Sąd Rejonowy Wrocław Fabryczna we Wrocławiu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII K 289/12
Data wyroku: 2013-01-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Łukasz Franckiewicz
Słowa kluczowe: Kara Łączna
Podstawa prawna: 85 kk i 86

Sygn. akt XII K 289/12
(1 Ds. 1014/12)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 04 stycznia 2013 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu, XII Wydział Karny w składzie
Przewodniczący: SSR Łukasz Franckiewicz
Protokolant: Marta Zalewska
przy udzialeA. B.Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Psiego Pola
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 25 czerwca, 20 lipca, 19 września, 17 października, 30 listopada, 07 grudnia 2012 roku oraz 04 stycznia 2013 roku sprawy
1.T. S.(S.)
urodzonego (...)weW., synaE.iI.z domuR.,PESEL (...)

oskarżonego o to, że:
I. w dniu 05 lutego 2012 r. weW.groził pozbawieniem życia funkcjonariuszom policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę spełnienia,

- to jest o czyn zart. 224 § 2 k.k.

II. w dniu 05 lutego 2012 r. weW.znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych,

- to jest o czyn zart. 226 § 1 k.k.

2.P. D. (1)(D.)
urodzonego (...)wO., synaP.iA.z domuŁ.,PESEL (...)

III. w dniu 05 lutego 2012 r. weW.groził pozbawieniem życia funkcjonariuszom policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę spełnienia,

- to jest o czyn zart. 224 § 2 k.k.

IV. w dniu 05 lutego 2012 r. weW.znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych,

- to jest o czyn zart. 226 § 1 k.k.

V. w dniu 05 lutego 2012 r. weW.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji post.M. G. (1)poprzez pchnięcie go rękami podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych,

- to jest o czyn zart. 222 § 1 k.k.

* * * *

I
uznaje oskarżonegoT. S.za winnego tego, że w dniu 05 lutego 2012 r. weW.groził pozbawieniem życia funkcjonariuszom policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę spełnienia oraz znieważył ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, tj. przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k., wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

II
uznaje oskarżonegoP. D. (1)za winnego tego, że w dniu 05 lutego 2012 r. weW.groził pozbawieniem życia funkcjonariuszom policji post.M. G. (1)oraz post.P. B.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę spełnienia oraz znieważył ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych, tj. przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
uznaje oskarżonegoP. D. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 222 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 222 § 1 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy wymierzone oskarżonemuP. D. (1)kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuP. D. (1)kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;

VI
na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuP. D. (1)karę 150 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonych oskarżonymT. S.orazP. D. (1)kar grzywny zalicza okresy ich zatrzymania w dniach od 04 do 05 lutego 2012r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny;

VIII
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty procesu w kwotach:

- od oskarżonegoT. S.180 (stu osiemdziesięciu) złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 100 (stu) złotych;
- od oskarżonegoP. D. (1)560 (pięciuset sześćdziesięciu) złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 480 (czterystu osiemdziesięciu) złotych.

Sygn. akt XII K 289/12
Na podstawieart. 423 § 1a k.p.k.uzasadnienie dotyczy oskarżonegoP. D. (1).

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia:

W nocy z 4 na 5 lutego 2012r. w mieszkaniuP. D. (1)przyul. (...)weW.miała miejsce libacja alkoholowa, w czasie której biesiadnicy puszczali głośno muzykę. W libacji uczestniczył oskarżonyP. D. (1)i oskarżonyT. S..
Na skutek zgłoszenia o zakłócaniu ciszy nocnej przez jednego z mieszkańców na miejsce przybyli umundurowani funkcjonariusze Policji post.M. G. (1)i post.M. B..
/Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. D. (1)k. 43 – 46, 47 – 48, 84 - 85;
zeznania świadków: -M. G. (1)k. 4 – 7, 43 – 46, 105 - 106;
-M. B.k. 10 – 12, 47 – 48, 104 - 105;
-P. D. (2)k. 15 – 16, 112 - 114;
-I. K.k. 17 – 18, 108 - 109/

