Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1272/12
Data wyroku: 2013-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Władysława Motak, Agnieszka Brodzińska, Ryszard Małachowski
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. aktIV Ka 1272/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodnicząca: SSO Władysława Motak
Sędziowie: SO Ryszard Małachowski
del. SR Agnieszka Brodzińska (spr.)
Protokolant: Aneta Maziarek
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Ilony Talar
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r.
sprawyR. A.
oskarżonego zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu
z dnia 4 maja 2012 r. sygn. II K 1184/10

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelacjęza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 1272/12

UZASADNIENIE
R. A.został oskarżony o to, że w dacie bliżej nieustalonej, ale nie wcześniej niż 19 lipca 2010 r. i nie później niż 20 lipca 2010 r. wD.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. B.dokonał kradzieży z włamaniem do garażu w ten sposób, że po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej bramę wjazdową do garażu dostał się do jego wnętrza, skąd następnie zabrał w celu przywłaszczenia narzędzia w postaci pilarki spalinowejmarki S.o wartości 650 zł, szlifierkimarki E.o wartości 150 zł, wiertarkimarki E.o wartości 150 zł, wyrzynarkimarki E.o wartości 150 zł, opalarki elektrycznejmarki E.o wartości 40 zł, czym wyrządził straty o łącznej wartości 1.140 zł na szkodęZ. S., przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, w ciągu pięciu lat od odbycia co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem sadu Rejonowego w Słubicach z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawie IIK 810/02 za przestępstwo zart.286 § 1 kkw zw. zart.11 § 3 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę objęto następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie II K 196/04, mocą którego wymierzono karę łączną w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył m.in. w okresie od 1 grudnia 2003 r. do dnia 8 czerwca 2006 r. tj. o czyn zart.279 § 1 kkw zw. zart.64 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 4 maja 2012 r. Sąd Rejonowy w Myśliborzu w sprawie IIK 1184/10 uznałR. A.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawieart.279 § 1 kkw zw. zart.64 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart.46 § 1 kkSąd orzekł wobecR. A.solidarnie ze współoskarżonymD. B.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę pokrzywdzonemuZ. S.kwoty 1 140 zł.
Nadto Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i obciążyłR. A.kosztami sądowymi w części go dotyczącymi i wymierzył opłatę w kwocie 300 zł.
Apelacje od powyższego wyroku wniósł oskarżonyR. A.zarzucając wyrokowi:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, to jestart.4 kpkiart.7 kpkpolegająca na dowolnej jednostronnej ocenie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności dla oskarżonego korzystnych i wskutek tego nieuzasadnionego przyjęcia, iż oskarżonemu można przypisać sprawstwo w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu,

