Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 347/13
Data wyroku: 2013-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Celej, Maria Mrozik-Sztykiel, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Paserstwo, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu, Narkomania
Podstawa prawna: art.189§2 kk, art.291 kk

Sygn. akt II AKa 347/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2013r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

    Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

    Sędziowie: SA – Maria Mrozik - Sztykiel

SO (del.) – Marek Celej (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r.
sprawy
1)J. C. (1)
oskarżonego zart. 189 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.(x2),art. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
2)M. W.
oskarżonego zart. 189 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.;
3)G. R.
oskarżonego zart. 282 k.k.(x2);
4)M. O. (1)
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt  XVIII K 300/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
obciąża oskarżonych kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym tytułem opłaty:J. C. (1)kwotą 2.200 (dwa tysiące dwieście złotych) zł,M. W.kwotą 400 (czterystu złotych) zł,G. R.kwotą 1.360 (jeden tysiąc trzysta sześćdziesiąt złotych) zł,M. O. (1)kwotą 1.600 (tysiąc sześćset złotych) zł;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. G.z Kancelarii Adwokackiej wW.i adw.M. B.z Kancelarii Adwokackiej wW.kwoty po 738 zł (siedemset trzydzieści osiem), w tym 23% VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu pełnionej przed Sądem odwoławczym.

UZASADNIENIE
J. C. (1)iM. W.zostali oskarżeni o to, że:

I
w bliżej nieustalonym okresie 2000r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu zA. R. (1)ps. (...)velC.,T. W. (1)ps. (...)i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami pozbawili wolnościM. G. (1)ps. (...)dokonując następnie jego pobicia i okaleczenia, co łączyło się ze szczególnym udręczeniem, tj. o czyn zart. 189§2 k.k., przy czymJ. C. (1)zarzucanego czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart.189§2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.

NadtoG. R.został oskarżony o to, że:

II
w bliżej nieustalonym okresie 1999/2000 r. wW.przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zJ. C. (1)ps. (...),M. N. (1)ps. (...)zM.,M. K. (1),M. W.ps. (...),T. W. (1)ps. (...),A. R. (1)ps. (...)velC.,M. C. (1)ps. (...)i innymi osobami groźbą zamachu na życie i zdrowieN. O. (1)właściciela sklepu z oknami PCV doprowadził go do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 24 000 złotych,

tj. o czyn zart. 282 k.k.

III
w bliżej nieustalonym okresie, w drugiej połowie 2000r. w miejscowościZ.k.W.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1),J. C. (1)ps. (...),A. R. (1)ps. (...),T. W. (1)ps. (...),M. W.ps. (...)i innymi mężczyznami przemocą polegającą na biciu po całym ciele doprowadziłZ. N.ps. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych,

tj. o czyn zart. 282 k.k.

PonadtoJ. C. (1)został oskarżony o to, że:

IV
w bliżej nieustalonym okresie, w drugiej połowie 2000r. wZ.i okolicach pomagał w zbyciu odzieżyfirmy (...)w postaci czapek, bluz typu polar, spodni typu dres i inne wartości co najmniej kilku tysięcy złotych przekazując ww. przedmiotyM. K. (1),A. G. (1)ps. (...),S. Z.ps. (...)i innymi celem sprzedaży wiedząc, iż pochodzą z czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 291 §1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.

V
w bliżej nieustalonej dacie 2000r., lecz po 28 czerwca 2000 r. wZ.k.W.pomagał innym ustalonym osobom w zbyciu sześciu klimatyzatorówmarki H.wartości nie mniejszej niż 22.188 zł wydającA. G. (2)ps. (...)zW.polecenie przewiezienia klimatyzatorów do nabywcyW. S. (1)zamieszkałego na terenieM.wiedząc, że pochodzą one z czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn 18§1 k.k.w zw. zart. 291 §1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.

VI
w bliżej nieustalonym okresie lecz po 29 stycznia 2002r., a przed 2005r. wZ.nabył komputer notebookI.typ(...)(...)o numerze fabrycznym(...)wartości 12000 zł wiedząc, iż pochodzi on z przestępstwa,

tj. o czyn zart. 291 §1 k.k.

VII
w bliżej nieustalonym okresie, ale przed 2 lutego 2004r. wP.w postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. akt II K 199/02 prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Płocku II Wydział Karny przeciwkoG. R.oskarżonemu o czyny zart. 280 § 2 k.k.i inne udzielił w/w pomocy w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez wydanieA. W.i innym polecenia uzyskania w paszporcieG. R.odbitek stempli kontrolerskichG.P.Kontrolnej straży Granicznej wK.iL.oraz umowy przedwstępnej zakupu pojazdu datowanej na dzień 3 marca 2003r. celem uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej, czym utrudnił postępowanie, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn zart. 239§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.

a takżeM. O. (1)został oskarżony o to, że:

VIII
w bliżej nieustalonym okresie od połowy 2000r. do co najmniej połowy 2001r. wW.,M.k.W.i innych miejscach udzielił pomocyJ. C. (1)ps. (...),N. J.,J. N. (1)i innym ustalonym mężczyznom w wytworzeniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej kilku kilogramów siarczanu amfetaminy, poprzez dostarczanie co najmniej 20 litrów prekursora do produkcji siarczanu amfetaminy w postaci(...), który przekazałN. J., przy czym czynu tego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

tj. o czyn zart. 18§3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. akt XVIII K 300/11):

