Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 174/13
Data wyroku: 2013-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Barbara Żukowska, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Pomówienie
Podstawa prawna: art. 212 §1kk

Sygn. akt VI Ka 174/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska (spr.)
Sędziowie   SO Tomasz Skowron
SO Andrzej Tekieli
Protokolant Anna Potaczek

po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r.
sprawyR. H.
oskarżonego zart. 212 § 1 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżycielkę prywatną
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 29 stycznia 2013 r.   sygn. akt IIK 560/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. H.uznając apelację oskarżycielki prywatnejA. H.za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od oskarżycielki prywatnej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 złotych.

Sygn. akt VI Ka 174/13

UZASADNIENIE
R. H.został oskarżony o to, że:
w dniu 21 maja 2012 r. w zażaleniu do Sądu Rejonowego w Bolesławcu Sądu Rodzinnego pomówiłA. H.o to, że „została zwolniona z pracy ze skutkiem natychmiastowym bez możliwości wstępu do firmy ze względu na malwersacje finansowe (wyprowadziła z firmy około 50 tysięcy złotych) oraz fałszowała dokumenty firmowe w tym listy obecności za co ma postawione zarzuty i sprawa toczy się w Sądzie Rejonowym w Bolesławcu (sygn. akt II Ds. 318/12) o czyn zart. 270 § l k.k.", czym poniżył pokrzywdzoną w opinii publicznej, tj. o czyn zart. 212 § l k.k.

Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie II K 560/12:

1. uznał oskarżonegoR. H.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 212 § l k.k.i na podstawieart. 66 § l i 2 k.k.iart. 67 § l k.k.postępowanie karne wobec oskarżonegoR. H.warunkowo umorzył na okres próby l (jednego) roku;
2. na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł od oskarżonegoR. H.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 100 (stu) złotych;
3. na podstawieart. 629 k.p.k.iart. 628 pkt 2 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 200 złotych i na podstawieart. 7 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w wysokości 60 złotych.

Powyższy wyrok zaskarżyła oskarżycielka prywatnaA. H.na niekorzyść oskarżonego zarzucając, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających warunkowe umorzenie postępowania karnego, i domagając się wymierzenia oskarżonemu kary oraz zasądzenia od niego na rzecz oskarżycielki posiłkowej zadośćuczynienia pieniężnego w kwocie 5 000 zł.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.
Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisówart. 66 i 67 k.k.poprzez niesłuszne warunkowe umorzenie niniejszego postępowania.
Sąd Okręgowy na wstępie stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, a zgromadzone dowody poddał obiektywnej ocenie, i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do sprawstwa i winy oskarżonegoR. H.. W szczególności zasadnie Sąd ten uznał, że wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, zaś postawa sprawcy, nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Argumenty zawarte w uzasadnieniu apelacji kwestionujące powyższe ustalenia nie są przekonywujące i nie zasługują na akceptację. Wywody te potwierdzają natomiast istnienie długotrwałego konfliktu pomiędzy stronami, który to konflikt, jak również tocząca się przeciwko oskarżonemu w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu sprawa o alimenty, stanowi tło przedmiotowego zdarzenia i w istotny sposób wpływa na ocenę stopnia winyR. H., stanowiąc okoliczność tę winę umniejszającą.
Również stopień społecznej szkodliwości inkryminowanego czynu został przez Sąd I instancji oceniony prawidłowo. Przy ocenie tej Sąd meriti wziął pod uwagę wszystkie okoliczności stopień ten wyznaczające, mając na uwadze zarówno stronę przedmiotową przestępstwa (rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej czynem, a także sposób działania sprawcy), jak i podmiotową (umyślność działania i jej odcienie, stopień lekkomyślności lub niedbalstwa, a także pobudki, motywy i cele działania sprawcy). Sąd Rejonowy zasadnie ocenił, że czynR. H.pociągnął za sobą nieznaczną szkodę, zwłaszcza ze względu na formę, w jakiej nastąpiło zniesławienie. Treść zniesławiająca zawarta była bowiem w piśmie procesowym – zażaleniu, przesłanym bezpośrednio do Sądu i skierowanym do niewielkiego kręgu podmiotów. Fakt natomiast, ze z treścią pisma zapoznały się inne osoby aniżeli pracownicy Sądu, bądź byli oni o treści pisma poinformowani przez inne osoby niż oskarżony, nie pozwala na przypisanie odpowiedzialności oskarżonemu w tym zakresie.
Reasumując, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji w toku postępowania odwoławczego. Zarzuty wskazanej apelacji nie mogą podważyć rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w zakresie ustaleń co do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia, co w dalszej kolejności przełożyło się na zastosowanie środka probacyjnego zart. 66 k.k.Wywody autora apelacji w tym zakresie, nieprzekonujące dla Sądu Odwoławczego, są niczym innym, jak próbą podważenia stanowiska zajętego i wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, która sprowadza się jednakże li tylko do polemiki, nie zaś rzeczowej dyskusji z pisemnym uzasadnieniem skarżonego wyroku.
Wydany przez Sąd I instancji wyrok warunkowo umarzający postępowanie wobec oskarżonegoR. H.jest rozstrzygnięciem wyważonym, sprawiedliwym, uwzględniającym okoliczności sprawy, w tym także fakt iż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie były znaczne. Nie razi łagodnością orzeczone na podstawieart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7zobowiązanie oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 100 zł.
W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. H., uznając apelację oskarżycielki prywatnej za oczywiście bezzasadną.
Jednocześnie na podstawieart. 636 § 1 i 3 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżycielki prywatnejA. H.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w wysokości 80 złotych. Na koszty te składały się opłata w kwocie 60 zł wymierzona na podstawieart. 7w zw. zart. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychoraz ryczałt (20 zł) za doręczenie wezwań (i innych pism) w postępowaniu odwoławczym, co wynika z przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.