Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 83/13
Data wyroku: 2013-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Kawałko, Ryszard Małachowski, Jacek Szreder
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk i inne

Sygn. aktIV Ka 83/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Jacek Szreder (spr.)
Sędziowie: SO Maciej Kawałko
SO Ryszard Małachowski
Protokolant: Kamila Michalak
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Damiana Kordykiewicza
po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r.
sprawyC. B.
oskarżonego zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
iL. J.
oskarżonego zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, zart. 289 § 2 kki zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych oraz oskarżonegoL. J.
od wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu
z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. II K 851/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesione apelacjeza oczywiście bezzasadne,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.i adw.K. O.kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście i 60/100) złotych, w tym po 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej odpowiednio oskarżonymC. B.iL. J.z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zasądza od obu oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po ½ części wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym i wymierza impo 400 (czterysta) złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 83/13

UZASADNIENIE
C. B.iL. J.zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 26 marca 2011 r. w miejscowościG., gminaD., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną nieustaloną osobą stosując przemoc w postaci duszenia rękoma oraz za pomocą paska od spodni, kopanie obutymi stopami po twarzy i całym ciele oraz związanie nóg za pomocą nogawek od spodni i przywiązanie linką holowniczą do drzewa doprowadziliA. M. (1)do stanu bezbronności, powodując u niego obrażenia ciała w postaci urazu głowy połączonego z podbiegnięciami krwawymi i otarciami naskórka oraz otarcia naskórka szyi, skutkujące rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego na okres czasu do dni siedmiu, po czym zabrali w celu przywłaszczenia kierowany uprzednio przez pokrzywdzonego samochód osobowy markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)o wartości 9.000,00 zł wraz z wyposażeniem w postaci radioodtwarzacza samochodowegomarki P.model(...)o wartości 330,00 zł, CB Radiamarki C.wraz z anteną(...)i mocowaniem do anteny o łącznej wartości 400,00 zł, koła zapasowego (alufelga) o rozmiarze 14 cali wraz z pokrowcem o wartości 240,00 zł, trzema zestawami kluczy nasadowych o łącznej wartości 292,00 zł, gaśnicy samochodowej o wartości 30 zł, lewarka samochodowego trapezowego o wartości 50 zł, klucza do okręcania kół o wartości 20 zł, apteczki samochodowej o wartości 30 zł, kombinerek o wartości 20 zł i oleju silnikowegoC. (...)o pojemności 4 litrów i wartości 90 zł, a także telefon komórkowymarki N. (...)C.o wartości 300,00 zł, portfela o wartości 20 zł z zawartością pieniędzy w kwocie 50 zł oraz dokumentów w postacidowodu osobistego serii (...)na nazwiskoA. M. (1), dowodu rejestracyjnego pojazduO. (...)nr rej. (...)orazprawa jazdy o numerze (...)na nazwiskoA. M. (1), czym działali na szkodęA. M. (1),A. M. (2)orazM. M., przy czymC. B.czynu tego dopuścił się w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, przed upływem pięciu lat od odbycia co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo rozboju kwalifikowane zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., orzeczonej mocą wyroku Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt II K 999/03 w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał m.in. w okresie od 1 czerwca 2008r. do dnia 5 listopada 2009r.,

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
a w odniesieniu doC. B.o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.

nadtoL. J.o to, że

II
w dniu 10 marca 2011 r. wD.przyul (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny markiV. (...)nr rej (...)o wartości 1.000,00 zł, który następnie porzucił w stanie uszkodzonym w kompleksie leśnym w okolicyW., czym wyrządził straty w łącznej wysokości nie mniejszej niż 400,00 zł na szkodęK. S.,

tj. o czyn zart. 289 § 2 k.k.

