Sąd Apelacyjny w Gdańsku
V Wydział Cywilny
Sygnatura akt: V ACa 963/12
Data wyroku: 2012-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Grela, Artur Lesiak, Roman Kowalkowski
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 471 kc i art. 49 kc

Sygn. akt V ACa 963/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jacek Grela

Sędziowie:

SA Artur Lesiak (spr.)
SA Roman Kowalkowski

Protokolant:

sekr. sąd. Magdalena Tobiasz - Ignatowicz

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. w Gdańsku na rozprawie
sprawy z powództwa Syndyka masy upadłości(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąw upadłości likwidacyjnej z siedzibą wT.
przeciwko GminieT.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w(...)
z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I C 83/10

I
oddala apelację;

II
zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Na oryginale właściwe podpisy.

Sygn. akt V ACa 963/12

UZASADNIENIE
Powód(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą(...)domagał się zasądzenia od pozwanej GminyT.kwoty292.160,73 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 maja 2005 r. wraz z kosztamiprocesu. W uzasadnieniu żądania wskazał, że na własny koszt wybudował siećwodno - kanalizacyjną z przepompownią ścieków. Pomimo skierowania doG.o uregulowanie w umowie przejęcia sieci wodno - kanalizacyjnejG.odmówiła. Zarzucił, że na pozwanej Gminie spoczywał obowiązek przejęciasieci wodno - kanalizacyjnej a odmowa tego przejęcia stanowi zawinioneniewykonanie zobowiązania, które spowodowało u powoda szkodę w wysokościdochodzonej pozwem .
Pozwana GminaT.wniosła o oddalenie powództwa zarzucając, żenie jest prawdą iż odmawiała przejęcia sieci, tylko nie wyrażała zgody na zwrotjednostronnie określonych kosztów wybudowania sieci. Zarzuciła, że powód uzyskałulgi podatkowe i umorzenie znacznych kwot podatkowych oraz strony jeszcze przedrealizacją sieci uzgodniły, że budowa sieci nie obciąży Gminy i zostanie pokryta ześrodków powoda.
Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo.
Sąd I instancji ustalił, ze decyzją z dnia 26 lipca 2006 r. StarostaB.projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla(...)sieci wodociągowej wrazprzepompownią ścieków.
Budowa sieci w całości była finansowana przez powoda. Z tego tytułu powódponiósł koszty 323.664,56 zł.
Od kwietnia 2007 r. powodowa Spółka wystąpiła do GminyT.ozawarcie umowy o przejęcie wybudowanej sieci wodociągowo - kanalizacyjnej.Strony prowadziły negocjacje w tym przedmiocie jednak nie doszły do porozumienia.

Sąd I instancji przywołał następnie poszczególne decyzji Wójta(...), na podstawie których zaległości podatkowe(...) spółki z o.o.wTrzebielinie zostały umorzone, odroczone lub rozłożone na raty.
Sąd zważył, że dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy zasadniczeznaczenie ma przepisart. 49 k.c.w brzmieniu nadanym mu nowelą z dnia 30 maja2008 r., która weszła w życie z dniem 3 sierpnia 2008 r.
Przed nowelizacjąKodeksu cywilnegokwestie dotyczące urządzeńwodociągowych i kanalizacyjnych, które zostały podłączone do sieciprzedsiębiorstwa wodociągowego regulowały przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr72, poz. 747 ze zm.), w szczególności art. 31 tej ustawy. Na gruncie stanu prawnegoobowiązującego do dnia 3 sierpnia 2008 r. w orzecznictwie Sądu Najwyższegougruntował się pogląd, że gmina lub przedsiębiorstwo wodociągowe nie możeodmówić osobie, która w własnych środków wybudowała urządzenia wodociągowegoi urządzenia kanalizacyjne przejęcia tych urządzeń na własność, chyba że nieodpowiadały one właściwym parametrom technicznym określonym w odrębnychprzepisach (por. uzasadnienie wyroków Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2004 r., IICK 420/03; wyrok z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 404/03, uchwała SąduNajwyższego z 13 września 2007 r., Ili CZP 79/07). W przypadku gdy gmina(przedsiębiorstwo wodociągowe) nie wyraziła zgody na przejęcie urządzeń, osobiektóra sfinansowała budowę urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych nieprzysługiwało roszczenie o zawarcie umowy o odpłatne przekazanie tych urządzeń(tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lutego 2006 r., I CSK 83/05) ajedynie oparte naart. 471 k.c.w zw. z art. 31 cytowanej ustawy zbiorowymzaopatrzeniu w wodę roszczenie o naprawienie szkody wynikającej z niewykonaniazobowiązania płynącego z nałożonego na gminę (przedsiębiorstwo wodociągowe)obowiązku przejęcia urządzeń na własność-szkody utożsamianej z koszami budowyurządzenia wodno - kanalizacyjnego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lutego2003 r. II CK 40/2002 ).

