Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 583/13
Data wyroku: 2013-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka
Słowa kluczowe: Zamiar
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.w.
Teza: Istota wykroczenia z art. 51§1 k.w. charakteryzuje się w zakresie strony podmiotowej umyślnym okazaniem przez sprawcę lekceważenia dla norm zachowania się. Oceniając stronę podmiotową zachowania obwinionego, który podjął szereg działań zmierzających do ograniczenia emisji hałasu z lokalu, związanego z działalnością w zakresie organizacji imprez muzycznych, należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie sposób przypisać obwinionemu umyślnego lekceważenia norm zachowania się i dopuszczenia się wybryku polegającego na umyślnym zakłócaniu spoczynku nocnego

Sygn. akt.IV Ka 583/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 sierpnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Mariola Urbańska - Trzecka
Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska
przy udziale oskarżyciela ------
po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 roku
sprawyW. N.
obwinionego z art. 51§1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 23 kwietnia 2013 roku sygn. akt XIV W 2837/12
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; kosztami postępowania odwoławczegow sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 583/13

UZASADNIENIE
W. N.został obwiniony o to, że w okresie od 1 września 2011 roku do dnia 24 lutego 2012 roku wB., przyulicy (...), będąc właścicielemklubu (...)poprzez puszczanie głośnej muzyki w wymienionym klubie, zakłócił spoczynek nocnyR. K.tj. o czyn z art. 51 §1 kw .
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 roku sygn. akt XIV W 2837/12W. N.został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu. Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel posiłkowyR. K.zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść obwinionego.
Wyrokowi zarzucił, że sąd nieprawidłowo „zakwalifikował treśćart. 5 § 1 pkt 1 kpww związku zart. 62 § 3 , awinien rozpatrzyćart. 63 § 1 i 4”
Stawiając ten zarzut apelujący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie obwinionego za winnego zarzucanego czynu i skazanie na stosowną karę.

2
ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sąd odwoławczy zważył co następuje:

Apelacja oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stwierdzić w pierwszym rzędzie należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób należyty przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu gruntownej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie nie pozwala na przypisanie obwinionemu popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Zgodnie z przepisami procedury sąd zebrał i ujawnił pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Lektura uzasadnienia wskazuje, że sąd - wbrew twierdzeniom autora apelacji - dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego wart. 4 k.p.k., w zw. zart. 8 k.p.w.uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść , nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski, które odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury w sprawach o wykroczenia.
W w odniesieniu do zarzutów podniesionych w opisanym wyżej środku odwoławczym stwierdzić należy co następuje.
Apelacja oskarżyciela posiłkowego w zakresie stawianych zarzutów jest nieprecyzyjna, ale z jej uzasadnienia należy wnosić, że apelujący kwestionuje ocenę dowodów i w konsekwencji zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych, co doprowadziło do niesłusznego zadaniem apelującego uniewinnieniaW. N.od wykroczenia z art. 51§ 1 kw.
Nie istnieją - w ocenie Sądu Odwoławczego - żadne racjonalne przesłanki by podzielić te zarzuty i argumentację oskarżyciela posiłkowego. Należy stanowczo stwierdzić, iż są całkowicie chybione.
Podkreślić trzeba, że zarzut naruszeniaart. 4 i 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (postanowienie SN z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 397/06,niepubl.). Sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie lub niewinności bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Tego rodzaju uchybień autor apelacji nie wykazałw każdym razie nie sposób przyjąć, że dowody, na których sąd oparł swoje orzeczenie, w tym w szczególności konsekwentnych wyjaśnieniach obwinionego, zeznaniach świadków, w tym również oskarżyciela posiłkowego, dokumentacji związanej z wynikami pomiarów natężenia głośności, na które wskazał w uzasadnieniu wyroku, są sprzeczne i niejasne i by dokonując ich analizy i oceny, przyznając im walor wiarygodności sąd naruszył zasady wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd rejonowy na co wskazuje treść uzasadnienia w sposób wnikliwy dokonał analizy wszystkich źródeł dowodowych we wzajemnych powiązaniu i słusznie doszedł do przekonania, że ów materiał nie pozwala na przypisanie winy  obwinionemu w zakresie zarzucanego mu wykroczenia.
W procesie nie chodzi o to, czy zeznania lub wyjaśnienia są nieprzekonujące dla strony, lecz o to, czy są one przekonujące lub nie dla sądu wkontekście całokształtu materiału dowodowego.
Samo przekonania autora apelacji oparte wyłącznie na jego wersji i subiektywnym przekonaniu o winieW. N.i na odmiennej ocenie dowodów bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego i odmiennych wniosków jakie zeń wypływają, nie jest obrazą prawa uzasadniającą zarzut obrazy prawa procesowego.
Wyrażona wart. 7 k.p.k.zasada swobodnej oceny dowodów oznacza nakaz dokonywania oceny uwzględniającej kryteria obiektywne (logikę, wiedzę, doświadczenie życiowe), która podlega kontroli procesowej w trybie odwoławczym, a sąd w uzasadnieniu podjętej decyzji musi wyjaśnić motywy, jakie nim kierowały w dokonywaniu rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, zatem tylko wtedy nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów, gdy dokonane zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, a ocena tych dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
W realiach niniejszej sprawy -w ocenie sądu odwoławczego - analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie potwierdza w żadnym stopniu zarzutów podniesionych przez autora apelacji, że orzeczenie oparte zostało o błędne ustalenia dokonane w wyniku dowolnej, oceny materiału dowodowego i bez oparcia rozstrzygnięcia na całości materiału dowodowego.
ApelacjaR. K.jawi się jako typowo polemiczna wobec ustaleń sądu orzekającego oraz obszernej, wyczerpującej, logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych i rzeczowych argumentów pozwalających na podzielenie jej zarzutów i wniosków co do winy obwinionego. Celowe jest przy tym skonstatować, iż pełną aktualność zachowuje ta reguła oceny dowodów, wedle której podstawę czynionych ustaleń faktycznych w określonej sprawie winny stanowić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie (art. 410 k.p.k.), w szczególności te, które mają określone, istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym dowody winny być postrzegane i oceniane w ich całokształcie i we wzajemnym względem siebie powiązaniu, kiedy to nabierają one zgoła innej wymowy i wartości dowodowej, aniżeli wówczas, gdy chcieć je postrzegać w sposób jednostkowy, w oderwaniu od wspomnianych wzajemnych relacji między nimi, jak to czyni apelujący.
Wbrew twierdzeniom apelującego nie ma żadnych podstaw by kwestionować zapadłe rozstrzygnięcie tak co podjętych ustaleń faktycznych jak i oceny prawnej zachowania obwinionego, któremu w realiach niniejszej sprawy nie sposób przypisać winy umyślnej. Słusznie sąd Rejonowy doszedł do wniosku , że w ustalonym przez sąd rejonowy prawidłowo stanie faktycznym, z którego wynika, że w związku z działalnością lokaluE.dochodziło z różnych powodów, leżących także po stronie klientów tego lokalu, do zakłócania spoczynku nocnego, to nie można przypisać obwinionemu popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 kw.
Istota tego wykroczenia charakteryzuje się w zakresie strony podmiotowej, co należy wyraźnie podkreślić, umyślnym okazaniem przez sprawcę lekceważenia dla norm zachowania się, musi być umyślnym wybrykiem.
Tymczasem jak wynika z ustaleń sądu obwiniony jako osoba pełniąca obowiązki organizatora imprez podjął szereg działań na terenie lokalu, które miały na celu ograniczenie natężenia emitowanego hałasu. W lokalu użyto materiały dźwiękochłonne, nie otwierano okien w czasie imprez muzycznych, ograniczono sprzęt muzyczny wyłączając z użytku urządzenia emitujące dodatkowe dźwięki basowe. Fakty te zostały potwierdzone obiektywnymi dokumentami Inspekcji Ochrony Środowiska(...)wB.tudzież zeznaniami świadków na jakie wskazał sąd w pisemnych motywach. Istotnymi dla oceny strony podmiotowej są też wyniki badań Inspekcji Ochrony Środowiska(...)wB., które nie potwierdziły, by hałasy emitowane na terenie lokaluE.w czasie imprezy przekraczały dopuszczalną normę natężenia emitowanego hałasu na obszarze terenów w strefie śródmiejskiej powyżej 100 tys. mieszkańców, dodatkowo zaś wyniki dokonywane w rejonieulicy (...)uniemożliwiły wyróżnienie hałasu z klubu z tła akustycznego.
Oceniając zatem stronę podmiotową zachowania obwinionego, który jak ustalił sąd podjął szereg działań zmierzających do ograniczenia emisji hałasu z lokalu, związanego z jego działalnością w zakresie organizowanych imprez muzycznych należało podzielić stanowisko sądu meriti, że nie sposób przypisać obwinionemu umyślnego lekceważenia norm zachowania się i dopuszczenia się wybryku polegającego na umyślnym zakłócaniu spoczynku nocnego.
Sąd rozważył wszystkie okoliczności niniejszej sprawy i wbrew twierdzeniom apelującego szczegółowo się do nich odniósł w uzasadnieniu wyroku, a dokonana ocena jest poprawna i nie budzi zastrzeżeń sądu odwoławczego. Jak wynika z oceny dowodów zaprezentowanej przez sąd, a która to ocenę sąd odwoławczy podziela, materiał ten nie dawał więc podstaw do przypisania obwinionemu winy umyślnej w zakresie zarzucanego mu wykroczenia.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że żadną miarą zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącego nie pozwala na postawienie Sądowi Rejonowemu zarzutu obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych, które wpływałby na trafność zaskarżonego orzeczenia. Ocena materiału dowodowego cechuje się skrupulatnością, wszechstronnością i jest zgodna z regułami sformułowanymi w dyspozycjiart. 4 kpkiart. 7 kpkw zw.zart. 8 k.p.w., przez co nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania oraz nie zawiera błędów logicznych.
Reasumując podkreślić trzeba, że jakkolwiek apelujący ma prawo do krytyki ustaleń dokonanych przez Sąd orzekający, to w przekonaniu Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie nie ma żadnych racjonalnych przesłanek pozwalających na odmienną ocenę poszczególnych dowodów i tym samym postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa procesowego i w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych.
Z powyższych względów należało, zatem uznać apelację za niezasadną i zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 632 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.