nadtoM. G.iL. J.o to, że

III
w nocy z 19 na 20 marca 2011 r. wD., działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży z włamaniem doP.(...)mieszczącej się przyul. (...)w ten sposób, że po uprzednim wyrwaniu kraty zabezpieczającej okno wybili szybę i dostali się do wnętrza pomieszczenia z pączkami, skąd następnie zabrali w celu przywłaszczenia 30 opakowań cukru(...)o wadze 1 kg i łącznej wartości 120 zł, 80 opakowań margaryny(...)o łącznej wartości 150 zł, wiadro z tworzywa sztucznego o pojemności 14 kg z zawartością sera homogenizowanegofirmy (...)o wartości 80 zł, piec gazowy(...)o wartości 800,00 zł, wiertarkę ręczną o mocy 800 Wat o wartości 70 zł, 2 sztuki kolumn głośnikowych o wartości 100 zł oraz obciążniki mosiężne do wagi stołowej o łącznej wartości 150 zł, czym spowodowali straty w łącznej wysokości 1.470,00 zł na szkodę właścicielaP.(...)-R. Ż.,

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 05 czerwca 2012 roku Sąd Rejonowy w Myśliborzu w sprawie o sygn. akt II K 851/11:

1
C. B.uznał za winnego popełnienia zrzucanego mu czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku i za ten czyn na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2
L. J.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów:

a
za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

b
za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku na podstawieart. 289 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

c
za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż kradzieży dwóch sztuk kolumnowych głośników o wartości 50,00 złotych dokonał na szkodęG. K.i za ten czyn na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierzone oskarżonemuL. J.kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonychC. B.iL. J.solidarny obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatęA. M. (1)kwoty 455,00 złotych, oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie po 1.000,00 złotych od każdego z oskarżonych;

5
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonychC. B.iL. J.solidarny obowiązek naprawienia szkody na rzeczA.iM. M.— solidarnie, poprzez zapłatę kwoty 4.218,00 złotych;

6
M. G.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, z tą zmianą, że przyjął, iż kradzieży dwóch sztuk kolumnowych głośników o wartości 50,00 złotych dokonał na szkodęG. K.i za ten czyn na podstawieart. 279 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności;

7
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.,art. 73 § 2 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuM. G.na okres próby 3 lat i w okresie tym oddał go pod dozór kuratora sądowego;

8
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania:

a
C. B.od dnia 26 marca 2011 roku,

b
L. J.od dnia 14 marca 2011 roku do dnia 16 marca 2011 roku, oraz od dnia 29 marca 2011 roku;

9
zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych, w tym i z opłat.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoL. J.. Na podstawieart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył ten wyrok w zakresiepkt 2, 3, 4,5,8. Na mocyart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 2-3 k.p.k.zarzucił mu:

-

odnośnie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku:

1
art. 4 k.p.k.przez naruszenie zasady obiektywizmu poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego wynikających z zeznań samego pokrzywdzonegoA. M. (1)złożonych w postępowaniu sądowym kwestionujących okoliczność, aby oskarżeni przed zaatakowaniem pokrzywdzonego, a także w trakcie kontynuowania akcji przestępczej porozumiewali się odnośnie sposobu popełnienia czynu zabronionego;

2
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż pomiędzy oskarżonymL. J.iC. B.oraz innym nieustalonym mężczyzną podróżującym wspólnie z nimi i pokrzywdzonym samochodem markiO. (...)onr rej (...)istniało porozumienie odnośnie wspólnego popełnienia przestępstwa rozboju na osobie pokrzywdzonegoA. M. (1);

3
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż zamiar zaboru mienia zrodził się u oskarżonego przed podjęciem przez niego akcji przestępczej polegającej na stosowaniu przemocy wobec pokrzywdzonegoA. M. (1), co w konsekwencji skutkowało przypisaniem oskarżonemu odpowiedzialności za czyn zart. 280 § 1 k.k.;

odnośnie czynu opisanego w punkcie II mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony w dniu 10 marca 2011r. wD.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny marki(...)nr rej (...)o wartości 1000 zł, który następnie porzucił w stanie uszkodzonym w kompleksie leśnym w okolicyW., czym wyrządził straty w łącznej wysokości nie mniejszej niż 400 zł na szkodęK. S.;

odnośnie czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych odnośnie zakresu wyrządzonej szkody poprzez przyjęcie, iż w wyniku kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 19 na 20 marca 2011r. doszło do zaboru w celu przywłaszczenia kolumn głośnikowych oraz 30 kg cukruD..

