Sąd Rejonowy w Kłodzku
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 448/12
Data wyroku: 2013-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Irzycki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177§1 kk

Sygn. akt VI K 448/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2013 roku

Sąd Rejonowy, VI Wydział Karny w Kłodzku w składzie:

Przewodniczący:SSR Mirosław Irzycki
Protokolant:Monika Schwenderling
przy udzielaProkuratora:Pawła Hejmej

po rozpoznaniu dnia 24 stycznia 2013 roku, 13 marca 2013 roku, 24 kwietnia 2013 roku i 12 czerwca 2013 roku

sprawy karnej
Z. S.,ur. (...)wN.
synaA.iZ.zd.P.

oskarżonego o to, że:w dniu 05 marca 2012 roku wB., powiatu(...), woj.(...), w ruchu lądowym na drodze nr(...)kierując pojazdem markiA.nr rej. (...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ten sposób, że w celu ominięcia przeszkody w postaci zwierzęcia, wykonał błędny manewr skrętu w lewo, a tym samym wjechał na przeciwny pas ruchu, którym poruszał się kierujący pojazdem markiP. (...)nr rej. (...)A. Z., doprowadzając do zderzenia pojazdów wskutek czego obrażeń ciała w postaci: złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach doznał kierujący pojazdem markiP. (...)A. Z., przy czym obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała na czas dłuższy niż dni siedem;

to jest o czyn zart. 177§1 kk

I
OskarżonegoZ. S.uznaje za winnego tego, że w dniu 05 marca 2012 roku wB., powiatu(...), województwa(...), prowadząc w ruchu lądowym na drodze nr(...)samochód osobowy markiA.nr rej. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że w celu ominięcia przeszkody w postaci zwierzęcia, wykonał błędny manewr skrętu w lewo, zjeżdżając i wjeżdżając na przeciwny pas ruchu, a którym poruszał sięA. Z.prowadząc samochód osobowy markiP. (...)nr rej. (...), doprowadzając do zderzenia się pojazdów, wskutek czegoA. Z.doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach, a które to obrażenia ciała naruszyły czynności narządów jego ciała na czas dłuższy niż dni siedem w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk, to jest popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonegoart. 177§1 kki za to na podstawieart. 177§1 kkwymierza karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 69§1 i 2 kkw zw. zart. 70§1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu warunkowo zawiesza tytułem próby na okres lat 2 (dwóch).

III
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a to kwotę 1.641,63 złotych tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa oraz kwotę 120 złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 05 marca 2012 rokuA. Z.jechał drogą K-33 wB., prowadząc samochód osobowy markiP. (...)onr rej. (...), jadąc wówczas zW.doB., i razem z nim jechali jego koledzyK. H., który siedział z tyłu pojazdu za kierowcą,T. A., który siedział z przodu pojazdu obok kierowcy iP. G., który z kolei siedział z tyłu pojazdu zaT. A..
PokrzywdzonyA. Z.jadący początkowo z prędkością około 90 km/h, w pewnym momencie po zobaczeniu przebiegającej przed jego pojazdem przez jezdnię gdzieś w odległości około 500 metrów sarny, zwolnił prowadzony pojazd do prędkości około 70 km/h, i dalej już z taką prędkością jechał.
W tym też czasie drogą tą z przeciwnego kierunku jechał, nadjeżdżał oskarżonyZ. S., prowadząc samochód osobowy markiA.onr rej. (...), a jadący sam i jadący wówczas z prędkością 91,3 km/h. Oskarżony jadący od stronyK.w kierunkuD., przejeżdżał przez skrzyżowanie drogi K 33 zdrogą wojewódzka nr (...), za którym jest ustawiony znak ostrzegawczy A-18b „dzikie zwierzęta” z tabliczką T-2 wskazującą długość drogi na której występuje to niebezpieczeństwo, to jest na odcinku 1,3 km.
W pewnym momencie oskarżonyZ. S.zauważył, że na drogę, na jezdnię jej wszedł kozioł czy też sarna i wówczas wykonał on manewr skrętu w lewo, zjeżdżając i wjeżdżając na przeciwległy pas ruchu, ten którym poruszał się już samochodem osobowym pokrzywdzonyA. Z., doprowadzając następnie do zderzenia się prowadzonych przez nich samochodów osobowych. Do zderzenia pojazdów doszło w odległości 810 metrów od miejsca ustawienia znaku drogowego pionowego A-18b „dzikie zwierzęta” z tabliczką T-2.

(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoZ. S.– karta 155 – 156, 162 – 163 i 197 – 198 akt sprawy, zeznania pokrzywdzonegoA. Z.– karta 27 – 28 i 198 – 199 akt sprawy, zeznań świadków:K. H.– karta 22 – 23 i 228 – 229 akt sprawy,T. A.– karta 31 – 32 i 229 akt sprawy,P. G.– karta 35-36 i 229 – 230 akt sprawy, notatka urzędowa o wypadku z dnia 05 marca 2012 roku – karta 1 akt sprawy, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego – karta 5 – 6 akt sprawy, protokół oględzin pojazdu karta 7 – 8 i 9 – 10 akt sprawy, opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej – karta 145 – 149, 221 – 225 i 229 – 230 akt sprawy, materiał poglądowy – karta 39 – 45 akt sprawy).

PokrzywdzonyA. Z.w wyniku tego wypadku drogowego doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach, a które to obrażenia ciała naruszyły czynności narządów jego ciała na czas dłuższy niż 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk, natomiast świadkowieK. H.,P. G.iT. A., pasażerowie samochodu osobowego prowadzonego przez pokrzywdzonegoA. Z., doznali obrażeń ciała naruszających czynności narządów ich ciała na czas poniżej 7 dn w rozumieniu przepisuart. 157§2 kk. Obrażeń ciała doznał również oskarżonyZ. S., w stopniu i rodzaju naruszającym czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk.

(dowód: zeznania pokrzywdzonegoA. Z.- karta 27- 28, 198-199 akt sprawy, opinie sądowo-lekarskie- karta 54, 67, 80, 93 i 124 akt sprawy, dokumentacja lekarska dotycząca pokrzywdzonegoA. Z., świadkówK. H.,T. A.iP. G.oraz oskarżonegoZ. S.- karta 55-65, 68-78, 81-91, 94-122, 125-135 akt sprawy).

Tak oskarżonyZ. S.jak i pokrzywdzonyA. Z.w dniu 05 marca 2012 roku poddani zostali badaniu stanu trzeźwości urządzeniami elektronicznymi i badania te nie wykazały u nich zawartości alkoholu w wydychanym w powietrzu.

(dowód: protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym z dnia 05 marca 2012 roku - karta 2 i 14 akt sprawy).

Biegły sądowy z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej w konkluzji swej opinii przyjął, że sytuację bezpośredniego zagrożenia wypadkowego wywołał prowadzący samochód markiA.oskarżonyZ. S.poprzez wykonanie błędnego manewru omijania przeszkody (sarny) i wjazd na sąsiedni lewy pas ruchu, gdy w tym czasie i miejscu, ze strony przeciwnej nadjeżdżał samochód osobowy markiP.prowadzony przez pokrzywdzonegoA. Z., oraz przyjął w tym zakresie, że bezpośrednia bliskość obu tych pojazdów uniemożliwiała wykonanie skutecznych manewrów obronnych i, że w ten sposób doszło do ich zderzenia, również w sytuacji, kiedy oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określonychart.3 ust. 1 oraz art. 3 ust.4 ustawy prawo o ruchu drogowym, a także przyjął, że oskarżony po zauważeniu przeszkody rozpoczął intensywne hamowanie i miał pełne możliwości uniknięcia zagrożenia wypadkowego poprzez zminimalizowanie prędkości bez zmiany pasa ruchu.
Ponadto także w konkluzji w swej opinii biegły sądowy z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej przyjął również, że pokrzywdzonyA. Z.prowadzący samochód osobowy markiP.jechał prawidłowym pasem ruch z dopuszczalną prędkością i swoim zachowaniem nie naruszył on zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie przyczynił się do zaistnienia tego przedmiotowego wypadku drogowego.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej z dnia 28 kwietnia 2012 roku, 10 kwietnia 2013 roku 24 kwietnia 2013 roku- karta 145- 149, 221-225 i 229-230 akt sprawy).

Oskarżony nie był karany sądownie.

(dowód: dane o karalności – karta 193 akt sprawy).

OskarżonyZ. S.do winy nie przyznał się i na rozprawie głównej ( karta 197 akt sprawy) wyjaśniając podał, że jadąc obwodnicą, to w pewnym momencie z prawej strony wyskoczył na jezdnię kozioł lub sarna i mechanicznie zrobił unik, by go nie przejechać i skręcił w lewo i wówczas doszło do zderzenia pojazdów, podając również, że nie mógł skręcić w prawo, bo by najechał na tą sarnę i też mógłby wpaść do rowu.
Odnośnie ujawnionych mu jego wyjaśnień złożonych w toku dochodzenia (karta 155 – 156 i 162 – 163 akt sprawy), to wyjaśnienia te w całości potwierdził.

Sąd zważył co następuje.

W kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym i zeznań pokrzywdzonegoA. Z., zeznań świadkówK. H.,P. G.iT. A.oraz opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej oraz opinii biegłego lekarza sądowego, wina i sprawstwo oskarżonego odnośnie popełnienia zarzucanego i przypisanego mu czynu, a wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonego wart. 177§1 kkjest niewątpliwą i niepodlegającą kwestionowaniu.
W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest i niepodlegającym kwestionowaniu, że to oskarżony swym zachowaniem, naruszającym w sposób nieumyślny zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym doprowadził do sytuacji wypadkowej i nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, doprowadzając do praktycznie do czołowego zderzenia prowadzonego przez siebie samochodu osobowego z samochodem osobowym prowadzonym przez pokrzywdzonegoA. Z., wskutek czego ten doznał obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk, właśnie w ten sposób, że wykonał błędny manewr skrętu w lewo w celu uniknięcia przeszkody, a to zwierzęcia (sarny) która na jezdnię weszła, powodujący zjazd prowadzonym pojazdem na sąsiedni pas ruchu, nie zadośćuczyniając zasadzie szczególnej ostrożności i warunkom zmiany pasa ruchu, zwłaszcza w sytuacji kiedy to przed tą sytuacją kolizyjną i znacznie przed miejscem gdzie do tego wypadku drogowego doszło, został on uprzedzony i zobowiązany do zachowania szczególnej ostrożności znakiem drogowym pionowym ostrzegawczym A-18b „dzikie zwierzęta”, też tabliczką T-2 wskazującego odcinek drogi na którym to zagrożenie miało występować, a to właśnie o możliwości nieoczekiwanego i zaskakującego kierowców pojawienia się na drodze dzikich zwierząt (§9 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku, Dz. U. NR 170, poz 1393 z późn. zm.) i stąd też po stronie oskarżonego również ciążył obowiązek zwiększonej obserwacji drogi i terenów do niej przyległych, właśnie po to by wejście dzikiego zwierzęcia na drogę nie było dla niego zaskoczeniem, uniemożliwiające zareagowanie rozsądnym i bezpiecznym też dla innych uczestników ruchu drogowego manewrem.
Warunki manewru polegającego na zmianie pasa ruchu określone zostały przede wszystkim przepisemart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 roku Nr 1137 z późn. zm.) zgodnie z któregoust. 1kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności, tej właśnie zdefiniowanej przepisemart. 2 pkt 22wskazanejustawy prawo o ruchu drogowym, a wskazującego, że szczególna ostrożność to ostrożność polegająca za zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniającej się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie, natomiast zgodnie z któregoust.4wskazanego przepisu, kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony. Wskazać ponadto ponownie należy, że oskarżony właśnie znacznie wcześniej już ostrzeżony znakiem drogowym pionowym ostrzegawczym A-18b „dzikie zwierzęta”, winien był bezwzględnie i bezwarunkowo kierować się nie tylko ogólną zasadą ostrożności i zasadą ograniczonego zaufania ale przede wszystkim zasadą szczególnej ostrożności, i wówczas to niewątpliwie oskarżony zignorował ten znak drogowy pionowy ostrzegawczy i nim przekazane mu ostrzeżenie o możliwości wejścia na drogę dzikiego zwierzęcia, skoro w sytuacji kiedy na drodze jego już pojawiło się dzikie zwierzę, zareagował błędnym, irracjonalnym i nielogicznym manewrem skrętu w lewo w wprost przed nadjeżdżający samochód osobowy prowadzony przez pokrzywdzonegoA. Z., zamiast wykonać bądź to manewr hamowania bądź też wykonać manewr skrętu w prawo. To właśnie postępowanie oskarżonego, zaskoczonego wejściem za jezdnię dzikiego zwierzęcia, w sytuacji kiedy nie prowadził on ciągłej i niezbędnej obserwacji drogi przed nim i terenów do niej przyległych właśnie w zakresie możliwości wejścia na nią dzikiego zwierzęcia, było wytwarzającym tą sytuację wypadkową i wypadek powodującego, w miejscu i czasie, kiedy wówczas był on zobowiązanym do zachowania tej wymaganej wówczas od niego szczególnej ostrożności, czyli innymi słowy, że wówczas oskarżony musiał być na tyle uważnym, skoncentrowanym, odpowiednio dobierającym bezpieczne parametry ruchu pojazdu w tym i jego prędkość, by zdążyć zaniechać zmiany pasa ruchu, gdyby jego kontynuowanie stwarzało zagrożenie dla ruchu drogowego lub zmuszało innego uczestnika ruchu do podjęcia manewru obronnego. W przedmiotowej sprawie uzupełniająco wskazać należy w kontekście powyższego, że nagłość zdarzenia, zaskakujący i niemożliwy do przewidzenia zjazd oskarżonego na przeciwległy pas ruchu prowadzonym samochodem osobowym, niewątpliwie pozbawił pokrzywdzonegoA. Z.wykonania jakiegokolwiek manewru obronnego, a który pozwoliłby mu na uniknięcie tego wypadku drogowego.
Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoA. Z.oraz zeznania świadkówK. H.,P. G.iT. A., pasażerów samochodu osobowego prowadzonego przez pokrzywdzonego, którzy zeznając podali jedynie fakty i okoliczności jakie zaobserwowali przede wszystkim w momencie tuż przed kolizyjnym i w momencie już kolizyjnym, z uwzględnieniem oczywiście faktu odnoszącym się do nagłości, szybkości i zaskoczenia ich tym zdarzeniem drogowym, go niewątpliwie się niespodziewającego oraz w powyższym zakresie Sąd w pełni podzielił ustalenia oraz sformułowaną na ich podstawie konkluzję co do stopnia i rodzaju naruszonych przez oskarżonego, w tym i tych określonych przepisamiprawa o ruchu drogowymbiegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowejS. C., uznając opinię tegoż biegłego sądowego ( karta 145- 149, 221-225 i 229-230 akt sprawy) za pełną, kompleksową, logiczną, jednoznaczną, pozbawioną sprzeczności i nielogiczności oraz w całej rozciągłości odnoszącą się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym i też tego, a uzyskanego bezpośrednio po zaistnieniu przedmiotowego zdarzenia drogowego, i stąd też w tej sytuacji tą opinię biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej w przedmiotowej sprawie wydaną Sąd uznał za w sprawie decydującą oraz rozstrzygającą właśnie też również w zakresie przyczyny i mechaniki zaistnienia tego wypadku drogowego, jak i również w zakresie miejsca na drodze zderzenia się tych pojazdów, a prowadzonych przez oskarżonego oraz pokrzywdzonegoA. Z.. Podobnie też Sąd odniósł się do opinii biegłego lekarza sądowego i je ocenił, przede wszystkim w zakresie stopnia i rodzaju obrażeń doznanych przez pokrzywdzonegoA. Z., konkludującego, że ten faktycznie doznał obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk(karta 80 akt sprawy), tą swą konkluzję opierający na całości dokumentacji lekarskiej pokrzywdzonego dotyczącej (karta 81-91 akt sprawy, i też tą uznał za w sprawie decydującą i rozstrzygającą.
Wobec powyższego Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 05 marca 2012 roku wB., powiatu(...), województwa(...), prowadząc w ruchu lądowym na drodze nr K-33 samochód osobowy markiA.nr rej. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i spowodował nieumyślnie wypadek drogowy w ten sposób, że w celu ominięcia przeszkody w postaci zwierzęcia, wykonał błędny manewr skrętu w lewo, zjeżdżając i wjeżdżając na przeciwny pas ruchu, a którym poruszał sięA. Z.prowadząc samochód osobowy markiP. (...)nr rej. (...), doprowadzając do zderzenia się pojazdów, wskutek czegoA. Z.doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości promieniowej prawej ręki, stłuczenia klatki piersiowej i kolana prawego oraz otarć skóry na palcach, a które to obrażenia ciała naruszyły czynności narządów jego ciała na czas dłuższy niż dni siedem w rozumieniu przepisuart. 157§1 kk, to jest popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonegoart. 177§1 kki wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres lat 2, jako kary w pełni realizującej wymogi zasad prewencji ogólnej i szczególnej oraz sprawiedliwej odpłaty, biorąc pod uwagę fakt, że czyn przypisany oskarżonemu cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości i jest nagminnie popełniany, z drugiej zaś strony Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony dotychczas nie był karany sądownie i w pełni uprawnionym jest przyjęcie poglądu, że jest on incydentalnym w jego życiu, co skutkuje przyjęciem dalszego poglądu o możliwości resocjalizacji jego w warunkach wolnościowych, a co też skutkowało zastosowaniem wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, i w rezultacie orzeczona kara pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania w pełni realizuje zasady i dyrektywy sądowego wymiaru kary te określone przepisemart. 53 kk.  O kosztach sądowych Sąd orzekł w oparciu o przepisyart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 rok(Dz. U. z 1983 rok, nr 49, poz. 223 z późn. zm.).