Sąd Rejonowy w Opolu
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 832/12
Data wyroku: 2012-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hubert Frankowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art.177 § 2 kk

Sygn.akt VII K 832 /12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2012 roku

Sąd Rejonowy w Opolu Wydział VII Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Hubert Frankowski
Protokolant ST.sek.sąd. Anna Kowalczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Opolu Asesor Przemysław Grzesiak

po rozpoznaniu dnia 27 listopada 2012 roku

sprawy
J. N. (1)
synE.iT.z d.P.
ur. (...)wS.

Oskarżonego o to , że:

W dniu 31 stycznia 2010 roku w miejscowościC.na 108,6 kmdrogi krajowej nr (...)trasyO.-O.kierując pojazdem członowym złożonym z ciągnika siodłowegomarki S. (...)onr rej. (...)i naczepy marki(...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż jadąc z kierunku miejscowościO.w kierunku miejscowościO.poruszał się z prędkością 80 km/h przekraczając tym samym dozwoloną prędkość administracyjną obowiązującą pojazdy ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, w wyniku czego wykonując manewr obronny polegający na gwałtownym hamowaniu kierowanym przez siebie pojazdem i zmianą toru ruchu, tj. pasie którym poruszał sięJ. N. (1)oraz częściowo na poboczu, n/n samochodem markiO., zjechał na pas ruchu przeznaczony dla pojazdów poruszających się w przeciwnym kierunku, gdzie doprowadził do zderzenia z samochodem osobowym markiF. (...). onr rej. (...)kierowanym przezB. D., który wskutek doznanych obrażeń ciała zmarł w dniu 8 lutego 2010 roku

tj. o czyn zart. 177§2 KK

I .OskarżonegoJ. N. (1)uniewinnia od czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. od popełnienia przestępstwa zart. 177 par 2 kk,

II.na podst.art. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Na podstawie zebranego i ujawnionego podczas rozprawy głównej materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący

stan faktyczny:

J. N. (1)był zatrudniony w charakterze kierowcy samochodów ciężarowych w firmie mleczarskiej mającej swą siedzibę wR..
W dniu 31 stycznia 2010 roku, w godzinach porannych,J. N. (1)wykonywał kurs z Niemiec do Polski, jadącautostradą (...)do węzłaP., gdzie zjeżdżał z autostrady, mając przerwę, a następnie przezO., kierował się naC., jadąc przez teren gminyC.drogą Nr (...).
J. N. (2)kierował samochodem ciężarowym m-ki(...)z naczepą typu cysterna. Za nim, podobnym samochodem jechał w odległości kilkudziesięciu metrów jego współpracownikA. B..
W tym czasie panowały dobre warunki drogowe, jak na zimową porę. Pomimo ujemnej temperatury, jezdnia była wolna od śniegu, nie było też opadów, ani mgły utrudniającej widoczność, a z uwagi na porę dnia, było już jasno.
Około godziny 9.30J. N. (1)przejeżdżał przez teren gminyC., jadąc od strony m.L.w stronę m.D., zbliżając się do kompleksu hotelowo-sportowego, usytuowanego po lewej stronie drogi, patrząc od strony kierującego pojazdem członowym, który to fragment drogi stanowi tzw. teren niezabudowany, na którym dopuszczalna prędkość wynosi 90 km/h, przy czym dla pojazdów ciężarowych o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony wynosiła ona 70 km/h.
J. N. (1)jechał z prędkością ok. 80 km/h, co stanowiło nieznaczne przekroczenie dozwolonej prędkości – o ok. 10 km/h. Jego pojazd był zasadniczo sprawny technicznie, z wyjątkiem zbyt płytkiego bieżnika opon przednich ciągnika siodłowego, która to okoliczność, biorąc pod uwagę stan nawierzchni, jak i specyfikę układu hamulcowego pojazdów członowych, nie miała wpływu na bezpieczeństwo jazdy.
W tym samym czasie do kompleksu hotelowego, z przeciwnego kierunku jazdy tj. od strony m.O.w kierunkuO., zbliżał się samochód osobowy m-kiF. (...)kierowany przezB. D., który jechał z prędkością ok. 60-70 km/h.
Na odcinkudrogi nr (...)bezpośrednio poprzedzającym prostopadły zjazd na teren kompleksu hotelowo-sportowego, patrząc od strony kierującego pojazdem członowym, tj. od stronyO., jezdnia obejmuje trzy pasy ruchu, a to pas przeznaczony do jazdy na wprost w kierunkuO., pas służący do wykonania manewru skrętu w lewo, tj. na teren parkingu hotelowego i trzeci pas ruchu dla pojazdów jadących z naprzeciwka, tj. z kier.O.w kier.O..
J. N. (1), zbliżając się do tego miejsca, zauważył z oddali stojący lub też b. wolno poruszający się, częściowo na „jego” prawym pasie ruchu, a częściowo na zaśnieżonym prawym poboczu, bliżej nieustalony samochód osobowy m-kiO. (...)koloru jasnego, r.prod. ok. 1995-2000, o nr rej. rozpoczynającym się od liter(...)…”, dlatego też postanowił go ominąć, zjeżdżając częściowo ze „swego” pasa ruchu, na wolny pas ruchu dla pojazdów poruszających się w tym samym kierunku, lecz zamierzających wykonać manewr skrętu w lewo, by w ten sposób bezpiecznie ominąć samochód osobowy, kontynuując jazdę na wprost.
W chwili jednak, gdyJ. N. (1)zbliżał się do w/w samochodu osobowego m-kiO. (...), będąc ok. 50 m od niego, jego kierujący, bez uprzedniego sygnalizowania manewru kierunkowskazem, podjął niespodziewany i gwałtowny manewr skrętu w lewo, pozostawiając ślad „zrywającej” się prawej przedniej opony na prawym poboczu, wyjeżdżając częściowo z pobocza, a częściowo z prawego pasa jezdni, w kierunku pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo, tj. bezpośrednio pod tor jazdy samochodu ciężarowego kierowanego przezJ. N. (1), który widząc pojazd zajeżdżający mu z prawej strony drogę, podjął manewry obronne w postaci gwałtownego hamowania i skrętu w lewo, wjeżdżając częściowo na pas ruchu pojazdów nadjeżdżających od stronyO., którym poruszał się samochód osobowy m-kiF. (...)kierowany przezB. D., w taki sposób, że doszło do zderzenia się pojazdów swymi lewymi przednimi narożnikami, natomiast kierujący samochodemO. (...), gwałtownie odjechał w kier.C.oddalając się z miejsca wypadku, które to zdarzenie fragmentarycznie zaobserwował również jadący zaJ. A.B..
W chwili zderzenia się pojazdów(...)iF., ciągnik siodłowy był już wyhamowany do prędk. ok. 48 km/h, natomiast brak było śladów wskazujących na hamowanie, bądź zmianę kierunku jazdy samochodu osobowego.
Bezpośrednią przyczyną wypadku było zachowanie się bliżej nieustalonego kierującego samochodem osobowym m-kiO. (...), który wykonał niespodziewany i niesygnalizowany manewr włączania się do ruchu, najprawdopodobniej z zamiarem skrętu w lewo, bezpośrednio pod nadjeżdżający z tyłu samochód ciężarowy kierowany przezJ. N. (1), który zachował się naturalnie i prawidłowo, podejmując manewry obronne hamowania i zmiany kierunku jazdy swego pojazdu członowego.
W zaistniałych okolicznościachJ. N. (1)nie miał możliwości uniknięcia wypadku, choćby poruszał się z prędkością nie przekraczającą 70 km/h, przy czym skutki wypadku być może byłyby mniejsze, gdyby zdecydował się podjąć próbę zajeżdżającego mu drogę samochoduO. (...)z prawej strony, albowiem nawet gdyby manewr ten okazał się nieskuteczny i uderzyłby w tył/bok w/wym. samochoduO., to osoby znajdujące się w w/w pojeździe miałyby większą szansę przeżycia, niż kierujący samochodemF.B. D., który poruszał się pojazdem jadącym z naprzeciwka z prędk. ok. 60-70 km/h, przy czym wnioski takie można wyciągnąć „ex post” i z tego powodu nie sposób jest czynić zarzutu kierującemu pojazdem członowymJ. N. (1), który w zaistniałych okolicznościach zachował się prawidłowo podejmując naturalne manewry obronne „w dobrej wierze”.
Po zderzeniuJ. N. (1)niezwłocznie zatrzymał pojazd, udając się na pomoc kierującemu samochodemF.i wzywając odpowiednie służby ratunkowe. Nie zdołał zapamiętać dokładnego numeru rejestracyjnego samochoduO., który oddalił się w kier. m.O..
B. D.został niezwłocznie przewieziony do szpitala, jednakże w dniu 8 lutego 2010r., tj. 8 dni po wypadku zmarł, a przyczyną jego zgonu były powstałe w czasie wypadku obrażenia głowy i ich skutki.
ZarównoJ. N. (1), jak iB. D.byli w chwili wypadku trzeźwi.