I
w ramach czynu zarzucanego oskarżonymJ. C. (1)iM. W.w pkt. I aktu oskarżenia uznał ich za winnych tego, że w dniu 11 lipca 2000r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami pozbawili wolnościM. G. (2)ps. (...), w ten sposób że wbrew jego woli wywieźli go na polanę, dokonując następnie jego pobicia i okaleczenia, co łączyło się ze szczególnym udręczeniem, przy czymJ. C. (1)zarzucanego czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i za tak opisany czyn skazałM. W.na podstawieart. 189§2 k.k.w brzmieniu z przed nowelizacji z dnia 19 kwietnia 2010r. w zw. zart. 4§1 k.k., zaśJ. C. (1)na podstawieart. 189§2 k.k.w brzmieniu z przed nowelizacji z dnia 19 kwietnia 2010r. w zw. zart. 4§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i na podstawieart. 189§1 k.k.wymierzył im kary po 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuG. R.w pkt. II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie 1999/2000 r. wW.przyul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1),M. W.ps. (...),J. C. (1)ps. (...),A. G. (1)i innymi osobami groźbą zamachu na życie i zdrowieN. O. (1)właściciela sklepu z oknami PCV doprowadził go do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 24 000 złotych i za tak opisany czyn na podstawieart. 282 k.k.skazał i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33§2 k.k.karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) zł,

III
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuG. R.w pkt. III aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie, w drugiej połowie 2000 r. w miejscowościZ.k.W.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1),M. W.ps. (...)i innymi osobami przemocą polegającą na biciu po całym ciele doprowadziłZ. N.ps. (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 10 000 złotych i za tak opisany czyn na podstawieart. 282 k.k.skazał go i wymierzył karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 §2 k.k.karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) zł,

IV
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuJ. C. (1)w pkt. IV uznał go za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie, w drugiej połowie 2000r. wZ.pomagał w zbyciu odzieżyfirmy (...)w postaci czapek, bluz polarowych, spodni dresowych i butów, wartości co najmniej kilku tysięcy złotych przekazując ww. przedmiotyM. K. (1),A. G. (1)i innym osobom celem sprzedaży wiedząc, że pochodzą z czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i za tak opisany czyn skazał go na podstawieart. 291§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k., a na podstawieart. 291§1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 §2 k.k.karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 20 (dwadzieścia) zł,

V
oskarżonegoJ. C. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia czynu, przy czym wartość klimatyzatorów ustalił na kwotę(...)(dwadzieścia dwa tysiące siedemset czterdzieści trzy) złote i za tak opisany czyn skazał go na podstawieart. 291 §1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k., a na podstawieart. 291 §1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 §2 k.k.karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł,

VI
oskarżonegoJ. C. (1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VI aktu oskarżenia;

VII
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuJ. C. (1)w pkt. VII aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że utrudnił postępowanie karne, udzielając pomocyG. R.oskarżonemu o czyny zart. 280§1 k.k.w ten sposób, że w bliżej nieustalonym okresie pomiędzy 20 maja 2002r. a 2 lutego 2004r. wydał nieustalonym osobom polecenie uzyskania w paszporcieG. R.odbitek stempli kontrolerskichG.P.Kontrolnej Straży Granicznej wK.iL.oraz umowy przedwstępnej zakupu pojazdu datowanej na dzień 3 marca 2000r., które to dokumenty zostały przedstawione jako dowody w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Płocku, sygn. akt II K 199/02 przeciwkoG. R., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i za tak opisany czyn na podstawieart. 239§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.skazał go, a na podstawieart. 239§1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

VIII
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuM. O. (1)w pkt. VIII aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie od połowy 2000r. do 23 maja 2001r. wW.udzielił pomocyJ. C. (1)ps. (...),N. J.,J. N. (1)i innym ustalonym mężczyznom w wytworzeniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej kilku kilogramów siarczanu amfetaminy, poprzez dostarczanie co najmniej 20 litrów prekursora do produkcji siarczanu amfetaminy w postaci(...), który przekazałN. J., przy czym czynu tego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za tak opisany czyn na podstawieart. 18§3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go, a na podstawieart. 19§1 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 30 (trzydzieści) zł;

IX
na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoM. O. (1)nawiązkę na rzeczStowarzyszenia (...)wW.,ul. (...)w wysokości 1 000 (jeden tysiąc) zł;

X
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§ l i §2 k.k.orzeczone wobec oskarżonychJ. C. (1)iG. R.kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył kary łączne:

-J. C. (1)karę 6 (sześć) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 40 (czterdzieści) zł,
-G. R.karę 4 (cztery) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 40 (czterdzieści) zł;

XI
na podstawieart. 626§1 k.p.k.zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów procesu:

- od oskarżonegoJ. C. (1)kwotę 2798,76 zł, w tym 2200,00 zł z tytułu opłaty,
- od oskarżonegoM. W.kwotę 905,16 zł, w tym 400,00 zł z tytułu opłaty,
- od oskarżonegoG. R.kwotę 1540,00 w tym 1360,00 zł z tytułu opłaty,
- od oskarżonegoM. O. (1)kwotę 2719, 98 zł, w tym 1600,00 zł z tytułu opłaty; w pozostałej części przejął je na rachunek Skarbu Państwa:
XII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:
- adw.M. B.Kancelaria Adwokacka wW.,Pl. (...)lok. 29 kwotę 2.160 (dwa tysiące sto sześćdziesiąt) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuM. W.,
- adw.W. G.Kancelaria Adwokacka wW.,ul. (...)kwotę 2040 (dwa tysiące czterdzieści) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuM. O. (1).

Apelację od wyroku złożyli wszyscy obrońcy oskarżonych.

I tak, obrońca zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonegoJ. C. (1)co do winy i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazęart. 4, 7, 5 § 2, 410 k.p.k.poprzez dokonanie nieuprawnionych, dowolnych i sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, na podstawie wybiórczo traktowanego materiału dowodowego, wyłącznie w oparciu o okoliczności obciążające oskarżonego, z ewidentnym naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, ustaleń pozwalających na przypisanie oskarżonemuJ. C. (1)winy w zakresie czynów wskazanych w pkt I, IV, V, VII sentencji wyroku, w szczególności poprzez:

a
uznanie, że oskarżonyJ. C. (1)dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt I sentencji wyroku, w sytuacji gdy:

- brak jest w materiale dowodowym powołanym przez Sąd jednoznacznych informacji wskazujących na bezpośredni udziałJ. C. (1)w przedmiotowym zdarzeniu, w szczególności brak jest takich informacji w treści zeznań pokrzywdzonego;
- brak jest w materiale dowodowym powołanym przez Sąd jednoznacznych informacji wskazujących jaką dokładnie rolę miałby pełnićJ. C. (1)w przedmiotowym zdarzeniu;
- Sąd uznał - bez oparcia się w tym zakresie na odpowiedniej opinii biegłego - że leki przyjmowane przez pokrzywdzonego nie miały wpływu na stan jego świadomości w czasie składania zeznań na etapie postępowania przygotowawczego;
- Sąd uznał - na podstawie wyłącznie domysłów - że pokrzywdzony nadal obawia się osób, które go pobiły i okaleczyły, podczas gdy okoliczności ewentualnych obaw pokrzywdzonego w ogóle nie były przedmiotem dociekań Sądu i nie wynikają wprost z żadnego z dowodów zebranych w sprawie;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści zeznań świadkaG. K. (1), złożonych na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r.
b) uznanie, że oskarżonyJ. C. (1)dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt IV sentencji wyroku, w sytuacji gdy:
- Sąd przede wszystkim nie ustalił, że rzeczywiście miało miejsce przestępstwo, z którego miała pochodzić przedmiotowa odzież;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści wyjaśnień oskarżonegoJ. C. (1), złożonych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r.
c) uznanie, że oskarżonyJ. C. (1)dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt V sentencji wyroku, w sytuacji gdy:
- Sąd przede wszystkim nie ustalił, że rzeczywiście miało miejsce przestępstwo, z którego miały pochodzić przedmiotowe klimatyzatory;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści wyjaśnień oskarżonegoJ. C. (1), złożonych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r.;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści zeznań świadkaZ. P., złożonych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r.
d) uznanie, że oskarżonyJ. C. (1)dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt VII sentencji wyroku, w sytuacji gdy:
- z opisu ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w ogóle nie wynika, żeJ. C. (1), w ogóle brał jakikolwiek udział w podrobieniu przedmiotowych dokumentów i ich dalszym wykorzystaniu w postępowaniu sądowym prowadzonym przeciwkoG. R.;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do faktu, że postępowanie przygotowawcze w zakresie podrobienia przedmiotowych dokumentów zostało umorzone wobec niewykrycia sprawców;
- Sąd nie wyjaśnił także jak ma się fakt umorzenia postępowania przygotowawczego w zakresie podrobienia przedmiotowych dokumentów wobec niewykrycia sprawców do tej części zeznań świadkaM. K. (1), z których wynika, że jedną z osób, które na polecenieJ. C. (1)miały dokonać podrobienia dokumentów jest wymieniony z imienia i nazwiskaA. W.;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do sprzeczności w zeznaniach świadka koronnegoM. K. (1)odnoście daty i okoliczności rozmowy, w trakcie której uzyskał on informację na temat rzekomo podejmowanych przezJ. C. (1)działań zmierzających do zapewnienia alibiG. R..

2
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,art. 6 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż powołano dowody na ustalenia faktów w sposób globalny, wskazując na dowody przeprowadzone w sprawie i ograniczenie uzasadnienia wyroku do omówienia powołanych dowodów bez wskazania wpływu każdego z wymienionych dowodów w całości lub w konkretnym ich fragmencie na poszczególne elementy ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, a także poprzez niewyjaśnienie, dlaczego Sąd odmówił wiarygodności, a w zasadzie w ogóle nie wziął pod uwagę dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego;

3
art. 424 § 1 k.p.k.polegające na powstaniu sprzeczności pomiędzy opisami przypisanych oskarżonemu czynów w pkt IV i pkt V sentencji wyroku, z których to opisów wynika, żeJ. C. (1)w każdym przypadku miał udzielać pomocy do zbycia wskazanych rzeczy, a ustaleniami poczynionymi przez Sąd Okręgowy, z których to ustaleń wyraźnie wynika, że w każdym przypadkuJ. C. (1)wskazane rzeczy sam zbywał;

