Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 137/12
Data wyroku: 2014-01-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Żyto, Robert Kabziński, Tomasz Olszewski (Sędzia sprawozdawca), Halina Sawińska, Magdalena Zapała-Nowak
Słowa kluczowe: Zabójstwo

Sygn. akt III K 137/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 stycznia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, w III -cim Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Olszewski (Sędzia sprawozdawca)
Sędziowie  SSO Magdalena Zapała-Nowak
Ławnicy  Krzysztof Żyto, Halina Sawińska, Robert Kabziński
Protokolant Bożena Wolfram, Magdalena Mazurkiewicz i Ilona Skórka

w obecności Prokuratora Włodzimierza Gusty, Moniki Rorat
po rozpoznaniu w dniach: 24 stycznia 2013r., 18 lutego 2013r., 6 maja 2013r.,
20 maja 2013r., 22 lipca 2013r., 26 września 2013r. i 13 stycznia 2014r.
sprawy:
U. G.
córkiA.iA.z domuN.
urodzonej (...)wB.
o s k a r ż o n e j o t o , ż e :
w nocy z 18 na 19 marca 2012 r. około godz. 23.00 wmieszkaniu nr (...)bloku(...)naosiedlu (...)wB., woj.(...), działając w zamiarze bezpośredniego pozbawienia życiaP. T., nożem kuchennym o długości ostrza 19 centymetrów z dużą siłą zadała mu, co najmniej 19 ciosów w brzuch, klatkę piersiową oraz szyję, powodując - w obrębie szyi rozległą ranę ciętą powłok w przebiegu poprzecznym z dwustronnym przecięciem dużych naczyń szyjnych (obu tętnic i żyły szyjnej), liczne rany kłute klatki piersiowej, brzucha z uszkodzeniem narządów wewnętrznych - w konsekwencji wykrwawienie organizmu wskutek krwotoku zewnętrznego i wewnętrznego, co stało się przyczyną śmierciP. T.,
tj. o czyn zart. 148 § 1 kk
o r z e k a :

1
oskarżonąU. G.uznaje za winną dokonania zarzucanego jej czynu wyczerpującego znamionaart. 148 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza jej karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczaU. G.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jej tymczasowego aresztowania od dnia 19.03.2012r.;

3
zasądza na rzecz Skarbu Państwa odU. G.kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem części pozostałych kosztów sądowych ustalając, że w pozostałym zakresie poniesie je Skarb Państwa.

Sygn. akt III K 137/12

UZASADNIENIE

Ustalenia faktyczne.

U. G.poznałaP. T.przez Internet na czacie strony(...)w drugiej połowie 2007 roku. Początkowo była to znajomość kontynuowana przy użyciu komunikatora(...). W listopadzie 2007 roku wymienili się numerami telefonów. Do pierwszego ich spotkania doszło 24 grudnia 2007 roku, kiedy toP. T.niezapowiedziany przyjechał pod blok, w którym mieszkałaU. G.. Wtedy to rozmawiali bezpośrednio po raz pierwszy. Od tego czasu zaczęli spotykać się systematycznie, a ich znajomość rozwijała się.

\wyjaśnieniaU. G., k. 64\
P. T.odwiedzałU. G.w mieszkaniu, w którym zamieszkiwała wspólnie z rodzicami. Razem też wyjeżdżali na wakacje.

\wyjaśnieniaU. G., k. 64

zeznaniaK. Ł., k. 938 – tom V

zeznaniaA. G. (1), k. 713v. – 714 – tom IV\
Po raz pierwszyU. G.odwiedziłaP. T.w maju 2008 roku w mieszkaniu, w którym mieszkał wówczas ze swymi rodzicami. Z jego relacji przedstawionejU. G.po wspomnianej wizycie wynikało, że matkaP. T.inaczej ją sobie wyobrażała myśląc, że jest szczuplejszej budowy ciała i niższego wzrostu.
W późniejszym czasieU. G.odnosiła wrażenie, że nie jest mile widziana w domuP. T., który mówił jej, że zdaniem jego matkiU. G.nie jest dziewczyną dla niego, ponieważ jest za gruba i nie ma żadnej pozycji społecznej.

\wyjaśnieniaU. G., k. 64\
W maju 2009 rokuP. T.przeprowadził się do własnego mieszkania. W mieszkaniu tym często przebywałaU. G.. Nierzadko zostawała na noc. Jednakże pomimo tego, poza kilkoma przedmiotami codziennego użytku nie pozostawiała w tym lokalu żadnych innych osobistych rzeczy.

\wyjaśnieniaU. G., k. 64

zeznaniaK. T., k. 875 – 876 – tom V\
P. T.iU. G.wśród znajomych byli postrzegani jako para. Łączyły ich intymne relacje.

\wyjaśnieniaU. G., k. 64

zeznaniaR. S. (1), k. 656 – tom IV

zeznaniaE. B. (1), k. 656v. – 657 – tom IV, 51 – 52

zeznaniaP. G., k. 659 – tom IV

zeznaniaP. K., k. 715v. – 716 – tom IV

zeznaniaA. G. (2), k. 807 – tom VI\
W trakcie ich związku, zwłaszcza w jego późniejszej fazie, dochodziło często do kłótni.U. G.miała doP. T.pretensje, że przedkłada on ponad ich wspólne dobro relacje z matką i siostrą, a także, że nie ma on względem niej poważnych planów na wspólne życie.
Ponadto odkryła ona, że w czasie trwania ichzwiązku (...)utrzymywał kontakty z innymi kobietami. W związku z tym często żaliła się do swych znajomych naP. T..
W 2011r. i w pierwszym kwartale 2012r. ich związek przeżywał głęboki kryzys. Mężczyzna i kobieta kilkakrotnie zrywali znajomość, jednakże – po krótkim czasie – ponownie ją aktywowali.

\zeznaniaE. B. (1), k. 656v. – 657 – tom IV, 51 – 52

zeznaniaP. G., k. 659 – tom IV

zeznaniaM. G., k. 712 – 713 – tom IV

zeznaniaP. K., k. 715v. – 716 – tom IV

zeznaniaS. P., k. 805v. – tom VI

zeznaniaB. P., k. 806 – tom VI

zeznaniaJ. K. (1), k. 806v. – tom VI\
W trakcie awanturU. G.co najmniej dwukrotnie uderzyła w twarzP. T.. Kiedyś przyznała sięE. B. (1), że przed uderzeniem w twarzP. T., obróciła pierścionek tak, by po uderzeniu na jego twarzy pozostał ślad.E.b.słyszała, jak rozżalonaU. G.groziła, że skrzywdzi, a nawet – zabije –P. T..

\zeznaniaE. B. (1), k. 656v. – 657 – tom IV, 51 – 52\
U. G.dwukrotnie poinformowałaP. T.o tym, że jest w ciąży, przy czym nie była to prawda.
Po raz drugi w ten sposób wprowadziła go w błąd na początku 2012r. i utrzymywała tę fikcję do końca ich znajomości.

\ wyjaśnieniaU. G., k. 64

zeznaniaE. B. (1), k. 656v. – 657 – tom IV, 51 – 52

zeznaniaP. G., k. 659 – tom IV

zeznaniaM. G., k. 712 – 713 – tom IV\
W grudniu 2011r.P. T.za pośrednictwem jednego z portali poznałM. D., mieszkankęT.. Od tego czasu utrzymywali oni intensywne kontakty telefoniczne i za pośrednictwem Internetu. KiedyU. G.dowiedziała się o tym, zadzwoniła doM. D.. Podczas tej rozmowyU. G.była napastliwa i nerwowa. Poinformowała swą rozmówczynię o tym, że jest w ciąży, starała się nakłonić ją do zerwania znajomości zP. T.. W tym też celu wysyłała jej wiadomości tekstowe.

\zeznaniaM. D., k. 809 – tom V, 84 – 85\
Pomimo utrzymywania bliskich relacji zM. D.P. T.w okresie od stycznia 2012r. do marca 2012r. komunikował się zU. T., wysyłając jej wiadomości tekstowe.

\wydruki wiadomości tekstowych pochodzących z telefonu U.G., k. 387 – 389\
W dniu 13 marca 2012r.U. G.iP. T.postanowili zakończyć znajomość. 16 marca 2012r.U. G.miała odebrać swe rzeczy z mieszkaniaP. T.. Do tego jednak nie doszło.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65

zeznaniaE. B. (1), k. 656v. - tom IV\
W dniu 18 marca 2012r.U. G.wraz z ze znajomymi:E. B. (2),Z. K. (1)iZ. D.pojechała doŁ.obejrzeć na żywo rozgrywki siatkarskie. ZB.wyjechali około godziny 13:00, zaś zŁ.wrócili około godziny 22:30. Tego dniaU. G.miała na sobie sportowe buty, bawełnianą bluzkę koloru białego, szary bezrękawnik, fioletową apaszkę oraz jeansowe spodnie, zaś na dłoni – białą frotkę z napisem POLSKA.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65

zeznaniaE. B. (1), k. 656v. - tom IV, 51 – 52

zeznaniaZ. K. (1), k. 715 – tom IV

zeznaniaZ. D., k. 716v. – 717 – tom IV\
U. G.w drodze do i zŁ., jak i podczas pobytu w tym mieście piła alkohol (wódkę i piwa). W czasie, gdy wysiadała z samochodu prowadzonego przezE. B. (1), nieopodal swego miejsca zamieszkania sprawiała wrażenie osoby będącej pod wpływem alkoholu. Czuła się niedobrze, kręciło jej się w głowie. Widziana była przez znajomych, jak wchodzi do klatki schodowej bloku, w którym mieszkała.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65

zeznaniaE. B. (1), k. 656v. - tom IV, 51 – 52

zeznaniaZ. K. (1), k. 715 – tom IV

zeznaniaZ. D., k. 716v. – 717 – tom IV\
Do swego mieszkania jednak nie weszła. Udała się natomiast do mieszkającego naOsiedlu (...).

\wyjaśnieniaU. G., k. 65\
W tym czasieP. T.przebywał w swoim mieszkaniu naOsiedlu (...).
O godzinie 23:08 rozmawiał przez telefon ze swoją siostrąE. R., a wcześniej – o godzinie 23:00 – ze swą matkąT. T..

