Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1648/12
Data wyroku: 2013-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Słowa kluczowe: Kara Pozbawienia Wolności
Podstawa prawna: 222 § 1 kk i inne

Sygn. akt II K 1648/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 września 2013r.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
W obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Włodzimierza Leonczuka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 8.03.2013r., 22.03.2013r., 10.05.2013r., 12.06.2013r., 11.07.2013r., 13.09.2013r.
s p r a w y :D. K.
synaG.iK.z domu(...)
urodzonego w dniu (...)wK.

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 26 października 2010 r. wJ.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji - st. sierż.D. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

to jest o czyn zart. 222 § 1 k.k.;

2
w dniu 26 października 2010 r. wJ.podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy Policji - st. sierż.D. K. (1)i post.E. K.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności polegającej na zatrzymaniu go groził im pozbawieniem życia, spowodowaniem zwolnienia ich z pracy oraz znieważył ich używając wobec nich słów powszechnie uznawanych za obelżywe

to jest o czyn zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;

I
uznaje oskarżonegoD. K.winnym tego, że w dniu 26 października 2010 r. wJ.woj.(...)naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiD. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że chwycił go za prawą rękę i próbował ją wykręcić tj. występku zart. 222 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 222 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 /trzech/ miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoD. K.winnym tego, że w dniu 26 października 2010 r. wJ.woj.(...)podczas i w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy PolicjiD. K. (1)iE. K.obecnieU.zmuszał ich do zaniechania prawnej czynności polegającej na zatrzymaniu go używając wobec nich gróźb bezprawnych polegających na spowodowaniu zwolnienia ich z pracy oraz załatwieniu ich oraz znieważył w/w funkcjonariuszy Policji używając w stosunku do nich słów powszechnie uznanych za obelżywe tj. występku zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoD. K.kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 7 /siedmiu/ miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. K.kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 /trzy/ lata;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuD. K.okres zatrzymania od dnia 26 października 2010 r. do dnia 27 października 2010 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonegoD. K.w okresie próby pod dozór kuratora;

VII
na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoD. K.do kontynuowania nauki;

VIII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. O.kwotę 840 zł plus 193,20 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

IX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoD. K.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 października 2010 r.D. K. (1)iE. U.poprzednioK.pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie miastaJ.. Z polecenia dyżurnego KMP wJ.udali się dosklepu (...)przyul. (...)na interwencję w związku z kradzieżą. Po przybyciu dosklepu (...), w pomieszczeniu służbowym, zastali oskarżonegoD. K.orazŁ. K., którzy zostali zatrzymani przez pracowników sklepu. Od pracowników sklepu uzyskali informację, że dokonali oni kradzieży wódkiA.o pojemności 0,5 l oraz czterech puszek piwamarki C..
Dowód:
- zeznania świadkaD. K. (1)k. 12-13, 144-145,
- zeznania świadkaE. U.poprzednioK.k. 18-19, 145,
- wyjaśnienia oskarżonegoD. K.k. 24-26, 81-84,

Funkcjonariusze Policji przystąpili do legitymowania oskarżonegoD. K.iŁ. K.oraz rozpytywania obu mężczyzn o okoliczności kradzieży. Podczas czynności związanych z zatrzymaniem oskarżonyD. K.wyzywał funkcjonariuszy PolicjiD. K. (1)iE. U.poprzednioK.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe oraz groził im zwolnieniem z pracy i załatwieniem ich. Nie reagował na pouczenia, aby zachowywał się spokojnie i zgodnie z prawem bowiem w przeciwnym razie zostaną zastosowane wobec niego środki przymusu bezpośredniego.
Dowód:
- zeznania świadkaD. K. (1)k. 12-13, 144-145,
- zeznania świadkaE. U.poprzednioK.k. 18-19, 145,
- zeznania świadkaŁ. K.k. 29-31, 161,
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoD. K.k. 24-26, 81-84,

