Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 357/13
Data wyroku: 2013-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak, Irena Śmietana, Irena Linkiewicz
Słowa kluczowe: Łapownictwo
Podstawa prawna: art. 228§ 3 kk

Sygn. akt. VI Ka 357/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak (spr.)

Sędziowie:

SO Irena Linkiewicz
SO Irena Śmietana

Protokolant

st.sekr.sądowy Joanna Prabucka - Ochniak

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ryszarda Maziuka
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013r.,
sprawyM. D. (1)
oskarżonego zart.228 § 3 kki inne
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Braniewie
z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K 349/11

I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) obniża karę pozbawienia wolności wymierzoną w pkt. II do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
b) obniża okres próby warunkowego zawieszenia wykonania kary 1 roku pozbawienia wolności określonej w pkt. III do 4 (czterech) lat tytułem próby,

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji, z tym, że zwalnia go od ponoszenia opłaty.

Sygn. akt VI Ka 357/13

UZASADNIENIE
Prokurator zarzucił oskarżonemuM. D. (1)popełnienie czynu polegającego na tym, że w okresie od listopada 2006r. do grudnia 2007 r. wE., województwo(...),działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu będąc zatrudnionym jako funkcjonariusz służby celnej na drogowym przejściu granicznym wG.na stanowisku celnika, przyjmował kilkakrotnie korzyści majątkowe odZ. S. (1)w postaci pieniędzy o łącznej wartości nie mniejszej niż 6 000 zł w zamian za umożliwienie wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w trakcie pełnienia swojej służby, na przejściu pojazdów kierowanych przez obywateli Polski i Rosji , którzy wwozili bez zgłoszenia celnego niedozwolone ilości, znacznie przekraczające dopuszczalne normy, wyroby tytoniowe bez polskich znaków skarbowych akcyzy, to jest o popełnienie przestępstwa określonego wart. 228 § 3 kkw zwart. 12 kk.
Sąd Rejonowy w Braniewie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 roku:
- oskarżonegoM. D. (1)uznał za winnego że w okresie od listopada 2006r. do stycznia 2007r. wE., województwo(...), działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu będąc zatrudnionym jako funkcjonariusz służby celnej na drogowym przejściu granicznym wG.na stanowisku celnika, przyjmował kilkakrotnie korzyści majątkowe odZ. S. (1)w postaci pieniędzy o łącznej wartości nie mniejszej niż 6 000 zł w zamian za umożliwienie wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w trakcie pełnienia swojej służby, to jest popełnienia czynu kwalifikowanego jako przestępstwo zart. 228§1 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 228§1 kkw zw. zart. 33§1,2 i 3 kkwymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej wynosi 50 złotych;
- na podstawieart. 69§1i2kkw zw. zart. 70§1 pkt 1 kki w zw. zart. 73§1 kkwykonanie orzeczonej wobecM. D. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora;
- na podstawieart. 41 §1 kkw zw. zart. 43 §1 kkorzekł zakaz zajmowania stanowisk w administracji publicznej wobecM. D. (1)na okres 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia;
- na podstawieart. 45§1 kkorzekł wobecM. D. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa kwocie 6.000 złotych,
- na podstawieart. 63§1 kkzaliczył oskarżonemuM. D. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny okresy rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 2.10.2007r. do 9.01.2008r. w ilości 100 dni.
Ponadto zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sadowych, w tym opłaty.
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego, który na mocyart. 425 § 1 kpkiart.444 kpkzaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, podnosząc zarzuty:
1/ na mocyart. 438 pkt 2 kpkwyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania tj.art. 183 § 3 kpkpoprzez przyznanie prawa do odmowy składania zeznańZ. S. (1)iD. S. (1), pomimo iż ten ostatni nie został oskarżony o jakikolwiek udział w przestępstwach zarzucanychM. D. (1), zaśZ. S. (1)został oskarżony jedynie o wręczanie korzyści majątkowychM. D. (1)przez niewielką część okresu objętego zarzutem, co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia opartego na nie zweryfikowanych w trakcie procesu wyjaśnieniach przemytnikówZ. S. (1)oraz częściowoD. S. (1).