\zeznaniaE. R., k. 112v.

wykaz połączeń, k. 301\
Kilka minut po godzinie 23:00, kiedy otworzył drzwiU. G.zauważyła, że jest zaspany. Po tym, jak weszła do środka jego mieszkaniaP. T.rozmawiał przez telefon. Z kontekstu rozmowy zrozumiała, że jego rozmówcą jest siostraE. R., po którą miał wyjechać na dworzec autobusowy.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65

zeznaniaE. R., k. 803 – tom V\
P. T.wszedł do łazienki. Za nim udała sięU. G., która zaczęła rozmawiać z nim o kobiecie, którą poznał za pośrednictwem Internetu.P. T.zwróciłU. G.uwagę, że nie powinna pić alkoholu, skoro jest w ciąży. Dodał, żeM.jest osobą, z którą chce być i nigdy nie przypuszczał, że będzie miał dziecko z kobietą, z którą nie chce być. Stwierdził, że jest to jego największa życiowa porażka.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65v.\
W trakcie rozmowy mężczyzna i kobieta przemieszali się.P. T.usiłował wyjść leczU. G.mu to uniemożliwiała, próbując uparcie rozmawiać o ich wspólnych problemach.P. T.wszedł do mniejszego pokoju i z szafy próbował wyciągnąć ubranie, leczU. G.zagrodziła mu drogę. WówczasP. T.popchnął ją na stojące obok łóżko, na które przewróciła się, następnie spadając na podłogę. WówczasP. T.pomógł jej wstać i przeprosił.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65v.\
Następnie oboje przemieścili się do przedpokoju.P. T.powiedział, że możeU. G.odwieźć do domu. W pewnym momencie chciał wrócić do większego pokoju, leczU. G.ponownie stanęła mu na drodze.P. T.popchnął ją, w wyniku czego kobieta przewróciła się, trącając stojak na wina i przewracając stojącą na podłodze donicę z rośliną.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65v.

protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z zapisem video, k. 4 – 8, 14 - 16\
Wtedy to zaczęli się kłócić i szarpać.P. T.wyszedł do mniejszego pokoju.U. G.poszła za nim, popchnęła go.P. T.przewrócił się, zaś kobieta przemieściła się do kuchni. Zadzwonił telefonP. T.. Mężczyzna w tym czasie wszedł również do kuchni, w której przebywała jużU. G..

\wyjaśnieniaU. G., k. 65v.\
O.kontynuowali kłótnię, podczas którejU. G.zarzucała partnerowi, że oszukiwał ją przez cztery lata, „kręcąc na dwa fronty”.
P. T.wyszedł do sypialni. Wtedy toU. G.zauważyła wiszące na ścianie noże kuchenne. Sięgnęła po jeden z nich i przeszła do pomieszczenia, w którym znajdował się mężczyzna. Czuła w sobie furię.

\wyjaśnieniaU. G., k. 65v.

protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z zapisem video, k. 4 – 8, 14 - 16\
Kiedy weszła do sypialni, zadałaP. T.cios trzymanym nożem w brzuch.
NastępnieP. T.przemieścił się do dużego pokoju.
U. G.poszła za nim. Zobaczyła, że mężczyzna trzyma w dłoni dwie butelki z winem, którymi następnie zadał kobiecie cios w głowę. KiedyU. G.upadła na ziemię,P. T.uderzył ją jeszcze raz, jedną z butelek, w twarz. Wtedy toU. G.trzymanym w dłoni nożem godziłaP. T.wielokrotnie w okolice brzucha, klatki piersiowej, a ponadto – w końcowej fazie zajścia – z dużą siłą zadała mu ranę ciętą szyi przecinając główne naczynia krwionośne, w tym obie tętnice i żyłę szyjną.
Rany na cieleP. T.powstały przyżyciowo, pod działaniem noża o długości ostrza 19 cm, którymU. G.godziła z różną siłą. W większości zadanych ran (drążących w głąb jam ciała) użycie siły było bardzo duże, bądź znaczne. Dotyczy to także rany ciętej szyi.
P. T.próbował bronić się przed agresjąU. G., zasłaniając dłońmi przed ciosami nożem. Ostrze noża pozostawiło ślady w postaci skaleczeń na obydwu jego dłoniach.

\wyjaśnieniaU. G., k. 66

    ekspertyza Pracowni Genetyki(...)wK., k. 633

opinia biegłegoZ. K. (2)z sądowo – lekarskiej sekcji zwłok, k. 498 – 503 – tom III, k. 711 – tom V\
Następnie wyszła do przedpokoju, gdzie wypluła krew i dwa zęby, które zostały jej wybite uderzeniem butelki. Zęby podniosła i schowała do kieszeni.

\wyjaśnieniaU. G., k. 66

protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z zapisem video, k. 4 – 8, 14 - 16\
W lokalu położonym bezpośrednio pod mieszkaniemP. T.zamieszkiwałaK. U.. Tego wieczora, kiedy położyła się spać po godzinie 23:00 usłyszała odgłosy szamotaniny i upadania ciężkich przedmiotów. Usłyszała także głos kobiety, wypowiadającej rozkazującym, ostrym głosem słowa: „siadaj, siadaj”. Później usłyszała wołanie mężczyzny: „ludzie, ludzie – ratunku”. Następnie, zaniepokojona hałasami, wyszła na klatkę schodową i z mieszkaniaP. T.usłyszała słowa wypowiadane przez kobietę stanowczym, zimnym i opanowanym tonem: „cztery lata bez ślubu, cztery lata bez ślubu”, „gdzie masz telefon?P., gdzie masz telefon?”.
W odpowiedziK. U.słyszała głośne sapanie (ciężki oddech) mężczyzny, a następnie odgłosy szarpaniny, siłowania się. Kobieta cały czas ostro i zdecydowanie pytała: „P., gdzie masz telefon?”

\zeznaniaK. U., k. 655 – tom IV, k. 23\
Około godziny 23:00 hałasy dochodzące z mieszkaniaP. T.słyszał także inny z sąsiadów –R. S. (1). Słyszał on odgłosy sprzeczki, rozpoznał głosy kobiety i mężczyzny.

\zeznaniaR. S. (1), k. 655v. – 656 – tom IV\
P. T.zmarł nie później, niż w ciągu kilku minut po zadaniu mu ciosów nożem, około godziny 23:30. Bezpośrednią przyczyną jego śmiertelnego zejścia były liczne rany kłute klatki piersiowej i brzucha z uszkodzeniem narządów wewnętrznych oraz rozległa rana cięta szyi z obustronnym przecięciem dużych naczyń szyjnych (obu tętnic i żyły szyjnej), a w konsekwencji – wykrwawienie organizmu.

\opinia biegłegoZ. K. (2)z sądowo – lekarskiej sekcji zwłok, k. 498 – 503 – tom III, k. 711 – tom V

wykaz połączeń telefonicznych, k. 301\
O godzinie 23:40U. G.ze swego telefonu komórkowego zadzwoniła doE. B. (1). Była roztrzęsiona. W krótkiej, chaotycznej rozmowie prosiła przyjaciółkę, by ta pojechała doP. T..E. B. (1)odmówiła twierdząc, że wypiła alkohol.
O godzinie 1:23E. B. (1)otrzymała wiadomość tekstową wysłaną przezU. G.o treści: „Chciałam jechać doP.ale wypisać i dobrze się stało. Czytam książkę, dobranoc. Ula”.

\zeznaniaE. B. (1), k. 656 – 657 – tom IV, 51 – 52\
Około 23:30U. G.zadzwoniła z telefonu komórkowegoP. T.na numer telefonuM. D.. Ta jednak nie mogła odebrać, więc w odpowiedzi, o godzinie 23:37 napisała SMS –a o treści: „daj mi 10 minut”.
Około godziny 00:03U. G.ponownie zadzwoniła doM. D.używając telefonuP. T..M. D.odebrała połączenie słowami: „cześć promyczku”. W odpowiedzi usłyszała słowa: „nie ma promyczka i nie będzie”. W dalszym ciągu tej rozmowyU. G.była napastliwa i wulgarna. Po około dwóch minutachM. D.rozłączyła się.
W kilka minut później telefon komórkowyM. D.dwukrotnie odbierał połączenie z telefonuP. T..
O godzinie 00:46M. D.wysłała na numer telefonu komórkowegoP. T.wiadomości o treści: „żeby była jasność, ostatni raz pozwala sobie pani na tak prymitywne zachowanie. Używając telefonuP.nadużywa pani norm prawnych, ponadto pokazuje pani poziom, jaki reprezentuje. Nie życzę sobie jakichkolwiek telefonów z pani strony, poza tym uważam pani zachowanie jako wyjątkowo żenujące. Życzę pokory.”

\zeznaniaM. D., k. 84 – 85, 808 – 809v. – tom V

wykaz połączeń telefonicznych, k. 301

wykaz wiadomości tekstowych, k. 160\
Następnie,U. G.zabrała z sypialni router i laptop, a także wymontowała i wychodząc – zabrała ze sobą – amplituner wraz z odtwarzaczami, znajdujące się w pokoju dziennym mieszkania. Sprzęty te wyrzuciła po drodze do domu.

\częściowo - wyjaśnieniaU. G., k. 66

protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z zapisem video, k. 4 – 8, 14 - 16

zeznaniaR. S. (1), k. 655v. – 656 – tom IV\
Ponadto pobieżnie uprzątnęła mieszkanie, podnosząc przewrócony stojak na wino i donicę z kwiatem. W lewą dłoń leżącego wsalonie (...)włożyła nóż, którym zadawała ciosy.

\protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z zapisem video, k. 4 – 8, 14 - 16\
U. G.wróciła do domu, rozebrała się, umyła i położyła do łóżka.

\wyjaśnieniaU. G., k. 66\
Następnego dnia poszła do pracy, gdzie oznajmiła, że przewróciła się w łazience i uderzyła o pralkę. Była małomówna i spokojna. Jej przełożonaK. Ł.zawiozła ją do szpitala.

\zeznaniaK. Ł., k. 938 – tom V\
Na drugi dzień po zdarzeniu spacerujący wzdłuż rzekiR. S. (1)obaczył w jej nurcie prostokątny, czarno – srebrny przedmiot przypominający wyglądem tuner albo odtwarzacz kina domowego.