2
błąd w ustaleniach faktycznych, a mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku z powodu nieuzasadnionego przyjęcia, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oskarżonemu można przypisać sprawstwo w popełnieniu zarzucanego mu czynu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myśliborzu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Wbrew zarzutom w niej podniesionym Sąd I instancji w sposób wyczerpujący zgromadził w niniejszej sprawie materiał dowodowy i poddał go trafnej ocenie, czego wyraz dał w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, sporządzonych zgodnie z wymogamiart.424 kpk, wskazując które z dowodów stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego, a które zostały ocenione jako niewiarygodne i dlaczego. Ocena zgromadzonych dowodów nie wykracza poza granice określone wart.7 kpk, a ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji stwierdzić należy, iż wbrew wywodom jej autora nie budzi kontrowersji oparcie przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach oskarżonegoD. B., które to stanowisko Sąd w sposób przekonujący uzasadnił. Przemawiają za tym spójność i konsekwencja tych wyjaśnień a także fakt, iż znajdują one potwierdzenie w innych zgromadzonych dowodach. Podstawą do podważenia tych wyjaśnień nie może być eksponowany fakt nieprzyznania się oskarżonegoR. A.do zarzucanego mu czynu.N.się do zarzutu i kwestionowanie wersji oskarżenia jest niepodważalnym uprawnieniem oskarżonego, ale ocena takich wyjaśnień należy do Sądu w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego, zasad logiki i doświadczenia życiowego.
W pełni podzielić należy zatem trafną ocenę wyjaśnieńD. B.zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Oskarżony ten od początku postępowania prezentował spójną i konsekwentną wersję zdarzenia zarówno w zakresie sprawstwaR. A.jak też własnego udziału w dokonanym przestępstwie. Podczas pierwszego przesłuchania w niniejszej sprawie dotyczącego innego czynuD. B.nie tylko przyznał się do zarzucanego mu wówczas przestępstwa, ale także ujawnił swój udział w kradzieży z włamaniem do garażuZ. S.szczegółowo opisując sposób dokonania włamania oraz skradzione przedmioty. W zakresie sposobu wejścia do pomieszczenia jak też rodzaju skradzionych rzeczy wyjaśnieniaD. B.znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonegoZ. S.oraz protokole oględzin miejsca zdarzenia.
Podczas tego pierwszego przesłuchaniaD. B.złożył wyjaśnienia obciążające nie tylko oskarżonegoR. A.ale przede wszystkim siebie samego. Treść relacjiD. B.nie jest zatem tylko prostym pomówieniem, które występuje wówczas, gdy oskarżony (podejrzany) dążąc do uniknięcia własnej odpowiedzialności pomawia inną osobę. Konsekwencją tych wyjaśnień było przecież także prawomocne już skazanieD. B.za opisane przez niego przestępstwo. Nie jest zatem tak, iż oskarżony ten wskazując jako współsprawcęR. A.próbował sam uniknąć odpowiedzialności karnej.
Wiarygodności wyjaśnieńD. B.nie podważa eksponowany w apelacji fakt jego uzależnienia od środków odurzających. Okoliczność ta jakkolwiek nie budzi wątpliwości w świetle opinii sądowo psychiatrycznej sama w sobie nie stanowi podstawy do dyskredytacji wyjaśnieńD. B.i uznania ich z tej przyczyny za niewiarygodne. Przesłuchiwany na rozprawie w charakterze oskarżonego podtrzymał on wszystkie swoje wcześniejsze wyjaśnienia, a sugestie apelującego jakoby podczas przesłuchania na Policji był pod wpływem narkotyków nie znajdują żadnego uzasadnienia w wyjaśnieniachD. B.. Przyznał on jedynie na rozprawie, iż zarzucanych mu czynów dopuszczał się pod wpływem narkotyków i w celu uzyskania środków na ich zakup. W żaden sposób nie kwestionował natomiast swoich wcześniejszych wyjaśnień wyraźnie wskazując, iż polegają one na prawdzie (k.345-346). Sam fakt odurzenia w trakcie dokonywania czynu nie pozbawiłD. B.zdolności percepcyjnych, skoro w sposób zgodny z zeznaniami pokrzywdzonego opisał sposób wejścia do pomieszczania, wskazał skradzione przedmioty oraz podał zbliżony czas zdarzenia.
W tym kontekście Sąd trafnie odrzucił jako niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego. Forsowanie przezR. A.wersji, iż relacjeD. B.są efektem zemsty za to, że oskarżony miał w konfliktach pomiędzyD. B.a jego ojcem wstawiać się za tym ostatnim, trafnie zostało uznane przez Sąd meriti wyłącznie za przyjętą linię obrony. Na powyższe dobitnie wskazuje wyeksponowanie tej okoliczności dopiero w odpowiedzi na akt oskarżenia. W toku całego postępowania przygotowawczego, w trakcie którego miała miejsce również konfrontacjaR. A.zD. B.,R. A.w ogóle nie podnosił tego faktu, a jego tłumaczenia na rozprawie, iż funkcjonariusz policji nie chciał pisać tego co wyjaśniał i twierdził, że go to nie obchodzi (k.346) nie wytrzymują krytyki w zestawieniu z jednoznaczną treścią protokołów przesłuchań, pod którymi widnieje przecież podpis oskarżonego. Wbrew stanowisku skarżącego także świadekR. S.nie potwierdził, aby miał jakąkolwiek wiedzę na temat fałszywego pomawianiaR. A.przezD. B.(k.480). W tym stanie rzeczy, Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, iż wersja oskarżonego co do rzekomego konfliktu zD. B.pozostaje w sprzeczności z pozostałą częścią materiału dowodowego i jako taka nie mogła stać się podstawą ustaleń faktycznych.
Zupełnie chybiony okazał się podniesiony w apelacji zarzut jakoby Sąd I instancji wywodził swoje przekonanie co do winy i sprawstwaR. A.w niniejszej sprawie z poprzedniej karalności oskarżonego. Takie przekonanie apelującego nie znajduje żadnego oparcia w treści uzasadnienia Sądu. Okoliczności dotyczące karalności oskarżonego były natomiast podstawą do konstruowania w niniejszej sprawie recydywy i przyjęcia działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa, co z oczywistych względów znalazło wyraz w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a w konsekwencji zostało uwzględnione przy wymiarze kary. W żadnym jednak zakresie te ustalenia Sądu Rejonowego nie mogły mieć wpływu i nie miały na ustalenie sprawstwa i winy w odniesieniu do przypisanegoR. A.przestępstwa.
Oskarżonemu w apelacji nie udało się zatem skutecznie podważyć przedstawionego przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu toku rozumowania, a ocena dowodów dokonana z zachowaniem zasad wynikających zart.7 kpkpodlega ochronie procesowej wynikającej z tego przepisu. Konsekwencją prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i poczynienia na jej podstawie trafnych, zdaniem Sądu Okręgowego ustaleń faktycznych było prawidłowe przypisanie oskarżonemu sprawstwa w zakresie przestępstwa opisanego wart.279 § 1 kkw zw. zart.64 § 1 kk.
Mając na uwadze powyższe Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji. WymierzonaR. A.kara pozbawienia wolności nie może razić nadmierną surowością przy uwzględnieniu działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa, a także dotychczasową wielokrotną karalność za przestępstwa przeciwko mieniu (vide informacja z KRK k.117-118). Wysokość orzeczonego obowiązku naprawienia szkody także nie budzi wątpliwości albowiem jego wysokość wynika wprost z ustalonej wartości skradzionych przedmiotów.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego należało na podstawieart.437 § 1 kpkutrzymać w mocy.
Uwzględniając sytuację materialną i osobistą oskarżonego, a w szczególności ograniczone jego stanem zdrowia możliwości zarobkowe Sąd na podstawieart.624 § 1 kpkzwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, natomiast w oparciu o§ 2, § 14 ust.2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduorzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu przed Sądem II instancji.