2/ na mocyart. 438 pkt 2 kpkwyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania tj.art. 410 kpkpoprzez oparcie wyroku na pomówieniachZ. S. (1)pomimo ich oczywistej sprzeczności z zebranymi w toku postępowania dokumentami w postaci m.in. wyjaśnień oskarżonego, co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia pozwalając przypisać oskarżonemu popełnienie zarzucanego mu czynu na podstawie pomówień a wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu,
3/ na mocyart.438 pkt 3 kpkzarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegający na daniu wiary wyjaśnieniom składanym przezZ. S. (1)w postępowaniu przygotowawczym, pomimo braku możliwości ich weryfikacji na rozprawie i oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego oraz świadków np. częściowoD. S. (1), oraz dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania w postaci protokołu okazaniaM. D. (1), co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu,
4/. na mocyart. 438 pkt 4 kpkwyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności pomimo, że w wydanym aktualnie wyroku orzeczono karę na podstawie łagodniejszych przepisów i ustalając krótszy okres popełnienia zarzucanego czynu w stosunku do wyroku poprzedniego a kary orzeczone są identyczne.
Podnosząc te zarzuty skarżący na mocyart. 437 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieM. D. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego jej rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego częściowo musiała zostać uwzględniona z uwagi na zarzut rażącej niewspółmierności kary. Natomiast zarzuty związane z podniesioną obraząart. 183§3 kpkiart. 410 kpkoraz błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie zapadł już raz wyrok skazujący dot. oskarżonegoM. D. (1), który został uchylony do ponownego rozpoznania m.in. z uwagi na uzasadnione zastrzeżenia co do okresu czynu przypisanego temu oskarżonemu, stosunku tego okresu do okresu pozbawienia wolnościM. D.w rozpoznawanej sprawie oraz prawno-karnej oceny przestępstwa przypisanego temu oskarżonemu w zw. z pominięciem w redakcji czynu przypisanego akapitu „na przejściu pojazdów kierowanych przez obywateli Polski i Rosji , którzy wwozili bez zgłoszenia celnego niedozwolone ilości, znacznie przekraczające dopuszczalne normy, wyroby tytoniowe bez polskich znaków skarbowych akcyzy” w stosunku do treści czynu mu zarzucanego.
W poprzedniej apelacji wniesionej przez tego samego obrońcęM. D. (1)został natomiast już raz podniesiony zarzut obrazyart. 183§3kpkz tożsamym uzasadnieniem tego zarzutu jak w apelacji aktualnie omawianej. Należy wskazać, że na potrzeby rozpoznania niniejszej sprawy to Sąd Okręgowy zajął już raz stanowisko w zakresie dot. nie uwzględnienia tego zarzutu i stanowisko to nie uległo zmianie. Stawiając ten zarzut w omawianej apelacji skarżący również odwołał się do literalnej treściart. 