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieJ. C. (1)od popełnienia przypisanych mu w pkt I, IV, V i VII sentencji wyroku czynów.
Tenże obrońca zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonegoG. R.co do winy i zarzucił obrazę przepisów postępowania mającego wpływ na treść wyroku, tj.:
1.art. 4, 7, 5 § 2, 410 k.p.k.poprzez dokonanie nieuprawnionych, dowolnych i sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, na podstawie wybiórczo traktowanego materiału dowodowego, wyłącznie w oparciu o okoliczności obciążające oskarżonego, z ewidentnym naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, ustaleń pozwalających na przypisanie oskarżonemuG. R.winy w zakresie czynów wskazanych w pkt II i III sentencji wyroku, w szczególności poprzez:
a. uznanie, że oskarżonyG. R.dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt II sentencji wyroku, w sytuacji gdy:
- brak jest w materiale dowodowym powołanym przez Sąd jednoznacznych
informacji, wskazujących na udziałG. R.w przedmiotowym zdarzeniu, w szczególności brak jest takich informacji w treści zeznań pokrzywdzonego;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do informacji wynikających z ujawnionych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. zeznań świadkaM. N. (1);
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści do informacji wynikających z ujawnionych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. zeznań świadkaA. R. (1), z których wynika m.in. że świadek ten nie posiadał żadnej wiedzy na temat działalności przestępczejG. R., która miała być podejmowana wspólnie zJ. C. (1)i osobami, które miały być z nim związane;
- Sąd oddalił wniosek o dołączenie do akt sprawy odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie VIII Wydział Karny na mocy, któregoM. N. (1)został uniewinniony od współudziału w popełnieniu przedmiotowego czynu;
b. uznanie, że oskarżonyG. R.dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt III sentencji wyroku, w sytuacji gdy:
- brak jest w materiale dowodowym powołanym przez Sąd jednoznacznych informacji, wskazujących na udziałG. R.w przedmiotowym zdarzeniu;
- Sąd w ogóle nie odniósł się do informacji wynikających z ujawnionych na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. zeznań świadkówT. N.iH. N. (1);
- Sąd w ogóle nie odniósł się do treści do informacji wynikających z ujawnionych na rozprawie 16 maja 2013 r. zeznań świadkaA. R. (1), z których wynika m.in. że świadek ten nie posiadał żadnej wiedzy na temat działalności przestępczejG. R., która miała być podejmowana wspólnie zJ. C. (1)i osobami, które miały być z nim związane.
2.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,art. 6 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż powołano dowody na ustalenia faktów w sposób globalny, wskazując na dowody przeprowadzone w sprawie i ograniczenie uzasadnienia wyroku do omówienia powołanych dowodów bez wskazania wpływu każdego z wymienionych dowodów w całości lub w konkretnym ich fragmencie na poszczególne elementy ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, a także poprzez nie wyjaśnienie, dlaczego Sąd odmówił wiarygodności, a w zasadzie w ogóle nie wziął pod uwagę dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieG. R.od popełnienia przypisanych w pkt. II i III sentencji wyroku czynów.
Obrońca oskarżonegoM. W.zaskarżył wyrok w całości i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- naruszenie prawa procesowego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.oraz dokonania rozstrzygnięcia nie dających się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.k.), polegającego na przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że pomimo iż z materiału dowodowego sprawy nie wynika, czy oskarżonyM. W.bił, przytrzymywał pokrzywdzonego, czy też w ogóle brał czynny udział w zdarzeniu, objętym aktem oskarżenia, to dopuścił się od zarzucanego mu czynu pozbawienia wolnościM. G., połączonego z szczególnym okrucieństwem,
- naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnięart. 189 § 2 k.k., sprowadzającą się do przyjęcia tezy, że dla bytu przestępstwa pozbawienia wolności połączonego ze szczególnym okrucieństwem, w tym dla zrealizowania znamienia „szczególnego okrucieństwa" wystarczające jest bierne uczestnictwo w zdarzeniu,
- naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanieart. 53 § 3 k.k., stawiającego przed Sądem rozpoznającym sprawę wymóg uwzględnienia sposobu zachowania się sprawcy.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu bądź też o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Ponadto apelację wniósł obrońca oskarżonegoM. O. (1)zaskarżając wyrok w całości, zarzucając wyrokowi:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżonyM. O. (1)dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu pomimo zebranego w sprawie materiału dowodowego;
2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:
a)art. 4 k.p.k.poprzez uwzględnienie przez Sąd jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego;
b)art. 5 § 2 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie w stosunku do oskarżonegoM. O. (1)
i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje wszystkich obrońców nie są zasadne zaś zawarte w nich wnioski nie zasługują na uwzględnienie.
