Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 8/13
Data wyroku: 2013-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Krawiec, Jerzy Skorupka, Robert Wróblewski
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 8/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2013 roku

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Krawiec

Sędziowie:

SA Jerzy Skorupka
SA Robert Wróblewski (spr.)

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc – Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 roku
sprawyS. K.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.,art. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 29 października 2012 roku sygn. akt III K 235/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoS. K.;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoS. K.w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT;

III
zwalnia oskarżonegoS. K.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
S. K.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 8 maja 2012 r. w kompleksie leśnym, w okolicach miejscowościS.powiatu(...)używając przemocy wobec obywatelki BułgariiN. T.w ten sposób, ze grożąc nożem doprowadził ją do stanu bezbronności, a następnie zabrał jej w celu przywłaszczenia torebkę damską z zawartością pieniędzy w kwocie 900 zł, czym spowodował straty w mieniu o łącznej wartości 950 zł na szkodęN. T.;

tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.

II
w dniu 9 maja 2012 r. w kompleksie leśnym, w okolicach miejscowościS.powiatu(...), używając przemocy wobec obywatelki BułgariiS. A.w ten sposób, że uderzył ją dwa razy pięścią w twarz oraz grożąc jej nożem doprowadził ją do stanu bezbronności, a następnie zabrał jej w celu przywłaszczenia torebkę damską z zawartością pieniędzy w kwocie 400 zł, telefonu komórkowegomarki S., aparatu fotograficznegomarki C.oraz bułgarskiego dowodu osobistego czym spowodował straty w mieniu o łącznej wartości 950 zł na szkodęS. A.;

tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

III
w dniu 15 maja 2012 r. w kompleksie leśnym, w okolicach miejscowościS.powiatu(...), usiłował dokonać kradzieży torebki damskiej z zawartością pieniędzy w kwocie 50 zł, telefonów komórkowychmarki N. (...)iN. (...)o łącznej wartości 500 zł czym działał na szkodęD. R., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczną obronę pokrzywdzonej;

tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 29 października 2012 roku (sygnatura akt III K 235/12), rozstrzygnął:

I
UznałS. K.za winnego tego, że w dniu 8 maja 2012 r. w kompleksie leśnym, w okolicach miejscowościS.powiatu(...), używając przemocy i grożąc nożem obywatelce BułgariiN. T.doprowadził ją do stanu bezbronności, a następnie zabrał jej w celu przywłaszczenia torebkę damską z zawartością pieniędzy w kwocie 900 zł, czym spowodował straty w mieniu o łącznej wartości 950 zł na szkodęN. T., tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.

II
UznałS. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, przyjmując przy tym, że oskarżony uderzył pokrzywdzoną raz, tj. przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 §1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.i przy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.

III
UznałS. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 §1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

IV
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone w pkt I, II, III wyroku kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.

V
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczN. T.kwoty 900 zł, a na rzeczS. A.kwoty 400 zł.

VI
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 15 maja 2012 r. do dnia 29 października 2012 r.

VII
Na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego opisanego w Wykazie Nr Drz. 740/12 pod. poz. 5 na k.45v.

VIII
Zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, w tym od opłaty zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