182§3kpki podniósł, żeD. S. (1)nie został oskarżony o jakikolwiek udział w przestępstwie zarzucanymM. D. (1), zaśZ. S. (1)został oskarżony jedynie o wręczanie korzyści majątkowychM. D. (1)przez niewielką część okresu objętego zarzutem. W sytuacji jednak, gdy materiały w przedmiotowej sprawie zostały wyłączone z akt sprawy V Ds. 24/07 S Prokuratury Okręgowej w Elblągu (postanowienie k.1-79) w której postawiono zarzuty tymże świadkom o działania w ramach przestępczości zorganizowanej związanej z przemytem papierosów, przy wykorzystaniu tzw. „układów” m.in. z funkcjonariuszami celnymi, to należy przyjąć, ze gdyby nie względy organizacyjne to sprawy wszystkich osób, którym postawiono zarzuty w ramach postępowania przygotowawczego w sprawie V Ds. 24/07 S zostałyby rozpoznane wspólnie w ramach jednej sprawy karnej. Ponadto występującym w charakterze świadków w przedmiotowej sprawie Z.S.iD. S.przedstawiono w postępowaniu w sprawie V Ds. 24/07 S zarzuty związane z udziałem w grupie przestępczej zart.258kk, który to przepis penalizuje specyficzne przestępstwo, na które składa się najczęściej- i jak ma to miejsce w stosunku do w/w osób- działanie związane z popełnieniem wielu innych przestępstw wyczerpujących znamiona innych karnych przepisów szczególnych. Tak więc niewątpliwie istniało powiązanie między czynami zarzucanymi osobom występującym w charakterze świadków a czynem zarzucanym oskarżonemu w przedmiotowej sprawieM. D. (1), tak z uwagi na pierwotne objęcie ich jednym postępowaniem , jak i związek pomiędzy tymi czynami dotyczący zachowań przestępczych poszczególnych osób na tle przemytu papierosów w ramach „układów” i przestępczości zorganizowanej . Związek ten zaś jest szczególnie bliski między czynami zarzucanymiM. D. (1)iZ. S. (2), skoro sam skarżący zauważa, że przecieżZ. S. (1)został oskarżony o wręczanie korzyści majątkowychM. D. (1). Skoro zaś postępowanie karne w sprawie V Ds. 24/07 S nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, to osoby pouczone mogły skorzystać z instytucji odmowy składania zeznań, a sąd I instancji prawidłowo ich o tym uprawnieniu pouczył z uwagi na związek zachodzący pomiędzy przestępstwem, o które toczy się postępowanie oraz przestępstwami, o jakie oskarżone są w innym postępowaniu osoby wezwana do złożenia zeznań w charakterze świadków. Przepisart. 183 § 3 kpkma bowiem zapobiegać sytuacji, w której na skutek wyłączenia sprawy w części odnoszącej się do jednego współoskarżonego do odrębnego rozpoznania, pojawiałaby się możliwość wykorzystania osób dotychczas współoskarżonych w charakterze świadków” (patrz również R.A. S.,B.i in., Kodeks, t. I, s. 823). Dlatego też w realiach niniejszej sprawy sąd odwoławczy ponownie uznał, że sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisu postępowania zart. 182§3kpkzwalniając w oparciu o ten przepisZ. S. (1), od obowiązku złożenia w przedmiotowej sprawie zeznań i poprzestaniu na wprowadzenia do materiału dowodowego stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku tylko jego, ujawnionych w trybieart.391§2 kpk, wyjaśnień. Należy też zaznaczyć, że drugi ze świadków tj.D. S.nie skorzystał z uprawnienia zart. 183§3 kpki składał w sprawie zeznania, a ponadto potrzymał jako prawdziwe, odczytane mu, wyjaśnienia.
Brak też podstaw do uwzględnienia zarzutu obrazyart. 410 kpk, w sytuacji gdy skarżący nie wiąże tego zarzutu z pominięciem jakiś okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, lecz tak naprawdę stawiając ten zarzut kwestionuje ustalenia sądu I instancji w zakresie ustaleń stanu faktycznego i oparciu ich na relacjachZ. S. (1), wskazując tylko na to, że są sprzeczne z eksponowanymi przez skarżącego wyjaśnieniami oskarżonego, co tak naprawdę nawiązuje do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.
