Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 266/13
Data wyroku: 2013-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Tadeusz Kiełbowicz, Barbara Krameris
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 266/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Krameris

Sędziowie:

SSA Witold Franckiewicz
SSA Tadeusz Kiełbowicz (spr.)

Protokolant:

Iwona Łaptus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugały
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r.
sprawyM. Z. (1)oskarżonego zart. 62 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
iP. A.oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt III K 35/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychM. Z. (1)iP. A.w ten sposób, że za czyn przypisany tym oskarżonym wpkt 1części rozstrzygającej na podstawieart. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 60 § 2 k.k.orazart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierza im kary po 2 (dwa ) lata pozbawienia wolności i po 250 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł, przyjmując, iż rozwiązaniu uległa kara łączna grzywny wymierzona oskarżonemuM. Z. (1)w pkt 3 części rozstrzygającej;
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonychM. Z. (1)iP. A.utrzymuje w mocy;
III. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierza oskarżonemuM. Z. (1)karę łączną grzywny w wysokości 250 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemuM. Z. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 9 lutego 2012 r. do dnia 25 kwietnia 2012 r.;

V
zasądza od oskarżonychM. Z. (1)iP. A.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego, nadto wymierza po 1300 zł tytułem opłat za obie instancje.

UZASADNIENIE
M. L. (1)został oskarżony o to, że :

I
w okresie od 24 grudnia 2011r. do 6 lutego 2012r. w Holandii i Polsce, działając wspólnie i w porozumieniu zM. Z. (1)iP. A., w ramach podziału ról wbrew przepisom ustawy dopuścił się wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci 550,41 grama heroiny, wartości ok. 110.082 zł w ten sposób, że wszedł w porozumienie zM. Z. (1), polegające na wyrażeniu zgody na udział w przewozie w charakterze kuriera narkotyków, z terenu Holandii naWyspy K.i w tym celu przyjął odM. Z. (1)instrukcje działania, numery telefonów kontaktowych, pieniądze na przejazd i bilet lotniczy, po czym udał się doA., gdzie otrzymał odP. A.przedmiotowe środki odurzające wraz z pieniędzmi w kwocie 500 euro na wydatki związane z podróżą, a następnie połknął heroinę, którą wewnątrz organizmu miał przetransportować naW.kanaryjskie, jednakże z nieustalonych przyczyn zmienił kierunek transportu i ukryty wewnątrz organizmu środek odurzający przywiózł do Polski, co zostało ujawnione w dniu 6 lutego 2012r. w miejscowościN.województwo(...)

to jest o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

II
w okresie od stycznia 2010r. do lutego 2012r. wN.województwo(...), działając czynem ciągły m, wbrew przpeisom ustawy, nabył w kilku transakcjach odD.D., łącznie około 3,25 grama marihuany, wartości około 200 zł, z czego około do 0,3 grama udzielił w celu osiągniecia korzyści majątkowejO. Z.za kwotę 20 zł, zaś pozostałą posiadaną marihuanę w ilości 2,95 grama przeznaczył na własne potrzeby, które to działanie stanowi wypadek mniejszej wagi

to jest o przestępstwo zart. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw.zart. 12 k.k.

M. Z. (1)został oskarżony o to, że :

III
w okresie od 24 grudnia 2011r. do 6 lutego 2012r. w Holandii i Polsce, wspólnie i w porozumieniu zP. A.orazM. L. (1), w ramach podziału ról, wbrew przepisom ustawy dopuścił się wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci 550,41 grama heroiny, wartości ok. 110.082 zł w ten sposób, że działając w zamiarze wewnątrzwspólnotowego nabycia tych środków wszedł w porozumienie zM. L. (1), polegające na zaproponowaniu mu udziału w przewozie w charakterze kuriera narkotyków, z terenu Holandii naWyspy K., a następnie po wyrażeniu przezM. L. (1)zgody, przekazał mu instrukcje działania, numery telefonów kontaktowych, pieniądze na przejazd do Holandii i bilet lotniczy i skierował go doA., gdzie następnieM. L. (1)spotkał się zP. A.i po otrzymaniu od niego środków odurzających wraz z pieniędzmi w kwocie 500 euro na wydatki związane z podróżą, połknął heroinę, którą wewnątrz organizmu miał przetransportować naWyspy K., jednakże z uwagi na to, iż nie zdołał dotrzeć do lotniska wD.z niezależnych od siebie przyczyn zmienił kierunek transportu i ukryty wewnątrz organizmu środek odurzający w dniu 6 lutego 2012r. przywiózł do Polski , co zostało ujawnione w miejscowościN.województwo(...)

to jest o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

IV
w dniu 9 lutego 2012r. wN., w miejscu zamieszkania wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci 0,233 grama marihuany, znajdujący się w woreczku z zapięciem strunowym, wartości około 10 zł, co stanowi wypadek mniejszej wagi

to jest o przestępstwo zart. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

