietrafna na uwzględnienie nie zasługiwała i nie mogła stanowić skutecznej podstawy odwoławczej.
Natomiast sąd odwoławczy dostrzegł potrzebę ingerencji w zakresie orzeczenia o karze. Na podstawie analizy całokształtu okoliczności sprawy sąd odwoławczy doszedł do wniosku, iż orzeczona względem obwinionej kara grzywny jawi się jako zbyt surowa i nadto dolegliwa dla sprawczyni tak błahych wykroczeń. Niewątpliwie stopień społecznej szkodliwości czynów był niski, jako nieznaczny należy ocenić stopień winy w odniesieniu do przypisanych wykroczeń, które de facto nie stworzyły żadnego zagrożenia w ruchu drogowych. W opinii sądu odwoławczego adekwatną karą w stosunku do obwinionej będzie kara nagany, najłagodniejsza z rodzaju kar przewidzianych za przypisane jej wykroczenia. Kara ta w ocenie sądu odwoławczego będzie bowiem stanowiła odpowiednią dolegliwość dla obwinionego w stosunku do wagi popełnionych przez niego wykroczeń i wpłynie na niego wychowawczo i prewencyjnie.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za przypisane obwinionej wykroczenia wymierzył kary nagany.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myślart. 634 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.o.w.