Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 171/13
Data wyroku: 2013-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych, Magdalena Dąbrowska, Wiesław Oryl
Słowa kluczowe: Funkcja Publiczna

Sygn. akt:
II Ka 171/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Anna Łaszczych
Sędziowie: SO Wiesław Oryl (spr.)
SO Magdalena Dąbrowska
Protokolant Dorota Dziczek , Luiza Ustaszewska – Sęk

przy udziale
Prokuratora Ewy Budzińskiej, Adama Kobusa

po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia i 23 października 2013r.
sprawy: 1.K. Z.

oskarżonego zart. 231 § 2 k.k.
2.D. O.

oskarżonego zart. 231 § 2 k.k.
3.Ł. W.

oskarżonego zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 231 § 2 k.k.
4.J. K.

oskarżonego zart. 231 § 2 k.k.
5.R. B.

oskarżonego zart. 231 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez: obrońców oskarżonychJ. K.iR. B., obrońcę oskarżonegoD. O., obrońcę oskarżonychK. Z.,D. O.iŁ. W., oskarżonegoD. O.

od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce
z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II K 1340/10

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II
Zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za II instancję: od oskarżonegoK. Z.kwotę 300 /trzysta/ złotych, od oskarżonychD. O.,J. K.iR. B.kwotę po 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych, oskarżonegoŁ. W.kwotę 480 /czterysta osiemdziesiąt/ złotych oraz obciąża ich wydatkami za postępowanie odwoławcze w częściach równych.

Sygn. akt II Ka 171/13

UZASADNIENIEProkurator oskarżył:
K. Z.o to, że:IW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inną osobę posługującą się pseudonimem(...)działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że mając wiedzę o popełnieniu przez osobę o pseudonimie(...)przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym samochodem osobowym markiV. (...), w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, pomógł wymienionemu sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk.IIW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inną ustaloną osobą jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku z ten sposób, że mając wiedzę o poruszaniu się ustalonej osoby po drodze publicznej pojazdem mechanicznym bez wymaganego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i przeprowadzeniu kontroli drogowej wymienionej osoby przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wO., nie poinformował o powyższym właściwych osób przełożonych, co w konsekwencji doprowadziło do uniknięcia odpowiedzialności za zaistniałe wykroczenie, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk
D. O.o to, że:IIIW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inna osobę posługującą się pseudonimem(...)działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że mając wiedzę o popełnieniu przez osobę o pseudonimie(...)przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym samochodem osobowym markiV. (...), w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, pomógł wymienionemu sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk

R. D.o to, że:
IVW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inna osobę posługującą się pseudonimem(...)działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że będąc na miejscu zdarzenia drogowego dotyczącego kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, samochodem osobowym markiV. (...)przez osobę o pseudonimie(...)nie podjął czynności przewidzianych prawem, do których zobowiązany był jako funkcjonariusz policji polegających na sporządzeniu dokumentacji na miejscu zdarzenia i przekazania ich właściwym organom celem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania karnego i mając świadomość popełnienia przez osobę o pseudonimie(...)przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym samochodem osobowym markiV. (...), pomógł wymienionemu sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk
P. F.o to, że:VW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inna osobę posługującą się pseudonimem(...)działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że będąc na miejscu zdarzenia drogowego dotyczącego kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu iądowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym markiV. (...)przez osobę o pseudonimie(...)nie podjął czynności przewidzianych prawem, do których zobowiązany był jako funkcjonariusz policji polegających na sporządzeniu dokumentacji na miejscu zdarzenia i przekazania ich właściwym organom celem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania karnego i mając świadomość popełnienia przez osobę o pseudonimie(...)przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym samochodem osobowym markiV. (...)pomógł wymienionemu sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk
Ł. W.o to, że:VIW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej i majątkowej będąc sprawcą wykroczenia drogowego podżegał funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wO.R. B.iJ. K.do niedopełnienia ciążących na nich obowiązków służbowych w ten sposób, że podczas kontroli drogowej kierowanego przez niego samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...)nie posiadał aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej samochoduO. (...)namawiał ich do odstąpienia od podjęcia wobec niego czynności przewidzianych prawem, do których zobowiązani byli jako funkcjonariusze policji polegających na sporządzeniu dokumentacji dotyczącej popełnionego wykroczenia przezŁ. W.w celu ukarania go mandatem karnym lub przekazania dokumentacji właściwym organom celem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie o wykroczenie, czym wymienieni funkcjonariusze pomogli mu w uniknięcie odpowiedzialności za wykroczenie, czym działali na szkodę interesu publicznegoto jest o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart 231 § 2 kk
J. K.o to, że:VIIW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą w celu osiągnięcia korzyści osobistej i majątkowej przez inną ustaloną osobę działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...),podczas której kierujący wymienionym pojazdemŁ. W.nie posiadał aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej samochoduO. (...)nie podjął czynności przewidzianych prawem, do których zobowiązany był jako funkcjonariusz policji polegających na sporządzeniu dokumentacji dotyczącej popełnionego wykroczenia przezŁ. W.w celu ukarania go mandatem karnym lub przekazania dokumentacji właściwym organom celem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie o wykroczenie i mając świadomość popełnienia przezŁ. W.wykroczenia z art. 95 kw pomógł wymienionemu sprawcy w uniknięciu odpowiedzialności za wykroczenie, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk
R. B.o to, że:VIIIW dniu 5 maja 2008 roku wO.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą w celu osiągnięcia korzyści osobistej i majątkowej przez inna ustaloną osobę działając jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wO.nie dopełnił ciążących na nim obowiązków ten sposób, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego markiO. (...)nr rej. (...),podczas której kierujący wymienionym pojazdemŁ. W.nie posiadał aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej samochoduO. (...)nie podjął czynności przewidzianych prawem, do których zobowiązany był jako funkcjonariusz policji polegających na sporządzeniu dokumentacji dotyczącej popełnionego wykroczenia przezŁ. W.w celu ukarania go mandatem karnym lub przekazania dokumentacji właściwym organom celem wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie o wykroczenie i mając świadomość popełnienia przezŁ. W.wykroczenia z art. 95 kw pomógł wymienionemu sprawcy w uniknięciu odpowiedzialności za wykroczenie, czym działał na szkodę interesu publicznego;to jest o czyn zart. 231 § 2 kk.Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 roku w sprawie II K 1340/10 oskarżonegoK. Z.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, że działał wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą i za to na podstawieart. 231 § 2 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a od popełnienia czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia uniewinnił. Sąd na podstawieart. 41 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoK. Z.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza policji na okres 2 (dwóch) lat, a na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji od dnia 20 października 2009 roku do dnia 03 grudnia 2010 roku.Sąd oskarżonegoD. O.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, że działał wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą i za to na podstawieart. 231 § 2 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Sąd na podstawieart. 41 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoD. O.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza policji na okres 2 (dwóch) lat, a na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji od dnia 20 października 2009 roku do dnia 03 grudnia 2010 roku.OskarżonychR. D.orazP. F.Sąd uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów.Sąd oskarżonegoŁ. W.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 18 § 2 kkw zw. zart. 231 § 2 kkskazał go, a na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart.231 § 2 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Ponadto na podstawieart. 33 § 1 i 2 kkwymierzył oskarżonemuŁ. W.grzywnę w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 50,00 (pięćdziesięciu) złotych. Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania w dniu 10 czerwca 2010 roku, przy czym dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywnySąd oskarżonegoJ. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VII aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 231 § 2 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Sąd na podstawieart. 41 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoJ. K.zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza policji na okres 1 (jednego) roku. Na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji od dnia 10 czerwca 2010 roku do dnia 03 grudnia 2010 roku.Sąd oskarżonegoR. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VIII aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 231 § 2 kkskazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. na podstawieart. 41 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza policji na okres 1 (jednego) roku. Sąd na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji od dnia 10 czerwca 2010 roku do dnia 03 grudnia 2010 roku.Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. Z.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 (czterech) lat, a wobec oskarżonegoD. O.,Ł. W.,J. K.,R. B.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat.Zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:K. Z.koszty sądowe w wysokości 547,68 złotych (pięćset czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt osiem groszy), w tym opłatę w wysokości 300,00 (trzysta) złotych,D. O.,J. K.,R. B.koszty sądowe w wysokości po 296,86 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt sześć złotych osiemdziesiąt sześć groszy) od każdego z nich, w tym opłatę w wysokości po 180,00 ( sto osiemdziesiąt) złotych,Ł. W.koszty sądowe w wysokości 596,86 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych osiemdziesiąt sześć groszy) w tym opłatę w wysokości 480,00 (czterysta osiemdziesiąt) złotych. Sąd w powstałej części kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.Powyższy wyrok w całości apelacją na korzyść oskarżonychJ. K.,R. B.,D. O.,K. Z.orazŁ. W.zaskarżyli: obrońcy oskarżonychJ. K.iR. B., obrońca oskarżonegoD. O., oskarżonyD. O.oraz obrońca oskarżonychK. Z.,D. O.iŁ. W..Obrońca oskarżonegoJ. K.iR. B.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:I. Obrazę przepisów prawa procesowego, mającą, wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez naruszenie normy przepisuart. 410 Kodeksu postępowania karnegow związku zart. 424 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego, polegającą na nie omówieniu w treści uzasadnienia do wyroku wszystkich dowodów stanowiących podstawę wydanego wyroku w szczególności zaś „dokumentów z których zdjęto klauzule poufności (k. 109-1055)”, wymienionych jedynie ogólnie w treści uzasadnienia na stronach 4/5 i tym samym brak wskazania na jakich dowodach sąd oparł swoje ustalenia faktyczne.II. Obrazę przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez naruszenie normy przepisuart. 5 Kodeksu postępowania karnegow związku zart. 175 §1 Kodeksu postępowania karnegoi dalej uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonych złożonych w toku postępowania jurysdykcyjnego, jedynie w oparciu o fakt skorzystania przez nich z prawa do odmowy składania wyjaśnień na postępowania przygotowawczego.III. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania i materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy przyjęciu, ze oskarżeniJ. K.iR. B.działali wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami bez dostatecznego wykazania istoty, na czym porozumienie sprawców czynu zabronionego miało polegać.IV. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w aktach sprawy, że prowadzący pojazd markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)Ł. W.nie posiadał w dniu 5 maja 2008 roku aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej.V. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w aktach sprawy, że przebieg interwencji był zgodny z zarzutami stawianymi aktem oskarżenia oskarżonymJ. K.iR. B., podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje na odmienny przebieg zdarzeń.W konkluzji apelacji obrońca oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości w odniesieniu do oskarżonychJ. K.iR. B.poprzez uniewinnienie tak wskazanych oskarżonych od zarzucanych im aktem oskarżenia czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie punktów od 16 (szesnastego) do 23 (dwudziestego trzeciego) oraz w punkcie 24 (dwudziestym czwartym) w odniesieniu do oskarżonychJ. K.iR. B.i przekazanie w tych zakresach sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi pierwszej instancji.Drugi z obrońców oskarżonegoJ. K.iR. B.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, tj. 410k.p.k.w związku zart. 151 § 1 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegała na braku omówienia uzupełnienia, poczynionego w protokole z rozprawy głównej, z dnia 27 lutego 2013 r. (k. 1108 verte) i braku wskazania osoby, która to uzupełnienie naniosła czarnym środkiem kryjącym, co zdaniem skarżącego powoduje, że sąd I instancji ustalając stan faktyczny i uzasadniając wyrok, odniósł się do okoliczności, nie ujawnionych w toku rozprawy głównej, w sytuacji gdy dowód, w postaci pisma z(...) S.A., miał ważkie znaczenie dla oceny winy oskarżonychJ. K.iR. B., w kontekście treści stawianych im zarzutów. W konkluzji obrońca oskarżonychJ. K.iR. B.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, we wskazanym zakresie i uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sadowi I instancji, do ponownego rozpoznania.Obrońca oskarżonegoD. O.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:IObrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonegoorzeczenia, a mianowicie:1.art. 167 kkw zw zart. 7 kpkw zw. z art. 6 § 3 pkt b i pkt d Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dostępnych dowodów, których celowość dla prawidłowej oceny materiału dowodowego była nieodzowna, w szczególności dowodów z zeznań świadków: funkcjonariuszki Policji pełniącej w inkryminowanym dniu służbę patrolową wraz zD. O.na terenie targowiska miejskiego w zakresie okoliczności związanych z jej wiedzą na temat zachowaniaD. O.i towarzyszącej mu wiedzy o zdarzeniu drogowym oraz z zeznań świadkówJ.u których to mógł przebywać sprawca zdarzenia drogowego objętego przedmiotem niniejszego postępowania,2.art. 7 kpkw zw. zart. 19 ust 3 i 4 ustawy o Policjipoprzez uznanie za dowód w postępowaniu przeciwkoD. O.treści nagrań rozmów telefonicznych prowadzonych abonenta telefonu objętego treścią postanowienia o stosowaniu kontroli operacyjnej, w sytuacji, gdy postanowienie o kontroli operacyjnej nie było wydane w odniesieniu doD. O., natomiast wydane w odniesieniu doD. O.postanowienie dot. następczej kontroli zostało wydane z przekroczeniem terminu ustawowego i w związku z tym dowód z materiałów postaci treści rozmów telefonicznych z udziałem mojego Mocodawcy i stenogramy takich rozmów są dowodem nielegalnym,3.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na dokonaniu dowolnej oceny: dowodu w postaci wyjaśnieńD. O.w zakresie wskazywania przez niego, iż w dniu zdarzenia słyszał przez radiostację, że dyżurny KPP wO.kieruje patrol Policji na miejsce kolizji drogowej, a w związku z tym nic było w jego przekonaniu powodu dla zajmowania się przez niego przedmiotową sprawą, w konfrontacji z informacją uzyskaną z KPP wO.w formie dokumentu urzędowego potwierdzającego, że w dniu zdarzenia i o tej samej porze miała miejsce kolizja drogowa i wysłano tam patrol Policji, a miejsca obu zdarzeń znajdują się nieopodal siebie, skutkująceII. Dokonanymi przez Sąd błędnymi ustaleniami faktycznymi, mającymi wpływ na treść orzeczenia, polegającymi w szczególności na:1uznaniu, że oskarżony nic dopełnił swoich obowiązków jako funkcjonariusz publiczny,2uznaniu, żeD. O.miał świadomość naruszenia swoich obowiązków jako funkcjonariusza publicznego,3

      uznaniu, iż operacyjnej oskarżony „miał wiedzę o popełnieniu przęz osobę o pseudonimie(...)” przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym samochodem osobowym markiV. (...), w ruchu łądowym na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości  w sytuacji gdy:
- brak dowodów świadczących o przyczynach takiego zdarzenia drogowego,- brak dowodów świadczących o kierowaniu przez osobę o pseudonimie(...)samochodem i doprowadzeniu do zdarzenia drogowego,- brak dowodów świadczących o poziomic stężenia alkoholu w organizmie osoby o pseudonimie(...)warunkującego możliwość uznania zaistnienia przestępstwa bądź wykroczenia.

      III. obrazę prawa materialnego, tj.art. 231 § 2 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się przyjęciem przez Sąd, iż czyn przypisanyD. O.nosi znamiona czynu zabronionego, w sytuacji gdy dla uznania niedopełnienia obowiązku konieczne jest wykazanie, iż zarówno powzięcie informacji o stanie zobowiązującym funkcjonariusz do wykonania określonego obowiązku, jak i niewykonanie takiego obowiązku musi mieć miejsce w ramach działania w charakterze funkcjonariusz publicznego, co powoduje, iż powzięcie prywatnie informacji o możliwym zaistnieniu przestępstwa bądź wykroczenia (a nie w ramach wykonywanych obowiązków funkcjonariusza publicznego) nie stwarza po stronie tej osoby obowiązku określonego działania w ramach uprawnień i obowiązków jako funkcjonariusza; publicznego, gdyż powzięcie takiej wiedzy nie miało związku ze sprawowaniem funkcji publicznej, co wskazuje, iż czyn zart. 231 § 2 k.k.nie wypełnia znamion czynu zabronionego.

       Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoD. O.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
OskarżonyD. O.w apelacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że dopuścił się zarzucanego mu czynu zart. 231 §2 k.k., a także błąd polegający na nieustaleniu, czy brał czynny udział na miejscu zdarzenia. Sąd wydając wyrok oparł się wyłącznie na zgromadzonym materiale dowodowym w postaci stenogramów z rozmów telefonicznych nie biorąc pod uwagę zeznań świadków.Skarżący w konkluzji apelacji wniósł o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce i uniewinnienie ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.Obrońca oskarżonegoK. Z.,D. O.orazŁ. W.zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj.art. 7 kpkw zw. zart. 4 kpk,art. 366 § 1 kpki410 kpkpoprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów, naruszenie przez Sąd swobodnej, kontrolowanej oceny całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów na skutek zaniechania ich wszechstronnej i wnikliwej analizy polegające na:- dowolnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoK. Z.orazD. O.w takim zakresie w jakim wymienieni wskazywali, iż nie posiadali wiedzy o fakcie popełnienia przestępstwa kierowania w stanie nietrzeźwości w dniu 5 maja 2008r. przez osobę o pseudonimie(...), a zarazem nie wyjaśnienie przez Sąd legło u podstaw odmowy wiarygodności depozycjom składanym przez wyżej wymienionych; bezpodstawnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonegoŁ. W.świadkaM. Ś.w zakresie w jakim wskazywali, że w dniu kontroli drogom oskarżonyW.posiadał ważną polisę ubezpieczeniową samochodu markiO. (...)o nr.(...)i na polecenia funkcjonariuszy policji okazał ją kontrolującym,- pobieżną, a co za tym idzie dowolną ocenę dowodu w postaci protokołów odsłuchuj telefonu(...)w zakresie sformułowań jakie padały w trakcie rozmów, a co stało podstawą dla Sądu I Instancji w zakresie dokonywania ustaleń, w oparciu o z góry założony scenariusz o winie oskarżonychZ.,O.orazŁ. W..2) naruszenieart. 167 kpkpoprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań świadka:-J. B.na okoliczność przebiegu służby w dniu 5 maja 2008r. razem zD. O., posiadaniu przez ww wiedzy o fakcie popełnienia przestępstwa przez osobę pseudonimie(...),-A. J.orazK. J.na okoliczność przewiezienia do ich miejsc zamieszkania przez innych funkcjonariuszy Policji osobę o pseudonimie(...)znajdującą sięi stanie nietrzeźwości celem pomocy jemu w uniknięciu odpowiedzialności karnej za popełnion przestępstwo, a te okoliczności były na tyle doniosłe, iż winny zostać w toku postępowa sądowego wyjaśnione o dostępne środki dowodowe3) Naruszenieart. 394§2kpkw zw. zart.410 kpkpoprzez niezaliczenie w poczet materiału dowodowego informacji uzyskanej zTowarzystwa (...)w zakresie stwierdzenia, iż w dniu 5 maja 2008r. samochódO. (...)posiadał ważne ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej a nadto oparcie orzeczenia na tym dowodzie pomimo, iż nie zost on ujawniony i zaliczony w poczet materiału dowodowego,4) naruszenieart. 237a k.p.k.poprzez oparcie rozstrzygnięcia w kwestii sprastwa oskarżonych na treści rozmów telefonicznych uzyskanych wbrew przepisom prawa w sytuacji braku uzyskania w ustawowym terminie zgody następczej co do przeprowadzonej kontroli względem oskarżonejD. O.orazŁ. W..W konsekwencji powyższego wyrokowi zarzucił:5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym i nieuprawnionym przyjęciu, iż oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali znamiona przypisanych im przestępstw, podcza gdy z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy wynika, że przeprowadzona sposób w prawidłowy, zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ocena zebranych w sprawie dowodów w sposób stanowczy przeczy takiej tezie.W konkluzji obronca oskarżonych wniósł o zmianę wyroku Sądu I Instancji i uniewinnienie oskarżonegoK. Z.,D. O.orazŁ. W.od popełnienia przypisanych im czynów w skarżonym orzeczeniu ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.Sąd Okręgowy zważył, co następuje:Apelacje obrońców oskarżonych oraz oskarżonegoD. O.są niezasadne, nie zasługiwały więc na uwzględnienie.W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż bezzasadność wszystkich apelacji dotyczy tak podniesionego w każdej z nich zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, jak i zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Dokonując kontroli odwoławczej wyroku Sąd Okręgowy uznał bowiem, iż Sąd I instancji rozpoznając sprawę niniejszą procedował zgodnie z regułami i zasadami określonymi wkodeksie postępowania karnego, nie naruszając żadnej z nich. Swoje ustalenia oparł wyłącznie na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej, dowody te ocenił w sposób wszechstronny, uwzględniając wszelkie okoliczności rzutujące na określenie zakresu odpowiedzialności oskarżonych. Dał temu wyraz w motywach swojego rozstrzygnięcia, gdzie zobrazował stan sprawy, zawarł analizę i ocenę materiału dowodowego, wskazując które z dowodów i dlaczego stanowiły podstawę poczynionych ustaleń.Zauważyć należy, że niektóre z kwestii podnoszonych przez skarżących stanowiły element wspólny i były powielane we wniesionych środkach odwoławczych, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do stawianych zarzutów i wspierającej je argumentacji.W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy ustosunkuje się do zarzutów dotyczących naruszenia zasad rządzonych procedurą karną, bowiem ich naruszenie miało w mniemaniu skarżących zasadniczy wpływ na błędne ustalenia faktyczne.Na wstępie należy odrzucić zarzut dotyczący obrazy przepisów postępowania, a z którego skarżący wywodzą wniosek o jednostronnej, niekorzystnej dla ich klientów interpretacji dowodów w sprawie.Stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w staranny i wnikliwy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, a każdy z ujawnionych w toku postępowania sądowego dowodów poddany został wszechstronnej analizie. Ocena ta uwzględnia wzajemne odniesienia poszczególnych dowodów, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte wart. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę każdorazowo wskazania wiedzy, reguły logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez Sąd I instancji, której szczegółowy wyraz znalazł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uznana być zatem musi za ocenę swobodną, o której mowa wart. 7 k.p.k.i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola apelacyjna nie wykazała, aby Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów kierunku oceny dowolnej. Nie stwierdzono też w rozumowaniu Sądu Rejonowego, przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób odpowiadający wymogom określonym wart. 424 k.p.k.luk lub błędów o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnych korekt wyroku.Jeśli idzie o zarzut naruszeniaart. 5 k.p.k., sformułowany przez obrońcę oskarżonych -punkt 2- apelacji (adw.P. I.), to wyjaśnić należy, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.podnosząc wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa, bowiem dla oceny, czy została naruszona zasadain dubio pro reoistotne jest jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli z materiału dowodowego sprawy wynikają różne , co nie jest równoznaczne z istnieniem nie dających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 k.p.k., bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego.W realiach sprawy niniejszej sąd orzekający owe wątpliwości dostrzegł. Zostały one poddane pełnej analizie, przeprowadzonej w sposób zgodny z dyrektywami wynikającymi z dyspozycjiart. 7 k.p.k.oraz znalazły wyraz w wyroku. Zauważyć należy, iż oskarżyciel zarzucił popełnienie przezK. Z.dwóch czynów zabronionych oraz popełnienie przezR. D.iP. F.przestępstwa określonego wart. 231 § 2 k.k.W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy uniewinniłK. Z.od jednego czynu oraz uniewinniłR. D.iP. F.. Treść wyroku wskazuje, iż Sąd w sytuacji gdy dostrzegł wątpliwości w sprawie rozstrzygnął je na korzyść oskarżonych. W sytuacji oskarżonychJ. K.iR. B.takie okoliczności nie wystąpiły. Wywody obrońcy kwestionujące ocenę dowodów sprowadzają się w istocie rzeczy do jej negowania, bez jednoczesnego wskazania faktycznych błędów w rozumowaniu Sądu I instancji. Bezzasadne jest twierdzenie skarżącego jakoby Sąd naruszył przepisart. 5 k.p.k.naruszając jednocześnieart. 175 k.p.k.gdyż odrzucił wyjaśnienia oskarżonych w sytuacji gdy skorzystali oni z prawa odmowy wyjaśnień. Podnieść należy, iż nie jest tak, że oskarżeni ci w ogóle odmówili składania wyjaśnień. Oskarżeni na rozprawie głównej złożyli bowiem wyjaśnienia. Ograniczyły się one co prawda do krótkiego przedstawienia własnej wersji zdarzenia z 5 maja 2008 roku i udzielenia odpowiedzi jedynie na pytania obrońcy, jednakże obowiązkiem Sądu było ustosunkowanie się także do takich wyjaśnień.Niezasadny jest zarzut obrazyart. 410 k.p.k.podniesiony w apelacjiadw. P. I.(pkt I),adw. G. R.(pkt I. 3).,adw. T. D.(pkt I. 1). O ile dwaj pierwsi skarżący poza podniesieniem zarzutem nie przedstawili jaką z okoliczności ujawnionych na rozprawie Sąd pominął lub jaką okoliczność nie ujawnioną na rozprawie uwzględnił przy wyrokowaniu, o tyle obrońca oskarżonychK. Z.,D. O.iŁ. W.(adw. T. D.) naruszenie to połączył z obrazą treściart. 394 § 2 k.p.k.poprzez oparcie wyroku na informacji uzyskanej zTowarzystwa (...), w sytuacji gdy pismo to nie zostało ujawnione i zaliczone w poczet materiału dowodowego. W tym miejscu podnieść należy, iż podobny zarzut podniósł obrońca oskarżonychJ. K.iR. B.(adw.L. S. (2)), łącząc go z naruszeniemart. 151 § 1 k.p.k.Odnosząc się do zarzutu obrazyart. 410 k.p.k.podnieść należy, iż przepisu tego nie można wykładać w ten sposób, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku muszą być zawsze oparte na wszystkich przeprowadzonych dowodach. Sytuacja taka może bowiem zaistnieć tylko wtedy, gdy wszystkie dowody są niesprzeczne i nie pozwalają na dokonanie niezgodnych ze sobą ustaleń (np. gdy oskarżony przyzna się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przyznanie to nie budzi wątpliwości, gdyż znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym). Zatem prawem sądu jest odrzucenie, w trakcie narady nad orzeczeniem, tej części materiału dowodowego, która miała charakter marginalny i okoliczności, które w realiach sprawy pozostawały bez wpływu na ustalenia faktyczne. Treśćart. 410 k.p.k.należy łączyć z nakazem zawartym wart. 424 § 1 k.p.k., który obliguje sąd do wskazania, na jakich oparł się dowodach, uznając określone fakty za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wynika stąd jednoznacznie, że sąd ma obowiązek rozważyć i ocenić wszystkie przeprowadzone na rozprawie dowody, a jeżeli są one sprzeczne, to nie może oprzeć ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i wszystkich wynikających z nich okoliczności, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku. Sąd I instancji sporządził uzasadnienie wyroku odpowiadające wymogom określonym wart. 424 k.p.k.Uzasadnienie wyroku wskazuje bowiem na jakich dowodach sąd oparł swoje ustalenia, a zatem dlaczego jedne dowody uznał za wiarygodne, a inne odrzucił. Nie pominął też dowodów dotyczących istotnych w sprawie faktów i okoliczności, i zajął wobec nich stosowne stanowisko. Odnośnie uzasadnienia to Sąd Okręgowy ma zastrzeżenia do co sumarycznego powołania wszystkich dowodów, z których ma wynikać całokształt poczynionych ustaleń i to bez wskazania na podstawie jakich dowodów Sąd takie ustalenia poczynił. Ogólnikowe przytoczenie dowodów w ostatniej fazie ustalenia stanu faktycznego nie znajduje oparcia wart. 424 k.p.k., a jednocześnie utrudnia dokonanie prawidłowości poczynionych ustaleń i kontroli odwoławczej. W tak przytoczonych dowodach znajdują się dowody, które często są sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym lub w ogóle nie miały znaczenia dla jego ustalenia. Przytoczyć należy chociażby protokoły zatrzymania osoby, protokoły przeszukania, kserokopie aktu małżeństwa, opinię sądowo - psychiatryczną, informację z KRK, pismo Sądu Okręgowego w Ostrołęce decyzje Komendanta Głównego Policji. Mimo tej sytuacji Sąd Okręgowy uznał, że nieprawidłowość ta nie miała wpływu na treść wyroku. Jeśli chodzi o zarzuty podniesione przezadw. T. D.i adw.L. S. (2)dotyczące nie ujawnienia pisma(...), a wpisania go do protokołu rozprawy głównej w poczet materiału dowodowego, stwierdzić trzeba, że Sąd Okręgowy uznał, iż w pisemnym oświadczeniu sędzia sprawozdawca (k. 1254) przedstawiła okoliczności wpisania do protokołu rozprawy pisma(...) S.A.Sąd odwoławczy przyjął, że nie może być mowy o niedopuszczalnym dopisywaniu w protokole rozprawy dowodów ponad to co zostało ujawnione na rozprawie głównej. Stwierdzić należy, iż skoro Sąd Rejonowy na rozprawie głównej ujawnił i zaliczył do materiału dowodowego przedmiotowe pismo to Sędzia w ramach kontroli protokołu, przed jego podpisaniem, miała prawo jego uzupełnienia. Oczywiście zgodnie z treściąart. 151 § 1 k.p.k.takie uzupełnienie winno być omówione i podpisane. Zgodzić się w tym zakresie trzeba z obrońcą adw.L. S. (2)o naruszeniu treściart. 151 § 1 k.p.k.Jednak, zdaniem Sądu Okręgowego, naruszenie to nie miało wpływu na treść orzeczenia. Natomiast całkowicie niezasadne jest twierdzenie skarżących jakoby pismo(...) S.A.miało ważkie znaczenie dla oceny winy oskarżonychJ. K.iR. B.. Podnieść trzeba, czego zdaje się nie zauważają skarżący, iż Ubezpieczyciel w przedmiotowym piśmie poinformował, że samochódO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w dniu 5 maja 2008 roku był ubezpieczony. Rzecz w tym, że zdarzenie nie dotyczyło ustalenia czy przedmiotowy pojazd był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w ogóle, ale to czyŁ. W.posiadał przy sobie aktualną polisę ubezpieczeniową od tej odpowiedzialności. Bowiem brak polisy w chwili kontroli stanowiło wykroczenie z art. 95 k.w., popełnienie którego obligowało policjantów do podjęcia stosownych czynności służbowych. Gdyby nawet przyjąć, że pismo(...)nie zostało ujawnione i zaliczone do materiału dowodowego zgodnie z przepisami prawa, co jednak Sąd Okręgowy odrzucił, to przecież postępowanie dotyczyło podżegania przezŁ. W.policjantów do niedopełnienia obowiązków służbowych i na niedopełnieniu obowiązków służbowych przezJ. K.iR. B., a nie czy pojazd był w tamtym czasie ubezpieczony. Zatem pismo to nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.Odrzucić należy zarzuty skarżących dotyczące naruszenia treściart. 167 k.p.k.(apelacja obrońcy oskarżonegoD. O.punkt I.1., apelacja obrońcy oskarżonychK. Z.,D. O.iŁ. W.punkt 2) poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd z urzędu dowodu z przesłuchania wskazanych tam świadków. Dziwić musi podniesiony zarzut skoro obrońcy, jako strony procesu posiadający, a tym samym podmiot fachowy, nie zgłaszali wniosku o przeprowadzenie podniesionych w apelacji czynności. Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd orzekający nie miał żadnych wątpliwości co do przebiegu inkryminowanych zdarzeń, a okoliczności ich zostały wyjaśnione w oparciu o przeprowadzone dowody. Zdaniem Sądu z treści przepisuart. 167 k.p.k., w części przeprowadzania dowodu z urzędu, korzystać należy ostrożnie. Wskazuje o tym chociażby usytuowanie sformułowania "z urzędu". Otóż możliwość przeprowadzenia dowodu "z urzędu" została umieszczona na końcu tego przepisu. Przecież nie trudno sobie wyobrazić fakt, że przeprowadzane z urzędu dowody mogą obciążyć oskarżonego. Wówczas można byłoby postawić zarzut sądowi, jako arbitrowi w sprawie, iż wyręczył organ oskarżycielski, co mogłoby świadczyć o ignorowaniu ogólnych zasad procesu karnego. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu odwoławczego dowody, które wymienili skarżący, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podnieść należy, iż przedmiotem postępowania było zdarzenie z udziałemD. O.polegające na nie dopełnieniu obowiązków policjanta, a nie ustaleniu czy osoba o pseudonimie(...)była w stanie nietrzeźwości i gdzie znalazła się po kolizji drogowej. Bowiem okoliczność, że doszło do kolizji drogowej z udziałem takiej osoby jest niewątpliwa. Fakt ten wynika z zarejestrowanych rozmów telefonicznych, jak również z zeznańJ. K. (3),A. K. (2).Przed omówieniem zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych analizy wymaga zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony przez obrońcę oskarżonegoD. O.