Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 212/11
Data wyroku: 2012-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lech Lewicki, Wojciech Zaręba, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Świadek Koronny
Podstawa prawna: art. 286 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 212/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 maja 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Lech Lewicki
SA Wojciech Zaręba

Protokolant

Agnieszka Grzywna

przy udziale Piotra Galanta prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniach 8 grudnia 2011 roku, 19 stycznia 2012 roku,1 marca 2012 roku, 5 kwietnia 2012 roku i 24 maja 2012 roku
sprawyA. Z. (1),K. K. (1),
A. W.,K. P. (1),P. M.
oskarżonych zart. 291 § 1 k.k.i innych
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców wszystkich oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt IV K 99/08

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje obrońców wszystkich oskarżonych za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. W.kwotę 1476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczymK. K. (1);

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatJ. K. (1)kwotę 1476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczymK. P. (1);

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa odK. K. (1)iA. W.po 420 (czterysta dwadzieścia) złotych, zaś odP. M.280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem opłat za postępowanie odwoławcze oraz obciąża ich wydatkami tego postępowania w kwotach po 4 (cztery) złote każdego z nich;

V
zwalnia oskarżonychA. Z. (1)iK. P. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

II AKa 212/11

UZASADNIENIE
A. Z. (1)został oskarżony o to, że:

I
w dniu 9 grudnia 1998 roku wL., działając w celu osiągnięciakorzyści majątkowej, w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanejgrupy przestępczej o charakterze zbrojnym, kierował dokonaniem przez ustalone osoby oszustwa na szkodęK. S.oraz innych nieustalonych pokrzywdzonych w ten sposób, że wprowadzając ich w błąd co do zamiaru sprzedaży 4 koparek, która nie nastąpiła, doprowadził ich do wydania w ramach rozliczeń ciągnika siodłowegom-ki L.wraz z naczepą łącznej wartości co najmniej 21.000 zł oraz tytułem zaliczki co najmniej 30.000 zł przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.09.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lublinie w sprawie III K 1802/97 za umyślne przestępstwo podobne,tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i65 k.k.;

II
w okresie od 10 grudnia 1998 roku do dnia 09 czerwca 1999 roku wL..K.iN., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, przy czymA. Z. (1)w ramach kierowanej przez siebie grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili(...) S.A.O/K.Inspektorat wN.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaty w dniu 09.06.1999 roku nienależnego odszkodowania w wysokości 80.000 zł na rzeczJ. K. (2)z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia komunikacyjnego w zakresie AC nr(...)pojazdu markiM.nr rej . (...)stanowiącego własnośćJ. K. (2)w ten sposób, żeJ. K. (3)oddał go w celu zbyciaA. Z. (1)i innym ustalonym osobom,a następnie zgłosił w dniu 11 grudnia 1998 roku na XV Komisariacie PolicjiwK.dokonanie kradzieży w/w samochodu, na podstawie czegoJ. K. (2)w dniu 14 grudnia 1998 złożył w(...) S.A.O/K.InspektoratwN.wniosek o wypłatę odszkodowania z tego tytułu, czym wprowadzili go w błąd co do zaistnienia zdarzenia dającego podstawę do wypłaty odszkodowania przy czymA. Z. (1)zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 latod odbycia w okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.11.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lubliniew sprawie III K 1802/97 za umyślne przestępstwo podobne,tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i65 k.k.;

III
w okresie do trzech tygodni od dnia 10 grudnia 1998 roku dat bliżej nieustalonychwL., w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczejo charakterze zbrojnym, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, polecił ustalonej osobie podrobienie dokumentu w postaci dowodu osobistego o nieustalonym numerze i serii poprzez wpisanie w niego danych osobowych nieustalonej osoby i wklejenie zdjęciaM. W., a następnieM. W.posłużenie się tym dokumentem przy sprzedaży naczepy typu „long" do ciągnika siodłowego, przy czym zarzucanego mu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.09.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu RejonowegowL.w sprawieIIIK 1802/97 za umyślne przestępstwo podobnetj.o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.;

IV
w okresie od 10 grudnia 1998 roku do 18 sierpnia 1999 roku wL.dat dziennych bliżej nieustalonych w ramach kierowanej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podżegał ustaloną osobę do użycia podrobionego dowodu rejestracyjnego na samochód osobowy markiM. (...)stanowiący własnośćJ. K. (2), który wcześniej na jego polecenie podrobiłJ. M.wpisując w blankiet oznaczony serią i numerem S nr(...)numer rejestracyjny (...)i jako dane właściciela nazwiskoB. A.przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.09.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lublinie w sprawieIIIK 1802/97 za umyślne przestępstwo podobnetj. o przestępstwo zart. 18 § 2 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.;

V
w dniu 1 kwietnia 1999 roku wL.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, przy czymA. Z. (1)w ramach kierowanej przez siebie grupy przestępczejo charakterze zbrojnym, dokonali oszustwa na szkodę(...) BANK S.A.Oddział wL.doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci udzieleniaW. M.kredytu nr 94/99/S/Z w wysokości 21.541,12 złotych na zakup odR. W.samochodu markiC. (...),w ten sposób, żeD. W.przekazał przedmiotowy samochód dla celów wyłudzenia kredytu, aA. Z. (1)kierował dokonaniem przestępstwa przez inne ustalone osoby, które wprowadziły w/w bank w błąd co do zamiaru wywiązania sięz obowiązku spłaty kredytu przedstawiając między innymi nieprawdziwy dokumentw postaci karty rezerwacji pojazdu z dnia 22.03.1999 roku, która potwierdzała fakt dokonania wpłaty zaliczki w kwocie 8.905,39 gr przy czymA. Z. (1)zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.11.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lublinie w sprawie III K 1802/97 za umyślne przestępstwo podobne, tj.o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286§ 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.;

VI
w okresie od 14 lipca 1999 roku do dnia 3 sierpnia 1999 roku wL.iL., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach kierowanej przezA. Z. (1)zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, dokonali wspólnie z ustaloną osobą oszustwa na szkodę(...) S.A.O/L.doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaty nienależnego odszkodowania w wysokości 6.700 zł na rzeczM. W.z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia komunikacyjnego w zakresie AC pojazdu markiB.nr rej . (...)stanowiącego własnośćM. W.i odszkodowania w wysokości 5.317,13 zł na rzeczW. M.z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia komunikacyjnego w zakresie OC pojazdu markiB.nr rej . (...)w ten sposób, żeA. Z. (1)kierował dokonaniem tego przestępstwa i polecił upozorowanie w dniu 14 lipca 1999 roku kolizji kierowanego przezM. W.samochodu markiB.nr rej . (...)z kierowanym przezW. M.samochodemC. (...)nr rej . (...), na podstawie którego to zdarzenia w dniu 16 lipca 1999 roku przezM. W., a w dniu 3 sierpnia 1999 r. przezW. M.zostało złożone zawiadomienie o szkodzie w pojazdach, czym wprowadzono w błąd(...) SA. O/L.co do okoliczności przebiegu zderzenia wspomnianych pojazdów, przy czymA. Z. (1)zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbyciaw okresie od 7.09.1994 roku do dnia 21.12.1994 roku od 16.02.1995 roku do 19.02.1996 r. i od 5.11.1996 roku do 25.11.1996 r. części kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lubliniew sprawie III K 1802/97 za umyślne przestępstwo podobne,tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

J. M.został oskarżony o to, że:

X
w okresie od 10 grudnia 1998 roku do sierpnia 1999 roku wL.daty dziennej bliżej nieustalonej podrobił w celu użycia za autentyczny dowód rejestracyjny samochodu osobowego markiM. (...)stanowiącego własnośćJ. K. (2)w ten sposób, że wpisałnumer rejestracyjny (...)i jako dane właściciela nazwiskoB. A.w blankiet oznaczony serią i numerem Snr(...). o przestępstwo zart. 270 § 1 k.k.

K. K. (1)został oskarżony o to, że:

XI
w okresie trzech tygodni od dnia 10 grudnia 1998 roku daty dziennej bliżej nieustalonej wL., woj.(...), pomógł w zbyciu naczepy typu „long" do ciągnika siodłowego wartości wynoszącej co najmniej 6.000 zł wiedząc, że pochodzi ona z czynu zabronionego w ten sposób, że wskazał jej nabywcętj. o przestępstwozart. 291 § 1 k.k.;

XII
w okresie trzech tygodni od dnia 10 grudnia 1998 roku daty bliżej nieustalonejwL., woj.(...)nabył ciągnik siodłowym-ki L.wartości wynoszącej co najmniej 15.000 zł wiedząc, że pochodzi on z czynu zabronionegotj. o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.

A. W.został oskarżony o to, że:

XIII
w okresie od 10 grudnia 1998 roku do kwietnia 1999 roku dat bliżej nieustalonychwR., pomagał w ukryciu pojazdu markiM.nr rej . (...)wartości 80.000 zł, stanowiącego własnośćJ. K. (2)w ten sposób,że przechowywał w/w samochód przez kilka dni na terenie swojej posesji, wiedząc że pochodzi on z czynu zabronionego tj.o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.;

K. P. (1)został oskarżony o to, że:

XIV
w okresie od 16 listopada 1998 roku do 10 marca 1999 roku wL.i innych miejscowościach na terenie kraju brał udział w zorganizowanej grupie przestępczejo charakterze zbrojnym, kierowanej przezA. Z. (1), mającej na celu popełnianie rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, oszustw, pobić i innych przestępstwtj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;

XV
w dniu 10 grudnia 1998 roku wL.posiadał bez wymaganego prawem zezwolenia broń palnąmarki B.nieustalonego bliżej typutj. o przestępstwozart. 263 § 2 k.k.

P. M.został oskarżony o to, że:

XVI
w okresie od listopada lub grudnia 1998 roku do 5 września 1999 roku wL.i innych miejscowościach na terenie kraju brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przezA. Z. (1), mającej na celu popełnianie rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, oszustw, pobić i innych przestępstw,tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2011 roku wydanym w sprawie IV K 99/08 Sąd Okręgowy w Lublinie:
A. Z. (1)uznał za winnego dokonania czynów opisanych w pkt. I, II, VI aktu oskarżenia wyczerpujących dyspozycję:

-

art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.,art. 64 § 1 k.k.,art. 65 k.k.;

art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 65 k.k.;

art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.

uznając, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw opisanych wart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.,art. 65 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. nr 93 poz. 889),art. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę trzech lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł.
A. Z. (1)uznał winnym dokonania czynu III i IV opisanych w akcie oskarżenia wyczerpujących dyspozycję:

-

art. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.,art. 64 § 1 k.k.iart. 65 k.k.;

art. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 65 k.k.

eliminując z opisu czynu IV(...)i w to miejsce przyjmując „inna osoba" uznając, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw opisanych wart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie ar. 91§ 1 k.k.w zw. 19§ 1 k.k.,art. 270 § 1 k.k.,art. 65 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. nr 93 poz. 889) wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
A. Z. (1)uznał także winnym czynu V opisanego w akcie oskarżenia wyczerpującego dyspozycjęart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 64 § 1 k.k.,art. 65 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na podstawieart. 286 § 1 k.k.,art. 65 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. nr 93 poz. 889),art. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 10 zł.
Na podstawieart. 85 k.k.,86 § 1 i 2 k.k.,91 § 2 k.k.orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako karę łączną wymierzyłA. Z. (1)cztery lata pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 10 zł.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzeczM. C.kwotę 4280,40 zł (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych czterdzieści groszy) za obronę z urzędu oskarżonegoA. Z. (1).
Zasądził odA. Z. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowego(...) S.A.Oddział (...)wL.kwotę 4438 zł (cztery tysiące czterysta trzydzieści osiem złotych) tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
Zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.
J. M.uniewinnił od dokonania zarzuconego mu czynu.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzeczA. Ł.kwotę 3985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) za obronę z urzędu oskarżonegoJ. M..
Na podstawieart. 632 k.p.k.stwierdził, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa;
K. K. (1)uznał winnym dokonania czynów XI i XII opisanych w akcie oskarżenia wyczerpujących dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.uznając, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw opisanych wart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 91 § 1 k.k.,art. 291 § 1 k.k.,art. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 zł.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wyżej orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił warunkowo tytułem próby na okres lat 3.
Zasądził od oskarżonegoK. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem opłaty i 611,51 zł (sześćset jedenaście złotych pięćdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu wydatków.
A. W.uznał za winnego dokonania zarzuconego mu w pkt. XIII aktu oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.,art. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 20 zł.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wyżej orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił warunkowo tytułem próby na okres lat 3.
Zasądził od oskarżonegoA. W.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem opłaty i 611,51 zł (sześćset jedenaście złotych pięćdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu wydatków.
K. P. (1)uznał za winnego dokonania zarzuconych mu czynów i skazał go:

-

za czyn opisany w pkt. XIV aktu oskarżenia na podstawieart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu nadanym tekstem pierwotnymustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny(Dz. U. 1997.88.553) na karę roku pozbawienia wolności;

za czyn opisany w pkt. XV aktu oskarżenia na podstawieart. 263 § 2 k.k.na karę roku pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzyłK. P. (1)karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzeczJ. K. (1)kwotę 4280,40 zł (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych czterdzieści groszy) za obronę z urzędu oskarżonegoK. P. (1).
Zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.
P. M.uznał za winnego dokonania zarzuconego mu czynu opisanegow pkt. XVI aktu oskarżenia przyjmując datę końcową jego popełnienia na 27 marzec 1999 r.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu nadanym tekstem pierwotnymustawyz dnia 6 czerwca 1997r. kodeks karny(Dz. U. 1997.88.553) wymierzył mu karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wyżej orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił warunkowo tytułem próby na okres lat 3.
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł.
Zasądził od oskarżonegoP. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 zł (dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty i 611,51 zł (sześćset jedenaście złotych pięćdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu wydatków.
Z powyższym wyrokiem nie zgodzili się obrońcy oskarżonychA. Z. (1),K. K. (1),A. W.,K. P. (1)iP. M..
Obrońca oskarżonegoA. Z. (1), zaskarżając wyrok w całości, na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania,która miała wpływ na treść wyroku,a w szczególnościart. 5 § 2, 7, 9 § 1, 167, 410 k.p.k., przez:

-

oparcie ustaleń faktycznych na fragmentach materiału dowodowego jedynie niekorzystnych dla oskarżonego, w postaci niewiarygodnych wersji zeznań świadków koronnych:A. K. (1)iJ. N. (1);

poprzez uznanie, że w spawie niniejszej nie powstały wątpliwości (m.in. zeznania pozostałych świadków), które winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego i w konsekwencji powinny skutkować uniewinnieniem oskarżonego od dokonania zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów;

zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchaniaK. D.– oskarżonego w niniejszej sprawie o branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez oskarżonegoA. Z. (1);

2
błąd w ustaleniach faktycznych,przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, przejawiający się w uznaniu, iż oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się czynów zabronionych pomimo braku w materiałach sprawy wiarygodnych dowodów uzasadniających takie ustalenia.

Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
ObrońcaK. K. (1), zaskarżając wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego, na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.orzeczeniu temu w zaskarżonej części zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia,a mianowicie art.: 4, 5§ 2, 7, 410, 424 k.p.k.poprzez:

-

subiektywną ocenę materiału dowodowego i w sposób uwzględniający jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego bez równoważnego potraktowania dowodów świadczących o braku winy po stronie oskarżonegoK. K. (1)(vide:wyjaśnienia oskarżonego);

subiektywną ocenę zeznań świadkówA. K. (1)iM. W.i bezkrytyczne danie im wiary w zakresie, w jakim pomawiająoni oskarżonego o udział w zarzucanych mu czynach i posiadania wiedzy co do legalności przeprowadzanych transakcji m. in. poprzez stwierdzenie św.K.że osk.Z.nabył odK.M. (...)w sytuacji gdy w tym czasie osk.Z.już od dłuższego czasu przebywał w AŚL.;

subiektywną i dowolną ocenę zeznań świadkówB. B. (1)iJ. I.w zakresie, w jakim zaprzeczają oni twierdzeniom zawartymw zeznaniach świadkówK.iW.;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało wpływ na treść wydanego wyroku, przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyK. K. (1)dokonał zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikającychz zeznań oskarżonego oraz zgromadzonego w toku sprawy materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnieo przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoA. W., zaskarżając wyrok w całości na jego korzyść, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.k.orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a
art. 7 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sprzeczność w ustaleniu pochodzenia samochodu markiM.nr rej . (...)polegającą na uznaniu, iż samochód nie był przedmiotem kradzieży na szkodęJ. K. (2), a został oddany do zbycia innym osobom (str. 24 – 25 uzasadnienia) oraz ustaleniu, że samochód ten był skradziony (str. 39 – 40 uzasadnienia);

b
art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej wyrokuw zakresie czynu przypisanego oskarżonemuA. W., zakwalifikowanemu jako występek zart. 291 § 1 k.k.;

c
art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez powierzchowną, jednostronnąi fragmentaryczną ocenę zeznań świadka koronnegoA. K. (1), uczynioną w oderwaniu od innych dowodów, przejawiającą się w braku wyjaśnienia istotnych sprzeczności i wybraniu niekorzystnej dla oskarżonegoA. W.wersji wydarzeń prezentowanych przez świadka bez należytego uzasadnienia stanowiskaw tym zakresie (str. 39 uzasadnienia);

d
art. 4, 7 k.p.k.przez powierzchowną i nieobiektywną ocenę wyjaśnień oskarżonegoA. W.polegającą na błędnym, wbrew treści, ustaleniu, że wynika z nich,iż"A. W.wiedział natomiast, że zarównoA. Z. (1), jak iA. K. (1)zajmowali się sprzedażą samochodów pochodzących z działań zabronionych (oni ciągnęli dużo aut)"(str. 40 uzasadnienia);

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoA. W., ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.
Obrońca oskarżonegoK. P. (1)zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.zarzucani obrazę przepisów postępowania karnego, co miało wpływ na treść wyroku, a w konsekwencji doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych:

I
Odnośnie czynu przypisanego w pkt. XIV wyroku:

1
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, iżK. P.w okresie od 16 listopada 1998 r. do 10 marca 1999 r. wL.i innych miejscowościach na terenie kraju brałudział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym kierowanej przezA. Z., gdy tymczasem biorąc pod uwagę nie przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu, wyjaśnienia pozostałych oskarżonych, zeznania świadkówR. M..K. C.. M.S..L. P..M. B..W. G., jak również zeznania samego świadka koronnegoA. K., który zeznał, iż jedynie „wydaje mu się, żeP.należał do grupyZ., nie potrafię powiedzieć czym się zajmował”(k. 1498), należy przyjąć, iż Sąd powinien powziąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, a wątpliwości te zgodnie z treściąart. 5 § 2 k.p.k.powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść KP.;

2
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez bezzasadne i nic znajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęcie, iż przypisanieK. P.brania udziału w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym wynika przede wszystkimz dowodów osobowych w postaci zeznań członków grupy m. in.L. K..K. C.. M.S..L. P..R.M., którzy potwierdzili swoją przy należność do grupy przestępczej, gdy tymczasem świadkowie ci nie potwierdzili, aby istniałatzw. grupaZ.i oni byli jej członkami, nie zeznali również, abyK. P.był członkiem takiej grupy, a znajomość z nim, ci którzy go znali, zawarli z nim w większości w zakładach karnych i nie postrzegaliK. P.jako osoby z otoczenia oskarżonegoZ.;

3
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez równoczesne uznanie zeznań R.M.za dowód przynależnościK. P.do grupy przestępczej (k. 41 uzasadnienia) i uznanie ich za mało wnoszące do sprawy i odmówienie im waloru wiarygodności, gdyż zdaniem Sądu trudno uznać, że (R.M.) nie znał się z innymi członkami grupy, czy nie wiedział, czym się każdy z nich zajmuje, przy jednoczesnym uznaniu za wiarygodne zeznań świadkaA. K., który również nie potrafił określić, czymK. P.miał zajmować się w grupie i ocenił, iż oskarżonychybanależał do grapyZ.;

4
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez bezkrytyczne, dowolne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego obdarzenie wiarą zeznań świadków koronnychA. K.iJ. N., gdy tymczasem zeznania tych świadków nie są ze sobą w zakresie uczestnictwaK. P.w grupie przestępczej zbieżne i nie wyjaśnienie przez Sąd tej rozbieżności;

II
Odnośnie czynu przypisanego w pkt. XV wyroku:

1
art. 4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez uznanie, iż zeznaniaM. M.,w których zaprzeczył, aby podawałK. P.broń, nie wniosły żadnych istotnych szczegółów do sprawy, gdy tymczasem według świadka koronnegoJ. N.świadekM. M.pracując jako ochroniarz w lokaluA.pomagał w dostarczeniu broniK. P.znajdującemu się wewnątrz restauracji (k. 121), co niewątpliwie podważa wiarygodność zeznań świadka koronnego;

2
art. 4 k.p.k.,art.7k.p.k.,art. 92 k.p.k.,410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.przez obdarzenie wiarygodnością w pełni zeznań obydwu świadków koronnych AK.iJ. N.w zakresie zarzutu posiadania przez oskarżonego w dniu 10 grudnia 1998 r. broni palnejmarki B.bez wymaganego prawem zezwolenia, gdy tymczasem zeznania obydwu świadków koronnych są wzajemnie w niektórych elementach sprzeczne co do przebiegu zdarzenia ..odbijania" zakładników z lokaluA.i posiadaniu przez oskarżonegoK. P.broni palnej zaprzeczają w swoich zeznaniachB. B.,A. O.. R.M., którzy zgodniez relacją świadków koronnych również mieli brać udział w odbijaniu zakładników.

Mając powyższe na uwadze, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyrokui uniewinnienie oskarżonego od oby dwu przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoP. M., zaskarżył wyżej wymieniony wyrokw zakresie dotyczącym oskarżonegoP. M.w całości na jego korzyść i na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.k.zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a
art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez powierzchowną, jednostronną, fragmentaryczną i bezkrytyczną ocenę zeznań świadka koronnegoJ. N. (1)(k. 112, 241, 1721v. – 1723v. ) i brak należytego uzasadnienia stanowiska Sądu w tym zakresie, przejawiające się w uznaniu, że zeznania tego świadka wskazują na branie udziałuP. M.w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym ( str. 40 – 41 uzasadnienia wyroku);

b
art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 148 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.poprzez poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie wadliwie sporządzonego protokołu przesłuchania świadka koronnegoJ. N. (1)(k. 111 – 118), bez wyjaśnienia przyczyn wadliwości, polegających na długotrwałym, nieprzerywanym przesłuchiwaniu świadka w okresie od 19 maja 2001 r. godz. 10°° do 12 czerwca 2001 r. godz. 17°° oraz dołączeniu do protokołu, jako załącznika szkiców świadka, rzekomo sporządzonych w trakcie przesłuchania, których data sporządzenia została wpisana 18 maja 2001 r., a więc jeszcze przed przesłuchaniem;

c
art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez powierzchowną i sprzeczną ocenę zeznań świadka koronnegoA. K. (1)(k. 1498v.), przejawiającą się w naprzemiennym stwierdzaniu, że zeznania te (wbrew ich treści) wskazują na udział oskarżonegoP. M.w grupie przestępczej (str. 14, 40 uzasadnienia wyroku) oraz,że świadek nie posiadał wiedzy na ten temat ( str. 45 uzasadnienia);

d
art. 4, 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez powierzchowną, nieobiektywną, wbrew treści dowodów, ocenę zeznań świadków:K. C. (2)(k. 2151v. – 2152),M. S.(k. 2152 – 2152v.),L. P. (2)(k. 2152v. – 2153), polegającą na ustaleniu, że z zeznań tych świadków wynika, iżP. M.brał udział w grupie przestępczejA. Z. (1)(str. 41 uzasadnienia);

e
art. 7, art. 424 § 1 k.p.k.przez wadliwą ocenę zeznań świadków:

-

R. M. (2)(k. 1724v. – 1725) polegającą na uznaniu, że zeznania świadka wskazują na udział w zorganizowanej grupie przestępczej (str. 41 uzasadnienia ) z jednoczesną oceną, że zeznania są „niewiele wnoszące do sprawy"(str. 45 uzasadnienia);

L. K. (2)(1951v. – 1952) przez zaliczenie zeznań tego świadka do grupy dowodów wskazujących na popełnienie przez oskarżonych zarzucanych im czynów w sytuacji gdy świadek zaprzeczył istnieniu grupy przestępczej oraz zeznał, że nie zna oskarżonegoP. M.(str. 41 uzasadnienia);

f
art. 4, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez powierzchowną, jednostronną i fragmentaryczną ocenę zeznań świadkaS. Ś.(k. 2058) , przejawiającą się w pominięciu fragmentu zeznań świadka w którym zaprzecza, aby kiedykolwiek był porwanyi pozbawiony wolności zM. M. (2)(str. 43 – 44 uzasadnienia);

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoP. M., ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychA. Z. (1),K. K. (1),A. W.,K. P. (1)iP. M.są bezzasadne i to w stopniu oczywistym i – jako takie – nie zasługują na uwzględnienie.
Z uwagi na fakt, że sformułowane w powyższych środkach odwoławczych zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania, zwłaszcza w zakresie dokonanej przez tenże Sąd oceny zgromadzonych w sprawie dowodów są w przeważającej mierze tożsame ze sobą, Sąd Apelacyjny łącznie odniesie się do nich w niniejszym uzasadnieniu. W dalszej części uzasadnienia zostaną natomiast omówione zarzuty błęduw ustaleniach faktycznych podniesione wyłączenie przez obrońców oskarżonychA. Z. (1)iK. K. (1).
Wbrew odmiennemu stanowisku obrońców oskarżonychK. P. (1)iP. M., brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazyart. 2 § 2 k.p.k.Przepis ten formułuje zasadę prawdy materialnej, a więc dyrektywy o charakterze ogólnym, której przestrzeganie jest gwarantowane przepisami szczegółowymi, zwłaszcza tymi nakazującymi lub zakazującymi dokonywania określonych czynności w odpowiedniej sytuacji procesowej. Dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych norm może uzasadniać zarzut apelacyjny (por. wyrok SN z dnia 5 października 2010 roku, III KK 370/09, LEXnr(...); postanowienie SN z dnia 17 kwietnia 2007 roku, V KK 79/07, LEX nr 280729). Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia zasady prawdy materialnej może zostać uznany za trafny jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże naruszenie przepisów, które gwarantują jej przestrzeganie, czego w apelacjach skarżących nie uczyniono.
Obrońca oskarżonegoP. M.powiązał naruszenie zasady prawdy materialnej z naruszeniem przez Sąd Okręgowy obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności (art. 366 § 1 k.p.k.) oraz naruszeniem przepisuart. 148 § 1 pkt 1 k.p.k.określającego niektóre z obligatoryjnych elementów treści protokołu – oznaczenie protokołowanej czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących. Zdaniem skarżącego, Sąd Okręgowy oparł ustalenia faktyczne na wadliwie sporządzonym protokole przesłuchania świadka koronnegoJ. N. (1)(k. 111 – 118), który miał być przesłuchiwany nieprzerwanie przez okres prawie miesiąca, a przy tym dołączono do niego sporządzony przez świadka w czasie przesłuchania szkic datowany na dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia składania przez niego zeznań.
Analiza treści wspomnianego protokołu potwierdza spostrzeżenia skarżącego. Istotnie z przesłuchania świadkaJ. N. (1)został sporządzony protokół, z którego wynika że wymieniony składał zeznania od godziny 10.00 w dniu 19 maja 2001 roku do godziny 17.00 w dniu 12 czerwca 2001 roku. Taka praktyka, polegająca na sporządzaniu jednego protokołu przesłuchania świadka, który dokumentuje kilka kolejno następujących po sobie czynności przesłuchań, odbywających się w różnych dniach na przestrzeni – tak jak w niniejszejsprawie – prawie miesiąca, rzeczywiście może budzić zastrzeżenia w świetle przepisuart. 148 § 1 pkt 1 k.p.k.i wynikającego z niego oznaczenia czasu protokołowanej czynności. Wbrew odmiennej sugestii skarżącego, nie sposób jednak uznać, że taki sposób sporządzenia przedmiotowego protokołu podważa wiarygodność treści w nim zawartych, a więc zeznań świadkaJ. N. (1). Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił związku powyższego uchybienia związanego z przesłuchaniem świadka koronnego, zresztą przez prokuratoraa nie przez Sąd Okręgowy, z brakiem wiarygodności jego zeznań, które w odczytanym zakresie świadek potwierdził na rozprawie (k. 1722). Skarżący nie wykazał także wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku, a przypomnieć należy, że dla uwzględnienia zarzutu obrazy przepisów postępowania nie jest wystarczające samo ustalenie zaistnieniatego rodzaju uchybienia, lecz także wykazanie możliwości jego wpływu na treść orzeczenia, co wynika wprost z treściart. 438 pkt 2 k.p.k.Podobnie rzecz ma się, jeżeli chodzio wskazane przez skarżącego szkice stanowiące załącznik do przedmiotowego protokołu przesłuchania.
Nie jest również zasadny podniesiony przez skarżących, za wyjątkiem obrońcy oskarżonegoA. Z. (1)zarzut obrazy kolejnego przepisu o charakterze ogólnym,a mianowicieart. 4 k.p.k.Powołany przepis wyraża zasadę obiektywizmu, przejawiającąsię w konieczności realizowania przez sąd orzekający nakazu bezstronności w traktowaniustron i innych uczestników postępowania, jak też w niezbędności przestrzegania zakazu kierunkowego nastawienia do sprawy. Skarżący nie wskazali jednak w wywiedzionych apelacjach żadnych okoliczności, które dowodziłyby postępowania Sądu I instancji wbrew tak pojmowanej zasadzie, również analiza przebiegu procesu nie uprawnia do takich wniosków.
Klauzulę generalną zawiera także przepisart. 9 § 1 k.p.k., w którym została sformułowana zasada postępowania z urzędu (z własnej inicjatywy organu procesowego). Konkretyzację tej zasady stanowi natomiast przepisart. 167 k.p.k., który – między innymi – nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu. Sąd powinien dopuszczać dowody bez wniosków stron, jednak tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania (por. postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2006 roku, V KK 360/05,LEX nr 333327; wyrok SA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010 roku, II AKa 35/10,LEX nr 590586). W ocenie Sądu Apelacyjnego, w procedowaniu Sądu Okręgowego nie sposób dostrzec wskazanego przez obrońcę oskarżonegoA. Z. (1)mogące mieć wpływ na treść wyroku uchybienia w powyższym zakresie, polegającego na zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadkaK. D., który początkowo był oskarżonym w tej sprawie. Skarżący nie tylko nie sprecyzował, na jaką to okoliczność dowód z zeznań świadka miałby zostać przeprowadzony, ale również nie wskazał, jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku mogło mieć zaniechanie przesłuchaniaK. D..
Chybionym jest również sformułowany przez obrońców oskarżonychA. Z. (1),K. K. (1)iK. P. (1)zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadęin dubio pro reow procesie karnym.Zarzut ten mógłby zostać skutecznie postawiony przez skarżących tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i wątpliwości te rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonych. Taka sytuacja procesowa nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, zaś odmienny, subiektywny pogląd autorów apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sądmeritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Skarżący zresztą – poza sformułowaniem w apelacjach zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.– nie wskazali na żadne ewentualne uchybienia Sądu Okręgowego w tym zakresie. Lektura uzasadnień tych środków odwoławczych uprawnia natomiast do konstatacji, że faktycznie odwołują się oni do dokonanej przez Sąd Okręgowy – ich zdaniem błędnie – oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a zwłaszcza zeznań świadków koronnychA. K. (1)iJ. N. (1), co nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasadyin dubio pro reo(por. postanowienie SN z dnia 22 grudnia 2010 roku, II KK 308/10, LEX nr 686681; postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2010 roku, III KK 378/10, LEX nr 736756).
Nie mają również racji skarżący twierdząc, że Sąd Okręgowy w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie postępował wbrew treściart. 92 i 410 k.p.k.,a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie i ujawnionychw toku rozprawy głównej dowodów a zaprezentowana przez ten Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczającw dowolność, które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, że Sąd Okręgowy rozważył wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności wynikające z zebranychw sprawie dowodów. Ustalenia faktyczne Sąd ten oparł – przede wszystkim – na zeznaniach świadków koronnychA. K. (1)iJ. N. (1). Poza tym podstawęustalenia faktów stanowiły zeznania szeregu innych świadków oraz dowody z dokumentów,a w szczególności z odpisów prawomocnych wyroków skazujących inne osoby, aniżeli oskarżeni w niniejszej sprawie za udział i przestępstwa popełnione w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. Z. (1).
Sąd Okręgowy omówił i przeanalizował w pisemnych motywach wyroku wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego dowodyz zeznań świadków koronnych oraz pozostałych świadków uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwoA. Z. (1),K. K. (1),A. W.,K. P. (1)iP. M.przypisanych im przestępstw oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w tym wyjaśnieniom oskarżonych w zakresie, w jakim zaprzeczyli oni swojemu sprawstwu przedmiotowych czynów. Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów – pomimo dopuszczenia się przez ten Sąd pewnych uchybień w tym zakresie, które zostaną omówione w dalszej części niniejszego uzasadnienia – zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku – wbrew odmiennym twierdzeniom – obrońców oskarżonych (za wyjątkiem obrońcy oskarżonegoA. Z. (1)), spełniają zaś wymogi określone w przepisachart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Skarżący zakwestionowali w złożonych środkach odwoławczych przed wszystkim prawidłowość dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań świadków koronnychA. K. (1)iJ. N. (1). Oczywiście zgodzić się należy ze skarżącymi, że dowódz pomówienia – w rozpoznawanej sprawie dotyczy to zeznań świadków koronnych stanowi dowód szczególnego rodzaju i dlatego – co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie – wymaga wyjątkowej staranności, zarówno jeżeli chodzi o jego przeprowadzenie, jak również o jego ocenę. Może być on dowodem winy, o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny,zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 8 grudnia 2010 roku, II AKa 192/10, LEXnr 785442). W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarżący nie zdołali wykazać, że Sąd Okręgowy, dokonując oceny depozycji wymienionych świadków koronnych, uczynił to mało wnikliwie, a przy tym z uchybieniem reguł wynikających zart. 7 k.p.k.
Zauważyć należy, że zarównoA. K. (1), jak iJ. N. (1)wielokrotnie składali zeznania (początkowo wyjaśnienia), w których wskazali okoliczności dotyczące popełnienia przez oskarżonych przypisanych im zaskarżonym wyrokiem przestępstw, przy czym na etapie postępowania przygotowawczegoA. K. (1)był przesłuchiwany na okoliczności dotyczące postawionych oskarżonym zarzutów ponad 10 razy, zaśJ. N. (1)– 5 razy. Analiza akt tej sprawy wskazuje przy tym, że składanie zeznań (wyjaśnień) przez świadków koronnych miało miejsce na przestrzeni ponad 10 lat, począwszy od 2001 roku(k. 31 – 42, 119 – 125). W tej sytuacji nie dziwi wyeksponowana przez obrońców oskarżonychA. Z. (1)iK. K. (1)zbyt mała szczegółowość depozycjiA. K. (1)orazJ. N. (1)i brak pewności świadków odnośniedo określonych faktów, która jednak – co podkreślić należy – dotyczy zeznań złożonych przez nich przed Sądem Okręgowym. Na etapie śledztwa świadkowie koronni dokładnie opisali okoliczności istotne dla poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa oskarżonych przedmiotowych przestępstw, które to zeznania potwierdzili przed Sądem Okręgowym. Wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy oskarżonegoA. Z. (1), analiza treści protokołów przesłuchania świadków koronnych w toku postępowania sądowego (k. 1489 – 1500v., 1721 – 1724v.) wskazuje przy tym, że ich zeznania zawierają elementich swobodnej wypowiedzi. Z uwagi na upływ czasu od przedmiotowych zdarzeń oraz obszerność relacji świadków koronnych, która dotyczy szeregu różnorodnych przestępstw popełnionych przez wiele osób w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, oczywistym jest że faza spontanicznej wypowiedzi świadków w sposób naturalny została ograniczona jedynie do podstawowych kwestii. ŚwiadekJ. N. (1)wprost wskazał na rozprawie,że nie wie co jest przedmiotem niniejszej sprawy, a zatem oczywistym jest, że jego dalsze zeznania musiały zostać ukierunkowane poprzez pytania zadawane mu przez Sąd i strony procesu. Skarżący posługują się zresztą w apelacjach bardzo ogólnym sformułowaniem,że zeznania świadków koronnych są mało konkretne, nie precyzują jednak których fragmentów ich zeznań i których podanych przez nich okoliczności to dotyczy. Za takowe sprecyzowanie nie sposób zwłaszcza uznać stwierdzenia obrońcy oskarżonegoA. Z. (1), że świadkowie nie pamiętają „dokładnych dat i innych okoliczności” (vide:strona3 apelacji tego skarżącego). Również postawiony pod adresem zeznań świadkaA. K. (1)przez obrońcę oskarżonegoK. K. (1)zarzut podawania mylnych szczegółów, nie został szerzej uzasadniony. Skarżący jako podstawę braku wiarygodności zeznań świadka koronnego powołuje jedynie nieudowodniony niczym fakt, że w dacie,w której miało dojść do transakcji będącej przedmiotem przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.i w której miał brać udziałA. Z. (1), to jest w grudniu 1998 roku, wymieniony przebywał w jednostce penitencjarnej. Jak jednak dowodzi analiza akt niniejszej sprawy,A. Z. (1)został zatrzymany dopiero w dniu 5 września 1999 roku.
Nie można zgodzić się ponadto z wyrażoną w apelacji przez obrońcę oskarżonegoA. Z. (1)opinią, że zeznania świadka koronnegoA. K. (1)pozostająw sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków w sprawie, co pozbawia ich waloru wiarygodności. Rzeczywiście, depozycjeA. K. (1)nie znajdują potwierdzeniaw relacjach wskazanych przez skarżącego świadkówB. B. (3),Z. J.,J. I.,R. W.,D. W.iS. B.. Sąd Okręgowy uznał zeznania wymienionych osób za niewiarygodne, wskazując w pisemnych motywach wyroku okoliczności, którymi kierował się dokonując takiej a nie innej ich oceny, przy czym zauważyć należy, że nie przesądził o tym wyłącznie fakt, że pozostają onew opozycji do zeznańA. K. (1), lecz również ich stosunek do innych dowodóww sprawie (strona 19 – 20, 21, 27 – 28, 30, 32 uzasadnienia). Skarżący zdaje się przy tymw ogóle nie dostrzegać, że zeznania wymienionego świadka koronnego nie są odosobnione, gdyż – jak trafnie wskazał to Sąd Okręgowy – znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadka koronnegoJ. N. (1)a nadto w zeznaniachK. S.,D. F.,M. W.,W. M.(strona 17 – 18, 19, 28, 31, 33 uzasadnienia).
Wskazać trzeba, że nieporozumieniem jest też podjęta przez obrońcę oskarżonegoK. K. (1)próba zdyskredytowania wiarygodności zeznań świadka koronnegoA. K. (1), którego depozycje stanowiły podstawę poczynienia przez Sąd Okręgowy większości ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwaK. K. (1)przypisanych mu przestępstw, poprzez przeciwstawianie im odmiennych w swojej treści wyjaśnień oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia tych czynów z powołaniem się na ich spójność, konsekwencję i logiczność oraz zestawienie tychże wyjaśnień ze wskazanym wyżej faktem rzekomego pozbawienia wolności oskarżonegoA. Z. (3)w czasie jednego z czynów. Skarżący całkowicie zignorował przy tym przedstawioną przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku argumentację, trafnie wskazującą przyczyny obdarzenia wiarą zeznańA. K. (1)i odmówienia tego waloru depozycjom oskarżonegoK. K. (1). Podobnego zabiegu skarżący dokonał zresztą w odniesieniu do zeznań świadkówB. B. (3)iJ. I.. Stawiając tezę o bezpodstawnym uznaniu za niewiarygodne zeznań tych osób, skarżący ograniczył się w apelacji jedyniedo wskazania, że świadkowie „dokładnie opisali okoliczności, które mogą wskazywać na zupełnie inne wnioski, niż te, które legły u podstaw wyroku skazującego”. Skarżący zaniechał jednak jakiegokolwiek uzasadnienia lansowanej przez siebie tezy, że to właśnie zeznania tych świadków, a nie zeznania świadkaA. K. (1)powinny stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. W odniesieniu do zeznań świadkaM. W., skarżący zarzucił natomiast, że Sąd Okręgowy dokonał niedostatecznej ich analizy i w konsekwencji bezzasadnie dał im wiarę, także nie argumentując bliżej swojego stanowiska.
Przekonania o prawidłowości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznańA. K. (1)dotyczących przestępstwa, którego dopuścił się oskarżonyK. K. (1), nie są w stanie zmienić ponadto zeznania świadkówG. P.iB. B. (4), którzy zostali przesłuchani w toku postępowania odwoławczego (k. 2907 – 2907v., 2920v.–(...)). Z ich zeznań wynika, że nie widzieli oni nigdy, ażeby oskarżony był we władaniu ciągnika siodłowegomarki L., będącego przedmiotem przypisanego mu przestępstwa paserstwa zart. 291 § 1 k.k.(pkt XII), aby pojazd taki był na oskarżonego zarejestrowany (B. B. (4)zeznała, że w ogóle nie posiada wiedzy na ten temat), czy też pozostawałw środkach trwałych prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Sąd Apelacyjny,nie dostrzegł podstaw, ażeby odmówić wiary depozycjom przesłuchanych świadków.Rzecz jednak w tym, że fakt, iż nic nie wiedzieli oni o posiadaniu przez oskarżonego przedmiotowego ciągnika siodłowego, w żadnej mierze nie przesądza o tym, że oskarżony nie mógł się dopuścić przypisanego mu przestępstwa, polegającego na nabyciu tego pojazdu.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem obrońcyA. W.o wzajemnej sprzeczności poszczególnych zeznań świadka koronnegoA. K. (1), dotyczących wiedzy oskarżonego o pochodzeniu z czynu zabronionego samochodu, w ukryciu którego pomagał, dopuszczając się przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.Sąd Okręgowy dokonując ustalenia okoliczności faktycznych w tym zakresie oparł się przede wszystkim na zeznaniachA. K. (1)złożonych w toku postępowania przygotowawczego (k. 48, 668). Z pierwszych wymienionych zeznań świadka koronnego rzeczywiście nie wynika, że oskarżony wiedziało powyższym. W zeznaniach tych zawartych natomiast zostało szereg innych okoliczności dotyczących popełnienia przez oskarżonego wskazanego przestępstwa. Rzecz jednak w tym, że – jak dowodzi dokładna analiza tychże zeznań – przedmiotowa kwestia nie zostaław nich w ogóle poruszona przez świadka. Świadek koronny nie stwierdził zatem wprost,że oskarżony nie wiedział o nielegalnym pochodzeniu przedmiotowego pojazdu. W kolejnych zeznaniach złożonych na etapie śledztwaA. K. (1)potwierdził natomiast powyższą okoliczność. Taki stan rzeczy powoduje, że – wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego – nie podważa prawidłowości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań świadkaA. K. (1)fakt obdarzenia przez ten Sąd wiarą obu jego wskazanych wyżej depozycji, bowiem nie zachodzi pomiędzy nimi rzeczywista sprzeczność. Okoliczność, że na rozprawie świadek koronny zeznał, że nie wie, czy oskarżony miał wiedzę, że samochód jest kradziony, również nie nakazuje zdyskredytować oceny zeznań tego świadka dokonanej przez Sąd I instancji, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę składanie zeznań przezA. K. (1)po upływie ponad dziesięciu lat od zaistnienia przedmiotowych zdarzeń oraz wskazane przez niego okoliczności dotyczące przedmiotu jego zeznań i częstotliwościjego przesłuchiwania (k. 1498, 1498v., 1499). Wypada przy tym zaznaczyć, że po odczytaniu świadkowi na rozprawie jego zeznań znajdujących się na k. 668, świadek potwierdził je, nie mając przy tym wątpliwości, że skoro w śledztwie złożył takiej a nie innej treści zeznania,to polegają one na prawdzie, choć obecnie – ze wskazanych wyżej przyczyn – nie pamięta opisanych w nich faktów.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, do odmiennej oceny zeznańA. K. (1)aniżeli dokonana przez Sąd Okręgowy nie prowadzi wyeksponowana w apelacji obrońcy oskarżonegoA. W.treść wyjaśnień wymienionego (k. 792), który nie przyznałsię do popełnienia przestępstwa paserstwa. Niemniej jednak zgodzić się należy ze skarżącym, że wobec takiej postawy procesowej oskarżonego całkowicie dowolną jawi się dokonana przez Sąd Okręgowy interpretacja jego słów „(…) oni ciągnęli dużo aut (…)” jako wskazujących na to, że miał on świadomość, iżA. Z. (1)iA. K. (1)zajmowali się sprzedażą samochodów pochodzących z kradzieży.
Prawidłową jest również – w przekonaniu Sądu Apelacyjnego – przedstawionaw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zeznań świadków koronnychA. K. (1)iJ. N. (1), dotyczących udziału oskarżonychK. P. (1)iP. M.w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez oskarżonegoA. Z. (1).
Obrońca oskarżonegoK. P. (1)przeciwstawił w apelacji zeznaniom świadka koronnegoJ. N. (1), który wskazał na oskarżonego jako na członka grupy,a także mniej stanowczym w tym względzie zeznaniom świadka koronnegoA. K. (1)wyjaśnienia oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia powyższego przestępstwa oraz zeznania świadkówK. C. (2),M. S.,L. P. (2),M. B. (2),W. G. (2)iR. M. (2), którzy nie potwierdzili udziałuK. P. (1)w zorganizowanej grupie przestępczejo charakterze zbrojnym kierowanej przezA. Z. (1), przecząc istnieniu tejże grupy. Analiza treści zeznań wskazanych wyżej świadków, którzy zostali przesłuchani w toku postępowania sądowego, nakazuje przy tym zgodzić się z tym skarżącym, jak równieżz obrońcą oskarżonegoP. M., że Sąd Okręgowy czyniąc ustalenia faktycznew omawianym zakresie odwołał się do nieadekwatnych dowodów w postaci zeznań tychże świadków. Podobnie rzecz ma się również, jeżeli chodzi o świadkaR. M. (2). Z depozycji tego świadka wynika bowiem, że nie wie, nie jest w stanie powiedzieć, czy oskarżeni należeli do grupy przestępczejA. Z. (1). Faktem jest również, że Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu wyroku, że uznał te zeznania za niewiele wnoszące do sprawy (strona 45 uzasadnienia). Równocześnie jednak dokonał oceny tychże zeznań, przytaczając konkretne, trafne – w przekonaniu Sądu Apelacyjnego – argumenty na poparcie swojego stanowiska o konieczności odmówienia im wiary. Gdyby zaś nawet przyjąćza obrońcąK. P. (1), że nie przemawia za niewiarygodnościąR. M. (2)powołana przez Sąd Okręgowy okoliczność, że świadek jako członek grupy przestępczej musiał znać jej pozostałych członków, w tym także oskarżonego, to nie można nie zauważyć, że za uznaniem zeznańR. M. (2)za nieprawdzie przemawiaich sprzeczność z depozycjamiJ. N. (1)iA. K. (1). Obaj skarżący zresztą, eksponując w złożonych apelacjach powyższe uchybienia Sądu Okręgowego,a także – co się tyczy obrońcy oskarżonegoP. M.– nieścisłości, czy nawet sprzeczności w dotyczących omawianej kwestii zeznaniach świadkaJ. N. (1), całkowicie pominęli przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentację, którą kierował się Sąd Okręgowy uznając zeznania wymienionych świadków koronnychza wiarygodne i pozwalające na ustalenie przynależności oskarżonych do przedmiotowej grupy przestępczej. Obrońca oskarżonegoP. M.pominął w swoich wywodach również ten fragment zeznańJ. N. (1)złożonych na rozprawie, w którychten przekonująco wyjaśnia wyrażony początkowo na rozprawie brak pewności co do przynależności oskarżonych do grupy przestępczej (k. 1722v.). Nie sposób przy tym zgodzić się z obrońcąK. P. (1), jakoby zeznania świadków koronnych co do uczestnictwa w grupie tego oskarżonego pozostawały w sprzeczności ze sobą. Jak wyżej wskazano, zeznaniaA. K. (1)nie były tak stanowcze w tym zakresie, jak zeznaniaJ. N. (1), jako że świadek ten stwierdził, że jedynie wydaje mu się, że oskarżony był członkiem grupy przestępczejA. Z. (1), nie potrafiąc wskazać, czym w ramach grupy zajmował sięK. P. (1), jednakże nie wykluczyły one udziału oskarżonegow tej grupie. Zauważyć przy tym należy, że zeznaniaA. K. (1)zostały powołane na stronach 14 i 40 uzasadnienia wyroku łącznie z zeznaniamiJ. N. (1)jako wskazujące na sprawstwo oskarżonychK. P. (1)iP. M.przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.Sąd Okręgowy uogólniając wskazał dowody, które dałymu podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w tejże sprawie – na stronie 14 uzasadniania ustaleń dotyczących wszystkich oskarżonych, zaś na stronie 40 uzasadnienia wyłącznie oskarżonychK. P. (1)iP. M.. Na powołanej przez obrońcę tego ostatniego oskarżonego stronie 45 uzasadniania mowa jest natomiast o relacji świadkaA. K. (1)w odniesieniu do osoby tego konkretnie oskarżonego.W tym stanie rzeczy, nie można zgodzić się z obrońcąP. M., o ile zarzuca on wewnętrznie sprzeczną ocenę zeznań świadka koronnego.
Jeżeli natomiast chodzi o przypisaneK. P. (1)przestępstwo posiadania broni palnej bez wymaganego zezwolenia zart. 263 § 2 k.k.(pkt XV), to obrońca tego oskarżonego starając się podważyć prawidłowość dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań świadków koronnych, wskazał na różnice dostrzegalne w treści tych zeznańco do przebiegu zdarzenia polegającego na „odbijaniu” zakładników z lokaluA.,w czasie którego to zdarzenia oskarżony posiadał broń, jak również powołał zeznania świadkówB. B. (3),A. O. (2),L. K. (2)iW. G. (2), którzy zaprzeczyli zaistnieniu takiego zdarzenia orazM. M. (3), który zaprzeczył, że podawał broń oskarżonemu. Zauważyć należy, że przeciwstawianie zeznaniom świadków koronnych zeznań grupy wskazanych wyżej świadków, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, a więc zdyskredytowania wiarygodnościA. K. (1)iJ. N. (1), skoro skarżący nie wykazał jakich to uchybieńw świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodów, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie wskazanych wyżej dowodów Sąd Okręgowy. Jeżeli natomiast chodzi o powołane w apelacji przez obrońcęP. M.zeznania świadkaS. Ś., to zauważyć należy, że Sąd Okręgowy dokonując ich analizy, rzeczywiście nie odniósł się bezpośrednio do tego ich fragmentu, w którym świadek wskazał, że nigdy nie został uprowadzony przez członków grupy przestępczejA. Z. (1), w tymP. M.. Powyższe, uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Z trafnie uznanychza wiarygodne przez Sąd Okręgowy zeznań świadków koronnych jednoznacznie wynika bowiem, że takie zdarzenie miało miejsce.
W świetle przedstawionych wyżej racji, za bezzasadne należy również uznać podniesione przez obrońców oskarżonychA. Z. (1)iK. K. (1)zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, których miał się dopuścić Sąd I instancji, poprzez – najogólniej rzecz ujmując – przyjęcie, że wymienieni oskarżeni dopuścili się przypisanych im zaskarżonym wyrokiem przestępstw. Zarzuty te są ściśle związane z omówionymi wyżej zarzutami naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania i są pochodną odmiennej oceny dowodów, dokonanej przez skarżących w wywiedzionych środkach odwoławczych, której Sąd Apelacyjny w żadnej części nie podziela. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego dowody obdarzone przez Sąd Okręgowy wiarą dały w pełni podstawę do poczynienia przez tenże Sąd zaprezentowanych w pisemnych motywach wyroku ustaleń faktycznych w zakresie przypisanych oskarżonym czynów.
Zauważyć przy tym należy, że pozostali skarżący, stawiając zarzuty kwestionujące prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego sprawy,nie sformułowali jednocześnie zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, co oznaczałoby,że zgadzają się z tymi ustaleniami. Taka konstrukcja złożonych przez skarżących apelacji, abstrahując od zasadności ewentualnych zarzutów zart. 438 pkt 3 k.p.k., czyni te środki odwoławcze wewnętrznie sprzecznymi.
Sąd Apelacyjny podziela przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentację w kwestii wyczerpania przezA. Z. (1),K. K. (1),A. W.,K. P. (1)iP. M.zarówno przedmiotowych,jak i podmiotowych znamion przestępstw i ciągów przestępstw określonych wart. 91 § 1 k.k., których popełnienie zostało przypisane oskarżonym tym orzeczeniem (strona 46 – 54 uzasadnienia). Podkreślić przy tym trzeba, że – zdaniem Sądu Apelacyjnego – nie można podzielić stanowiska obrońcy oskarżonegoA. W.o naruszeniu przez Sąd Okręgowy w powyższym zakresie przepisuart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.
Podobnie rzecz ma się, jeżeli chodzi o wymierzone oskarżonym za te przestępstwai ciągi przestępstw kary pozbawienia wolności oraz grzywny, zaś – w przypadku oskarżonychA. Z. (1)iK. P. (1)– również kary łączne. Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wyroku (strona 54 – 59 uzasadnienia) wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonych powyższych kar oraz miały wpływ na ich wymiar zarówno te obciążające oskarżonych, jak i te o korzystnej dla nich wymowie, mając przy tym na względzie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., okoliczności, które – w świetleart. 33 § 3 k.k.– powinny zostać uwzględnione przez sąd przy ustalaniu wysokości stawki dziennej grzywny oraz reguły wymiaru kary łącznej określone wart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena i analiza tych okoliczności zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec niestwierdzenia uchybień określonych w przepisachart. 439 i 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelacje obrońców oskarżonych za oczywiście bezzasadne.
Rozstrzygnięcia o zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adwokataW. W.i adwokataJ. K. (1)wynagrodzeń za obronę oskarżonychK. K. (1)iP. P. (3)sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia przepisart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze(Dz. U.z 2009 roku Nr 146, poz. 1188 z późn. zm.), zaś wysokość tych wynagrodzeń znajduje opacie w treści§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 16w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackieoraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejz urzędu(Dz. U. z 2002 roku Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
W oparciu o treśćart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Apelacyjny zasądził od oskarżonychJ. K. (4),A. W.iP. M.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. Na podstawie przepisówustawy z dnia 23 czerwca 1973 rokuo opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), tj.art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 8w stosunku do oskarżonychK. K. (1)iA. W.oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 w odniesieniu doP. M., Sąd Apelacyjny zasądził od tych oskarżonych opłaty za postępowanie odwoławcze. Poniesionymi w tym postępowaniu wydatkami w kwocie 20 złotych wynikającej z treści§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz. U. z 2003 roku Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.), Sąd Apelacyjny obciążył wymienionych oskarżonych na zasadzie słuszności (por. uchwałę SN z dnia 26 sierpnia 2004 roku, I KZP 14/04, LEX nr 119754).
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonychA. Z. (1)iK. P. (1)od ponoszenia kosztów sądowych i uznaniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisyart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 roku Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), gdyż – w ocenie Sądu Apelacyjnego – sytuacja materialna pozbawionych wolności oskarżonych nie pozwala na uiszczenie przez nich tych należności.
Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.