\zeznaniaR. S. (1), k. 655v. – 656 – tom IV\
U. G.nie jest chora psychicznie, ani upośledzona umysłowo. Wykazuje cechy osobowości nieprawidłowej.
Tempore criminisposiadła pełną zdolność rozumienia znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie działała przy tym w stanie silnego wzburzenia określanego również jako afekt fizjologiczny.
Sprawność funkcji poznawczej mieści się uU. G.w granicach normy wiekowej, na poziomie przeciętnym. Posiada ona sprawność logicznego myślenia, zdolność rozumienia podstawowych sytuacji i norm społecznych.
U. G.przejawia przewagę sfery popędowo – emocjonalnej nad poznawczą regulacją zachowania, co w funkcjonowaniu może przejawiać się impulsywnością, trudnościami w odraczaniu gratyfikacji, niską tolerancją frustracji i stresu.
U. G.w sytuacjach trudnych i stresujących przejawia tendencje do koncentracji na sobie, na własnych emocjach takich jak złość, gniew, napięcie. Poza tym przyjmuje ona niedojrzałe emocjonalnie podejście do rozwiązywania problemów interpersonalnych stosując szantaż emocjonalny, manipulację, agresję werbalną i fizyczną.

\opinia sądowo – psychiatryczna, k. 365 – 368 – tom II, 872v. – 873 – tom V

opinia psychologiczna, k. 373 – 374 – tom II\
W wyniku uderzenia przezP. T.U. G.doznała obrażeń ciała w postaci urazu twarzoczaszki ze wstrząśnieniem mózgu, rany górnej i dolnej wargi, okolicy ciemieniowo – potylicznej głowy i lewego łokcia oraz wybicia dwóch zębów.

\opinia, k. 497

zaświadczenie z poradni ambulatoryjnej, k. 44\
Przed tymczasowym aresztowaniemU. G.zatrudniona była w(...)wB.w charakterze opiekuna klienta z wynagrodzeniem w wysokości 1.500 zł.
Jest panną. Posiada wykształcenie wyższe(...). Przed zatrzymaniem mieszkała wraz z rodzicami.
U. G.była postrzegana przez współpracowników, znajomych i sąsiadów jako osoba spokojna i zrównoważona. W życiu zawodowym oceniana jako pracownik wzorowy, bezkompromisowy i obowiązkowy.

\wywiad środowiskowy, k. 360 – 361 – tom II\

Ocena dowodów:

Podstawą poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie działania podlegającego karnoprawnej ocenie byływyjaśnieniaU. G.złożone we wstępnej fazie postępowania przygotowawczego, które w sposób kategoryczny i pewny pozwoliły na odtworzenie elementów zachowania istotnego dla jej odpowiedzialności karnej. To w nich oskarżona opisała zarówno tło zdarzenia, które miało miejsce bezpośrednio przed zadaniem ciosów nożem, jak i sposób swego działania. Jej relacje były precyzyjne i szczegółowe. Pozostawały w zgodności z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie.
Po pierwsze, relacje procesoweU. G.prezentowane w początkowej fazie postępowania, charakteryzuje drobiazgowość i precyzja opisów. Oskarżona, pomimo tego, że w czasie czynu pozostawała pod wpływem alkoholu, potrafiła szczegółowo, z zachowaniem chronologii zdarzeń, przedstawić bieg wypadków od momentu, w którym weszła do mieszkaniaP. T., do chwili jego opuszczenia. Przedstawiane przez nią opisy układały się w logiczny i spójny bieg wypadków. Wiernie przedstawiła, jak doszło do eskalacji konfliktu i jaki był jego przebieg. Zarówno forma, w jakiej składała ona swe wyjaśnienia, jak i sposób relacjonowania (szczegółowość, obiektywizm, zachowanie łączności i spójności czasowo - przestrzennej) dowodzą szczerości jej relacji, której to oceny nie zmieniły jej późniejsze depozycje. Sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonej zaprezentowanym na rozprawie głównej, by jej pierwsze wyjaśnienia stanowiły efekt presji, jaką wywierali przesłuchujący ją funkcjonariusze, a także – by były wynikiem złej dyspozycji związanej z urazami, jakich doznała w wyniku zdarzenia.
Wbrew twierdzeniom oskarżonej, przesłuchanie przeprowadzone w dniu 20 marca 2012r. (protokół, k. 64 – 66) nie było jedynym, w którym potwierdziła ona okoliczności zdarzeń będące przedmiotem zainteresowania w niniejszej sprawie. Tego samego dnia, kilka godzin później była ona bowiem ponownie przesłuchiwana przez prokuratora (protokół, k. 79 – 80) i ni słowem nie wspomniała, by w toku pierwszego jej przesłuchania wywierana była na niej jakakolwiek presja. Nie zgłaszała ona także żadnych zastrzeżeń co do swego stanu zdrowia, bądź dyspozycji psychofizycznej, która uniemożliwiłaby jej przesłuchanie. Przeciwnie. Stanowczo i jednoznacznie potwierdziła ona swe wcześniejsze wyjaśnienia dodając jedynie, że nie czuje się na siłach je powtórzyć. Co najważniejsze, oskarżona potwierdziła, że „wyjaśnienia na Komendzie składała dobrowolnie i bez przymusu” (k. 79v.). Można więc kategorycznie wnioskować, że gdyby istotnie funkcjonariusze Policji nadużyli uprawnień i wywierali na oskarżoną presję w jakikolwiek sposób przymuszając ją do złożenia wyjaśnień określonej treści, to bez wątpienia nie miałyby one tak dokładnego i drobiazgowego charakteru, a ponadto – oskarżona powiadomiłaby o tym prokuratora podczas kolejnego jej przesłuchania, odmawiając potwierdzenia ich prawdziwości. W konkluzji tej Sąd umocnił się po analizie kolejnych depozycji składanych przezU. G.przed Sądem Rejonowym wB.w dniu 21 marca 2012r. podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania (protokół, k. 88 – 90), kiedy to oskarżona potwierdziła swe wcześniejsze, autodenuncjacyjne wyjaśnienia nie wskazując, by były one składane pod wpływem jakiegokolwiek przymusu, bądź z wyłączeniem swobody wypowiedzi. Nie sposób logicznie zakładać, że oskarżona, osoba świadoma i wykształcona, przesłuchiwana trzykrotnie, w tym przez prokuratora i sąd, w żadnym momencie nie zakwestionowałaby prawdziwości swych pierwotnych relacji, jeśli doszłoby do naruszenia jej prawa do obrony. Mając na względzie powyższe uwagi Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, by kwestionować prawdziwość zeznań

A. S.
(k. 1033 – tom VI),

J. W.
(k. 1034 – 1034v. – tom VI),

M. M.
(k. 1035v. – tom VI) i

T. K.
(k. 1035 – tom VI) przesłuchanych na rozprawie głównej funkcjonariuszy Policji, którzy uczestniczyli w czynnościach procesowych z udziałemU. G.bezpośrednio po jej zatrzymaniu, zarówno w zakresie dotyczącym przebiegu samego przesłuchania, jak i stosownych pouczeń (oskarżona podpisała druk pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach – k. 67, zaś niezbędna wzmianka poczyniona została w samym protokole przesłuchania – k. 63v., ponadto oskarżona podpisała protokół jej przesłuchania umieszczając w nim własnoręczną adnotację: „Protokół zgodny z moimi słowami. Protokół czytałam”).
Nie sposób także uznać za wiarygodne twierdzeń oskarżonej, z których wynikało, że zapis jej wyjaśnień zawarty w protokole z dnia 20 marca 2012r. stanowił efekt sugestii ze strony przesłuchujących ją funkcjonariuszy; przeczy temu niezwykła szczegółowość opisów w nim zawartych, w tym zwłaszcza dotyczących genezy znajomościU. G.z pokrzywdzonym oraz tła owej znajomości. Gdyby istotnie, jak wywodziła oskarżona, pamiętała wyłącznie to, że „dzień wcześniej była uP.” (k. 940v.), protokół jej wyjaśnień nie obfitowałby w tak liczne szczegóły dotyczące wydarzeń bezpośrednio poprzedzających przedmiotowy czyn, znane li tylko jej i nieżyjącemuP. T..
Za niewiarygodne Sąd Okręgowy przyjął także tłumaczenia oskarżonej, by pierwsze z wyjaśnień, jakie złożyła w sprawie, były wynikiem złej dyspozycji psychofizycznej, w jakiej znalazła się w wyniku urazów doznanych w trakcie zajścia. Przeczy temu zapis w zaświadczeniu z poradni ambulatoryjnej nr(...), z którego wynika, że badanieU. G.nie wykazało obrażeń, które powodowałyby konieczność jej natychmiastowej hospitalizacji.
Z wyjaśnieńU. G.złożonych na rozprawie głównej (protokół, k. 939v. – 943 – tom V,(...)– tom VI) wynika, że w czasie jej przesłuchania w dniu 20 marca 2012r. bolała ją głowa i nie była zdolna do składania wyjaśnień. Jednakże, o czym była mowa wyżej, przesłuchiwana jeszcze kilkakrotnie w toku śledztwa, zarówno przez prokuratora, jak i przez Sąd, nie wskazywała tej okoliczności, jako utrudniającej, czy też uniemożliwiającej jej swobodny udział w czynnościach, co każe przyjmować, że jej późniejsze tłumaczenia stanowią wyłącznie efekt przyjętej taktyki procesowej, zmierzającej do zdeprecjonowania pierwotnie przedstawionej przez nią wersji zdarzeń, stanowiącej główny (choć nie jedyny) dowód obciążający.
Po drugie, depozycjeU. G.pozostają w spójności z protokołami oględzin miejsca i narzędzia zbrodni (noża), a także wnioskami opinii przedstawionej przez Pracownię Genetyki(...)(...)wK.(k. 633). Oskarżona zgodnie z tymi obiektywnymi dowodami wskazała nie tylko, przy pomocy jakiego przedmiotu zadawała ciosy pokrzywdzonemu, ale również – precyzyjnie wskazując sekwencję zdarzeń – przedstawiła scenariusz całego zajścia.
Wniosek nr(...)opinii przedstawionej przez Pracownię GenetykiS.(...)wK.wskazuje, że na frotce należącej doU. G., którą feralnej nocy miała na przedramieniu, zidentyfikowano ślady krwi o profilu genetycznym zgodnym z DNAP. T.. Konkluzja ta potwierdza wyjaśnienia oskarżonej, z których wynika, że to ona zadałaP. T.cios nożem.
Protokół oględzin miejsca, w szczególności układ ciała pokrzywdzonego i przedmiotów znajdujących się w jego mieszkaniu korelują z wersją zdarzeń pierwotnie przedstawianą przezU. G.. Oskarżona w swych pierwszych relacjach z dbałością o detale dowodzącą pełnej świadomości i rozumienia znaczenia przedsięwziętych działań wskazała miejsce, w którym doszło do eskalacji jej konfliktu zP. T.. Pamiętała usytuowanie, w którym doszło do uderzenia butelkami z winem, a następnie – brutalnej reakcji skutkującej śmiercią pokrzywdzonego.
Po trzecie, wyniki sekcji zwłok oraz opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej potwierdzają ten fragment wyjaśnień oskarżonej, w którym opisała on mechanizm powstania śmiertelnych obrażeń u pokrzywdzonego.
Po czwarte, wyjaśnienia oskarżonej, którym Sąd dał wiarę, pozostają w zgodzie z zeznaniamiK. U.– sąsiadkiP. T., zajmującej mieszkanie bezpośrednio pod tym, w którym mieszkał pokrzywdzony. Wynika z nich, że w czasie zajścia słyszała ona odgłosy „szamotaniny, upadania przedmiotów ciężkich”, a także słyszała głos kobiety mówiącej słowa: „siadaj”, „cztery lata bez ślubu” i pytający: „gdzie masz telefon,P., gdzie masz telefon?”. Kobieta słyszała ponadto wzywanie pomocy wołane męskim głosem, a także głośne oddychanie mężczyzny.
ZeznaniaK. U.potwierdzają ten fragment wyjaśnień, z których wynika, że to oskarżona była inicjatorem rękoczynów, jak i sprawcą kłótni pomiędzy nią aP. T.. Na ich podstawie można również ustalić przedział czasowy, w jakim rozgrywała się przedmiotowa sytuacja.
Wynika z nich inna jeszcze okoliczność, niezwykle istotna dla rekonstrukcji przedmiotowych zdarzeń, a w konsekwencji – dla oceny prawnej działania zarzucanegoU. G.. Świadek ten zeznała, że głos kobiety, który słyszała dochodzący z mieszkania powyżej był: „stanowczy, zimny, opanowany” (k. 655). Na tej podstawie, a także zważywszy, że słowa wypowiadane przez oskarżoną były logiczne i zrozumiałe można wnioskować, że pomimo spożytego wcześniej alkoholu była ona w pełni świadoma nie tylko przebiegu wypadków, ale również skutków swego działania. Dlatego też za nieprzekonywujące Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej, z których wynikało, że nie pamiętała ona przebiegu wypadków związanych z samym zadawaniem licznych ciosów pokrzywdzonemu oraz poderżnięciem mu gardła, a także, by nie pamiętała przebiegu wypadków mających miejsce po zadaniu ciosów pokrzywdzonemu do chwili opuszczenia przez nią miejsca zbrodni.
Oskarżona twierdziła, że nie pamiętała samego zadania śmierciP. T., jednakże Sąd wyraża przekonanie, że owa „niepamięć” wynikała raczej z niechęci do wyjawiania szczegółów drastycznych fragmentów samego zajścia niż faktycznej amnezji. Dowodzi tego jej późniejsze działanie, podjęte przed opuszczeniem domuP. T., polegające na:
- zabraniu sprzętów RTV oraz wywołaniu wrażenia plądrowania szafki, na której znajdował się sprzęt grający, mające na celu upozorowanie ataku rabunkowego,
- ułożeniu noża, stanowiącegocorpus delicti,w dłoniP. T.,
- podniesieniu stojaka z butelkami wina oraz przewróconej doniczki.
Na to, że oskarżona pozostawała w mieszkaniuP. T.przez dłuższy czas po jego śmierci wskazywały wyniki oględzin miejsca zdarzenia.
Po pierwsze, na szklanej ławie znajdowała się rozmazana plama krwi pozostawiona przezU. G.(oznaczona jako ślad nr 20) w miejscu wskazującym, że przysiadła na stojącej obok kanapie, znajdując się niemalvis a vismiejsca, w którym leżał martwy jużP. T..
Ślady krwi pochodzącej odU. G.znajdowały się także w innych miejscach, w szczególności w pobliżu okna w salonie i sypialni, oraz kuchni (m.in. na bezprzewodowym czajniku) dowodząc, że oskarżona po czasie, w którym doznała obrażeń twarzoczaszki, przemieszczała się w obrębie mieszkania.
Ponadto miała ona czas i okazję na to, by upozorować rabunkowy charakter zajścia. W tym celu rozrzuciła płyty znajdujące się na szafce, wypięła, a następnie zabrała z mieszkaniaP. T.niektóre elementy sprzętu RTV.
Co więcej, na rozległej plamie krwi pochodzącej odP. T.odcisnął się ślad podeszwy jej buta w sposób wskazujący na to, że pozostawiony on został w na wpół zakrzepłej krwi (patrz – dokumentacja fotograficzna, płyta k. 437). Potwierdza to konkluzję, że oskarżona przebywała w mieszkaniu pokrzywdzonego w pewien, dość znaczny, czas po dokonaniu przypisanej jej zbrodni.
Powyższa konkluzja okazuje się w pełni zasadna biorąc pod uwagę zeznaniaM. D.iE. B. (1), z którymi telefonicznie kontaktowała sięU. G.. Z przebiegu owych rozmów, sposobu ich prowadzenia przez oskarżoną, a także tonu jej głosu można z powodzeniem wnioskować, że prowadziła je po dokonaniu zabójstwa, pozostając w mieszkaniuP. T.. Z zeznańM. D.iE. B. (1)wynika, żeU. G.była zdenerwowana. Mimo to prowadziła z nimi konwersację w sposób spójny, logiczny i zrozumiały.
Co istotne, oskarżona po dokonanym zabójstwie zmieniła położenie ciałaP. T., zaginając jego lewe przedramię i układając je na korpusie denata, w lewą dłoń wkładając mu trzonek noża. Działania te podjęła w pewien czas po zdarzeniu, o czym świadczy nieregularny rozkład plamy krwi pochodzącej od pokrzywdzonego (w miejscu, gdzie pierwotnie znajdowało się lewe przedramięP. T.widoczna jest przestrzeń nie wypełniona krwią – patrz: dokumentacja fotograficzna, k. 437).
Powyższe argumenty dowodzą, że oskarżona nie mówiła prawdy wyjaśniając, że pośpiesznie opuściła ona mieszkanie nie wiedząc nawet, co spotkałoP. T.(„Nie pamiętam, bym wkładałaP.nóż w ręce przed moim wyjściem z mieszkania. Ja nawet nie wiedziałam, gdzie jestP.i że nie żyje” – k. 66).
Omówione wyżej okoliczności dowodzą nie tylko pełnej świadomości znaczenia tego, czego oskarżona była sprawczynią, ale również – zrodzonej bezpośrednio po zajściu – chęci zatarcia śladów swej winy, która nie mogła zrodzić się u osoby działającej chwilę wcześniej w warunkach silnego wzburzenia rozumianego jako afekt fizjologiczny.