Wbrew zawartym tam stanowiskom Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Przed przystąpieniem do rozważań w zakresie poszczególnych apelacji, zważywszy na stawiane tam zarzuty, Sąd Apelacyjny przypomina, że zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 438 § 2 kpk) jest szczególnym rodzajem przyczyny odwoławczej, ponieważ naruszenie przepisów procesowych może w różny sposób wpływać na treść wyroku np. w zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych. Bezsporne jest, że zarzut obrazy przepisów postępowania wymaga wskazania w apelacji błędów proceduralnych, które mogą polegać na niezgodnych z przepisami procesowymi działaniem Sądu meriti.
Skarżący w sposób niewątpliwy musi wykazać, że doszło do naruszenia konkretnych przepisów postępowania. Nie może on natomiast sprowadzać się do polemiki z ustaleniem Sądu, czy też wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien wskazywać na konkretne uchybienia.
Obrońcy w niniejszej sprawie podnoszą, że naruszono zasadę domniemania niewinności (art. 5 § 1 kpk).
Sąd Apelacyjny jest zdania, że można postawić samodzielny zarzut jej naruszenia, gdy Sąd I instancji wydał wyrok skazujący, mimo, że wina oskarżonego nie została udowodniona. Niewątpliwie z ową zasadą, wiąże się wyrażona wart. 5 § 2 kpkzasada In dubio pro reo, która odnosi się przede wszystkim do zagadnień faktycznych. Jest oczywiste, że zasada ta wiąże się z procesem wyrokowania, gdyż wskazuje, że w razie niedających się usunąć wątpliwości Sąd powinien wybrać tę wersję stanu faktycznego, która przedstawia się dla oskarżonego najbardziej korzystnie i nie zdołano wykluczyć także innej wątpliwości przebiegu zdarzenia, mogącego świadczyć, że było inaczej.
W sytuacji, gdy Sąd orzekający powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo, gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – wówczas należałoby postawić zarzut naruszeniaart. 5 § 2 kpki może to być samodzielny zarzut apelacji, gdyż dotyczy procesu wyrokowania.
Należy w tym miejscu przypomnieć stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 11.10.2002 roku (II KKN 250/01 – Lex Polonica nr. 3665450), a aprobowane przez Sąd Apelacyjny, że obrazaart. 5 § 2 kpkjest możliwa tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy Sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na korzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, to nie można mówić, o naruszeniuart. 5 § 2 kpk, a ewentualne zastrzeżenia, co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikających z treściart. 7 kpk.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy obrońcy oskarżonych, formułując zarzut obrazy przepisów postępowania wskazali niezastosowanie przez Sąd orzekający naczelnej zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk).
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty apelujących w istocie rzeczy sprowadzają się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Obrońca oskarżonegoJ. C. (1)podniósł, iż Sąd meriti niesłusznie uznał go winnym popełnienia czynów w pkt. I, IV, V i VII wyroku skoro brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na bezpośredni udział oskarżonego w tych przedmiotowych zdarzeniach, brak jest informacji, jaką rolę pełnił przy przypisanym mu czynie w pkt. I i jak również uznanie na podstawie wyłącznie domysłów obaw, jakie mógł okazywać w trakcie zeznań pokrzywdzonych, skoro ta kwestia w ogóle nie była przedmiotem dociekań Sądu. W ocenie Sądu Apelacyjnego obrońca oskarżonegoJ. C. (1)przedstawia wybiórczą, własną i subiektywną ocenę głównych dowodów obciążających oskarżonego. Wybiera pewne fragmenty mające na celu wykazanie, iż Sąd meriti bezkrytycznie przyjął tezę aktu oskarżenia i powielił je z nieznacznymi zmianami i na tej podstawie ustalił winę oskarżonego, czego dowodem może być fakt pominięcia przeprowadzonego w toku postępowania sądowego dowodu z zeznań świadkaG. K..
Sąd Apelacyjny nie podzielił tak wyrażonych stwierdzeń obrońcy oskarżonegoJ. C. (1)w zakresie zarzutów pod adresem Sądu Okręgowego, który w uzasadnieniu wyroku wyraźnie wskazał, jakim dowodom dał wiarę, omówił je nader na tyle czytelnie, iż czynienie jemu zarzutu dokonania nieuprawnionych, dowolnych i sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ustaleń jest li tylko i wyłącznie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu. Próby podważenia tych ustaleń są bardzo kruche i sprowadzają się tylko do dezawuowania wskazanych przez Sąd dowodów.