Policjanci poprosili obu oskarżonych o okazanie dokumentów.P. D. (1)zaprosił policjantów do mieszkania, wskazując, że tam znajdują się dokumenty.P. D. (1)przekazał swój dowód osobisty policjantom, a po chwili zażądał jego zwrotu.P. D. (1)iT. S.stali się wówczas wobec policjantów agresywni i wulgarni, próbując wymusić od nich podania danych osoby zgłaszającej zakłócanie przez nich ciszy nocnej. Oskarżeni powoływali się na posiadane znajomości w policji. Zwracali się doM. G. (1)iM. B.słowami: „znam wasze mordy i was znajdę, kibice(...)was znają i zajebią, my jesteśmy kibicami i zapamiętaliśmy wasze dane, znamy wielu oficerów naS.i macie już przejebane, już nie pracujecie”. Wyzywali też policjantów słowami:(...)
W mieszkaniu zaczęła płakać małą córka oskarżonegoP. D. (1)(2 i pół roku) iM. G. (1)orazM. B.poprosili oskarżonych o opuszczenie mieszkania, gdzie zamierzali kontynuować interwencję. Po wyjściu na klatkę schodową oskarżeni stanęli w sposób uniemożliwiający przejście policjantom. OskarżonyT. S.krzyczał w kierunku funkcjonariuszy „weź gnata i strzel mi w łeb, zabij mnie, bo inaczej ja cię zabiję”, a następnie podciągnął rękawy kurtki i stanął w pozycji do walki. OskarżonyP. D. (1)ponownie żądał podania danych osoby zgłaszającej zakłócanie ciszy nocnej słowami: „mówcie kto to zrobił, bo inaczej was zajebię”.
Z uwagi na zaistniałą sytuację policjanci postanowili się wycofać i opuścić klatkę schodową. Aby móc opuścić budynek powiedzieli oskarżonym, że policję wzywał ktoś z górnych pięter. Wówczas oskarżonyP. D. (1)popchnął post.M. G. (1)tak, że ten poleciał do tyłu.
Oskarżeni ruszyli klatką schodową na górę, lecz gdy zobaczyli, że policjanci opuszczają budynek ruszyli za nimi. Po opuszczeniu budynku oskarżeni uniemożliwiali policjantom wejście do radiowozu stając przy jego drzwiach.
Policjanci pieszo udali się w kierunkuul. (...)wzywając wsparcie przez posiadaną przy sobie radiostację.
/Dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonych: -P. D. (1)k. 43 – 46, 47 – 48, 84 - 85;
-T. S.k. 33 – 34, 84;
zeznania świadków: -M. G. (1)k. 4 – 7, 43 – 46, 105 - 106;
-M. B.k. 10 – 12, 47 – 48, 104 - 105;
-P. D. (2)k. 15 – 16, 112 - 114;
-I. K.k. 17 – 18, 108 - 109/

Na skutek wezwania wsparcia na miejsce zdarzenia przyjechały dwa nieoznakowane radiowozy. Policjanci dokonali zatrzymania oskarżonych stosując chwyty obezwładniające, gaz pieprzowy oraz kajdanki. Mimo założenia z przodu ciała kajdanek oskarżonemuP. D. (1)nadal szarpał się on z policjantami. Policjanci położyli oskarżonego na ziemi i przepięli mu kajdanki, zapinając je z tyłu ciała. Oskarżeni zostali przewiezieni do Izby Wytrzeźwień.
/Dowód: zeznania świadków: -M. G. (1)k. 4 – 7, 43 – 46, 105 - 106;
-M. B.k. 10 – 12, 47 – 48, 104 - 105;
-M. Ł.k. 22 – 23, 106;
-P. W.k. 23, 106 - 107;
-M. G. (2)k. 53 – 54, 107 - 108/

W chwili zdarzenia oskarżonyP. D. (1)posiadał 0,66 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
/Dowód: zeznania świadkaM. G. (1)k. 4 - 7/

Podczas zatrzymaniaP. D. (1)doznał obrażeń w postaci podbiegnięć krwawych na grzbiecie i obu ramionach oraz licznych rozsianych powierzchownych i głębszych otarć naskórka obu kończyn górnych – co spowodowało naruszenie czynności narządów jego ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni.
/Dowód: świadectwo sądowo – lekarskich oględzin ciała k. 82/

OskarżonyP. D. (1)jest żonaty. Na utrzymaniu ma dwoje dzieci w wieku 3 i 10 lat. Prowadzi działalność gospodarczą, deklaruje dochód 8.000 zł miesięcznie netto. Był uprzednio karany sądownie.
/ Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. D. (1)k. 83/
dane o karalności k. 36/

W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyP. D. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Początkowo odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień. W czasie konfrontacji z pokrzywdzonymi wyjaśnił, że zaprosił policjantów do swojego mieszkania i szukał dokumentów. Wówczas obudziły się jego dzieci, więc oskarżeni z policjantami wyszli na korytarz.P. D. (1)zażądał wówczas od policjantów wydania swojego dowodu osobistego i wylegitymowania się. Policjanci nie wiedzieli, co mają robić i stwierdzili, że wezwą posiłki. Jeden z policjantów schował dowód osobisty oskarżonego do notatnika i zaczął schodzić na dół. Oskarżony zszedł na dół za policjantami i wyszedł z budynku. Wówczas usłyszał słowa „będzie strzelał”. Rozłożył wówczas ręce, mówiąc „no to, kurwa, strzelaj do bezbronnego człowieka”. Któryś z policjantów psiknął oskarżonego gazem. Oskarżony wszedł do stojącej nieopodal karetki pogotowia. Zostały mu wówczas założone kajdanki. Wskazał, że nie znieważyłP. B., zaprzeczył popchnięciu policjanta oraz formułowaniu gróźb pod ich adresem. Wskazał, że jeśli znieważył policjanta, to tylkoM. G. (1), który był wobec niego wyniosły.

Składając wyjaśnienia przed Sądem, oskarżonyP. D. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podtrzymał wersję wydarzeń przedstawioną w toku postępowania przygotowawczego. Wskazał, że mówiąc w toku dochodzenia, że mógł ubliżyć policjantowi miał na myśli używanie wulgaryzmów, ale nie pod adresem policjantów.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. D. (1)jedynie w zakresie, w jakim zgodne są one z ustalonym stanem faktycznym. Oskarżony nie kwestionował, iż brał udział w krytycznym zajściu. Jego wyjaśnienia w tym zakresie zasługują na wiarę. Pozostała część wyjaśnień oskarżonegoP. D. (1)nie zasługuje na wiarę. Oskarżony zaprzeczał w nich, choć nie konsekwentnie, popełnieniu zarzucanych mu zachowań. W toku dochodzenia nie wykluczył, iż mógł ubliżyć jednemu z pokrzywdzonych, natomiast przed Sądem wyjaśnił, że miał na myśli używanie wulgaryzmów, ale nie pod adresem policjantów.
Wyjaśnienia oskarżonegoP. D. (1)pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadkówP. B.,M. G. (1),M. Ł.iP. W.. Świadkowie ci szczegółowo, szczerze, logicznie, spójnie i konsekwentnie przedstawili przebieg interwencji, w której brali udział. Ich zeznania zasługują na wiarę Sądu.
Sąd uwzględnił również wyjaśnieniaT. S., który w całości przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Co prawda, odmówił on składania wyjaśnień i przekazał Sądowi swej relacji co do przebiegi krytycznego zajścia, to jednak przyznał się w całości do zarzucanych czynów, wyraził szczerą skruchę, przepraszając pokrzywdzonych. Z takiego zachowania tego oskarżonego należy również wnioskować, że wersja wydarzeń zaprezentowana przezP. D. (1)nie polega na prawdzie.
Szczególnej wartości dowodowej nie przedstawiały zeznania świadkówP. D. (2),I. K.iM. G. (2). Świadkowie ci bądź nie zaobserwowali przebiegu zdarzenia, bądź nie chcieli swą relacją obciążać oskarżonych, którzy są ich sąsiadem, bądź znajomymi.
Sąd pominął zeznania świadkaE. P.. Świadek jako konkubina oskarżonegoT. S.skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań.
Rekonstruując stan faktyczny Sąd oparł się na zgromadzonej w sprawie dokumentacji w postaci danych o karalności oskarżonych, danych osobopoznawczych.

Na podstawie zrekonstruowanego stanu faktycznego i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd uznał, iż wina i sprawstwo oskarżonegoP. D. (1)nie budzi wątpliwości.
Równocześnie Sąd uznał, iż koniecznym jest dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego. Jeżeli działanie sprawcy polega na jednej lub wielu następujących po sobie wypowiedziach zawierających zniewagi lub groźby bezprawne skierowane pod adresem funkcjonariusza publicznego i realizujące znamiona typów czynów zabronionych określonych wart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k., to przyjąć należy, iż stanowi ono jedno przestępstwo podlegające kumulatywnej kwalifikacji z obu wspomnianych powyżej przepisów (wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 1999r., III KKN 376/97, OSNKW 1999, nr 9 – 10, poz. 55). Z tych względów Sąd uznał, że zachowania oskarżonegoP. D. (1)opisane w punktach III i IV aktu oskarżenia stanowią jedno przestępstwo podlegającej kumulatywnej kwalifikacji prawnej.
Nie budzi wątpliwości Sądu kwalifikacja ostatniego z przypisanych oskarżonemu przestępstw. Podczas krytycznego zajścia naruszył on nietykalność cielesnąM. G. (1)poprzez popchnięcie go. Zachowanie oskarżonego odpowiada zatem kwalifikacji zart. 222 § 1 k.k.
Wymierzając oskarżonemu kary za przypisane mu przestępstwa, Sąd mając na uwadze ustawowe zagrożenie przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.karą pozbawienia wolności do lat 3 oraz zart. 222 § 1 k.k.– karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3, wymierzył oskarżonemu kary – odpowiednio: 6 i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary Sąd potraktował jako okoliczność obciążającą uprzednią karalność oskarżonegoP. D. (1)i brak jakiejkolwiek skruchy. Powyższe okoliczności powodują, iż wymierzona mu kara musi różnić się od kary wymierzonej oskarżonemuT. S., który przyznał się do winy, wyraził szczerą skruchę, a podczas rozprawy osobiście przeprosił pokrzywdzonych.
Analiza elementów strony podmiotowej i przedmiotowej czynów oskarżonego, prowadzi do przekonania, iż kary te będą współmierne do stopnia szkodliwości społecznej czynu i stopnia jego zawinienia, a także uczynią zadość wymaganiom prewencji indywidualnej i ogólnej.
Orzekając karę łączną Sąd zastosował zasadę częściowej absorpcji, wymierzając karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu zastosowanie zasady kumulacji przekraczałoby potrzeby resocjalizacji, zaś kara łączna wymierzona na zasadzie absorpcji prowadziła by do przekonania o nieponoszeniu odpowiedzialności za jedno z przestępstw.

Równocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż w odniesieniu do oskarżonegoP. D. (1)istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, że pomimo nie wykonania kary pozbawienia wolności będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa, wobec czego warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres trzech lat próby.
Sąd uznał również za celowe wymierzenie oskarżonemu kary grzywny – 150 stawek po 20 złotych. Wysokość kary grzywny uzasadniają również osiągane przez oskarżonego dochody – 8.000 złotych miesięcznie netto.
Równocześnie, po myśliart. 63 § 1 k.k., Sąd zaliczył na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny okres jego zatrzymania w dniach 04. – 05.02.2012r.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k., zasądzając na rzecz Skarbu Państwa kwotę 560 złotych, w tym opłatę w kwocie 480 złotych.

Z./
1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonegoP. D. (1)– adw.E. B.;
2. kal. 14 dni od doręczenia.