Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 297/12
Data wyroku: 2012-11-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Maria Mrozik-Sztykiel, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Życiu, Przestępstwa Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art.156§1 pkt.2 kk

Sygn. akt II AKa 297/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 listopada 2012r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

Sędziowie: SA – Maria Mrozik-Sztykiel

SA – Marek Czecharowski spr.

Protokolant: – Małgorzata Reingruber

przy udziale Prokuratora Danuty Drösler
po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r.
sprawyZ. S. (1)
oskarżonego zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt  VIII K 320/11
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonegoZ. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym tytułem opłaty kwotę 400 (czterysta) zł; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. O.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
Z. S. (1)został oskarżony o to, że:
- w dniu 6 września 2010 r. na klatce schodowej budynku przyul. (...)wW.usiłował spowodować uB. A.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu poprzez jej ugodzenie nożem kuchennym w plecy, czym spowodował u w/w pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia inny, niż określony wart. 156 § 1 k.k.w postaci rany kłutej lewej polowy klatki piersiowej po stronie grzbietowej oraz odmy opłucnowej po stronie lewej,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.
Sąd Okręgowyw. W.wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. (sygn. akt VIII K 320/11) uznał oskarżonegoZ. S. (1), w ramach zarzuconego mu czynu, uznał za winnego tego, że w dniu 6 września 2010 r. na klatce schodowej budynku przyul. (...)wW.ugodziłB. A.nożem kuchennym w plecy, powodując u niej ranę kłutą lewej polowy klatki piersiowej po stronie grzbietowej z kanałem penetrującym do lewej jamy opłucnowej, której następstwem była odma opłucnowa prężna po stronie lewej z zapadnięciem płuca, stanowiąca ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, tj. czynu zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.i za tak opisany czyn, na podstawieart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolnościZ. S. (1)od dnia 6 września 2010 r. do dnia 13 marca 2012 r.;
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł, przepadek noża kuchennego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 na karcie 134 akt sprawy;
dowody rzeczowe w postaci odzieży i poszwy opisane pod pozycjami 2, 3 i 4 wykazu dowodów rzeczowych nr 1 na karcie 134 akt sprawy, zwróciłZ. S. (1);
zasądził odZ. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę1000 (jeden tysiąc) zł tytułem części kosztów sądowych, od ponoszenia opłat oraz kosztów sądowych w pozostałym zakresie oskarżonego zwolnił, kosztami tymi obciążył Skarb Państwa;
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. O., Kancelaria Adwokacka wW.1845 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu.

Wyrok powyższy zaskarżył w całościobrońca oskarżonegozarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania karnego, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:

a)art. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.z zw. zart. 424 § 1 k.p.k.polegająca na tym, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoZ. S. (1), co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez bezzasadne zakwestionowanie zeznań oskarżonego, świadkaJ. N.w części dot. wskazania osoby odpowiadającej rysopisowiA. S. (1)na klatce schodowej z nożem w ręku i w obecności zakrwawionej pokrzywdzonej, przy jednoczesnym uznaniu, iż zeznaniaA. S. (1)iL. M. (1)zasługują na wiarę, w sytuacji, gdy zeznania te są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym,
b)art. 2 k.p.k.iart. 5 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w związku zart. 424 k.p.k.poprzez:
- nie wyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich wątpliwości, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznańM. S.,
- przyjęcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, w szczególności dotyczących przebiegu wydarzenia osób biorących udział zdarzeniu i obecności na klace schodowej mężczyzny z nożem oraz pokrzywdzonej, który odpowiada rysopisowiA. S. (1),
- przyjęcie, iż czyn oskarżonego spowodował obrażenia pokrzywdzonej, o jakich mowa wart. 156 § 1 pkt 2 k.k.i rozstrzygnięciu nasuwających się wątpliwości na rzecz kwalifikacji czynu zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.a nie zart.157 § 1 k.k.,
- pociągniecie do odpowiedzialności karnejZ. S. (1), który nie popełnił zarzuconego mu czynu zabronionego,
2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a)art. 156 § 1 pkt 2 k.k.poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż zarzucony oskarżonemu czyn wypełnia jego znamiona, gdy tymczasem czyn oskarżonegoZ. S. (1), gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, powinien zostać zakwalifikowany, jako przestępstwa zart.157 § 1 k.k.,
b)art. 157 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż zarzucony oskarżonemuZ. S. (1)czyn wypełnia znamionaart. 156 § 1 pkt 2- gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, powinien zostać zakwalifikowany, jako przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.,
3. błąd w ustalenia faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mających wpływ na jego treść, a polegający na:
a) przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżonyZ. S. (1)- gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, dopuścił się popełnienia czynu zabronionego opisanego wart. 156 § 1 pkt 2 k.k., podczas gdy zebrany materiał dowodowy, w tym opinia biegłego sądowegoZ. M.potwierdzają, iż doszło do popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona czynu zabronionego określonego wart. 157 § 1 k.k.,
b) przyjęciu przez Sąd I instancji, iżA. S. (1)wyszedł z mieszkania przyul. (...)wW., przed popełnianiem przestępstwa i wrócił, gdy pokrzywdzonaB. A.była już na podwórzu, gdzie udzielano jej pomocy medycznej w karetce, podczas gdy zebrany materiał dowodowy, tj. zeznania świadkaJ. N.wskazują, że na klatce schodowej, chwile po popełnieniu przestępstwa, była osoba (trzymająca nóż w ręku) odpowiadająca rysopisowiA. S. (1),
c) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżonyZ. S. (1)zabrał nóż z kuchni, wybiegł z nożem kuchennym na klatkę schodową zaB. A.i zadał nim ciosB. A., odrzucił nóż na wycieraczkę przed drzwiami i wrócił do domu, podczas gdy materiał dowodowy, tj.:
- zeznania świadkaJ. N.wskazują, że na klatce schodowej, chwile po popełnieniu przestępstwa, była osoba, która trzymała nóż i odpowiadająca rysopisowiA. S. (1)
- wykluczając zarazem obecność oskarżonegoZ. S. (1)na klace schodowej chwile po popełnianiu przestępstwa,
- opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań daktyloskopijnych z dnia 14 listopada 2012 roku, która nie potwierdziła, iż oskarżonyZ. S. (1)trzymał nóż kuchenny, którym zadano cios pokrzywdzonejB. A.,
- zeznaniaL. M. (1)(k. 78) wskazują, iż świadek nie pamięta by oskarżonyZ. S. (1)podążył zaB. A.,
d) przyjęciu przez Sąd I instancji, iżL. M. (1)złapała za rękojeść noża próbując go wyrwać, w konsekwencji skaleczyła się w palce u ręki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdza skaleczenia sięL. M. (1)(brak oględzin dłoni świadkaL. M. (1), w tym również zeznania świadkaL. M. (1)na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 roku),
e) przyjęciu przez Sąd I instancji, iżZ. S. (1)mógł dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony zaznał, iż nie pamięta czy wziął nóż i zadał nim cios pokrzywdzonejB. A., co skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że oskarżony zranił pokrzywdzoną, bo to wynikade factoz zeznań pokrzywdzonejB. A.i świadkaL. M. (1)i oskarżonego - który nie zaprzeczył tak opisanemu zdarzeniu przez pokrzywdzonąB. A.i świadkaL. M. (1),
f) przyjęciu przez Sąd I instancji, iżZ. S. (1)rozmawiał zA. S. (2)w trakcie transportu pojazdem policyjnym, każąc mu przekazać pokrzywdzonej żeby zmieniła zeznania, aby dostać mniejszy wyrok, podczas gdy taka rozmowa nie mogła mieć miejsca, albowiem osoby zatrzymane i transportowane przez funkcjonariuszy policji w pojeździe policyjnym nie mają możliwości rozmawiania ze sobą.
W konkluzji wniósł o:

1
zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonegoZ. S. (1)od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie
uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

2
zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej wW.adw.E. O.kosztów, nieopłaconej w całości ani w części, pomocy prawnej z urzędu, powiększonych o podatek VAT, według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
Pomijając zasadniczy błąd jakim jest jednoczesne podniesienie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego co wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych omówiono, chybionymi są również pozostałe zarzuty.
Można je w praktyce sprowadzić do dwóch zasadniczych kwestii, iż zdaniem skarżącego sprawcą ugodzenia nożemB. A.jest inna niżZ. S. (1)osoba, a konkretnie jej bratA. S. (1), oraz że prawidłową, z uwagi na charakter obrażeń i uszczerbku na zdrowiu winna być kwalifikacja prawna czynu zart. 157 § 1 k.k.
Na wstępie stwierdzić trzeba, że Sąd Okręgowy – zdaniem Sądu Apelacyjnego – prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzając do wyjaśnienia wszelkich nasuwających się wątpliwości. Dlatego też m. in. dopuścił dowód z zeznańśw. J. N., której personalia i fakt posiadania wiedzy o zdarzeniu ujawniono dzięki zapisom w dokumentacji policyjnej. Jednakże, na co zwrócił wyraźnie uwagę i prawidłowo oceniłSąd Okręgowy, została ona przesłuchana po raz pierwszy w dniu 13 marca2012 r. na temat zdarzenia z 6 września 2010 r., a więc po z górą 1,5 roku. Charakterystycznym jest też, iż osobaA. S. (1)jako ewentualnego sprawcy nie pojawia się w jakikolwiek sposób w zeznaniach świadków. Wręcz przeciwnie, zarówno relacja bezpośrednio uczestniczących w przedmiotowych wydarzeniach osób (oskarżonego iśw. L. M.) nie wskazują by był on przy początkującej dalsze zdarzenie awanturze między wyżej wymienionymi, a z kolei z zeznańL. M.i samegoA. S.wynika, że wyszedł on z mieszkania przed tym incydentem by dokupić alkohol. Znajduje to także wyraz w zeznaniach innych osób (interweniujących funkcjonariuszy policji oraz udzielających pomocy ratowników i lekarza), którzy relacjonują w tym przypadku wypowiedzi samej poszkodowanej (skorzystała ona bowiem z prawa do odmowy zeznań). Z nich też płynie konsekwentna informacja, że sprawcą uderzenia nożem był oskarżonyZ. S. (1).
Sąd Okręgowy wszystkie te dowody rzeczowo omówił w pisemnych motywach wyroku, rozważył i przeanalizował wyciągając prawidłowe wnioski. Rozważył też sugerowane przez obronę wersje zdarzenia trafnie odrzucając je po przeprowadzeniu właściwej interpretacji zebranych dowodów.
Również dokonując subsumpcji Sąd Okręgowy zachował maksimum staranności, co znalazło wyraz w powołaniu drugiego biegłego z zakresu medycyny sądowej, wobec wątpliwości jakie nasuwała opinia pisemna i ustne wywody autora pierwszej ekspertyzy, co do charakteru obrażeń stwierdzonych uB. A.. Sąd I instancji zarówno w toku postępowania dowodowego jak i w stosownym fragmencie uzasadnienia przedstawia rzeczowo proces swego rozumowania, który doprowadził do zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu i przyjętej jego kwalifikacji prawnej. Z rozumowaniem tym Sąd Apelacyjny zgadza się w pełni; nie ma zatem potrzeby powtarzania argumentacji przemawiającej za przyjętym rozwiązaniem.
Sąd Apelacyjny nie znajduje też potrzeby ustosunkowania się do zarzutów dotyczących nie rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy kwestii takich jak skaleczenia dłoniśw. L. M.(choćby z uwagi na brak możliwości po latach wykazania skutków takiego skaleczenia) przypominając, iż okoliczność ta została zgodnie z regułami dowodowymi oceniona; możliwości prowadzenia rozmowy przez oskarżonego iśw. A. S.podczas transportu (wbrew twierdzeniu skarżącego przypadki takie mają nagminnie miejsce nawet w znacznie poważniejszych sprawach, co jest okolicznością powszechnie znaną; w tym zaś przypadku nie było nawet racjonalnych podstaw do separacji wspomnianych osób podczas transportu); wreszcie znaczenia dla dokonywanych ustaleń wyników ekspertyzy daktyloskopijnej.
Konkludując - zdaniem Sądu Apelacyjnego – Sąd I instancji po wnikliwym i prawidłowym proceduralnie postępowaniu, dokonał trafnych ustaleń w zakresie winy oskarżonegoZ. S.w zakresie przypisanego mu czynu.
Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich okoliczności rzutujących na wymiar kary, a jej wysokość zbliżona do dolnego ustawowego zagrożenia nie może być uznana za rażąco surową.
Nie nasuwają też zastrzeżeń pozostałe rozstrzygnięcia orzeczenia Sądu Okręgowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
Stosowanie do przepisówart. 626 § 1, 634 i 636 § 1 k.p.k.Sąd Apelacyjny obciążył oskarżonegoZ. S.kosztami sądowymi postępowania odwoławczego w tym – zgodnie zart. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- przewidzianą nią opłatą.
Zasądził nadto od(...)na rzecz adwokata występującego z urzędu w postępowaniu odwoławczym należne z tego tytułu honorarium.