Dowód:

⚫

k. 381-383, 419-420: wyjaśnienia oskarżonegoJ. N. (1),

k. 71-72, 182-183, 421: zeznania świadkaA. B.,

k. 118, 420-421: zeznania świadkaJ. B.,

k. 425: zeznania świadkaN. D.,

k. 228, 421: zeznania świadkaT. M.,

k. 251, 421: zeznania świadkaJ. H.,

k. 253-254, 421: zeznania świadkaK. H.,

k. 2-4 h: protokół oględzin i szkic miejsca wypadku wraz z dokumentacją,

k. 5-10: protokoły oględzin pojazdów,

k. 11: protokół użycia alkosensora co doJ. N.,

k. 73-114: dokumentacja medyczna pokrzywdzonego,

k. 57-60: protokół oględzin i sekcji zwłok pokrzywdzonego,

k. 70: protokół pobrania krwi od pokrzywdzonego,

k. 24-27: protokoły pobrania narządów od pokrzywdzonego,

k. 69: sprawozdanie z badania krwi pokrzywdzonego,

k. 36-48, 130-133: oceny techniczne pojazdów,

k. 16-20: opinia biegłego dot. prędkości samochodu(...),

k. 349-370: częściowo opinia biegłego z zakresu badania przyczyn wypadków komunikacyjnych,

J. N. (1)ma w chwili obecnej 58 lat. Jest żonaty, ma troje dzieci, przy czym dwoje z nich pozostaje niepełnosprawne w stopniu umiarkowanym. Aktualnie jest zatrudniony w charakterze kierowcy wfirmie (...)wK.za wynagr. ok. 1.800 zł netto miesięcznie. Poza samochodem osobowym nie posiada istotnego majątku. Nie był dotąd sądownie karany.
Dowód:

⚫

k. 129: dane o osobie po myśliart. 213 Kpk,

k. 128, 387, 414: dane o karalności zK.,

k. 65-66: dokumentacja medyczna dot. dzieci oskarżonego,

J. N. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyjaśniając zgodnie z poczynionymi wyżej ustaleniami stwierdzając, że wyłączną przyczyna wypadku było zachowanie się kierującego samochodemO. (...). Jednocześnie wyraził żal z tego powodu, że doszło do wypadku, w wyniku którego zmarł pokrzywdzony.

/381-383, 419-420/

Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia faktyczne,

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonych okoliczności sprawy, nie było żadnych podstaw do przypisania oskarżonemuJ. N. (1)przestępstwa spowodowania wypadku komunikacyjnego zart. 177 § 2 Kk, co w świetle brzmieniaart. 414 § 1 zd. 2 Kpkuzasadniało uniewinnienie oskarżonego.

Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd oparł się na zróżnicowanym materiale dowodowym, obejmującym tak dowody osobowe, jak i dowody z dokumentów, w tym wydane w sprawie opinie sądowo-lekarskie.

Dano wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. N. (1), które były logiczne i rzeczowe, korespondując przy tym z zeznaniami świadkaA. B., jak i z dowodami materialnymi, w tym odzwierciedlonym w protokole oględzin miejsca wypadku śladem „zerwania” opony bliżej nieustalonego samochodu m-kiO., w świetle których to okoliczności wyjaśnienia oskarżonego, tak w zakresie przyczyn, jak i przebiegu wypadku, zasługiwały na wiarę.

Zasługiwały na wiarę również dowody z dokumentów, w szczególności zaś wydane na potrzeby sprawy opinie biegłych, w tym opinia z zakresu rekonstrukcji wypadku drogowego, choć w ocenie Sądu biegły z poczynionych trafnych ustaleń wyciągnął oczywiście błędne wnioski dot. związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nieznacznym przekroczeniem prędkości przez oskarżonego, a zaistnieniem wypadku, o czym mowa będzie niżej.

Pozostałe dowody, zwłaszcza zaś osobowe, nie miały większego znaczenia dla odtworzenia stanu faktycznego, albowiem liczni przesłuchani w sprawie świadkowie albo nie byli na miejscu wypadku w ogóle, albo też zjawili się tam już po jego zaistnieniu.

W świetle przedstawionych dowodów sprawstwo, a zwłaszcza zawinienie oskarżonego, w odniesieniu do zarzucanego mu przestępstwa było wykluczone z powodu braku znamion czynu zabronionego.

Zgodnie z treściąart. 177 § 2 Kkodpowiedzialność wedle tego przepisu ponosi ten, kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, którego następstwem jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu.

Przestępstwo wypadku komunikacyjnego jest przestępstwem powszechnym w tym sensie, że jego sprawcą może być każdy uczestnik ruchu drogowego, wodnego lub powietrznego, do którego adresowane są zasady bezpieczeństwa obowiązujące w danej dziedzinie ruchu.

Przedmiotem ochrony czynu zabronionego stypizowanego treściąart. 177 Kkjest bezpieczeństwo w komunikacji, a ściślej bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego pojazdów mechanicznych, a tym samym bezpieczeństwo dla życia i zdrowia osób uczestniczących w tym ruchu.