IX
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 1251,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony, w którego imieniu apelację wniósł obrońca. Obrońca zaskarżył wyrok co do kary, w zakresie punktów III i IV części rozstrzygającej i zarzucił:
I. Na podstawie art. 438 pkt 3 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a mianowicie:
a) niepoczynienie ustaleń faktycznych w zakresie zachowania się sprawcy po popełnieniu przestępstwa, postawy sprawcy przed i po popełnieniu czynu oraz nierozważenie przesłanek formalnych, umożliwiających skorzystanie (przy osiągnięciu celów i funkcji kary) przezS. K.z warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do czynu opisanego w punkcie III części dyspozytywnej orzeczenia. Ponadto nierozważenie wszystkich kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości, które w kontekście usiłowania czynu opisanego w punkcie III części dyspozytywnej orzeczenia, mogły implikować wniosek o konieczności uwzględnienia instytucji zart. 69 § 1 k.k.w stosunku do usiłowania kradzieży;
b) niepoczynienie ustaleń w zakresie okoliczności czynu sprawcy, osoby sprawcy oraz formalnego spełnienia w całości wymagań zawartych w dyspozycjachart. 69 §1 k.k.orazart. 69 § 2 k.k.w zw. zart. 89 § 1 k.k., podczas gdy stan faktyczny w niniejszej sprawie zmaterializował konieczność rozważenia przez sąd warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej dwóch lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy zawieszeniu uległa jedna z kar jednostkowych (wpunkcie IIIczęści dyspozytywnej orzeczenia).
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zawieszenie orzeczonej w punkcie III części dyspozytywnej orzeczenia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. Pozostanie przez sąd przy pełnej absorpcji i wymierzenie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności. W konsekwencji zawieszenia jednej z kar jednostkowych stanowiących składowe kary łącznej o zmianę orzeczenia poprzez zawieszenie na podstawieart. 89 § 1 k.k.w zw. zart. 69 k.k.(w całości) kary łącznej na okres 5 lat próby pozostawiając orzeczenie obowiązków okresu próby do uznania sądu;

II
zasądzenie na rzecz adw.M. K.kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu za postępowanie odwoławcze, oświadczając w trybie § 20 rozporządzenia w sprawie za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, że koszty te (postępowania odwoławczego) nie zostały zapłacone ani w całości ani w części;

III
zarządzenie sprowadzenia na rozprawęS. K., który pozbawiony jest wolności, celem umożliwienia mu wzięcia udziału w rozprawie odwoławczej i zabrania głosu a sądowi umożliwienia zobaczenia i wysłuchania oskarżonego;

