Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 146/13
Data wyroku: 2013-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Halina Czaban, Jacek Dunikowski, Andrzej Ulitko
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 552 § 1 kpk

Sygn. akt II AKa 146/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 sierpnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Jacek Dunikowski

Sędziowie

SSA Halina Czaban (spr.)
SSA Andrzej Ulitko

Protokolant

Barbara Mosiej

przy udziale Danuty Dąbrowskiej - Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku, upoważnionej przez Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku do udziału w sprawie

po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r.
sprawyA. G.s.K.
o odszkodowanie
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II Ko 126/13

I
Utrzymuje wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M.kwotę 147,60 zł, w tym 27,60 zł podatku VAT, tytułem wynagrodzenia w postępowaniu odwoławczym.

III
Kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 maja 2013r. sygn.akt II Ko 126/13 na podstawieart. 555 kpkwniosek wnioskodawcyA. G.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie w sprawie 2 Ds. 2938/04 Prokuratury RejonowejO.P.wO.oddalił.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. P.kwotę 120 zł netto oraz 27,60 zł VAT tytułem opłaty za zastępstwo procesowe wnioskodawcy z urzędu zaś kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

Apelację wniósł pełnomocnik wnioskodawcy.
Na mocyart. 438 pkt 2 kpkzarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 555 kpkpoprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której podniesienie przez prokuraturę zarzutu przedawnienia stanowi rażące nadużycie prawa.
Wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie w stopniu pozwalającym uznać ją za oczywiście bezzasadną.
Analizowana sprawa została poprawnie rozpoznania przez Sąd I instancji, a wydane rozstrzygnięcie zostało starannie i prawidłowo uzasadnione. W efekcie, Sąd Apelacyjny w pełni podzielił szczegółowe i wyczerpujące wywody zawarte w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w szczególności dokonaną przez Sąd meriti analizę okoliczności, które wpłynęły na decyzję, że zgłoszony przez prokuratora zarzut przedawnienia nie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a niedochowanie przez wnioskodawcę terminu do zgłoszenia żądania zadośćuczynienia w niniejszej sprawie nie zostało przez niego w żaden sposób usprawiedliwione. Inaczej niż wywodzi to skarżący, Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie dopuścił się wskazanego naruszenia prawa w postaciart. 555 kpk.
Sygnalizowana przez skarżącego niewątpliwa niesłuszność tymczasowego aresztowania, poczucie niesprawiedliwości, krzywdy czy naruszonej godności osobistej wnioskodawcy nie stanowią wystarczających przesłanek do uznania, że podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za niewątpliwe niesłuszne tymczasowe aresztowanie stanowi rażące nadużycie prawa.
Konstytucyjny charakter prawa do żądania zadośćuczynienia za niewątpliwe niesłuszne pozbawienie wolności nie zwalnia uprawnionych z obowiązku respektowania przepisów regulujących sposób realizacji tego prawa, począwszy od terminowego zgłoszenia żądania, które ulega przedawnieniu po upływie określonego terminu.
A. G.miał w całym okresie, o którym mowa wart. 555 kpk, obiektywną możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem. Brak wiedzy o przysługujących mu prawach nie sprzeciwia się tak postawionej tezie. Odbywając, w znacznej części tego okresu, kary pozbawienia wolności orzeczone w innych sprawach, wnioskodawca miał sposobność zarówno dokonać przemyśleń nad swoją sytuacją, jak i zasięgnąć niezbędnych wiadomości np. u swojego wychowawcy w zakładzie karnym. Takiego działania nie uniemożliwiał stan jego zdrowia, szczególnie psychicznego, co ustalił Sąd Okręgowy i nie jest przez skarżącego kwestionowane. Przekroczenie natomiast rocznego terminu do dochodzenia roszczenia było znaczne i niespowodowane żadnymi wyjątkowymi przeszkodami.
Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawieart. 437§1 kpkorzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.
Stosownie do przepisuart. 554§2 kpk– postępowanie jest wolne od kosztów, kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy§ 14 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U z 2002 roku Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

H.