Zachowanie karalne sprawcy występku zart. 177 § 2 Kkma charakter dwuczłonowy. Pierwszy człon polega na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, drugi zaś sprowadza się do spowodowania skutków, o jakich mowa wart. 177 § 2 Kk., tzn. śmierci innej osoby lub ciężkiego uszczerbku na jej zdrowiu. Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym są regułami, które w oparciu o wiedzę, i doświadczenie określają sposób korzystania z danej dziedziny ruchu, sprowadzający związane z tą dyscypliną ryzyko dla życia lub zdrowia człowieka do stopnia społecznie tolerowanego. Przestrzeganie tych reguł minimalizuje zagrożenie bezpieczeństwa do granic, w których bardziej wartościowe od zagrożenia są korzyści społeczne płynące z możliwości korzystania z ruchu. Zasady bezpieczeństwa w określonej dziedzinie ruchu są ujęte w przepisach określających porządek poruszania się po szlakach komunikacyjnych i zachowania się w typowych dla danej dziedziny ruchu sytuacjach. W przypadku ruchu lądowego reguły te wyrażone są w szczególności w przepisachustawy z 20 czerwca 1997 roku„Prawo o ruchu drogowym” / Dz. U. z 1997 roku Nr 98, poz. 602 z późn. zm. /. W tym miejscu dodać należy, iż ruch lądowy to ruch, który rozpoczyna się, przebiega lub kończy w miejscu otwartym dla ruchu publicznego. Nie ogranicza się on w szczególności do ruchu po drogach publicznych, lecz dotyczy wszelkich ogólnodostępnych i przeznaczonych do ruchu dróg, placów, stref, parkingów i ich części. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 1995 roku publ. w OSNKW 1996, z.3-4, poz. 19 ruch lądowy ma miejsce wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów przeznaczonych lub przystosowanych do poruszania się po drogach i w związku z czym istnieje możliwość zagrożenia bezpieczeństwa dla tego ruchu, a zatem także poza drogami publicznymi. Obok reguł skodyfikowanych, na zasady bezpieczeństwa w ruchu składają się reguły nieskodyfikowane, nie wynikające jedynie z przepisów, lecz z istoty bezpieczeństwa w ruchu /por. OSNKW 1975, z.3, poz.33/. Reguły obowiązujące w danej dziedzinie ruchu mogą dotyczyć kwalifikacji osoby uczestniczącej w ruchu, stanu technicznego pojazdu oraz sposobu zachowania się osób uczestniczących w ruchu. Naruszenie zasad bezpieczeństwa ze względu na kwalifikacje uczestnika ruchu może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy uczestnik ruchu prowadzi pojazd bez uprawnień wymaganych przepisami prawa, ale i wtedy, gdy co prawda takie uprawnienia posiada ale znajduje się w stanie zagrażającym bezpieczeństwu innych osób, np. w stanie nietrzeźwości, zmęczenia, choroby, itp. Podstawową zasadą bezpieczeństwa jest poruszanie się w ruchu sprawnym pojazdem. Prowadzenie niesprawnego pojazdu jest naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sposób zachowania się osób uczestniczących w ruchu lądowym określony jest w szczególności w przepisachustawy z 20 czerwca 1997 roku„Prawo o ruchu drogowym” / Dz. U. z 1997 roku Nr 98, poz. 602 z późn. zm. /. Drugi człon karalnego zachowania sprawcy występku zart. 177 § 2 Kkpolega na spowodowaniu skutków, o których mowa w treści tego przepisu, czyli spowodowaniu śmierci innej osoby lub ciężkiego uszczerbku na jej zdrowiu.Zachowanie się sprawcy polegające na naruszeniu zasad bezpieczeństwa musi przy tym pozostawać w związku przyczynowym ze skutkiem w postaci śmierci lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby, który to warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony, wbrew twierdzeniom biegłego wyrażonym we wnioskach końcowych opinii z zakresu rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych.