(punkt III apelacji). Stwierdzić należy, iż zarzut ten został postawiony wadliwie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż tego rodzaju obraza ma miejsce wtedy, gdy do trafnych, niekwestionowanych przez strony ustaleń faktycznych sąd zastosuje niewłaściwy przepis prawa materialnego (błąd subsumcji), względnie nie powoła przepisu, którego zastosowanie było obowiązkowe. Trudno natomiast mówić o zarzucie obrazy prawa materialnego w przypadku, gdy strona w istocie kwestionuje prawidłowość dokonanej przez sąd oceny dowodów i w konsekwencji ustalenia faktyczne, a tak jest właśnie w sprawie niniejszej, skoro w punkcie II apelacji obrońca zarzuca rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych. Odczytując prawidłowo zarzut zawarty w punkcie III apelacji stwierdzić należy, iż skarżącemu chodziło przede wszystkim o błąd w ustaleniach faktycznych. Zauważyć przy tym trzeba, że skarżący w uzasadnieniu zarzutu podniósł jedynie, iżD. O.w dniu 5 maja 2008 roku informacje o zdarzeniu drogowym powziął bez związku z wykonywaniem czynności służbowych.Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Nie ulega wątpliwości, że w dniu 5 maja 2008 roku w godzinach od 6 do 14,D. O.pełnił służbę. Trudno przyjąć, że niektóre informacje w czasie służby, a dotyczące bezpieczeństwa powszechnego były informacjami prywatnymi. Takie bowiem dzielenie informacji mogłoby prowadzić do uchylania się od podejmowania działań związanych z wykonywaniem obowiązków policjanta na skutek "zasłaniania się" informacjami "prywatnymi". W przedmiotowej sprawie w żadnym wypadku uzyskana przezD. O.informacja o zdarzeniu z udziałem osoby o pseudonimie(...), nie może być uznana jako leżąca poza działaniami w ramach wykonywania funkcji publicznej przez tegoż oskarżonego.Przechodząc do analizy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych stwierdzić trzeba, że szczegółowa lektura apelacji obrońców i oskarżonego uzasadnia tezę, że podstawowym zarzutem skarżących jest zarzut błędów w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do zakwestionowania winy oskarżonych do przypisanych im w wyroku czynów (wszystkie apelacje z wyjątkiem obrońcy oskarżonychJ. K.iR. B.- adw.L. S. (2)).  Apelujący zmierzają do wykazania, że wina oskarżonych została oparta na niewiarygodnych dowodach z jednoczesnym odrzuceniem wyjaśnień oskarżonych, nie przyznających się do popełnienia zarzucanych czynów.Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku sprowadza się zasadniczo do kwestionowania oceny dowodów, dokonanej przez Sąd orzekający, w tym w szczególności odrzucenia wyjaśnień oskarżonych, nie przyznających się do winy, a oparcia się na materiale operacyjnym w postaci protokołów z odsłuchu telefonu o numerze(...), należącym doK. Z.. Przypomnieć należy, iż przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) zwłaszcza wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) jest wyczerpujące i logicznie uargumentowane, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 k.p.k.).Temu zadaniu sprostał Sąd I instancji i w zasadzie należałoby odesłać do motywów zaskarżonego wyroku, albowiem Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu orzekającego. Wywody skarżących są jedynie polemiką z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji i przedstawieniem subiektywnego stanowiska skarżących. Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku ustalenia o udziale oskarżonych w przypisanych im czynach Sąd I instancji oparł na protokołach kontroli operacyjnej(...)kryptonim(...)Częściowo rację ma obrońca oskarżonychJ. K.iR. B.(adw.P. I.), a mianowicie że Sąd I instancji nie omówił dokumentów, z których zdjęto klauzule poufności. Stwierdzić należy, że istotnie Sąd Rejonowy nie dokonał głębszej analizy przedmiotowych dokumentów, w sytuacji gdy stały się one podstawą wyroku. Nie oznacza to że Sąd pominął je w analizie materiały dowodowego. Na stronie 15 uzasadnienia Sąd dokumenty te uznał za wiarygodne. Tym niemniej brak ten nie jest na tyle istotny, aby musiał skutkować uchyleniem wyroku. W tym miejscu podnieść należy, iż oskarżeni prowadzili swobodne rozmowy między sobą. Trudno przypuszczać, aby zmyślali historie zdarzeń gdyby nie miały one miejsca. Zauważyć trzeba, że zdarzenie z udziałem osoby o pseudonimie(...)potwierdzone zostało zeznaniamiJ. K. (3)iA. K. (2). Natomiast jeśli chodzi o zdarzenie z 5 maja 2008 roku z udziałemŁ. W.,J. K.iR. B.potwierdzeniem jest rozmowa telefoniczna przeprowadzona w dniu 5 maja 2008 roku pomiędzyK. Z.aŁ. W.. Zdaniem Sądu zasadnie Sąd orzekający uznał ją za wiarygodny dowód. Bowiem trudno sobie wyobrazić, aby w przypadku innego przebiegu kontroli podał mu nieprawdziwe informacje. PrzecieżŁ. W.ufałK. Z., na co wskazuje dalsza treść rozmowy.Sąd Okręgowy odrzucił zarzut obrońcy oskarżonegoD. O.(adw.G. R.) wymieniony w punkcie II apelacji. Już chociażby treść zarejestrowanej rozmowy pomiędzyK. Z.aD. O.wskazuje, żeD. O.doskonale zdawał sobie sprawę z powagi powstałej sytuacji. Jako policjant z długoletnim stażem wiedział jakie powinien wówczas podjąć czynności służbowe mające na celu ustalenie okoliczności zdarzenia, a nie ponaglać kolegę do szybkiego zatuszowania sprawy.Sąd odwoławczy zauważył, iż obrońca oskarżonychJ. K.iR. B.nie liczył się z ustalonymi przez Sąd faktami i dokonał ich przeinaczenia. Otóż w punkcie VI apelacji obrońca zarzucił Sądowi Rejonowemu, że wbrew materiałowi dowodowemu przyjął, zeŁ. W.nie posiadał w dniu 5 maja 2008 roku aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej. Stwierdzić należy, że w żadnym miejscu uzasadnienia Sąd Rejonowy nie przyjął, żeŁ. W.nie posiadał w dniu 5 maja 2008 r. aktualnej polisy ubezpieczeniowej. W rzeczywistości prawidłowe ustalenia Sądu

      meritidotyczyły tego, iżŁ. W.nie posiadał

      przy sobie(podkreślenie S.O.) aktualnej polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej pojazdu (strona 1 uzasadnienia). Bowiem nie posiadanie przy sobie tego dokumentu rodziło odpowiedzialność za wykroczenie zart. 95k.w. W bezpośrednim związku z zarzutami błędu w ustaleniach faktycznych pozostają zarzuty dotyczące naruszeniaart. 19 ust. 3 i 4 ustawy o Policji(punkt I. 2. apelacjiadw. G. R.),art. 237a k.p.k.(punkt 4apelacjiadw. T. D.).Sąd Okręgowy podniesione zarzuty uznał za chybione. W pierwszym rzędzie przypomnieć należy, iż przepisart. 237a k.p.k.wszedł w życie 11 czerwca 2011 roku. Natomiast przedmiotowa sprawa zawisła przed Sądem 2 sierpnia 2010 roku. Zatem przedmiotowy przepis w ogóle nie ma zastosowania w sprawie niniejszej.Jeśli chodzi o przekroczenie ustawowego terminu do uzyskania następczej zgody na przeprowadzenie kontroli operacyjnej, którego miał się dopuścić prokurator, a tym samym uzyskany dowód jest dowodem nielegalnym, Sąd Okręgowy nie podzielił poglądu przedstawionego w apelacjach skarżących. Zdaniem Sądu obrońca (adw. G. R.) błędnie zinterpretował treść przepisuart. 19 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu 5 - dniowy termin wskazany w wymienionym przepisie należy odnosić do czynności w "sprawie podstawowej", tj. do sytuacji wprost określonej wart. 19 ust. 3 ustawy o Policji, gdy zgoda następcza sądu legalizuje zarządzoną przez właściwy organ policji kontrolę operacyjną w przypadku niecierpiącym zwłoki. Oczywiste jest, że inna jest sytuacja, gdy w grę wchodzi wydanie przez sąd zgody następczej na przeprowadzenie kontroli operacyjnej wobec uzyskania wcześniej zarządzonej kontroli dowodów popełnienia przestępstwa przez osobę inną niż objęta wcześniej wydanym postanowieniem, albo dowodów popełnienia przez osobę objętą postanowieniem innego przestępstwa niż wskazane w tym postanowieniu. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Zauważyć należy, iż postanowienie o przeprowadzenie kontroli operacyjnej w "sprawie podstawowej" o kryptonimie(...)zostało wydane przez Sąd Okręgowy w Warszawie dnia 26 lutego 2008 roku w stosunku doK. Z.. Właśnie w czasie prowadzonej operacji nie jako "przy okazji" uzyskano materiały zawierające dowody popełnienia przestępstw określonych wart. 19 ust. 1 ustawy o PolicjiprzezK. Z.(popełnienie innego przestępstwa) oraz inne osoby niż te które były objęte kontrolą operacyjną. Sąd Okręgowy w Ostrołęce postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 roku wyraził zgodę następczą na prowadzenie kontroli operacyjnej między innymi wobecK. Z.,D. O.. Natomiast Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 12 kwietnia 2010 roku wyraził taką zgodę wobecŁ. W.,J. K.iR. B.. Z całą mocą podkreślić należy, że o ile termin uzyskania zgody następczej wobecK. Z.iD. O.nie był jeszcze nadmierny, to o tyle wobecŁ. W.,J. K.iR. B., zdaniem Sądu, był nadmierny. Bowiem od uzyskania informacji o możliwości popełnieniu przez nich przestępstwa do uzyskania zgody następczej upłynęło blisko 2 lata. Tym niemniej uzyskane dowody w sprawie stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy i brak było podstaw do uznania ich jako nielegalne. Decyzję o wyrażeniu zgody następczej podejmował bowiem Sąd w oparciu o przepisy prawa w tym zakresie. Jedynie podkreślić należy, że wustawie o Policjibrak było terminu w jakim organ Policji winien wystąpić z wnioskiem o wyrażenie przez sąd zgody następczej na prowadzenie kontroli operacyjnej wobec uzyskania w trakcie zarządzonej wcześniej kontroli dowodów popełnienia przestępstwa przez inna osobę (inne osoby) niż objęta wcześniej wydanym postanowieniem. Zgodzić się należy z sugestią skarżącego, że takie wystąpienie winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, należy jednak zauważyć, że nie było podstaw do odrzucenia wniosku tylko z tego powodu, że upływ czasu od zakończenia uprzednio prowadzonej kontroli był nadmierny.Reasumując należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom apelacji, ujawniony materiał dowodowy, przeanalizowany i trefnie oceniony przez Sąd pierwszej instancji, dawał podstawy do poczynionych ustaleń faktycznych w przedmiocie strony przedmiotowej i podmiotowej czynu, ustaleń w zakresie winy oskarżonych oraz kwalifikacji prawnej przypisanych czynów.Wypada jedynie zaakcentować to, że nie przyznanie się oskarżonych do popełnienia zarzucanych im czynów nie jest równoznaczne z przyjęciem, że czynów rzeczywiście nie dokonali. Sąd orzekający, zgodnie zart. 410 k.p.k., ma obowiązek rozważenia i uwzględnienia wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonych.Z tych wszystkich względów brak było podstaw do uwzględnienie apelacji (wszystkich) i dlatego Sąd Okręgowy w oparciu o przepisart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzekł na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych/Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm./.