P. A.został oskarżony o to, że :

V
w okresie od 24 grudnia 2011r. do 6 lutego 2012r. w Holandii i Polsce, wspólnie i w porozumieniu zM. Z. (1)orazM. L. (1), w ramach podziału ról, wbrew przepisom ustawy dopuścił się wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci 550,41 grama heroiny, wartości ok. 110.082 zł w ten sposób, działając w tym zamiarze że wszedł w porozumienie zM. Z. (1)co do jego udziału w przewozie w narkotyków z terenu Holandii naWyspy K., polegającego na wyszukaniu przez niego osoby wyrażającej zgodę na przewóz narkotyków w charakterze kuriera, a następnie po wyrażeniu przezM. L. (1)takiej zgody przekazał mu za pośrednictwemM. Z. (1)instrukcje działania, numery telefonów kontaktowych, pieniądze na przejazd do Holandii oraz bilet lotniczy, po czym na terenieA.przekazał bezpośrednioM. L. (1)wskazane wyżej środki odurzające wraz z pieniędzmi w kwocie 500 euro na wydatki związane z podróżą, które to środki odurzająceM. L. (1)wewnątrz organizmu miał przetransportować naW.kanaryjskie, jednakże z uwagi na to, iż nie zdołał dotrzeć do lotniska wD.z niezależnych od siebie przyczyn zmienił kierunek transportu i ukryty wewnątrz organizmu środek odurzający w dniu 6 lutego 2012r. przywiózł do Polski, co zostało ujawnione w miejscowościN.województwo(...)

to jest o przestępstwo zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Wyrokiem z 10 maja 2013 t., sygn. akt: III K 35/12, Sąd Okręgowy w Opolu wydał następujące rozstrzygnięcie:
1. oskarżonychM. L. (1),M. Z. (1),P. A.w ramach zarzutów opisanych w pkt I, III i V części wstępnej wyroku uznał za winnych tego, że w okresie od 24 grudnia 2011r. do 6 lutego 2012r., w Holandii i Polsce, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu, wbrew przepisom ustawy, usiłowali dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego w postaci 550,41 grama heroiny, wartości około 110.082 zł, poprzez przewiezienie ich wewnątrz swojego organizmu przezM. L. (1), który w/w środek odurzający połknął, po czym udał się na lotnisko celem udania się naWyspy K., jednak zamierzonego skutku nie osiągnęli z uwagi na nie dotarcieM. L. (1)na lotnisko i jego złe samopoczucie t.j. przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a w odniesieniu do oskarżonegoM. L. (1)także na podstawieart. 60 § 3, 6 pkt 2 k.k., wymierzył kary:M. L. (1)2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł,M. Z. (1)3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 250 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł,P. A.3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 250 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł,
1. oskarżonegoM. L. (1)w ramach zarzutu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że:

a
w okresie od stycznia 2010r. do lutego 2012r., wN., wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste, przyjmując iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na postawie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza karę 60 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł,

b
w okresie od stycznia 2010r. do lutego 2012r., wN., wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłO. Z.środka odurzającego w postaci około 0,3 grama konopi innych niż włókniste, za kwotę 20 zł, przyjmując iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. przestępstwa z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza karę 60 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł,

2. oskarżonegoM. Z. (1)uznał za winnego czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na postawie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył karę 30 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł,
3. na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 § 2 k.k.połączył kary grzywny orzeczone wobec oskarżonych:M. L. (1)w punktach 1, 2 lit a i b części dyspozytywnej wyroku,M. Z. (1)w punktach 1 i 3 części dyspozytywnej wyroku i wymierzył oskarżonym kary łączne grzywny:M. L. (1)150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 15 zł,M. Z. (1)250 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł,
4. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 60 § 5 k.k.wykonanie orzeczonej wobecM. L. (1)w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku warunkowo zawiesił na okres próby lat 7, na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddając tego oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby,
5. na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. L. (1), za przestępstwo przypisane w pkt 2 lit. b części dyspozytywnej wyroku, przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 20 zł,
6. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonegoM. Z. (1)za przestępstwo przypisane w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku przepadek dowodu rzeczowego w postaci środka odurzającego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych (karta 858 akt sprawy) Drz(...)pkt 2,
7. na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonychM. L. (1),M. Z. (1)iP. A.za przestępstwo przypisane w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku przepadek dowodów rzeczowych w postaci: środka odurzającego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych (karta 858 akt sprawy) Drz.(...), telefonu komórkowegomarki S.o nr(...)z kartą sim play nr(...)z ładowarką, walizki koloru czarno-szarego o nazwie(...), telefonu komórkowego marki(...)z logo(...)o nr(...)z kartą SIMP.o nr fabrycznym(...), butelki plastikowej po(...), zwitków foliowych - opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 8/13 pod poz. 1, 5,6, 7,8, 9, nadto dowodu rzeczowego w postaci wydruków umieszczonych na k. 179-183 poprzez pozostawienie ich w aktach sprawy,
8. na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zarządził zwrot na rzeczM. Z. (1)telefonu komórkowegomarki S.nr(...)z kartą simP.o nr fabrycznym(...), dwóch kart SIMH.nr(...), nr(...)opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 8/13 pod poz 2,3,4,
9. na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym:M. L. (1)na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 7 lutego 2012r. do 22 kwietnia 2012r., okres w dniu 23 kwietnia 2012r. zaliczając na poczet kary pozbawienia wolności, oskarżonemuM. Z. (1)na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9 lutego 2012r. do 25 kwietnia 2012r.,
10.na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 633 k.p.k.zasądził od oskarżonychM. L. (1),M. Z. (1)iP. A.koszty sądowe od nich przypadające, w tym wymierzył opłaty sądowe:
-M. L. (1)na ustawyart. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychw kwocie 850 zł.
-M. Z. (1)na ustawyart. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychw kwocie 1900 zł.
-P. A.na ustawyart. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychw kwocie 1400 zł.

Wyrok powyższy wobec oskarżonegoM. L. (1)uprawomocnił się jako niezaskarżony przez żadną ze stron, zaskarżył go natomiast obrońca oskarżonychM. Z. (1)orazP. A..
Skarżąc wyrok w części dotyczącejoskarżonegoM. Z. (1)obrońca powołując się na przepisyart. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k.zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenieart. 2 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.ia rt. 410k.p.k., polegające na naruszeniu zasady obiektywizmu i na dowolnej ocenie dowodów zebranych w sprawie, w szczególności na jedynie częściowym uwzględnieniu wyjaśnień oskarżonego jako wiarygodnych na pominięciu, przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w sprawie i w konsekwencji tego na błędnym – nie popartym zebranymi dowodami – ustaleniu, że oskarżony „miał dostęp do środka odurzającego o dużej wartości, określił miejsce docelowe, ilość i rodzaj przemycanego narkotyku (...) był świadom, że ilość środka, jaka miała zostać przewieziona jest znaczna”, mimo że prawidłowe zastosowanie w/w zasad procedury prowadzić winno do wniosku, że wyjaśnienia oskarżonego należy uwzględnić w całości i dać wiarę jego wyjaśnieniom również w tym zakresie, w którym wskazuje, że nie dysponował wiedzą w zakresie rodzaju środka odurzającego oraz jego ilości „... ja powiedziałem tyle ile wiedziałem od szwagra mianowicie, że jest to amfetamina w niewielkich ilościach” (na tą okoliczność wskazywał również oskarżonyM. M. (1)nie wspomniał, jaki to ma być narkotyk”) co z kolei prowadzić winno do uznania, że oskarżonemuM. Z. (1)nie sposób przypisać przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z uwagi na fakt, że swą świadomością nie obejmował on znamienia „znacznej ilości”.

II
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 60 § 3 k.k.poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oskarżony ujawnił wobec organu ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia w dniu 9 lutego 2012 r., a więc dzień po tym kiedy zeznania złożył oskarżonyM. L. (2), tj. 8 lutego 2012 roku.

III
obrazę przepisów prawa materialnego, tj. naruszenieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jednolity: Dz.U.2012.124, dalej” ustawa) polegające na błędnym uznaniu, że oskarżony usiłował dokonać wewnętrzwspólnotowej dostawy z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego w postaci 550,41 grama heroiny, wartości około 110.082 zł, podczas gdy prawidłowa subsumcja czynu oskarżonego powinna uwzględniać brak znamienia „znaczności”, a jego czyn winien być zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii”.

IV
obrazę prawa materialnego, a toart. 20 k.k.zgodnie z którym – każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałający, tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd stanowczo stwierdza, że każdy z oskarżonych był świadom tego, że ilość przewożonego środka odurzającego jest znaczna, a jednocześnie wskazuje, że nie zaprzecza temu fakt, że oskarżonyM. Z. (1)nie miał wiedzy co do dokładnej ilości wyrażonej w gramach.

V
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względemM. Z. (1)w pkt I zaskarżonego orzeczenia do stopnia winy, okoliczności popełnienia przestępstwa tj. faktu, że oskarżony nie miał wiedzy i świadomości rozmiarów popełnianego przestępstwa, nie czerpał z przestępstwa żadnych korzyści, starał się zadośćuczynić społecznemu poczuciu sprawiedliwości wskazując istotne okoliczności przestępstwa i składając w tym zakresie od początku trwania postępowania szerokie wyjaśnienia, w tym wskazując na osobęP. A., a także do innych okoliczności, tj. młodego wieku, niewielkiego doświadczenia życiowego, nie w pełni ukształtowanej osobowości, niekaralności, pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania, prawidłowego środowiska rodzinnego, dotychczasowego trybu życia, żalu i skruchy. Kształtując wymiar kary Sąd meriti wyszedł poza ramy sędziowskiego wymiaru kary określone wart. 53 § 1 k.k., które wskazują na potrzebę zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania kary w stosunku do skazanego, w sytuacji gdy, jak sam zauważył Sąd meriti ... Okolicznością łagodzącą jest dotychczasowa niekaralność oskarżonego, oraz fakt pozytywnej opinii środowiskowej, co wyklucza potrzebę wymierzenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze aż 3 lat bez warunkowego jej zawieszenia; wymierzona oskarżonemu kara 3 lat pozbawienia wolności narusza zasadę wewnętrznej sprawiedliwości wyroku, skoro pomimo braku udziału w bezpośrednim przemycie i handlu narkotykami, braku czerpania korzyści finansowych z przestępstwa, faktu dotychczasowej niekaralności, została wobec niego wymierzona kara najsurowsza na tle kary wymierzonej oskarżonemuM. L. (2)bezpośrednio zaangażowanemu i działającemu z pełną świadomością sprawcy.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawieart. 437 k.p.k.obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt I poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wymierzenie oskarżonemu kary z nadzwyczajnym złagodzeniem jej wykonania na podstawieart. 60 § 3w zw. zart. 60 § 6 k.k.z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności;

ewentualnie:

2
zmianę zaskarżonego poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu i przy zastosowaniuart. 60 § 2 k.k.i6 k.k.wymierzyć karę w wysokości 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 i 70 k.k.warunkowo zawiesić na okres próby 5 lat.

3
zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 10 poprzez zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych.

4
zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.

W części apelacji dotyczącejoskarżonegoP. A.obrońca zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżonyP. A.był osobą, która przekazała w mieszkaniuM. L. (1)heroinę celem jej połknięcia nadzorując przy tym jej połykanie podczas gdy powyższe stanowi modyfikację i odmienną wersję zdarzenia pierwotnie opisaną przez oskarżonegoM. L. (1), co winno zostać przyjęte jako niewiarygodne i nie mogące tym samym stanowić dowodu w zakresie uznania, żeP. A.brał udział w przestępstwie i miała pełną świadomość tego, że celem działaniaM. L. (1)jest przewiezienie z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego.
II. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności poprzez brak zastosowania wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 § 2 k.k.wynikającego z niedostatecznego rozważenia okoliczności przedmiotowo-podmiotowych osądzonego czynu zabronionego w szczególności okoliczności łagodzących – pozytywnej oceny właściwości i warunków osobistych sprawcy, dotychczasowej niekaralności co sprawia, że orzeczoną karę uznać należy bez wątpienia za rażąco niewspółmiernie surową, a tym samym nie spełniającą przypisanych jej celów w zakresie prewencji szczególnej oraz sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt I poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wymierzenie oskarżonemu kary z nadzwyczajnym złagodzeniem jej wykonania na podstawieart. 60 § 2 i § 6 k.k.z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

2
zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 10 poprzez zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych.

3
zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Chybiony jest zarzut obrazy przepisów postępowania, który miałby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku (zarzut I dotyczącyM. Z. (1)). Podnosząc ten zarzut obrońca wskazuje na naruszenieart. 2 § 2 k.p.k.,7 k.p.k.i410 k.p.k.i jego zdaniem polega ona na naruszeniu zasady obiektywizmu oraz na dowolnej ocenie dowodów przeprowadzonych przez Sąd Okręgowy w Opolu, której wyniki znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W związku z tym zarzutem należy zauważyć, iż deklaracja zawarta wart. 2 § 2 k.p.k.ma charakter ogólny i nie reguluje zasad postępowania w sprawach karnych, a jedynie określa cel do osiągnięcia, którego służą konkretne poszczególne przepisy mające te postępowanie kształtować prawidłowo. Z kolei obraza przepisuart. 410 k.p.k.zachodzi wówczas gdy przy wyrokowaniu sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, oraz gdy opiera się na części materiału ujawnionego. Istotą tego przepisu jest to, że sąd orzekając o winie bądź niewinności oskarżonego w wyroku, nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyrok nie wolno opierać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają. (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt: II KK 183/11, LEX nr 1108158). Przekonanie zaś sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, zgodnie zart. 7 k.p.k.wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak na niekorzyść oskarżonego. Samo odrzucenie w całości lub w części dowodów uznanych za niewiarygodne, nie stanowi jeszcze obrazyart. 410 k.p.k.(o ile oczywiście nie wychodzi poza ramy określone wart. 7 k.p.k.). W postanowieniu z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt: III K 298/12 (LEX nr 1232292) Sąd Najwyższy wyraził następujący słuszny pogląd: „Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych, pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku”.

Przechodząc do realiów rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż Sąd „meriti” ferując go nie dopuścił się żadnego z zarzuconych mu w omawianej części apelacji uchybień procesowych. Nie dopuścił się też tych uchybień (w szczególności błędu w ustaleniach faktycznych) w części ustaleń dotyczących oskarżonegoP. A..

Odnośnie zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń dotyczących oskarżonegoM. Z. (1)(zarzuty I i III apelacji – str. 1-2) i oskarżonegoP. A.(zarzut I – str. 3), Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W punkcie I i III apelacji, w części dotyczącej oskarżonegoM. Z. (1), skarżący zarzuca, iż Sąd „meriti” dając tylko częściowo wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego, błędnie ustalił, iż „ilość środka jaka miała zostać przewieziona jest znaczna”(cytat z apelacji), natomiast gdyby dokonał prawidłowych ustaleń i dał wiarę jego wyjaśnieniom w całości, to doszedłby do prawidłowego wniosku, iż nie można oskarżonemuZ.przypisać przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 ustawy z 19 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, z uwagi na fakt, iż nie obejmował on swoją świadomością znamienia „znacznej wartości”.Dalej skarżący zarzuca, iż Sąd „meriti” w związku z powyższym dopuścił się obrazy prawa materialnego, a w szczególnościart. 20 k.k.(zarzut IV apelacji), bo gdyby Sąd ten kierował się zasadą określoną w przepisieart. 20 k.k., to musiałby przyjąć że oskarżonemu można przypisać jedynie czyn z art. 50 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w części dotyczącej oskarżonegoP. A.obrońca podnosi, iż Sąd „meriti” błędnie dał wiarę zmodyfikowanym wyjaśnieniom współoskarżonegoM. L. (1)i w konsekwencji przyjął, iż ten oskarżony brał udział w przestępstwie i miał pełną świadomość, że celem działaniaM. L. (1)jest przewiezienie z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego.
Również powyższe zarzuty należy uznać za chybione. Zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 20 k.k.każdemu ze współdziałających przypisuje się jego własny czyn zabroniony i ponosi on odpowiedzialność karną na zasadzie niezależności od pozostałych współdziałających. Zdaniem Sądu Apelacyjnego słusznie Sąd I instancji uznał, iż wszyscy trzej oskarżeni (w tym prawomocnie już skazanyM. L. (1)) działali wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze przemytu przedmiotowej heroiny z Holandii poprzez Niemcy, naWyspy K.i każdy ze współoskarżonych miał tego świadomość, jak również świadomość tego, że miał to być przemyt środka odurzającego „znacznej ilości”w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Skarżący kwestionując w apelacji, że oskarżonyZ.miał świadomość co do nazwy przemycanego narkotyku i jego ilości zarzuca, iż oskarżonyM. L. (1)„dopiero na etapie sądowym podał, że dopiero po zatrzymaniu przez policję powziął wiadomość co do nazwy narkotyku i jego ilości” (cytat z apelacji – str. 4 „in fine” – 5 „in principio).
W związku z powyższym Sąd Apelacyjny w całości podziela dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wyjaśnień oskarżonegoM. L. (1). Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności jego wyjaśnień również w tej części, gdzie obciąża on oskarżonychZ.iA.. Nie budzi wątpliwości fakt, że dowód z pomówienia współoskarżonego wymaga ze strony sądu szczególnej ostrożności. Sąd zobowiązany jest ocenić taki dowód z wyjątkową wręcz skrupulatnością i rozważaniem, czy istnieją inne dowody potwierdzające bezpośrednio lub chociażby pośrednio to pomówienie, a nadto czy pomówienie jest logiczne i nie wykazuje chwiejności, albo czy nie jest wręcz nieprawdopodobne. Konieczność szczególnego podejścia do pomówienia nie oznacza jeszcze, że dowód taki należy z góry traktować jako niepełnowartościowy.
Na stronach 5-6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy dokonał oceny wiarygodności wyjaśnieńM. L. (1), z zachowaniem powyższych reguł, uznając, iż są one potwierdzone częściowo wyjaśnieniami samych współoskarżonychZ.iA.oraz dowodami w postaci protokołów przeszukania i oględzin, w szczególności zawartości pamięci telefonów komórkowych, kart SIM, i opinią biegłych z zakresu badań chemicznych. W sposób przekonywujący Sad „meriti” uzasadnił dlaczego na aprobatę zasługują wyjaśnienia tego oskarżonego, w których podaje przyczyny dla których pierwotnie nie wskazywał naP. A.jako osobę, która w mieszkaniu wA.przekazała mu środki odurzające (subiektywne przekonanie oskarżonegoZ.o wysokiej „pozycji”A.w obrocie narkotykami i obawa w związku z tym o swoje bezpieczeństwo). W toku rozprawy sądowej oskarżonyZ.stanowczo i konsekwentnie wskazał naP. A.jako na osobę, która wraz z innym mężczyzną przekazała mu narkotyki w mieszkaniu wA., celem ich połknięcia, nadto nadzorowała połykanie zapakowanej w 54 zwitki heroiny (tyle zwitków później oskarżony wydalił), jak też przekazała pieniądze na przejazd taksówką na lotnisko wD., skąd oskarżony miał lecieć samolotem, wraz z połkniętą heroiną, naWyspy K.. Również w sposób logiczny i w pełni przekonywujący Sąd „meriti” uzasadnił dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. A.w tej części gdzie usiłuje on ograniczyć swoją rolę w przestępstwie twierdząc, że na prośbę zleceniodawcy przemytu miał jedynie dokonać rozpoznania tożsamości kuriera (to jest oskarżonegoL.). Sąd „meriti” logicznie też wywodzi, iż oskarżonyA.mógł w dniu 3 lutego 2012 r. (po powrocie z Turcji) spotkać się wA.z oskarżonymL.i opisuje podjęte przez oskarżonegoA.środki bezpieczeństwa podjęte w drodze do mieszkania, w którym nastąpiło przekazanie heroiny.
Przeciwko uznaniu wiarygodności tej części wyjaśnień oskarżonegoA., który przedstawia swoją rolę w przestępstwie jako uboczną lub wyłącznie pomocniczą, świadczą również częściowo wyjaśnienia oskarżonegoZ., z których nie wynika aby udziałA.miał jedynie uboczny charakter. Sąd Okręgowy w Opolu prawidłowo ustalił, iż działanie oskarżonychL.,Z.iA.to było współsprawstwo w rozumieniuart. 18 § 1 k.p.k., a pełnione przez niego role w przestępstwie nawzajem uzupełniały się, w ramach wcześniej ustalonego planu związanego z przemytem heroiny na stanowiące terytorium HiszpaniiWyspy K.. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest najmniejszych postaw do kwestionowania dokonanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń, iż oskarżonyP. A.brał udział w przestępstwie i miał pełną świadomość, że współdziała wspólnie z oskarżonymiZ.iL.w planie przewiezienia przez oskarżonegoL.z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego w postaci heroiny. Na rozprawie sądowej w dniu 26 kwietnia 2013 r. (k.930 – 932) oskarżonyL.stanowczo stwierdził, iż „A.był jednym z tych 2 mężczyzn, których opisałem w wyjaśnieniach co do połykania zwitków”(cytat). W toku przesłuchania na tej rozprawie oskarżonegoA.(który twierdził, że nie przekazywałL.narkotyków) oskarżonyL.oświadczył: „Słyszałem wypowiedźA....A.był wśród osób, które przekazały mi narkotyki do przełknięcia” (k. 934).
Na aprobatę zasługują również ustalenia Sądu Okręgowego odnośnie powrotu oskarżonegoA.z Turcji w dniu 3 lutego 2012 roku (strona 6 „in principio” uzasadnienia). Zapis w paszporcie oskarżonego sporządzony przez służby graniczne Turcji nosi datę 3 lutego 2012 roku. Według wyjaśnień oskarżonegoL.A.skontaktował się z nim około godziny 21(

      00)-22(

      00)podhotelem (...)wA., przyjeżdżając na miejsce spotkania samochodem osobowym, którego rejestracja zaczynała się od liter(...)((...)). Należy zauważyć, iż oskarżonyA.miał pełne możliwości powrotu w dniu 3 lutego 2012 r. z Turcji do Holandii. Rzeczą powszechnie znaną jest, iż(...)jest dużym międzynarodowym portem lotniczym który przyjmuje kilkaset przylotów (w tym z Turcji) samolotów dziennie. Na rozprawie odwoławczej oskarżony przedłożył 5 kserokopii rachunków na dokonane w Turcji zakupy. Nie wnoszą one nic istotnego do sprawy, gdyż noszą daty najpóźniej do 3 lutego 2012 r. (jeden rachunek) i brak jest danych co do osoby dokonującej zakupów. Naiwnie wręcz brzmią wyjaśnienia oskarżonego, że to nie on a inny obywatel Nigerii, którego określił jakoU. C., był jedynym wA.organizatorem próby przemytu heroiny naWyspy K.(k. 933v). Sąd Apelacyjny zauważa również, że bez współudziału oskarżonegoA.całe przedsięwzięcie nie miało racji bytu. Poza nim, ani oskarżonyZ., ani oskarżonyL.nie znali wA.nikogo, kto miałby dojścia do środków odurzających i ewentualnie mógłby wejść z nimi w porozumienie w celu ich przemytu. Na rozprawie sądowej w dniu 26 kwietnia 2013 r. (k.932v) oskarżonyZ.obciążyłP. A.wyjaśniając w następujący sposób: „

      O możliwości przemytu narkotyków poinformował mnie szwagier, nie jest prawdą co wyjaśniał mój szwagier, że to ja zaproponowałem i nalegałem. Ja gdybym się zdecydował na udział w przemycie miałem dostać 1.000 euro”.

Chybiony jest zarzut obrazy prawa materialnego podniesiony w punkcie I apelacji. Podnosząc ten zarzut skarżący zarzuca, że Sąd Okręgowy błędnie ustalił, iż oskarżonyM. Z. (1)(w stosunku doP. A.zarzut ten nie został w apelacji podniesiony) usiłował dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy z Holandii naWyspy K.znacznej ilości środka odurzającego w postaci 550,41 grama heroiny, wartości około 110.082 zł, podczas gdy prawidłowa subsumpcja czynu oskarżonego powinna uwzględniać brak znamienia „znaczności”, a jego czyn winien być zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W uzasadnieniu apelacji skarżący podnosi, iż „oskarżonyM. Z. (1)nie miał świadomości transportowania narkotyku w ilości tak bardzo przekraczającej, tę która jest znaczna po myśli art. 55 ust. 3 cyt. ustawy”(cytat – str. 6 apelacji, k. 1002). Podnosząc to skarżący jednocześnie przyznaje, iż na rozprawie sądowej oskarżonyL.wyjaśnił, żeM. Z. (1)mówił mu o ilości 400 gramów, co już zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowi znaczną ilość w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Na rozprawie sądowej w dniu 26 kwietnia 2013 r. oskarżonyM. L. (1)wyjaśnił w sposób następujący: „Z tego co mówiłM.miałem wieźć narkotyki, tj. w części amfetaminę i w części kokainę. We wszystkich zwitkach miało tego być do 400 g. Tak mi mówiłM., że to będą mniej więcej takie ilości” (cytat – k. 930-932). Faktem jest natomiast to, że jak wyjaśnił oskarżonyL.o tym, że połkniętym narkotykiem była heroina i o jej ilości dowiedział się szczegółowo „także” na posterunku policji wN.. Sąd Apelacyjny w pełni podzielił również ustalenia Sądu Okręgowego zawarte na stronach 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnośnie świadomości oskarżonegoM. Z. (1)co do tego, że ilość połkniętego przez oskarżonegoL.narkotyku była ilością „znaczną” w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że choć oskarżonyZ.nie miał wiedzy co do dokładnej ilości heroiny połkniętej przezL., to miał świadomość, że będzie to „znaczna” ilość. Dodatkowo przemawia za tym zorganizowany charakter zaplanowanego czynu, stopień skomplikowania i wysokość poniesionych nakładów, ilość osób zaangażowanych i chcących odnieść korzyść z przestępstwa oraz przywiezione przez oskarżonegoA.i zatrzymane u oskarżonegoZ.tzw. próbne pakiety (zwitki). Okoliczności te w powiązaniu z wyżej cytowanymi wyjaśnieniami oskarżonegoL.niedwuznacznie wskazują na to, iż oskarżonyZ.miał świadomość współudziału w usiłowaniu „przemytu” środków odurzających w „znacznej ilości” w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Oczywiście taką świadomość miał też oskarżonyP. A., który był obecny w mieszkaniu wA.przy połykaniu przezL.54 zwitków z heroiną. Skarżący w apelacji nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby powyższe ustalenia obalić. Nie budzą również wątpliwości Sądu Apelacyjnego te ustalenia zawarte na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (skarżący w zasadzie ich nie kwestionuje), w których Sąd „meriti” przyjmuje, iż ilość połkniętej przez oskarżonegoL.heroiny, to jest 550,41 gramów wystarczyłoby do sporządzenia od 1100 do 5504 porcji, co mogłoby zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych i posłużyć do jednorazowego odurzenia znacznej ilości ludzi.
Sąd Okręgowy w Opolu zwracając, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uwagę na występujące w orzecznictwie rozbieżności, słusznie przytoczył pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 29 września 2009 r., sygn. akt: I KZP 10/09 (OSNKW 2009/10/84), iż znaczna ilość środków odurzających w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii to taka ilość, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób. W jednym z wcześniejszych orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż miarą „znaczności” może być także stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków. Jeżeli zatem przedmiotem czynu jest taka ilość tych środków, która mogła by zaspokoić tego rodzaju potrzeby co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych, to należy przyjąć, że jest tych środków znaczna ilość (wyrok Sądu Najwyższego z 1 marca 2006 r., sygn. akt: II KK 47/05, OSNKW 2006, z.6, poz. 57). Podobny pogląd wyraził Sąd Apelacyjny w Lublinie uznając, że blisko 100 gramów heroiny jest znaczną ilością w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 grudnia 2002 r., sygn. akt: II AKa 282/02, OSA 2003, z. 9, poz. 94).
W związku z powyższym Sąd Apelacyjny nie podzielił podniesionych w apelacji zarzutów dotyczących obrazy prawa materialnego, procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych, uznając je za bezzasadne.
Sąd Okręgowy prawidłowo nie zastosował wobec oskarżonegoM. Z. (2)instytucji przewidzianej wart. 60 § 3 k.k., zastosowanej w rozpatrywanej sprawie wobec oskarżonegoM. Z. (2). Brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń w tym zakresie zawartych na stronie 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż w przypadku oskarżonychM. Z. (1)iP. A.przyznanie się miało jedynie częściowy charakter i widoczna była chęć złagodzenia ich odpowiedzialności karnej poprzez ograniczenie jej do jedynie pomocniczej roli, co nie odpowiadało prawdzie. NadtoM. Z. (1)nie wyraził woli ujawnienia danych osoby (kobiety) kontaktującej się telefonicznie z oskarżonymL.w trakcie dokonywania przypisanego mu czynu i dającej mu instrukcję co do dalszego postępowania.
Za częściowo zasadny uznał Sąd Apelacyjny podniesiony w apelacjach obrońców zarzut wymierzenia oskarżonymM. Z. (1)iP. A.rażąco surowych kar pozbawienia wolności, nawet pomimo wymierzenia ich w wysokości równej dolnej granicy ustawowego zagrożenia z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Biorąc pod uwagę, iż obaj oskarżeni przyznali się praktycznie do winy (pomniejszając jedynie swoją rolę w przypisanym im czynie) oraz pozostałe okoliczności łagodzące, leżące po ich stronie, która ustalił Sąd Okręgowy, a nadto fakt, iż czyn oskarżonych nie wyszedł poza stadium usiłowania oraz to, że heroina, która miała być przemycana naWyspy K., w całości została odzyskana przez organy ścigania na terytorium Polski, Sąd Apelacyjny uznał, iż zachodzi wypadek, że nawet najniższa kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonym z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii byłaby dla oskarżonych niewspółmiernie surowa i zastosował przewidzianą wart. 60 § 2k.k. instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary. Na podstawieart. 60 § 6 pkt 2 k.k.Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności i po 250 stawek dziennych określając jedną stawkę dzienną na 20 złotych.
Orzeczone wobec oskarżonych kara pozbawienia wolności jest współmierna, zdaniem Sądu Apelacyjnego, do stopnia ich zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego im czynu, nadto spełnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru określone wart. 53 § 1 i 2 k.k.Dalsze jej łagodzenie uznano za niecelowe.
Nie dopatrzono się w sprawie okoliczności, które pozwalałyby na warunkowe zawieszenie wymierzonych kar pozbawienia wolności. Nie byłoby to wystarczające dla osiągnięcia wobec obu oskarżonych celów kary, sprzeciwiają się też temu względy na jej społeczne oddziaływanie. W rozpatrywanym kontekście wskazać również należy na postawę obu oskarżonych, którzy mieli pełną świadomość, iż zaplanowany przez nich sposób przemytu narkotyków, poprzez połknięcie przezM. L. (1)zwitków zawierających 550,41 gramów heroiny, może stanowić poważne zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia. Gdy oskarżonyL.po wysadzeniu go z taksówki jeszcze na terytorium Holandii źle się poczuł i powiadomił o tym telefonicznieM. Z. (1), ten zamiast zorganizować pomoc medyczną, wysyłał mu wiadomości faksowe (smsy) aby usiłował pomimo złego samopoczucia dotrzeć na lotnisko wD.(skąd miał wykupiony bilet lotniczy naWyspy K.), ewentualnie powrócił doA.i oddał połknięte narkotyki. OskarżonyL.pomoc otrzymał od zupełnie niezwiązanego ze sprawą kolegiO. Z., który zorganizował akcję przewiezienia go do Polski.
Wymierzając oskarżonym kary grzywny Sąd Apelacyjny miał na względzie z jednej strony wysokość korzyści majątkowej jaką oskarżeni mieli odnieść z przestępstwa, a z drugiej strony ich sytuację majątkową i rodzinną. Wymierzając oskarżonymM. Z. (1)karę łączną grzywny Sąd Apelacyjny kierował się w pełni zasadą absorpcji, ze względu na ścisły związek przedmiotowy i czasowy obu przypisanych mu czynów.
Na uwzględnienie nie zasługują podniesione w apelacji wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zawartego w punkcie 10 części rozstrzygającej orzeczenia o obciążeniu oskarżonychZ.iA.kosztami sądowymi za I instancję, oraz o zwolnienie ich od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego. Skarżący w apelacji nie uzasadnia tych wniosków, co utrudnia, a wręcz uniemożliwia polemikę z nimi. W każdym bądź razie Sąd Apelacyjny uznał te wnioski za bezzasadne przyjmując, iż zasądzona od tych oskarżonych wysokość kosztów sądowych za obie instancje nie stoi w dysproporcji do ich sytuacji materialnej, a ich uiszczenie nie będzie dla nich zbyt uciążliwe.
Podstawą zasądzenia wobec oskarżonychM. Z. (1)iP. A.kosztów sądowych za instancję odwoławczą byłart. 627 k.p.k.w związku zart. 634 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 i art. 10 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 r., nr 48, poz. 223, z późniejszymi zmianami).