Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 13/12
Data wyroku: 2012-01-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Słowa kluczowe: tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 258 § 1 kpk, art. 258 § 2 kpk, art. 263 § 2 kpk

Sygnatury akt:
II AKz 12/12 – podejrzanyP. B. (1),
II AKz 13/12 – podejrzanyM. B. (1).
3 Ds. 219/11

POSTANOWIENIE
Dnia 5 stycznia 2012 roku.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący S.S.A. Wojciech Kociubiński
Sędziowie: S.A. Tadeusz Kiełbowicz
S.A. Robert Wróblewski (sprawozdawca)
Protokolant
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prok. Apelacyjnej
po rozpoznaniu w sprawie
P.B.
iM.B., podejrzanych zart. 158 § 3 k.k.,art. 158 § 1 k.k.art. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
na skutek zażalenia wniesionego przez obrońcę podejrzanych, na postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2011 r., sygnatury akt III Kp 1969/11 (P. B. (2)) i III Kp 1970/11 (M. B. (2)),
w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania,
po wysłuchaniu wniosku prokuratora –

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienia wobec podejrzanychP. B. (1)iM. B. (1).

UZASADNIENIE
Tymczasowe aresztowanieP. B. (1)trwa od 16 czerwca 2011 roku, natomiastM. B. (1)od 17 czerwca 2011 roku.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 roku ( sygnatura akt III Kp 1969/11), na wniosek Prokuratora Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście, przedłużył tymczasowe aresztowanieP. B. (1)do dnia 16 marca 2012 roku.
Ten sam Sąd Okręgowy, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 roku ( sygnatura akt III Kp 1970/11), na wniosek Prokuratora Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście, przedłużył tymczasowe aresztowanieM. B. (1)do dnia 17 marca 2012 roku.
Z decyzją Sądu Okręgowego nie pogodzili się podejrzaniP. B. (1)iM. B. (1), w których imieniu zażalenia złożył obrońca.
W zażaleniu dotyczącymP. B. (1)obrońca zarzucił:
- obrazę prawa procesowego, a toart. 249 § 1 in fine kpkmającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na zastosowaniu środka zapobiegawczego w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy dostarcza wątpliwości co do sprawstwa podejrzanego, jako że z zeznań świadków wynika wprost, że nie był obecny na miejscu zdarzenia;
- obrazę prawa procesowego, a toart. 258 § 1 kpkmającą istotny wpływ na treść orzeczenia, wyrażającą się w przyjęciu, że zachodzi uzasadniona obawa ukrywania się lub ucieczki podejrzanego, podczas gdy podejrzany nie tylko posiada stałą pracę i miejsce zamieszkania, ale i dobrowolnie zgłosił się na Policję;
- obrazę prawa procesowego, a toart. 258 § 2 kpkpoprzez bezpodstawne przyjęcie, że podejrzanemu grozi surowa kara, w rozumieniu powyższego przepisu, podczas gdy Sąd winien dokonać antycypacji kary, jaka może być orzeczona wobec podejrzanego.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o natychmiastowym zwolnieniu podejrzanego.
W zażaleniu dotyczącymM. B. (1)obrońca zarzucił:
- obrazę prawa procesowego, a toart. 249 § 1 in fine kpkmającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na zastosowaniu środka zapobiegawczego w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy dostarcza wątpliwości co do sprawstwa podejrzanego, jako że z zeznań świadków wynika wprost, że nie był obecny na miejscu zdarzenia;
- obrazę prawa procesowego, a toart. 258 § 1 kpkmającą istotny wpływ na treść orzeczenia, wyrażającą się w przyjęciu, że zachodzi uzasadniona obawa ukrywania się lub ucieczki podejrzanego, podczas gdy podejrzany nie tylko posiada stałą pracę i miejsce zamieszkania, ale i dobrowolnie zgłosił się na Policję;
- obrazę prawa procesowego, a toart. 258 § 2 kpkpoprzez bezpodstawne przyjęcie, że podejrzanemu grozi surowa kara, w rozumieniu powyższego przepisu, podczas gdy Sąd winien dokonać antycypacji kary, jaka może być orzeczona wobec podejrzanego, w szczególności w kontekście okoliczności, że podejrzany jest młodocianym, w rozumieniuart. 115 § 10 kk.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o natychmiastowym zwolnieniu podejrzanego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenia obrońcy podejrzanychP. B. (1)iM. B. (1)nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny, po dokonaniu analizy akt sprawy, w tym do tej pory ujawnionych okoliczności w tej sprawie istotnych, podziela wnioski przemawiające za kontynuowaniem (na tym etapie postępowania przygotowawczego) tymczasowego aresztowania podejrzanychP. B. (1)iM. B. (1).
Otóż rezultatami dotychczasowego postępowania uprawdopodobniono – w stopniu o jakim mowa wart. 249 § 1 k.p.k.– popełnienie przez każdego z podejrzanych przestępstwa. Stan taki wynika przede wszystkim z zeznań świadkówM. K.iM. D., które znajdują potwierdzenie w zeznaniach:J. B.,B. O.czyS. K..
Zaprezentowana przez obrońcę podejrzanych (w uzasadnieniu środków odwoławczych) ocena dowodów jest powierzchowna i wybiórcza, a przede wszystkim przedwczesna. Skarżący pomija, że świadekM. K.przyznając, że nie widział zadawania ciosówP. K.przez podejrzanych, zeznał jednocześnie, że widział ich jak dołączyli do mężczyzn bijących pokrzywdzonego. Co więcej – później z jego relacji dowiedział się, że także podejrzani aktywnie uczestniczyli w pobiciu.M. D.potwierdziła zeznaniaM. K.w zakresie takiej właśnie relacjiP. K., wskazującego wprost na podejrzanych jako sprawców jego pobicia.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że analiza dowodów w aspekcie zasadności i konieczności stosowania środków zapobiegawczych ma szczególną postać i nie wymaga przedstawienia drobiazgowej oceny poszczególnych dowodów, tak jak czynione jest to w fazie wyrokowania.
Podkreślić jednocześnie trzeba, że tym samym Sąd Apelacyjny – w żadnej mierze – nie przesądza o sprawstwie i winie żadnego z podejrzanych (miejsce na to będzie dopiero w wyroku, po przeprowadzeniu rozprawy), ale odnosi tę kwestię jedynie do zasadności stosowania środka zapobiegawczego.
In concretosą podstawy, określone wart. 258 § 1 i 2 k.p.k., do tymczasowego aresztowania każdego z podejrzanych.
W szczególności podejrzani stoją pod zarzucono popełnienia występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat (czyn kwalifikowany zart. 158 § 3 k.k.). W pełni uprawnione jest przyjęcie, że obawa, a zarazem prognoza orzeczenia wobec każdego z podejrzanych surowej kary nie jest rezultatem jedynie ustawowego, a więc hipotetycznego zagrożenia karami pozbawienia wolności za przestępstwa, których sprawstwo podejrzanym zarzucono, ale efektem oceny okoliczności ich dokonania. Jeżeli zważy się charakter tych przestępstw oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości, to uprawnionym jest wniosek, że każdemu z podejrzanych grozi realnie surowa kara pozbawienia wolności. Nie stoi temu na przeszkodzie nawet i to, że podejrzanyM. B. (1)uchodzi za młodocianego.
W pełni zasadnie w zaskarżonych postanowieniach wskazano zatem, że przesłanka przedłużenia tymczasowego aresztowania określona wart. 258 § 2 k.p.k.stanowi podstawę dalszego stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego. W doktrynie i w rozstrzygnięciach w praktyce utrwalone jest stanowisko, że groźba surowej kary rodzi domniemanie, że podejrzani mogą podejmować próby bezprawnych działań mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania (dla przykładu tylko: postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 1996 roku, IV Kz 119/96, OSP 19974/74; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6 lutego 2008 roku, II AKz 65/08, OSAW 2009/1/131, KZS 2009/2/63; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 14 grudnia 2004 roku, II AKz 120/03, OSNPG 10/03). Z uwagi na to, że wskazywana okoliczność ma charakter domniemania prawnego, nie jest konieczne dowodowe wykazywanie, aby podejrzani podejmowali w przeszłości konkretne działania w tym kierunku.
Podkreślić też trzeba, że w przypadku, gdy podstawą stosowania tymczasowego aresztowania jestart. 258 § 2 k.p.k.nie jest konieczne uzasadnianie negatywnej okoliczności, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka zapobiegawczego.
Prokurator precyzyjnie wskazał we wnioskach o przedłużenie tymczasowego aresztowania szereg czynności, które winny być dokonane z udziałem podejrzanych, a które mają na celu wszechstronne ustalenie wszystkich okoliczności zarzucanych im czynów. Niewątpliwie więc w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że zachodzą przesłanki przewidziane wart. 263 § 2 k.p.k.
Dokonując oceny tych wszystkich okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienia Sądu Okręgowego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania podejrzanychP. B. (1)iM. B. (1)znajduje solidne podstawy faktyczne i prawne, a z akt sprawy nie wynika, aby tymczasowemu aresztowaniu któregokolwiek z podejrzanych stały wbrew okoliczności wymienione wart. 259 k.p.k.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny rozstrzygnął jak na wstępie.