Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 1016/12
Data wyroku: 2013-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Maria Wołosik-, Dorota Niewińska, Marek Wasiluk
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 288§1 kk, art. 5§2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk
Teza: W sytuacji gdy oskarżony się zdecydował na składanie wyjaśnień, podlegają one takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód. Winny być zatem ocenione przez Sąd zgodnie z zasadami procesowymi, zaliczanymi do zasad postępowania dowodowego: swobodnej oceny dowodów, prawdy materialnej, bezpośredności oraz koncentracji materiału dowodowego. Niewątpliwym jest, że droga do prawdy w procesie karnym prowadzi poprzez postępowanie dowodowe. Oznacza to, że organ procesowy nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi z góry narzucającymi ocenę dowodów. Swoboda w zakresie działania oceny dowodów nie może jednak nosić cech dowolności. jest to ocena, która uwzględnić musi kryteria obiektywne (logika, wiedza, doświadczenie życiowe), a organ w uzasadnieniu dezycji procesowej musi wyjaśnić swe stanowisko.

Sygn. akt VIII Ka 1016/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 stycznia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marek Wasiluk
Sędziowie SO Dorota Niewińska
del. SR Beata Maria Wołosik- spr.
Protokolant: Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora – Ewy Minor Olszewskiej
po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. sprawyD. Ł., oskarżonego o czyny zart. 276 k.k.,art. 288§1 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2012 roku sygn. akt XV K 1650/11

I
Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że :

1).uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II części dyspozytywnej wyroku odnośnie uniewinnienia oskarżonegoD. Ł.i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania;
2).w pkt I ppkt 2 części dyspozytywnej wyroku jako podstawę skazania przyjmujeart. 276 k.k.;
II.W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy .
III. Zwalnia oskarżonegoD. Ł.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
D. Ł.został oskarżony o to, że:
I. w dniu 02 listopada 2011 r. wB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą nieletnią wykorzystując nieobecność właściciela i brak nadzoru w nieustalony sposób po pokonaniu zabezpieczenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia z parkingu znajdującego się przed wyjściem doW. M. P.B.mienia w postaci motocyklamarki K.onr rej. (...)powodując straty w wysokości 4800 złotych na szkodęK. S.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
II. w bliżej nieustalonym okresie do dnia 10 listopada 2011 roku wB.przyul. (...)ukrywał dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać w postaci dowodu osobistego o numerzeA. (...)wydanego w dniu 20.09.2010 r. przez Prezydenta MiastaB.na nazwiskoA. T.,
tj. o czyn zart. 276 k.k.
III. w okresie od 02 do 10 listopada 2011 roku wB.działając w nieustalony sposób dokonał uszkodzenia mienia w postaci motocyklamarki K.onr rej. (...), w wyniku czego uszkodzeniu uległy dwa tłoki, dwa komplety pierścieni, dwa sworznie tłokowe, uszczelka na cylinder, osiem uszczelniaczy zaworowych oraz dwa cylindry, co spowodowało straty o łącznej wartości 3117 złotych na szkodęK. S.,
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2012 roku w sprawie sygn. akt XV K 1650/11:
I. OskarżonegoD. Ł.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt I i II czynów i za to:
1) za czyn opisany wpkt Ina podstawieart. 278 § 1 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
2) za czyn opisany wpkt IIna podstawieart. 276 § 1 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności,
3) na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
4) na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.,art. 73 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora.
II. OskarżonegoD. Ł.uniewinnił od popełniania czynu opisanego w pkt
III. Zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
IV. Kosztami sądowymi w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa.

Działając na zasadzieart. 425§1 i 2 kpk,art. 444 kpk,art. 447§1 kpkpowyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o czynie opisanym w pkt II aktu oskarżenia co do kary na niekorzyśćD. Ł.oraz uniewinnienia od czynu z pkt III aktu oskarżenia co do winy na niekorzyść oskarżonegoD. Ł.zaskarżył prokurator.
Na zasadzieart. 427§1 i 2 kpk,art. 437§1 i 2 kpk,art. 438 pkt i2kpkzarzucił powyższemu orzeczeniu:
I. obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 276 kk, polegającą na błędnym wskazaniu w podstawie wymiaru kary za czyn opisany wpkt II art. 276 § l kk, w sytuacji gdyart. 276 kknie zawiera paragrafów
II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w zakresie
czynu III z aktu oskarżenia, a mianowicieart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz na ich zbyt dowolnej ocenie, nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności, które przemawiały na niekorzyść oskarżonegoD. Ł., bezkrytyczne oparcie rozstrzygnięcia na podstawie wyjaśnień oskarżonego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętym za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, poprzez niesłuszne uznanie, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest wystarczających podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa zart. 288 § 1 kkna szkodęK. S., w sytuacji gdy obiektywna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, iż oskarżony dokonał uszkodzenia motocyklaK.onr rej. (...)
Wniósł o :

I
wskazanie jako podstawy wymiaru kary za czyn opisany wpkt II art. 276 kk

II
uchylenie wyroku w części uniewinniającej od popełnienia czynu z pkt III aktu oskarżenia i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białymstoku

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja prokuratora okazała się w całości zasadna.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego obrazy przepisów prawa materialnego Sąd Okręgowy zauważył, że względna przesłanka odwoławcza określona wart. 438 pkt 1 k.p.k.polega na wadliwym jego zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych.
W przedmiotowej sprawie, żadna ze stron postępowania karnego nie kwestionowała prawidłowości ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez Sąd Rejonowy w zakresie odpowiedzialnościD. Ł.za czyn zart. 276 k.k.opisany w pkt II części wstępnej wyroku, polegający na ukrywaniu dokumentu, którymD. Ł.nie miał prawa wyłącznie rozporządzać
Analiza budowyart. 276 k.k.prowadzi do bezdyskusyjnego wniosku, że jest to klasyczny artykuł jednozdaniowy, nie posiadający podziału na jednostki redakcyjne w postaci paragrafów, ustępów czy punktów.
Sąd I Instancji w pkt I ppkt 2 części dyspozytywnej wyroku wskazując kwalifikację prawną przypisanego czynu oraz podstawę wymiaru kary dopuścił się oczywiście nieprawidłowego zapisu o brzmieniu „art. 276§1k.k.”, sugerującego budowęart. 276 Kodeksu karnegoz zastosowaniem podziału na jednostki redakcyjne w postaci paragrafów, podczas gdy w rzeczywistości taka budowa tej normy prawnej nie ma miejsca.
Stąd należało dokonać zmiany pkt I ppkt 2 części dyspozytywnej wyroku Sadu Rejonowego, poprzez wskazanieart. 276 k.k.jako prawidłowo wskazanej kwalifikacji prawnej przypisanego czynu oraz podstawy wymiaru kary.

Apelacja prokuratora okazała się zasadna również w zakresie zarzutu obrazy przepisów postępowania (art. 4 k.p.k.,5§2 k.p.k.art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.) mającej wpływ na treść orzeczenia odnośnie braku możliwości przypisania odpowiedzialności karnejD. Ł.za czyn zart. 288 § 1 k.k.opisany w pkt III komparycji wyroku.

U podstaw uniewinnieniaD. Ł.od zarzutu popełnienia czynu polegającego na uszkodzeniu mienia w okresie od 2 do 10 listopada 2011 r. w postaci motocyklamarki K.onr rej (...)na szkodęK. S.legło przekonanie Sądu meriti, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów które potwierdzałyby, że oskarżony jeździł motocyklem skradzionymK. S.w sposób odbiegający od normalnego, że chciał lub co najmniej godził się na uszkodzenie tego motocykla.

Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 4 k.p.k.należy zauważyć, że wyrażona we wskazanej normie prawnej zasada obiektywizmu, polega na uwzględnianiu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Nakaz ten traktować należy, jako ogólną dyrektywę.
Sąd Odwoławczy stoi na stanowisku, że sens zasady obiektywizmu polega na tym, że sąd, po dokonaniu oceny dowodów w sposób zgodny z dyrektywami wynikającymi zart. 7 k.p.k.(obligującym organy procesowe do kształtowania przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego), po ustaleniu faktów rozpoznawanej sprawy, wszystkie te fakty powinien wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji procesowych. Normatywna treśćart. 7 k.p.k.zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, co w żadnym razie nie jest równoznaczne z dowolnością tej oceny. Jest to ocena, która uwzględniać musi kryteria obiektywne (logika, wiedza, doświadczenie życiowe) i podlega kontroli procesowej w trybie odwoławczym, a organ w uzasadnieniu decyzji procesowej musi wyjaśnić swe stanowisko.
Sąd ad quem wyraża pogląd, że ustalenia faktyczne winny być konstruowane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Między zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną wart. 7 k.p.k.a zasadą bezstronności określoną wart. 4 k.p.k.istnieje ścisły związek. Ocena każdego dowodu, wobec braku legalnej definicji oceny dowodów, jako pozostawiona sądowi orzekającemu, winna być dokonywana z przekonaniem, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. Dopiero, kiedy przeprowadzone dowody, ich ocena i wyprowadzone z nich wnioski, obalą owo przekonanie - można ferować wyrok skazujący. Stanowisko takie ma swoje uargumentowanie w treściart. 5 § 1 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k. Kodeks postępowania karnegouznaje jedynie zasadę swobodnej oceny dowodów, będącej wynikiem rozważań całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (vide: SA wL.z 29.4.2009 r. (II AKa 63/09, KZS 2009, Nr 7-8, poz. 90). Jeśli nie jest możliwe ustalenie w sposób pewny okoliczności faktycznych, zaś okoliczności korzystne dla oskarżonego konkurują z okolicznościami dlań niekorzystnymi, zastosowanie znajdzie regułain dubio pro reookreślona wart. 5 § 2 k.p.k.
Przytoczenia w tym miejscu wymaga wielokrotnie prezentowany w orzecznictwie sądów powszechnych pogląd, iż ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem, którego jest uzasadnienie orzeczenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., sygn. II KR 114/74, OSNKW 2/1975, poz. 28).
W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uniewinniającD. Ł.od zarzutu uszkodzenia motocykla odwołał się do dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań : pokrzywdzonegoK. S.,M. I.(poprzedniego właściciela motocykla),A. S.(mechanika dokonującego naprawy motocykla), protokółu oględzin pojazdu, opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej.
Poza rozważaniami Sądu meriti pozostała jednak kwestia prawdziwości wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadkaK. B.. W szczególności brak jest w odniesieniu do analizowanego czynu wskazania, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
Należy zwrócić w tym miejscu uwagę na fakt, że oskarżony w toku procesu karnego, ma między innymi prawo do złożenia wyjaśnień. W sytuacji gdy oskarżony się zdecydował na składanie wyjaśnień, podlegają one takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód (vide : postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2008 r. wydane w sprawie o sygn. akt III KK 363/07). Winny być zatem ocenione przez Sąd zgodnie z zasadami procesowymi, zaliczanymi do zasad postępowania dowodowego : swobodnej oceny dowodów, prawdy materialnej, bezpośredniości oraz koncentracji materiału dowodowego. Niewątpliwym bowiem jest, że droga do prawdy w procesie karnym prowadzi poprzez postępowanie dowodowe. Oznacza to, że organ procesowy nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi z góry narzucającymi ocenę dowodów. Swoboda w zakresie działania oceny dowodów nie może jednak nosić cech dowolności. Jest to ocena, która uwzględniać musi kryteria obiektywne (logika, wiedza, doświadczenie życiowe), a organ w uzasadnieniu decyzji procesowej musi wyjaśnić swe stanowisko. Zatem ocena wyjaśnień oskarżonego przez Sąd Rejonowy, nie mogła być dokonana zgodnie z zasadami procesowymi obowiązującymi na etapie postępowania dowodowego, skoro została dokonana dowolnie bo z pominięciem rozważenia w pisemnych motywach wyroku kwestii wiarygodności wyjaśnień złożonych w niniejszej sprawie przez oskarżonego, na okoliczności związane z uszkodzeniem motocykla.