W chwili obecnej w orzecznictwie Sądu Najwyższego (np. wyroki SąduNajwyższego z dnia 22 stycznia 2010 r, VCSK 195/09OSNC 2010/7-8/116,z dnia 22stycznia 2010 r., VCSK 206/09 , z 13 lipca 2011. III CZP 26/1) za ugruntowany uznaćnależy podzielany przez sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie pogląd, żeart. 49k.c. w brzmieniu nadanym mu nowelą z dnia 30 maja 2008 r., dotyczy równieżsytuacji, w których urządzenia zostały wybudowane i podłączone do sieci przeddniem 3 sierpnia 2008 r. a retroaktywnośćart. 49 k.c.nie narusza reguły wyrażonej wart. 3k.c., gdyż wynika z celu regulacji jakim było uporządkowanie stanu prawnegozwiązanego z podłączeniem wymienionych w tym przepisie urządzeń doprzedsiębiorstwa.
Sąd Okręgowy stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że sporna sieć wodociągowastanowi własność powoda, który wybudował ją z własnych środków i która nie stałasię częścią składową przedsiębiorstwa. Jednak z uwagi na możliwość domagania sięprzez powoda na podstawieart. 49 § 2 k.c.by przedsiębiorstwo wodociągowe (lubgmina) przejęło na własność urządzenia, za nieaktualny uznał pogląd, że w obecnymstanie prawnym w przypadku, gdy przedsiębiorstwo (gmina) odmawia przejęciaurządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na własność osobie, która poniosła kosztich budowy przysługuje roszczenie o naprawienie szkody utożsamianej z koszamibudowy urządzenia wodno - kanalizacyjnego.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy uznał, że na podstawieart. 471 k.c.powództwo należało oddalić. O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.iart.108 § 1 k.p.c.
Powód zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:
Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1
art. 31 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę izbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdySąd prawidłowo ustalił, że zachodzą przesłanki warunkujące zastosowanie tej normyprawnej: to jest koszty budowy urządzeń zostały sfinansowane przez powoda oraz,że powodowi przysługuje względem pozwanej Gminy roszczenie będące

następstwem niewykonania przez pozwaną zobowiązania płynącego z nałożonego
na Gminę obowiązku przejęcia urządzeń na własność;

2
art. 49 KCpoprzez przyjęcie, że dyspozycja tego przepisu ma zasadniczeznaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy, obok art. 31Ustawy o z.z.w. jest to kolejny, odrębny przepis regulujący kwestie roszczeńpowoda względem pozwanej Gminy w sytuacji odmowy odpłatnego przejęciasieci przez pozwaną

3
art. 471 KCw zw. zart. 6 KCpoprzez błędne przyjęcie, że materiał dowodowyzgromadzony w sprawie nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, iżpowódka wskutek działania pozwanej poniosła szkodę, skoro Sąd na zasadzieart. 471KCoddalił powództwo;

4
art. 49 KCpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji ustalenia przez Sąd I instancjizasadności powództwa w zakresie obowiązku zapłaty przez pozwaną Gminę narzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem rozumianego jako „odpowiedniewynagrodzenie" w kontekścieart. 49 § 2 KC.

Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a
to:

1
art. 233 § 1 KPCorazart. 328 § 2 KPCpolegające na nie przeprowadzeniuprawidłowego postępowania dowodowego i nie rozważeniu w sposób bezstronnyi wszechstronny całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,skutkujące w konsekwencji:

a
całkowitym pominięciem przez Sąd opinii biegłych i nie wskazaniu wuzasadnieniu orzeczenia przyczyn dla których Sąd odmówił wiarygodnościtym środkom dowodowym;

b
wybiórczym i jednostronnym traktowaniem przez Sąd materiału dowodowegozgromadzonego w sprawie poprzez przyznanie mocy dowodowejdokumentom, które nie mają żadnego znaczenia dla istoty sprawy, a to:decyzjom wójta pozwanej Gminy dotyczącym umorzenia podatku odnieruchomości, odroczeniu terminu płatności podatku;

c
nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności mających znaczenie w sprawie, wkontekście przyjęcia przez Sąd, że w niniejszej sprawie roszczenia powodawinny być wywiedzione w oparciu oart. 49 KC, a w szczególnościniewyjaśnieniu: treści i charakteru łączącej strony umowy, statusuwłasnościowego sieci w kontekście przebiegu jej granic przez cudze

nieruchomości, momentu wejścia sieci wskład Zakładu Usług (...)(przedsiębiorstwa);

d
sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiałudowodowego poprzez uznanie z jednej strony, że powodowi nie przysługujewzględem pozwanej roszczenie odszkodowawcze na gruncieart. 471 KC, zdrugiej zaś strony oddalenie powództwa na podstawie i w oparciu o tenże samart. 471KC;

2
art. 328 § 2 KPCpoprzez jego niezastosowanie w wyniku niezawarcia wuzasadnieniu wyroku wszystkich obligatoryjnych elementów tj niewskazaniefaktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, jak iprzyczyn dla których dowodom zgromadzonym w sprawie odmówiłwiarygodności i mocy dowodowej wydając zaskarżony wyrok;

3
naruszeniuart. 321 KPCpoprzez błędne przyjęcie, że zasądzenie od pozwanejna rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem w oparciu o inną niż wskazana wpozwie podstawę prawną przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, jestniedopuszczalne.

