Sąd Rejonowy w Legnicy
VII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VII C 129/13
Data wyroku: 2013-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aneta Murawska
Podstawa prawna: art. 222 § 1 in fine k.c, art. 678 k.c., art. 693 k.c, Dz. U. 2005r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm

Sygn. akt: VII C 129/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2013 r.

Sąd Rejonowy w Legnicy VII Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Aneta Murawska

Protokolant:

sekr. sądowy Mariola Artymowicz

po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r.
na rozprawie
sprawy z powództwaGminyL.-(...)wL.
przeciwkoJ. O.,D. S.iZ. S.
o wydanie lokalu mieszkalnego

I. nakazuje pozwanym:J. O.,D. S.iZ. S., aby wraz z rzeczami prawa ich reprezentującymi opuścili, opróżnili i wydali stronie powodowej GminieL.-(...)wL.lokal mieszkalny nr (...), położony wL.przyul. (...);

II. orzeka, że pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego;

III. nakazuje wstrzymanie wykonania pkt. I wyroku w stosunku do pozwanych do czasu złożenia przez GminęL.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;

IV. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwotę 320,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygn. akt VII C 129/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 24 stycznia 2013 roku a skierowanym przeciwkoJ. O.,D. O.orazZ. S.powód GminaL.(...)wL.wniósł o nakazanie pozwanym opróżnienie, opuszczenie i wydanie powodowilokalu mieszkalnego nr (...)położonego wL.przyul. (...). W uzasadnieniu żądania powód wskazał, że wezwał pozwanych do wydania lokalu, albowiem pozwani korzystają z przedmiotu najmu bezumownie( wobec wypowiedzenia umowy najmu z dniem 31 marca 2011 roku) i zalegają z zapłatą należności.
Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa albowiem nie mają gdzie się wyprowadzić.
Na rozprawie w dniu 19 marca 2013 roku Sąd prawidłowo określił pozwanegoD. S.w miejsce nieprawidłowego określeniaD. O..

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Strona powodowa- GminaL.działająca przez(...)wL.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wL.przyul. (...).
Na mocy umowy najmu z dnia 12 stycznia 1998 roku pomiędzyJ. O.jako najemcą, a GminąL.-(...)wL.jako wynajmującym w/w weszła w posiadanie w/w lokalu. Umowa została zawarta na czas nieokreślony.
Oświadczeniem z dnia 11 stycznia 2011 roku( wobec opóźnień w zapłacie czynszu za co najmniej 3 pełne okresy płatności) powód wypowiedział łączącą go z pozwaną umowę najmu w/w lokalu. Nadto w niniejszym piśmie powód wezwał pozwaną do opróżnienia lokalu z upływem okresu wypowiedzenia.

Dowód:
- akta lokalowe,
- przesłuchanie powoda w osobieS. M.- k. 41
- przesłuchanie pozwanejJ. O.,

PozwanaJ. O.pracuje wsklepie (...)wL., aktualnie jest w ciąży( przewidywany termin porodu- 29 kwietnia 2013 roku), przeciwko niej są prowadzone postępowania egzekucyjne, nie korzysta ze świadczeń socjalnych.
PozwanyZ. S.nie pracuje, nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy wL., nie korzysta ze świadczeń socjalnych.
PozwanyD. S.jest synem w/w pozwanych, urodził się w 1996 roku, jest uczniem I klasy szkody zawodowej, nie pracuje, nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy wL., nie korzysta ze świadczeń socjalnych.
Pozwani wspólnie zajmują sporny lokal, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Dowód:
- pismo z Powiatowego Urzędu Pracy- k. 29
15,
- przesłuchanie powoda w osobieS. M.- k. 41

- przesłuchanie pozwanejJ. O.- k. 41

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne.

Zgodnie z treścią przepisuart. 222 § 1 k.c., właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Jak wynika z literalnego brzmienia ww. przepisu, statuowane w tym przepisie tzw. roszczenie wydobywcze nieposiadającego właściciela przeciwko posiadającemu niewłaścicielowi unicestwia skuteczne wobec właściciela prawo władania rzeczą (art. 222 § 1in finek.c.). Jednym więc ze sposobów obrony pozwanego w procesie windykacyjnym jest podniesienie takiego zarzutu hamującego. Nie wyłącza on roszczenia windykacyjnego na stałe, a wstrzymuje jego realizację na czas przysługiwania pozwanemu skutecznego wobec właściciela uprawnienia do władania rzeczą, wynikającego zprawa rzeczowego, np. użytkowania (art. 252 k.c.), ze stosunku zobowiązaniowego, np. umowy dzierżawy (art. 693 k.c.), najmu (art. 659 k.c.), z przysługującego pozwanemu prawa zatrzymania (art. 461 k.c.). Zaznaczyć należy, że o ile użytkowanie jakoprawo rzeczowejest zawsze skuteczne wobec każdego, w tym też właściciela, o tyle wymienione wyżej prawa obligacyjne są skuteczne tylko wtedy, gdy to właściciel rzecz wynajął, wydzierżawił lub wstąpił w stosunek obligacyjny (w szczególności na podstawieart. 678 k.c.). Innymi sposobami obrony pozwanego mogą być: zaprzeczenie prawa własności powoda; twierdzenie, że rzecz nie znajduje się we władaniu pozwanego; podniesienie w przypadku roszczenia dotyczącego rzeczy ruchomej zarzutu przedawnienia, wskazanie, że właściciel żądając wydania rzeczy nadużywa w okolicznościach sprawy przysługującego mu prawa podmiotowego (art. 5 k.c.).
W realiach przedmiotowej sprawy bezspornym pozostawało zarówno prawno własności powoda spornego lokalu jak i brak skutecznego względem powoda prawa pozwanych do władania sporną rzeczą.
W tych okolicznościach żądanie pozwu jako mające swoją podstawę w treści w/w regulacji należało uwzględnić.
Rozstrzygnięcie z pkt II wyroku znajduje uzasadnienie w treści poniższej regulacji.
Zgodnie z treściąart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j.: Dz. U. 2005r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Stosownie do brzmienia art. 14 ust. 3 cytowanej ustawy, sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, bierze pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu przez osoby, których nakaz dotyczy oraz uwzględnia szczególną sytuację materialną i rodzinną tych osób. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 4 cytowanej ustawy, sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:1)kobiety w ciąży, 2)małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3)obłożnie chorych, 4)emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5)osoby posiadającej status bezrobotnego, 6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały- chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
W realiach przedmiotowej sprawy za przyznaniem pozwanym prawa do lokalu socjalnego przemawia fakt, iż pozwani są byłymi lokatorami przedmiotowego lokalu w myśl ustawy j.w., a zatem w stosunku do nich ma zastosowanie art. 14 ust. 3 i 4 w/w regulacji. PozwanaJ. O.aktualnie jest w ciąży, pozwanyD. S.jest małoletni, na utrzymaniu pozwani. Okoliczności te determinują orzeczenie w przedmiocie przyznania pozwanym prawa do lokalu socjalnego.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.Stosownie do brzmieniaart. 98 § 3 k.p.c.do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Strona powodowa poniosła koszty procesu w łącznej wysokości 320 zł. , na którą to wysokość składają się koszty sądowe w wysokości 200 zł tytułem opłaty od pozwu(art. 27 pkt 11 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. z 2005r. Nr 167 poz. 1398 z późn.zm.) oraz 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego(§ 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349 z późn.zm.).
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.