Z uwagi na zachowanie oskarżonegoD. K.funkcjonariusze Policji podjęli decyzję o wyprowadzeniu przezE. U.poprzednioK.z pomieszczeniaŁ. K.oraz o opuszczeniu pomieszczenia przez pracowników sklepu. W czasie, gdyE. U.poprzednioK.wyprowadzałaŁ. K., oskarżonyD. K.rzucił się naD. K. (1), chwycił jego prawą rękę i chciał ją wykręcić.D. K. (1)wyrwał mu się. OskarżonyD. K.zaczął wyprowadzać w kierunkuD. K. (1)rękami ciosy. Został obezwładniony przezD. K. (1)i zakuty w kajdanki.
Dowód:
- zeznania świadkaD. K. (1)k. 12-13, 144-145,
- zeznania świadkaE. U.poprzednioK.k. 18-19, 145,
- wyjaśnienia oskarżonegoD. K.k. 24-26, 81-84,

OskarżonyD. K.znajdował się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Dowód:
- zeznania świadkaE. U.poprzednioK.k. 18-19, 145,
- wyjaśnienia oskarżonegoD. K.k. 24-26, 81-84,

OskarżonyD. K.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Jest uzależniony od alkoholu i środków psychoaktywnych. W okresie obejmującym zarzuty i odnośnie ich popełnienia nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozumienia zarzucanych mu czynów ani pokierowania swoim postępowaniem.
Dowód:
- opinia sądowo – psychiatryczna k. 184-185,

OskarżonyD. K.ma 20 lat, posiada wykształcenie podstawowe, nie posiada wyuczonego zawodu, jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku.
Oskarżony nie był karny sądownie. Był karany jako nieletni.
Dowód:
- dane osobo-poznawcze oskarżonegoD. K.k. 24-25,
- wywiad środowiskowy k. 40-41,
- dane o karalności oskarżonegoD. K.k. 186-187,