IV
niezależnie od rozstrzygnięcia o nieobciążanieS. K.kosztami postępowania odwoławczego, a w szczególności w sytuacji, gdyby tut. Sąd uznał apelację za bezzasadną, mimo faktu, że postępowanie odwoławcze zostało wszczęte z jego inicjatywy.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonegoS. K.jest niezasadna i jako taka nie może być uwzględniona.
Apelacja została skonstruowana w ten sposób, że skarżący – zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w punkcie III części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku (zarzut sformułowany w punkcie I a i uzasadnienie tego dotyczące) – dochodzi do wniosku, że wykonanie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec oskarżonego za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., powinno być warunkowo zawieszone na okres próby lat 2. Sąd Okręgowy tak nie uczynił, co – zdaniem obrońcy – wynika z niepoczynienia ustaleń faktycznych w kierunku wskazanym przez skarżącego. Następnie skarżący (punkt I b apelacji), stwierdza wprost, że: „w sytuacji, gdy zawieszeniu uległa jedna z kar jednostkowych (w punkcie III części dyspozytywnej wyroku)” – strona 2 apelacji, to: „stan faktyczny w niniejszej sprawie zmaterializował konieczność rozważenia przez Sąd warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej dwóch lat pozbawienia wolności” i na tej podstawie formułuje wniosek, że błąd (w mniemaniu obrońcy) jakiego dopuścił się Sąd Okręgowy może mieć wpływ na treść orzeczenia.
Wobec tego, że treść zarzutów zawartych w apelacji może być dezorientująca, wskazać od razu trzeba, że w rzeczywistości zaskarżony wyrok, w żadnym punkcie, nie zawiera rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania którejkolwiek kary orzeczonej wobec oskarżonegoS. K..
Wobec takiej argumentacji zawartej w apelacji, jak wyżej przedstawiono, trudno o szerszą polemikę ze strony Sądu Apelacyjnego. Należy tylko zwrócić uwagę na następujące kwestie.
Otóż nie ma automatyzmu między wymierzeniem kary w wysokości czy rodzaju przewidzianym wart. 69 § 1 k.k.a rozważaniem co do potrzeby zastosowania przewidzianej w nim instytucji (warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary). Innymi słowy, wymierzenie kary do 2 lat pozbawienia wolności nie oznacza, że sąd obowiązany jest zawsze rozważyć, czy sprawca zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia jej wykonania. Rozpatrzenie warunków tej decyzji, określonych wart. 69 § 1in finek.k.i w§ 2 art. 69 k.k.nie aktualizuje się, jeżeli sąd uzna, że powody wskazane wart. 53 § 1 i 2 k.k.przemawiają za orzeczeniem kary w bezwzględnym wymiarze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2006 r., V KK 174/06, LEX nr 188375).
Tym samym nie sposób uznać, tak jak czyni to obrońca w apelacji, że Sąd Okręgowy miał obowiązek rozważyć potrzebę zastosowania ww. instytucji, a tym bardziej dojść do przekonania, że wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS. K.kary (za czyn przypisany w punkcie III części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i kary łącznej pozbawienia wolności – punkt IV) powinno być warunkowo zawieszone.
Nie sposób zgodzić się też z twierdzeniem skarżącego, tak mocno akcentowanym w apelacji, że w tej sprawie faktycznie istnieją podstawy określone wart. 69 § 1 i 2 k.k., do warunkowego zawieszenia wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego.
Otóż jedyną przesłanką decydującą o tym, czy kara w odpowiedniej wysokości ma być orzeczona w postaci bezwzględnej czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie jedynie w pozytywnej albo negatywnej prognozie kryminologicznej.
Tymczasem zapatrywania obrońcy (strona 4 apelacji) co do tego, że prognoza kryminologiczna dla oskarżonego jest pozytywna, a wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności nie jest celowe, skoro po popełnieniu przez niego dwóch rozbojów kwalifikowanych i usiłowaniu kradzieżyS. K.sam doszedł do wniosku, że: „czyn, którego się dopuścił, był złym pomysłem” – nie mogą być podzielone przez Sąd Apelacyjny. Jest tak przede wszystkim dlatego, że zarówno z racji wieku oskarżonego (blisko 25 lat w chwili popełnienia czynów), jak i stanu jego rozwoju psychofizycznego – powinien przecież o tym wiedzieć także przed popełnieniem przypisanych mu przestępstw, więc oskarżony nie musiał się o tym przekonywaćpost factum.
Sąd Okręgowy jasno wskazał (strony 9-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) czym kierował się miarkując karę za poszczególne przestępstwa, jak i karę łączną. Na podstawie ustaleń jakie poczynił Sąd Okręgowy w tej mierze, w efekcie zasadnie przywołanych i właściwie ocenionych okoliczności, także i Sąd Apelacyjny nie ma przekonania, że poprzestając na warunkowym zawieszeniu wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego, nie popełni on więcej przestępstwa, a to jest minimalnym przecież zadaniem kary, szczególnie w omawianej tu postaci.
Z pewnością pozostałe okoliczności, na które powołuje się obrońca w apelacji są korzystne dla oskarżonego. Nie uszły one uwadze także Sądowi Okręgowemu. Przekonuje o tym treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Okoliczności te jednak nie są w stanie pozbawić racji wniosków do jakich doszedł Sąd Instancji w przedmiocie rodzaju, wymiaru i postaci kary dla oskarżonego.
Reasumując – kara wymierzona oskarżonemu w zaskarżonym wyroku (za poszczególne przypisane przestępstwa oraz kara łączna) jest celowa, zasłużona i sprawiedliwa. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw do uznania, aby rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w tym względzie było obarczone błędem, który mógłby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W szczególności argumentacji takiej nie dostarcza obrońca w apelacji.
Mając to wszystko na uwadze – rozstrzygnięto jak w wyroku.
O kosztach związanych z nieopłaconą pomocą prawną z urzędu udzieloną oskarżonemu przed Sądem Apelacyjnym rozstrzygnięto zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 29 § 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.
Oskarżonego zwolniono od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych wobec ustalenia, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.