Na podstawie tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całościpoprzez uwzględnienie powództwa w całości wraz z zasądzeniem kosztów procesu,w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych zaobydwie instancje. Ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawydo ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, z pozostawieniem temu Sądowiorzeczenia o kosztach postępowania.
Pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie i obciążenie stronypowodowej kosztami postępowania apelacyjnego uwzględniającego kosztyzastępstwa prawnego zaIIinstancję według obowiązujących norm.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny podziela dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne irozważania w zakresie oceny materiału dowodowego oraz podstawy prawnejrozstrzygnięcia, przyjmując je za podstawę także własnego rozstrzygnięcia i odwołujesię do nich bez potrzeby ich powtarzania.
Chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Na wstępie należy zaznaczyć, że w judykaturze utrwalony jest pogląd, iżobecnie brzmienieartykułu 49 k.c.dotyczy również sytuacji, w których odnośneurządzenia zostały wybudowane i podłączone do sieci przed dniem 3 sierpnia 2008 r.(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2010 r., V CSK 185/09, z dnia 22stycznia 2010 r„ V CSK 206/09, z dnia 2 marca 2006 r., I CSK 83/05, z dnia 23 lipca2003 r„ II CKN 346/01, i z dnia 26 lutego 2003 r„ II CK 40/02),
W świetle regulacji przewidzianej wart. 49 § 1 k.c.urządzenia służące dodoprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inneurządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodząw skład przedsiębiorstwa. Wejście w skład przedsiębiorstwa prowadzi do wyłączeniatych urządzeń spod działania zasady superficies solo cedit, wyrażonej wart. 48 i 191k.c. Wyłączenie tej zasady oznacza, że własność tych urządzeń nie jest pochłanianaprzez własność nieruchomości i urządzenia takie stanowią rzeczy ruchome. Wobecnym stanie prawnym nie można jednak przyjąć, aby własność tych ruchomości zchwilą połączenia z instalacją przedsiębiorstwa w taki sposób, że stała się jej częściąskładową, prowadziła do nabycia własności tych urządzeń. Prawidłowa wykładniaart.49 k.c.prowadzi do wniosku, że urządzenia określone w tym przepisie z chwilą, gdyprzez fizyczne połączenie z siecią przestają być częścią składową nieruchomości,zachowują status samoistnych rzeczy ruchomych, mogących być przedmiotemodrębnej własności i odrębnego obrotu (tak Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia z dnia22 stycznia 2010 r., V CSK 195/09 oraz z dnia 22 stycznia 2010 r., V CSK 206/09).Jak trafnie wyjaśnił Sąd Najwyższy świadczy o tym sformułowaniaart. 49 § 2 k.c.-"osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w§ 1, i jest ichwłaścicielem" - orazart. 305(
      3)§ 1 k.c.- "nabywcę urządzeń, o których mowa wart. 49§ 1 k.c.". W rezultacie należy więc powtórzyć za Sądem Najwyższym, że zdarzeniemprawnym, którego skutkiem jest nabycie własności urządzeń określonych wart. 49 §1 k.c., jest sfinansowanie kosztów ich budowy (por wyroki Sądu Najwyższego z dnia13 lipca 2011 r., III CZP 26/11 oraz z dnia 13 kwietnia 2011 r., V CSK 309/10).
Z bezspornych okoliczności faktycznych wynika, że koszt budowyprzedmiotowych urządzeń został poniesiony przez(...)spółkę zograniczoną odpowiedzialnością. Oznacza to, że Spółka ta je właścicielemprzedmiotowych urządzeń.
Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje wyrażony w wyroku Sąd Najwyższego z dnia13 lipca 2011 r., III CZP 26/11 pogląd, że art. 31 ust. 1 u.z.z.w. nie jest przepisem
szczególnym wobecart. 49 § 2 k.c., który - jako późniejszy - wyłącza stosowanie art.31 ust. 1 u.z.z.w. Podstawę roszczenia o zobowiązanie do odpłatnego przeniesieniawłasności urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych stanowi - od chwili wejściaw życie ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny orazniektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz. 731) -art. 49 § 2 k.c.
Przed wejściem w życie tej ustawy w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie byłojednolitego stanowiska w kwestii skutków odmowy przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zawarcia umowy o nabycie własności urządzeń, o których stanowiart. 31 ust. 1 u.z.z.w. Według jednego stanowiska, odmowa zawarcia takiej umowypowoduje jedynie odpowiedzialność kontraktową (art. 471 k.c.), ponieważ sąd niejest władny rozstrzygać o treści takiej umowy, jeżeli strony nie doszły do konsensu(tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2006 r., I CSK 83/05). Nie budziłowątpliwości, że gmina (przedsiębiorstwo) było zobowiązane do zawarcia umowy onabycie urządzeń, a niewykonanie obowiązku nieodpłatnego przejęcia urządzeńprzesądzało o roszczeniu uprawnionego z tytułu niewykonania zobowiązaniaprzyjmując odpowiedzialność ex contractu -art. 471 k.c.(por. wyrok SąduNajwyższego z dnia 26 lutego 2003 r., II CK 40/02). Według innego zapatrywania,wznoszącemu urządzenie własnym kosztem przysługuje wobec przedsiębiorstwaroszczenie o zawarcie stosownej umowy (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca2003 r., II CKN 346/01, z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 404/03, z dnia 2 lipca 2004r„ II CK 420/03 i z dnia 31 stycznia 2007 r„ II CNP 81/06).
Obecnie jednak zart. 49 § 2 k.c.wynika expressis verbis, że osoba, któraponiosła koszty budowy urządzeń przesyłowych, jest ich właścicielem i może żądać,aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własnośćza odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej.Pojęcie „odpowiednie wynagrodzenie” użyte w tym przepisie należy rozumiećpodobnie jak na gruncieart. 231 k.c., a więc powinno stanowić ekwiwalent wartościurządzeń. W aktualnym stanie prawnym właścicielowi urządzeń o których mowa wart. 49§ 1 k.c.przysługuje więc roszczenie przewidziane przepisami prawarzeczowego, brak zatem podstaw do konstruowania odpowiedzialnościodszkodowawczej opartej na treściart. 471 k.c., gdy zachodzi tożsamość co doprzedmiotu tego żądania. Skoro bowiem właścicielowi ruchomości przysługuje prawodochodzenia na drodze sądowej roszczenia o przeniesienie ich własności zaodpowiednim wynagrodzeniem, to brak podstaw do przyjęcia, że wskutek odmowy
zawarcia umowy, poniósł on szkodę utożsamianą w kosztami budowy tychruchomości. Mając zaś na względzie, że celem obecnego unormowania jesturegulowanie stosunków własnościowych dotyczących urządzeń służących dodoprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej orazinnych urządzeń podobnych (por. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy -Kodeks cywilny oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Sejm VI kadencji,druk sejmowy nr 81 z dnia 6 listopada 2007 r.) przyjąć należy, iż osobie którewybudowała te urządzenia nie przysługuje prawo wyboru pomiędzy roszczeniemodszkodowawczym z tytułu odmowy zawarcia umowy a roszczeniem o zawarcieumowy przenoszącej własność. Należy przy tym zaznaczyć, że w założeniuustawodawcy umowa powinna być zasadniczym instrumentem ukształtowania prawprzedsiębiorcy do korzystania z urządzeń, o których mowa wart. 49 § 1 k.c.W brakuporozumienia ustawa przyznaje zarówno właścicielom urządzeń, jak iprzedsiębiorcom uprawnienia do dochodzenia przed sądem przymusowegoprzeniesienie własności urządzeń, tak aby w ostatecznym wyniku ich własnośćuzyskał przedsiębiorca.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż żądanie powództwa oparte na treściart.471 k.c.nie mogło być uwzględnione, gdyż roszczenie odszkodowawcze jestroszczeniem odmiennym od przewidzianego wart. 49 § 2 k.c., a z tym ostatnimroszczeniem powód nie wystąpił. Z uwagi na zakreśloną przez powoda podstawęfaktyczną, nie było zatem możliwe rozstrzygnięcie, czy zachodzą przesłanki dozastosowaniaart. 49 § 2 k.c.
Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że bezzasadny jest zarzutnaruszeniaart.321 k.p.c.Zasądzenie sumy pieniężnej, która wprawdzie mieści się wgranicach kwotowych powództwa, lecz z innej podstawy faktycznej, stanowiorzeczenie ponad żądanie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., IICK 556/04, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1936 r., C II 1770/35, PPiA1936, nr 2, poz. 148 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1993 r., ICRN 156/93. Na etapie postępowania apelacyjnego niedopuszczalne jestdokonywanie zmiany powództwa, czy to poprzez zmianę podstawy faktycznejdochodzonych pierwotnie roszczeń, czy też inaczej, przez wyeksponowanie nowegouzasadnienia zgłoszonego żądania, wynikającego z powołania się na przesłankiinnego przepisu prawa materialnego, wskazanego jako nowa podstawamaterialnoprawna dochodzonego roszczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we

W.z dnia 15 lutego 2012 r., I ACa(...)). Trafnie zwrócił uwagę SądNajwyższy na to, że wybierając podstawę prawną, powód zakreśla nie tylko graniceokoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ale nadto zakreślagranice obrony pozwanego. Pozwany podejmuje bowiem tę obronę w takim zakresiejaki wynika nie tylko z faktów, ale i ze wskazanego przepisu. Pozwany nie maobowiązku konstruowania w taki sposób swojej obrony, aby odeprzeć wszelkiemożliwe zarzuty mogące wynikać z wszystkich możliwych podstaw rozstrzygnięcia(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2011 r., SK 136/136/11 oraz wyrok zdnia 18 maja 2010 r„ III PK 73/09).
Zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.może być usprawiedliwiony tylko w tychwyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia uniemożliwiacałkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenialub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasnoustalonego stanu faktycznego (orzeczenie SN z dnia 16 października 2009 r., I UK129/09). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca, a więc także i ten zarzutnie mógł odnieść skutku.
W konsekwencji przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że niezasadnyjest zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Prowadzone w sprawie postępowaniedowodowe dotyczyło bowiem ustalenia wysokości należnego powodowiodszkodowania. Jednakże ostatecznie Sąd I instancji trafnie przyjął, że takieroszczenie powodowi co do zasady nie przysługuje. Bezprzedmiotowy był zatemdowód z opinii biegłego. Wobec braku żądania dokonania przeniesienia własnościpozwanego wybudowanych przez powoda urządzeń, nie zachodziła także potrzebaoceny łączącej strony umowy.
W tym stanie rzeczy nie podzielając wskazanych wyżej zarzutów apelacji aniargumentacji zgłoszonej na jej poparcie, na podstawieart. 385 k.p.c.oddalonoapelację.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3k.p.c. w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 7w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat zaczynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocyprawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,poz. 1349 ze zm.).