OskarżonyD. K.przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, za wyjątkiem tego, iż groził funkcjonariuszowi Policji pozbawieniem życia. W złożonych wyjaśnieniach początkowo przyznał, iż wypowiadał w stosunku do funkcjonariuszy Policji słowa powszechnie uznane za obelżywe oraz iż, gdy funkcjonariusz Policji chciał go obezwładnić zaczął łapać go za ręce, odpychać i szarpać. Podczas kolejnego przesłuchania oskarżony podtrzymał złożone wyjaśnienia. Dodał, iż pamięta, że w sklepie ubliżał policjantce, a później policjant kazał jej wyjść, zaczął go szarpać za ubranie, popchnął na ścianę, następnie założył mu kajdanki i wyprowadził ze sklepu. Wskazał, iż nie pamięta wszystkiego, co wtedy mówił z uwagi na upływ czasu oraz to, że znajdował się pod wpływem alkoholu.
Oskarżony wyraził zgodę na wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu kary: za pierwszy zarzucany mu czyn w wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności, za drugi zarzucany mu czyn w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzenie kary łącznej 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, orzeczenie dozoru kuratora w okresie próby, zobowiązanie do kontynuowania nauki oraz zwolnienie od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 04 listopada 2012 r. oskarżony oświadczył, iż nie wyraża zgody na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu uzgodnionej w toku postępowania przygotowawczego kary.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoD. K.w zakresie w jakim przyznawał się on do popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie korespondowały bowiem z zeznaniami świadkówD. K. (1)iE. U.poprzednioK., którym Sąd przydał walor wiarygodności. Sąd odmówił natomiast wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoD. K.w zakresie w jakim twierdził on, iż po wyprowadzeniu przez funkcjonariuszkę PolicjiŁ. K., policjant zaczął go szarpać za ubranie, popchnął na ścianę, a następnie założył mu kajdanki. Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie stanowiły linię jego obrony zmierzającą do umniejszenia jego odpowiedzialności za zarzucane mu aktem oskarżenia czyny. Uwadze Sądu nie uszło bowiem , iż wyjaśnienia oskarżonego, w zakresie zachowania funkcjonariusza Policji wobec jego osoby po wyprowadzeniu przezE. U.poprzednioK.z pomieszczenia służbowego sklepuŁ. K., zmieniły się podczas kolejnego przesłuchania. Mimo, iż oskarżony podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia wskazał on, iż to policjant zaczął go szarpać za ubranie, popchnął na ścianę, a następnie założył mu kajdanki. Brak jest jednakże dowodów, które by to potwierdzały.
Z zeznań świadkówD. K. (1)iE. U.poprzednioK.jednoznacznie wynika, iż po podjęciu przez nich interwencji wsklepie (...)przyul. (...)wJ.wobec oskarżonegoD. K.orazŁ. K., zatrzymanych przez pracowników sklepu i podejrzewanych o dokonanie w tym sklepie kradzieży alkoholu w postaci piwa i wódki, oskarżonyD. K.wypowiadał wobec nich słowa powszechnie uznane za obelżywe oraz groził im zwolnieniem z pracy. Z zeznań świadkaE. U.poprzednioK.wynika nadto, iż oskarżony groził im, że ich załatwi, że zwolni ich z pracy. Takie zachowanie oskarżonego zmierzało do zaniechania przez nich prawnej czynności służbowej polegającej na jego zatrzymaniu. Agresywne zachowanie oskarżonego spowodowało, iż funkcjonariusze Policji podjęli decyzję o wyprowadzeniu z pomieszczenia służbowego sklepuŁ. K.oraz zarządzili opuszczenie tego pomieszczenia przez pracowników sklepu. W czasie, gdyE. U.poprzednioK.wyprowadzałaŁ. K., oskarżonyD. K.rzucił się naD. K. (1), chwycił jego prawą rękę i chciał ją wykręcić.D. K. (1)wyrwał mu się. OskarżonyD. K.zaczął wyprowadzać w kierunkuD. K. (1)rękami ciosy. Został obezwładniony przezD. K. (1)i zakuty w kajdanki. Ani z zeznań świadkaD. K. (1)ani też z zeznańE. U.poprzednioK.nie wynika, aby oskarżony wyartykułował wobec nich groźbę pozbawienia życia. Za taką groźbę nie można uznać użytych przez oskarżonego słów, że ich załatwi. Sąd dał wiarę zeznaniom wskazanych świadków.D. K. (1)iE. U.poprzednioK.są funkcjonariuszami Policji osobami obcymi dla oskarżonego, ich zeznania wzajemnie ze sobą korespondowały. Złożone przez nich zeznania korespondowały także z wyjaśnieniami oskarżonegoD. K.w zakresie w jakim przyznawał on, iż wypowiadał wobec funkcjonariuszy Policji słowa powszechnie uznane za obelżywe oraz groził im zwolnieniem z pracy. Brak było jakichkolwiek podstaw, aby odmówić wiarygodności zeznaniom wskazanych świadków.D. K.podczas zdarzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy znajdował się w stanie nietrzeźwości. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest protokołu z badania jego trzeźwości, to z zeznań świadkaE. U.poprzednioK.wynika, iż po przewiezieniu do Komisariatu I Policji był on poddany badaniu trzeźwości. Zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu wynosiła 0,55 mg/l. OskarżonyD. K.również przyznał w złożonych wyjasneiniach, iż w tym dniu spożywał alkohol. Jak sam wskazał podczas przesłuchania w dniu 30 sierpnia 2012 r. nie tylko z uwagi na upływ czasu, ale także spożyty alkohol nie pamiętał wszystkiego, co wtedy mówił. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu funkcjonariuszy Policji jakichkolwiek nieprawidłowości w podjętej interwencji, czy też jakichkolwiek nieprawidłowych zachowań wobec oskarżonegoD. K..
W przedmiotowej sprawie zeznania w charakterze świadka złożył takżeŁ. K.. Do zeznań wskazanego świadka Sąd podszedł z ostrożnością.Ł. K.i oskarżonyD. K.uczęszczali do tej samej szkoły, razem dokonali kradzieży alkoholu. Niewątpliwie z racji znajomości z oskarżonymŁ. K. (1)był zainteresowany jak najkorzystniejszym dla oskarżonego rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy. Z jego zeznań wynika, iż z uwagi na stan nietrzeźwości nie pamięta on szczegółów podjętej przez funkcjonariuszy Policji interwencji oraz zachowania oskarżonegoD. K.podczas tej interwencji. Zeznał także, iż nie widział, jak oskarżony szarpał się z funkcjonariuszem Policji. Jak podałŁ. K., pamiętał jedynie, że w Komisariacie PolicjiD. K.ubliżał policjantowi.
Walor wiarygodności Sąd przydał pozostałym dowodom z dokumentów. Brak było bowiem obiektywnych okoliczności, które podważałyby ich wiarygodność.

