Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 437/13
Data wyroku: 2013-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pratkowiecki, Andrzej Grochmal, Lech Mużyło
Słowa kluczowe: Okazanie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt IV Ka 437/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2013 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Paweł Pratkowiecki (spr.)

Sędziowie

SO Lech Mużyło
SO Andrzej Grochmal

Protokolant

stażysta Antonina Kubiena

przy udziale Katarzyny Kasperczak
Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w Legnicy
po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r.
sprawy

D. D.(D.) iM. S.(S.)

oskarżonych o przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego dla Wrocławia-Stare Miasto
od wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy
z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II K 634/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

    OskarżeniD. D.iM. S.
stanęli pod zarzutem tego, że:

I
w dniu 10 kwietnia 2001 r. weW., działając wspólniei w porozumieniu, usiłowali doprowadzićT. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że oferowali mu do sprzedaży 26 sztuk złotych monet za kwotę 1600 zł każda, przedkładając dwie nieprawdziwe wyceny monet przez jubilera, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, gdyż pokrzywdzony odstąpił od zakupu,

przy czymM. S.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Opolu III Wydział Karny z dnia 17 czerwca 1997 r., sygn. III K 55/97, w tym za czyny zart. 201 dkki zart. 208 dkkw zw. zart. 10 § 2 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkkoraz zart. 205 § 1 kkw zw. zart. 58 kki zart. 60 § 1 kk, na karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresach od 17 stycznia 1991 r. do 5 lipca 1991 r., od 22 października 1991 r. do 3 sierpnia 1994 r., od 25 kwietnia 1994 r. do 24 czerwca 1996 r. i od 10 lutego 1997 r. do 20 sierpnia 1997 r.,

    tj. czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwobecM. S., a wobecD. D.czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk

Nadto
    oskarżonyM. S.stanął pod zarzutem tego, że:

II
w dniu 10 kwietnia 2001 r. weW.dokonał rozboju na osobieT. D.poprzez doprowadzenie go do stanu bezbronności przy użyciu bliżej nieokreślonej substancji, którą oblał twarz pokrzywdzonego, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia pieniądzew kwocie 25 000 zł, czym działał na jego szkodę, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w punkcie I,

tj. czynu zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
Wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Legnicy w sprawie sygn. akt II K 634/12 uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzuconych im czynów i kosztami procesu w sprawie obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść obu oskarżonych Prokurator Rejonowy dla Wrocławia-Stare Miasto i stawiając zarzut błęduw ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Lektura środka odwoławczego, która w realiach procesowych tej sprawy musiała się dokonywać z uwzględnieniem treśćart. 434 § 1zd. drugiekpk, pokazuje, że w zasadzie jedynym zarzutem, jaki oskarżyciel publiczny skierował przeciwko orzeczeniu wydanemu przez Sąd Rejonowy, było zakwestionowanie sposobu oceny zeznań złożonych przez pokrzywdzonego,a w szczególności wyniki czynności okazania przeprowadzonych z jego udziałem. Zdaniem prokuratora, pokrzywdzony w sposób pewny i nie budzący wątpliwości rozpoznał obu oskarżonych jako sprawców zarzuconych im przestępstw. Ze stanowiskiem takim nie można się jednak zgodzić, a toz przyczyn, o których mowa poniżej.
Słusznie uznał Sąd Rejonowy, że sytuacja, do jakiej doszło podczas przeprowadzenia czynności konfrontacji pomiędzy pokrzywdzonymaT. W.w dniu 16 listopada 2001 r. (k. 43, tom I), wyklucza uznanie twierdzeń pokrzywdzonego za wiarygodne i przydatne dla ustalenia, kto dopuścił się przestępstw opisanych w zarzutach aktu oskarżenia. Otóż podczas wspomnianej bezpośredniej konfrontacji, która odbyła się zaledwie kilka miesięcy po popełnieniu przestępstw,T. D.oświadczył, iż rozpoznajeT. W.jako jednego ze sprawców i ma co do tego100 % pewności. Uwaga o „szczupłość twarzy” eksponowana w apelacji, nie zmieniła faktu, że pokrzywdzony był wówczas całkowicie przekonany, iż konfrontowany z nim mężczyzna (T. W.) dopuścił się popełnienia obu zarzuconych przestępstw. W późniejszym czasie okazało się, żeT. W.nie jest osobą, którą pokrzywdzony pierwotnie rozpoznał w dniu6 sierpnia 2001 r. podczas okazania tablic poglądowych (k. 19 do 22). Zdjęcie wskazane wówczas przezT. D.obrazowało bowiem postać oskarżonegoM. S.i tylko omyłkowo opisano je jako wizerunekT. W.. Sytuacja ta pokazuje, że pokrzywdzony wskazywał podczas omawianych wyżej czynności procesowych dwie zupełnie różne osoby (w dniu 6 sierpnia 2001 r. rozpoznał na zdjęciu oskarżonegoM. S., k. 21, a w dniu 16 listopada 2001 r. podczas bezpośredniej konfrontacji rozpoznałT. W., k. 43) i za każdym razem był w 100 % pewien swego stanowiska. Okoliczność ta sprawia, iż nie sposób uznać, że pokrzywdzony posiadał wystarczającą ilość informacji oraz predyspozycje do tego, by wiarygodnie wskazać i opisać osobę sprawcy przestępstwa. I niczego w tym zakresie nie może zmienić fakt pewnego fizycznego podobieństwa pomiędzy oskarżonym aT. W.. Nie są to bowiem osoby bliźniaczo do siebie podobne, a tym samym ich różnicowanie nie powinno sprawiać pokrzywdzonemu żadnych trudności. Sytuacja odmienna musi prowadzić do wniosku, że pokrzywdzony co do zasady rozpoznawał jako sprawcę każdą osobę, którą mu przedstawiono bądź to na zdjęciu bądź też podczas konfrontacji. To zaś każe uznać jego twierdzenia za wysoce wątpliwe i powoduje konieczność odrzucenia ich jako dowodu na winęi sprawstwo obu oskarżonych.
Nie przekonują również i te twierdzenia apelującego, które odwołują się do faktu rzekomego pewnego rozpoznania przez pokrzywdzonego sprawców przestępstwa podczas okazania tablic poglądowych w dniu 6 sierpnia 2001 r. Trzeba bowiem zauważyć, że na obu tych tablicach (k. 19, 20) tylko pod zdjęciami oskarżonych zapisano ich imiona i nazwiska (oskarżonegoM. S.mylnie uznano zaT. W.). Już ta okoliczność podaje w wątpliwość tak przeprowadzone okazanie, albowiem wspomniane podpisy mogły w sposób oczywisty sugerować osobie dokonującej rozpoznania, które zdjęcia mogą przedstawiać sylwetkę domniemanych sprawców. Co przy tym niezwykle istotne, owe zapisy imienia i nazwiska zamieszczone tylko pod dwoma zdjęciami, pokrywały się w pełni z danymi osób wymienionychw artykule prasowym, jaki wcześniej wgazecie (...)przeczytał pokrzywdzonyT. D.. Otóż podano tam, że na terenieL.podobnego przestępstwa mieli się dopuścić „T.W. orazD.D.”(k. 12). Gdy zatem posiadający tę wiedzę pokrzywdzony zobaczył następnie tablice poglądowe, na których tylko dwie fotografie podpisano imieniemi nazwiskiem i były to daneT. W.(„T.W.”) iD. D.(„D.D.”), to wskazanie tych właśnie zdjęć nie może być uznane za pewne i oczywiste, tak jak chce tego autor apelacji.
Jeszcze jedna okoliczność deprecjonuje wartość dowodową rozpoznania dokonanego przez pokrzywdzonegoT. D.. Otóż podczas kolejnego okazania tablic poglądowych w dniu 24 kwietnia 2012 r. pokrzywdzony stwierdził, że o ile z uwagi na upływ czasu ma pewne problemy z rozpoznaniem wizerunku sprawcy, to byłby swego wskazania całkowicie pewien, gdyby usłyszał jego głos. Tyle tylko, że podczas wspomnianej już konfrontacji z 16 listopada 2001 r. (k. 43) pokrzywdzony miał pełną możliwość wsłuchania się w głosT. W.. Mimo to nie zastrzegł wówczas, że jest to osoba mająca inny głoś niż sprawca, lecz przeciwnie, utrzymywał, że jest w 100 % pewien swego rozpoznania i twierdził, że sprawcą przestępstwa był konfrontowany z nim mężczyzna, czyliT. W.. Jak widać równieżi ta sytuacja potwierdza, że dokonane przez pokrzywdzonego rozpoznania budzą wątpliwości o zasadniczym wręcz charakterze.
Mając to wszystko na względzie, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że także i rozpoznanie oskarżonegoD. D.nie może być uznane za przekonujące. Po pierwsze, sprzeciwia się temu sytuacja związanaz omówionym wcześniej podpisaniem zdjęć na tablicach sygnalizacyjnych(k. 19, 20), a po wtóre, jak już wykazano, pokrzywdzony nie może być uznany za osobę, która w sposób pewny i rzeczowy była w stanie zapamiętać, opisaći następnie rozpoznać wizerunek sprawców przestępstwa, jakie miało być popełnione na jego szkodę w dniu 10 kwietnia 2001 r.
Ponieważ zatem w sprawie nie zgromadzono żadnych dowodów, którew sposób nie budzący wątpliwości prowadziłyby do wniosku, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów, to bez względu na moc kwestionowanego w apelacji alibi, nie było możliwe przypisanie im odpowiedzialności karnej za wspomniane występki.
Mając to na uwadze, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, a o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpk.