Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 117/13
Data wyroku: 2013-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Mazur, Beata Basiura, Bożena Summer-Brason
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k

Sygn. akt: II AKa 117/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2013 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Witold Mazur (spr.)

Sędziowie

SSA Beata Basiura
SSA Bożena Summer-Brason

Protokolant

Magdalena Baryła

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek
po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 roku sprawy
H. M.s.S.iH.
ur. (...)wS.
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 13 listopada 2012 roku, sygn. akt. V K 45/12

I
uchyla zaskarżony wyrok w punktach 1 i 5 w zakresie dotyczącym czynu określonego w punkcie I aktu oskarżenia i w tej części sprawę oskarżonegoH. M.przekazuje Sądowi Okręgowemu w Katowicachdo ponownego rozpoznania;

II
uchyla orzeczenia zawarte w punkcie 3, 4 i 6 w zakresie dotyczącym kary łącznej pozbawienia wolności, jej warunkowego zawieszenia, oddania oskarżonegoH. M.pod dozór kuratora i kosztach sądowych;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.oskarżonemuH. M.warunkowo zawiesza wykonanie kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonejw punkcie 2 zaskarżonego wyroku na okres lat 3 (trzech) tytułem próbyi oddaje go pod dozór kuratora sądowego;

IV
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

V
zasądza od oskarżonegoH. M.na rzecz Skarbu Państwa opłatę za I i II instancję w kwocie 300 (trzysta) złotych oraz wydatki postępowania odwoławczego.

