Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 848/12
Data wyroku: 2012-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosław Szwagierczak, Barbara Gonera, Ewa Madera
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art.184 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z  FUS (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia22 listopada 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Mirosław Szwagierczak

Sędziowie:

SSA Barbara Gonera
SSA Ewa Madera (spr.)

Protokolant

st.sekr.sądowy Małgorzata Leniar

po rozpoznaniu w dniu22 listopada 2012 r.
na rozprawie
sprawyz wnioskuF. G.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.
od wyrokuSądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia3 lipca 2012 r.sygn. aktIII U 722/11

oddala apelację

Sygn. akt III AUa 848/12

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.decyzją z 16 maja 2011 roku powołując się na przepisyustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychorazrozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, stwierdził brak prawa wnioskodawcyF. G.do emerytury w obniżonym wieku wskazując, że nie wykazał on co najmniej piętnastoletniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy odmówił uwzględnienia do stażu pracy w szczególnych warunkach, zatrudnienia wnioskodawcy wZakładzie (...)wT.od 22 maja 1973 r. do 14 czerwca1993 r. zaznaczając, że przedłożone za ten okres świadectwo pracy w szczególnych warunkach nie spełnia warunków formalnych, gdyż w jego treści nie został określony charakter pracy ściśle według wykazu zawartego w powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., a nadto nie wskazano stanowiska pracy zgodnie z właściwym zarządzeniem resortowym.
W wywiedzionym od powyższej decyzji odwołaniuF. G.wniósł
o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu podniósł, iż w zakwestionowanym przez organ rentowy okresie zatrudnienia wZakładzie (...)wT.zajmując stanowisko wytaczarza obsługiwał urządzenia, które były przeznaczone do obróbki żeliwa, co potwierdzą zawnioskowani na tę okoliczność świadkowie.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie przywołując argumentację, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

    Tarnobrzegu, wyrokiem z 3 lipca 2012 r. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznałF. G.prawo do emerytury począwszy od 21 marca 2011 r.
Sąd pierwszej instancji na podstawie zeznań wnioskodawcy, jego akt osobowych, zeznań świadkówP. R.,J. W., opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy ustalił, iżF. G.(ur. (...)), w okresie zatrudnienia wZakładzie (...)zajmował stanowisko tokarza wytaczarza. Jego praca polegała na obrabianiu korpusów do pomp wykonanych z żeliwa i żeliwa kwasoodpornego. Ustalił również, że wnioskodawca pracował zarówno na wytaczarce HWC 90 jak i AD 125. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy przyjął, iż w spornym okresieF. G.wykonywał pracę wymienioną w załączniku dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ujętą w wykazie A dziale III poz. 23 tj. pracę polegającą na wybijaniu, oczyszczaniu i wykańczaniu odlewów żeliwnych. Reasumując uznał, żeF. G.spełnia warunki do przyznania prawa do dochodzonego świadczenia, legitymuje się przeszło dwudziestopięcioletnim ogólnym stażem pracy, w tym ponad dziewiętnastoletnim stażem pracy w szczególnych warunkach.
W podstawie prawnej wydanego orzeczenia wskazałart. 47714§ 2 kpc.
Wyrok powyższy apelacją zaskarżył organ rentowy, zarzucając, iż przy jego wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego –art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związkuz§ 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przez uznanie że w okresie zatrudnienia wZakładzie (...)wT.od 22 maja 1973 r. do 14 czerwca 1993 r.F. G.wykonywał pracę w szczególnych warunkach, a w konsekwencji przyznanie na jego rzecz prawa do emerytury w obniżonym wieku.
W uzasadnieniu apelujący naprowadził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie pozwoliło w sposób jednoznaczny na ustalenie, czy w spornym okresie wnioskodawca obrabiał wyłącznie odlewy żeliwne, na co zwrócił uwagęw treści wydanej opinii powołany w sprawie biegły, akcentując że po analizie materiału dowodowego sprawy nasuwa się wątpliwość, czy wnioskodawca wykonywał wyłącznie opisane wyżej czynności, a tylko taka praca w omawianym okresie mogłaby być zaliczona jako praca w szczególnych warunkach. W konkluzji wniósło zmianę kwestionowanego orzeczenia i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie ustalił i zważył, co następuje :

Apelacja organu rentowego jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. W ocenie tutejszego Sądu orzekającego, zaskarżony wyrok Sądu Okręgowegow Tarnobrzegu z 3 lipca 2012 r. zawiera bowiem trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie prawa wnioskodawcyF. G.do emerytury w oparciu o przepisart. 32w związku zart. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, czyli w wieku obniżonym i przy wykazaniu posiadania stażu ubezpieczeniowego wskazanego w art. 27 ustawy oraz, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, stosownie do zapisów§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a to na dzień 1 stycznia 1999 roku przy braku przynależności do OFE oraz rozwiązaniu umowy o pracę przez zatrudnionych aktualnie jako pracownicy.W sprawie niekwestionowanym było, iż wnioskodawca do roku 1999 wykazał ogólny staż ubezpieczenia przenoszący 25 lat, nie przystąpił do OFE oraz że nie pozostaje w zatrudnieniu. Spornym natomiast pozostawało, czy przed oznaczoną datą legitymował się on wymaganym przepisami prawa okresem pracy w szczególnych warunkach, a w szczególności, czy pracę taką wykonywał będąc zatrudnionym wZakładzie (...)wT.od 22 maja 1973 r. do 14 czerwca 1993 r. Na tę okoliczność Sąd Okręgowy przeprowadził dowód ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji,w tym akt osobowych odwołującego dotyczących spornego okresu zatrudnienia, zeznań wskazanych przez niego świadków, zeznań wnioskodawcy, jak również z opinii biegłego sądowego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. W oparciu o nie uznał, iż w dowodzonym okresieF. G.zajmując stanowisko tokarza – wytaczarza wykonywał pracę wymienioną w załączniku dorozporządzenia Rady Ministrówz 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ujętą w wykazie A dziale III poz. 23 tj. pracę polegającą na wybijaniu, oczyszczaniu i wykańczaniu odlewów żeliwnych.
Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne w sprawie, a dalej jej ocenę prawną tutejszy Sąd w całości podziela. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje bowiem podstawę do ustalenia, zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy, iż w spornym okresie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracęw szczególnych warunkach o której mowa wyżej.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w apelacji przez pozwany Zakład, a sprowadzających się do negowania możliwości ustalenia na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy faktycznie w spornym okresie wnioskodawca obrabiał wyłącznie odlewy żeliwne, a to przy powołaniu się na zaprezentowaną w opinii przez biegłego ocenę zeznań słuchanego w sprawie świadka,w pierwszej kolejności zauważyć należy, że biegły nie jest uprawniony do oceny wiarygodności materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym oceny zeznań świadków. Stąd też zaprezentowany przez niego pogląd dotyczący powyższej kwestii nie wiąże sądu, a jako element wykraczający poza zakres zlecenia wydanego biegłemu, winien być przez Sąd pominięty. Ocena miarodajności zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego pozostawiona jest wyłącznie w gestii sądu, który to stosownie do treściart. 233dokonuje jego oceny według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tej kwestii podkreślenia wymaga okoliczność, że żaden dowód przeprowadzony przez Sąd Okręgowy nie wskazuje, że w spornym okresie wnioskodawca mógł obrabiać odlewy nieżeliwne. Zaprezentowane przez odwołującego stanowisko w tej sprawie było jednoznaczne. Już w treści odwołania podnosił, iż w spornym okresie obsługiwał wyłącznie urządzenia przeznaczone do obróbki żeliwa. Również w zarzutach do opinii biegłego oświadczył, że w spornym okresie stale i w pełnym wymierz czasu pracy pracował przy obróbce detali żeliwnych. Powyższe twierdzenia znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach słuchanych w sprawie świadków, którzy potwierdzili, że obrabiane przez wnioskodawcę detale były żeliwne. Dając również wiarę tym zeznaniom Sąd Okręgowy uznał, że praca wnioskodawcy polegała na obróbce wyłącznie odlewów z żeliwa. Podkreślić należy, że przyjęta przez Sąd ocena dowodów osobowych nie narusza granic swobodnej oceny dowodów wynikającej zart. 233 §1 kpc. Ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000/17/655). Tym wymogom Sąd pierwszej instancji nie uchybił. Przeprowadzone zaś w sprawie dowody dostatecznie wyjaśniły istotę sprawy, którą było ustalenie czy wnioskodawca w okresie zatrudnienia wZakładzie (...)wT.w okresie od 22 maja 1973 r. do 14 czerwca 1993 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach, a to stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Stąd też w sprawie nie zachodziła potrzeba kontynuowania postępowania dowodowego.
Podzielając zatem zarówno dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną sprawy, sprowadzającą się do stwierdzenia, żeF. G.spełnił przesłanki warunkujące nabycie prawa do emerytury określone wart. 32w zw. zart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U z 2009r. Nr 153, poz. 1227) wniesioną apelację należało oddalić, a to na podstawieart. 385 kpc.

(...)

(...)

(...)

(...)