Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 379/13
Data wyroku: 2013-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Tomasz Skowron, Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 275 kk, art. 288 kk

Sygn. akt VI Ka 379/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Wieja (spr.)
Sędziowie   SO Waldemar Masłowski
SO Tomasz Skowron
Protokolant  Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r.
sprawyK. M.
oskarżonego zart. 279 § 1 kkiart. 288 § 1 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II K 43/13

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. M.w pkt II części dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje, iż wysokość szkody wynosi 6 000 (sześć tysięcy) złotych,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 379/13

UZASADNIENIE
K. M.został oskarżony został oskarżony o to, że:

1
w okresie od 20 do 21 listopada 2012r. wM., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnimK. K., po uprzednim podkopaniu się pod zamknięty garaż, dokonał kradzieży dwóch sztuk aluminiowych drabin o łącznej wartości 240 zł, czym działał na szkodęprzedsiębiorstwa Handlowo – Usługowo (...),

tj. o czyn zart. 279§1kk,

2
w dniu 22 listopada 2012r. wL.woj.(...), działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim, wspólnie i w porozumieniu z nieletnimK. K., po uprzednim podpaleniu samochodu markiF. (...)o numerze rejestracyjnym(...)o wartości 4.000 zł, dokonał jego spalenia, czym działał na szkodęJ. B.,

tj. o czyn zart.288§1kk,

3
w okresie od dnia 21 do 22 listopada 2012r. wL.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnimK. K., po uprzednim wybiciu szyby w drzwiach bocznych samochodu markiP. (...)onr rej. (...), zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy o wartości 50 zł, czym działał na szkodęB. W.,

tj. o czyn zart. 279§1kk.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 28 maja 2012r. (sygn. akt IIK 43/13):

I
uznał oskarżonegoK. M.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 1 i 3 części wstępnej wyroku przy przyjęciu, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw zart. 91§1kkw zw. zart. 279§1kki za to na podstawieart.279§1kkw zw. zart. 91§1kkwymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

II
uznał oskarżonegoK. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 288§1kki za to na podstawieart. 288§1kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 85kkiart. 91§2kkpołączył oskarżonemuK. M.wymierzone w pkt I i II wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 69§1 i 2kkiart. 70§2kkwarunkowo zawiesił oskarżonemuK. M.wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata,

V
na podstawieart. 73§2kkw okresie próby oddał oskarżonegoK. M.pod dozór kuratora sądowego,

VI
na podstawieart. 72§2kkzobowiązał oskarżonegoK. M.do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:

-B. W.kwoty 50 zł (pięćdziesiąt złotych),
-J. B.kwoty 6000 (sześć tysięcy złotych),
w terminie 6 (sześciu) miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia,

VII
na podstawieart.624§1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i nie wymierzył mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 413§1 pkt 4 kpkw zw. zart. 413§2 pkt 1 kpkpoprzez zawarcie w opisie czynów przypisanych oskarżonemu wpkt Izaskarżonego wyroku nieprawidłowej wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem zart. 279§1kk, popełnionym na szkodęJ. B., w sytuacji gdy Sąd I instancji w toku przewodu sądowego ustalił, iż rzeczywista wartość szkody jest inna, niż wskazana w zaskarżonym orzeczeniu;

2
obrazę przepisu prawa materialnego, a toart. 86§1kkjako określającego granice wymiaru kary łącznej, poprzez jego niepowołanie jako podstawy wymierzeniaK. M.kary łącznej w sytuacji gdy połączeniu podlegała kara jednostkowa oraz kara pozbawienia wolności orzeczona za ciąg przestępstw określony wart. 91§1kkw zw. zart. 279§1kk.

Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt I poprzez wskazanie w opisie czynu przypisanegoK. M., iż szkoda wyrządzona przestępstwem opisanym w pkt 2 części wstępnej wyroku wynosi 6000 (sześć tysięcy) złotych oraz w jego pkt III poprzez powołanieart. 86§1kkjako podstawy wymiaru kary łącznej orzeczonej wobecK. M..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Trafnie zarzuca, iż poczynione przez Sąd Rejonowy prawidłowe ustalenie co do wartości przedmiotu przestępstwa popełnionego na szkodęJ. B.nie znalazło swego procesowego odbicia w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W jej punkcie II uznano bowiem oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt 2 w części wstępnej wyroku, w której wartość szkody określono na 4000 złotych. Już jednak w pkt VI Sąd I instancji zobowiązałK. M.do naprawienia szkody wyrządzonejJ. B.określając jej wysokość na 6000 złotych. Takie same ustalenia faktyczne czyni w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (vide k – 90 akt). Apelujący nie kwestionuje prawidłowości takiego ustalenia a jedynie podnosi, iż doszło do uchybienia przepisomart. 413§1 pkt 4 kpkiart. 413§2 pkt 1 kpkprzez brak modyfikacji opisu czynu 2 z części wstępnej kwestionowanego wyroku. Skoro bowiem w sposób nie budzący wątpliwości i uprawniony w świetle zgromadzonych dowodów Sąd Orzekający ustala, że szkoda poniesiona przezJ. B.działaniamiK. M.wynosiła 6000 złotych to okoliczność ta wymagała modyfikacji w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku a konkretnie jej pkt II. Brak wskazanej zmiany skutkował powstanie wewnętrznej sprzeczności pomiędzy częścią wstępną a częścią dyspozytywną oraz pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku. Skutkować mógł wskazaniami przez apelującego trudnościami w interpretacji faktycznego stanowiska Sądu Rejonowego w tym zakresie jak też problemami przy wykonaniu takiego wewnętrznie sprzecznego rozstrzygnięcia.
Z przedstawionych względów konieczną stała się korekta pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wobecK. M.wyroku poprzez wskazanie, iż wysokość szkody wynosi 6000 (sześć tysięcy) złotych.
Nie podzielił natomiast Sąd Odwoławczy zarzutu z pkt 2 apelacji. Sformułowany w nim zarzut obrazy prawa materialnego poprzez niepowołanie przy ferowaniu kary łącznej przepisuart. 86§1kknie przekonuje. Apelujący podnosi, iż powoływanie przy orzekaniu kary łącznej na podstawieart. 91§2kktakżeart. 85kkjawi się jako zbędne. Jednocześnie jednak skarżący przyznaje, iż zarówno przedstawiciele doktryny jak i judykatura nie uznają takiego rozstrzygnięcia (przywołania obu przepisów) jak błędnego. Co do z kolei przywoływania wyłącznie przepisuart. 91§2kkzdaniem autora apelacji nie jest to orzeczenie wystarczające gdyż niezbędne jest wskazanie takżeart. 86§1kk. Tymczasem także i w tej materii nie ma zgodności wśród przedstawicieli doktryny. I tak prof. A.Marek w swym komentarzu twierdzi, że wystarczające jest przywołanie tylko przepisuart. 86§1kk. Natomiast P. Kardas wskazuje, powołując się na orzeczenia Sądów Apelacyjnych w Katowicach i Lublinie, że wystarcza do wymierzenia kary łącznej za dwa ciągi przestępstw bądź ciąg i inne przestępstwo, czy przestępstwa przepisart.91§2kk. Z kolei autorzy tak zwanych dużych komentarzy Becka opowiadają się za przywoływaniem w takich sytuacjach zarównoart.91§2kk, jak iart.86§1kk. Niewątpliwie zatem nie ma jednolitej linii orzeczniczej w tej kwestii ani też zgodnych poglądów doktryny. Można więc w zależności od wyboru koncepcji bronić każdego z przedstawionych stanowisk. Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób zatem skutecznie stanowić zarzutu obrazy prawa materialnego. Nie doszło bowiem do wadliwej interpretacji prawa ani też Sąd Rejonowy nie zastosował przepisu, którego powołanie w danych warunkach było niedopuszczalne.
Wobec przedstawionych powyżej rozważań co do rozbieżności interpretacyjnych brak podstaw do przyjęcia, że w zaskarżonym wyroku nie przywołano przepisu prawa materialnego, którego zastosowanie było w konkretnym układzie obligatoryjne. Przepisart. 91§2kkodwołuje się bowiem wprost doart. 85§1kka w zakresie wymiaru kary łącznej do wszystkich przepisówrozdziału IX Kodeksu karnego(w tymart. 86§1kk).
W tej sytuacji zdaniem Sądu Okręgowego brak wystarczających argumentów dla uwzględnienia zarzutu z pkt 2 apelacji i dlatego w pozostałej części zaskarżony wobecK. M.wyrok utrzymano w mocy.
Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze wydano w oparciu o względy słuszności o jakich stanowi przepisart. 624§1 kpkzdanie ostatnie. Oskarżony w żaden sposób nie przyczynił się do konieczności orzekania przez Sąd II instancji. Potrzeba zaskarżenia wyroku wyniknęła z uchybienia przy orzekaniu przez Sąd Rejonowy i dlatego zdaniem Sądu Okręgowego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze winien ponieść Skarb Państwa (art.624§1kpkw zw. zart.634 kpk).
uk.