Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 562/13
Data wyroku: 2013-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Mądry, Zbigniew Paturalski, Małgorzata Tomkiewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt VII Ka 562/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 sierpnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Małgorzata Tomkiewicz (spr.)
Sędziowie  SO Zbigniew Paturalski
SO Piotr Mądry

Protokolant  sekr.sądowy Elżbieta Łotowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Waśniewskiego
po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013r.
sprawyP. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 56 ust 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowego Wydziału Karnego w Węgorzewie
z dnia 18 marca 2013r.sygn. akt V K 379/12

zaskarżony wyrok uchyla i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Giżycku Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu w Węgorzewie do ponownego jej rozpoznania.

UZASADNIENIE
P. G.został oskarżony o to, że:
II. W okresie od stycznia 2011 r. do lipca 2011 wK.iB., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w ilości 300 gram marihuany poprzez trzykrotną sprzedaż po 100 gram marihuanyR. P.za cenę 1600 zł, łącznie 300 gram za cenę 4800 zł, oraz znaczną ilość substancji psychotropowych ilości 150 gram amfetaminy poprzez ich kilkukrotną sprzedażR. P.w ilości łącznej 150 gram amfetaminy za cenę 2000 zł, tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2005 r., Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie,wyrokiem z dnia 18 marca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt V K 379/12 orzekł:
IV. oskarżonegoP. G.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym, że z jego opisu wyeliminował stwierdzenie, że przedmiotem czynu była znaczna ilość środków odurzających i substancji psychotropowych i czyn zakwalifikował zart. 56 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 124) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 1 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
V. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania oskarżonegoP. G.w dniach od 17.04.2012 r. do 19.04.2012 r. uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w zakresie 3 (trzech) dni.
VI. na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec o skar ż onegoP. G.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w łącznej kwocie 6.800 (sześć tysięcy osiemset) złotych.
VIII. zasądził od oskarżonegoP. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 473,33 (czterysta siedemdziesiąt trzy)złote.

Od powyższego wyroku apelację wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej Olsztyn -Północ w Olsztynie zaskarżając przedmiotowy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o winie i karze na niekorzyść oskarżonegoP. G.oraz obrońca oskarżonegoP. G.zaskarżając wyrok w całości co do osoby oskarżonego.

Prokurator

n a podstawieart. 438 pkt 1, 2 oraz 3 k.p.k.w zw. zart. 427 § 1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającą na zaniechaniu wymierzenia oskarżonemu kary grzywny w sytuacji, gdy jej orzeczenie było obligatoryjne;

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 1 pkt 6 k.p.k., polegającą na pominięciu w treści wyroku przepisuart. 58 § 2 k.k.umożliwiającego odstąpienie od wymierzenia kary grzywny i jednoczesnym wymierzeniu oskarżonemu jedynie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w oparciu o treść art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji, gdy prawidłową podstawą skazania oraz wymiaru kary w przypadku odstąpienia od wymierzenia kary grzywny winien być art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 58 § 2 k.k.;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na wyeliminowaniu z opisu, zarzucanego oskarżonemu czynu znamienia „znacznej ilości” środków odurzających i substancji psychotropowych w sytuacji, gdy wprowadzenie przez wymienionego do obrotu 300 gram marihuany oraz 150 gram amfetaminy, a w konsekwencji ich użycie było w stanie oddziaływać na kilka tysięcy osób i stanowiło „znaczną ilość” środków odurzających.

Podnosząc powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny, w oparciu oart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonego,na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia:
- tj.art. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k., poprzez oparcie orzeczenia wyłącznie na dowodach i okolicznościach niekorzystnych dla oskarżonegoP. G., z jednoczesnym pominięciem tych, które przemawiały na jego korzyść, zwłaszcza wyjaśnień w/w oskarżonego oraz okoliczności, iż w okresie objętym zarzutem przebywał poza granicami kraju,
-art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej całkowicie dowolnej, i w konsekwencji uznanie za wiarygodne twierdzeniaR. P., a odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoP. G., tylko z tego powodu, że pozostają w sprzeczności z relacjamiR. P., mimo, że są konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym,
-art. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie tego, czy w okresie przypisanego oskarżonemuP. G.czynu wymieniony, przebywając za granicą, kontaktował się zR. P.oraz ewentualnie inną osobą, która miała przekazywaćR. P.narkotyki, i nie przeprowadzenie co do tych okoliczności żadnych dowodów, pomimo obowiązku działania Sądu z urzędu;
-art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.poprzez nie wykazanie w treści uzasadnienia wyroku, dlaczego Sąd przyjął, że oskarżonyG.popełnił przypisane mu przestępstwo wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, pomimo braku jakichkolwiek dowodów mogących okoliczności te potwierdzić;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu, że:
- oskarżonyP. G.dopuścił się przypisanego mu czynu zabronionego, pomimo braku dostatecznych dowodów jego winy, a zwłaszcza przy uwzględnieniu okoliczności, iż przebywał w tym czasie za granicą, zaś narkotyki przekazywałR. P.inny nieustalony mężczyzna,
- oskarżonyP. G.wszedł w porozumienie z inną nieustaloną osobą co do wprowadzania do obrotu narkotyków, pomimo braku jakichkolwiek potwierdzających tę okoliczność dowodów.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego, w oparciu oart. 427 § 1 in fine k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o uniewinnienie oskarżonegoP. G.od popełnienia przypisanego mu czynu zabronionego, ewentualnie : uchylenie wyroku co do oskarżonegoP. G.i przekazanie sprawy w takim zakresie Sądowi Rejonowemu w Giżycku, V Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Węgorzewie, do ponownego rozpoznania

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na uwzględnienie zasługuje apelacja prokuratora, apelacja obrońcy oskarżonego co do istoty nie jest trafna.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy stwierdzić należy, iż teza jakoby Sąd Rejonowy naruszył przepisy proceduralne nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza nie wyjaśniając tego, czy w okresie objętym zarzutemR. P.faktycznie kontaktował się z oskarżonym – jest całkowicie bezzasadna. Kwestia kontaktów telefonicznych pomiędzyR. P.iP. G.nie tylko nie umknęła uwadze Sądu Rejonowego ale do okoliczności tej Sąd I-szej instancji odniósł się wprost w pisemnych motywach wyroku (k.101) logicznie wskazując, z jakich względów dał wiarę twierdzeniomR. P., że takie kontakty pomiędzy wymienionymi rzeczywiście miały miejsce. Nie powielając argumentacji Sądu Rejonowego podnieść jedynie należy, iż to, że w 2011r.P. G.przebywał w Belgii nie jest okolicznością która- jak chce tego obrońca- miałaby wskazywać na to, że owych kontaktów nie było i że zeznania R.P.nie są wiarygodne. Rozmowy telefoniczne mają wszak to do siebie, że – co jest rzeczą oczywistą- można je przeprowadzać z dowolnych miejsc zarówno w kraju jak i poza jego granicami a w dobie ekspansji telefonii komórkowej połączenia z Belgii i do Belgii nie są zjawiskiem niezwykłym.
To zatem, że w 2011r.P. G.przebywał w(...)nie jest okolicznością, która sama w sobie miałby dowodzić, iż nie mógł on w tym czasie rozmawiać telefonicznie zR. P.. Nie oznacza ona również, żeP. G.nie mógł wówczas sprzedawaćR. P.wskazanych w zarzucie środków odurzających, zwłaszcza żeR. P.nigdy nie twierdził, że narkotyki przekazywał mu oskarżony osobiście ale wręcz podkreślał, że były one dostarczane na umówione zP. G.miejsce spotkania przez inną, nieznaną mu osobę. Jeśli R.P.rozmawiał telefonicznie zP. G.(na numer którego dzwonił i którego bez wątpienia poznawał po głosie), zaś narkotyki przywoził mu na umówione zP. G.miejsce inny mężczyzna, to teza, iżP. G.z owym mężczyzną współdziałał jest oczywista.
Zatrzymując się jeszcze przy kwestii pobytu oskarżonego za granicą na marginesie zauważyć również trzeba, iż –jak wynika to z wyjaśnień oskarżonego- do Belgii miał on wyjechać „w okresie letnim”2011r. natomiast zarzut obejmuje okres od stycznia 2011r. do lipca 2011r. Obejmuje on zatem również czas, kiedy oskarżony przebywał jeszcze w Polsce, co dodatkowo prowadzi do wniosku, że sam wyjazdP. G.za granicę w żadnej mierze nie podważa zasadności postawionego mu zarzutu.
W odniesieniu natomiast do owej kwestii rozmów telefonicznych odnotować również należy, iżP. G.w wyjaśnieniach swoich nigdy nie stwierdził wprost, że w okresie objętym zarzutem nie rozmawiał telefonicznie zR. P.. W wyjaśnieniach swoich pośrednio przyznał, że takie kontakty miały miejsce z tym, że stwierdził, iżR. P.dzwonił do niego w sprawie związanej ze sprzedażą auta. Co się zaś tyczy owej sprzedaży auta to, wbrew stanowisku oskarżonego

,

okoliczność ta nie potwierdza lansowanej przez niego tezy, jakobyR. P.złożył obciążające go zeznania jedynie z zemsty za to, żeP. G.nie zapłacił mu pełnej kwoty za kupiony od niego samochód markiV. (...). Rzekomy motyw konfliktu na tle rozliczeń finansowych związanych z zakupem samochodu trudno uznać za wiarygodny i przekonujący jeśli zważy się, że owy samochód markiV. (...).P.sprzedał nieP. G.leczP. P., który nie tylko żadnych zastrzeżeń do stanu technicznego auta nigdy nie zgłaszał ale który również zapłacił sprzedającemu całą żądaną kwotę.
W przedmiotowej sprawie nie ma zatem żadnych dowodów lub chociażby logicznych poszlak, które mogłyby wskazywać na to, iż obciążające oskarżonego zeznaniaR. P.(konsekwentne i spójne w toku całego postępowania) mają charakter jedynie tendencyjnych pomówień obliczonych na bezpodstawne obciążenieP. G.. Trudno przy tym zdyskredytować zeznaniaR. P.jedynie z tego względu, że ostatecznie potwierdził on zakup odP. G.mniejszej ilości środków odurzających, niż wynikałoby to z pośrednich relacjiR. R.. Na marginesie zauważyć należy, iż gdyby motywem zeznańR. P.rzeczywiście była jedynie chęć zemsty naP. G.– jak eksponuje to obrońca - to obciążenieG.większą ilością narkotyków zapewne nie byłoby dlaR. P.problemem.
Przechodząc natomiast do apelacji prokuratora przede wszystkim zauważyć należy, iż to, jaka ilość środków odurzającym spełnia kryteria „ilości znacznej” w rozumieniu art. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zagadnieniem spornym zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie. Nie brak poglądów, zawartych głównie w orzecznictwie sądów apelacyjnych (zwłaszcza Sądu Apelacyjnego w Katowicach iK.), iż kryterium to spełnia (ujmując rzecz w skrócie) dopiero taka ilość, która pozwala na odurzenie jednorazowo kilkunastu czy kilkudziesięciu tysięcy osób. Stanowisko Sądu Rejonowego dokonujące modyfikacji opisu czynu przypisanego oskarżonemu i przyjętej w związku z tym kwalifikacji prawnej tego czynu, nie jest zatem stanowiskiem odosobnionym i faktycznie znajduje oparcie w przywołanych judykatach.
Rzecz jednakże w tym, że powyższa linia orzecznicza pozostaje w opozycji do stanowiska Sądu Najwyższego, który w orzeczeniach wydawanych zwłaszcza na przestrzeni ostatnich lat, konsekwentnie stoi na stanowisku, że do przyjęcia znacznej ilości środków odurzających wystarcza taka ilość, która pozwala na odurzenie co najmniej kilkudziesięciu osób. Nie powielając orzeczeń trafnie wskazanych w apelacji prokuratora podkreślić jedynie należy, iż dokładnie ten sam pogląd Sąd Najwyższy wyraził 7.05.2013r. również w odniesieniu do wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie (Wydział II Karny) w sprawie IIK 120/13, gdzie za znaczną ilość środków odurzających zostało uznanych m.in. 200 g marihuany i 39 g haszyszu.
Podzielając zatem co do istoty stanowisko Sądu Najwyższego, za słuszny należało uznać zarzut oskarżyciela publicznego zawarty w pkt. II pdpkt.3 apelacji. Rację ma skarżący również co do tego, iż odstępując od obligatoryjnego orzeczenia grzywny Sąd Rejonowy winien powołać w podstawie wymiaru karyart. 58& 2kk.
Reasumując, ze względu na powyższe , jak również mając na uwadze to, że wydanie orzeczenia reformatoryjnego zmieniającego ustalenia faktyczne i orzekającego surowszą karę pozbawienia wolności ze względu na zmianę kwalifikacji prawnej czynu nie jest możliwe na etapie postępowania odwoławczego ze względu na dyspozycjęart. 452& 2kpk, zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę tę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego jej rozpoznania (art. 437& 1kpk).
Przy powtórnym rozpoznaniu sprawy Sąd I-szej instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe, w zakresie, jakim uzna to za konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy, uwzględniając uwagi powyższe w przedmiocie interpretacji znamienia znacznej ilości środków odurzających.