Sygn. akt II AKa 117/13

UZASADNIENIE
H. M.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od 04.10.2002r. do 09.09.2003r. wK.będąc podatnikiem podatku od towarów i usług jako właścicielfirmy (...), działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, składając organowi podatkowemu deklaracje podatkowe VAT-7 podawał w nich nieprawdę co do dostawy towaru i wysokości podatku należnego w ten sposób, że rozliczył wystawione przez siebie faktury dotyczące sprzedaży paliwfirmie (...), w których potwierdził transakcje, które nie miały miejsca a łączna wartość towarów wynosiła 145.148.735,55 zł z należnym podatkiem VAT znacznej wartości w kwocie 26.174.362,15 zł i w ten sposób pomógł właścicielowifirmy (...)w doprowadzeniu skarbu państwa w postaci właściwego urzędu skarbowego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem polegającego na zaniechaniu wyegzekwowania należnego podatku VAT znacznej wartości w wysokości 2.669.428,86 zł na szkodę skarbu państwa reprezentowanego przez urząd skarbowy oraz przez podanie w deklaracjach podatkowych danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, stosując obniżenie podatku należnego
o kwotę podatku naliczonego, wprowadził w błąd organ podatkowy doprowadzając go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem polegającym na zaliczeniu nadpłaty znacznej wartości w łącznej wysokości nie mniejszej niż 47.042.893 zł na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych i uczynił sobie
z tego przestępstwa stałe źródło dochodu w ten sposób, iż wystawił faktury
zfirmy (...)dotyczące sprzedaży dofirmy (...)paliwa w ilości 54.522.457,33 zł o wartości 145.148.735,55 zł z podatkiem VAT 26.174.362,15
zł opisanych w części wstępnej wyroku,
to jest o czyn zart. 18§3kkw zw. zart.286§1kkw zw. zart.294§1kk
iart.18§3kkw zw. zart.271§3kkiart.286§1kkw zw. zart.294§1kk
iart.271§3kkprzy zast.art.11§2kkiart.12kkiart.65§1kk
II. w okresie od 28.10.2002r. do 09.09.2003r. wK.działając
w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, podjął prowadzenie działań polegających na przeniesieniu własności środków pieniężnych, pochodzących z korzyści związanych z nielegalnym obrotem paliwami płynnymi i korzyści pochodzących z nieuzasadnionego odstąpienia
od wyegzekwowania należnego podatku VAT odfirmy (...)związanych z nieuzasadnionym rozliczaniem w deklaracjach podatkowych faktur VAT dokumentujących transakcje międzyfirmami (...)a(...)B.iL.PL, w ten sposób, że przyjął na rachunek bankowyfirmy (...)pieniądze stanowiące korzyśćfirmy (...)wynikającą z nie wyegzekwowaniu przez urząd skarbowy podatku VAT w łącznej kwocie 2.669.428,86 zł, jako przelewy z rachunkufirmy (...)z tytułu zapłaty za rzekomą sprzedaż paliwa, które pochodziły z rachunkufirmy (...)udaremniając stwierdzenia ich pochodzenia z niezasadnego odstąpienia od wyegzekwowania podatku VAT i uczynił sobie z tego stałe źródło dochodu,
to jest o czyn zart. 299§1i5kk w zw. zart.12kkw zw. zart.65§1kk
Sąd Okręgowy w Katowicach V Wydział Karny wyrokiem z dnia
13 listopada 2012r. wydanym w sprawie V K 45/12 orzekł:
1. oskarżonegoH. M.uznał za winnego tego, że w okresie od 04.10.2002r. do 09.09.2003r. wK.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu
z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej będąc podatnikiem od towarów i usług, jako właściciel P.W.(...)w zamiarze, aby inna ustalona osoba będąca podatnikiem od towaru i usług prowadząc działalność gospodarczą w ramachfirmy (...), popełniła czyn zabroniony polegający na podaniu w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 nieprawdy co do zakupu paliwa od firmy P.W.(...)i uszczupleniu podatku VAT wielkiej wartości w kwocie 2.669.428,86 zł ułatwił mu jego popełnienie, w ten sposób, że przekazał 531 faktur wystawionych przez firmę P.W.(...)dotyczących sprzedaży dofirmy (...)paliwa o łącznej wartości towarów 145.148.735,55 zł z należnym podatkiem VAT wielkiej wartości w kwocie 26.174.362,15 zł, które nie odzwierciedlały rzeczywistej sprzedaży, czym wyczerpał ustawowe znamiona czynu zart.18§3kkw zw. zart.20§2kksw zw.
zart.56§1kksw zw. zart.37§1pkt1i5kks w zw. zart.6§2kksi za to na mocyart.19§1kkw zw. zart.20§2kksw zw. zart.56§1kksw zw. zart.38§2kksskazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł,
2. oskarżonegoH. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego wpkt II, wyczerpującego ustawowe znamiona występku zart. 299§1i§5kkw zw. zart.12kkw zw. zart.65§1kki za to na mocyart.299§5kkw zw. zart.65§1kkskazał go na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,
3. na mocyart.39§1i§2kkswymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności,
4.na mocyart.69§1i§2kk,art.20§2kks,art.41a§1i§2kkswykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby i oddał go pod dozór kuratora sądowego,
