Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 686/13
Data wyroku: 2013-07-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bohun, Sławomir Jurkowicz, Adam Jewgraf
Słowa kluczowe: Pozbawienie Wykonalności
Podstawa prawna: art. 840§1 pkt 2 k.p.c.

Sygn. akt I ACa 686/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 lipca 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Sławomir Jurkowicz (spr.)

Sędziowie:

SSA Małgorzata Bohun
SSA Adam Jewgraf

Protokolant:

Teresa Wróbel - Płatek

po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie
sprawy z powództwaP. S.
przeciwkoGminie M.B.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności
na skutek apelacji obu stron
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I C 444/12

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I, III i IV w ten sposób, że oddala powództwo i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;

2
oddala apelację powoda;

3
zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 3.310 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

UZASADNIENIE
PowódP. S.wniósł o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 06.01.2000 r., wydanego w sprawie sygn. akt I C 763/99, opatrzonego klauzulą wykonalności przez ten Sąd w dniu 07.02.2000 r., w części, tj. w zakresie kwoty 82.000 zł należności głównej objętej pkt I, w zakresie kwoty 12.000 zł objętejpkt II oraz w zakresie kwoty 200 zł oznaczonych kosztów nadania klauzuli wykonalności. Ponadto domagał się zasądzenia od strony pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.
W odpowiedzi na pozew strona pozwanaGmina M.B.wniosłao oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Opoluw pkt 1 pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6.01.2000 r., sygn. akt. I C 763/99, opatrzonego klauzulą wykonalności w dniu 7.02.2000 r. w części obejmującejpkt II tego wyroku, tj. w zakresie kwoty 12.000 zł oraz w zakresie kwoty200 zł oznaczonych jako koszty klauzuli wykonalności. W pozostałym zakresieSąd Okręgowy powództwo oddalił (pkt 2). Jednocześnie w pkt 3 zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.078 zł tytułem kosztów procesu a w pkt IV zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3.132 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wydał w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w sprawie z powództwaGminy M.B.przeciwkoP. S., sygn. akt I C 763/99, w dniu 06.01.2000 r. wydał wyrok zaoczny, na mocy którego w punkcie I wyroku zasądził odP. S.na rzeczGminy M.B.kwotę 82.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28.10.1999 r. do dnia zapłaty; w punkcie II zasądził odP. S.na rzeczGminy M.B.koszty zastępstwa procesowego w kwocie 12.000 zł orazw punkcie III nakazałP. S.uiszczenie opłaty sądowej. W dniu 07.02.2000 r. powyższemu orzeczeniu nadano klauzulę wykonalności.
Strona pozwana pismem z dn. 20.02.2000 r. wystąpiła do Komornika Sądowego wB.z wnioskiem o wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 12.03.2012 r. Komornik wskazał, że wyegzekwowane od dłużnika środki pieniężnew pierwszej kolejności zarachowuje na spłatę wpłaconych przez wierzyciela zaliczek, następnie na spłatę kosztów, odsetek a w dalszej kolejności na spłatę należności głównej.
Pismem z dn. 18.06.2012 r. kierownik Biura Budżetu i Księgowości Zastępca Skarbnika MiastaA. S.poinformowała powoda, iż stan zadłużenia wynikający z wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dn. 06.01.2000 r. przedstawia się następująco: należność główna 0 zł, koszty zastępstwa procesowego 0 zł, koszty postępowania o nadanie klauzuli wykonalności 0 zł, odsetki liczone do dnia zapłaty 92.172,78 zł.
Pismem z dnia 06.07.2012 r. Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym wB.wskazał, że stan zadłużenia dłużnika wg ksiąg rachunkowych komornika przedstawia się następująco na dzień 06.06.2012 r.: należność główna 82.000 zł, odsetki 58.368,96 zł. Na dzień 26.06.2012 r. należność główna 82.000 zł, odsetki 58.923,86 zł. W terminie od dnia 06.04.2000 r. do 01.06.2012 r. zarachowano w sprawie (łącznie z wpłatą bezpośrednią dokonaną do rąk wierzyciela w dniu 24.02.2012 r.) kwotę 144.737,67 zł, którą rozdysponowano na: spłatę kosztów adwokackich w procesie 12.000 zł, spłatę kosztów adwokackich w egzekucji 4.000 zł, spłatę kosztów klauzuli 200 zł, spłatę odsetek 98.481,34 zł, spłatę należności głównej (wpłata bezpośrednia) 335,28 zł, spłatę opłaty egzekucyjnej komornika 29.269,55 zł, spłatę kosztów przelewów bankowych 451,50 zł .
W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd I instancji uznał, iż powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.
Sąd Okręgowy analizując sporne żądanie na gruncie przepisuart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.i przy uwzględnieniu treściart. 1025 § 1 i 1026 § 2 k.p.c.wskazał, iż powództwo przeciwegzekucyjne przysługuje dłużnikowi w celu obrony przed postępowaniem egzekucyjnym w wypadku, gdy postępowanie to narusza jego prawa podmiotowe, wynikające z prawa materialnego, a nie gdy zostało naruszone tylko prawo formalne (przepisy prawa egzekucyjnego). Jednocześnie stwierdził, iż orzeczenia, których części są zwalczane przez powoda są prawomocnea postępowanie egzekucyjne w sprawie zostało wszczęte, ale nie jest jeszcze zakończone.
W ocenie Sądu I instancji twierdzenia powoda formułowane w procesie nie były uzasadnione bowiem, przepisyart. 1025 k.p.c.orazart. 1026 k.p.c.określające kolejność zaspokojenia z kwoty uzyskanej z egzekucji wierzytelności są wiążące zarówno dla komornika jak i wierzyciela. Nadto sformułowanie tych przepisóww sposób kategoryczny jednoznacznie wskazuje, że przy podziale sumy uzyskanejz egzekucji od kolejności tej nie można odstąpić. Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, że zaliczenie sum uzyskanych w drodze egzekucji nastąpiło prawidłowo. Wskazano przy tym, iż jak wynika z przedłożonego do akt zestawienia zaspokojono koszty zastępstwa procesowego w kwocie 12.000 zł oraz koszty uzyskania klauzuli wykonalności w kwocie 200 zł. Dlatego też w tym zakresie powództwo, zdaniem tego Sądu, należało uwzględnić.
Sąd I instancji stwierdził również, że powód w dalszym ciągu nie wykonał zobowiązania ciążącego na nim na mocy punktu I przedmiotowego wyroku, a tym samym nie została przez niego spłacona należność główna w kwocie 82.000 zł oraz odsetki ustawowe, które na dzień 26.06.2012 r. wynosiły 58.923,86 zł. Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące możliwość wystąpienia przez powoda z powództwem opozycyjnym na podstawie przepisuart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.i w tym zakresie powództwo oddalił.
Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd ten odwołał się do treściart. 100 k.p.c.wskazując, iż powód wygrał proces w 13%, zaś pozwanaw 87%.
Powyższy wyrok apelacjami zaskarżyły obie strony.
Powód w wywiedzionej apelacji zaskarżył ów wyrok w części obejmującej rozstrzygnięcie zawarte w pkt II, III i IV zarzucając:
1. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku, a to:
-art. 233 k.p.c.poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów w sposób obszernie opisany w apelacji,
-art. 1026 k.p.c.poprzez dokonanie jego błędnej wykładni w sposób opisanyw apelacji,
-art. 230 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie,
-art. 759 § 2 k.p.c.w zw. zart. 760 § 1;art. 233 k.p.c.w zw. zart. 5;art. 6;art. 61;art. 65 § 1 k.c.w sposób wskazany w apelacji;
-art. 328 § 2 k.p.c.w sposób obszernie opisany w apelacji;
2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to:
-art. 217w zw. zart. 218 k.p.a.w zw. zart. 56, art. 61 § 1 i art. 65 k.c.poprzez ich niezastosowanie;
-art. 61 § 1 zd. 2 k.c.poprzez jego zastosowanie;
-art. 5 k.c.orazart. 415w zw. zart. 5 k.c.poprzez ich niezastosowanie;
-art. 840 § 1 pkt 2w zw. zart. 233, art. 1026 k.p.c.w zw. zart. 61 § 1 zd. 1;art. 65 § 1;art. 5 k.c.poprzez nieuzasadnione uznanie, że po powstaniu tytułu egzekucyjnego nie nastąpiło zdarzenie, na skutek którego zobowiązanie w kwocie 82.000 zł wygasło w wyniku jego zapłaty;
-art. 6 k.c.w zw. zart. 230 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie;
-art. 6, w zw. zart. 61, art. 65 § 1 k.c.;art. 217w zw. zart. 218 § 1 i 2 k.p.a.orazw zw. zart. 233 k.p.c.oraz
-art. 6 k.c.w zw. zart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.poprzez nieprawidłowe uznanie przezSąd I instancji, że powód nie udowodnił faktów, z których wywodzi skutki prawne.
W oparciu o powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I, a przez to w pkt II poprzez uwzględnienie powództwa w całości, w pkt III poprzez podwyższenie zasądzonej w nim tytułem zwrotu kosztów procesu kwoty do 8.597,75 zł oraz w pkt IV poprzez jego uchylenie. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazaniew tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i orzeczeniao kosztach postępowania za wszystkie instancje.
Natomiast strona pozwana w swojej apelacji zaskarżyła powyższy wyrokw części obejmującej rozstrzygnięcia zawarte w pkt I i III zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, tj.art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.poprzez jego błędne zastosowanie oraz
2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.art. 816 § 1 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I i III poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Ewentualnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym dalszych kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 468 zł za I i II instancję według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu za obie instancje.
W odpowiedziach na apelacje obie strony wniosły o oddalenie apelacji przeciwnika i zasądzenie od niego na rzecz strony wnoszącej odpowiedź na apelację zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja powoda jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Natomiast apelacja strony pozwanej okazała się co do zasady uzasadniona, skutkując koniecznością dokonania zmiany zaskarżonego wyroku.
Na wstępie rozważań wskazać należy, iż za podstawę swojego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przyjął w całości ustalenia faktyczne poczynionew sprawie przez Sąd I instancji, które znajdowały pełne potwierdzeniew zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
W pierwszej kolejności z uwagi na szerszy zakres zaskarżeniaSąd Apelacyjny rozpoznawał apelację powoda. Na wstępie tej części rozważań podkreślić należy, iż z uwagi na sposób skonstruowania apelacji przez fachowego pełnomocnika powoda, w sposób bardzo mało czytelny, z dużą ilością błędów gramatycznych i stylistycznych, ze wskazaniem ogromnej liczby zarzucanych przepisów, często bez wskazania aktu prawnego, którego konkretny zarzut naruszenia określonego jedynie numerem artykułu dotyczy, w istocie uniemożliwiał dokonanie rzeczowej i pełnej oceny większości z nich przez Sąd Odwoławczy,w kontekście treści zaskarżonego orzeczenia oraz treści samego spornego żądania sformułowanego przez powoda w pozwie.
Podkreślić przy tym należy, iż powód wytaczając powództwo opozycyjnew oparciu o przepisart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.i żądając w jego ramach pozbawienia powyższego tytułu wykonawczego wykonalności w części dotyczącej zasądzonejw nim na rzecz strony pozwanej całej należności głównej - 82.000 zł, kosztów zastępstwa procesowego - 12.000 zł oraz kosztów nadania klauzuli wykonalności - 200 zł, swoje roszczenie opierał na twierdzeniu, że po powstaniu owego tytułu wykonawczego i w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego doszło do zaspokojenia wierzyciela w tym zakresie i tym samym spełnieniu świadczenia przez dłużnika, które skutkowało wygaśnięciem jego zobowiązania w powyżej wskazanej części. Zasadności owego powództwa i słuszności swoich racji powód upatrywał wprost i jedynie w treści pism strony pozwanej z dnia 13.06.2012 r. i z dnia 18.06.2012 r. skierowanych do organu egzekucyjnego (komornika sądowego)i niego, które informowały o wysokości aktualnego zadłużenia apelującego oraz piśmie komornika prowadzącego egzekucję z dnia 6.07.2012 r. skierowanym do powoda i informującym o innym stanie jego aktualnego zadłużenia. Jednocześnie podkreślić należy, iż już w samym uzasadnieniu pozwu powyższych pism wierzyciela powód nie utożsamiał z oświadczeniem woli pozwanej Gminy stwierdzającym spełnienie przez dłużnika świadczenia w zakresie objętym żądaniem pozwu. Natomiast wskazując na ich treść podkreślał jedynie odmienny sposób zarachowywania przez wierzyciela wpłat otrzymywanych od organu egzekucyjnego. Znamienne pozostaje przy tym również to, że w toku procesu powód żadnych innych wniosków dowodowych, poza dowodami z dokumentów wskazanymi w pozwie,nie zgłaszał a nadto wnosił o oddalenie osobowych wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę pozwaną, kwestionującą w odpowiedzi na pozew zasadność powództwa w całości. Powyżej wskazane okoliczności, gdy zważy się natreść przepisówart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.iart. 843 k.p.c.orazart. 6 k.c.w zw.zart. 232 k.p.c., zdaniem Sądu Apelacyjnego mają kluczowe znaczenie dla oceny zasadności tak zarzutów zawartych w apelacji powoda, jak i samego powództwa.
Poddając analizie treści zarzutów apelacji powoda w pierwszej kolejności odnieść należało się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisuart. 328 § 2 k.p.c.W ocenie Sądu Apelacyjnego niewątpliwie po części racjęma apelujący, iż treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku uchybia dyspozycjiprzepisuart. 328 § 2 k.p.c.Wprawdzie Sąd I instancji, wbrew wywodomapelującego, prawidłowo wskazał, że czyniąc ustalenia faktyczne i dokonując ocenymateriału dowodowego oparł się na powołanych i niekwestionowanych dowodachz dokumentów, jednakże w istocie nie wyjaśnił podstawy prawnej wyroku.Poza bowiem zacytowaniem wprost przepisówart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.orazart. 1025 § 1 k.p.c.i1026 § 2 k.p.c.w istocie w żaden sposób nie wyjaśnił motywów, którymi kierował się tak pozbawiając przedmiotowy tytuł wykonawczy wykonalnościw stosunku do kwoty 12.200 zł, jak również oddalając powództwo w pozostałej części. Mało tego rozważania tego Sądu w powyższym zakresie pozostają we wzajemnej sprzeczności. Z jednej bowiem strony Sąd I instancji trafnie wskazuje, iż podstawą powództwa opozycyjnego na gruncie powyższego przepisu może być tylko zdarzenie wynikające z prawa materialnego a nie naruszenie prawa formalnego (przepisów postępowania egzekucyjnego). Z drugiej zaś strony całą swoją uwagę koncentruje na analizie i wykładni powyżej cytowanych przepisów procesowych stwierdzając przy tym, że skoro zaliczenie sumy uzyskanej w prowadzonymi niezakończonym postępowaniu egzekucyjnym było prawidłowe, to w zakresie powyższej kwoty powództwo należało uwzględnić. Ponadto uzasadniając swoje stanowisko w zakresie dotyczącym oddalenia powództwa w żaden sposób nie poddaje analizie treści owych pism wierzyciela i ich znaczenia w kontekście przesłanek zart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.Tym niemniej z uwagi na treść wniesionej apelacji i wynikający z niej zakres zaskarżenia oraz fakt, iż Sąd Apelacyjny jako sąd meriti władny był dokonać ponownej, własnej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym dowodów z dokumentów przeprowadzonych przez Sąd I instancji, ostatecznie zaskarżone orzeczenie poddawało się kontroli instancyjnej.
W realiach analizowanej sprawy, wbrew błędnemu przekonaniu apelującego powoda, nie sposób uznać za uzasadnione wszystkich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, z których większość nie znajdowała w sprawie zastosowania z uwagi na treść spornego żądania i nie miała żadnego wpływu na treść skarżonego orzeczenia. W tym ostatnim przypadku dotyczy to przepisówart. 759 § 2 k.p.c.w zw. zart. 760 § 1 k.p.c.normujących kwestie zarządzeń sąduw ramach czynności egzekucyjnych oraz formy składania wniosków i oświadczeńw tym postępowaniu;art. 1026 k.p.c.regulującego kwestie sposobu zaspokojenia należności w postępowaniu egzekucyjnym w przypadku, gdy suma objęta podziałem nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności i praw tejsamej kategorii. Sąd Apelacyjny nie jest w stanie merytorycznie odnieść się do sformułowanego w sposób kompletnie niezrozumiały zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.w zw. zart. 5bez jego skonkretyzowania tego ostatniego przepisu.To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 6 i art. 61. Natomiast, gdy idzie o zarzut naruszenia prawa procesowego w postaciart. 65 § 1 k.c., to jest to norma prawa materialnego a nie procesowego.
W ocenie Sądu Apelacyjnego całkowicie bezzasadnym pozostawał zarzut dotyczący naruszenia przepisuart. 230 k.p.c.bowiem, wbrew twierdzeniom apelującego, kwestia umocowaniaA. S.do działania w imieniu pozwanej,a zwłaszcza składania w jej imieniu oświadczeń woli, w ogóle nie była podnoszona przez powoda w pozwie a nadto, co wynika wprost z odpowiedzi na pozew pozwana kwestionowała wykonanie przez dłużnika zobowiązania objętego spornym tytułem wykonawczym, poza przyznaniem, że kwota 12.200 zł została wyegzekwowanai zaliczona zgodnie z wymogami przepisówart. 1025 k.p.c.iart. 1026 k.p.c.W konsekwencji podnoszenie jakichkolwiek zarzutów w powyższym zakresie na obecnym etapie postępowania byłoby również sprekludowane na gruncie przepisuart. 843 § 3 k.p.c.
Wreszcie, wbrew zarzutom apelującego powoda, częściowo z przyczyn już powyżej omówionych bezzasadnym pozostawał także zarzut dotyczący naruszenia przepisuart. 233 k.p.c.(wydaje się, iż skarżącemu chodziło o§ 1tego przepisu). Dotyczy to w szczególności umocowaniaA. S.do złożenia oświadczenia woli w imieniu pozwanej tak powodowi, jak i organowi egzekucyjnemu. Ponadto wbrew zarzutowi apelującego Sąd I instancji ustalił treść pisma pozwanej z dnia 13.06. i 18.06. 2012 r., w którym informowała ona o wielkości zadłużenia powoda. Natomiast, gdy idzie kwestię uznania przez Sąd I instancji braku podstaw do pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego w zakresie kwoty 82.000 zł, to była to ocena merytoryczna tego Sądu wyrażona na gruncie prawa materialnego a nie procesowego. Mało tego apelujący powód formułując ów zarzut nie wykazał w żaden sposób, aby Sąd I instancji dokonując oceny materiału dowodowego w jakikolwiek sposób uchybił regułom logiki, czy też zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego.
Przechodząc do oceny podniesionych w apelacji przez powoda bardzo licznych zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd Apelacyjny również uznał je za bezzasadne, a w części całkowicie niezrozumiałe. I tak w pierwszej kolejnościza całkowicie bezzasadny i niezrozumiały w kontekście spornego żądania uznać należało zarzut dotyczący naruszenia przepisuart. 415(chybak.c.) w zw. zart. 5 k.c.orazart. 5 k.c.W świetle bowiem treści spornego żądania niewątpliwie takart. 415 k.c., jak iart. 5 k.c.nie znajdowały żadnego zastosowania, o czym fachowy pełnomocnik powinien doskonale wiedzieć skoro nie występował z żądaniem odszkodowawczym. Natomiast, gdy idzie o przepisart. 5 k.c., to generalnienorma ta nie może stanowić samodzielnej, skutecznej podstawy powództwa przeciwegzekucyjnego i bezpośrednio na jej podstawie nie można oprzeć żądań. Niewątpliwie bowiem taką podstawę w przypadku powództwa opozycyjnego stanowi przepisart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., którego przesłanki zostałyby spełnione w związkuz zaistnieniem nadużycia prawa podmiotowego, a wynikające z prawa materialnego (zob. tak m.in. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 5.06.2002 r., II CKN 943/00,LEX 521921, czy też z dnia 27 stycznia 1999 r., II CKN 151/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 134).
W ocenie Sądu Apelacyjnego całkowicie niezrozumiałym, gdy idzie tako sformułowanie, jak i uzasadnienie pozostaje zarzut apelującego dotyczący naruszenia prawa materialnego w postaciart. 217w zw. zart. 218 k.p.a., które są przecież przepisami procedury administracyjnej i powiązanie tych unormowańzart. 56, art. 61 § 1(wydaje się, że chodzi o przepisyk.c.) orazart. 65 k.c.poprzez ich niezastosowanie oraz jednocześnieart. 61 § 1zd. drugiek.c.poprzez jego zastosowanie. Powyżej opisane zarzuty apelującego, których uzasadnieni stanowi całkowity galimatias prawny, opierają się na niczym nieudowodnionej a do tego całkowicie błędnej tezie, iż przedmiotowe pisma wierzyciela - pozwanej Gminy zawierają oświadczenie woli, które miałoby być do tego cofnięte w odpowiedzi na pozew. Tymczasem po pierwsze żądne tego typu twierdzenia i zarzuty nie były zawarte ani w pozwie, ani tym bardziej w odpowiedzi na pozew. Po wtóre zaś apelujący, reprezentowany przecież przez fachowego pełnomocnika, odwołując się do treści przepisówart. 217 i 218 k.p.a.zdaje się w ogóle nie zauważać, iż zaświadczenia wydawane w tym szczególnym trybie administracyjnym nie zawierają żadnych oświadczeń woli organu a są jedynie aktem jego wiedzy. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zatem zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa wart. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego (zob. tak np. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 3.12.2010 r., II SA/Wr 551/10, LEX nr 75565, czy też NSA w wyroku z dnia 29.02.2012 r., II GSK 186/11, LEX nr 1137908).
W świetle powyższych rozważań prawidłowo Sąd I instancji nie dokonywał oceny analizowanych oświadczeń na gruncie przepisówart. 65 k.c.iart. 61 § 1 k.c.W dalszej konsekwencji całkowicie bezzasadnymi pozostawały sformułowanew apelacji powoda zarzuty dotyczące naruszenia przepisuart. 6 k.c.w powiązaniuz wszystkimi powyżej już wskazanymi przepisami tak prawa materialnego, jaki procesowego ze stawionymi ze sobą w przeróżnych i całkowicie niezrozumiałych,a nadto wzajemnie sprzecznych konfiguracjach. Dlatego też Sąd Apelacyjny nie będzie odnosił się do każdego z nich osobna.
Dokonując generalnie ich oceny Sąd Odwoławczy uznał je za całkowicie bezzasadne. Podkreślić przy tym trzeba, iż wbrew błędnemu przekonaniu apelującego, zgodnie z ogólną reguła rozkładu ciężaru dowodowego wynikającązart. 6 k.c., to na nim a nie na stronie pozwanej a już na pewno nie na Sądzie orzekającym, spoczywał w tej sprawie ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanekzart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, mając na względzie treść uzasadnienia spornego żądania zawartą w pozwie, jak i całokształt zebranego materiału dowodowego, apelujący obowiązkowi temu nie sprostał. W żaden sposób nie udowodnił bowiem, że w toku prowadzonego, w oparciu o sporny tytuł wykonawczy postępowania egzekucyjnego spełnił swoje zobowiązanie w zakresie objętym żądaniem pozwu, w szczególności zaś, aby strona pozwana złożyła jakiekolwiek oświadczenie woli w tym zakresie okoliczność tą potwierdzające. Podkreślićprzy tym należy, iż w istocie apelujący kwestionował tylko i wyłącznie dokonywany przez organ egzekucyjny sposób zarachowywania wpłat poszczególnych należności.Ta zaś okoliczność nie stanowi i nie może stanowić podstawy powództwa opozycyjnego a jakiekolwiek nieprawidłowości w tym zakresie, o ile występująi zostaną wykazane, mogą być przez dłużnika kwestionowane w ramach postępowania egzekucyjnego przy pomocy dostępnych w jego ramach instrumentów prawnych. W konsekwencji Sąd I instancji, wbrew odmiennym twierdzeniom apelującego, oddalając powództwo w zakresie dotyczącym pozbawienia owego tytułu wykonawczego wykonalności w stosunku do powyżej określonej kwoty nie naruszył żadnego z zarzucanych przez skarżącą licznie przepisów takprocesowych, jak i materialnoprawnych, a w szczególności dyspozycji przepisuart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
Z tych wszystkich powyżej wskazanych przyczyn apelacja powoda jako ostatecznie bezzasadna podlegać musiała oddaleniu, o czym na podstawieart. 385 k.p.c.orzeczono w pkt 2 sentencji
Przechodząc natomiast do oceny apelacji strony pozwanej stwierdzićnależy, iż okazała się ona uzasadniona. Niewątpliwie bowiem, jak już powyżej wskazano, wobec braku jakichkolwiek podstaw świadczących o wygaśnięciu spornej wierzytelności na skutek jej spełnienia przez dłużnika, brak było podstaw do częściowego uwzględnienia powództwa na gruncie przepisuart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wskazać przy tym należy, iż sam fakt bezspornego spełnienia przez dłużnika w toku prowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji świadczenia obejmującego zasądzone spornym tytułem wykonawczym koszty zastępstwa procesowego oraz koszty nadania klauzuli wykonalności, takowej podstawy do uwzględnienia powództwa opozycyjnego nie stanowi. Podkreślić przy tym należy, iż dłużnik nie spełnił owego świadczenia dobrowolnie do rąk wierzyciela i nie został w związkuz tym skwitowany przez pozwaną, ale odbyło się to w ramach cały czas trwającegoi nie zakończonego postępowania egzekucyjnego i na zasadach w nim określonych przepisami procedury cywilnej. Tymczasem, jak już wskazano powództwo opozycyjne zart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., jako środek merytorycznej obrony dłużnika, pozwala na zakwestionowanie wykonalności tytułu wykonawczego w drodze badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tym tytułem i w konsekwencjimusi być oparte tylko i wyłącznie na przyczynach materialnoprawnych, a więc podstawach wymienionych wpkt 2omawianego przepisu, a nie podstawach formalnych - procesowych (por. też np. uchwała SN z dnia 17.04.1985 r.,III CZP 14/85, OSNC 1985, nr 12, poz. 192; czy wyrok SN z dnia 21.07.1972 r.,II CR 193/72, OSNC 1973, nr 4, poz. 68).
W tych świetle powyższych okoliczności całkowicie zbędnymi były rozważania Sądu I instancji poświęcone wykładni przepisówart. 1025 i 1026 k.p.c.Niewątpliwie zaś po ukończeniu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny podejmie czynności określone w przepisieart. 816 k.p.c.i dokona całkowitego rozliczenia wyegzekwowanych od dłużnika należności.
W konsekwencji naruszenia przepisuart. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo podlegać musiał zmianie poprzez oddalenie powództwa. W dalszej zaś konsekwencji korekty wymagało również błędne rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt III i IV tego wyroku. W tym zakresie Sąd Apelacyjny kierując się dyspozycją przepisuart. 98 k.p.c., a nie wadliwie zastosowanym przez Sąd I instancji przepisemart. 100 k.p.c.uznał, iż skoro powód w całości przegrał sprawę, to zobowiązany jest do zwrotu stronie pozwanej całości poniesionych przez nią kosztów procesu, które sprowadzały się do kosztów zastępstwa procesowego.
Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd Apelacyjny po myśli przepisuart. 386 § 1orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego zawarte w pkt 3 sentencji wyroku wydano w oparciu o treśćprzepisuart. 98 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.i przy uwzględnieniu § 6 pkt 6 w zw.z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r.w sprawie opłat za czynności adwokackie (…).

MR-K