Sąd Okręgowy gruntownie odniósł się do zeznań świadka koronnegoM. K. (1)i zeznań świadkaM. G. (1), osoby pokrzywdzonej. Ustalając stan faktyczny Sąd meriti miał na uwadze także zeznania innych świadków pozbawienia wolności i pobiciaM. G. (1)tj. zeznania G.S.,T. S., a takżeM. C.. Również dowodem w sprawie była dokumentacja lekarska zeSzpitala (...)potwierdzająca pobicieM. G. (1). Sąd Okręgowy zgodnie z wymogamiart. 7 kpkocenił dowody dotyczące zdarzenia w pkt. I wyroku(zarzut ten dotyczy również oskarżonegoM. W.), prawidłowo ustalił przebieg zdarzenia, orzekł o winie zarównoJ. C. (1)jak iM. W.i swoje stanowisko właściwie ocenił, zgodnie z wymogami prawa i sztuką logicznego argumentowania decyzji, chociażby w zakresie ustaleń depozycji świadka pokrzywdzonegoM. G. (1)i wyciągnięcia – w ocenie Sądu Apelacyjnego - słusznego i uprawnionego wniosku, że „pokrzywdzony nadal obawia się osób, które go pobiły i okaleczyły” (strona 5 uzasadnienia). Ta konstatacja Sądu Okręgowego nie musi wcale wynikać z zeznań osoby pokrzywdzonej, wystarczy gruntowna znajomość zachowań osób, które tkwią w strukturach przestępczych. Również, w zakresie zarzutu I, Sąd Apelacyjny nie podzielił argumentacji obrońcyM. W., która sprowadza się do kwestionowania prawidłowych ustaleń, faktycznych poczynionych przez Sąd meriti. Zarzucając Sądowi Okręgowemu „wariantowość ustalenia zdarzenia, apelujący pomija zupełnie – oprócz przytaczanych zeznań świadkaM. K.- depozycjiT. S., który potwierdził na rozprawie obecnośćM. W.– w przedmiotowym zdarzeniu.
Słusznie, aczkolwiek lakoniczne i nie do końca precyzyjnie Sąd I instancji ocenił znamiona przestępstwa z art., 189§ 1 kk, jakie swoim zachowaniem wyczerpali:M. W.iJ. C. (1). Sformułowanie Sądu meriti „w ocenie Sądu nie ma znaczenia, że z zebranego na rozprawie materiału dowodowego nie wynika, że oskarżeniJ. C. (1)iM. W.bili, czy przetrzymywali pokrzywdzonego” należy uznać za niefortunne określenie, bo istotne jest to, jaką rolę w konkretnym zdarzeniu polegającym na pozbawieniu wolności człowieka pełnią sprawcy. Należy przypomnieć, że pozbawienie wolności jest zamachem na wolność fizyczną, cielesną i polega na sprowadzeniu pewnego stanu „trwającego jakiś, chociażby najkrótszy okres, w ciągu, którego ofiara nie ma swobody zmiany miejsca, poruszania się, bądź swobody ruchu (O. Górniak i inni. Kodeks karny, komentarz str. 184)
Szczególnym udręczeniem będzie zaś to wszystko, co mieści się w pojęciu znęcania, a więc spowodowanie udręki fizycznej, sprawienie bólu, męczenia a więc coś ponadto, dodatkowe działanie wychodzące poza działanie związane li tylko z pozbawieniem wolności.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, co słusznie wyeksponował Sąd meriti, jeżeli kilku bądź kilkunastu sprawców bierze czynnie udział w zdarzeniu, które rozpoczyna się w momencie utraty wolności przez ofiarę (w konkretnym przypadku porwanieM. G.i wywiezienie w ustronne miejsce) i trwa aż do jej odzyskania- nie ma znaczenia, jaką rolę pełnią jej uczestnicy, sprawcy pozbawienia wolności, tj. czy czynnie uczestniczyli w dręczeniuM. G.czy też, swoim zachowaniem nie wykazali jakiejkolwiek inicjatywy w celu udzielenia mu pomocy.
Sąd Okręgowy prawidłowo uzasadnił współsprawstwo oskarżonych, a więc świadomego, zamierzonego ich udziału we wspólnym z innymi osobami pozbawieniem wolnościM. G. (1), połączonym ze szczególnym udręczeniem. Na podstawie materiału dowodowego ustalono bezspornie, że oskarżeni, co prawda nie zadali ciosów ofierze ale stali obok w celu pokazania siłowej liczebnej przewagi nad pokrzywdzonym. Akceptowali to wszystko, co inni czynili ofierze, zadając mu ciosy i kalecząc mu plecy stłuczoną butelką. W ocenie Sądu Apelacyjnego oskarżeniJ. C. (1)iM. W.wyczerpali swoim zachowaniem dyspozycjęart. 189 § 2 kk. Gdyby udowodniono im spowodowanie konkretnego obrażenia wówczas można byłoby im postawić zarzut kumulatywnego popełnienia przestępstwa np. zart. 157 § 1 kk.
Z tego też względu zapis Sądu meriti, o tym, że „nie ma znaczenia…. pokrzywdzonego” (strona 7 uzasadnienia) uznać należy za niefortunny Przechodząc do kolejnych zarzutów obrońcy oskarżonegoJ. C. (1)związanych z pkt. IV i V wyroku należy wskazać, iż również w tym zakresie argumentacja apelującego jest chybiona. W żadnym z zarzutów obrońca nie dostrzega, iż Sąd Okręgowy prawidłowo przedstawił okoliczności obu zdarzeń, ustalił, iż rzeczywiście miały miejsce czyny zabronione, z których pochodziły wskazane w zarzucie przedmioty, a które oskarżonyJ. C. (1)pomagał w zbyciu innym osobom. Ustalenia Sądu I instancji oparte są w zakresie zarzutu IV na zeznaniach świadkaM. K.;A. G.,T. S.iA. G., a zaś w zakresie zarzutu V na zeznaniachA. G.i WS., który prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego dla WarszawyP.(sygnatura akt V K 69/09) został skazany za nabycie odJ. C. (1)sześciu klimatyzatorów marki(...). Sąd Okręgowy w swoich rozważaniach wyraźnie wskazał wszelkie okoliczności, które przemawiają za przyjęciem sprawstwaJ. C. (1), wyczerpująco i logicznie zaprezentował swoje stanowisko, dlaczego dał wiarę większości zeznaniom, a dlaczego np. odmówił wiary zeznaniomW. S., które pozostawały w sprzeczności z zeznaniami pozostałych osób, jak i własnymi, ze swojej sprawy karnej, co powodowało, że też wzajemnie się wykluczały.
Także na aprobatę, wbrew stanowisku skarżącego pozostaje przyjęta przez Sąd Okręgowy kwalifikacja prawna czynów zarzucanychJ. C. (1)wpkt. IV i Vzart. 291 § 1 kk.
Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zachowanie oskarżonego, że był świadomy, że nabyte przedmioty (odzież i buty adidas oraz klimatyzatory) pochodzą z czynów zabronionych, a przekazując je innym osobom czy w celu odsprzedaży czy znalezienia dalszych sprzedających pomagał w zbyciu przedmiotów uzyskanych w wyniku przestępstwa, tym samym zgodzić się należało z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną (art. 291 § 1 kk) działaniaJ. C. (1). Całkowicie niezrozumiałe wydaje się być stanowisko skarżącego, że „przepisart. 291 § 1 kknie przewiduje kryminalizacji zachowania polegającego na zbywaniu rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego”. Ta konstatacja obrońcy jest sprzeczna ze stanem faktycznym i prawnym przedstawionym w w/w sprawie co do zarzutów w pkt. IV i V.
