Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII K 153/13
Data wyroku: 2013-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk

Sygnatura aktVII K 153/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2013 r.

Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant  Edyta Lickiewicz

po rozpoznaniu w dniach 24 kwietnia 2013 r. i 19 czerwca 2013 r.
sprawy

1
K. S. (1), synaW.iM.z domuT.,urodzonego (...)wŚ.

2.M. F., synaD.iA.z domuŁ.,urodzonego (...)wB.

3.M. K. (1), synaM.iG.z domuT.,urodzonego (...)wB.

4.P. K., synaW.iM.z domuS.,urodzonego (...)w miejscowościV.(...)

oskarżonych o to, że
I. w dniu 05 sierpnia 2012 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu, zadając uderzenia rękoma oraz kopiąc nogami po całym cieleJ. L.brali udział w jego pobiciu, powodując obrażenia w postaci rany wargi górnej, stłuczenia głowy, nosa i otarcia naskórka i skóry twarzy, obrzęku i otarcia naskórka okolicy łokcia prawego oraz obluzowania siekacza górnego lewego, które naruszyły czynności narządów ciała wyżej wymienionego pokrzywdzonego na czas poniżej dni 7 (siedmiu),
tj. o czyn zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kk

a nadtoK. S. (1)o to, że:

II. w dniu 05 sierpnia 2012 roku wW., groził uszkodzeniem ciałaJ. L., przy czym groźba ta wzbudziła w wymienionym zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona,
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

******************

I
uznaje oskarżonychK. S. (1),M. F.,M. K. (1)iP. K.za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, przyjmując, że obrażenia w postaci rany wargi górnej, stłuczenia nosa oraz obluzowania siekacza górnego spowodował oskarżonyK. S. (1)oraz że pozostałe obrażenia u pokrzywdzonego powstały w wyniku pobicia, to jest uznaje oskarżonegoK. S. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a oskarżonychM. F.,M. K. (1)iP. K.za winnych popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 kki za to, na podstawieart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzaK. S. (1)karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 158 § 1 kkwymierzaM. F.karę 1 roku pozbawienia wolności orazM. K. (1)iP. K.kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności;

II
uniewinnia oskarżonegoK. S. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkiart. 70 § 2 kkwarunkowo zawiesza oskarżonym wykonanie wymierzonych kar pozbawienia wolności na okres 3 lat próby;

IV
na podstawieart. 73 § 1 i 2 kkoddaje oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

V
na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje solidarnie oskarżonychK. S. (1),M. F.,M. K. (1)iP. K.do zadośćuczynienia pokrzywdzonemuJ. L.za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 2000 (dwóch tysięcy) zł;

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. C.kwotę 531,36 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuM. K. (1)z urzędu;

VII
na podstawieart. 624 § 1 kpk,art. 635 pkt 2 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych i od opłaty, a w części uniewinniającej kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VII K 153/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 sierpnia 2012 r. około godz. 1 w nocyJ. L.ze swoimi znajomymi, tj.S. B.,P. W.iK. S. (2)szedł do sklepu nocnego wW.przyul. (...).
Po drodze napotkali siedzącą na murku grupę mężczyzn, w której znajdowali się m.in.K. S. (1),M. F.,M. K. (1)iP. K..
GdyJ. L.ze znajomymi mijali tę grupę,K. S. (1)zaczepił słownieJ. L., a następnie dwukrotnie uderzył go ręką w twarz.J. L.zaczęła lecieć krew z nosa.
NastępnieJ. L.wszedł ze znajomymi do sklepu. Gdy wyszli ze sklepu,K. S. (1)wraz z kolegami podszedł doJ. L., ponownie zaczął go zaczepiać i nalegać, abyJ. L.się z nim bił.J. L., widząc, że nie uniknie bijatyki, aby chronić swoich znajomych, powiedział doK. S. (1), aby bili się tylko jeden na jednego. WówczasK. S. (1)zaatakowałJ. L., a ten się bronił. Następnie obaj przewrócili się na jezdnię. Wówczas podbiegło do nich kilku mężczyzn z towarzyszącejK. S. (1)grupy i zaczęli szarpaćJ. L.i zadawać mu uderzenia. W grupie tej znajdowali sięP. K., który kopał leżącego na ziemiJ. L.orazM. F., który kopnąłJ. L.w głowę, gdy ten siedział na jezdni. Po tym uderzeniuJ. L.ponownie się przewrócił. Wówczas podbiegł do niegoM. K. (1), który również zaczął go kopać.