TymczasemD. Ł.w wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego stwierdził, że zamówił na portalu Allegro stacyjkę do motocykla skradzionego uprzednioK. S., a gdy ją otrzymał, podłączył tę stacyjkę do motocykla pokrzywdzonego „(…) żeby sprawdzić czy zadziała - zadziałała, lecz w trakcie sprawdzania rozładował się akumulator (…). Ponieważ oskarżony jak twierdził nie miał możliwości naładowania akumulatora postanowił sprzedać motor (k.83).
W kolejnych złożonych w sprawie wyjaśnieniach oskarżony zmienił wersję i przekonywał, że po zaborze motocykla i po przeprowadzeniu go w rejonbaru (...)'s przyul. (...), w ogóle nie uruchamiał motocykla, a jedynie miał zamiar to zrobić, po zamontowaniu nowej stacyjki. Twierdził, że z uwagi na stwierdzenie rozładowania akumulatora ostatecznie nie doszło do „odpalenia” motocykla. Przyznał jednocześnie, że rozkręcił motocykl należący doK. S.„(…) ale tylko przód, w celu wymontowania stacyjki i dorobienia do niej kluczyka. Zdementowałem owiewkę i inne elementy”. Zaprzeczył by dokonywał napraw silnika motocykla lub by go demontował, nie wiedział jak doszło do uszkodzenia silnika. Dodał, że o motocyklu wiedział tylko on i jego kolegaK. B.( k. 119).
Następnie w kolejnych złożonych wyjaśnieniach, oskarżony przyznał się do popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów, w tym również do czynu polegającego na uszkodzeniu motocykla uprzednio skradzionegoK. S.i złożył wniosek o wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, proponując stosowne kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a także wniósł o nałożenie na niego obowiązku naprawienia szkody na rzeczK. S.w kwocie 3117 zł stanowiącej równowartość uszkodzeń motocykla. (k.128-130).
Sąd nie uwzględnił dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora złożonego w trybieart. 335 k.p.k.z uwagi na to , że „(...) nie zostały wyjaśnione wszystkie wątpliwości związane z postawionymi oskarżonemu zarzutami” .
Na rozprawie głównej oskarżonyD. Ł.nie przyznał się do czynu polegającego na uszkodzeniu motocyklaK. S., skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, podtrzymał wszystkie swoje wcześniej złożone wyjaśnienia – co istotne również te, w których potwierdził demontaż stacyjki i innych elementów, fakt uruchomienia motocykla pokrzywdzonego oraz te w których poprzednio wyjaśniając, przyznał się do czynu zart. 288§1 k.k.Następnie udzielając odpowiedzi na pytanie na pytanie swego obrońcy - który najwyraźniej dostrzegł istotne rozbieżności i odmienności w kolejnych wersjach podawanych przezD. Ł.- wyjaśnił, że wcześniej nieuważnie czytał „to co policjanci spisali” (k. 180).
Sąd a quo nie ocenił waloru dowodowego wyjaśnień oskarżonego, przedstawiającego co do kwestii uszkodzenia motocykla zasadniczo rozbieżne twierdzenia i w związku z tym nie jest jasne czy i w jakim zakresie dał wiarę wyjaśnieniom, jeżeli tak to którym i dlaczego odmówił waloru wiarygodności odmiennym wyjaśnieniom tego oskarżonego. Zdaniem Sądu Odwoławczego powyższa ocenia prawdziwości wyjaśnieńD. Ł.była niezbędna, ponieważ jak już Sąd ad quem zauważył to we wcześniejszej części uzasadnienia, dowód z wyjaśnień oskarżonego jest takim samym dowodem jak każdy inny, i wobec powyższego, winien zostać przeanalizowany i oceniony przez Sąd meriti.Kodeks postępowania karnego, nie przyjmując legalnej oceny dowodów,nie narzuca żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów i nie wprowadza różnic co do wartości dowodowej poszczególnych dowodów - nie daje więc podstaw do założenia, jakoby wyjaśnienia (zeznania) złożone w postępowaniu przygotowawczym miały większą moc dowodową od składanych na rozprawie ivice versa(vide wyrok SN z dnia 11 lipca 1977 r. sygn. V KR 92/77, OSNKW 6/1978, poz. 67). Sąd I Instancji ma niezbywalne prawo odmówić wiary wyjaśnieniom/zeznaniom złożonym przed sądem a dać wiarę zeznaniom złożonym na etapie postępowania przygotowawczego lub postąpić odwrotnie, pod warunkiem jednak należytego, logicznego i przekonującego uzasadnienia swego stanowiska. O wartości dowodowej zeznań lub wyjaśnień nie decyduje bowiem to w jakim stadium postępowania zostały one złożone, lecz ich treść w konfrontacji z innymi dowodami (vide wyrok SN z 20 maja 1978 r., sygn V KR 78/78, OSNKW 12/1978, poz. 147).

Uwadze Sądu Rejonowego umknęły nadto zeznaniaK. B.orazA. S..
W kontekście wyjaśnień oskarżonego, nie przyznającego się do jakiejkolwiek ingerencji w silnik motocykla skradzionegoK. S., niewątpliwie wymagały one gruntownego przeanalizowania.
ŚwiadekA. S.– mechanik który zajmował się naprawą motocyklaK. S.- wyraźnie zeznał, że silnik w tym motocyklu był rozbierany, kable były porozłączane, zaś uszkodzenia silnika, musiały powstać w wyniku uruchomienia i jeżdżenia tym motocyklem, nie mogły powstać od stania lub przepychania motocykla.
ŚwiadekK. B.zeznał zaś, że wiadomo mu iżD. Ł.skradzionymi samochodami jeździ do lasu i „(…) je tam rozwala. On tam wariuje i jak nie wyrobi się na zakręcie to uderza w drzewa. Wówczas kradnie następne auto (…). Z zeznań tego świadka wynika, że oskarżony niektóre skradzione motocykle i auta rozbiera na części. Twierdził, że oskarżony kradzionymi motorami jeździł naK.i tam się popisywał stawał na kołach (k. 77-78).
W świetle wyjaśnień złożonych przez samego oskarżonego na k. 83-83 v, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że oskarżonyD. Ł.jest nie tylko uczniem mechaniki pojazdów samochodowych w zasadniczej szkole zawodowej, ale wiedzę teoretyczną ze szkoły, próbuje testować w praktyce i już przed kradzieżą, motocyklaK. S.miał doświadczenia ze skuterem w którym doszło do zatarcia silnika, który to skuter oskarżony próbował naprawiać samodzielnie we własnym zakresie.
Sąd Odwoławczy stoi na stanowisku, że fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nie przyznania się oskarżonego do winy, jest dopuszczalny i sam w sobie nie świadczy automatycznie o dokonaniu błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych. Nie istnieje przecież żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby przekonanie, że zeznania jednego świadka nie są wystarczającą podstawą do skazania. Rzecz jednak w tym, że tego rodzaju „jedyny” dowód, nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które wprawdzie nie mają decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, ale stanowią podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do fragmentów zdarzenia (vide wyrok SN z 11 stycznia 1996 r., sygn II KRN 178/95, Pal. 5-6/1996, s. 237). Zauważyć też należy, że w sytuacji braku jednoznacznych dowodów bezpośrednich,kodeks postępowania karnegonie zakazuje ustalania odpowiedzialności sprawcy w oparciu o bezspornie udowodnione fakty uboczne, które stanowią logiczny ciąg, tworząc nieprzerwany łańcuch zdarzeń, który to łańcuch się zamknie, wykluczając możliwość jakiegokolwiek innego przebiegu zdarzeń, czyli inna interpretacja zarówno poszczególnych faktów dowodowych, jak i wynikającego z nich faktu głównego nie jest możliwa ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2001 r. sygn IV KKN 617/00). Dowód z poszlak może stanowić podstawę ustaleń o odpowiedzialności karnej. Wypowiadając się wielokrotnie na ten temat, Sąd Najwyższy wskazywał jedynie na konieczność przestrzegania rygorów, jakim podlega ten dowód (por. choćby wyroki z dnia 28 kwietnia 1983 r., II KR 78/83 - niepubl.; z dnia 4 czerwca 1983 r., RW 420/83, OSNKW 1983, z. 12, poz. 101; z dnia 14 grudnia 1984 r., III KR 305/84, OSNPG 1985, z. 89, poz. 119; z dnia 4 lipca 1995 r., II KRN 72/95, Prok. i Pr. 1995, z. 11-12, poz. 6). Nie została natomiast zanegowana możliwość ustalenia faktu głównego w sytuacji, gdy w sprawie, co prawda, brak jest potwierdzających ten fakt dowodów bezpośrednich, jednakże istniejące dowody pośrednie, wskazujące na kolejne fakty dowodowe (poszlaki), jednoznacznie prowadzą do wniosku o sprawstwie określonej osoby w zakresie zarzucanego jej przestępstwa.
Podczas ponownego rozpoznania sprawy, Sąd Rejonowy związany będzie przedstawionymi w niniejszym uzasadnieniu zapatrywaniami prawnymi i wskazaniami co do dalszego procedowania. Rozstrzygnięcie instancji odwoławczej w żadnym razie nie powinno zostać odczytane jako sugestia podjęcia takiej, czy innej decyzji procesowej. Sąd Rejonowy w sposób całkowicie suwerenny i swobodny podejmie próbę wyjaśnienia wszelkich ewentualnych nasuwających się w niniejszej sprawie wątpliwości.
Sąd I instancji winien dokładnie, wnikliwie, kompleksowo i wszechstronnie ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy związany z czynem polegającym na uszkodzeniu motocyklaK. S., bacząc jednocześnie by ocena ta, jakkolwiek swobodna, nie przekraczała granic logicznego rozumowania, uwzględniała zasady wiedzy i doświadczenia życiowego i nie jawiła się jako dowolna. Koniecznym jest przede wszystkim dokładne ocenienie wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań poszczególnych świadków.
W przypadku zaś zaskarżenia kolejnego orzeczenia przez którąkolwiek ze stron, cały tok rozumowania winien znaleźć wyraz w uzasadnieniu wyroku, które spełniałoby wszelkie wymogi określone wart. 424 § 1 kpk, dążąc do wykazania w oparciu o jakie dowody i okoliczności Sąd poczynił ustalenia faktyczne. Sąd meriti niezależnie od treści wyroku, zawsze ma ma obowiązek uwzględnienia w wydanym orzeczeniuwszystkichdowodów i okoliczności ujawnionych w przewidziany procesowo sposób (art. 410 k.p.k.) i dokonania ich oceny stosownie do wymogówart. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.