Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 4384/12
Data wyroku: 2014-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Madej
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57,58,12 i 13 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
Teza: niezdolnośc do pracy jako konieczna przesłanka nabycia prawa do renty

Sygn. akt VI U 4384/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 stycznia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Janusz Madej
Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hańc

po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. w Bydgoszczy
na rozprawie
odwołaniaM. Ł.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wB.
z dnia 7 września 2012 r. znak(...)-1
w sprawie:M. Ł.
przeciwko:Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

Oddziałowi wB.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

Izmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemuM. Ł.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.,
IIstwierdza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wB.za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
Na oryginale właściwy podpis.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 7 września 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB., odmówiłM. Ł.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy powołał się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 5 września 2012 r., w którym uznano, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony wnosząc o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczony podniósł, że stan jego zdrowia nie uległ poprawie i w dalszym ciągu nie pozwala na wykonywanie pracy związanej z obciążeniem fizycznym.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Stosownie do treściart. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy; ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy; niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów (ust. 1). Zgodnie zaś z art. 61 ustawy prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu osiemnastu miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony stał się ponownie niezdolny do pracy.
W niniejszej sprawie kwestią sporną była sama dalsza niezdolność ubezpieczonegoM. Ł.do pracy. W myśl art. 12 ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zgodnie natomiast z treścią art. 13 ust. 1 ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
UbezpieczonyM. Ł.był uprawniony do renty z tytułu okresowej częściowej niezdolności do pracy do dnia 31 lipca 2012 r. W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku o rentę, zarówno Lekarz Orzecznik ZUS jak i Komisja Lekarska ZUS stwierdzili, że badany nie jest niezdolny do pracy.

W celu zweryfikowania ustaleń dokonanych przez organ rentowy Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: specjalisty medycyny pracy oraz neurologa.
Biegli po zapoznaniu z dokumentacja medyczną, zebraniu wywiadu i przeprowadzeniu badania rozpoznali u ubezpieczonego dyskopatię dwupoziomową LS, L4/L5 L5-S1 leczoną dwukrotnie operacyjnie z dolegliwościami bólowymi i objawami resztkowymi upośledzającymi sprawność w stopniu umiarkowanym.
W ocenie biegłych lekarzy sądowych aktualny stan zdrowia ubezpieczonego skutkuje jego dalszą częściową niezdolnością do pracy zgodnej z kwalifikacjami na okres do dnia 31.12.2013 r. od daty poprzednio zakończonej niezdolności.
Przyczyną tego stanu jest schorzenie układu ruchu i układu nerwowego.
Ubezpieczony był dwukrotnie leczony operacyjnie z powodu dyskopatii. Stan jego zdrowia w porównaniu z badaniami poprzednimi nie uległ poprawie ponieważ doszło do osłabienia i zaników mięśni podudzi oraz nietrzymania moczu. Ubezpieczony nie może wykonywać ciężkiej pracy fizycznej oraz pracy wymagające długotrwałego stania i chodzenia . W okresie orzeczonej renty winien przekwalifikować się do innego zawodu. Z powyższych przyczyn biegli nie zgodzili się ze stanowiskiem Komisji Lekarskiej ZUS.

dowód:opinia biegłych sądowych lekarzy z dnia 5.02.2013 r. (k. 12-13 akt)

Po zapoznaniu się z wydaną przez biegłych opinią, organ rentowy wniósł do niej zastrzeżenia, w których wskazał, że nie dokonano wystarczającej obiektywizacji zgłaszanych dolegliwości. Lekarze ZUS, w tym specjalista urolog, nie stwierdzili w badaniu objawów ubytkowych. Ponadto podniesiono, że ubezpieczony jako tokarz nie jest zatrudniony w pozycji wymuszonej ani też wymagającej dźwigania ciężarów. Ponadto pracuje w niepełnym wymiarze czasu pracy i posiada zaświadczenie lekarza medycyny pracy o zdolności do wykonywania pracy w tym zawodzie.
W związku z powyższym ZUS wniósł o przekazanie zastrzeżeń biegłym celem rozważenia(vide: k. 21 akt)
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2013 r. Sad dopuścił dowód z opinii innego zespołu biegłych w składzie: neurolog i urolog.
Biegli po przeprowadzeniu badania podmiotowego i przedmiotowego wydali opinię, w której wskazali jako rozpoznanie stan po dwukrotnym leczeniu operacyjnym dyskopatii L4/L5 i L5 /S1 z nawrotowymi wypuklinami jąder miażdżystych na tych poziomach przewlekły zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy objawowy z zaostrzeniami i obecnymi objawami ubytkowymi. Dysfunkcja cewkowo – pęcherzowa z popuszczaniem moczu.
We wnioskach opinii biegli stwierdzili, że ubezpieczony jest nadal częściowo niezdolny do pracy na okres do 31 grudnia 2013 r. Niezdolność do pracy jest wywołana przede wszystkim schorzeniami układu kostno – stawowego z objawami neurologicznymi. Stan zdrowia badanego nie uległ poprawie, nadal przeciwwskazana jest praca w pozycji wymuszonej, praca w złych warunkach atmosferycznych, praca wymagająca pełnej sprawności psychofizycznej. Biegli podzieli wnioski opinii I zespołu, nie zgodzili się natomiast z orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS oraz Komisji Lekarskiej ZUS.
dowód:opinia biegłych (k. 43-44 akt)
Organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń do tej opinii
Sąd podzielił wnioski zawarte w opiniach obu zespołów biegłych. Nie budzi wątpliwości, iż ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania pracy wymaga z reguły wiadomości specjalnych, w niniejszym przypadku –przede wszystkim opinii biegłych z zakresu neurologii i urologii. Jednakże ostateczna ocena czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy musi uwzględniać także inne elementy, w tym zwłaszcza poziom kwalifikacji ubezpieczonego, możliwości zarobkowania w zakresie tych kwalifikacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Sąd podzielił w całości opinie wydane przez oba zespoły biegłych sądowych lekarzy. Opinie te są zgodne tak co do rozpoznanych schorzeń, jak i ich wpływu na wydolność organizmu badanego. Nadto opinie te są wyczerpujące, logiczne i zgodne z zakresami fachowej wiedzy medycznej, w związku z czym nie ma podstaw do ich podważenia, pomimo zastrzeżeń zgłoszonych przez pozwanego. Biegli lekarze sądowi są doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadają schorzeniom ubezpieczonego. Opinię wydali po zapoznaniu się z dokumentami leczenia, zebraniu wywiadu i przeprowadzeniu badania. Wbrew twierdzeniom pozwanego organu, schorzenia występujące u ubezpieczonego, uniemożliwiają mu podjęcie pracy zgodnej z kwalifikacjami czyli pracy mechanika oraz pracy w zawodzie dotychczas wykonywanych, tj. pracy tokarza. Są to prace wymagające niewątpliwie pełnej sprawności psychofizycznej. Przewlekłe, postępujące schorzenie układu nerwowego i układu ruchu, leczone operacyjnie z występującymi powikłaniami powoduje, że stan zdrowia ubezpieczonego jest na tyle poważny, iż nie jest on w stanie – przynajmniej do 31 grudnia 2013 r. – wykonywać zatrudnienia zgodnego z kwalifikacjami.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż ubezpieczony spełnił warunek o jakim stanowiart. 61 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychi dlatego zmienił decyzję organu rentowego przyznając ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1 sierpnia 2012 r. do 31 grudnia 2013 r.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Przedmiotem rozstrzygnięcia pozostawało także w niniejszej sprawie, czy organ rentowy w ramach swoich uprawnień i kompetencji poczynił wszystkie możliwe ustalenia faktyczne i wyjaśnił wszystkie okoliczności konieczne do wydania decyzji. W zakresie tym Sąd ustalił, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych na etapie postępowania orzeczniczego dysponował odpowiednimi dowodami pozwalającymi na ustalenie, badany jest częściowo niezdolny do pracy. Wywiad zebrany od ubezpieczonego przez Lekarza Orzecznika ZUS i Komisję Lekarską ZUS odpowiada swą treścią danym zebranym przez biegłych lekarzy sądowych. Zespół specjalistów powołanych przez Sąd dysponował dokładnie tymi samymi dokumentami leczenia i wynikami badań, jakie stanowiły podstawę wadliwego orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS. W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że zmiana decyzji w postępowaniu odwoławczym była uzasadniona ustaleniami faktycznymi, które powinny być i były znane organowi rentowemu. Opinia biegłych została wydana w oparciu o dokładnie takie same dokumenty diagnostyczne jakimi dysponował organ rentowy. Kliniczny stan ubezpieczonego również nie uległ zmianie albowiem dane z wywiadu i badanie fizykalne nie wskazują na to by powód w trakcie badania przez biegłych zgłaszał i cierpiał na inne dolegliwości aniżeli te, które znane były lekarzom wchodzącym w skład Komisji Lekarskiej ZUS. Z uwagi na powyższe w punkcie II wyroku stwierdzono, ze organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, zgodnie z art. 118 ust 1a ustawy emerytalnej.

SSO Janusz Madej