Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 184/13
Data wyroku: 2013-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: art. 45 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 184/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 kwietnia 2013r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Waldemar Masłowski

Protokolant Jolanta Kopeć

po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013r.
sprawyJ. H.
obwinionego z art. 92a kw i inne
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 25 lutego 2013r. sygn. akt II W 762/12

uchyla zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. H.i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpwiart. 45 § 1kw postępowanie umarza a kosztami postępowania przed Sądem I i II instancji obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
J. H.obwiniony był o to, że:

I
w dniu 28 marca 2011 roku w miejscowościH., woj.(...), ok. godz. 18:45, kierując samochodem markiA. (...)nr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość 40 km/h jadąc 71 km/h, tj. o czyn z art. 92a kw,

II
w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I kierował samochodemA. (...)nr rej. (...), który nie spełniał warunków dopuszczenia pojazdu do ruchu z uwagi na to, iż nie był on zaopatrzony w nalepkę kontrolną, tj. o czyn zart. 97kw w zw. zart. 71 ust. 2 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym,

III
w tym samym miejscu i czasie co w pkt I i II odmówił podania danych dotyczących miejsca zatrudnienia, tj. o czyn z art. 65 § 2 kw.

Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. o sygn. IIW 762/12:

I
uznał obwinionegoJ. H.winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt I, II i III części wstępnej wyroku stanowiących wykroczenia zart. 92akw,art. 97kw w zw. zart. 72 ust. 1 Prawo o ruchu drogowymiart. 65 § 2kw i za to, na podstawieart. 92 akw w zw. zart. 39 § 2kw wymierzył mu karę nagany,

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119kpow iart. 17 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów w niniejszej sprawie i nie wymierzył mu opłaty.

Osobistą apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, który zarzucił:

1
oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach dwóch świadków – policjantówW.iA.podczas, gdy byli oni żywotnie zainteresowani rozstrzygnięciem w tej sprawie,

2
uznanie, że z treści przeprowadzonej rozmowy, a w zasadzie z tej części rozmowy utrwalonej zapisem audio ma wynikać, że obwiniony odmówił podania miejsca zatrudnienia, podczas gdy z jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że nie odmówił obwiniony podania tych danych oraz to, że te dane policjant zbierał już po przyjęciu założenia, że wobec obwinionego jest podstawa do sporządzenia wniosku o ukaranie, co dawało obwinionemu prawo odmówienia jakichkolwiek wyjaśnień już chociażby na podstawie art. 54 § 6 kpow oraz że nie zbierał tych danych wykonując czynności legitymowania a tym samym, że nie popełnił obwiniony wykroczenia z art. 65 § 2 kw,

3
przyjęcie przez Sąd błędnej kwalifikacji prawnej czynu opisanego w punkcie II, albowiem zgodnie z jego opisem ewentualny brak nalepki kontrolnej jest wykroczeniem z art. 94 § 2 kw w zw. z art. 71 ust. 2 Pord a nie jak podano z art. 97 kw w zw. z art. 71 ust. 2 Pord.

Stawiając powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uchylenie wyroku w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzucone obwinionemu czyny popełniono w dniu 28 marca 2011 roku. Zgodnie z dyspozycjąart. 45 § 1kw karalność wykroczeń ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu. W niniejszej sprawie karalność wszystkich trzech czynów zarzuconych obwinionemu przedawniła się z dniem 28 marca 2013 roku. Zgodnie z dyspozycjąart. 5 § 1 pkt 4 kpww sytuacji jaka zaistniała wszczęte postępowanie należało umorzyć. W związku z powyższym zaskarżony wyrok na podstawieart. 437 § 2 kpknależało uchylić i postępowanie o wszystkie czyny zarzucone obwinionemu umorzyć, a kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
Skoro karalność czynów zarzucanych obwinionemu przedawniła się zarzuty apelacji obwinionego były bezprzedmiotowe.