Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 96/13
Data wyroku: 2013-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marian Rżany, Grzegorz Zarzycki, Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art.437 § 1 i § 2 kpk, art. 438 pkt 3 kpk
Teza: Wydanie orzeczenia reformatoryjnego co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym podlega określonym regułom. Jest ono możliwe tylko w takim przypadku, gdy zebrane dowody zezwalają na odmienne niż w pierwszej instancji rozstrzygnięcie, a ich ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest w sposób oczywisty błędna.

Sygn. akt II Ka 96/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2013 roku

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz (spraw.)
Sędziowie: Wiceprezes SO Grzegorz Zarzycki
SSR (del.) Marian Rżany

Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu –Roberta Religi

po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 roku
sprawyM. G.
oskarżonego zart. 207§1 kkiart. 189§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego wS.z dnia 16.11.2012r. w sprawie sygn. akt II K 1090/11

I
zmieniazaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-w punkcie IIuznajeoskarżonego za winnego tego, że w okresie od 13 sierpnia 2011r. do 15 sierpnia 2011r. wS.woj.(...), w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru bezprawnie pozbawiał wolności konkubinęA. S.w ten sposób, że co najmniej trzykrotnie w bliżej nieustalonych godzinach zamykał ją w mieszkaniu przyul. (...)i zabierał klucz do drzwi wejściowych, przez co faktycznie uniemożliwiał jej swobodne opuszczenie mieszkania, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart. 189§1 kkw zw. zart. 12 kk- i za to na mocyart. 189§1 kkwymierzamu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
-na mocyart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wpunkcie IVkary łącznej pozbawienia wolnościwarunkowo zawieszaoskarżonemu na okres próby w wymiarze lat 5 (pięciu),
-na mocyart. 72§1 pkt 5 kkzobowiązujeoskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu oraz innych środków psychotropowych,
-na mocyart. 72§1 pkt 7a kkzobowiązujeoskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonąA. S.pod nieobecność osób trzecich,
-na mocyart.73§1 kkoddajeoskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

II
utrzymuje w mocyzaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

III
zwalniaoskarżonegoM. G.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami w tym zakresieobciążaSkarb Państwa.

Sygn. akt: II Ka 96/13

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 26.06.2013r.

Komenda Powiatowa Policji wS.aktem oskarżenia z dnia 24.12.2011r., zatwierdzonym przez prokuratora z Prokuratury Rejonowej wS.oskarżyłaM. G.oto, że:

1
w okresie od marca 2011r. do 16 sierpnia 2011r. wS.woj.(...)– znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąA. S.w ten sposób, że wszczynał awantury domowe w trakcie których, krzyczał na nią, znieważał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, szarpał ją za odzież, włosy, popychał, zatykał usta szmatami, utrudniał jej w swobodnym korzystaniu z tego mieszkania, nie pozwalał jej jeść obiadów i kazał jej spać na podłodze, bił rękami i kopał po całym ciele, uderzał tłuczkiem w jej głowę, groził jej pobiciem i pozbawieniem życia, wyganiał jąz mieszkania,

tj. o przestępstwo zart. 207 § 1 kk

2
w okresie od 01 sierpnia 2011r. do 15 sierpnia 2011r. wS., woj.(...)– bezprawnie pozbawił wolności konkubinęA. S.w mieszkaniu przyul. (...),

tj. o przestępstwo zart. 189 § 2 kk

3
w dniu 16 sierpnia 2011 r. wS., woj.(...)– wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiposiadał w miejscu zamieszkania substancję psychotropową w postaci(...)o wadze 0,134 grama, przy czym ten stanowi wypadek mniejszej wagi

tj. o przestępstwo zart. 62 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r.(tekst jednolity Dz. U. nr 179 poz. 1485 z 2005r., ze zm.)

Sąd Rejonowy wS.wyrokiem z dnia 16.11.2012r., w sprawie II K 1090/11:

I
uznałoskarżonegoM. G.za winnego tego, że w okresie od marca 2011 r. do 16 sierpnia 2011r. wS.woj.(...)– znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubinąA. S.w ten sposób, że wszczynał awantury domowe w trakcie których, krzyczał na nią, znieważał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, szarpał ją za odzież, włosy, popychał, zatykał usta szmatami, utrudniał jej swobodne korzystanie z mieszkania, nie pozwalał jeść obiadów i kazał spać na podłodze, bił rękami i kopał po całym ciele, uderzał tłuczkiem w głowę, groził pobiciem i pozbawieniem życia, wyganiałz mieszkania, tj. popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo zart. 207 § 1 kki za to na mocyart. 207 § 1 kkskazałgo na karę 1 roku pozbawienia wolności;

II
uznałoskarżonegoM. G.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, a stanowiącego przestępstwo zart. 189 § 2 kki za to na mocyart. 189 § 2 kkskazałgo na karę 1 roku pozbawienia wolności;

III
uznałoskarżonegoM. G.za winnego tego, że w dniu16 sierpnia 2011r. wS., woj.(...)– wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiposiadał w miejscu zamieszkania substancję psychotropową w postaci(...), zawierającą3,4 – metylenodioksypyrovaleronu o wadze 0,121 grama, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust. 3 Ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 62 ust. 3 Ustawyo przeciwdziałaniu narkomaniiskazałgo na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone w pkt I, II i III wyroku kary pozbawienia wolnościpołączyłi jakokarę łącznąorzekł wobec oskarżonegoM. G.karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

V
na mocy art. 70 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadekpoprzez zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci woreczka strunowego wraz z proszkiem w kolorze brązowym, przechowywanego w KWP wR.;

VI
zwolniłoskarżonegoM. G.od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa i obciążył Skarb Państwa wydatkami wyłożonymi w toku postępowania karnego.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości na korzyśćM. G.i na podstawieart. 427 § 2 kpkorazart. 438 kpkorzeczeniu temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych, wyrażający się w przyjęciu, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, pozwala na przyjęcie, iż w okresie od marca 2011r.do 16 sierpnia, popełnił czyny zabronione opisane wart. 207 § 1 kk,art. 189 §2 kkiart. 62 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy prawidłowa i całościowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w okresie wyżej wskazanym oskarżony nie popełnił żadnego z zarzucanych mu czynów.
Mając na uwadze powyższy zarzut obrońcaM. G.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego.

Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje:

Apelacja obrońcyM. G.jest częściowo zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że w ocenie Sądu Okręgowego chybiony jest zarzutbłędu w ustaleniach faktycznych podniesiony przez obrońcę oskarżonego, że zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy, co do czynów zarzucanych w/wskazanemu, a dotyczących przestępstw zart. 207 § 1 kki art. 62 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. nie wskazuje na sprawstwoM. G..
W tym kontekście wypada zaakcentować, iż w orzecznictwie podnosi się, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny,„gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania" (por. wyrok SN z dnia 24.03.1975 r., II KR 355/74, OSNPG z 1995r., nr 9, poz. 84) oraz „gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemuw I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności(art. 410 k.p.k.)...” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27.04.2006r.,II AKa 80/06, LEX nr 183575).
Zarzut taki nie może zostać sprowadzony wyłącznie do polemiki z ustaleniami SąduI instancji, lecz powinien polegać na wykazaniu jakich to konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd przy ocenie materiału dowodowego.
Analiza akt II K 1090/11 nie wskazuje natomiast aby budując stan faktyczny w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu zart. 207 § 1 kkSąd Rejonowy wS.błędnie ocenił zebrane w sprawie dowody i wyciągnął z nich nietrafne wnioski. Przecież z zeznań pokrzywdzonej (k.3,22-23,55-57,449-450v), którym Sąd I instancji dał w całości wiarę wynika, że w okresie od marca 2011r. do 16 sierpnia 2011r.M. G.dopuszczał się w stosunku doA. S.aktów przemocy polegających na wszczynaniu awantur domowych, krzyczeniu na w/wymienioną, znieważaniu jej obelżywymi słowami, oraz grożeniu pobiciem i pozbawieniem życia. Nadto należy również zaznaczyć, na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, żeA. S.w swoich zeznaniach nie tylko precyzyjnie podała formy przemocy fizycznej, jakich doświadczyła ze strony oskarżonego, ale również opisała zdarzenie w czasie którego doszło do uderzenia jej przezM. G.tłuczkiemw głowę oraz sytuacje, w których oskarżony zmuszał ją do spania na podłodze, wyganiałz domu jak także nie pozwalał jeść obiadów. Zaznaczyć również należy, że wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego znęcanie sięM. G.nadA. S.nie miało charakteru incydentalnych przypadków, skoro składając zeznania zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego pokrzywdzona wskazywała, że do marca 2011r. oskarżony zachowywał się poprawnie, a akty przemocy rozpoczęły się w momencie kiedy w/wymieniony podjął pracę i zdarzały się bardzo często (zeznaniaA. S.k.56, 449-450v). Ponadto w/wskazane okoliczności potwierdzają częściowe zeznania świadkaA. W. (1)(k.18,159-160), która wskazała, że w dniu 15.08.2011r. powiadomiona została telefonem przez pokrzywdzoną, i przyjechała do jej mieszkania, gdzie była świadkiem uderzenia jej przez oskarżonego, jak również zaznaczyła że z relacjiA. S.wie, żeM. G.znęcał się nad nią, targał za włosy, bił po twarzy, popychał i wypędzał ją z mieszkania oraz znęcał się nad nią psychicznie, wyzywając słowami wulgarnymi, a także wysyłając jej znieważające ją, wulgarne sms-y, które widziała. Również świadkowie w osobachK. S.iB. S.(k.31,451-451v,25,160-161), podkreślili, że z opowiadańA. S.wiedzą, żeM. G.bił pokrzywdzoną, i wyzywał słowami wulgarnymi, a także wysyłał jej sms-y z groźbami.
W tym miejscu zaakcentować należy, że oceniając zeznania pokrzywdzonej Sąd Rejonowy wS.w sporządzonym przez siebie uzasadnieniu wyraźnie zaznaczył, że pomimo tego, iżA. S.nie zawsze zeznawała identycznie, to rozbieżności w jej zeznaniach dotyczyły głównie okoliczności pobocznych i drugorzędnych, a powstałe rozbieżności co do dokładnego umiejscowienia w czasie konkretnych zachowańM. G.należy uznać za naturalne i wynikające wyłącznie z zatarcia się w pamięci wszystkich szczegółów sprawy, z uwagi na znaczny upływ czasu. To stanowisko Sądu meriti zostało potwierdzone przez biegłą psychologE. K., która w przedmiotowej sprawie wydawała opinie psychologiczne pisemną i ustną uzupełniającą(k.81-87,450v-451). Formułując w nich wnioski końcowe w/wskazana podkreśliła, żeA. S.jest osobą upośledzoną w stopniu lekkim i w kolejnych zeznaniach ma problem z umiejscowieniem poszczególnych sytuacji w czasie oraz nie zawsze opisuje jew podobny sposób. Przy zadawanych jej pytaniach ogólnych łatwo się myli, mówi chaotycznie i wyrywkowo natomiast przy zadawaniu jej pytań szczegółowych porządkuje zdarzenia, a zdarzające się pomyłki w zakresie kwestii czasu, wynikają z jej poziomu funkcjonowania oraz powtarzalności zdarzeń. Ponadto w ocenieE. K.pokrzywdzona jest bardzo szczera i w składanych przez siebie zeznaniach podkreśla również dobre cechyM. G.. Natomiast zagubienie i niepewność pokrzywdzonej oraz zgłaszanie innym osobom przemocy w stosunku do niej, a następnie jej ukrywanie, są cechami typowymi dla ofiar przemocy. Nadto w ocenie biegłej psychologA. S.nie ma skłonności do konfabulowania.
Dlatego też zdaniem Sądu odwoławczego nie można się zgodzić ze stanowiskiem obrońcy, że zeznania świadków w osobachM. S.i stwierdzenia zawarte w sprawozdaniu z wywiadu kuratorskiego z dnia 24.05.2011r. przez kuratoraT. Ł.(k.6 akt dozoru) wskazują na to, że oskarżonyM. G.nie dopuścił sięw stosunku do pokrzywdzonej przestępstwa zart. 207 § 1 kk. Jak to zasadnie podkreślił Sąd orzekający zeznaniaM. S.(k.468) są najmniej istotne w przedmiotowej sprawie, ponieważ w/wskazany świadek pracując jako terapeuta w hostelu, gdzie od maja do lipca 2010r. przebywałaA. S.wskazała jedynie na występowanie trudnościw relacjach pokrzywdzonej z partnerem, rodzeństwem, rodzicami oraz teściami. Ponadtow ocenie Sądu odwoławczego ta niewiedza świadkaM. S.oraz kuratoraT. Ł.sporządzającego wywiad w stosunku doM. G.,w zakresie przemocy stosowanej wobec pokrzywdzonej przez oskarżonego wynikaz faktu, żeA. S.ukrywała wobec osób trzecich stosowaną wobec niej przemoc przez oskarżonego, na co wskazuje w swojej opinii biegły psychologE. K..
Nietrafny jest również pogląd obrońcy oskarżonegoM. G., że zarzut posiadania substancji psychotropowych przez w/wymienionego nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych w sprawie II K 1090/11 dowodach. Z zeznań pokrzywdzonejA. S.(k.22v-23,56,57v) wynika, że oskarżony zażywał substancję psychotropowe, a nawet zaopatrywał w nie swoich kolegów. Również świadekB. S.(k.25v) w złożonych przez siebie zeznaniach potwierdziła, że widziała jak oskarżony w jej mieszkaniu „palił trawkę i głupio się zachowywał”. Ponadto na sprawstwoM. G.w zakresie stawianego mu zarzutu zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jak to zasadnie podkreślił Sąd I instancji wskazuje opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 15.12.2011r. (k.90-93), jak również protokół z użycia testera narkotykowego (k.9) oraz opinia z przeprowadzonych badań z zakresu fizykochemii(k.150-151). Z powyższej opinii wynika, że w nadesłanej do badań substancji znalezionej przezA. S.w mieszkaniu, w którym zamieszkiwała wraz z oskarżonymM. G., stwierdzono obecność 3,4 metylenodioksypyrovaleronu ((...)), który jest wymieniony w grupie IV-P wykazu substancji psychotropowych, stanowiącym załącznik nr 2 doustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485).
Mając na uwadze powyższe okoliczności w ocenie Sądu odwoławczego trudno sobie wyobrazić, abyA. S.sama zakupiła i przyniosła na policję woreczek z zawartością brązowej substancji, skoro jak już wyżej wskazano to oskarżony miał kontakt z substancjami psychotropowymi, które zażywał.
Natomiast zdaniem Sądu Okręgowego rację należy przyznać obrońcy, że zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu zart. 189 § 2 kknie pozwala na przyjęcie aby w/wymieniony dopuścił się przestępstwa pozbawienia wolnościA. S.w okresie od 1.08.2011r. do 15.08.2011r.
Zasadnie podnosi w złożonym przez siebie środku zaskarżenia obrońcaM. G., że analiza zeznańT. L.(k.67-68,158-159) nie wskazuje, aby oskarżony pozbawiłA. S.wolności aż przez okres 2 tygodni. Świadekta podkreśliła, że w sierpniu 2011r. nie była ona obecna w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżonego i przez ten fakt nie może potwierdzić czy pokrzywdzona była pozbawiona wolności przez okres w/wskazany. Również z dokumentów nadesłanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wS.(k.396v) wynika, żeA. S.w dniu 12.08.2011r. była w powyższej instytucji i składała podpis pod dokumentem dotyczącym aktualizacji wywiadu.
W tym miejscu należy jednak zaakcentować, że dokładna analiza zebranych w sprawie dowodów w postaci zeznańA. S.orazA. W. (1)pozwala na przyjęcie, żeM. G.pozbawił pokrzywdzoną wolności, wbrew jej woli w dniach od 13.08.2011r. do 15.08.2011r.A. S.w zeznaniach złożonych w toku postępowania przygotowawczego(k.3,23,57,449) wskazała, że oskarżonyM. G.zabrał jej klucze od mieszkania i zamknął ją w domu. Było to w dniu 13.08.2011r., kiedy oskarżony wyszedł z kolegami. Następnie w dniu 14.08.2011r. na pewno, ponownieM. G.zamknął pokrzywdzoną w mieszkaniu i ponownie wyszedł wraz ze znajomymi na zabawę wracając rano w dniu 15.08.2011r. Natomiast świadekA. W. (2)(k.18,159-160), zeznała, że w dniu 15.08.2011r. powiadomiona została telefonem przez pokrzywdzoną i przyjechała do jej mieszkania, gdzie była świadkiem uderzenia jej przez oskarżonego w obecności policji i jego ojca, zabierając ją następnie z domu do siebie.
Mając na uwadze treść sporządzonych w przedmiotowej sprawie opinii przez psychologaE. K., (k.81-87,450v-451), w których biegła wskazała, że pokrzywdzona nie ma skłonności do konfabulowania, jest szczera, a przedstawione przez niej wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości, Sąd odwoławczy uznał, że złożone w tym zakresie zeznaniaA. S.w powiązaniu z relacją świadkaA. W. (2)zasługują na wiarę, ponieważ są one jasne i pełne. Natomiast ich wiarygodności nie podważą nawet wyjaśnienia oskarżonego, który w tym przedmiocie słuchany w toku postępowania przygotowawczego jak i na rozprawie zaprzeczył podawanej przez pokrzywdzoną wersji podkreślając, żeA. S.miała cały czas własny klucz i nie było możliwe zamknięcie jej w mieszkaniu.
Reasumując wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności, oraz uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i pełny Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu na podstawieart. 437 § 1 i § 2 kpkzmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego wS.pkt. II w ten sposób, że uznał oskarżonegoM. G.za winnego tego, że w okresie od 13.08.2011r. do 15.08.2011r. wS.woj.(...),w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru bezprawnie pozbawiał wolności konkubinęA. S.w ten sposób, że co najmniej trzykrotnie w bliżej nieustalonych godzinach zamykał ją w mieszkaniu przyul. (...)i zabierał klucz do drzwi wejściowych, przez co faktycznie uniemożliwiał jej swobodne opuszczenie mieszkania, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart. 189§1 kkw zw. zart. 12 kki za to na mocyart. 189§1 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Swoim zachowaniem oskarżony, poprzez zabranie kluczy od mieszkania pokrzywdzonej pozbawiał ją bezprawnie wolności oraz możliwości realizacji aktywności woli uniemożliwiając opuszczenie lokum. Zachowania oskarżonego zostały podjęte, w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem „niejako na raty”, gdyż nie można przyjąć, że zamykając pokrzywdzoną po raz pierwszy w dniu 13.08.2011r., a następnie wracając i wychodzącM. G.za każdym razem podejmował oddzielną decyzję o nie wypuszczeniuA. S.z domu, skoro wcześniej zabrał jej klucze. Również dobro osobiste jakim jest wolność człowieka zostało naruszone przez oskarżonego w stosunku do tej samej osoby pokrzywdzonej tj.A. S..
W tym miejscu należy zaakcentować, że jeżeli pozbawienie wolności pokrzywdzonej przezM. G.nie trwało jak to pierwotnie przyjął Sąd Rejonowy wS.2 tygodni, to swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu zabronionegozart. 189 § 1 kk. Wymierzona oskarżonemu przez Sąd odwoławczy kara za przestępstwoz pkt II zaskarżonego wyroku, w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, w ocenietut. Sądu jest adekwatna do czynu popełnionego przez oskarżonego i mieści się w granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego w/wskazanej normie prawnej. Pozbawienie przezM. G.wolnościA. S.nie wiązało się ani ze szczególnym udręczeniem pokrzywdzonej ani nie trwało zbyt długo.
Natomiast warunkowe zawieszenie na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§1 pkt 1 kkwobec oskarżonego wykonania orzeczonej w punkcie IV zaskarżonego wyroku kary łącznej1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na okres próby 5 lat podyktowane jest tym, że najcięższym pod względem gatunkowym przestępstwem zarzucanymM. G.był właśnie czyn zart. 189 § 2 kk. Skoro jednak zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało typ podstawowy przestępstwa zart. 189 kk, to w ocenie Sądu Okręgowego, pomimo jego wcześniejszych skazań zasługuje on na jeszcze jedną szansę, poprzez orzeczenie wobec w/wymienionego kary o charakterze wolnościowym. Dla wzmocnienia kontroli nad oskarżonym w okresie próby Sąd odwoławczy uznał, że celowe również będzie na podstawieart. 73§1 kkoddanieM. G.w okresie próby pod dozór kuratora, oraz zobowiązanie go na podstawieart. 72§1 pkt 5 i 7a kkod powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i innych środków psychotropowych, oraz do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonąA. S.pod nieobecność osób trzecich.
W ocenie Sądu II instancji orzeczona wobec oskarżonego kara łączna w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat oraz nałożone naM. G.obowiązki spełnią swoje zadanie prewencji indywidualnej, gdyż uświadomią one oskarżonemu, że każdy czyn przestępny spotka się z odpowiednią reakcją karną organów wymiaru sprawiedliwości. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczona wobecM. G.kara spełni również cele w zakresie jej społecznego oddziaływania. Zapadły w przedmiotowej sprawie wyrok i wymierzona w nim kara w powiązaniu z nałożonymi na w/wymienionego obowiązkami uzmysłowią każdemu, kto w jakikolwiek sposób dowie się o przestępstwach popełnionych przezM. G., że każdy czyn zostanie sprawiedliwie osądzony przy uwzględnieniu zarówno okoliczności przemawiających na korzyść jak i na niekorzyść sprawcy. Ponadto przedmiotowe rozstrzygnięcie ugruntuje w społeczeństwie prawidłowe oceny prawne i stosowne do tych ocen postępowanie oraz przekonanie, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność. Orzeczona wobecM. G.kara i nałożone na niego obowiązki wywrą również pozytywne przekonanie w środowisku oskarżonego, że nieprzemyślane zachowania, które są sprzeczne z normami społecznymi spotkają się z odpowiednią reakcją karną wymiaru sprawiedliwości i pociągną za sobą stosowne do zawinienia konsekwencje.
W pozostałej części wyrok Sądu Rejonowego wS.został utrzymany w mocy.
Zwolnienie oskarżonegoM. G.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciążenie w tym zakresie wydatkami Skarbu Państwa znajduje swoje podstawy wart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego uiszczenie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przez oskarżonego, byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.