Sąd Apelacyjny w Krakowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1268/12
Data wyroku: 2013-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Drzymała, Marta Fidzińska-Juszczak, Iwona Łuka-Kliszcz

Sygn. akt III AUa 1268/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Marta Fidzińska - Juszczak (spr.)

Sędziowie:

SSA Ewa Drzymała
SSA Iwona Łuka-Kliszcz

Protokolant:

sekr. sądowy Barbara Dudzik

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. w Krakowie
sprawy z wnioskuA. W.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wK.
o wysokość emerytury i zwrot nienależnie pobranych świadczeń
na skutek apelacji wnioskodawcyA. W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydziału VII Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt VII U 103/10

o d d a l a apelację.

-1-
Sygn. akt III AUa 1268/12

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 września 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.odmówiłA. W.przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem kwoty bazowej obowiązującej od 1 marca 2009 r. Powołując się naart. 110 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychZakład stwierdził, że wnioskodawca nie ma prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury przy zastosowaniu powyższej kwoty bazowej.
Decyzją z dnia 5 października 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.zobowiązałA. W.do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1 kwietnia 2007 r. do 30 września 2009 r. wraz z odsetkami za okres od 8 maja 2007 r. do 5 października 2010 r. w łącznej kwocie 6 454 zł (5 065,26zł + 1 388,81 zł). W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż w powyższym okresie wypłaconoA. W.emeryturę w zawyżonej wysokości wobec przedłożenia nieprawdziwych dokumentów.
Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Ubezpieczeń Społecznych w pkt 1 oddalił odwołaniaA. W.od powyższych decyzji, natomiast w pkt 2 umorzył postępowanie w części dotyczącej uwzględnienia w podstawie wymiaru emeryturyA. W.wynagrodzenia w kwocie 38 000 zł z tytułu zatrudnienia w(...) Spółdzielni (...)wP.w 1993 r. oraz w części dotyczącej doliczenia do stażu pracy okresu od dnia 1 stycznia 1981 r. do dnia 28 lutego 1981 r.
Sąd Okręgowy stwierdził, że poza sporem jest, żeA. W.do 31 marca 2007 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy, a od 1 kwietnia 2007 r. – emeryturę. ZUS kilkakrotnie dokonywał ustalenia wysokości tego świadczenia:
- od 1 kwietnia 2007 r. podstawa wymiaru wg. zarobku z lat 1987 - 1996, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 12,13%% (decyzja z 5 grudnia 2007 r.),

-2-
Sygn. akt III AUa 1268/12

- od 1 października 2007 r. podstawa wymiaru wg. 20 lat kalendarzowych 1968 -1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 137,43% (decyzja z dnia 20 grudnia 2007 r.),
- od 1 października 2007 r. podstawa wymiaru wg. zarobków z 20 lat kalendarzowych 1969 - 1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 141,77% (decyzja z dnia 21 stycznia 2008 r.),
- od 1 października 2007 r. podstawa wymiaru wg. zarobków z 10 lat kalendarzowych 1989 - 1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 159,86% (decyzja z dnia 14 marca 2008 r.),
- od 1 marca 2008 r. – podstawa wymiaru wg. zarobków lat 1989 - 1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 230,91zł. (decyzja z dnia 23 kwietnia 2008 r.),
- od 1 marca 2008 r. podstawa wymiaru wg. zarobków z lat 1989 - 1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 231,21%(decyzja z dnia 16 czerwca 2008 r.),
- od 1 maja 2009 r. podstawa wymiaru wg. zarobków z lat 1989 - 1998, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 241,78% (decyzja z dnia 23 czerwca 2009 r.)
Od żadnej z wyżej wymienionych decyzji nie zostały wniesione odwołania pomimo, że każda z tych decyzji zawierała pouczenie o sposobie ich zaskarżenia.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r. IIK 26/11 Sąd Rejonowy w Staszowie Wydział II Karny uznałA. W.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj., że w okresie od 1 kwietnia 2007 r. wK., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd co do wysokości osiąganych dochodów różnych zakładach pracy, posługując się podrobionymi drukami(...)zElektrowni (...),Zakładów (...)wR., Urzędu GminyR.,Spółdzielni (...)oraz Spółdzielni Kółek Rolniczych wT., doprowadził ZUS wK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12 964,13 zł stanowiącego występek zart. 286 § 1 kki270 § 1 kki za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 lata. Ponadto zobowiązanoA. W.do naprawienia szkody pokrzywdzonemu ZUS Oddział wK.przez zapłatę kwoty 12 964,13zł.