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k., skarżący wniósł o zmianę przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w pkt I. i II. czynów, zaś zakresie czynu opisanego w pkt III. o zmianę wyroku poprzez modyfikację opisu zarzuconego oskarżonemu czynu poprzez wyeliminowanie dokonania zaboru przez oskarżonego kolumnowych głośników oraz 30 opakowań cukruD.o wadze 1 kg i łącznej wartości 120 zł, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych oświadczając, iż wynagrodzenie z tego tytułu nie zostało w żadnej części uiszczone.

Apelację wniósł także oskarżonyL. J.. Na mocyart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 k.p.k.zaskarżył ten wyrok w części orzeczenia o karze. Na mocyart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności i wniósł o zmianę wyroku przez złagodzenie kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu apelacji oskarżony podniósł, że o ile nie kwestionuje ustaleń Sądu Rejonowego co do przebiegu i skutków zaistniałych przestępstw, to kategorycznie neguje orzeczenie w zakresie kary:

-

3 lat pozbawienia wolności za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., i zakwestionował w tym zakresie zeznania świadkaM. K., który zdaniem skarżącego poświadczył nieprawdę, a jego zeznania są pomówieniami;

8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 289 § 1 k.k., podniósł, że się go nie dopuścił i brak jest dowodów stwierdzających jednoznacznie jego udział w tej sprawie, a wyrok oparty jest wyłącznie na zeznaniach świadkaD. O.i poszkodowanegoK. S., którzy zdaniem oskarżonego pomawiają go, stwierdzając jego związek z tą sprawą;

roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 279 § 1 k.k., do którego popełniania się przyznał, a który od strony rozmiaru szkody nie jest – jego zdaniem, przestępstwem ogólnie niebezpiecznym wymagającym tak surowej kary.

