Sąd Rejonowy w Oławie
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie
Sygnatura akt: VII K 160/13
Data wyroku: 2013-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Nowak

Sygn. akt VII K 160/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 kwietnia 2013 r.

Sąd Rejonowy w Oławie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie w składzie:

Przewodniczący SSR Izabela Nowak
Protokolant Katarzyna Kudzia
w obecności Prokuratora Barbary Szczepańskiej

po rozpoznaniu dnia 09 kwietnia 2013 r.
sprawyM. K.
synaJ.iG.zd.N.
ur. (...)wS.

oskarżonego o to, że:

w dniu 1 grudnia 2012 r. w Strzelinie przyul. (...)z korytarza piwnicy zabrał w celu przywłaszczenia 63 sztuki styropianumarki A. (...)o łącznej wartości 577,39 zł., działając w ten sposób na szkodęA. P.

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 278 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin miesięcznie,

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, w tym opłaty zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VII K 160/13

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Firma (...)ocieplała budynek wS.przyul. (...). Budynek ocieplany był styropianemmarki A. (...). Styropian do ocieplania budynku, za zgodą mieszkańców, przechowywany był w budynku na korytarzu. Około 14 listopada 2012 r.M. K.przyszedł doA. P.i poprosił żeby go zatrudnił.A. P.nie potrzebował więcej pracowników więc zaproponował żebyM. K.wykonywał przez tydzień czasu prace porządkowe polegające na sprzątaniu spadającego styropianu itp. Po tygodniu tj. około 22 listopada 2012 r.A. P.rozliczył się zM. K.za wykonaną pracę i od tej poryM. K.nie wykonywał żadnych prac przy ocieplaniu budynku.A. P.nie upoważniałM. K.do sprzedaży pozostałego z ocieplenia styropianu.

/Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. K.(częściowo) – k. 24, 34-37, 56, 105;
zeznania świadkaA. P.– k 4, 26-27, 48v, 105v-106/

R. Ż.pracuje za granicą. W dniu 1 grudnia 2012 r. przyjechał do Polski na okres dwóch miesięcy. W dniu 1 grudnia 2012 r. w godzinach popołudniowych, wychodząc z domuR. Ż.przed klatką schodową spotkałM. K..R. Ż.iM. K.zaczęli rozmawiać.R. Ż.zapytał sięM. K.czy zna kierownika firmy, która ociepla budynek bo chciałby kupić pozostały styropian.M. K.powiedziałR. Ż., że jest pracownikiem firmy i styropian jest pod jego opieką i może go sprzedać.R. Ż.postanowił, że kupi ten styropian. Poszedł z powrotem do mieszkania, wziął klucze od piwnicy i powiedział swojemu ojcuA. Ż., że kupił styropian. Następnie z powrotem zszedł do piwnicy i razem zM. K.zaczęli przenosić styropian z korytarza do piwnicyR. Ż.. Łącznie przenieśli 10 całych paczek po 6 sztuk styropianu oraz 3 płyty luzem styropianumarki A.fasadaT.o wartości 577,39 złotych. Po przeniesieniu styropianu do piwnicyM. K.iR. Ż.wyszli na zewnątrz budynku, gdzie zobaczył ichJ. S..R. Ż.zapłaciłM. K.za styropian 100 złotych i dał mu 20 złotych na butelkę wódki.M. K.zaproponowałR. Ż.kupno większej ilości styropianu, która została i także jest na sprzedaż.R. Ż.powiedział, że jeśli się zdecyduje to odezwie się doM. K..

/Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. K.(częściowo) – k. 24, 34-37, 56, 105;
zeznania świadkaR. Ż.– k. 17-18, 59, 106;
zeznania świadkaA. Ż.– k. 29, 106v;
zeznania świadkaJ. S.– k. 46, 107;
zeznania świadkaA. P.– k 4, 26-27, 48v, 105v-106;
faktura VAT i zestawienie – k. 49-50/

W dniu 3 grudnia 2012 r. około 8.30 ranoM. K.przyszedł do domu PaństwaŻ.. Drzwi otworzyła muB. Ż..M. K.chciał rozmawiać zR. Ż.ale nie było go w domu.M. K.twierdził, żeR. Ż.jest mu winny pieniądze za styropian.B. Ż.nie wiedząc nic o rozliczeniach swojego synaR. Ż.iM. K.odesłała go do domu.

/Dowód: zeznania świadkaR. Ż.– k. 17-18, 59, 106;
zeznania świadkaB. Ż.– k. 32, 38-39, 106v-107/

W dniu 3 grudnia 2012 r. około godziny 15.30A. P.przyszedł do piwnicy budynku mieszczącego się wS.przyul. (...). Stwierdził brak 15 opakowań po 6 sztuk styropianumarki A. (...)o wymiarach 100 x 50 x 10 centymetrów. Żaden z pracownikówA. P.nie wiedział co się stało ze styropianem. NastępnieA. P.w piwnicy PaństwaŻ.odnalazł swój styropian. Na miejsce wezwana została Policja. Funkcjonariusze Policji poprosiliA. Ż.o otworzenie piwnicy. W związku z tym, iż klucze do piwnicy miałR. Ż., zadzwoniono po niego żeby przyjechał do domu. Po otworzeniu piwnicy styropian został zabezpieczony i zwróconyA. P..R. Ż.oświadczył, iż styropian nabył odM. K.. Następnie na miejsce zdarzenia przyszedłM. K..

/Dowód: zeznania świadkaA. P.– k 4, 26-27, 48v, 105v-106;
zeznania świadkaR. Ż.– k. 17-18, 59, 106;
zeznania świadkaA. Ż.– k. 29, 106v;
protokół oględzin – k. 8-9;
protokół zatrzymania rzeczy – k. 10-12;
pokwitowanie odbioru – k. 13;
notatka urzędowa – k. 1, 2/

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt VII K 160/13R. Ż.został skazany za czyn zart. 292 § 1 k.k.

      /Dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Oławie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt VII K 160/13 – k. 88/

OskarżonyM. K.ma 36 lat. Posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest operatorem obrabiarek, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, nie posiada stałego zatrudnienia.M. K.nie był dotychczas karany sądownie. Wśród sąsiadówM. K.nie ma dobrej opinii. Często pożycza od wszystkich pieniądze.

/Dowód: zeznania świadkaJ. S.– k. 46, 107;
zeznania świadkaB. Ż.– k. 32, 38-39, 106v-107;
dane o osobie oskarżonego – k. 70, 105;
dane o karalności – k. 42/

OskarżonyM. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że ten styropian leżał ponad miesiąc w piwnicy i każdy miał do niego dostęp. Spotkał na klatce schodowej panaŻ., jak wrócił z Niemiec. Ich spotkanie polegało na luźnej rozmowie dotyczącej pracy w Niemczech. Następnie wyszli na zewnątrz budynku i oglądali wykonaną już częściowo elewację. Oskarżony przyznał, iż poinformowałR. Ż., że pracuje wfirmie (...). Zaprzeczył natomiast aby mówił mu, iż jest upoważniony do sprzedaży styropianu. W dniu 9 kwietnia 2013 r. podał ponadto, iżR. Ż.czekał na swoją dziewczynę. Po chwiliR. Ż.i jego dziewczyna poszli do sklepu, a on poszedłem do domu. Oskarżony wyjaśnił także, iż poinformował brygadzistę, gdzie jest styropian, bo go sam zauważyłem, a następnie brygadzista powiadomił panaP..M. K.podał także, iż pracował na budowie nie raz, nie dwa i nie miał okazji sprzedawać tego styropianu.

/Dowód:wyjaśnienia oskarżonegoM. K.– k. 24, 34-37, 56, 105/

W wyniku ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, co następuje:

W świetle zebranych dowodów wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości.
Sąd dokonując ustaleń stanu faktycznego oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadków:R. Ż.,A. Ż.,J. S.,A. P.,B. Ż.oraz dowodach z dokumentów w postaci protokołu oględzin, protokołu zatrzymania rzeczy, pokwitowania odbioru, notatek urzędowych. Do podstawy ustaleń stanu faktycznego Sąd włączył także częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. K.w zakresie w jakim korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
W ocenie Sądu zeznaniaR. Ż.zasługiwały na przymiot wiarygodności i uwzględnienie, albowiem były szczere, spójne, logiczne i konsekwentne. Korelowały także z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Podkreślić także należy, iżR. Ż.przyznał się do nabycia odM. K.63 sztuk styropianumarki A. (...), gdzie na podstawie okoliczności powinien i mógł przypuszczać, iż został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego i za czyn ten skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt VII K 160/13. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do uznania abyR. Ż.bezpodstawnie podawał, iż to właśnie odM. K.kupił styropian. Podkreślić należy, iżR. Ż.od samego początku, już po przyjeździe na miejsce Policji, w trakcie rozpytania konsekwentnie podawał, iż to odM. K.kupił styropian, a mógł przecież wskazać wtedy każdą inną osobę. Sam fakt natomiast, iż oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu nie przesądza jeszcze o konieczności odrzucenia zeznańR. Ż.. Jest to tym bardziej oczywiste, gdy zważy się na fakt, iż zeznaniaR. Ż.były spójne z zeznaniamiA. Ż., który podał, iżR. Ż.przyszedł do domu po klucze od piwnicy i powiedział, że kupił styropian, z zeznaniamiJ. S., który potwierdził, iż widziałM. K.iR. Ż.jak stali i rozmawiali, co dało mu do myślenia, gdyżM. K.nie kolegował się zR. Ż.. Ponadto zeznania te znalazły także potwierdzenie w notatkach urzędowych i pozostałych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. ZeznaniaR. Ż.były także zbieżne częściowo z wyjaśnieniami samego oskarżonego.M. K.przyznał, iż poinformowałR. Ż., że pracuje wfirmie (...), co było nieprawdą. Zdaniem Sądu, gdyby oskarżony nie chciał sprzedaćR. Ż.styropianu należącego doA. P.takiej błędnej informacji w ogóle by nie udzielał. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż brak było podstaw do przyjęcia abyR. Ż.bezpodstawnie podawał, że od oskarżonego kupił styropian skoro sam także poniósł odpowiedzialność karną.
Zdaniem Sądu podobnie należało odnieść się do zeznańJ. S.. Zeznania te było logiczne konsekwentne i zbieżne z zeznaniamiR. Ż.. Podkreślić także należy, iż świadek ten jest osobą całkowicie postronną, nie związaną ani z oskarżonym, ani zR. Ż.. Składając zeznania zachowywał obiektywizm i zaprzeczył aby ktokolwiek wpływał na jego zeznania. Podkreślić także należy, iżR. Ż.już poniósł odpowiedzialność karną za popełniony czyn zabroniony i nie można uznać, jak to podał oskarżony, iż PaństwoŻ.wpływali na zeznaniaJ. S.. Uwadze Sądu nie uszedł także sposób składania zeznań przezJ. S.. Zeznania te składane były szczerze, z dbałością o szczegóły i bez żadnej obawy. Wskazać także należy, iż nie tylkoJ. S.ma złe zdanie na tematM. K.„ZnamM. K.od ponad 30 lat. Wiele razy przychodził do mnie do mieszkania i od żony pożyczał np. kawęW.razy próbował pożyczyć też pieniądze.M. K.w bloku ma złą opinię. Nigdzie nie pracuje i znany jest z tego, że praktycznie od wszystkich mieszkańców pożycza pieniądze” (k. 46). TakżeB. Ż.w swoich zeznaniach podała „M. K.znany jest z tego, iż nie pracuje i wyciąga od ludzi pieniądze” (k. 32).
Za w pełni wiarygodne i zasługujące na uwzględnienie Sąd uznał zeznaniaA. P.. W ocenie Sądu były one bowiem logiczne, konsekwentne oraz znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci: notatek urzędowych, protokole oględzin, protokole przeszukania.
Do podstawy ustaleń stanu faktycznego Sąd włączył także zeznaniaA. Ż.iB. Ż.. Sąd poddał je wnikliwej ocenie i analizie i uznał, iż zasługują one na przymiot wiarygodności i uwzględnienie. Podkreślić należy, iż osoby te nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia. Wiedzę swoją odnośnie zakupu styropianu posiadają odR. Ż.i składając zeznania nie ukrywali tego. Ponadto tak jak wskazywał to już Sąd powyżej, ich synR. Ż.od początku przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego i poniósł za to odpowiedzialność karną. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia abyA. Ż.iB. Ż., w celu uniknięcia przezR. Ż.kary, bezpodstawnie pomawiali oskarżonego i składali niekorzystne dla niego zeznania. Oceniając ten materiał dowodowy Sąd wziął także pod uwagę fakt, iż nie tylkoB. Ż.negatywnie wypowiadała się o oskarżonym. Także robił to świadekJ. S., który nie jest związany ani z oskarżonym ani z PaństwemŻ.. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iżA. Ż.iB. Ż.w swoich zeznaniach byli szczerzy i nie składali ich w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej przez ich synaR. Ż..
Ustalając stan faktyczny Sąd częściowo także uwzględnił wyjaśnienia oskarżonegoM. K.. Sąd dał im wiarę tylko częściowo tj. w zakresie faktów spotkania i rozmowy zR. Ż.w dniu 1 grudnia 2012 r., poinformowaniaR. Ż., iż pracuje wfirmie (...). W tym zakresie wyjaśnienia te korespondowały z zeznaniamiR. Ż.,J. S.. W pozostałym zakresie tj. w części, w której oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podał, iż zR. Ż.rozmawiał tylko na temat jego pracy w Niemczech Sąd uznał wyjaśnienia za niewiarygodne albowiem były one sprzeczne z dowodami, którym Sąd dał wiarę (zeznaniamiR. Ż.,J. S.,B. Ż.). Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego w tej części należało uznać za wyraz przyjętej przez niego linii obrony, która w zestawieniu z całością materiału dowodowego oraz oceniona w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego musiała zostać obalona. Podkreślić także należy, iż wyjaśnienia oskarżonego były niekonsekwentne i wewnętrznie sprzeczne. W trakcie składania wyjaśnień w dniu 4 grudnia 2012 r. oskarżony podał, iż zR. Ż.wyszli na zewnątrz budynku i oglądali elewację (k.35). W trakcie konfrontacji oskarżony także podał, iż po rozmowie zR. Ż.udał się do swojego mieszkania, aR. Ż.poszedł do miasta (k.36). Nic wtedy oskarżony nie wspominał o przyjściu dziewczynyR. Ż.. W trakcie przesłuchania przed Sądem oskarżony podał natomiast, iż spotkał na klatceR. Ż., który czekał na swoją dziewczynę. Po chwili oni poszli do sklepu, a oskarżony poszedł do domu (k.105v). Wyjaśnienia te poza wewnętrzna rozbieżnością, były także sprzeczne z zeznaniami świadkówR. Ż.iJ. S.. Z tego materiału dowodowego wynika, iż nikogo innego zM. K.iR. Ż.w dniu 1 grudnia 2012 r. nie było.
WyjaśnieniaM. K.były także sprzeczne z zeznaniamiA. P..A. P.jednoznacznie zeznał, iż sam zauważył, że brakuje styropianu oraz sam ujawnił, gdzie jest on przechowywany. Jego pracownicy nie wiedzieli natomiast nic o kradzieży (k. 4, 105v). Tym samym całkowicie nieprawdziwe są wyjaśnienia oskarżonego, iż to on poinformował brygadzistę gdzie jest skradziony styropian, bo go zauważył, a brygadzista powiadomiłA. P.(k. 105v). Ponadto jak wynika z notatek urzędowychM. K.na miejscu zdarzenia pojawił się dopiero po ujawnieniu skradzionego styropianu w piwnicy i po przyjeździe Policji.A. P.zaprzeczył także aby oskarżony u niego pracował. Przyznał jedynie, iż w listopadzie, przez tydzień czasuM. K.wykonywał czynności porządkowe przy ociepleniu budynku (26). Nieuprawnione zatem było poinformowanieR. Ż.przez oskarżonego, iż pracuje wfirmie (...)(k.35).
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego w przeważającej części były niewiarygodne, nielogiczne i nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać także należy, iż oskarżony, mimo że zaprzeczał popełnieniu zarzucanego mu czynu zadałR. Ż.pytanie„w piwnicy powiedziałeś mi, że się zastanowisz ile dasz mi za ten styropian, a Policji powiedziałeś, że 100 zł i na flaszkę mi dałeś”(k. 106v).
W pełni przekonujące zeznania świadków, którym Sąd dał wiarę znalazły ponadto potwierdzenie w dowodach w postaci: protokołu oględzin, protokołu zatrzymania rzeczy, pokwitowania odbioru, notatek urzędowych, które to Sąd uznał za w pełni rzetelne i miarodajne. Zostały bowiem sporządzone w przepisanej formie, przez osoby do tego uprawnione. Ponadto Sąd nie miał żadnych racjonalnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność tych dowodów.
Konkludując należy stwierdzić, że kompleksowa ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego jak i zeznań świadków oraz całości pozostałego materiału dowodowego będącego dla Sądu podstawą ustalenia stanu faktycznego, dokonywana w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, pozwoliła zdaniem Sądu na niewątpliwe stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonegoM. K.w zakresie popełnienia przypisanego mu czynu.
Odpowiedzialności za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.podlega ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Przez zabór należy rozumieć bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nim władającej i objęcie go we własne władanie przez sprawcę. Wyjęcie rzeczy ruchomej spod władztwa nastąpić musi wbrew woli osoby nim dysponującej. Podkreślić także należy, iż zabór, który jest istotą kradzieży, następuje bezprawnie, bez żadnej ku temu podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, której rzecz zabrano (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1998 r., IV KKN 98/98, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż oskarżonyM. K.w dniu 1 grudnia 2012 r. dopuścił się zaboru w celu przywłaszczenia 63 sztuk styropianumarki A. (...)stanowiącego własnośćA. P.. Nie był bowiem pracownikiemfirmy (...)i nie miał jego upoważnienia do dysponowania styropianem znajdującym się w korytarzu budynku przyul. (...), a mimo to objął go we własne władanie i podając się za pracownikaA. P.sprzedał goR. Ż.. Tym samym zrealizował on w całości ustawowe znamiona przestępstwa typizowanego wart. 278 § 1 k.k.
Rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd uznał, iż oskarżony zawinił popełnienia tego czynu, albowiem nie wystąpiły żadne okoliczności usprawiedliwiające jego zachowanie.M. K.musiał mieć świadomość, iż nie jest pracownikiemA. P.i nie ma prawa rozporządzać należącym do niego styropianem. W rozmowie zR. Ż.podawał się natomiast za pracownikaA. P.i zaoferował sprzedaż styropianu.
Uznając zatem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd, przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 40 godzin miesięcznie.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary wskazanymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., bacząc by nie przekroczyła ona stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu, spełniając jednocześnie założenia prewencji indywidualnej i ogólnej. Sąd analizował więc motywację sprawcy i postać zamiaru, uwzględniając fakt, iż czyn, którego dopuścił się oskarżony należy do przestępstw umyślnych, skierowany jest przeciwko dobru chronionemu prawem - mieniu, zaś popełniony został z chęci łatwego zdobycia pieniędzy.
Mając powyższe na uwadze oraz biorąc pod uwagę zasadę prymatu kar wolnościowych, Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przezM. K.jest kara 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 40 godzin miesięcznie.
Biorąc pod uwagę treśćart. 58 § 3 k.k., dokonując wyboru rodzaju kary, Sąd kierował się również dotychczasowym sposobem życia oskarżonego, w szczególności jego niekaralnością. W ocenie Sądu ten rodzaj kary i w takim rozmiarze spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej, a w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Jest to tym bardziej oczywiste, gdy zważy się na fakt, iż kara ograniczenia wolności będzie realnie wykonywania i będzie dla oskarżonego odczuwalną dolegliwością i wymierną konsekwencja popełnionego przez niego przestępstwa.
Wymierzona oskarżonemu kara, w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu i spełni swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma bowiem na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast ich cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Jednocześnie kara orzeczona wobec oskarżonego czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swe zadania w zakresie prewencji generalnej, polegające na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.
Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, fakt, iż oskarżony nie posiada stałej pracy, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.