-3-
Sygn. akt III AUa 1268/12

Sąd Okręgowy stwierdził, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii obliczenia emerytury wnioskodawcy według kwoty bazowej obowiązującej od dnia 1 marca 2009 r. oraz zwrotu emerytury w kwocie 5 065,26 zł za okres od 1 kwietnia 2007 r. do 30 września 2009 r. Powołując się w tym zakresie naart. 110 i 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. Nr 153 z 2009r., poz. 1227 ze zm.) Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania nowej kwoty bazowej, gdyż przy kolejnych przeliczeniach do podstawy wymiaru wliczono wynagrodzenie osiągnięte w całości przed nabyciem prawa do emerytury. Sprawia to, że odwołanie w tym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd I instancji wskazał, że stosownie doart. 11 k.p.c.związany jest ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy w Staszowie Wydział II Karny, w sprawie IIK 26/11, a zatem wnioskodawca w myśl art. 138 ust. 2 pkt. 2 cyt. ustawy, w okresie od 1 kwietnia 2007 r. do 30 września 2009 r., pobrał nienależne świadczenie, które zobowiązany jest zwrócić. Ustalając kwotę przypadającą do zwrotu Sąd I instancji oparł się na wyliczeniach ZUS dokonanych w piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r.
Sąd Okręgowy podniósł, że wnioskodawca nie może kwestionować prawomocnych decyzji ZUS. Z tego też względu uznał za zbędne dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu finansów na okoliczność wysokości nadpłaty emerytury. Sąd Okręgowy przyjął bowiem, że nienależne świadczenie pobrane za okres od 1 kwietnia 2007 r. do 30 września 2007 r. wynosi 5 065,26 zł. Zgodnie bowiem z decyzją z 14 marca 2008 r. emerytura w tym czasie winna wynosić 1 822,77 zł, co pomnożone przez 6 miesięcy daje kwotę 10 936,62 zł brutto. W okresie od kwietnia 2007 r. do lipca 2007 r. wypłacono wnioskodawcy 2 663,29 zł x 4 miesiące tj. 10 653,16 zł, a od sierpnia 2007 r. do września 2007 r.- 2 674,36 zł x2 miesiące, tj. 5 348,72 zł- czyli łącznie 16 001,88zł. Różnica na rzecz ZUS wynosi zatem 5 065,26 zł.
W tym stanie rzeczy na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.Sąd Okręgowy oddalił odwołania i orzekł jak w pkt I wyroku.

-4-
Sygn. akt III AUa 1268/12

Apelacjęod powyższego wyroku złożył wnioskodawca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji z dnia 5 października i 8 września 2009 r., jako wydanych z naruszeniem prawa oraz przeliczenie emerytury według kwoty bazowej wyliczonej po zakończeniu weryfikacji dokumentów tj. na dzień 20 sierpnia 2009 r., lub przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił sprzeczność wyroku z ustaleniami i stanem faktycznym w sprawie; sprzeczność wyroku z zebranym materiałem dowodowym; stronniczość sądu; odmowę powołania biegłego z zakresu rachunkowości w celu ustosunkowania się do argumentów rachunkowych i wyliczeń; celowe – złośliwe, odrzucanie podnoszonych argumentów, popartych niezbitymi dokumentami i wyliczeniami; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających niebagatelny wpływ na werdykt sądu; podważanie przez sąd prawdomówności na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r.; naruszenie art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, tj. prawa do rzetelnego i uczciwego procesu i respektowania praw strony naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu prawa oraz nieprawidłową interpretację przepisów prawa a nawet ich pomijanie.
W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że w dniu 12 kwietnia 2007 r. złożył w ZUS wniosek o przyznanie w związku z ukończeniem 60 lat i pobieraniem renty inwalidzkiej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy-emerytury, domagając się ustalenia wysokości świadczenia z uwzględnieniem najkorzystniejszego okresu. Najkorzystniejszym okresem był okres ostatnich 10 lat zatrudnienia tj. 1989 -1998 r., (dokumenty z tego okresu zostały przez organ rentowy zweryfikowane pozytywnie). Wbrew złożonemu wnioskowi, ZUS ustalił wysokość świadczenia na podstawie 20 lat z całego okresu zatrudnienia, co zaniżyło emeryturę. Wnioskodawca podkreślił, iż gdyby ZUS naliczył emeryturę stosownie do złożonego wniosku, tj. na podstawie dokumentów nie budzących żadnych podejrzeń, nie wystąpiłaby konieczność weryfikacji dokumentów i wydania zaskarżonych decyzji. Wnioskodawca wskazał, że emerytura ustalona na podstawie wynagrodzeń z 10 ostatnich lat zatrudnienia winna wynosić (na podstawie zweryfikowanych dokumentów tożsamych przy naliczeniu wcześniej renty) - 2.765,69 zł. (wwpw 239,57%), podczas gdy emerytura przyznana
-5-
Sygn. akt III AUa 1268/12

na podstawie wynagrodzeń z wybranych 20 lat z całego okresu zatrudnienia wynosiła - 2.663,29 zł (wwpw 235,13%).
Wnioskodawca podniósł, że decyzja z dnia 27 sierpnia 2007 r. jest niekorzystna, gdyż przyznane świadczenie jest niższe od należnego o 61,23 zł., a wskaźnik o 3,25 %. W dniu 5 października 2009 r. ZUS wydał decyzję nakazującą mu zwrot kwoty 5 065,26 zł. z odsetkami od dnia 1 kwietnia 2007 r. W ocenie skarżącego decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa ponieważ ZUS z dniem 1 kwietnia 2007 r. przyznał mu emeryturę w miejsce renty inwalidzkiej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Przed przyznaniem emerytury otrzymywał rentę obliczoną, na podstawie wynagrodzeń z ostatnich 10 lat zatrudnienia przed przejściem na rentę (wwpw wynosił 239,57%). Oświadczył, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji wszystkie dokumenty dotyczące wynagrodzeń zostały zweryfikowane, w tym te, które stanowiły podstawę naliczenia renty oraz emerytury z ostatnich 10 lat pracy. Należało zatem wyrównać świadczenie od dnia 1 kwietnia 2007 r., a nie zmniejszać go. Wskaźnik podstawy emerytury obliczony i zweryfikowany przez ZUS w dniu 20 sierpnia 2009 r. wynosił 241,78 % i był jeszcze wyższy od tego ustalonego dla celów rentowych i wyższy od przyjętego dla obliczenia emerytury w dniu 1 kwietnia i 27 sierpnia 2007 r.
Sprawia to, że organ rentowy winien w przypadku zawieszenia emerytury wypłacać rentę w dotychczasowej wysokości z uwzględnieniem nowej kwoty bazowej. Wnioskodawca zarzucił zatem, że ZUS oszukał go, zaniżając emeryturę i żądając zwrotu kwoty 5.056,26 zł. Nadto podniósł, że Sąd przyjął błędną argumentację ZUS-u i przyznał rację co do zwrotu rzekomej nadpłaty świadczenia za okres od 1 kwietnia do 30 września 2007 r., pomijając bezzasadnie wszelką zgłaszaną w tym względzie argumentację, w tym szczegółowe wyliczenia. Skarżący zarzucił, także Sądowi stronniczość, przejawiającą się w braku zainteresowania podnoszonymi w trakcie postępowania rzeczowymi argumentami. Sąd Okręgowy także bezzasadnie w jego ocenie, odmówił dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, jak również celowo przewlekał postępowanie. Niezależnie od powyższego, wnioskodawca zarzucił Sądowi I instancji brak logiczności w przyjętej argumentacji.
-6-
Sygn. akt III AUa 1268/12

W uzasadnieniu apelacji wskazał, że bezpodstawnie przyjmuje również Sąd I instancji, iż podstawą do zwrotu świadczenia w części lub całości jest naliczenie go na podstawie fałszywych dokumentów. Tak więc, gdyby ZUS naliczył emeryturę zgodnie z wnioskiem, to nie doszłoby do zaistniałej sytuacji. Brak jest zatem podstaw do zwrotu świadczenia, skoro w dniu 20 sierpnia 2009 r. ZUS wydaje decyzję na podstawie wielokrotnie zweryfikowanych dowodów o wynagrodzeniu i zatrudnieniu i zamiast wyrównać emeryturę na podstawie nowych wyższych wskaźników, żąda nienależnie zwrotu rzekomej nadpłaty świadczenia. W ocenie skarżącego nie do przyjęcia jest także argumentacja Sądu, iż brak jest podstaw do zastosowania nowej kwoty bazowej, skoro decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. organ rentowy ustalił na nowo emeryturę. W tej sytuacji oczywistym jest zastosowanie nowej kwoty bazowej obowiązującej od 1 marca 2009 r.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów.
Sąd Apelacyjny w całości akceptuje ustalenia faktyczne i rozważania prawne przyjęte przez Sąd I instancji.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji były odwołaniaA. W.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych : z dnia 8 września 2009r. (k. 393 a.r.) wydanej na jego wniosek z dnia 12 sierpnia 2009r. (k. 381 a.r.) oraz od decyzji z dnia 5 października 2009r. (k. 401 a.r.) wydanej na podstawieart. 138 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009r. Nr 153 poz.1227 ze zm).
W wyroku z dnia 26 maja 2011r. sygn. II UK 360/10 Sąd Najwyższy wypowiedział pogląd, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie.

-7-
Sygn. akt III AUa 1268/12

Kierując się powyższym założeniem za trafne należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że złożone odwołania są nieuzasadnione.
Odnosząc się do zaskarżonej decyzji z dnia 8 września 2009r. istotę sporu stanowiło rozstrzygnięcie, czy żądanie przez wnioskodawcę przeliczenie świadczenia mogło zostać dokonane z zastosowaniem kwoty bazowej obowiązującej w dniu 1 marca 2009r. Otóż Sąd Apelacyjny w całości aprobuje rozważania prawne Sądu pierwszej instancji, który słusznie cytując treść art. 110 i 111 cyt. wyżej ustawy stwierdził, że w rozpoznawanej w tym zakresie sprawie brak jest podstaw do zastosowania nowej kwoty bazowej, gdyż przy kolejnych przeliczeniach do podstawy wymiaru świadczenia wnioskodawcy zaliczono jego wynagrodzenie osiągnięte w całości przed nabyciem prawa do emerytury. Nie ma również racji apelujący, gdy zarzuca, że „skoro w dniu wydania zaskarżonej decyzji wszystkie dokumenty dotyczące wynagrodzeń zostały zweryfikowane, to należało wyrównać świadczenie od dnia 1 kwietnia 2007r.”, albowiem nie byłoby to możliwe, jeśli wziąć pod uwagę, że wniosek został złożony w dniu 12 stycznia 2009r., a zgodnie z art. 129 ust. 1 cyt. wyż. ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
Przechodząc do kwestii zasadności decyzji z dnia 5 października 2009r., którą organ rentowy zobowiązałA. W.do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1 kwietnia 2007r. do 30 września 2009r. nie można tracić z pola widzenia iż została ona wydana po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, a jej realizacja została czasowo wstrzymana na czas wyjaśnienia przez organy ścigania wątpliwości co do dokumentacji zarobków ubezpieczonego, a kwoty potrącone z tytułu decyzji z dnia 5 października 2009r. zostały wnioskodawcy zwrócone wraz ze świadczeniem za miesiąc luty 2011r.
Kwestionując obecnie prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji oddalającego odwołanie od powyższej decyzjiA. W.zupełnie pomija, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 31 marca 2011r. II K 26/11 Sąd Rejonowy w Staszowie Wydział II Karny uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. „że w okresie od 1 kwietnia 2007r. wK.,
-8-
Sygn. akt III AUa 1268/12