Wobec tego apelujący uznał, że wymierzenie mu kary łącznej 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności nosi cechy rażącej surowości, a karą stosowną byłaby kara 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoC. B.. Na podstawieart. 444 k.p.k.zaskarżył ten wyrok w całości. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, to jestart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.polegającą na dowolnej, jednostronnej ocenie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności dla oskarżonego korzystnych i wskutek tego nieuzasadnionego przyjęcia, iż oskarżonemu można przypisać sprawstwo w zakresie popełnienia zarzucanych mu czynów. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy.
Mając powyższe zarzuty na uwadze wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myśliborzu. Z uwagi na podniesiony z ostrożności procesowej zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Zakres i charakter podniesionych przez skarżących zarzutów pozwala na łączne rozpoznanie wywiedzionych przez nich apelacji (jakkolwiekL. J.wskazał w petitum wywiedzionego przez siebie środka zaskarżenia, że kwestionuje wyrok jedynie w części orzeczenia o karze to analiza uzasadnienia jego osobistej apelacji wskazuje, że podniósł również zarzuty dotyczące pierwszoinstancyjnej oceny dowodów).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego przez obrońcę oskarżonegoC. B.zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.(apelujący stwierdził, że istniejące w sprawie rozbieżności i wątpliwości Sąd Rejonowy w sposób nieuzasadniony zinterpretował na niekorzyść oskarżonego), należy wyjaśnić, że dla oceny, czy nie została naruszona wyrażona w tym przepisie zasadain dubio pro reo, istotne jest jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Zasada ta oznacza zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy dowody nie pozwalają na ustalenie faktów. Natomiast w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż niewątpliwieC. B.dopuścił się rozboju na osobieA. M. (1), a jedynie z wyjaśnień oskarżonych wynika odmienna wersja, nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.
Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących pierwszoinstancyjnej oceny dowodów w ocenie Sądu odwoławczego nie zasługują one na aprobatę, bowiem dokonana przez Sąd I instancji analiza dowodów jest wszechstronna i nie narusza reguł zawartych wart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy wziął pod uwagę wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, poddał je rzetelnej i kompleksowej analizie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach rozstrzygnięcia.
Analiza apelacji obrońcówC. B.iL. J.wskazuje, że obaj zarzucili Sądowi meriti obrazęart. 4 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, w tym tego, że z zeznań pokrzywdzonego wynikało, iż zakwestionował, by oskarżeni przed zaatakowaniem go i w trakcie akcji przestępczej porozumiewali się co do sposobu popełnienia czynu. Zdaniem apelującego w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć współsprawstwa z uwagi na brak jego konstytutywnych elementów, tj. porozumienia między współsprawcami odnośnie wspólnego popełnienia czynu zart. 280 § 1 k.k.oraz wspólnego wykonania. Nie sposób się z tym zgodzić.
Po pierwsze, pomiędzy współsprawcami istniało porozumienie odnośnie wspólnego popełnienia czynu zart. 280 § 1 k.k.Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że wszyscy oskarżeni powzięli zamiar popełnienia przestępstwa rozboju na szkodęA. M. (1)jeszcze w trakcie jazdy samochodem. Świadczy o tym okoliczność, że siedzący z tyłuL. J.i nieustalony mężczyzna porozumiewali się szeptem, a więc w sposób uniemożliwiający pokrzywdzonemu, który siedział z przodu i kierował pojazdem, zapoznanie się z treścią rozmowy oraz to, że oskarżeni prowokowali bezcelową jazdę w różne miejsca – najpierw do sklepu spożywczego wD., później do centrumG., wreszcie do żwirowni, które to miejsce z racji odosobnienia i wczesnej pory, wskazywało, że cel, w jakimC. B.zwrócił się do pokrzywdzonego z prośbą o podwiezienie był inny niż przez niego deklarowany (rzekomo miał tam na nich czekać ich znajomy). Nie może również budzić wątpliwości to, że oskarżeni mieli zamiar dokonania rozboju na osobieA. M. (1)w chwili, gdy ten po dojechaniu do żwirowni oświadczył, że nikogo tam nie ma i zawrócił samochodem kierując się z powrotem do miejscowościG., a oskarżeni przystąpili do czynności sprawczych, tj. siedzący za pokrzywdzonym mężczyzna zaczął go dusić,C. B.wyciągnął kluczyki ze stacyjki, przez co zgasił silnik w pojeździe, z koleiL. J.z drugim mężczyzną wyciągnęliA. M. (1)siłą z wnętrza samochodu i zaczęli stosować wobec niego przemoc fizyczną. Wszyscy sprawcy odjechali samochodem należącym do pokrzywdzonego i zabrali w celu przywłaszczenia znajdujące się w nim rzeczy. Niewątpliwie zatem istniało miedzy nimi porozumienie i każdy z nich obejmował swym zamiarem urzeczywistnienie kompletu znamion czynu przestępnego penalizowanego wart. 280 § 1 k.k.
Co się tyczy zarzutu obrońcyC. B., że oskarżony nie miał zamiaru popełnić żadnego przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego, nie pomagał ani nie nakłaniał do tego pozostałych uczestników to jest on o tyle nieuzasadniony, że - pomijając to, że to właśnieC. B.skontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym prosząc go o podwiezienie samochodem i wyznaczył kierunek jazdy, to o tym, że oskarżony miał świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego dobitnie świadczy jego zachowanie w trakcie akcji przestępczej. Przecież, gdy siedzący za pokrzywdzonym nieustalony mężczyzna zaczął go dusić, oskarżony nie pomógł mu, a wręcz uniemożliwił pokrzywdzonemu ucieczkę poprzez wyciągnięcie kluczyków ze stacyjki w pojeździe, co więcej również zaczął go dusić. Choć oskarżony później nie używał już przemocy fizycznej wobecA. M. (1)to jednak był obecny przy tym jak czynili toL. J.i drugi nieustalony mężczyzna, nie reagował jednak na to, nie próbował ich powstrzymać. Co więcej w tym czasie przeszukał samochód, z którego wyjął linkę holowniczą, którą potem sprawcy przywiązaliA. M. (1)do drzewa, a gdy pokrzywdzony odzyskał przytomność, to nikt inny, aC. B.podszedł do niego i zagroził mu pozbawieniem życia, jeśli zawiadomi o tym zdarzeniu policję. Takie zachowanie oskarżonego nie pozostawia wątpliwości co do posiadania przezeń zamiaru popełnienia przestępstwa rozboju na szkodęA. M. (1).
Po drugie, bezzasadnie zakwestionował obrońca oskarżonegoL. J., oparte na porozumieniu, wspólne działanie oskarżonych. Nie ma racji apelujący, który opierając się w tym zakresie na wyjaśnieniach oskarżonych, stwierdził, że oskarżonyC. B.nie brał udziału w akcji przestępczej, aL. J.w chwili stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego nie miał zamiaru zaboru mienia, którego to zaboru ostatecznie nie dokonał. Zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują na sprawstwo oskarżonych, którzy w rezultacie wspólnie podjętej akcji przestępczej w sumie zrealizowali wszystkie znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.
Nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony przez obrońcę oskarżonegoC. B.zarzut jakoby Sąd Rejonowy dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.poprzez uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, a odmowę nadania tego waloru wyjaśnieniom oskarżonego Nie sposób z punktu widzenia kontroli odwoławczej stwierdzić, by zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów była sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a skoro tak, by była ona arbitralna i nie objęta ochroną, jaką daje zasada wyrażona wart. 7 k.p.k.
Zasadnie Sąd Rejonowy uznał zeznania pokrzywdzonego za wiarygodne. Podkreślić należy, żeA. M. (1)wcześniej nie znał oskarżonych, nie miał zatem żadnego interesu by ich bezpodstawnie pomawiać (konsekwentnie podawał, że znał tylkopseudonim (...)B.(...), dopiero organy ścigania ustaliły personalia oskarżonego, z koleiL. J.znał tylko z widzenia, gdyż ten przychodził do jego sąsiada, a trzeciego, nieustalonego sprawcy nie kojarzył). Pokrzywdzony nie dodawał żadnych okoliczności dla oskarżonych niekorzystnych, rzetelnie zrekonstruował przebieg zdarzenia i dokładnie opisał czynności sprawcze poszczególnych jego uczestników, rozdzielając ich role. Poza tym wersja przedstawiona przezA. M. (1)koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym. Potwierdzają ją zarówno dowody ze źródeł osobowych, zwłaszcza zeznania świadkaF. Z., który udzielił mu pomocy, a po tym jak pokrzywdzonego zabrało pogotowie ratunkowe, udał się na miejsce zdarzenia, jak i ze źródeł dokumentarnych, zwłaszcza opinia sądowo-lekarska biegłego lekarza sądowego i protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z materiałem poglądowym (odnośnie obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony i przebiegu zajścia). Dokonanie zaboru mienia należącego do pokrzywdzonego potwierdzają również pośrednio zeznania świadkaM. K..
