Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 154/13
Data wyroku: 2013-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Tomaszewski, Przemysław Strach, Marek Kordowiecki
Słowa kluczowe: Nadzwyczajne Złagodzenie Kary
Podstawa prawna: art. 280 § 1 k.k.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Przemysław Strach

Sędziowie:

SSA Mariusz Tomaszewski
SSO del. do SA Marek Kordowiecki (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Magdalena Ziembiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Zbigniewa Frankowskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013r.
sprawyD. P.oskarżonego zart. 280§2kk;
R. S.oskarżonego zart. 280§2kk;
M. F.oskarżonego zart. 280§2kkw zw. zart. 64§1kk
iJ. K.
oskarżonego zart. 280§2kk;art. 62 ust. 2 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 16 maja 2013 r. - sygn. akt III K 264/12

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. D.kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy) złotych (w tym VAT) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuR. S.w postępowaniu apelacyjnym;
III. zwalnia oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłat za to postępowanie.

Marek Kordowiecki Przemysław Strach Mariusz Tomaszewski

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniuwyrokiem z dnia 16 maja 2013 roku w sprawie III K 264/12 uznał oskarżonychD. P.,R. S.,M. F.iJ. K.za winnych tego, żew dniu 13 lutego 2012 roku wS.przyulicy (...)wsklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali rozboju w ten sposób, żeJ. K.iD. P.pozostali na zewnątrz sklepu, obserwując teren przed posesją, natomiastR. S.iM. F.po wejściu do wnętrza sklepu przystawili broń, którą stanowił ręczny miotacz gazowy do skroni sprzedawczyniE. W.i grożąc natychmiastowym jej użyciem zażądali wydania pieniędzy, a następnie z szuflady kasy fiskalnej zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 950 złotych, działając na szkodęP. B., tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§1 k.k., przy czymM. F.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach o sygnaturze II K 670/09 z dnia 8 września 2009 roku za przestępstwo określone wart. 279§1 k.k., którą odbywał w okresie od dnia 14 października 2009 roku do dnia 14 października 2010 roku oraz po odbyciu kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach o sygnaturze II K 182/10 z dnia 30 czerwca 2010 roku za przestępstwa określone wart. 278§1 k.k.iart. 279§1 k.k., którą odbywał w okresie od dnia 14 października 2010 roku do dnia 1 czerwca 2011 roku, tj. przestępstwa zart. 280§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.
oraz uznał oskarżonychD. P.,R. S.,M. F.iJ. K.za winnych tego, żew dniu 16 lutego 2012 roku wK.przyulicy (...)wsklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali rozboju w ten sposób, żeJ. K.iD. P.pozostali na zewnątrz sklepu, obserwując teren przed posesją, natomiastM. F.wraz zR. S.po wejściu do wnętrza sklepu, posługując się bronią, którą stanowił ręczny miotacz gazowy w stosunku do sprzedawczyniM. A., zażądali wydania pieniędzy, a następnie z szuflady kasy fiskalnej zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 1.700 złotych, działając w ten sposób na szkodęA. M., tj. popełnienia przestępstwa zart. 280§1 k.k., przy czymM. F.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach o sygnaturze II K 670/09 z dnia 8 września 2009 roku za przestępstwo określone wart. 279§1 k.k., którą odbywał w okresie od dnia 14 października 2009 roku do dnia 14 października 2010 roku oraz po odbyciu kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach o sygnaturze II K 182/10 z dnia 30 czerwca 2010 roku za przestępstwa określone wart. 278§1 k.k.iart. 279§1 k.k., którą odbywał w okresie od dnia 14 października 2010 roku do dnia 1 czerwca 2011 roku, tj. przestępstwa zart. 280§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.