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd co do wysokości osiąganych dochodów w różnych zakładach pracy, posługując się podrobionymi drukami Rp7 zElektrowni (...),Zakładów (...)wR., Urzędu GminyR.,Spółdzielni (...)oraz Spółdzielni Kółek Rolniczych wT., doprowadził ZUS wK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12.964,13 zł stanowiącego występek zart. 286 § 1 kki270 § 1 kki za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 lata. Ponadto zobowiązanoA. W.do naprawienia szkody pokrzywdzonemu ZUS Oddział wK.przez zapłatę kwoty 12.964,13 zł.
Sąd Okręgowy - zgodnie z treściąart. 11 kpc- wiązały zawarte w sentencji powołanego wyroku karnego skazującego ustalenia okoliczności dotyczących osoby sprawcy, czynu przypisanego oskarżonemu i przedmiotu przestępstwa. Skoro zatem świadczenie wnioskodawcy zostało obliczone pierwotnie na podstawie podrobionych druków Rp7, rzeczą Sądu pozostało jedynie skontrolować ustaloną przez ZUS kwotę przypadającą do zwrotu za okres od 1 kwietnia 2007r. do 30 września 2007r., którą ZUS przypisał wnioskodawcy w decyzji z dnia 5 października 2009r., zwłaszcza, że wnioskodawca przedstawił mu własne wyliczenie (k. 64 a.s.) W odpowiedzi na nie przesłane Sądowi Okręgowemu przez ZUS wyliczenie nienależnie pobranego świadczenia przez wnioskodawcę (k.73-74 a.s.), w ocenie Sądu Apelacyjnego nie budzi żadnych wątpliwości i zasadnie Sąd uznał za zbędne dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu finansów na okoliczność wysokości nadpłaty, co w konsekwencji oznaczało potwierdzenie prawidłowości zaskarżonej decyzji.
W apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 maja 2012r. wnioskodawca kilkakrotnie argumentuje, że ZUS nie ma podstaw do dochodzenia rzekomej nadpłaty, bo emerytura od 1 kwietnia 2007r. winna być wyliczona w oparciu o zweryfikowaną w 2009r. dokumentację z 10 lat pracy przed przejściem na rentę, i gdyby tak było wyliczone zgodnie z jego wnioskiem z 12.04.2007r. „nie byłoby całego zamieszania z wysokością świadczenia” , „po prostu nie byłoby nadpłaty”. Jest to pogląd błędny, z którym nie można się zgodzić, albowiem nie ma żadnego
-9-
Sygn. akt III AUa 1268/12

uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Po pierwsze, uchodzi uwagi skarżącego, że ZUS kilkakrotnie dokonywał ustalenia wysokości przyznanej mu od 1 kwietnia 2007r. emerytury (pozostając w przekonaniu co do rzetelności i prawidłowości przedłożonej dokumentacji zarobków) i żadnej z kolejnych decyzji wnioskodawca nie kwestionował. Wobec tego obecne hipotetyczne wyliczenia apelującego ile powinna była wynosić jego emerytura, a zwłaszcza, że wyliczenie jej w decyzji z dnia 27.08.2007r. jest zaniżone, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają bez wpływu. Tym bardziej, że trudno dopatrzeć się logiki w rozumowaniu apelującego, gdy podkreśla, że od 1 kwietnia 2007r. emerytura powinna być obliczona na podstawie dokumentów zweryfikowanych w procesie zakończonym w 2009r. (k. 106 as).
Pozostaje dodać, że przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji znajdujący odzwierciedlenie przede wszystkim w treści protokołów rozpraw nie potwierdza w ocenie Sądu Apelacyjnego – zarzutu zawartego w punkcie 3 apelacji, a w każdym razie stanowi zaprzeczenie tego, aby Sąd był „stronniczy, lekceważący, nie czytał pism wnioskodawcy”.
Powyższe rozważania doprowadziły Sąd Apelacyjny do wniosku, że wniesiona apelacja jest bezzasadna, gdyż podniesione w niej zarzuty nie dają podstaw do uznania, iż zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem – co mając na uwadze na zasadzieart. 385 kpcorzeczono jak w sentencji.

SSO ES.
10.04.2013r. RT