OskarżonyD. K.swoim zachowaniem zrealizował znamiona występku zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.albowiem w dniu 26 października 2010 r. wJ.podczas i w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy PolicjiD. K. (1)iE. K.obecnieU.zmuszał ich do zaniechania prawnej czynności polegającej na zatrzymaniu go używając wobec nich gróźb bezprawnych polegających na spowodowaniu zwolnienia ich z pracy oraz załatwieniu ich oraz znieważył wskazanych funkcjonariuszy Policji używając w stosunku do nich słów powszechnie uznanych za obelżywe. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 22 czerwca 1999 r. III KKN 376/97 OSNKW 1999/9-10/55, OSP 2000/4/49, Prok.i Pr.-wkł. 1999/11-12/1, Biul.SN 1999/9/15 wyraził pogląd, który Sąd orzekający podziela, iż działanie sprawcy polegające na jednej albo wielu następujących bezpośrednio po sobie wypowiedziach, zawierających zniewagi i groźby bezprawne, skierowane pod adresem funkcjonariusza publicznego, wyczerpujące znamiona ustawowe przestępstw określonych wart. 235 i 236 d.k.k.(odpowiednio wart. 224 § 2 i art. 226 § 1 k.k. z 1997 r.), stanowi jedno przestępstwo kwalifikowane z tych przepisów, pozostających w zbiegu kumulatywnym (art. 10 § 2 d.k.k.iart. 11 § 2 k.k. z 1997 r.). Zauważyć przy tym należy, iż przepisart. 224 § 2 k.k., inaczej niżart. 190 § 1 k.k., jako znamienia przestępstwa nie traktuje zaistnienia u adresata groźby obawy jej spełnienia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 czerwca 2011 r. V KK 128/11, LEX nr 897778). Bez znaczenia zatem pozostawało w przedmiotowej sprawie, czyE. U.poprzednioK.id. K. (1)bali się spełnienia przez oskarżonego kierowanych wobec nich gróźb.

Zachowaniem swoim oskarżonyD. K.swoim zachowaniem zrealizował także znamiona występku zart. 222 § 1 k.k.albowiem w dniu 26 października 2010 r. wJ.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiD. K. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych w ten sposób, że chwycił go za prawą rękę i próbował ją wykręcić. Występek określony wart. 222 § 1 k.k.jest przestępstwem formalnym - dokonanie przestępstwa nie zależy przeto od zaistnienia skutku w postaci doznania przez funkcjonariusza publicznego jakiegokolwiek uszczerbku, jako skutku fizycznych oddziaływań sprawcy na jego ciało. Chwycenie za rękę funkcjonariusza Policji i podjęcie próby jej wykręcenia podczas i w związku z podjętymi przez niego czynnościami służbowymi wyczerpuje znamiona określające czynność sprawczą określoną wart. 222 § 1 k.k.Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2010 r. II KK 145/10, LEX nr 619619 wyraził pogląd, iż zwrot normatywny "narusza nietykalność cielesną" obejmuje, w istocie, wszelkie możliwe sposoby ingerencji sprawcy w nietykalność cielesną drugiej osoby, w tym również popchnięcie (odepchnięcie). Niewątpliwie zatem oskarżony chwytając rękęD. K. (1)i próbując ją wykręcić naruszył jego nietykalność cielesną. Uczynił to podczas i w związku z wykonywanymi przez niego przez tego funkcjonariusza Policji czynnościami służbowymi.