Dążąc do zdyskredytowania zeznańA. M. (1)obrońca oskarżonegoC. B.podniósł, że pokrzywdzony był niekonsekwentny w relacjach, bo nie pamiętał czyC. B.używał wobec niego przemocy fizycznej oraz niewiarygodny, bo niezgodnie z prawdą podał, iż oskarżony nie przeszukiwał bagażnika i że go wcześniej nie znał. Tymczasem analiza zeznańA. M. (1)wskazuje, że podczas pierwszego przesłuchania w dniu 26.03.2011r. o godz. 9:15, a więc bezpośrednio po zdarzeniu, pokrzywdzony stanowczo stwierdził, żeC. B.złapał go dłonią za szyję i zaczął go dusić, że słyszał jak oskarżony otwiera bagażnik i czegoś szuka, (k. 5-6), podobnie zeznał w dniu 14.04.2011r. (k.130-131). Natomiast to, że słuchany przed Sądem na rozprawie w dniu 20.01.2012r. pokrzywdzony zeznał, że nie pamięta czyC. B.go dusił, czy mu groził i co wtedy robił wynika wyłącznie w upływu czasu i nie może wpływać na ocenę wiarygodności jego zeznań. Również zgodnie z prawdą i konsekwentnie pokrzywdzony zeznawał, że nie znałC. B.(k. 5, k. 130 i k.702).
W kontekście powyższych rozważań podnieść należy, iż – wbrew stanowisku obrońcyC. B.- Sąd I instancji zasadnie odrzucił jako niewiarygodne te wyjaśnienia oskarżonego, które nie znalazły pokrycia w zeznaniach pokrzywdzonego, uznając, że stanowią one wyraz obranej przez niego linii obrony. Forsowana przez oskarżonego wersja, zgodnie z którą jego udział w zdarzeniu miał ograniczać się do tego, że poprosił pokrzywdzonego o przewiezienie samochodem do innej miejscowości, a gdy pokrzywdzony zaczął być duszony dokonał zgaszenia silnika, by nie doprowadzić do wypadku, pozostaje w sprzeczności z innymi dowodami, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu orzekającego i jaka taka wersja ta nie zasługiwała na wiarę. Zasadnie również przyjął Sąd Rejonowy, żeL. J.złożył obciążające siebie wyjaśnienia, by chronićC. B..
Z kolei pisemne motywy środka odwoławczego oskarżonegoL. J.pozwalają na uznanie, że zdaniem autora apelacji wadliwa ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy przejawia się w przyznaniu przymiotu wiarygodności zeznaniom świadków:M. K.iD. O.oraz poszkodowanegoK. S., którzy zdaniem oskarżonego, pomawiają go. Zarzut ten jest nietrafny.
Co się tyczy zeznań świadkaM. K.to nie było podstaw by odmówić im wiary, przy czym zaakcentować w tym miejscu należy, że jakkolwiek jego zeznania potwierdziły dokonanie przez oskarżonych zaboru mienia pokrzywdzonego, to jednak mają one znaczenie drugorzędne dla przyjęcia, że dopuścili się oni przestępstwa rozboju - tu decydujące znaczenia miały zeznaniaA. M. (1).
Odnośnie oceny zeznańD. O.iK. S., to zasadnie Sąd meriti uznał je za wiarygodne, a stanowisko swoje przekonująco uargumentował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którego powielenie trzeba uznać za zbędne. Stwierdzić jedynie należy, że w świetle zeznań świadkaD. O., który wraz zL. J.poruszał się samochodem należącym doK. S., które znalazły częściowe oparcie w zeznaniach pokrzywdzonego iB. P., nie może budzić wątpliwości, że oskarżonyL. J.dokonał zaboru tego pojazdu w celu krótkotrwałego użycia, a następnie porzucił go w stanie uszkodzonym działając na szkodęK. S..
Nie miał również racji obrońcaL. J.podnosząc, że błędnie ustalono zakres szkody wyrządzonej przez oskarżonego w wyniku kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy z 19 na 20 marca 2011r. Myli się apelujący, że nie było podstaw do przyjęcia, żeL. J.zabrał w celu przywłaszczenia kolumny głośnikowe i 30 kg cukruD.. Wynika to przede wszystkim ze zgodnych zeznań pokrzywdzonych -R. Ż.iG. K.oraz wyjaśnieńM. G., z którym dokonał tego przestępstwa.