ŚwiadomośćU. G., rozumianą w kategoriach współczesnej psychiatrii, właściwie i w pełni profesjonalnie opisali biegli tej specjalności, zarówno w swej opinii pisemnej, jak i w opiniach uzupełniających. Sąd podziela ich ocenę, przyznając rację argumentom, które biegli ci powołali dla poparcia stawianych wniosków. Wbrew wywodom obrony oskarżona nie działa w stanie silnego wzburzenia, o którym mowa wart.148 § 4 kk. Pomijając już, że przyjęciu silnego wzburzenia sprzeciwiało się to, żeU. G.w czasie zajścia była pod wpływem alkoholu (co bezspornie ustalono na podstawie wyjaśnień samej oskarżonej, jak i zeznań osób, z którymi pojechała doŁ.), to nie bez znaczenia dla stanu jej świadomości pozostawał fakt, że bezpośrednio po inkryminowanym zdarzeniu wykazała logikę działań, w szczególności podejmując środki zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej za zarzucany jej czyn. Pamiętać należy, że stan silnego wzburzenia to stan, w którym elementy intelektualne pozostają zdominowane przez determinanty sfery emocjonalnej. Zwykle, sprawcy będącemu pod wpływem afektu fizjologicznego, po dokonaniu czynu towarzyszą zmęczenie psychiczne i wyczerpanie fizyczne. Po zajściu pozostaje on bierny, oczekując na interwencję z zewnątrz, a niekiedy sam wzywa pomoc. W niniejszej sprawie oskarżona zadziałała inaczej. Podjęła bowiem działania zmierzające do zatarcia śladów oraz wywołania sytuacji wskazującej na rabunkowy motyw czynu, którego się dopuściła. Co więcej, po dokonaniu przypisanego jej czynu była w stanie zadzwonić doM. D.i w sposób pośredni poinformować ją o tym, czego dokonała. Zatem jej aktywność, jak słusznie eksponowali biegli, była skierowana na działania celowe, które m.in. zmierzały do zatarcia śladów wskazujących na jej udział w popełnionej zbrodni, a z drugiej strony – wskazywały na cel popełnienia tego przestępstwa, co stanowi argument dla przyjęcia, że w sprawie nie zaistniała okoliczność, o której mowa wart.148 § 4 kk. Ów dualizm, nawet irracjonalna sprzeczność aktywności, jaką oskarżona podjęła bezpośrednio po dokonaniu zabójstwaP. T.dowodzi z jednej strony istnienia w jej działaniach istotnego elementu emocji (U. G.zadzwoniła do domniemanej konkurentki informując ją, że „promyczka już nie ma i nie będzie”), z drugiej zaś – racjonalizacji działania, przejawiającej się w stwarzaniu pozorów innego motywu zabójstwa.
Konkludując tę część rozważań, bezsprzecznie na pozytywną ocenę zasługująopinie sporządzone przez biegłych psychiatrówL. D.iM. B. (1)oraz wspierające je opinie biegłej psychologJ. Ś.. Dowody te, wbrew twierdzeniom obrony, w pełni odpowiadają wymogom formalnym wynikającym zart.200§ 2 kpkiart.202§ 5 kpk. Swe końcowe wnioski biegli uzasadnili w sposób przekonujący i fachowy, a przy tym zgodny z wymogami, jakie stawia prawo procesowe. Prócz głównej opinii pisemnej biegli psychiatrzy wypowiadali się jeszcze trzykrotnie, pozostając niezmienni w swych konkluzjach. Bez trudu potrafili odnosić się do kwestii poruszanych przez strony, a zwłaszcza – obrońców oskarżonej.
Oceny tej nie zmieniła treść dokumentu przedłożonego przez obrońcę na rozprawie w dniu 20 maja 2013r. (k. 870 – tom V). Bez względu na to, czy nazwiemy go mianem „prywatnej ekspertyzy”, czy też „quasiopinii”, już na pierwszy rzut oka dostrzec można, że razi on niekompetencją i pomieszaniem pojęć. Podpisany pod nim lekarz psychiatraG. N., pomimo nieznajomości akt sprawy, bez przeprowadzenia bezpośredniego badania psychiatrycznegoU. G., zdecydował się na przedstawienie kategorycznych i jednobrzmiących konkluzji dotyczących stanu poczytalności i świadomości oskarżonej w czasie zarzucanego jej czynu. Już samo to powinno deprecjonować jego wypowiedzi, bowiem jest to postawa ze wszech miar niekompetentna. Mało tego. Autor omawianego dokumentu podejmuje się próby analizy strony podmiotowej czynu konkludując, że oskarżona „nie działała w zamiarze bezpośredniego pozbawienia życia”, bowiem zadawała ciosy „chaotycznie w różne części ciała, z różną siłą, z których zdecydowana większość nie była bezpośrednią przyczyną zgonuP. T.”, dając tym samym wyraz nieposkromionej woli wypowiedzenia się także w zakresie wiedzy zarezerwowanej dla biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz jednoczesnego dokonania analizy karnoprawnej czynu zarzucanegoU. G., wchodząc wręcz w kompetencje składu orzekającego w niniejszej sprawie.
Pozostałe wypowiedzi zawarte w omawianym dokumencie, zwłaszcza wniosek, jakoby oskarżona w czasie czynu działała pod wpływem silnego wzburzenia należy pozostawić bez komentarza, bowiem – z uwagi na brak jakiegokolwiek ich uzasadnienia – nie sposób z nimi polemizować. Z tych powodów ową „ekspertyzę” przedstawioną przez obronę nie sposób potraktować nawet jako dającą asumpt do fachowej i rzetelnej dyskusji nad opinią przedstawioną przez biegłych psychiatrów powołanych w sprawie.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania osób, z którymi oskarżona w dniu zdarzenia przebywała wŁ.:E. B. (1),Z. D.iZ. K. (1).Relacje te były bezstronne i obiektywne, dając spójny obraz wydarzeń poprzedzających popełnienie inkryminowanego czynu przez oskarżoną.
Zwłaszcza depozycje przyjaciółkiU. G.zasługują na uwagę, bowiem dają one wiarygodny obraz spojrzenia oczami oskarżonej na związek zP. T.oraz pozwalają zbliżyć się do zrozumienia emocji, jakie kierowały oskarżoną w czasie, kiedy realizowała ona znamiona przypisanej jej zbrodni. Z zeznań tych wyłania się obraz związku niestabilnego, targanego nieporozumieniami, brakiem zaufania i sprzecznych oczekiwań. Stan taki pomiędzyU. G.iP. T.utrzymywał się od dłuższego czasu i miał siny wpływ na kondycję psychiczną oskarżonej (z zeznańE. B. (1)wynika, że oskarżona wcześniej dopuszczała się agresji fizycznej względem pokrzywdzonego, bijąc go w twarz, a także deklarowała, że zrobi mu krzywdę, a nawet zabije, a w tym samym czasie poszukiwała desperacko pomocy z zewnątrz, m.in. u psychologa). W tym zakresie relacjeE. B. (1)odpowiadają wnioskom zawartym w opinii biegłej psychologJ. Ś., z których wynika, żeU. G.przejawia przewagę sfery popędowo – emocjonalnej nad poznawczą regulacją zachowania, co w funkcjonowaniu może przejawiać się impulsywnością, trudnościami w odraczaniu gratyfikacji, niską tolerancją frustracji i stresu. Zatem opinia psychologiczna prezentująca cechy charakteru i osobowości skarżonej pozwala na przyjęcie tezy, że popełniony przez nią czyn nie pozostawał w sprzeczności z jej psychologicznymi predyspozycjami.
Odnosząc się do oceny zeznań osób najbliższych dla oskarżonej i pokrzywdzonego, w tym:P. G.(k. 659),M. G.(k. 712 – 713 – tom IV),A. G. (1)(k. 713v. – 714), a takżeE. R.(k. 802v. – 804 – tom VI),M. R. (2)(k. 804v.) iK. T.(k. 874 – 877 – tom V) zaznaczyć należy, że – pomimo emocjonalnego ich zabarwienia (co w niniejszej sytuacji wydaje się ze wszech miar zrozumiałe) – są one szczere i wiarygodne. Stwierdzić jednak trzeba, że pomimo ich obszerności i szczegółowości, miały one wyłącznie istotną wartość poznawczą w zakresie dotyczącym subiektywnego nastawieniaU. G.do związku zP. T., jak i do niego samego. Stanowczo podkreślić trzeba, że poza orbitą istotnych ustaleń w sprawie Sąd pozostawił te fragmenty depozycji, które odnosiły się do ilości, przebiegu i charakteru wizyt składanych przez oskarżoną w domu rodzinnym swego przyjaciela, relacji pomiędzy nią a członkami jego rodziny ivice versa, wzajemnych sympatii i antypatii oraz relacji finansowych istniejących pomiędzy nimi uznając, że nie miały one znaczenia dla rekonstrukcji zdarzeń ważnych dla oceny inkryminowanego zachowania podjętego przez oskarżoną.
Na wiarę zasługują również dowody o charakterze nieosobowym, m.in. w postaci protokołów oględzin miejsca zdarzenia, pomieszczeń oraz rzeczy, protokołu otwarcia zwłok, wydruki zdjęć oraz płyty CD z zawartością dokumentacji fotograficznej z oględzin rzeczy, miejsca ujawnienia zwłok, wywiadu środowiskowego, informacji o karalnościU. G., analizy śladów biologicznych. Przedmiotowe dokumenty i dowody zostały sporządzone przez odpowiednie podmioty, w granicach przyznanych im kompetencji.
Protokół oględzin i otwarcia zwłokP. T., wyniki badania krwi pokrzywdzonego oraz opinia z sądowo lekarskiej sekcji zwłok nie budzą zastrzeżeń i składają się na logiczny, wzajemnie skorelowany obraz skutków, jakie dotknęły pokrzywdzonego w następstwie działaniaU. G.. Opinia biegłegoZ. K. (2), uzupełniona ustnie na rozprawie w dniu 18 lutego 2013r. formułuje jednoznaczne wnioski i precyzyjnie określa mechanizm śmierci pokrzywdzonego. Z tych wszystkich przyczyn powołaną opinię należało uznać za wiarygodną, jasną i niesprzeczną.
Odrębną grupę dowodów stanowią zeznaniaS.iB. P.,J.iJ. K. (2),M. K.,Z.K.,B. W.,W. G.,A. G. (2), a zwłaszczaK. Ł.– świadków będących znajomymiU. G.orazR. S. (2),M. B. (2),P. K.,S. B.– będących wspólnymi znajomymi pokrzywdzonego i oskarżonej. Sąd ocenił je jako szczere i wiarygodne, czego najlepszym przykładem jest ich wzajemna zgodność co do charakteru i przebiegu znajomościU. G.iP. T., a przede wszystkim – subiektywnego nastawienia oskarżonej do tej relacji, zwłaszcza w jej końcowej fazie.
Szczerze i konsekwentnie brzmiały również zeznaniaM. D.(k. 808 809 – tom VI) – kobiety, z którąP. T.przed swą śmiercią utrzymywał bliskie relacje. Pomijając charakter tej znajomości oraz stopień zaangażowania, są one istotnym dowodem na to, jak zachowywała sięU. G.bezpośrednio po dokonaniu przypisanego jej czynu.
Jako wiarygodne, szczere i obiektywne Sąd ocenił zeznaniaU. U.– sąsiadkiP. T., która słyszała odgłosy zajścia dochodzące feralnej nocy z mieszkania pokrzywdzonego.
Pośrednio zeznaniaK. U.potwierdzają depozycjeR. S. (1), które jednak – z uwagi na ich pobieżność i niewielką precyzję – nie posiadają istotnego waloru poznawczego w zakresie dotyczącym przebiegu samego zajścia. Są jednak istotne z innej przyczyny. Świadek ten zeznał bowiem, że spacerując następnego dnia w pobliżu rzeki dostrzegł w jej nurcie przedmiot wyglądem odpowiadający sprzętowi RTV. W przekonaniu Sądu jest do dowód, który potwierdza zachowanie oskarżonej bezpośrednio po dokonaniu przypisanego jej czynu. Zmierzając do upozorowania rabunkowego motywu popełnionej zbrodni zabrała ona z mieszkaniaP. T.niektóre elementy sprzętu elektronicznego (w tym laptop i tuner).
Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd pominął zeznaniaR. S. (2),M. B. (2),G. T.,A. Ś.,E. J.,J. K. (3),W. S.,T. P.uznając, że nie wniosły one nic istotnego do sprawy.

Rozważania prawne:

Zebrane w sprawie dowody pozwoliły na ustalenie, żeU. G.w nocy z 18 na 19 marca 2012r. 31 wmieszkaniu nr (...)bloku nr(...)naosiedlu (...)wB., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaP. T., nożem kuchennym o długości ostrza 19 cm z dużą siłą zadała pokrzywdzonemu co najmniej 19 ciosów w brzuch, klatkę piersiową oraz w szyję, powodując w obrębie szyi rozległą ranę ciętą powłok w przebiegu poprzecznym dwustronnym z przecięciem dużych naczyń szyjnych (obu tętnic i żyły szyjnej), liczne rany kłute klatki piersiowej, brzucha z uszkodzeniem narządów wewnętrznych – w konsekwencji wykrwawienie organizmu wskutek krwotoku wewnętrznego i zewnętrznego, co stało się przyczyną śmierciP. T., czym wyczerpała znamionaart. 148 § 1 kk.

Przestępstwo zabójstwa należy do przestępstw powszechnych, a dobrem chronionym prawem jest życie człowieka. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, a istnienie u sprawcy zamiaru wywołania skutku w postaci śmierci człowieka jest konieczną, obok stwierdzenia związku przyczynowego, przesłanką odpowiedzialności na postawieart. 148 kk.