Przedmiotem paserstwa może być tylko rzecz uzyskana bezpośrednio za pomocą czynu zabronionego, co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce i ten fakt jest bezsporny.
Strona przedmiotowa obejmuje obie odmiany umyślności a w przypadkuJ. C. (1)jego zachowanie polegało na pomocy do zbycia rzeczy. Najbardziej typowe postacie pomocy do zbycia to wyszukiwanie nabywców czy też uzgadnianie ceny, za jaką przedmioty uzyskano za pomocą czynu zabronionego powinny być sprzedane. W obu stanach faktycznychJ. C. (1)dopuścił się umyślnego przestępstwa zart. 291 § 1 kk.
Również nietrafna jest argumentacja obronyJ. C. (1)w zakresie zarzutu VII. Sąd I instancji szczegółowo przedstawił dowody dotyczące przestępczego działania oskarżonego (zeznanieM. K., kopia paszportuG. R., umowa z dnia 03.03.2000 roku dotycząca przestępnej umowy zakupu samochodu oraz opinia Laboratorium Kryminalistyki Komendy Głównej Straży Granicznej), dostatecznie je rozważył, zgodnie z granicami swobodnej oceny dowodów wynikającymi z treściart. 7 kpk, co powoduje, że zarzuty autora apelacji, że Sąd bezkrytycznie przyjął tezę aktu oskarżenia i je powielił, z nieznacznymi zmianami, nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie wskazał w zakresie zarzutów odnoszących się do wyrokuJ. C. (1)w pkt. VII, jakie to uchybienia popełnił Sąd, dokonując takiej oceny materiału dowodowego. Należy zauważyć, iż mimo nieustalenia sprawcy (sprawców) podrobienia paszportu czy też umowy przedwstępnej kupna samochodu jak również umorzenia postępowania w sprawie zart. 270 § 1 kkwobecG. R.bezsporna jest okoliczność sfałszowania paszportu i przedwstępnej umowy (opinia biegłych z Laboratorium Kryminalistyki Komendy Głównej Straży Granicznej), którymi dokumentami posługiwał sięG. R.i zostały one przedstawione do sprawy karnej toczącej się przed Sądem Okręgowym w Płocku. Skoro tak, to rozważania Sądu I instancji w oparciu o zeznaniaM. K.są jak najbardziej uprawnione i w żadnej mierze nie przekreślają swobodnej sędziowskiej oceny zebranych dowodów.
Sąd Okręgowy dostatecznie rozważył wszelkie dowody i okoliczności, co do roli oskarżonegoG. R.w zakresie przestępstw przypisanych mu w pkt. II i III wyroku.
Zarzuty apelującego w zakresie obu czynówG. R.sprowadzają się – tak samo jak w przypadkuJ. C. (1)- do polemiki z oceną materiału dowodowego, jaką dokonał Sąd meriti, bez wskazania na konkretne uchybienia.
Trudno nazwać uchybieniem, rzutującym na treść ustaleń faktycznych, a co za tym idzie, na treść wyroku w pominięciu w analizie dowodów, ujawnionych na rozprawie zeznańM. N. (2),A. R. (1)czy zeznańT.iH. N. (2). Obrońca poza gołosłownym stwierdzeniu, że Sąd takie dowody pominął, nie przytacza i nie wskazuje, jakie to okoliczności zawierają zeznania tych osób i na ile mogłyby one zmienić dokonane przez Sąd meriti ustalenia faktyczne.
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonego, że nie ma w sprawie żadnego dowodu wskazującego na bezpośredni udziałG. R.w przypisanych mu przez Sąd meriti czynach.
K.obrońcy jest nieuprawniona i chybiona, gdyż zdaje się nie dostrzegać depozycji świadka koronnegoM. K., który w sprawie wymuszenia rozbójniczego na osobieN. O. (1)(zarzut II ) był jednym z uczestników zdarzenia, a nadto właśnie od oskarżonegoG. R.i świadkaT. W.dowiedział się, iż otrzymali oni odA. R. (2)(jednego ze sprawców) swoją część, za udział w zdarzeniu. Obrońca pomija również zeznaniaS. S., który zatrudniony, jako monter okien wfirmie (...).O.był obecny przy zdarzeniu jak iT. S.– także obecnego w sklepie.
Sąd Apelacyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie argumentacji zarówno co do ustaleń dotyczących wymuszenia rozbójniczego na osobieN. O.jak iZ. N., przy czym ustalenia faktyczne występujące w sprawie tego ostatniego Sąd meriti poczynił na tle zeznańM. K. (1)iA. G. (2). Analiza ich zeznań, wsparta prawomocnymi wyrokami skazującymi dla innych jego uczestników ( np.M. W.,J. C. (1)czyA. G.) pozwoliła Sądowi Okręgowemu na prawidłową ocenę przebiegu obu zdarzeń, udziału i roli oskarżonego w tym zdarzeniu, jak również prawną ocenę jego zachowania. Konkludując, Sąd Apelacyjny w żadnej mierze nie podzielił zarzutów i wniosków w apelacji obrońcy oskarżonegoG. R., za to w pełni uznał, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena dowodów jest poprawna. W tym zakresie zarzuty autora apelacji są polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu.
Taką samą ocenę Sąd Apelacyjny przyjął rozważając wnioski i wywody autora apelacji oskarżonegoM. O. (1). Tenże apelujący nie wskazał, jakie to Sąd meriti popełnił błędy w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzutu w pkt. VIII wyroku. Ocena materiału dowodowego dokonana przez obrońcę w uzasadnieniu apelacji jest niczym innym jak wybiórczym i nieuprawnionym sposobem podważania wyroku Sądu I Instancji.
Sąd Apelacyjny w żadnej mierze nie podzielił niezwykle lakonicznej apelacji obrońcy albowiem Sąd I instancji obszernie zrelacjonował, kiedyJ. C. (1)wraz z innymi osobami uruchomił produkcję amfetaminy, jaką rolę odegrał w niejN. J.iJ. N. (2)oraz jaką wiedzę posiadał w zakresie produkcji amfetaminyM. K.. Sąd Okręgowy dokonał wnikliwej analizy zeznań świadków zwłaszczaN. J., który wskazał naM. O., jako dostawcę płynu(...)iM. K., opisującego mężczyznę dostarczającego płyn(...)grupieJ. C., który został później pozbawiony wolności. Z akt sprawy wynika niezbicie, żeM. O.kilkakrotnie był pozbawiony wolności i to w tym czasie, kiedy już podjął współpracę z grupąJ. C.. Ich zeznania Sąd Okręgowy uznał za spójne, wyczerpujące, a występujące między nimi niewielkie różnice, co do narodowości osoby dostarczającej płyn(...)oskarżonemuM. O.logicznie uzasadnił. W tym stanie rzeczy także i ta apelacja obrońcy oskarżonegoM. O.nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest jakichkolwiek trafnych zarzutów świadczących o błędnym i nielogicznym rozumowaniu Sądu, sprzecznym zart. 7 kpk.
Na samym końcu Sąd Apelacyjny pragnie odnieść się do zarzutu obrońcy oskarżonegoJ. C. (1)iG. R., że Sąd meriti dopuścił się obrazyart. 424 kpkalbowiem uzasadnienie wyroku sprowadza się do wyliczenia materiału dowodowego a ocena tego materiału została dokonana w sposób wysoce pobieżny, de facto kopiując uzasadnienie aktu oskarżenia prokuratora. Apelujący uważa, wspierając się orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25.10.2001 roku ( II AKa 275/01), że uzasadnienie winno spełniać swoistą funkcję perswazyjną i nadto pozwalającą przekonać się stronom postępowania, jakie były motywy wydania wyroku takiej a nie innej treści.
Sąd Apelacyjny nie podziela poglądów autora apelacji, że powyższe uzasadnienie utrudnia kontrolę drugoinstacyjną zaskarżonego wyroku.
Sporządzone uzasadnienie przez Sąd winno wyraźnie wskazywać, na jakich dowodach Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a także w nim należycie rozważył wszystkie dowody przemawiające za przyjętymi przez niego ustaleniami faktycznymi, jak i przeciwko nimi. Ustalenia faktyczne, to jednoznaczne wskazanie konkretnego zachowania oskarżonych, korespondujące z opisem czynu przypisanego, poprzez które realizowane zostały znamiona przestępstwa (zarówno w sferze przedmiotowej jak i podmiotowej).
Uzasadnienie, które spełnia przytoczone wymagania umożliwia dokonanie właściwej i wnikliwej kontroli odwoławczej w zakresie stawianych przez skarżących zarzutów apelacyjnych, odnoszących się do ustalonej podstawy faktycznej wyroku. Co prawda, uzasadnienie Sądu Okręgowego dalekie jest od doskonałości poprzez swoją lakoniczność, to tym niemniej jest syntetyczne, jasne, pozwalające na skontrolowanie procesu myślowego Sądu, zgodnie w wymogamiart. 7 kpk. Tym samym Sąd Apelacyjny nie dostrzegł takich uchybień, które mogłyby świadczyć o obrazieart. 424 k.p.k.jakie powinny być elementy zawarte w uzasadnieniu Sądu. W ocenie Sądu odwoławczego, który kontrolował niniejsze orzeczenie Sądu meriti obrońca oskarżonego nie wykazał we wniesionej apelacji w sposób przekonywujący, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy powyższego przepisu. Należy przypomnieć, że naruszenie przepisuart. 424 § 1 kpkmoże wywrzeć wpływ na treść wyroku jedynie w sposób pośredni, tj. wtedy, gdy wykazana zostanie obrazaart. 7 kpk, zaś Sąd orzekający nie ustosunkuje się do zaistniałych sprzeczności lub pominie w analizie dowód istotny albo nie rozważy okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego. W takiej sytuacji braki uzasadnienia uniemożliwiają prawidłową kontrolę rozumienia Sądu I instancji.
W ocenie Sądu Apelacyjnego autor apelacji nie wykazał obrazyart. 7 kpk, statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Mimo lakoniczności uzasadnienia, przedstawiony tam tok rozumowania Sądu jest precyzyjny, wysnuty z przeprowadzonych dowodów nie zawiera błędów faktycznych , uwzględnia zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego – nie może być wzruszony w toku kontroli instancyjnej.
Konkludując, Sąd Apelacyjny w żadnej mierze nie podzielił zarzutów i wniosków zawartych we wszystkich kontrolowanych apelacjach. Przyjęta przez Sąd Okręgowy kwalifikacja prawna czynów opisanych w wyroku jest trafna, prawidłowa i dostatecznie uzasadniona na podstawie uzyskanych dowodów odzwierciedlająca działania wszystkich oskarżonych. Również prawidłowo została zastosowana zasadaart. 4 kkw zakresie zarzutu w pkt. I wyroku.
Co się tyczy orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności, to nie można uznać, że są one rażąco niewspółmierne w rozumieniuart. 438 pkt. 4 kpk. Należy je ocenić, jako słuszne i uwzględniające dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary wyrażonej wart. 53 kk. Sąd I instancji, prawidłowo ocenił stopień społecznej szkodliwości, jak i cele kary, które ma ona osiągnąć wobec sprawców przestępstwa. Jest ona współmierna do stopnia winy, okoliczności zdarzeń i do wyrządzonych krzywd osobom pokrzywdzonym.
Sąd Apelacyjny o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym za wynagrodzenie dla obrońców tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu pełnionej przed Sądem odwoławczym orzekł na podstawieart. 627 kpki634 kpkw zw. z § 14 ust. 2pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny stosownie do treściart. 437 § 1 kpk, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.