Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 1001/12
Data wyroku: 2013-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzanna Chojnowska, Wiesław Oksiuta –
Słowa kluczowe: Czynna Napaść, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 223§1 kk, 278§1 kk, 437§1 kpk

Sygn. akt VIII Ka 1001/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marzanna Chojnowska
Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.
Del. SSR Beata Maria Wołosik
Protokolant Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Marka Żendziana
po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 roku
sprawyP. W.
oskarżonego o czyny zart. 278 § 1 kkw zb. zart. 290 § 1 kk; zart. 223 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 20 września 2012 roku sygn. akt VII K 165 / 12

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.kwotę 516,60 ( pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy ) w tym kwotę 96,60 ( dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy ) jako 23% stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

III
Zasądza oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta ) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
P. W.został oskarżony o to, że:
I. W dniu 9 listopada 2011r. w lasach państwowych LeśnictwaP.NadleśnictwaB.dokonał wyrębu i kradzieży drzewa olszowego ilości 0,83 m3 wartości 118 złotych 69 groszy działając na szkodę NadleśnictwaB.wG.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zb. zart. 290 § 1 k.k.
II. W dniu 9 listopada 2011 roku na polu w rejonie wsiG.dopuścił się czynnej napaści na podleśniczego podleśnictwaP.M. G.w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w zakresie zwalczania kradzieży w lesie w ten sposób, iż posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci siekiery usiłował uderzyć nią pokrzywdzonego, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na uchylenie się wymienionego przed ciosem, działając w celu zmuszenia podleśniczegoM. G.do odstąpienia od czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu do kontroliP. W.w związku z dokonaną kradzieżą drzewa olszowego w lasach LeśnictwaP.
tj. o czyn zart. 223 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 20 września 2012 roku w sprawie sygn. akt VII K 165/12:
I. OskarżonegoP. W.uznał za winnego obydwu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, z tą zmianą że czyn pierwszy aktu oskarżenia zakwalifikował jako wypełniający znamionaart. 278§ 1 k.k.i za te czyny:
a) na mocyart. 278 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
b) na mocyart. 223 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 1 (jeden) rok i 2 (dwa) miesiące pozbawienia wolności.
II. Na podstawieart. 290 § 2 k.k.w związku z przypisanym mu czynem zart.278§ 1 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz NadleśnictwaB.wG.nawiązkę w kwocie podwójnej wartości wyrąbanego oraz zagarniętego drzewa tj. w wysokości 237,38 zł. (dwieście trzydzieści siedem złotych trzydzieści osiem groszy).
III. Na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
IV. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.,73 § 1 k.k., 72§ 1 pkt 5wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby w wymiarze 4 (czterech) lat i oddał go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zobowiązując go w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu.
V. Na podstawieart. 230§2 k.p.k.dowody rzeczowe w postaci krążków olszowych i brzozowych szczegółowo opisanych pod pozycjami 1-6 w wykazie dowodów rzeczowych numer(...), zawartego na k. 59 akt sprawy, a przechowywane w magazynie dowodów rzeczowych KPPH.nakazał zwrócić pokrzywdzonemu NadleśnictwuB.wG., zaś dowody rzeczowe w postaci dwóch pił spalinowych oraz dwóch siekier szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr.(...)pod pozycjami 1-4 karta 51 akt sprawy, a przechowywane w magazynie dowodów rzeczowych KPPH.zaś opisanych siekier w magazynie dowód rzeczowych tut. Sądu nakazał zwrócić oskarżonemuP. W..
VI. Zasądził od Skarbu Państwa na rzeczA..R. M.kwotę 644,52zł. (sześćset czterdzieści cztery złotych i pięćdziesiąt dwa grosze), w tym kwotę 120,52 zł. (sto dwadzieścia złote i pięćdziesiąt dwa grosze) podatku VAT, tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuP. W..
VII. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty i obciążył go w części kosztami procesu tj. w kwocie 1520,32 zł. (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia złotych i trzydzieści dwa grosze).

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżonyP. W.. Zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił wyrokowi błąd polegający na przyjęciu, że dopuścił się on popełnienia zarzuconych mu czynów, pomimo braku twardych dowodów w przypadku pierwszego czynu i oparciu się jedynie na pomówieniach w wypadku drugiego czynu. Wniósł o uniewinnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jako oczywiście bezzasadna na uwzględnienie nie zasługiwała.
Na wstępie należy podkreślić, że Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę, starannie przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, wspomniana ocena dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych wart. 4 i art. 7 kpk. Jest wszechstronna, rzeczowa i logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie zawiera też błędów faktycznych i logicznych. Przy czym Sąd I instancji dokonując ustaleń w zakresie faktów uwzględnił zarówno okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, jak i na jego niekorzyść. Szczegółowo i precyzyjnie wskazał też, na jakich oparł się dowodach czyniąc ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie. Ponadto, ustalając stan faktyczny i dokonując w tym zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, a także dokumentów stanowisko swoje należycie i przekonująco uzasadnił. Szczegółowo przedstawił w pisemnych motywach wyroku tok swojego rozumowania, precyzyjnie wskazując powody, dla których uznał, że oskarżonyP. W.dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów.
W konsekwencji należy stwierdzić, że ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny, wbrew twierdzeniom skarżącego, znajduje oparcie w prawidłowo dokonanej analizie i ocenie całokształtu materiału dowodowego przeprowadzonego i ujawnionego na rozprawie, a Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację Sądu Rejonowego.
Dokonana przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti czyniąc ustalenia faktyczne zasadnie oparł się na stanowczych, logicznych i konsekwentnych w toku całego procesu zeznaniach świadkówM. G.iB. W.. Analiza ich zeznań, a także dokumentów między innymi protokołów oględzin miejsca popełnienia przestępstwa wraz z materiałem poglądowym nie pozostawia wątpliwości, iż zachowanieP. W.wyczerpywało znamiona przestępstwa kradzieży określonego wart. 278 § 1 kki przestępstwa czynnej napaści na funkcjonariusza publicznegoM. G.w celu zmuszenia go do odstąpienia od czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu do kontroli oskarżonego w związku z kradzieżą drzewa, przestępstwa określonego wart. 223 § 1 kk.
Odnosząc się do wartości przedmiotowych depozycji stwierdzić należy, iż za wiarygodnością relacji wyżej wymienionych świadków w pierwszym rzędzie przemawia ich szczegółowość, spójność oraz konsekwencja. Przypomnieć należy, że świadekM. G.wskazał, że w godzinach ranno przedpołudniowych w dniu zdarzenia w rejonie ujawnionej później wycinki słyszalny był odgłos piły mechanicznej. Z tego też powodu udał się na opatrolowanie tego miejsca i czyniąc to spostrzegł oskarżonegoP. W.wywożącego drewno. Z jego zeznań wynikało wprost, że oskarżony przewoził podczepione do ciągnika na jego podnośniku żerdzie drewna i, że było to drewno w asortymencie „papierówka”, co on dostrzegł. Z chwilą przybycia do oddziału 57C słyszał stuk zrzucanego drewna i zauważył, że oskarżonyP. W.odjeżdża z miejsca rozładunku, następnie owo drewno sfotografował. Nadmienić należy, że to samo drewno zostało tego samego dnia poddane oględzinom co do gatunku i stanu, opisane i obmierzone, a także odcięto od niego części odziomkowe, które dopasowano później do pni pokradzieżowych z oddziału 74Aa leśnictwaP.. Zatem zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że odnalezione drewno zostało wyrąbane z w/w oddziału, a następnie przewiezione do miejsca jego porzucenia. Wskazując na inne istotne okoliczności jak te, że sprawca dotarł na miejsce wycinki ciągnikiem, bowiem pozostały prowadzące do drzewostanu ślady ogumienia ciągnika, wycince poddano takie same drzewa jak te przewożone przez oskarżonego, które następnie zostało porzucone słusznie Sąd Rejonowy stwierdził, że wycinki dokonała ta sama osoba, która później drzewo zabrała. Nadmienić należy, że o zatrzymaniu w masywie leśnym do kontroli poruszającego się ciągnikiemP. W.w związku z podejrzeniem go o kradzież drzewa i o tym, że ten podjął ucieczkę, świadekM. G.telefonicznie powiadomiłB. W., pracownika straży leśnej. W swoich relacjachB. W.potwierdził okoliczności związane z pościgiem za oskarżonym w sposób tożsamy jakM. G.. Jak wynika z zeznańM. G., kiedy oskarżony wjechał w podmokły zatrzciniony obszar, w obawie o utopienie samochodu, zaniechali pościgu. WówczasM. G.wysiadł z samochodu, wskoczył na podnośnik ciągnika i z bliskiej odległości zrobił zdjęcie kierującemu ciągnikiem. Kiedy zamierzał zrobić kolejne zdjęcie oskarżonemu, zauważył, że ten odwrócił się, zaklął i trzymaną w ręku siekierą usiłował zadać świadkowi uderzenie.M. G.uchylił się przed uderzeniem i odskoczył od ciągnika. Gdy powrócił do samochodu powiedziałB. W., że oskarżony usiłował uderzyć go siekierą jednak on zdążył uchylić się przed ciosem.
Zdaniem Sądu Okręgowego w związku z taką wymową przedstawionych dowodów należy odrzucić prezentowaną w apelacji wersję, że brak jest twardych dowodów świadczących o winie oskarżonego w zakresie kradzieży przez niego drewna w LeśnictwieP., jak też argumentację wynikającą z uzasadnienia apelacji, że nikt nie stwierdził, iż oskarżony wycinał drewno, że drewno rzekomo skradzione nie zostało odnalezione i nie wiadomo, czy była to papierówka, jak też kwestię dotyczącą możliwości umieszczenia takiej ilości drewna na podnośniku. Także nie można podzielić stanowiska skarżącego odnośnie drugiego zarzutu, gdzie wskazywał na pomówienie jego osoby przez świadków.
W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów osobowych i dowodów z dokumentów weryfikuje na niekorzyść oskarżonegoP. W.prezentowaną przez niego linię obrony, dotyczącą braku z jego strony zamiaru kradzieży drewna oraz braku zamiaru uderzenia siekierąM. G..
Nie można także zgodzić się z argumentacją skarżącego, gdzie wskazywał, że nie sposób w pojedynkę uciekać ciągnikiem przed samochodem terenowym, w międzyczasie grozić funkcjonariuszowi publicznemu użyciem siły, gdyż także w tej części brak jest podstaw, aby zeznanie świadkaM. G.o zaistnieniu ataku na jego osobę przez oskarżonego przy użyciu siekiery ( gdy znajdował się na podnośniku ciągnika i chciał zrobić kolejne zdjęcie oskarżonemu ) miało być powodowane innymi względami, niż wola oddania rzeczywistego przebiegu zdarzenia na przykład chęcią złośliwego pomówienia. Nadmienić należy, że relację o zaistniałym zdarzeniu pokrzywdzony bezpośrednio po nim złożył świadkowiB. W., co wyklucza jak słusznie wskazuje Sąd Rejonowy możliwość jej ewentualnego zmanipulowania. Zatem zasadnie Sąd I instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego, gdzie podawał, iż nie zatrzymał się do kontroli umundurowanym funkcjonariuszom bo się ich bał, jako przyjętą linię obrony.
Podkreślić należy, że w zeznaniach świadkówM. G.iB. W.nie można dopatrzyć się złośliwości, czy też celowego pomawiania oskarżonego faktami, które nie miały miejsca.
W świetle powyższych dowodów nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, który jako argument za brakiem jego winy wskazuje to, że podczas przeszukania jego posesji w dniu 5 grudnia 2011 roku nie odnaleziono nielegalnie pozyskanego drewna. Wbrew stanowisku skarżącego wskazać także należy, że skoroM. G.widział z tyłu ciągnika na podnośniku doczepiony ładunek kilkunastu drągów papierówki drzewnej to znaczy, że istniała możliwość umieszczenia jej w takiej ilości na podnośniku i przewiezienia do miejsca porzucenia.
Podkreślić należy, że świadkowie wyraźnie zaznaczali, iż wiedzę odnośnie opisanych przez nich zachowań oskarżonego posiedli na podstawie własnych obserwacji.
Dysponując takimi dowodami, w szczególności w postaci konsekwentnych i stanowczych zeznańM. G.iB. W.Sąd pierwszej instancji miał wystarczające podstawy do tego, aby oprzeć ustalenia faktyczne właśnie na tych dowodach. Sąd Rejonowy w ramach swobodnej oceny dowodów, a więc w sposób dozwolony prawem, miał pełne podstawy do tego, aby dokonać takiej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i swoje ustalenia faktyczne oprzeć na wspomnianej wyżej grupie dowodów osobowych. Tym bardziej, że zajęte w tej mierze stanowisko Sądu zostało w sposób należyty i przekonywujący wyjaśnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności zdaniem Sądu Okręgowego nie było podstaw do uwzględnienia apelacji oskarżonego. Przedstawiony w środku odwoławczym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, okazał się chybiony i bezpodstawny.
Nie dopatrując się innych uchybień, zwłaszcza że orzeczona względem oskarżonego kara nie jest niewspółmierna w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpk, stosownie doart. 437 § 1 kpkSąd Okręgowy orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O opłacie należnej od oskarżonego za drugą instancję Sąd Okręgowy orzekł na mocyart. 2 ust. 1 pkt 4w zw. zart. 8 ust. 1 Ustawy z 23 VI 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49 z 1983r., poz. 223, z póź. zm.) oraz o pozostałych kosztach procesu za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 636 § 1 kpk.
O wysokości wynagrodzenia przyznanego obrońcy oskarżonego za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie§ 14 ust. 1 pkt. 4 oraz § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2002 r. Nr 163, poz.1348 z póź. zm.).