Jak prawidłowo ustalił biegły, w chwili, gdy oskarżony z nieznacznym przekroczeniem prędkości, zbliżał się do samochodu osobowego m-kiO., zamierzając go ominąć lewą stroną, jego kierujący podjął niespodziewany i gwałtowny manewr skrętu w lewo, pozostawiając ślad „zrywającej” się prawej przedniej opony na prawym poboczu, wyjeżdżając częściowo z pobocza, a częściowo z prawego pasa jezdni, w kierunku pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo, tj. bezpośrednio pod tor jazdy samochodu ciężarowego kierowanego przez oskarżonego, który widząc pojazd zajeżdżający mu z prawej strony drogę, podjął prawidłowe i naturalne w okolicznościach sprawy manewry obronne w postaci gwałtownego hamowania i skrętu w lewo, wjeżdżając tym samym częściowo na pas ruchu pojazdów nadjeżdżających od stronyO., którym poruszał się samochód osobowy m-kiF. (...)kierowany przez pokrzywdzonego w taki sposób, że doszło do zderzenia się pojazdów swymi lewymi przednimi narożnikami. Tak zatem bezpośrednią przyczyną wypadku, zdaniem biegłego, a co Sąd podziela, było zachowanie się bliżej nieustalonego kierującego samochodem osobowym m-kiO. (...), który wykonał niespodziewany i niesygnalizowany manewr włączania się do ruchu, najprawdopodobniej z zamiarem skrętu w lewo, bezpośrednio pod nadjeżdżający z tyłu samochód ciężarowy kierowany przez oskarżonego, który zachował się naturalnie i prawidłowo, podejmując manewry obronne hamowania i zmiany kierunku jazdy swego pojazdu członowego. Jak przy tym ustalił i wyliczył prawidłowo biegły,w zaistniałych okolicznościach, oskarżony mógł nie mieć możliwości uniknięcia wypadku, i to choćby poruszał się z prędkością nie przekraczającą 70 km/h, a ewentualnie skutki wypadku być może byłyby mniejsze, gdyby zdecydował się podjąć próbę zajeżdżającego mu drogę samochoduO. (...)z prawej strony, przy czym wnioski takie można wyciągnąć dopiero „ex post” i z tego powodu nie sposób jest czynić zarzutu kierującemu pojazdem członowym oskarżonemu, który w zaistniałych okolicznościach zachował się prawidłowo podejmując naturalne, uzasadnione okolicznościami manewry obronne. Jak jednak jednocześnie ustalił biegły, gdyby oskarżony istotnie poruszał się z prędkością 70 km/h, to do wypadku najprawdopodobniej by nie doszło, albowiem jadący z naprzeciwka samochód osobowy m-kiF. (...)kierowany przez pokrzywdzonego, zdążyłby pokonać dodatkowy odcinek drogi ok. 18 m, opuszczając zagrożoną strefę drogi, którą poruszał się kierujący pojazdem członowym, co dla Sądu jest również oczywiste, a co zdaniem biegłego przesądza o zaistnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nieznacznym przekroczeniem prędkości przez oskarżonego, a zaistnieniem wypadku, czego już jednak Sąd nie podziela. Równie dobrze możnaby przyjąć, że gdyby pokrzywdzony tego dnia nie wyjechał z domu samochodem punktualnie, albo gdyby oskarżony miał dłuższą przerwę po zjeździe zautostrady (...), to do wypadku również by nie doszło. O istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem się oskarżonego, a skutkiem w postaci kolizji pojazdów rozstrzygać musi ocena zachowania się oskarżonegow zaistniałych okolicznościach, tj. wówczas gdy oskarżony poruszał się z przekroczeniem dozwolonej prędkości o ile miało to znaczenie dla zaistnienia wypadku. O istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem się oskarżonego, a skutkiem w postaci zaistnienia wypadku komunikacyjnego możnaby mówić tylko wówczas, gdyby oskarżony poruszając się z prędkością dozwoloną miałby możliwość uniknięcia wypadku, poprzez hamowanie, zmianę toru jazdy, etc. Tymczasem, w okolicznościach sprawy, oskarżony nie miał w istocie możliwości uniknięcia wypadku, i to choćby poruszał się z prędkością nie przekraczającą 70 km/h, co świadczy właśnie o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniem przez niego zasad bezpieczeństwa, tj. dozwolonej prędkości, a skutkiem w postaci zaistnienia wypadku, a co przesądza o niewinności oskarżonego, skoro dodatkowo niesprawność jego pojazdu – zbyt płytki bieżnik opon przednich ciągnika, nie miał znaczenia dla drogi hamowania, czy sterowności tego pojazdu. Zważyć przy tym dodatkowo trzeba, że w chwili zderzenia się pojazdów(...)iF., ciągnik siodłowy był już wyhamowany do prędk. ok. 48 km/h, natomiast brak było śladów wskazujących na hamowanie, bądź zmianę kierunku jazdy samochodu osobowego pokrzywdzonego, co być może również przyczyniłoby się do uniknięcia zderzenia, bądź minimalizacji jego tragicznych skutków.

W świetle tak ustalonych okoliczności sprawy, nie było podstaw do przypisania oskarżonemu przestępstwa spowodowania wypadku komunikacyjnego zart. 177 § 2 Kk, co w świetle brzmieniaart. 414 § 1 zd. 2 Kpkuzasadniało uniewinnienie oskarżonego i obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa – stosownie do dyspozycjiart. 632 pkt 2 Kpk.

Mając na uwadze podniesione okoliczności faktyczne i powołane przepisy prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku.

.................................

ZARZĄDZENIA:

⚫

odnotować uzasadnienie,

odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć wnioskodawcy,

kal. 14 dni

O., dnia ...................................................