Analizując czyn, którego dopuściła się oskarżona w kontekście znamion czasownikowych opisanych wart. 148§1 kk, działaniem podlegającym karnoprawnej ocenie było godzenie przez oskarżoną za pomocą noża,P. T., a w konsekwencji – spowodowanie u niego ran kłutych klatki piersiowej i brzucha, rany ciętej szyi, które miały charakter bezwzględnie śmiertelny i w bardzo krótkim czasie doprowadziły do śmierci pokrzywdzonego, w skutek wykrwawienia organizmu. Pomiędzy zachowaniem oskarżonej a śmiercią pokrzywdzonego istniał bezpośredni związek przyczynowy.
Sąd przyjął, żeU. G.popełniła przestępstwo działając w zamiarze bezpośrednim.
Oskarżona w czasie swego przestępczego działania chciała zabićP. T.. Wniosek taki wynika z analizy strony przedmiotowej przypisanego jej przestępstwa.U. G.do popełnienia przypisanej jej zbrodni użyła narzędzia w postaci noża kuchennego o długości ostrza 19 cm. Jest to fakt powszechnie wiadomy (co wynika nie tylko z praktyki sądowej, bowiem zdecydowana większość zabójstw dokonywana jest za pomocą noży kuchennych), że nóż jest przedmiotem, którym z łatwością można pozbawić życia człowieka. Co więcej, oskarżona przy jego użyciu zadałaP. T.łącznie dziewiętnaście ciosów. Usytuowanie ran kłutych na ciele ofiary wskazuje, że ciosy były zadawane nieprzypadkowo, a nadto – z dużą siłą i determinacją. Oskarżona godziła w miejsca newralgiczne, powszechnie uznane za wrażliwe, których uszkodzenie nie pozostawia ofierze żadnych szans przeżycia. Odnosi się to zwłaszcza do rany ciętej szyi, powodującej przecięcie głównych naczyń krwionośnych. Już samo to obrażenie stanowić mogło samoistną przyczynę śmiertelnego zejścia pokrzywdzonego, dowodząc tego, że sprawca działał z chęci pozbawienia go życia.
Choć zachowanieU. G.nosiło znamiona gwałtownego, a przy tym z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić można, że dziś oskarżona szczerze żałuje skutków swego czynu, to omówione wyżej elementy, w tym sposób działania oraz narzędzie dobrane do jego popełnienia bezsprzecznie wskazują, żetepore criminisdziałała ona z chęci zabiciaP. T., zaś ów zamiar bezpośredni, który jej przyświecał. nie nosił znamion premedytacji, bowiem powzięty został wskutek narastającej w niej frustracji podczas wizyty, jaką złożyła ona pokrzywdzonemu feralnej nocy.
Sąd Okręgowy nie podzielił wywodów przedstawionych w mowie końcowej pełnomocnika oskarżycielek posiłkowych, będących kontynuacją jego stanowiska wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2013r. (k. 858 – 869 – tom V), by czyn przypisany oskarżonej realizował znamiona opisane wart.148 § 2 pkt 1 i 3 kka więc, by stanowił zabójstwo popełnione ze szczególnym okrucieństwem, a ponadto – w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.
Wnioskowanie przedstawione przez pełnomocnika abstrahuje w tym zakresie od utrwalonych i niezmiennych poglądów tak doktryny prawa karnego, jak i orzecznictwa sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, związanych z wykładnią pojęć ustawowych zawartych w omawianych przepisach.
Ponieważ czyn przypisany oskarżonej już ze swej natury cechuje okrucieństwo (nie sposób chyba mówić o jakiejkolwiek zbrodni zart.148 § 1 kkbez uznania jej samej w sobie za okrutną), to aby możliwe było przyjęcie „szczególnego okrucieństwa” rozumianego jako kryterium kwalifikujące podstawową postać zabójstwa opisanego wart.148 § 1 kkkonieczne wydaje się poczynienie ustaleń, które w sposób zdecydowany odróżniałyby oceniany czyn od innych, wypełniających znamiona typu podstawowego. Przyznać trzeba, że ustawowy termin „szczególne okrucieństwo” jest pojęciem szerokim i ocennym, stąd nie sposób wskazać konkretnych i niezmiennych kryteriów, których spełnienie powodowałoby, że czyn wypełniający znamionaart.148 § 1 kkrealizowałby jednocześnie te, określone w§ 2 pkt 1omawianej normy. Próby przykładowego wskazaniain abstractookoliczności będących przejawem takiego okrucieństwa dają liczne judykaty, tak sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego, w myśl których szczególne okrucieństwo należy przyjmować wtedy, gdy sprawca wybiera taki sposób pozbawienia życia drugiej osoby, który łączyć się będzie z cierpieniami zbędnymi dla samego pozbawienia życia ofiary (wyrok SA w Katowicach z 19 kwietnia 2001 r., II Aka 80/2001, KZS 2001, z. 7-8, poz. 67; wyrok SA w Krakowie z 12 września 2002 r., II AKa 220/2002, KZS 2002, z. 10, poz. 53, jak również: M. Bryła,Zabójstwo ciężkie w polskimkodeksie karnym, Prok. i Pr. 2001, nr 3, s. 64), a m.in. swym zachowaniem zmierza do szczególnego udręczenia pokrzywdzonego, na przykład zadając urazy w taki sposób, by umierał on powoli, bądź cierpiał niewspółmiernie długo. W pojęciu tym mieszczą się więc wszystkie formy torturowania i znęcania się, zarówno fizycznego, jak i psychicznego sprawcy nad swą ofiarą (wyrok SA w Łodzi z 13 grudnia 2001 r., II AKa 168/2000, Prok. i Pr. 2002, nr 7-8, poz. 24). Cenne wskazówki interpretacyjne, kompleksowo ujmujące omawiany problem zawarte zostały w wyroku SA w Katowicach z 11 lipca 2002 r. (II AKa 215/2002, KZS 2003, z. 4, poz. 57). Sąd ten stwierdził: "Zabójstwo, jako przejaw bezprawnego i umyślnego pozbawienia drugiego człowieka życia, jest okrutne, o okrucieństwie szczególnym można mówić wówczas, gdy zarówno w ujęciu obiektywnym, związanym ze sposobem działania sprawcy, jak i w subiektywnym, wyrażającym się w nastawieniu sprawcy wiąże się ono z zadawaniem ofierze cierpień szczególnych (fizycznych bądź psychicznych), a więc takich, które, urzeczywistniając podjęty przez niego zamiar zabicia pokrzywdzonego, wykraczają - w sposób istotny - poza to, co w danych warunkach niezbędne, aby zamiar ten zrealizować. W tym znaczeniu szczególne musi być więc także nastawienie sprawcy do czynu i ofiary".
Z tego punktu widzenia wnioski pełnomocnika oskarżycielek posiłkowych, jakoby przejawem szczególnego okrucieństwa była ilość ciosów zadanych pokrzywdzonemu przezU. G., ich rozmieszczenie na ciele ofiary, dobór narzędzia służącego popełnieniu zbrodni, jak i słowa, które wypowiadać miała oskarżona w trakcie swego przestępczego działania w żadnym razie nie wskazują, by oskarżona zrealizowała znamiona opisane wart.148 § 2 pkt 1 kk.
Pomimo wyprowadzenia niemal dwudziestu ciosów nie istnieje żaden dowód wskazujący, by oskarżona zadając je działała metodycznie, w dłuższym okresie czasu, zmierzając tym samym do wywołania szczególnych cierpień uP. T.. Przeciwnie. Sekwencja zdarzeń, jak i okoliczności ich zaistnienia wskazują, żeU. G.działała spontanicznie i gwałtownie (świadczą o tym ślady szarpaniny i walki ujawnione na miejscu zdarzenia, oraz obrażenia, jakich doznała w jej trakcie sama oskarżona). Na podstawie obrażeń opisanych przez biegłego medyka sądowego oraz sformułowanych przez niego wniosków można zasadnie przyjmować, że śmierć pokrzywdzonego nastąpiła w relatywnie krótkim czasie od ich zadania, a więc nie była rozciągnięta w czasie i nie była związana ze szczególnym jego udręczeniem wynikającym z pastwienia się, znęcania, czy też innego rodzaju zachowania będącego skutkiem działania oskarżonej. Co prawda biegły stwierdził, że do momentu utraty przytomności rany powstałe u pokrzywdzonego były przez niego odczuwane z dużą dolegliwością bólową, to jednak przy analizie jego wypowiedzi z punktu widzenia kwalifikacji prawnej zart.148 § 2 pkt 1 kknie wolno tracić z pola widzenia faktu, że każda rana zadana nożem, jeśli ma charakter przyżyciowy, wiąże się z intensywnym odczuwaniem bólu, co jednakipso factonie stanowi podstawy dla przyjęcia szczególnego cierpienia, o którym mowa w powołanym przepisie.
Oskarżona użyła narzędzia typowego dla osiągniętego skutku. Nie stosowała przy tym żadnych „wyrafinowanych” metod, których skutkiem byłyby ponadprzeciętne cierpienia fizyczne, czy też psychiczneP. T..
Nadmienić trzeba, że wszelkie próby precyzyjnego określenia czasu trwania konaniaP. T.oraz ustalenia, czy oskarżona prowadziła konwersację zM. D.w czasie, kiedy pokrzywdzony jeszcze żył, których podejmuje się pełnomocnik oskarżycielek posiłkowych we wspomnianym piśmie, mają charakter wyłącznie spekulacyjny. Co więcej, wbrew twierdzeniom pełnomocnika bardziej uzasadnione wydaje się przyjęcie, że owa rozmowa telefoniczna przeprowadzona została już po tym, jak oskarżona uśmierciłaP. T., bowiem z zeznańM. D.nie wynika, by poza głosem oskarżonej w tle słyszała ona jakiekolwiek niepokojące dźwięki jakie bezsprzecznie wydawałby konający pokrzywdzony.
Już tylko na marginesie dodać trzeba, że przedstawione powyżej zapatrywania są swoistym „powieleniem” zapatrywania, które znalazło aprobatę Sądu Apelacyjnego w Łodzi, czego dowodzi wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt III K 80/09 (II AKa 143/11) wydany w sprawie o zbliżonych ustaleniach faktycznych do niniejszej.
Za równie niezasadne Sąd uznał wnioski pełnomocnika oskarżycielek posiłkowych, który wywodził, żeU. G.dopuściła się przypisanego jej zabójstwa działając w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie (art.148 § 2 pkt 3 kk).
Punktem wyjścia dla oceny motywacji sprawcy zabójstwa powinno być zawsze założenie, że każdy akt bezprawia wyczerpujący znamionaart.148 § 1 kkzawiera w sobie pewien element niegodziwości zasługującej na potępienie, bowiem życie człowieka jest wartością absolutną, której naruszenie powinno znaleźć właściwą reakcję karnoprawną. Jednakże kryterium, o którym mowa wart.148 § 2 pkt 3 kkwymaga dla jego spełnienia szczególnie, a więc – co najmniej ponadprzeciętnie – nagannego nastawienia sprawcy do popełnianego czynu. Nie można przy tym uniknąć dokonania takiej oceny bez odwołania się do powszechnie uznawanych norm moralnych, przy czym stanowczo nadmienić trzeba, że nie istnieje zamknięty katalog pozwalający na określenie wszystkich determinantów strony podmiotowej sprawcy, których zaistnienie przesądzałoby o tym, że znamię, o którym mowa wart.148 § 2 pkt 3 kk, faktycznie wystąpiło.
Pomocne dla dokonania stosownego wartościowania są liczne wypowiedzi zawarte w orzeczeniach dotyczących omawianej problematyki.
Motywacja zasługująca na szczególne potępienie to motywacja, która w rozumieniu powszechnym jest jaskrawo naganna, wywołuje silne reakcje repulsywne w społeczeństwie, takie jak oburzenie, potępienie, gniew (wyrok SA w Lublinie z 27 kwietnia 1999 r., II AKa 12/99, Prok. i Pr. 2001, nr 5, poz. 27). Zaliczyć można do niej w szczególności: zabicie człowieka na zlecenie, za opłatę, pozbycie się niewygodnego świadka, dopuszczenie się morderstwa w wyniku dążenia do uzyskania spadku, pozbawienie życia rywala dla pożądanego stanowiska, zabicie człowieka "dla zabawy" czy dla wywołania podziwu, bądź uznania wśród kolegów (wyrok SA w Krakowie z 16 stycznia 2002 r., II AKa 308/2001, KZS 2002, z. 2, poz. 32; wyrok SA w Lublinie z 26 lipca 2001 r., II AKa 94/2001, Prok. i Pr. 2002, nr 1, poz. 22, dodatek).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć trzeba, żeU. G.dopuściła się przypisanego jej czynu będąc pod wpływem emocji, wynikających z konfliktowej sytuacji, jaka miała miejsce bezpośrednio przed podjęciem przez nią sprzecznego z prawem zachowania. Trudno więc mówić, by jej czyn był wynikiem motywacji, bowiem okoliczności jego popełnienia wskazują raczej na pobudkę, która zrodziła nagły i gwałtowny zamiar pozbawienia życiaP. T.. Odnotować trzeba, że dla oceny motywacji działania oskarżonej kluczowe znaczenie miały jej relacje zP. T.. Niezależnie od faktycznych intencji pokrzywdzonego,U. G.czuła się jego partnerką życiową, darząc go uczuciem na tyle głębokim i destrukcyjnym, że okazało się ono zgubne dla nich obojga. Nie będzie więc przesady w twierdzeniu, że oskarżona pozbawiła życiaP. T.na skutek emocji wynikających z zawiedzionej miłości, poczucia krzywdy i niespełnienia. W ten sposób interpretując przyczyny popełnionego przez nią przestępstwa nieuzasadniona wydaje się teza, by przypisanego jej przestępstwa dopuściła się działając w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Pomimo oczywistego dramatyzmu przedmiotowej sprawy nie sposób bowiem zasadnie przyjmować, że oskarżona dopuściła się przypisanej jej zbrodni działając z pobudek, które w rozumieniu powszechnym były jaskrawo naganne, a przy tym powodowały w szerokim, społecznym odbiorze silne reakcje, takie jak oburzenie, potępienie, gniew.
Sąd Okręgowy nie podzielił również wniosków obrony zasadzających się na tezie, że oskarżona w czasie czynu działała pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami (art.148 § 4 kk).
Przepis ten stanowi uprzywilejowany typ zabójstwa, którego podstawową postać określa §1 powołanej normy. Owo uprzywilejowanie determinowane jest elementem strony podmiotowej polegającym na pozbawieniu życia innego człowieka w sytuacji, gdy sprawca znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej charakteryzowanej jako stansilnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.
Powszechnie postuluje się, by analiza działań emocjonalnych, pod wpływem których sprawca wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa, przebiegała trójfazowo. Na wstępie wykazania wymaga, czy u źródła działania sprawcy pozostawał afekt. Jeśli odpowiedź na tak postawione pytanie jest pozytywna, wówczas sąd powinien ustalić, dlaczego sprawca zareagował afektywnie, by na końcu dokonać ocen etycznych zmierzając do stwierdzenia, czy okoliczności, w jakich działał sprawca usprawiedliwiały stan silnego wzburzenia (podobnie: postanowienie SN z 29.5.2003 r., III KKN 74/03, niepubl., Legalis).
„Silne wzburzenie” jest kategorią normatywną, której psychologicznym „odpowiednikiem” terminologicznym jest pojęcie afektu fizjologicznego, określanego również jako ostra reakcja na stres o umiarkowanym przebiegu. W odróżnieniu od afektu patologicznego (ostrej reakcji na stres w przebiegu ciężkim), będącego zjawiskiem z zakresu psychiatrii, silne wzburzenie rozumiane jako afekt fizjologiczny polega na intensywnym napięciu emocjonalnym, w którym sfera emocjonalna psychiki bierze przewagę nad działaniem rozsądku. Zachowanie przybiera wówczas postać niekontrolowanej w pełni przez sferę intelektu reakcji na sytuację.
Zarówno orzecznictwo, jak i literatura z dziedziny psychologii sądowej wielokrotnie odnosiły się do kwestii rozumienia tzw. afektu fizjologicznego. Podkreślano, że ustalenie, czy sprawca działał w stanie silnego wzburzenia wymaga kompleksowej oceny dokonywanej przez pryzmat czynników zewnętrznych (związanych z czynem oraz bezpośrednio go poprzedzających) i czynników wewnętrznych (związanych z charakterem i temperamentem sprawcy, a także jego stopniem dojrzałości intelektualnej i emocjonalnej, wiekiem i wykształceniem, doświadczeniem życiowym i zmęczeniem).
Sąd Okręgowy analizując okoliczności związane z przypisanym oskarżonej czynem wykluczył jego popełnienie w warunkach określonych wart.148 § 4 kk, podzielając w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w opiniach biegłychM. B. (1),L. D.orazJ. Ś.. Za taką tezą przemawiają zarówno elementy samego zdarzenia, jak i zachowanieU. G.przed popełnieniem przypisanego mu czynu, jak i po nim.
Oskarżona co najmniej w ogólnym zarysie zaplanowała swe przestępcze działanie. W tym celu zabrała z kuchni nóż, przemieściła się do sąsiedniego pomieszczenia, gdzie zadała cios w brzuchP. T.. Bezpośrednio później, niezrażona akcją obronną podjętą przez pokrzywdzonego, zadała kolejnych osiemnaście ciosów, doprowadzając do śmiertelnego zejścia swej ofiary. Po dokonaniu przypisanego jej czynu podjęła aktywność noszącą cechy działania przemyślanego i konsekwentnego.
Te wszystkie elementy zachowaniaU. G.stanowią przejawy świadomości i kontroli sprawcy nad zachowaniem będącym przedmiotem karnoprawnej oceny w niniejszej sprawie. Wnioski te pozostają w zgodzie z wynikami badań i konkluzjami zawartymi w opiniach biegłych psychiatrów i psychologa, którym Sąd dał wiarę, wykluczającymi działanie w afekcie. Nadmienić przy tym trzeba, żeU. G.w czasie czynu była kobietą dojrzałą, o w pełni ukształtowanej osobowości i psychice. Jej intelekt mieścił się w granicach szeroko rozumianej normy, rozumiała ona właściwie zasady społeczne i normy etyczne.
Sąd Okręgowy podziela pogląd biegłych psychiatrów, że na podjęcie przez oskarżoną sprzecznego z prawem działania miał pływ stan jej nietrzeźwości. Oskarżona przyznała w swych wyjaśnieniach, że po powrocie doB.czuła się pijana. Powszechnie uznaje się, że tak znaczne stężenie, wywołujące stan upojenia alkoholowego, wpływa obniżająco na próg reakcji na stres, jednakże czynnik ten co do zasady nie może być brany pod uwagę przy ocenie poczytalności sprawcy (art.31§3 kk).
Mając na względzie powyższe wywody można by odstąpić od analizy dalszych przesłanek potrzebnych do zastosowania§ 4 art.148 kkstwierdziwszy, że w czasie czynuU. G.nie działała pod wpływem silnego wzburzenia. Sąd jednak stanowczo stwierdza, że nawet przy przyjęciu, że oskarżona działała w afekcie, o którym mowa wart.148 § 4 kk, to zastosowanie powołanego przepisu wykluczone byłoby z uwagi na niespełnienie innych, wymienionych w nim warunków. Sąd stwierdził bowiem, że owo wzburzenie nie byłoby usprawiedliwione okolicznościami, które je wywołały. Przed przystąpieniem do rozważań odnoszących się wprost do niniejszej sprawy przedstawienia wymaga kilka uwag natury ogólnej.
Ocena, czy działanie w afekcie było usprawiedliwione okolicznościami pozostaje zawsze w kompetencji sądu. Oparta być powinna na przesłankach etycznych oraz na zasadach współżycia społecznego i odwoływać się do całokształtu okoliczności sprawy. Ustawowy wymóg, by silne wzburzenie było usprawiedliwione okolicznościami, należy rozumieć w ten sposób, że zastosowanieart. 148§4 kkuzasadnia nie każdy afekt, lecz tylko taki, który powstał w wyniku szczególnej sytuacji motywacyjnej usprawiedliwiającej działanie sprawcy. Kodeks więc odwołuje się do oceny moralnej działania w afekcie, uznając - ze względu na nią - pewne wypadki działania w afekcie na nie zasługujące na mniejsze potępienie, inne zaś nakazuje traktować jako zwykłe zabójstwo określone wart. 148§1 kk(wyrok SN z 5.8.1971 r., IV KR 144/71, OSNKW 1972, Nr 1, poz. 8). W judykaturze reprezentowany jest w miarę zgodny pogląd, że owa ocena powinna być dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, a nie tylko przez pryzmat subiektywnego odczucia sprawcy i musi być nie tylko motywacyjnie zrozumiała, lecz także z punktu widzenia etyczno-moralnego wskazująca, iż sprawca zasługuje na łagodniejsze potraktowanie. Nadto, warunkiem zastosowaniaart. 148 § 4 kkjest istnienie rozsądnej współmierności między czynem sprawcy a doznaną przez niego krzywdą, która ten stan wywołała (wyrok SN z 2.2.1973 r., IV KR 392/72, OSNPG 1973, Nr 8, poz. 114, wyrok SN z 17.5.1972 r., III KR 64/72, OSNKW 1972, Nr 10, poz. 159; wyrok SA w Łodzi z 25.2.1998 r., II AKa 12/98, OSA 1999, Nr 11-12, poz. 29; wyrok SN z 29.9.1972 r., II KP 186/71, OSNKW 1972, Nr 1, poz. 10).
Adekwatny do stanu faktycznego niniejszej sprawy i aprobowany przez Sąd Okręgowy pozostaje także i ten pogląd, w myśl którego nie można uznać za usprawiedliwione silnego wzburzenia, gdy brak jest współmierności między nim, a doznaną krzywdą, gdy zachodzi kłócąca się z zasadami współżycia społecznego dysproporcja między reakcją sprawcy a przyczyną, która reakcję tę wywołała.
Odnosząc powyższe uwagi o charakterze uniwersalnym do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że impulsem do popełnienia przez oskarżoną przypisanego jej czynu była chęć odwetu za subiektywnie postrzeganą krzywdę ze stronyP. T., wynikającą z poczucia porzucenia i zdrady. Ponieważ, jak wspomniano wyżej, warunkiem zastosowaniaart. 148 § 4 kkjest istnienie rozsądnej współmierności między czynem sprawcy a doznaną przez niego krzywdą, która ten stan wywołała pytanie, czy targnięcie się na życie drugiego człowieka w relacji do krzywdy, jaką jest porzucenie i odtrącenie, w państwie prawa winno mieć charakter li tyko retoryczny.
Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że oskarżona swoim zachowaniem zmierzała do zrealizowania znamion typu podstawowego przestępstwa opisanego wart.148 kk. Nie można więc uznać, by usiłowała ona pozbawić życia pokrzywdzonego działając pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.

Wymiar kary:

Wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonej osiągnęły w niniejszej sprawie bardzo wysokie rozmiary.
U. G.godziła z rozmysłem w dobro, które korzysta z najwyższej ochrony prawnej. Nie ma wartości cenniejszej nad ludzkie życie i już tylko ustawowe progi zagrożenia karnego czynu zart. 148 §1 kkwskazują, jakiej wagi czyn stał się udziałem oskarżonej.
Szkoda wyrządzona tym przestępstwem jest niepowetowana i nieodwracalna. Oskarżona pozbawiła życia mężczyznę, który prowadził spokojny, ustabilizowany tryb życia, będącego przede wszystkim oddanym synem i dobrym bratem, ale również wzorowym obywatelem.
Okolicznością obciążającą było działanie oskarżonej z zamiarem bezpośrednim –U. G.chciała zabić pokrzywdzonego. Nie działała przy tym w warunkach, które choćby w minimalnym stopniu usprawiedliwiłyby, bądź pozwoliły usprawiedliwić jej brutalny czyn. Ofiarą popełnionej przez nią zbrodni padłP. T.– uczuciowo bliska jej osoba, z którą wiązała swe życiowe plany. Oskarżona nie została w żaden sposób sprowokowana do tak brutalnego zachowania. Pobudką działania oskarżonej było destrukcyjne poczucie życiowej porażki i oszukania, jakim obarczałaP. T.. Fakt, że znalazł on inną kobietę, z którą wiązał nadzieje i plany spowodował, żeU. G.w swej nieposkromionej furii, będącej wynikiem zazdrości i poczucia rozgoryczenia, targnęła się na jego życie, nie bacząc na konsekwencje swego zachowania, dają w ten sposób wyraz swego niepohamowanego egoizmu.
Na niekorzyść oskarżonej Sąd poczytał także sposób jej działania, a zwłaszcza determinację, przejawiającą się w zadaniu niemal dwudziestu silnych ciosów ostrym narzędziem, co nie dało jej ofierze żadnych szans przeżycia. Koszmarnym zwieńczeniem jej brutalnej aktywności było poderżnięcie gardła pokrzywdzonemu, dowodzące niezbicie zamiaru, z jakim oskarżona przystąpiła do zadawania ciosówP. T..
Mimo tych wszystkich niekorzystnych dla oskarżonej ustaleń uzasadniających przyjęcie wysokiego stopnia winy i bardzo dużej społecznej szkodliwości czynu, nie można nie dostrzec takich okoliczności, które sprzeciwiają się wymierzeniu jej jednej ze szczególnych kar przewidzianych w przepisieart. 148 § 1 kktj. 25 lat pozbawienia wolności, wnioskowanej przez oskarżyciela publicznego oraz kary dożywotniego pozbawienia wolności wnioskowanej przez oskarżycielki posiłkowe i ich pełnomocnika.
Faktem jest, że oskarżona nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo, a w czasie popełnienia zbrodni miała zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie działała także w warunkach zasługujących na jej szczególnie łagodniejsze potraktowanie. Jednakże orzeczona wobec niej kara, która z jednej strony musi oddać rangę przestępstwa i unaocznić zawartość bezprawia, jakie stało się jej udziałem nie może stanowić dolegliwości większej niż jest to konieczne dla realizacji postulatów formułowanych wKodeksie karnym. Reakcja na przestępstwo powinna zmierzać nie tylko do słusznego odwetu, ale przede wszystkim do ukształtowania krytycznej postawy sprawcy wobec przestępstwa i stworzenia u niego przekonania, że prawa należy przestrzegać. Autorytet wymiaru sprawiedliwości wymaga nadto, by sprawcy, który rokuje szanse na właściwą resocjalizację, nie odbierać nadziei na powrót do społeczeństwa, a tym samym kształtować w nim poczucie praworządności i przekonanie, że został ukarany sprawiedliwie. W żadnym razie orzeczona kara nie może przybierać postaci ślepej zemsty.
Praktyka orzecznicza nierzadko eksponuje wychowawcze cele kary podkreślając, że reakcja karna winna być nie tyle surowa, ile sprawiedliwa. Kara 25 lat pozbawienia wolności w ocenie Sądu Okręgowego nie mogłaby być za taką uznana, bowiem – podobnie jak kara dożywotniego pozbawienia wolności – ma ona w istocie charakter eliminacyjny i trudno przypisywać im jakąkolwiek funkcję resocjalizacyjną. Należy stosować ją zatem w wypadkach najcięższych, gdy okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad okolicznościami łagodzącymi, ain concretożadna inna kara przewidziana w sankcji, nie spełniłaby indywidualno - lub generalno prewencyjnych celów kary określonych wart. 53 § 1 kk. Zatem kara 25 lat pozbawienia wolności może być uznana za karę adekwatną tylko w stosunku do sprawców, których czyny charakteryzują się wyjątkowością na tle innych przestępstw tego samego typu. Dopóki istnieją widoki, że mniej surowa kara zaspokoi potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a także osiągnie cele wychowawcze i zapobiegawcze w stosunku do sprawcy, nie godząc przy tym w szeroko rozumiane poczucie sprawiedliwości, dopóty po kary najcięższe sięgać nie należy. Sąd Okręgowy wyraża przekonanie, żeU. G., pomimo całej karygodności i niegodziwości swego postępowania nie jest osobą, którą należy trwale wyeliminować ze społeczeństwa. Oskarżona nie była uprzednio karana, jest sprawczynią relatywnie młodą. Pomimo swoistej ewolucji jej wyjaśnień, początkowo przyznała się ona do popełnienia zarzucanego jej czynu, a do tego złożyła obszerne wyjaśnienia, które pozwoliły na wyjaśnienie okoliczności tej tragicznej zbrodni, dokonując swoistej autodenuncjacji.U. G.dotychczas właściwie funkcjonowała w społeczeństwie. Jej relacje zarówno z rodziną, jak i przyjaciółmi i znajomymi z powodzeniem można uznać za wzorowe. Była postrzegana jako osoba przyjazna i niekonfliktowa. Posiadała stałą pracę, w której cieszyła się sympatią. Reasumując, nie była postrzegana jako ktoś, kto może stwarzać jakiekolwiek zagrożenie dla innych. Jej poziom umysłowy, wykształcenie i rozwój psychospołeczny dają silne podstawy dla przyjęcia, że w pełni rozumie ona karygodność popełnionej zbrodni, tym bardziej, że w toku rozprawy głównej wyraziła skruchę i szczery żal.
Okoliczności te dają podstawę do przyjęcia, że istnieją faktyczne podstawy i wielce realne szanse na uzyskanie właściwego efektu wychowawczego w ramach procesu resocjalizacyjnego, bez potrzeby epatowania karą szczególną, jaką byłaby każda kara powyżej orzeczonej. Sąd wyraża przy tym nadzieję, że trzynaście lat spędzonych w odosobnieniu to wystarczający okres, byU. G.dostrzegła karygodność swego postępowania oraz uświadomiła sobie ogrom tragedii, jaką spowodowała.
Orzeczona kara jest karą długoterminową, oscylującą w górnych granicach sankcji wyznaczonej wart.148§ 1 kk. Jej surowość wynika z licznych, omówionych wyżej okoliczności obciążających, wśród których prymat przyznać należy faktowi, że bez jakiegokolwiek powodu, powodowana gwałtowną pobudką, oskarżona pozbawiła życiaP. T..
Zgodnie z treściąart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 19 marca 2012r., a więc od dnia jej zatrzymania.
Zważywszy długoterminowość orzeczonej kary i wynikającą stąd izolację oskarżonej Sąd na podstawieart.624 § 1 kpkuznał za zasadne zasądzić od niej na rzecz Skarbu Państwa jedynie część kosztów sądowych, w tym opłatę w wysokości 600 zł ustaloną w oparciu oart.2 ust. 1 pkt 6 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.(Dz.U. Nr 27, poz. 152; tekst jednolity z dnia 8 sierpnia 1983 r. Dz.U. Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami).