Sąd Okręgowy w Warszawie
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII Kop 62/13
Data wyroku: 2013-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Katarzyna Capałowska

Sygn. aktVIII Kop 62/13
Poprzednia sygn. akt VIII Kp 287/13

POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSO Katarzyna Capałowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Marta Białek
z udziałem Prokuratora: Aldony Kott
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 roku,
w sprawieX.K., podejrzanej o popełnienie przestępstw zart. 318 oraz art. 274węgierskiegokodeksu karnego, stanowiącego odpowiednik polskich przepisówart. 286 § 1 kk,art. 270 § 1 kk
wniosku Prokuratora Okręgowego w Warszawie,
w przedmiocie przekazania osoby ściganej na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania z dnia 15 lutego 2012 roku sygn. akt 34.(...).(...)wydanego przez Sąd Miejski wD.
na podstawieart. 607 k § 1 kpk,art. 607 l § 1 kpk,

postanawia:

1
przekazaćX.K., córkęB.iK.z domuM.,urodzoną w dniu (...)wB., obywatelkęW., węgierskim organom wymiaru sprawiedliwości na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania z dnia z dnia 15 lutego 2012 roku sygn. akt 34.(...).(...)wydanego przez Sąd Miejski wD.– celem wykonania orzeczonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz przeprowadzenia postępowania karnego w zakresie objętym tym nakazem ;

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. O.(Kancelaria Adwokackaul. (...)lok.(...),(...)-532) kwotę 600 zł (sześciuset złotych) plus VAT tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ściganej z urzędu przed Sądem Okręgowym jako pierwszą instancją;

3
kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W dniu 25 marca 2013 r. funkcjonariusze Straży GranicznejW.O.dokonali zatrzymania obywatelkiW.X.K., córkiB.iK.z d.M.,urodzonej w dniu (...)wB., wobec której w dniu 15 lutego 2012 r. został wydany europejski nakaz aresztowania sygn. akt 34.(...).(...)przez Sąd Miejski wD.. Ścigana jest podejrzana o popełnienie czynów zart. 318 oraz art. 274węgierskiegokodeksu karnego, stanowiących odpowiednik polskich przepisówart. 286 § 1 kk,art. 270 § 1 kk.
Na wniosek Prokuratora Okręgowego wW.tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt VIII Kp 287/13 zastosował wobec ściganej środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres siedmiu dni.
W dniu 29 marca 2013 r. Prokurator Okręgowy wW.wystąpił z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie przekazania osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania i przedłużenia tymczasowego aresztowania. Do wniosku załączono europejski nakaz aresztowania który został przesłany za pośrednictwem faxu.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. sygn. akt VIII Kp 287/13 Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył wobec ściganej środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 3 maja 2013 r.
X.K.na posiedzeniu Sądu w dniu 4 kwietnia 2013 roku wyraziła zgodę na przekazanie jej władzomW.oraz oświadczyła , iż korzysta z zasady specjalności.

Sąd zważył, co następuje:
Wniosek o przekazanieX.K.organom wymiaru sprawiedliwościW.zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając prawną dopuszczalność wydaniaX.K.władzom węgierskim w celu wykonania orzeczonego wobec niej tymczasowego aresztowania Sąd wziął pod uwagę to, że przestępstwo o którego popełnienie jest podejrzana, stanowi czyn zabroniony także w Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem czynyart. 318 oraz art. 274węgierskiegokodeksu karnego, są odpowiednikami polskich przepisówart. 286 § 1 kk,art. 270 § 1 kk.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki formalne i materialno prawne, które winny istnieć by Sąd mógł orzec o przekazaniu osoby ściganej, a(...)Nakaz Aresztowania wydany został przez właściwy organ. Zdaniem Sądu bez znaczenia pozostaje fakt, iż europejski nakaz aresztowania z dnia 15 lutego 2012 roku sygn. akt 34.(...).(...)wydany przez Sąd Miejski wD., został nadesłany faksem. Zauważyć należy, że przepisart. 607 d § 4 k.p.k.dopuszcza możliwość przekazywania europejskich nakazów aresztowania, wydawanych przez polskie sądy, za pomocą urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Nie ma w związku z powyższym racjonalnych przestanek, które wskazywałyby na niemożność stosowania tej procedury w przypadku wystąpienia z europejskim nakazem aresztowania organu sądowego państwa obcego do Polski. Nadto, ani przepisy Decyzji Rady, ani przepisyKodeksu postępowania karnegonie stanowią o obowiązku przesyłania oryginału nakazu w ślad za przekazanym za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych uprzednio europejskim nakazem aresztowania. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 4 Decyzji Ramowej „wydający nakaz organ sądowy może przesłać europejski nakaz aresztowania przez dowolne bezpieczne środki zapewniające zachowanie zapisu pisemnego w sposób pozwalający wykonującemu nakaz Państwu Członkowskiemu na stwierdzenie jego autentyczności". Stosownie do treści art. 10 ust. 5 Decyzji Ramowej „wszelkie trudności wiążące się z przekazywaniem lub stwierdzaniem autentyczności jakiegokolwiek dokumentu niezbędnego do wykonania europejskiego nakazu aresztowania rozwiązuje się w drodze bezpośrednich kontaktów między zaangażowanymi organami sądowymi lub, gdy sytuacja tego wymaga, przy zaangażowaniu organów centralnych Państw Członkowskich". Stosując się bowiem do zasady interpretowania swoich przepisów wewnętrznych zgodnie z brzmieniem i celami Decyzji Ramowej, a w szczególności z jej art. 10 ust. 4, należało dojść do wniosku, iż przesłanie - jak w niniejszej sprawie - wydanego przez Państwo Członkowskie Unii Europejskiej europejskiego nakazu aresztowania przez dowolne bezpieczne środki zapewniające zachowanie zapisu pisemnego w sposób pozwalający wykonującemu nakaz organowi sądowemu na stwierdzenie jego autentyczności, jest wystarczające do przeprowadzenia procedury przekazania osoby ściganej, pomimo braku oryginału powyższego dokumentu i nie stanowi jakiejkolwiek przeszkody procesowej.
Sąd Okręgowy w Warszawie ww. kwestii podziela zdanie Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt III KK 200/12 w którym stwierdzono, że przesłanie wydanego przez Państwo Członkowskie Unii Europejskiej europejskiego nakazu aresztowania przez dowolne, bezpieczne środki, zapewniające zachowanie zapisu pisemnego w sposób pozwalający wykonującemu nakaz organowi sądowemu na stwierdzenie jego autentyczności, jest wystarczające do przeprowadzenia procedury przekazania osoby ściganej.
Ścigana ponadto nie jest obywatelkom polski, ani nie korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu.
Oceniając prawną dopuszczalność wydaniaX.K.władzomW.celem przeprowadzenia postępowania w zakresie objętym tym nakazem, Sąd wziął pod uwagę to, że przestępstwo o którego popełnienie ścigana jest oskarżona, stanowi czyn zabroniony także w Rzeczypospolitej Polskiej.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki formalne i materialnoprawne, które winny istnieć by Sąd mógł orzec o przekazaniu osoby ściganej, a Europejski Nakaz Aresztowania wydany został przez właściwy organ.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż nie występują w przedmiotowej sprawie okoliczności wymienione wart. 607 p kpkoraz 607 rkpk,art. 607zkpkktóre skutkować by mogły odmową wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania.
Przestępstwo o którego popełnienie ścigana jest oskarżona nie zostało popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na polskim statku wodnym lub powietrznym, a według prawa polskiego stanowi przestępstwo zart. 258 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk, a więc spełniony został warunek wydania przewidziany wart. 607 p § 2 k.p.k.
Nie zachodzą również przesłanki negatywne przewidziane wart. 607 p § 1 k.p.k., gdyż przestępstwa zarzucane ściganej nie podlegają amnestii w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, a ścigana osiągnęła wiek, w którym poniosłaby odpowiedzialność karną wedle prawa polskiego. Brak informacji, by w stosunku do ściganej zapadło w jakimś innym państwie prawomocne orzeczenie co do tych samych czynów, bądź by odbyła już za nie karę. Nie ustalono, by zapadło wobec niej prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Z uwagi na charakter zarzucanego czynu nic nie wskazuje na to, by europejski nakaz aresztowania został wydany w związku z przestępstwami popełnionymi bez użycia przemocy z przyczyn politycznych albo by wydanie ściganej władzom Węgier naruszało wolności lub prawa człowieka i obywatela.
W niniejszej sprawie nie zachodzi także żadna z fakultatywnych przesłanek odmowy wydania, wskazanych wart. 607 r § 1 k.p.k., bowiem zarzucone czyny stanowią przestępstwa także według prawa polskiego. Nadto w Polsce nie toczy się postępowanie karne o ten czyn, nie zapadło wobec ściganej prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. Nie doszło także do przedawnienia ścigania. Z załączonego do akt sprawy europejskiego nakazu aresztowania wynika, że górna granica kary wynosi 11 lat wobec czego ściganej nie grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności.
O kosztach za obronę ściganej wykonywaną z urzędu, która nie została opłacona w całości ani w części, orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze(tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 z późn. zm.). Podstawą zaś naliczenia wysokości wynagrodzenia były§ 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z dnia 3 października 2002 r. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.