5. na mocyart.113§1kksw zw. zart.414§1kpkw zw. zart.17§1pkt7kpk umorzył postępowanie przeciwko oskarżonemuH. M.
o czyn zart.56§1kksw zw. zart.37§1pkt1, 2 i 5kksw zw. zart.6§2kkspolegający na tym, że w okresie od 04.10.2002r. do 09.09.2003r. wK.będąc podatnikiem podatku od towaru i usług jako właściciel firmy(...), działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, składając organowi podatkowemu deklaracje podatkowe VAT-7 podawał w nich nieprawdę co do dostawy towaru i wysokości podatku należnego, a przez podanie w deklaracjach podatkowych danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, stosując obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, spowodował uszczuplenie należności publicznoprawnej wielkiej wartości z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej wysokości nie mniejszej niż 47.042.983 zł i uczynił sobie z tego przestępstwa stałe źródło dochodu,
6. na mocy ar.113§1kksw zw. zart.627kpkiart.2 ust.1 pkt4 i art.3ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23.06.1973r.( Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie
790 zł.
Na zasadzieart.425§1i2kpk orazart.444kpkprokurator zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej czynu I aktu oskarżenia na niekorzyść oskarżonegoH. M.i powołując się na treść art.427§1i2kpk
oraz art.438pkt1kpkk zarzucił:
I. obrazę prawa materialnego w postaciart.8§1kkspoprzez nie przyjęcie idealnego zbiegu czynów polegającego na stwierdzeniu, że oskarżonyH. M.popełnił czyn wyczerpujący ustawowe znamiona przestępstwa
zart.18§3kkw zw. zart.20§2kksw zw. zart.56§1kksiart.76§1kksiart.62§2kks
w zw. zart.37§1pkt1i5kks w zw. zart.6§2kksiart.7§1kksoraz przestępstwa
zart. 18§3kkw zw. zart.286§1kkw zw. zart.294§1kkiart.18§3kkw zw.
zart.271§3kkiart.286§1kkw zw. zart.294§1kkiart.271§3kkprzy zast.art.11§2kkiart.12kkiart.65§1kk, podczas gdy analiza najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego prowadzi do wniosku, żeH. M.swym zachowaniem dopuścił się czynów wyczerpujących ustawowe znamiona przestępstw zkodeksu karnego skarbowegoikodeksu karnegowskazanych wyżej,
II. obrazę prawa materialnego w postaciart. 18§3kkw zw. zart.286§1kkw zw. zart.294§1kkiart.18§3kkw zw. zart.271§3kkiart.286§1kkw zw.
zart.294§1kkiart.271§3kkprzy zast.art.11§2kkiart.12kkiart.65§1kk
w idealnym zbiegu zart.18§3kkw zw. zart.20§2kksw zw. zart.56§1kks
iart.76§1kksiart.62§2kksw zw. zart.37§1pkt1i5kks w zw. zart.6§2kks
iart.7§1kks, przez przyjęcie w wyroku, że czyn zarzucany oskarżonemuH. M.wyczerpuje ustawowe znamiona przestępstwaart.18§3kkw zw. zart.20§2kksw zw. zart.56§1kksw zw. zart.37§1pkt1i5kks w zw. zart.6§2kks, podczas gdy analiza orzecznictwa Sądu Najwyższego prowadzi do wniosku, że zarzucane oskarżonemu przestępstwo należy zakwalifikować na podstawie wskazanych przepisówkodeksu karnegoikodeksu karnego skarbowego.
Stawiając powyższe zarzuty na zasadzieart.427§1kpkiart.437§1i§2kpkprokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynu I aktu oskarżenia i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i utrzymanie w mocy wyroku w zakresie czynu II aktu oskarżenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 24 stycznia 2013 r., I KZP 19/12, OSNKW 2013, z. 2, poz. 13  zajął stanowisko, że w przypadku stosowania konstrukcji tzw. idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa wart.8§1kks, reguły wyłączania wielości ocen mogą służyć do redukcji kwalifikacji prawnej w ramach normatywnej analizy przeprowadzonej odrębnie dla poszczególnych deliktów (skarbowego i powszechnego) objętych tym zbiegiem, natomiast nie mają już zastosowania do obu kwalifikacji prawnych jako całości. Inaczej rzecz ujmując: reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa wart.8§1kks. Powyższe w konsekwencji oznacza, że wykluczone jest, aby przepisKodeksu karnego skarbowegomógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepisKodeksu karnegoalbo odwrotnie.
Sąd Apelacyjny w tym składzie, rozpoznającym apelację wniesioną przez prokuratora, w pełni podziela pogląd oraz argumenty podniesione na jego poparcie, jakie zostały przedstawione w powyższej uchwale co do niestosowania reguł wyłączania wielkości ocen w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa wart.8§1kks.
Z treści przepisuart.8§1kkswynika, że jeżeli ten sam czyn, rozumiany jako wyodrębnione, zwarte czasowo i terytorialnie zachowanie sprawcy, wypełniający znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego realizuje zarazem znamiona przestępstwa powszechnego lub wykroczenia powszechnego, oczywiście wszystkie znamiona, to sąd obowiązany jest stosować każdy z tych przepisów, tzn. i zKodeksu karnego skarbowego, i z innej ustawy karnej. Bez znaczenia prawnego jest tu okoliczność, że to samo zachowanie sprawcy naruszyło więcej niż jedno dobro prawnie chronione i wywołało wiele różnorodnych skutków przestępnych. Gdyby ustawodawca chciał powiązać instytucję idealnego zbiegu czynów karalnych z jednorodnością dobra chronionego i skutku przestępnego, niewątpliwie nadałby komentowanemu przepisowi inne brzmienie. Tego jednak nie uczynił.
W dyspozycjiart.8§1kkspoprzestano na ustanowieniu nakazu zastosowania wszystkich przepisów, których znamiona dany czyn wyczerpuje, bez wskazania, co konkretnie to oznacza i jakie rodzi konsekwencje. Zawarty w tym przepisie zwrot („stosuje się”) oznacza konieczność, w razie wystąpienia podanych w nim przesłanek, przypisania sprawcy oddzielnie przestępstwa (lub wykroczenia) skarbowego i oddzielnie przestępstwa (lub wykroczenia) powszechnego. Chodzi tu więc o równoległą odpowiedzialność karno-skarbową i karną za jeden ten sam czyn. Zbieg idealny czynów (art.8§1kks) i zbieg rzeczywisty przepisów ustawy to instytucje wzajemnie się wykluczające. Tak jak kategorii rzeczywistego (właściwego) zbiegu przepisów ustawy nie można wiązać z realnym zbiegiem przestępstw, tak i nie można jej łączyć z idealnym zbiegiem czynów. Zarówno realny zbieg przestępstw, jak i idealny zbieg czynów zabronionych odnoszą się bowiem do więcej niż jednego skazania.
Przedstawione zapatrywanie prawne, aprobujące stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w powyższej uchwale, upoważnia do konkluzji, że reguły wyłączania wielości ocen nie mają zastosowania, do instytucji określonej wart.8kksi wykluczają to, aby przepisKodeksu karnego skarbowegomógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepisKodeksu karnego
(lub odwrotnie) i aby w konsekwencji doszło do skazania i wymierzenia sprawcy jednej kary. Wskazane rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie dla wyeliminowania rozbieżności w wykładni prawa, występujące w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. Ma również zasadnicze znaczenie dla wydania właściwego orzeczenia w niniejszej sprawie. Rację ma prokurator, że z zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach w zakresie rozstrzygnięcia odnoszącego się do czynu określonego w punkcie I aktu oskarżenia nie można się zgodzić i nie sposób uznać go za słuszny.
Sąd I instancji wyraził pogląd, że ochronę w zakresie naruszeń mienia wynikających z przekroczenia przepisów podatkowych zaliczanych do sfery prawa publicznego zapewnia regulacja zawarta wKodeksie karnym skarbowym, a nie wKodeksie karnym. Podstawą odpowiedzialności karnej w przypadku wystawienia faktury niedokumentującej rzeczywistego zdarzenia gospodarczego lub posługiwania się nią przy naliczeniu należnego podatku VAT albo określenia innego obowiązku podatkowego jest przepisart.62§2kks. Sąd ten także przyjął, że w przypadku wystawienia, wykorzystania fikcyjnych lub nierzetelnych faktur, gdy nie ma miejsce zwrot podatku VAT, a jedynie narażenie na uszczuplenie należności wskutek zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, to winien mieć zastosowanie tylko przepisart.56kks. Kontynuując swój wywód stwierdził także, że wykluczyć należy zakwalifikowanie tego typu zachowań na podstawieart.76§1-3kks, ponieważ zawęża on zakres zastosowania normy sankcjonującej wyłącznie do przypadków, gdy konsekwencją zachowania się sprawcy jest narażenie na zwrot lub uzyskanie zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej. Z identycznych powodów nie sposób takich przypadków uznać, jego zdaniem, za wypełniające znamiona klasycznego oszustwa przewidzianego wart.286§1kk, gdyż nie doszło do rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa.
Prokurator w apelacji nie zakwestionował ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu transakcji międzyfirmą (...)prowadzoną przez oskarżonegoH. M.afirmą (...)należącą doW. K.oraz wystawionymi w związku z ich działalnością nierzetelnymi fakturami, które miały potwierdzać obrót paliwami, który jednak w rzeczywistości w ogóle nie istniał. Nie nasuwały także zastrzeżeń ustalenia dotyczące okoliczności związane ze sporządzanymi przez oskarżonego deklaracjami podatkowymi VAT- 7 oraz przeprowadzanymi przelewami bankowymi pomiędzy tymi podmiotami gospodarczymi. Oskarżyciel publiczny zanegował natomiast zastosowaną przez Sąd I-szej instancji kwalifikację prawną odnoszącą się do czynu określonego w punkcie I aktu oskarżenia, z przyjęciem jako jej podstawy tylko przepisówKodeksu karnego skarbowego. Nie zgodził się też ze stanowiskiem polegającym na wyeliminowaniu z kwalifikacji prawnej przepisówart.76§1kksiart.62§2kks. Zauważył, że w opisie czynu przypisanego oskarżonemuH. M.zawarto sformułowanie, iż wystawił 351 faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistej sprzedaży, czyli były nierzetelne w rozumieniu przepisuart.62§2kksi następnie je przekazał przedstawicielowifirmy (...). Później przedmiotowe faktury były rozliczane przez wyżej wymienione podmioty gospodarcze w deklaracjach podatku od towaru i usług. Zatem wystawianie nierzetelnych faktur godziło w obowiązek podatkowy spoczywający na właścicielach tych firm i zmierzało do uszczuplenia podatku VAT. Właściciel firmy(...)W. K.rozliczał faktury otrzymywane od oskarżonegoH. M.w sporządzanych deklaracjach podatkowych i stanowiły one podstawę do obliczenia naliczonego podatku VAT. Następnie stosując obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wprowadzał w błąd organ podatkowy, narażając na zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych w rozumieniu przepisuart.76§1kks. Natomiast działanie oskarżonegoH. M.polegało na pomocnictwieW. K.w składaniu niezgodnych z prawdą deklaracji podatkowych VAT-7 i w uszczupleniu podatku VAT w kwocie 2.669.428,86 zł. Następnie prokurator zarzucił Sądowi I instancji, iż nie rozważył okoliczności dotyczącej udzielenia przez oskarżonegoH. M.właścicielowiFirmy (...)pomocy w zaliczeniu nadpłaty podatku naliczonego nad należnym na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych
w łącznej kwocie 163. 724 zł.
Uchwała Sądu Najwyższego dnia 24 stycznia 2013 r., I KZP 19/12 niewątpliwie uporządkowała rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz w zakresie wzajemnego stosowania przepisówart.286§1kkiart.76§1kksorazart.271§1kkiart.62§2kks. Zostało podważone stanowisko, że przepisart.76§1kksstanowi lex specialis w stosunku do przepisuart.286§1kk, a przepisart.62§2kksstanowi lex specialis wobec przepisuart.271§1kk.
Powyższych zagadnień prawnych nie rozważał Sąd Okręgowy, który wydał wyrok przed ogłoszeniem powyższej uchwały, a mają one kluczowe znaczenie dla przyjęcia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu w tym zakresie.
Biorąc pod uwagę powyższe wywody, trzeba podzielić zarzuty apelacji prokuratora dotyczące obrazy przepisów prawa karnego materialnego wskazanych w punktach I i II środka odwoławczego, polegającej na nieprzyjęciu idealnego zbiegu czynów zabronionych oraz zastosowanie w toku wyrokowania zasady specjalności i uznać je za trafne. Stwierdzone mankamenty postępowania sądowego czynią wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie
w zaskarżonej części przedwczesnym i powodują konieczność uchylenia wyroku w punktach 1 i 5 w zakresie dotyczącym czynu określonego w punkcie
I aktu oskarżenia i przekazania sprawy oskarżonegoH. M., pomimo przyznania się przez niego do jego popełnienia, do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach. Sąd I instancji powtórnie rozstrzygając niniejszą sprawę uwzględni wskazane uwagi i zapatrywania, przeprowadzi starannie postępowanie dowodowe oraz dokona na nowo ustaleń faktycznych i prawnych oraz przeprowadzi ponową ocenę prawną zarzucanego oskarżonemu czynu w punkcie I aktu oskarżenia. Wypowie się co do jego winy
i sprawstwa, badając możliwości zastosowania konstrukcji prawnej idealnego zbiegu czynów w ramach normatywnej analizy przeprowadzonej odrębnie dla poszczególnych deliktów skarbowego i powszechnego objętych tym zbiegiem. Następnie rozważy zastosowanie idealnego zbiegu czynów zabronionych polegającego na określeniu przestępstw o znamiona ustawowych zKodeksu karnegoiKodeksu karnego skarbowego, sugerowanych przez prokuratora w apelacji, które ewentualnie wchodziłyby w jego zakres. Później zgodnie z treścią przepisuart.8 § 2k.k.s. rozpatrzy kwestie związane z wymiarem kary za każde przestępstwo i zbada problematykę dotyczącą przedawnienia karalności poszczególnych czynów, co także będzie miało wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia.
Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia była konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w punktach 3, 4 i 5 w zakresie dotyczącym kary łącznej pozbawienia wolności, jej warunkowego zawieszenia, oddania oskarżonegoH. M.pod dozór kuratora sądowego i kosztach sądowych. Podzielając argumentację Sądu Okręgowego i okoliczności przemawiające za wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze probacyjnym, na podstawieart.69§1i2kk,art.70§1pkt1kk iart.73§1kkSąd Apelacyjny warunkowo zawiesił oskarżonemuH. M.wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 2 wyroku za przypisany mu czyn zart.299§1i §5 kkw zw. zart.12 kkiart.65§1kkna okres lat 3 tytułem próby i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego. W pozostałej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Podstawę prawną wyroku Sądu Apelacyjnego stanowi przepis prawny art.437§1i2kpk.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart.10ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) orazart. 635kpk.