i przy przyjęciu, że przestępstwa te stanowią ciąg przestępstw na podstawieart. 280§1 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.wymierzył oskarżonymD. P.iR. S.kary po 2 lata pozbawienia wolności, oskarżonemuM. F.karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orazJ. K.przy zastosowaniuart. 60§3 k.k.karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności;
nadto uznał oskarżonegoJ. K.za winnego tego, żew dniu 31 marca 2012 roku w miejscowościG.przyulicy (...), działając wbrew przepisom ustawy posiadał przy sobie znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 16,271 gram, tj. popełnienia przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za przestępstwo to na podstawie art. 62 ust. 2 tej ustawy w związku zart. 443 k.p.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
i na podstawieart. 85 k.k.,art. 86§1 k.k.w zw. zart. 91§2 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoJ. K.kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności
oraz na podstawieart. 63§1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych wobec nich kar pozbawienia wolności okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania.
Wyrok tenw części dotyczącej orzeczenia o karach został zaskarżony przez obrońców wszystkich oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoD. P.w apelacji zarzucił temu wyrokowirażącą surowość kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 2 lat, jako nieadekwatną do stopnia zawinienia oraz celów kary i pozostałych zasad określonych wart. 53 k.k.i w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę tego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoP.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby.
Obrońca oskarżonegoR. S.w apelacji zarzucił temu wyrokowiobrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na niezastosowaniu wobec oskarżonegoR. S.przepisówart. 60§2 pkt 1 i 2 oraz §3 k.k., mimo istnienia podstaw do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia karyoraz zarzuciłrażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuR. S.w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, okoliczności jego popełnienia oraz winy oskarżonegoi w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę tego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemuS.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. F.w apelacji zarzucił temu wyrokowiobrazę przepisów prawa materialnegoart. 60§3 k.k.poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do oskarżonegoM. F.w sytuacji, gdy już w toku pierwszego przesłuchania ujawnił on organom ścigania informacje dotyczące współsprawców oraz okoliczności popełnienia przestępstw, które według subiektywnego przekonania oskarżonego pozostawały wówczas nieznane organom ściganiaoraz zarzuciłrażącą surowość kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonego bez nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60§2 k.k., pomimo, iż w świetle informacji przekazanych organom ścigania przez oskarżonegoM. F.dotyczących innych, nieznanych wcześniej organom ścigania przestępstw, nawet wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia jawi się jako rażąco zbyt surowei w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę tego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie wykonania tej kary na okres 5 lat próby.
Obrońca oskarżonegoJ. K.w apelacji zarzucił temu wyrokowirażącą niewspółmierność kary polegającą na zbytniej surowościi w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę tego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe na rozprawie i w oparciu o wyjaśnienia oskarżonychJ. K.(k. 111-116, 176-177, 196, 385-387, 713-715, 971-973),M. F.(k. 173-174, 196, 266-267, 367-369, 712-713, 972-973),D. P.(k. 261-264, 710-711, 973-973v) iR. S.(k.169-170, 201, 711-712, 974), którzy w całości przyznali się do winy i w zasadzie z nielicznymi wyjątkami przedstawili spójną relację z obu rozbojów, która to relacja znajduje dodatkowe potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonychA. M.(k. 69-70, 716),P. B.(k. 26-27, 716-717),E. W.(k. 2-4, 28-30, 719),M. A.(k. 40-42, 720-721) a także w zeznaniach przechodniówT. T.(k. 56, 718) iW. G.(k. 57, 721) oraz w nagraniach i zdjęciach z monitoringu i oględzinach miejsc zdarzeń (k. 5-7, 81, 44-46, 82, 58-63) a także w ujawnionym w samochodzie oskarżonegoP.ręcznym miotaczu gazu pieprzowego (k. 147-149, 295-297, 301, 303, 400-405), który to przedmiot, mimo wykorzystania go w trakcie obu napadów nie posiadał cech, z powodu których użycie tego przedmiotu narażałoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia czy doznania trwałego uszczerbku na zdrowiu (k. 980-981, 1036-1037) ustalił winę oskarżonych w popełnieniu przypisanych im przestępstw.
W świetle oceny tych dowodów dokonanej z należytą starannością przez Sąd Okręgowy nie budzą żadnych wątpliwości ustalenia faktyczne zawarte w treści zaskarżonego wyroku a tym samym nie budzą też wątpliwości wina każdego z oskarżonych w dokonaniu przypisanych im dwóch przestępstw rozbojów, ani też kwalifikacja prawna tych czynów zart. 280§1 k.k.Nie budzi przy tym również wątpliwości odpowiadanie przez oskarżonegoM. F.w warunkach recydywy określonej wart. 64§1 k.k.Kwestia ta bowiem jasno wynika z dotychczasowych skazań oskarżonego i odbytych przez niego kar pozbawienia wolności (k. 280-281, 282-283, 285-286).
Tak samo żadnych zastrzeżeń nie budzi fakt przypisania oskarżonemuK.winy w popełnieniu przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, bowiem fakt posiadania przez oskarżonego w dniu 31 marca 2012 r. amfetaminy w ilości 16,271 gram wynika wprost z wyjaśnień samego oskarżonego, zeznańK. P.(k. 156-157, 717-718) oraz ujawnienia w samochodzie, którym poruszał się oskarżony tejże ilości narkotyku (kk. 102-104, 354-360).
Zastrzeżenia apelujących budzą natomiast orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności, przede wszystkim bez warunkowego zawieszenia ich wykonania. Skarżący bowiem stawiają co do zasady zarzuty rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności.
W tym miejscu należy wskazać, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą”. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (por. wyrok SN z dnia 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60; wyrok SN z dnia 30.11.1990 r., WR 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Trzeba jednak pamiętać, że zgodnie zart. 438 pkt 4 kpkta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z dnia 2.02.1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 1995, nr 6, poz. 18).
Kara pozbawienia wolności może być uznana za rażąco niewspółmierną tak z powodu nadmiernej jej wysokości, jak również z powodu nieorzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania (wyrok SN z dnia 9.01.1973 r., V KRN 472/72, OSNKW 1973, nr 6, poz. 75).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny wynika, dlaczego zastosowano wobec oskarżonegoJ. K.instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60§3 k.k.Na podstawie tego przepisu bowiem sąd stosuje, więc ma obowiązek zastosowania, nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. W przypadkuJ. K.zastosowanie tej instytucji było oczywiste, gdyż oskarżony ten, złapany na gorącym uczynku posiadania amfetaminy i mając postawiony zarzut posiadania tej substancji psychotropowej sam z siebie ujawnił przesłuchującym okoliczności popełnienia obu rozbojów a także okoliczności związane z planowanymi innymi rozbojami, które jednak do skutku nie doszły (k. 111-116). Te wyjaśnienia natomiast złożone w dniu 31.03.2012 r. dały organom ścigania asumpt do zatrzymania pozostałych oskarżonych i przedstawienia im zarzutów dokonania już tych konkretnych rozbojów. Tak się więc stało w przypadku pozostałych oskarżonych. Słusznie więc Sąd I instancji wywiódł, iż już w chwili zatrzymaniaD. P.,R. S.iM. F.mieli oni świadomość, że organy ścigania wiedzą o nich, że brali udział wspólnie i w porozumieniu w napadach nasklep (...)wS.i nasklep (...)wK.. Fakt więc, że w swoich pierwszych wyjaśnieniach oskarżeniR. S.(z dnia 2.04.12 r. – k. 169-170) iM. F.( z dnia 2.04.12 r.) złożyli wyjaśnienia, które w znacznej części korespondowały z wyjaśnieniamiJ. K.nie oznacza wcale obowiązku zastosowania względem nich na podstawieart. 60§3 k.k.nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nie można bowiem w ich przypadku zasadnie podnosić, że żaden z tych oskarżonych nie miał świadomości, że organy ścigania wiedzą o szczegółach tych rozbojów i osobach w nich uczestniczących, skoro właśnie zostali zatrzymani w związku z tymi rozbojami i na okoliczności tych rozbojów, zgodnie zresztą z przedstawionymi zarzutami, zostali przesłuchani. W takich więc sytuacjach przepisart. 60§3 k.k.nie może mieć zastosowania.
Apelujący obrońca oskarżonegoM. F., który w sposób szczególny uwypukla zarzut obrazyart. 60§3 k.k.jedynie polemicznie odnosi się do prawidłowych ustaleń Sądu I instancji. Oskarżony ten bowiem doskonale sobie zdawał sprawę, do jakiej sprawy i dlaczego został zatrzymany, jakie mu postawiono przecież zarzuty a tym samym nie można usprawiedliwiać jego postawy tym, że nie mógł się skupić i jasno myśleć. Te okoliczności właśnie dawały oskarżonemu do zrozumienia, iż organy ścigania wiedzą, że to on wraz z konkretnymi osobami dokonał tych rozbojów a tym samym nie mógł mieć uzasadnionego przeświadczenia, iż relacjonuje tym organom coś, co im nie jest wiadome. Bez wątpienia więc tenże zarzut apelacji obrońcy oskarżonegoF.nie zasługuje na uwzględnienie.
Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut obrazyart. 60§2 pkt 1 i 2 oraz §3 k.k.postawiony przez obrońcę oskarżonegoR. S.. Przy okazji omówienia apelacji obrońcy oskarżonegoF.wykazano, że w stosunku do tego oskarżonego nie istnieje możliwość (obowiązek) zastosowaniaart. 60§3 k.k.i te wywody dosłownie dotyczą również oskarżonegoS.. Jednakże nie można już podnosić zarzutu obrazy prawa materialnego dotyczącego przepisówart. 60§2 pkt 1 i 2 k.k., bowiem przepisy te przewidują jedynie możliwość zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeżeli w ocenie Sądu orzekającego, przy spełnieniu wskazanych w tych punktach okoliczności zachodziłby szczególnie uzasadniony wypadek wskazujący na to, że nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa.
Obrońca oskarżonego uwypuklił w apelacji dostrzeżone przez Sąd Okręgowy jedynie okoliczności łagodzące. Nie budzi więc wątpliwości fakt przyznania się oskarżonegoS.do winy, wyrażenie przez niego skruchy, przeproszenie pokrzywdzonych, częściowe naprawienie przez niego szkody oraz fakt dotychczasowej niekaralności i pozytywnej opinii o oskarżonym z miejsca zamieszkania a więc te okoliczności łagodzące, na które wskazuje apelujący. Jednakże z drugiej strony dla przeciwwagi Sąd Okręgowy trafnie przywołał na niekorzyść oskarżonegoS.(jak i zresztą pozostałych) znaczny stopień winy oskarżonego i znaczny stopień społecznej szkodliwości jego, jak i pozostałych współsprawców obu przestępstw. Oskarżony bowiem wraz z kolegami działali z wyjątkowym rozeznaniem, na trzeźwo, w sposób wyjątkowo zaplanowany, odpuszczając sobie sklepy, gdzie ich zachowanie przestępcze związane byłoby z ryzykiem niepowodzenia i ujawnieniem ich tożsamości oraz z pełną premedytacją. Takie właśnie zachowania się oskarżonych, w tymP.muszą budzić szczególne oburzenie w społeczeństwie a jednocześnie wyjątkowy strach u osób napadniętych, o czym zresztą pokrzywdzone sprzedawczynie zeznały. Istotne jest bowiem to, co pozostaje w psychice takich osób, które zostały napadnięte przez zamaskowanych sprawców i które miały wyobrażenie, że celuje się w ich kierunku z broni palnej a przecież wszyscy oskarżeni, posługując się bronią, która imitowała swoim wyglądem broń palną takie przekonanie u pokrzywdzonych chcieli wywołać.
W takich okolicznościach sprawy, przy popełnieniu dwóch rozbojów nie ma po prostu możliwości aż tak łagodnego potraktowania oskarżonegoS., skoro wymierzona mu kara 2 lat pozbawienia wolności, czyli w dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo zart. 280§1 k.k.(gdzie maksymalny wymiar kary wynosi 12 lat) jest wyjątkowo łagodna.
Ta kara bowiem odzwierciedla wszystkie okoliczności łagodzące, jak i obciążające w stosunku do oskarżonegoS.a tym samym Sąd Apelacyjny nie znajduje dodatkowych podstaw a na takowe apelujący nie wskazuje, by karę tę jeszcze nadzwyczajnie złagodzić na podstawieart. 60§2 k.k.
Nie budzi wreszcie wątpliwości wymiar orzeczonej wobec oskarżonegoM. F.kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wprawdzie wobec tego oskarżonego należy również przywołać wskazane wyżej przy omówieniu apelacji oskarżonegoS.okoliczności obciążające i łagodzące, ale w tym ostatnim przypadku bez naprawienia szkody i co najistotniejsze bez możliwości stwierdzenia, że oskarżony nie był karany. Oskarżony ten bowiem nie dość, że już był wielokrotnie karany i to nie tylko za przestępstwa łagodniejszego rodzaju przeciwko mieniu (zart. 278§1 k.k.iart. 279§1 k.k.), ale i za przestępstwa związane z użyciem przemocy (art. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.). Poza tym oskarżony dopuszczając się przestępstw osądzanych w niniejszym postępowaniu działał w warunkach recydywy określonej wart. 64§1 k.k.
W związku z powyższym oskarżony ten powinien zostać potraktowany surowiej od współoskarżonych kolegów i zasadnie z tego powodu Sąd Okręgowy wymierzył mu karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Co do pozostałych oskarżonych nie budzi zastrzeżeń wymierzenie im kar po 2 lata pozbawienia wolności a w przypadku oskarżonegoJ. K.kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniuart. 60§3 i §6 pkt 2 k.k.
Istotą problemu podniesionego w apelacjach dotyczących tych oskarżonych jest wymierzenie im tych kar bez warunkowego zawieszenia ich wykonania. Jednakże i tę kwestię Sąd I instancji dokładnie rozważył. Sąd ten zauważył więc, że wymierzenie im kar do 2 lat pozbawienia wolności umożliwiało orzeczenie warunkowego zawieszenia wykonania tych kar (art. 69§1 k.k.). Słusznie jednak Sąd Okręgowy zwraca uwagę w przypadku oskarżonegoJ. K.na fakt jego dotychczasowej trzykrotnej karalności, w tym za przestępstwa podobne z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przeciwko zdrowiu człowieka, przy czym przypisanych mu rozbojów dokonał w okresie próby określonym przy orzeczonych karach pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania (k. 273-274, 284). Mimo więc poprawnej postawy oskarżonego w niniejszym procesie nie jest możliwe wyciągnięcie wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej, skoro oskarżony w tak krótkim czasie, mimo wcześniejszej danej mu szansy poprawy swojego zachowania po prostu z tej szansy nie skorzystał nadal dokonując przestępstw z użyciem przemocy, zaplanowanych, z pełną premedytacją, jak i przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tej sytuacji więc nie zachodzą warunki określone wart. 69§1 i 2 k.k.do warunkowego zawieszenia wykonania wobec tego oskarżonego orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Apelujący jedynie polemicznie odnosi się do tych ustaleń Sądu I instancji, bagatelizując powyższe fakty a skupiając się jedynie na postawie oskarżonego w toku niniejszego procesu oraz na tym, że teraz oskarżony podjął pracę i prowadzi przykładne życie.
Apelacja ta więc nie zasługuje na uwzględnienie.
W przypadku oskarżonychR. S.iD. P.Sąd Okręgowy zauważył takie okoliczności jak dotychczasowa ich niekaralność, przyznanie się do winy, wyrażenie skruchy a więc okoliczności, które mogłyby przemawiać za możliwością wysnucia wobec każdego z nich pozytywnej prognozy kryminologicznej a tym samym orzeczenia wobec nich kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Jednakże Sąd I instancji wskazał na istotne role każdego z tych oskarżonych w obu rozbojach, bowiem to oskarżonyS.posługiwał się bronią, którą do tego celu użyczył oskarżonyP., który jednocześnie pełnił rolę kierowcy. Sąd orzekający zasadnie zwraca uwagę na premedytację w działaniu tych oskarżonych, na ich planowanie przy każdej próbie rozboju, w tym też typowanie innych sklepów do tego celu. Taka zaś postawa oskarżonych, przy popełnieniu szczególnie groźnych i społecznie potępianych przestępstw, jakimi są rozboje (inaczej mówiąc napady rabunkowe), które przy stosowaniu przemocy (bądź groźby jej użycia) służą do osiągnięcia celu rabunkowego, tj. do zaboru cudzego mienia powinna zostać napiętnowana a nie za łagodnie potraktowana. Wówczas bowiem orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania z jednej strony nie osiągnęłaby celu wychowawczego wobec sprawców a z drugiej strony nie byłaby zrozumiała dla otoczenia, nie wspominając już u pokrzywdzonych, bowiem sprawcy ci w oczach społeczeństwa uchodziliby za bezkarnych. Słusznie więc Sąd Okręgowy wywiódł, iż ze względów zarówno prewencji szczególnej, jak i generalnej konieczne jest orzeczenie wobec oskarżonych bezwzględnych kar pozbawienia wolności, które przecież oscylują w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego wart. 280§1 k.k.Te bowiem względy, w tym zwłaszcza względy na społeczne oddziaływanie kary sprzeciwiają się warunkowemu zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonegoP.w apelacji nie podniósł żadnych konkretnych okoliczności, które nie byłyby nie zauważone przez Sąd I instancji. Sam natomiast fakt, iż oskarżony jest osobą młodą nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności i nie musi przemawiać za zasadnością warunkowego zawieszenia wykonania tej kary.
Obrońca oskarżonegoS.również nie wskazał na żadne okoliczności, jakie by nie zostały wzięte przy orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Natomiast gdyby działanie oskarżonego cechowało się brutalnością, o jakiej pisze apelująca, wówczas oskarżony mógłby nie tylko nie liczyć na warunkowe zawieszenie wykonania kary, ale przede wszystkim orzeczona wobec niego kara byłaby znacznie surowsza.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż żadna z tych apelacji nie postawiła zasadnego zarzutu a zarzuty te jedynie sprowadzały się do polemicznych negacji prawidłowych ustaleń Sądu I instancji w zakresie orzeczonych kar, które to kary w pełni odpowiadają wymogomart. 53 i nast. k.k.
Sąd Apelacyjny więc nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia wniesionych apelacji, których zarzuty mają charakter typowo polemiczny z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, w tym podstaw branych pod uwagę z urzędu do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku, w oparciu oart. 437§1 k.p.k.utrzymał ten wyrok w mocy.
Mając na uwadze ustalone przez Sąd Okręgowy okoliczności, które ten Sąd doprowadziły do zwolnienia oskarżonych od kosztów procesu, w tym od opłaty od wymierzonych kar, Sąd Apelacyjny uznał, że dokładnie te same okoliczności pozwalają na zwolnienie oskarżonych od ponoszenia kosztów procesu wraz z opłatami za postępowanie odwoławcze i dlatego też o tych kosztach orzeczono na podstawieart. 624§1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity z 1983 r., Dz.U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).
Z uwagi na występowanie przed Sądem Apelacyjnym obrońcy oskarżonegoD. P.działającego z urzędu i złożenie przez niego wniosku o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej w żadnej części obrony, o kosztach tych orzeczono na podstawieart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jednolity z 2009 r. Dz. U. Nr 146, poz. 1188 z późn. zm.) w zw. z §2 ust. 3, §14 ust. 2 pkt 5 i §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie… (Dz.U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.).

MAREK KORDOWIECKI PRZEMYSŁAW STRACH MARIUSZ TOMASZEWSKI