Przechodząc natomiast do omówienia głównego zarzutu - błędu w ustaleniach faktycznych, to należy zaznaczyć, że zarzut ten został sprowadzony do zakwestionowania przede wszystkim wiarygodności relacjiZ.S.- w postaci odczytanych wyjaśnień tej osoby. Jak już wyżej zaznaczono, to sąd I instancji miał uzasadnione podstawy do przyznania temu świadkowi uprawnień do skorzystania z instytucji zart. 183§3kpk. W tej sytuacji nie można więc powoływać się na to, że nie można było dokonać szerszej weryfikacji tych wyjaśnień na rozprawie. Nie można jednak zapominać, że sąd I instancji odczytał wyjaśnienia Z.S., a ten potwierdził, że tak wyjaśniał, co wskazuje na to, że wersję swoją Z.S.prezentował w sposób konsekwentny. Ponadto materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie dotyczył ustalenia istnienia „układów” pomiędzy przemytnikami przemycającymi papierosy a celnikami , odnosił się do większej grupy celników. Relacje w tym zakresie złożyło wiele osób, w tym iZ. S. (1), opisując mechanizm tych układów, osoby, które współpracowały w ramach tych układów, sposoby przemycania papierosów, hasła rozpoznawcze, gratyfikacje jakie uzyskiwali celnicy biorący udział w tym procederze. Z relacji tych osób, w tym iZ. S. (1), wyraźnie widać, że współpraca między celnikami a przemytnikami nie miała incydentalnego charakteru, że była rozciągnięta w czasie i dotyczyła wielu osób. W świetle zaś zasad logicznego rozumowania, to należy przyjąć, że celnicy nie mieli żadnego racjonalnego powodu by narażać się np. na odpowiedzialność dyscyplinarną czy też zwolnienie z pracy z powodu świadomego przepuszczania bez kontroli pojazdów przemycających papierosy i jednocześnie nie czerpać z tego tytułu żadnych gratyfikacji. O tym, że celnicy otrzymywali łapówki w różnej formie na tle ich udziału w umożliwieniu przemytu papierosów świadczy przecież to, że spośród pierwotnie oskarżonych w przedmiotowej sprawie 11 celników 4 dobrowolnie poddało się karze, tym samym potwierdzając relacje m.in. Z.S.i innych przemytników co do tego że były wręczane celnikom łapówki za umożliwienie przemytu, a nadto doszło do prawomocnego skazania wyrokiem w sprawie II K 549/08 SR w Braniewie dalszych 5 oskarżonych ,w oparciu o relacje tych samych osób, w tym m.in. Z.S.. Skoro zaś relacje przemytników okazały się wiarygodne co do skazanych 9 celników to trudno odmówić im waloru wiarygodności co do tych okoliczności, które wskazują na wręczanie łapówekM. D.. Trudno bowiem racjonalnie wskazać powód dla którego relacje te miałyby być kłamliwe tylko w zakresie dotyczącym akurat oskarżonegoM. D.. Rozważania te zachowują aktualność i co do relacji Z.S..
Skarżący z jednej strony w apelacji podkreśla, że momentami relacje Z.S.iD. S.były mało konkretne, przy czym z drugiej strony sam zauważa, że „odrobinę bardziej precyzyjne są wyjaśnieniaD. S. (1)iZ. S. (1)odnośnie werbowania i wręczania oskarżonemu pieniędzy”. Tak więc już chociażby zauważona przez autora apelacji szczegółowość relacji Z.S.iD. S.w zakresie dot. opisu werbowania i wręczaniaM. D.pieniędzy jest kolejnym argumentem za przyznaniem ich relacjom waloru wiarygodności. Należy tu bowiem zaznaczyć, że w okresie czynuM. D.nie był mieszkańcemB.i okolic, skąd wywodziła się większość przemytników, tylko mieszkał w innej miejscowości niż miejsce pracy tj. wE.przyulicy (...), stąd świadkowie-przemytnicy nie mogli znać miejsca jego zamieszkania- jak to miało miejsce w przypadku innych celników mieszkających wB.i jego okolicach- „z widzenia”, a konsekwentne powoływanie się przezZ. S.na to, że umawiał się z oskarżonymM. D.wE.obokt.(koło którego mieszkałM. D.), że tam dochodziło do przekazania oskarżonemu pieniędzy wzmacnia wiarygodność relacji tego świadka. Nie można też zgodzić się z autorem apelacji, że występuje sprzeczność między relacjami Z.S.iD. S., gdyż ten ostatni nie brał udziału w zdarzeniu wręczania łapówki, tylko o tym słyszał. Przecież sam charakter czynu zarzucanego oskarżonemu związany z uzyskiwaniem łapówek przez osobę pełniącą funkcję publiczną wskazuje na to, że osoby uczestniczące w tym procederze były zainteresowane by jak najmniej osób posiadało wiedzę dotyczącą szczegółów ich przestępczej działalności, zaś samo wręczanie korzyści odbywało się w bardzo ograniczonym gronie, stąd dokładną wiedzę na ten temat: „kto, komu , ile i kiedy” mieli często tylko osobnik wręczający łapówkę i ten który ją przyjmował, ewentualnie osoby pełniące funkcje kierownicze w procederze związanym z przemytem. Z tych też względów główny materiał dowodowy w sprawie praktycznie ograniczał się do relacji osób które miały brać bezpośredni udział w tym czynie tj. oskarżonego i Z.S., zaś inne osoby- w tymD. S.- mogły mieć wiedzę o sprzedajności funkcjonariusza celnego z relacji innych osób, np. uczestniczącego we wręczaniu korzyści majątkowej Z.S.. Z pewnością jednak okoliczność, żeD. S.miał wiedzę o tym czynie odZ. S., a nie był jej naocznym świadkiem, nie stanowi samo w sobie o „sprzeczności” między tymi dowodami, w sytuacji, gdy obaj świadkowie potwierdzali zaangażowanie w przemyt celnika o pseudonimie(...)(a taki pseudonim miałM. D.i potwierdził to podczas jednego z przesłuchań), czy to, że do spotkań Z.S.z oskarżonym dochodziło wE.koło teatru lub(...)(gdy i teatr i(...)wE.usytuowane są niedaleko siebie i niedaleko miejsca zamieszkania -w tamtym czasie-M. D.). Natomiast inne różnice miedzy relacjami Z.S.iD. S., a w szczególności dot. zeznań i wyjaśnieńD. S., słusznie zostały ocenione przez sąd I instancji jako wynikające z woli przedstawienia się przezD. S.w korzystniejszym świetle.wracajac do oceny wiarygodności relacji Z.S.można też zapominać, że jego wyjaśnienia co do układu z celnikami na tle przemytu papierosów, czy też wprost informacje o powiązaniu z takim „układem” , „spółdzielnią” celnika o pseudonimie(...)potwierdzali również w swoich pierwszych relacjach i inni uczestnicy tego „układu” lub z nim związani tj.D. K.,Ł. S.. Nie można też zapominać, żeZ. S.opisał wygląd oskarżonego, rozpoznał go, zaś czas czynu wynikający z jego relacji został potwierdzony grafikiem służb, co zostało prawidłowo zauważone i ocenione przez sąd I instancji. Zaprzeczenie więc przez oskarżonego by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu jest odosobnionym dowodem w sprawie i stąd nie można zgodzić się ze skarżącym, że należy dać prymat wyjaśnieniom oskarżonego nad relacjami Z.S.. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że o ile Z.S.składał relacje w sposób konsekwentny, to oskarżonyM. D.zmieniał swoją wersję i np. na k. 7.035 widnieje zapis, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a na k.9741-9743 przyznał, że mówią na niego(...), zaś podczas rozprawy nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień, przy czym po odczytaniu mu wcześniejszych wyjaśnień (w tym tych z k. 7.035 i z k. 9741-9743) stwierdził, że tak wyjaśniał, że jest to zgodne z prawda i że podtrzymuje te wyjaśnienia. Stąd, z uwagi na te ostatnie okoliczności, trudno uznać wyjaśnienia oskarżonego – w odróżnieniu od relacji Z.S.- za niezmienne i wiarygodne.
Należy przypomnieć, że dla skuteczności podniesienia w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, niezbędnym jest wykazanie przez skarżącego nie tylko ogólnej wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast poza kwestionowaniem relacji Z.S.- to obrońca oskarżonego nie wskazał jakie dowody miałaby potwierdzić linię obrony oskarżonego, nie wykazał też jakich konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego miał się dopuścić Sąd Rejonowy w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Praktycznie powtarzając więc przyjętą przez oskarżonego linię obrony to obrońca w żaden sposób nie wdał się w rzeczową polemikę z argumentami przedstawionymi przez sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Bowiem postawiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się , jak to czyni autor apelacji w niniejszej sprawie, do przeciwstawienia ustaleniom sądu I instancji odmiennego poglądu opartego li i jedynie na wersji oskarżonego, w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (patrz: wyrok SN z dnia 20.02.1975r,(...)335/74, OSNPG 1975/9/84, wyrok SN z dnia 22.01.1975r, I KR 19/74, OSNKW 1975/5/58). Tymczasem w wyniku swobodnej oceny dowodów, utrzymanej w granicach racjonalności, to Sąd I instancji wskazał które dowody zasługują na wiarygodność (i w jakiej ich części), a którym nie można dać wiary. Bardzo szeroka, przejrzysta i należycie umotywowana argumentacja Sądu Rejonowego, zawarta w pisemnych motywach wyroku, a dotycząca ustaleń faktycznych i kwestii winy oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu czynu czyni całkowicie zbędnym przywoływanie w tym miejscu po raz wtóry tych wszystkich racji i dowodów, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro Sąd Okręgowy w pełni ją podzielił. Z kolei to skarżący zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy potraktował w sposób wybiórczy i dowolny, przytaczając jakie w jego ocenie wnioski należałoby wyprowadzić w zakresie winy oskarżonego w ramach przypisanego mu przestępstwa zart. 228§1kk, bez faktycznego, uzasadnionego powoływania się na dowody które taka ocenę mogłyby wspierać. Nie można tez zapominać, że doszło już do prawomocnego skazaniaA. K. (1)wyrokiem w sprawie II K 549/08 SR w Braniewie za czyn zart. 228§3kkw zw. zart.12kk, za czyn ciągły nawiązujący swoim stanem faktycznym do sytuacji zwerbowaniaM. D.do przestępczego procederu rozpoznawanego w przedmiotowej sprawie, zaś skazanieA. K.nastąpiło m.in. w oparciu o konsekwentne relacje Z.S.. Natomiast to, żeA. K.w swoich zeznaniach nie podał żadnych okoliczności dot.M. D., że również pozostali już skazani celnicy byli oszczędni w swoich relacjach co do opisu uzyskiwania łapówek przez innych celników jest zrozumiałe i logiczne, gdyż zostali oni oskarżeni i skazani za swoje przestępstwa i nie byli zainteresowani by w swoich relacjach obciążać innych kolegów, chociażby z uwagi na łączącą ich solidarność zawodową. Z tych też względów nieuzasadniony okazał się być i zarzut błędu w ustaleniach faktycznych konstruowany na negacji wiarygodności relacji Z.S., przy eksponowaniu wyjaśnień oskarżonegoM. D..
Należało natomiast uwzględnić zarzut rażącej niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności. Faktycznie pomimo, że w aktualnie wydanym wyroku orzeczono karę pozbawienia wolności na podstawie łagodniejszego przepisu -art. 228§1kk, ustalając krótszy okres popełnienia przypisanego czynu w stosunku do wyroku poprzedniego, to wymierzono karę tożsamą tj. 2 lat pozbawienia wolności, z karą orzeczoną uprzednio, na podstawie surowszego przepisu tj.art. 228§3kk. Mimo, że zmiana kwalifikacji prawnej czynu wynikała niejako z pomyłki pisarskiej, przy obróbce komputerowej opisu czynu przypisanego po pierwszym rozpoznaniu sprawy i konieczności zastosowania zakazu reformationis in peius, to z pewnością zawężenie okresu czynu i zakwalifikowanie go z przepisu zawierającego łagodniejsza sankcję (art. 228§1kkzagrożony jest karą od 6 miesięcy do lat 8 pozbawienia wolności, aart. 228§3kkzagrożony jest karą od roku do lat 10 pozbawienia wolności) powodowało konieczność obniżenia kary pozbawienia wolności w stosunku do tej orzeczonej przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, gdy skazanie nastąpiło w oparciu o surowiej zagrożony przepisart. 228§3kk. Natomiast przypisanieM. D.przyjęcia korzyści majątkowej, w takiej samej w obu wyrokach, łącznej wysokości 6000zł nie wskazywało na potrzebę korekty kary grzywny bądź obowiązku zwrotu równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa.
Z tych też względów, mając na uwadze powyższe rozważania, to Sąd Okręgowy, w oparciu o treśćart.437 kpk, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył karę pozbawienia wolności wymierzoną w pkt. II do 1 roku pozbawienia wolności, a mając na względzie dotychczasową niekaralność oskarżonego i długi okres jaki upłynął od popełnienia przypisanego czynu, obniżył okres próby warunkowego zawieszenia wykonania kary 1 roku pozbawienia wolności określonej w pkt. III do 4 lat tytułem próby, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok, jako słuszny, utrzymał w mocy. Ponadto zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji, z tym, że zwolnił go od ponoszenia opłaty- z uwagi m.in. na konieczność uiszczenia przez niego równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa.