Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 313/13
Data wyroku: 2013-10-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski-, Małgorzata Mojkowska, Maria Mrozik-Sztykiel
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art.554§2 kpk

Sygn. akt II AKa 313/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Maria Mrozik-Sztykiel

      Sędziowie: SA – Małgorzata Mojkowska

       SA – Marek Czecharowski - spr.

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r.
sprawyA. K. (1)
o zasądzenie zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt  XVIII Ko 304/12
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną; koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.–Kancelaria (...)wW.kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych i 60/100) w tym 23% VAT z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawcy.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. (sygn. akt XVIII Ko 304/12) Sąd Okręgowyw. W.oddalił wniosek

A. K. (1)
o zasądzenie zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie w dniu 21 grudnia 2010 r. w sprawie 1 Ds. 1072/10 Prokuratury Rejonowejw. P.. Kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa i przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu wnioskodawcy.
Apelację od wyroku wniósł
      pełnomocnik wnioskodawcyzarzucając naruszenie prawa formalnego, tj.art. 552 § 4 k.p.k., mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na uznaniu, że zatrzymanie wnioskodawcy w dniu 21 grudnia 2010 r. w sprawie Prokuratury Rejonowejw. P.było uzasadnione i pomimo umorzenia postępowania z powodujednej z przyczyn określonej wart. 17 § 1 k.p.k.nie ma podstaw do zadośćuczynienia.
W uzasadnieniu apelacji podniósł, iż skoro według ugruntowanej linii orzeczniczej Skarb Państwa ponosi, na zasadzie ryzyka, odpowiedzialność za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie w przypadku późniejszego uniewinnienia lub umorzenia postępowania, to Sąd orzekający zwolniony jest z badania przyczyny stosowania środka przymusu. Bada jedynie czy faktycznie stosowano tego rodzaju środki.
W konkluzji, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jako niezasadna i to w stopniu określonym wart. 457 § 2 k.p.k.nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił okoliczności, które winny być rozpatrywane w przedmiocie zakreślonym wnioskiemA. K.. Rzeczowo i szczegółowo omówił je w pisemnym uzasadnieniu. Wykazał na czym polega błędna interpretacja przez wnioskodawcęart. 353 § 1 k.p.k., który ten przytoczył w swoim piśmie złożonym w prokuraturze dopuszczając się w konsekwencji niesubordynacji w związku z wezwaniem do stawiennictwa na przesłuchanie.
Trafnie również zwrócił uwagę na odmienną podstawę umorzenia postępowania merytorycznego wobec wnioskodawcy, co rzutuje na ocenę jego wniosku.
Uwzględnił także fakt uznania w toku kontroli sądowej podstaw zatrzymania jako zasadnego.
Nie stwierdzając zatem niesłuszności zatrzymaniaA. K.– wniosek jego o zadośćuczynienie z tego tytułu Sąd orzekający musiał oddalić.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny podzielając w pełni stanowisko Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok utrzymał w mocy obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa zgodnie zart. 554 § 2 k.p.k.i zasądzając stosowne honorarium dla pełnomocnika wnioskodawcy występującego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.