Dowód:
- wyjaśnieniaK. S. (1), k. 77, 25,
- wyjaśnieniaM. F., k. 77, 20,
- częściowo wyjaśnieniaM. K. (1), k. 77, 30,
- wyjaśnieniaP. K., k. 77, 41,
- zeznaniaJ. L., k. 78-79, 3,
- zeznaniaS. B., k. 79, 12-13,
- zeznaniaS. D., k. 79-80, 21,
- zeznaniaK. S. (2), k. 80, 14,
- zeznaniaP. W., k. 80-81, 15,
- zeznaniaM. K. (2), k. 26.

W wyniku pobiciaJ. L.doznał obrażeń w postaci rany wargi górnej, stłuczenia głowy, nosa i otarcia naskórka i skóry twarzy, obrzęku i otarcia naskórka okolicy łokcia prawego oraz obluzowania siekacza górnego lewego, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej siedmiu dni.
Obrażenia w postaci rany wargi górnej, stłuczenia nosa oraz obluzowania siekacza powstały w wyniku uderzeń zadanych przezK. S. (1).

Dowód:
- opinie sądowo – lekarskie, k. 10, 83-84,
- zeznaniaJ. L., k. 78-79, 3.

W toku postępowania przygotowawczego i sądowegoK. S. (1),M. F.iP. K.przyznali się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz złożyli wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym.
M. K. (1)nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym.

Sąd zważył, co następuje:

Zebrane w sprawie dowody dały podstawę do uznania oskarżonych winnymi zarzucanego im czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku. Dowody te jednocześnie nie potwierdziły sprawstwa oskarżonegoK. S. (1)co do drugiego z zarzucanych mu czynów.
Podstawę ustaleń faktycznych Sądu stanowiły wyjaśnienia oskarżonych i zeznania świadków, a nadto dowody z opinii biegłego.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych w zakresie, w którym przyznawali się oni do popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w punkcie pierwszym części wstępnej wyroku.Wyjaśnienia te w tym zakresie były spójne z zeznaniami świadków, którzy w dniu zdarzenia towarzyszyli pokrzywdzonemu.
Nie dano wiary wyjaśnieniomM. K. (1)w tej części, w której wyjaśnienia te odbiegały od ustaleń faktycznych Sądu. Wyjaśnienia oskarżonego stały w rażącej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, a przede wszystkim z zeznaniamiP. W.iK. S. (2).
Nie ulegało wątpliwości, że pokrzywdzony w dniu zdarzenia nie dążył do bójki zK. S. (1)i to oskarżony był prowodyrem zdarzeń opisanych w wyroku i ustaleniach faktycznych.J. L.wskazywał, że toK. S. (1)nalegał na to, aby się z nim bić. Pokrzywdzony zaś, widząc, że i tak dojdzie do bójki, wyszedł przed swoich znajomych i stanął w ich obronie. Następnie został zaatakowany przez oskarżonego.
Wersję tę w pełni potwierdzał w zeznaniach świadekS. B..
Przedstawianą przez oskarżonego wersję wydarzeń potwierdzała świadekK. S. (2). Zeznania te potwierdzały również tezy zarzutów. Świadek obserwowała zdarzenie z boku i widziała dokładnie, że wszyscy oskarżeni bili pokrzywdzonego w sposób opisany w ustaleniach faktycznych. W szczególności widziała, że oskarżonego kopał również nie przyznający się do popełnienia zarzucanego mu czynuM. K. (1).
Zeznania powyższe były spójne z zeznaniami świadkaP. W.. Co za tym idzie dano im wiarę. Świadek ten również widziała, że pokrzywdzonego kopał także oskarżonyM. K. (1).
Dano wiarę zeznaniom świadkaS. D.jedynie w części, w której potwierdzały one ustalenia faktyczne Sądu. Prezentowana przez świadka lekceważąca postawa przed Sądem, prośba o odczytanie zeznań oraz zasłanianie się niepamięcią pokazują, że świadek nie chciał składać obciążających jego kolegów – oskarżonych – zeznań.
W tym samym zakresie jedynie dano także wiarę zeznaniomM. K. (2), który również zasłaniał się niepamięcią. Faktem jest jednak, że świadek odciągał oskarżonegoK. S. (1)od pokrzywdzonego, co potwierdza, że toK. S. (1)był stroną atakującą. ZeznaniaM. K. (2)stały jednak w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadków, którzy towarzyszyli w dniu zdarzenia oskarżonemu w części, w której świadek stwierdzał, że nie było w ogóle takiej sytuacji, aby kilka osób biło pokrzywdzonego.
Uniewinniono oskarżonegoK. S. (1)od stawianego mu zarzutu kierowania do oskarżonego gróźb uszkodzenia ciała. Groźba ta wypowiedziana została w rozmowie telefonicznej zK. S. (2)i w ogóle nie słyszał jej pokrzywdzony. Nadto z zeznańK. S. (2)złożonych w postępowaniu przygotowawczym nie wynika, aby oskarżony polecał jej przekazać słowa groźby pokrzywdzonemu. Sam pokrzywdzony przed Sądem wskazywał zaś, że obawia się gróźb oskarżonego, ale tych, które zostały wypowiedziane do niego bezpośrednio, kilka dni po zdarzeniu. Wówczas toK. S. (1)miał grozić pokrzywdzonemu, że jeśli zgłosi sprawę na Policję, to „będzie z nim krucho”. To zdarzenie zaś nie było przedmiotem niniejszego postępowania.
Oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 kk, bowiem pobili pokrzywdzonego, narażając go na wystąpienie obrażeń, o których mowa wart. 157 § 1 kk. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zadawanie pokrzywdzonemu uderzeń w twarz, a w szczególności kopanie, w tym w głowę, narażało pokrzywdzonego na doznanie poważnych, zagrażających zdrowiu obrażeń. Nie było także wątpliwości, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu i to oni byli stroną atakującą pokrzywdzonego. Wskazuje na to sposób ich działania, a także przewaga liczebna.
Spowodowanie konkretnych obrażeń ciała zart. 157 § 2 kkprzypisano jedynieK. S. (1), bowiem jedynie co do tych obrażeń pokrzywdzony posiadał pewność kto je wywołał.
Spowodowanie tych, jak również pozostałych obrażeń, stanowiło okoliczność obciążającą oskarżonych przy wymiarze kary za przestępstwo zart. 158 § 1 kk.
Wymierzając oskarżonym kary, Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżeni są osobami młodymi i co za tym idzie Sąd miał na celu przede wszystkim to, aby skłonić oskarżonych do nie popełniania przestępstw w przyszłości. W tym stanie rzeczy wymierzenie kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, z jednoczesnym oddaniem oskarżonych pod dozór kuratora sądowego, jawi się jako zasadne.
Okolicznością obciążającą oskarżonegoK. S. (1)i wpływającą na wyższy wymiar kary był fakt, że to oskarżony był prowodyrem i to on pierwszy zaatakował pokrzywdzonego. Nadto uznać należy, że działanie oskarżonego powodowane było niskimi pobudkami, wynikającymi z faktu, że zobaczył on swoją byłą dziewczynę z innym mężczyzną.
Wyższy wymiar kary dlaM. F.wynika z faktu, że był on już karany za przestępstwo podobne i okoliczność ta została uznana przez Sąd za obciążającą.
Za zasadne uznał również Sąd zasądzenie solidarnie od wszystkich oskarżonych kwoty 2000 zł tytułem zadośćuczynienia dla pokrzywdzonego. Oznacza to, że oskarżeni zobowiązani są razem (nie każdy po 2000 zł) uiścić tę kwotę na rzecz pokrzywdzonego. Charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń oraz związana z tym krzywda pozwalają przyjąć, że kwota ta stanowi właściwie minimalne zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.
Ponieważ oskarżeni nie uzyskują stałych dochodów lub też dochody te są niskie zwolniono ich od zapłaty kosztów sądowych.