Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Ko-o 477/08
Data wyroku: 2010-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Wiesław Rodziewicz
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie

Sygn. akt III K 477/08/o

POSTANOWIENIE
Dnia18 lutego 2010r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący - SSO Wiesław Rodziewicz
Protokolant: Tomasz Kujawa
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Janczyńskiego
po rozpoznaniu na posiedzeniu w sprawieM.I.
z wniosku
w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia

p o s t a n a w i a

na podstawieart. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.postępowanie w sprawie umorzyć,

UZASADNIENIE
W dniu 18 listopada 2008 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę i krzywdę doznaną z powodu represji na podstawieustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Wniosek ten nie został sporządzony przezJ. S.- który wskazał, iż działa jako pełnomocnika wnioskodawcy-M.I..
Wskazać jednak należy, iż w postępowaniu o odszkodowanie i zadośćuczynienie w trybie ustawy z 23 lutego 1991 roku pełnomocnikiem wnioskodawcy może być tylko adwokat. Inna osoba - nawet z kręgu najbliższej rodziny - nie jest uprawniona do występowania w tej roli. (postanowienie Sąd Apelacyjny w Krakowie z dnia 7 grudnia 1995 r.,  II AKz 485/95,KZS 1995/12/29).
ZatemJ. S.nie może być pełnomocnikiemM.I.do reprezentowania go w sprawie z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, dochodzonych w trybie ustawy rehabilitacyjnej, bowiem nie jest ona osobą uprawnioną do tego według przepisów ustawy o ustroju adwokatury (art. 79 § 1 k.p.k.iart. 72 k.p.k.).
Zgodnie zart. 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. 1991 r. Nr 34 poz. 149 z późn. zm.), wniosek osoby represjonowanej lub innego uprawnionego podmiotu wymienionego w tym przepisie jest warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia.
Zatem brak wniosku złożonego przez osobę uprawnioną musiał skutkować umorzeniem postępowania, gdyż stanowiło to negatywną przesłankę postępowania jurysdykcyjnego.
Wniosek osoby uprawnionej do wystąpienia o stwierdzenie nieważności orzeczenia, o którym mowa w ustawie lutowej, należy traktować analogicznie jak skargę uprawnionego oskarżyciela, podobnie bowiem jak ona jest on warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania. ( postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia27 lipca 2001 r., II AKz 526/0. OSA 2002/1/2...).
Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd dostrzegł brak formalny pisma, w postaci podpisu. Wart. 119 kpk, określający niezbędne wymogi każdego pisma procesowego, wskazano, iż pismo procesowe powinno zawierać podpis składającego pismo.
Wskazać jednak należy, iż wzywanie o uzupełnienie braku formalnego wniosku w trybieart. 120 § 1 kpkwobec tego, iż wniosek ten złożyła osoba nieuprawniona, jest nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak powyżej.