Biorąc pod uwagę powyższe, niesłusznym okazał się również zarzut błędnych ustaleń faktycznych, polegających - w uznaniu obrońcyL. J., na nietrafnym przypisaniu oskarżonemu winy i sprawstwa w zakresie czynów opisanych w pkt. I. i II. części dyspozytywnej wyroku oraz niesłusznym przyjęciu – w zakresie czynu opisanego w pkt. III. części dyspozytywnej wyroku, że oskarżony dopuścił się kradzieży kolumn głośnikowych oraz 30 opakowań cukruD.o wadze 1 kg. Skarżący jedynie przeciwstawił trafnym ustaleniom Sądu I instancji odmienną, forsowaną przez oskarżonegoL. J.wersję przebiegu zdarzeń, która jednak nie zasługiwała na wiarę, zważywszy na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Na tle prawidłowo ustalonego przebiegu zdarzeń Sąd I instancji dokonał trafnej oceny prawnokarnej zachowań oskarżonych, której nie kwestionowali też apelujący.
Przechodząc do oceny orzeczenia Sądu I instancji w zakresie wymierzonych oskarżonym kar i związanych z tym zarzutów apelujących odnośnie ich surowości, wskazać należy, iż są one całkowicie bezzasadne. Kwestionując orzeczoną wobecC. B.karę pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy, jego obrońca podkreślił udział oskarżonego w zdarzeniu, brak zamiaru i siły sprawczej, brak dowodów na to, że to on spowodował obrażenia u pokrzywdzonego i by przysporzył sobie korzyść majątkową z przestępstwa oraz dodał, że oskarżony przeprosił pokrzywdzonego. Tymczasem postępowanie dowodowe wykazało, że udział oskarżonego w akcji przestępczej był inny niż przezeń opisywany, łącznie z tym, że ustalono, iżC. B.dusił pokrzywdzonego, oraz że obejmował on swoim zamiarem urzeczywistnienie znamion przestępstwa stypizowanego wart. 280 § 1 k.k.Okoliczność, że oskarżony przeprosił pokrzywdzonego – jakkolwiek przemawiająca na korzyśćC. B., nie zmienia jednak faktu, że dopuścił się on wręcz bandyckiego napadu na bezbronną osobę, która zdecydowała się mu udzielić pomocy. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd meriti miał w polu widzenia wszystkie, a więc przedmiotowe, jak i podmiotowe okoliczności czynu, jakiegoC. B.dopuścił się wspólnie i z porozumieniu zL. J.i inną nieustaloną osobą, które doprowadziły do trafnego wniosku, że czyn ten charakteryzuje wysoki stopień społecznej szkodliwości. Z kolei to, że oskarżony popełnił to przestępstwo w ramach powrotu do przestępstwa (64§ 2 k.k.) uniemożliwiło postawienie w stosunku do niego pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Także oskarżonyL. J.nietrafnie podniósł rażącą surowość orzeczonych wobec niego kar jednostkowych, tj. 3 lat pozbawienia wolności za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 289 § 1 k.k.oraz 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 279 § 1 k.k., jak również kary łącznej orzeczonej w wymiarze 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że podejmując rozstrzygnięcia odnośnie kar jednostkowych Sąd meriti kierował się dyrektywami wymiaru kary zart. 53 k.k., które należycie wyważył, a orzekając karę łączną trafnie zastosował zasadę asperacji, uwzględniając z jednej strony związek czasowy i przedmiotowy przestępstw, jakich dopuścił sięL. J., jednakże nie tracąc z pola widzenia, że skierowane zostały one przeciwko różnym osobom pokrzywdzonym.
Reasumując, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, co Sąd Okręgowy uczynił w oparciu o przepisart. 437 § 1 k.p.k.uznając wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne.
Stosownie do§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002r., nr 163, poz.1348 z późn. zm.) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. P.i adw.K. O.kwoty po 516,60 złotych, w tym po 96,60 złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej odpowiednio oskarżonymC. B.iL. J.z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawieart. 636 § 2 k.p.k.iart. 633 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(t. j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zasądzając od obu oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po ½ części wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym i wymierzając im po 400 złotych opłaty za to postępowanie. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonych z obowiązku ich uiszczenia.

……………………..  …………………..  …..……………………….
SSO Maciej Kawałko  SSO Jacek Szreder  SSO Ryszard Małachowski