Wina oskarżonegoD. K.nie budzi wątpliwości. Z opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego wynika, iżD. K.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Jest uzależniony od alkoholu i środków psychoaktywnych. W okresie obejmującym zarzuty i odnośnie ich popełnienia nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozumienia zarzucanych mu czynów ani pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony działał świadomie. Reagował agresywnie na polecenia kierowane do niego przez funkcjonariuszy Policji. Celem jego działania było zmuszenie funkcjonariuszy PolicjiD. K. (1)iE. U.poprzednioK.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania go poprzez wypowiadanie w stosunku do wskazanych policjantów słów powszechnie uznanych za obelżywe oraz gróźb bezprawnych, a także naruszenie nietykalności cielesnejD. K. (1)poprzez chwycenie go za prawą rękę i podjęcie próby jej wykręcenia. Wypowiadając w stosunku do funkcjonariuszy Policji słowa powszechnie uznane za obelżywe oraz słowa gróźb oskarżony chciał ich znieważyć oraz chciał wywołać u nich obawę.D. K.był świadomy, że swoje słowa kieruje w stosunku do funkcjonariuszy Policji podczas interwencji jak również, iż chwytając za rękę i próbując ją wykręcić narusza nietykalność cielesną policjanta. Jak bowiem wynika z jego wyjaśnień nie chciał on pokazać pracownikom sklepu co ma w plecaku i w kieszeniach i domagał się wezwania Policji. W tym samym dniu, wcześniej został nadto ukarany mandatem karnym przezD. K. (1)za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym. Oskarżony działał z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim.

Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego ocenić należy jako znaczny. Oskarżony swoim zachowaniem utrudniał funkcjonariuszom Policji przeprowadzenie interwencji, na którą zostali oni wysłani przez dyżurnego KMP wJ.. Nie poddawał się dobrowolnie czynnościom podejmowanym wobec niego w związku z tą interwencją, nie reagował na przywoływanie go do zachowania zgodnego z prawem. Zachowywał się agresywnie wobec funkcjonariuszy Policji bez jakiegokolwiek powodu. Nie bez znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego pozostawało, iż zachowanie oskarżonego względem funkcjonariuszy Policji podczas tego zdarzenia polegające na ich wyzywaniu słowami obelżywymi, kierowaniu do nich gróźb bezprawnych nie było jednorazowe, ale powtarzało się. Nie chcąc poddać się czynnościom związanym z zatrzymaniem oskarżony naruszył też nietykalność cielesnąD. K. (1). Sąd nadto wziął pod rozwagę, iż oskarżony działał impulsywnie. Jego zachowanie nie było zaplanowane, przemyślane. Oskarżony zachowywał się przesadnie, nieadekwatnie do sytuacji reagował na podejmowane w granicach ich uprawnień działania funkcjonariuszy Policji.

Jako okoliczność obciążającą w stosunku do oskarżonegoD. K.Sąd zaliczył stan nietrzeźwości w chwili popełnienia przypisanych mu czynów.

Jako okoliczność łagodząca Sąd zaliczył oskarżonemu jego przyznanie się do popełniania zarzucanych mu czynów. Nie potwierdziło się bowiem poprzez zgromadzone dowody, iż oskarżony groził pozbawieniem życia funkcjonariuszom Policji. Za okoliczność łagodzącą natomiast w żadnej mierze nie można uznać dotychczasowej niekaralności oskarżonego. Niekaralność jest bowiem normalnym stanem rzeczy.

W tych warunkach, kierując się dyrektywami wymiaru kary opisanymi wart. 53 k.k.iart. 54 § 1 k.k., jako współmierne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoD. K.Sąd wymierzył mu za występek zart. 222 § 1 k.k.karę 3 miesięcy pozbawienia wolności zaś za występek zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności stosując zasadę asperacji i wymierzył mu karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd stosując zasadę asperacji miał na uwadze, że pomiędzy przypisanymi oskarżonemu występkami zachodziła zbieżność czasowa ich popełnienia, ale także iż czynami tymi pokrzywdzonych zostało dwóch funkcjonariuszy Policji. Zarówno kary jednostkowe pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze jak i łączna kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze winny uświadomić oskarżonemu naganność jego postępowania oraz wdrożyć go do przestrzegania norm społecznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.

Okoliczności niniejszej sprawy oraz niekaralność oskarżonego, pozwalają wnioskować, iż oskarżonyD. K.zrozumiał naganność swojego postępowania i czyny będące przedmiotem niniejszego postępowania będą jedynie incydentem w jego życiu zważywszy, iż obecnie oskarżony przebywa na terenie Irlandii, od 31 sierpnia 2011 r. bierze udział w programie szkoleniowym Pomoc dla Młodzieży. Stąd też w ocenie Sądu, mimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonegoD. K.kary pozbawienia wolności, cele kary zostaną wobec niego osiągnięte, a w szczególności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając to wszystko na uwadze, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. K.kary pozbawienia wolności, na najkrótszy możliwy, okres 3 lat próby. Tak ustalony okres próby będzie odpowiednim, aby zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną wobec oskarżonego.
D. K.w chwili popełnienia przypisanych mu występków nie miał ukończonych 21 lat, a chwili orzekania w I instancji nie miał ukończonych 24 lat, jest zatem sprawcą młodocianym (art. 115 § 10 k.k.). Przypisanego mu występku dopuścił się z winy umyślnej. Stosując zatem wobec oskarżonego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, Sad był zobligowany – z mocyart. 73 § 2 k.k.– oddać oskarżonego pod dozór kuratora sądowego. Wzmocnienie pieczy nad oskarżonym w okresie próby poprzez sprawowanie dozoru nad oskarżonym przez kuratora sądowego winno spowodować, iżD. K.zmieni swoje dotychczasowe zachowanie i nie powróci już na drogę przestępstwa. Nadto kurator sądowy jest stroną, na wniosek której Sąd zarządza wykonanie orzeczonej kary w przypadku naruszania przez oskarżonego porządku prawnego.
Z uwagi na fakt, iż oskarżony posiada wykształcenie podstawowe, nie posiada wyuczonego zawodu, obecnie uczy się na terenie Irlandii, gdzie przebywa, Sąd zobowiązał go do kontynuowania nauki. Uzyskanie przez oskarżonego wykształcenia przyczyni się do niepopełniania przez niego przestępstw w przyszłości.
OskarżonyD. K.był zatrzymany w toku postępowania w niniejszej sprawie od dnia 26 października 2010 r. do dnia 27 października 2010 r. Z tego względu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, Sąd na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczył oskarżonemu wskazany okres zatrzymania, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
W toku postępowania oskarżonemuD. K.Sąd wyznaczył z urzędu obrońcę w osobie adw.W. O.. Na rozprawie obrońca oskarżonego wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów udzielonej obrony z urzędu według norm wynikających z przepisów i oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. O.kwotę 840 zł plus 193,20 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu. Zasądzona kwota mieści się w granicach stawek minimalnych określonych wrozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
OskarżonyD. K.ma 20 lat, posiada wykształcenie podstawowe, nie posiada wyuczonego zawodu, jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych uznając, iż nie byłby on w stanie uiścić tychże kosztów.