Sąd Okręgowy w Toruniu
VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Cz 260/13
Data wyroku: 2013-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jadwiga Siedlaczek, Katarzyna Borowy, Małgorzata Kończal
Słowa kluczowe: Skarga Na Czynności Komornika
Podstawa prawna: art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 i 13 § 2 kpc

Sygn. akt VIII Cz 260/13

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2013 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodnicząca  SSO Katarzyna Borowy (spr.),
Sędziowie   SO Jadwiga Siedlaczek, SO Małgorzata Kończal
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzycielkiJ. B.
przeciwko dłużnikowiP. B.
w przedmiocie skargi dłużnika na czynność komornika
na skutek zażalenia dłużnika
na
      postanowienie Sądu Rejonowego w Chełmnie VIII Zamiejscowego Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z siedzibą w Wąbrzeźnie

z dnia 28 lutego 2013 r.
sygn. akt VIII RCo 3/13
postanawia: odrzucić zażalenie

UZASADNIENIE
DłużnikP. B.złożył skargę na czynność komornika sądowego w postaci zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, zarzucając, że wniosek egzekucyjny został złożony przez osobę nieuprawnioną, tj.M. B., podczas gdy wierzycielem w sprawie jestJ. B., która dnia 23 listopada 2008 r. uzyskała pełnoletniość.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Chełmnie VIII Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich z siedzibą w Wąbrzeźnie oddalił skargę (pkt 1) oraz zobowiązał komornika sądowego do dołączenia pełnomocnictwa wystawionego przez wierzycielkę na rzecz jej matki do dalszych czynności egzekucyjnych w sprawie (pkt 2). W uzasadnieniu Sąd Rejonowy przyznał, że niewątpliwie wierzycielka jest osobną pełnoletnią, jednak z tytułu wykonawczego wynika, że w trakcie sprawy III RC 1209/08 była reprezentowana przez pełnomocnika, zaś zgodnie zart. 91 pkt 2 k.p.c.pełnomocnictwo procesowe z mocy samego prawa obejmuje umocowanie m.in. do wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji.
W środku odwoławczym zatytułowanym „apelacja” dłużnik zarzucił m.in., że wierzyciel wskazany przez komornika –M. B.– nie dołączyła, mimo wcześniejszego wezwania do usunięcia braków formalnych, pełnomocnictwa wystawionego przezJ. B.; zachodzi więc obawa, że wniosek w sprawie KM 36/12 został złożony bez wiedzy wierzycielki.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd Okręgowy stosownie doart. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., potraktował środek odwoławczy dłużnika jako zażalenie albowiem co do zasady tylko taki środek przysługuje od postanowień wydanych w postępowaniu egzekucji. Należy także przyjąć, że dłużnik zaskarżył postanowienie z dnia 28 lutego 2013 r. w całości, a więc zarówno co do pkt 1 i 2 sentencji.
Stosownie doart. 7674§ 1 k.p.c.zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Zatem przede wszystkim zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym przysługuje w wypadkach wskazanych w przepisach szczególnych trzeciej częścikodeksu postępowania cywilnego. Ponadto po myśliart. 394 § 1 k.p.c.stosowanego odpowiednio z mocyart. 13 § 2 k.p.c.w postępowaniu egzekucyjnym, zażalenie przysługuje również na postanowienia sądu kończące postępowanie w sprawie oraz pozostałych wypadkach enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie, o ile pozostają one aktualne w postępowaniu egzekucyjnym.
Postanowienie Sądu I instancji oddalające skargę na czynność komornika w postaci zawiadomienia o wszczęciu egzekucji nie zostałoexpressis verbiswymienione jako zaskarżalne w przepisachk.p.c.o postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest także kończącym postępowanie w rozumieniu art.art. 394 § 1 k.p.c.W postępowaniu egzekucyjnym postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest takie, po wydaniu którego przepisykodeksu postępowania cywilnegonie przewidują dalszego etapu. Pojęcie to rozumie się również szerzej, i tak w postanowieniach z dnia 12 listopada 1997 r. III CZP 55/97 (Prokuratura i Prawo - dodatek 1998/2 poz. 35) czy z dnia 19 stycznia 2007 r. III CZP 135/06 (Biuletyn SN 2007/1) Sąd Najwyższy uznał, że kończące postępowanie w sprawie, na gruncie egzekucji, są również orzeczenia kończące samodzielną część tego postępowania. Wychodząc z tego założenia nie sposób przyjąć, że kończącym postępowanie w sprawie jest postanowienie oddające skargę na czynność komornika w postaci zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Czynność ta nie zamyka jakiegokolwiek samodzielnego, wyodrębnionego stadium postępowania egzekucyjnego. Ponadto postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające taką skargę nie kończy postępowania w sprawie przez sam fakt jej oddalenia (uchwała SN z dnia 6 listopada 2008 r. III CZP 106/2008, OSNC 2009/10 poz. 134).
Zaskarżone postanowienie oddalające skargę na czynność komornika nie było też objęte hipotezą żadnego z przypadków enumeratywnie wymienionych wart. 394 § 1 pkt 1-12 k.p.c.
Powyższe rozważania należy odnieść w całej rozciągłości do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2 postanowienia, zobowiązującego komornika do dołączenia do akt egzekucyjnych pełnomocnictwa dla występującej w imieniu wierzycielki jej matkiM. B.. Rozstrzygnięcie to zostało wydane z urzędu, w trybieart. 759 § 2 k.p.c.w ramach nadzoru judykacyjnego sądu nad tokiem egzekucji, i nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń podlegających kontroli instancyjnej.
Z opisanych względów zażalenie jako niedopuszczalne powinno zostać odrzucone przez Sąd Rejonowy na podstawieart. 370 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy postanowił zatem jak w sentencji (art. 373 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.).