Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 113/12
Data wyroku: 2012-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Jabłoński, Aleksander Ostrowski, Joanna Żelazny

Sygn. akt. IV Ka 113/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2012 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Aleksander Ostrowski
Sędziowie  SSO  Stanisław Jabłoński (spr.)
SSO Joanna Żelazny
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Leszka Karpiny
po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r.
sprawyK. Ś.
oskarżonego o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy
z dnia 28 października 2011 r.    sygn. akt II K 648/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, zwalniając go jednocześnie od opłaty za II instancję.

IV Ka 113/12

UZASADNIENIE
K. Ś.został oskarżony o to, że w dniu 30 stycznia 2011r. wP.iO., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, usiłował wprowadzić do obrotu znaczne ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 1 kg i 12 gr, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez policję, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw związku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku zart. 65 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 28 października 2011 r. Sąd Rejonowy w Oleśnicy, sygn. akt II K 648/11 uznałK. Ś.za winnego tego, że w dniu 30 stycznia 2011r. wP.iO., wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiuczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 1 kg i 12 gr, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.wymierzył mu karę 3 ( trzech ) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w rozmiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych i na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonego na rzecz Poradni(...)i(...)wB.nawiązkę w kwocie 3.000 (trzech tysięcy) złotych. Powyższym wyrokiem Sąd Rejonowy na podstawieart. 44 § 1 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa, a na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zarządził zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci paczki z zawartością białego proszku zawiniętą w przezroczystą folię spożywczą o wym. 16x13x6 cm i wadze 1,012 kg opisanej pod poz. 34 wykazu dowodów rzeczowych na k.25 akt, nadto na podstawieart. 44 § 2 kkw związku z art. 70 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci telefonu komórkowegomarki S. (...), reklamówki koloru szarego i karty sieci play, opisanych pod poz. 32,33 i 35 wykazu dowodów rzeczowych na k.24-25 akt oraz dowodów rzeczowych w postaci metalowej saperki ze składaną rękojeścią, samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)koloru białego nr nadwozia(...)rok prod. 1999, dowodu rejestracyjnego samochodu markiA. (...)nr rej. (...)nr blankietu(...)i kluczyka do samochodu markiA. (...)opisanych pod poz. 36-39 wykazu dowodów rzeczowych nr(...)i na podstawieart. 230 § 2 kpkzwrócił oskarżonemu dowody rzeczowe w postaci banknotów opisane w wykazie dowodów rzeczowych na k.23-24 akt pod poz.1-31. Sąd Rejonowy na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 30 stycznia 2011 r. do 21 marca 2011 r., a na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 21 marca 2011 r. do dnia 28 października 2011 r. i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania oraz nie wymierzył mu opłaty.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego, który na podstawieart. 444 kpkorazart. 425§1 i 2 kpkzaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonegoK. Ś.i na podstawieart. 427§2 i art. 438 pkt 2,3 i 4 kpkwyrokowi zarzucił:
1. błąd ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez uznanie, że oskarżonyK. Ś.dopuścił się czynu opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku, polegającego na uczestniczeniu w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżony był tylko w posiadaniu tych środków,

2
obrazę przepisów postępowania, mianowicie:art. 4,7,410 i 424§1 pkt 1 kpk, która miała wpływ na treść wyroku, a wynikającą z oparcia orzeczenia o winie oskarżonegoK. Ś.tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego, a także oparcia przez wyroku nie na wszystkich przeprowadzonych dowodach i przekroczenia granic swobodnej oceny dowód,

3
rażącą niewspółmierność (surowość) kary pozbawienia wolności, a także zastosowanego środka karnego przepadku dowodów rzeczowych w postaci samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...), dowodu rejestracyjnego tego samochodu i kluczyka do niego, bliżej opisanych w punkach IV części dyspozytywnej wyroku.

Na podstawieart. 437§2 kpkskarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, iż oskarżonyK. Ś.w dniu 30.01.2011 r. wP.iO., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał znaczne ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 1 kg i 12 gram i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 25 lipca 2005 r. wymierzył mu stosowna karę w wymiarze do 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na stosowny okres oraz zaniechał orzeczenia przepadku dowodów rzeczowych w postaci samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...), dowodu rejestracyjnego tego samochodu i kluczyka do niego, bliżej opisanych w punkcie w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku, a ewentualnie uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności istotnych dla przeprowadzenia kontroli odwoławczej poprawności postępowania Sądu I Instancji oraz trafności zaskarżonego wyroku, apelacje wniesione przez obrońcę oskarżonegoK. Ś.nie zasługiwała na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutów o charakterze proceduralnym oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podniesionych w apelacji, a to naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisówart. 7, 4 k.p.k., 410 i 424§1 pkt 1 kpk, to w ocenie Sądu Odwoławczego zarzuty te są chybione.
Analiza akt postępowania przed Sądem I instancji wskazuje bowiem, iż postępowanie dowodowe w tej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i dokładny, przy rzeczowym wykorzystaniu w trakcie rozprawy głównej możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia oraz twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej winy i sprawstwa oskarżonego.
Nadto, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku sporządzonych zgodnie z dyrektywamiart. 424§1 pkt 1 kpkoraz zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego poddał Sąd meriti wszechstronnej analizie logicznej zebrane dowody oraz przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych, oparł swoje przekonanie o wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sąd Rejonowy wyprowadził z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego, zgodnie z dyrektywami prawdy i bezstronności .

W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W pełni podzielić należy ocenę zachowania oskarżonego przyjętą przez Sąd Rejonowy, iż oskarżony wykopując z ustalonego miejsca i następnie przewożąc swoim autem środki odurzające w postaci marihuany w ilości 1 kg i 12 gr wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiuczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych i czynem tym dopuścił się przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.
Negacja stanowiska przyjętego przez Sąd I instancji, poprzez przedstawienie stanowiska sprowadzającego się do twierdzenia, że oskarżony był tylko w posiadaniu tych środków nie jest zdaniem Sądu Odwoławczego zasadna.. Pojęcie uczestniczenia w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, odnosi się bowiem nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie/por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2011 r., V KK 288/10, LEX nr 783117/
Przyjęta przez oskarżonego linia obrony prezentowana także w toku postępowania odwoławczego, wspierana przez złożone na etapie postępowania sądowego zeznania świadkaM. Ś.i umowę kupna sprzedaży samochodu nie wytrzymała konfrontacji ze spójnymi i konsekwentnymi od samego początku zeznaniami świadków - funkcjonariuszy Policji, dowodami nieosobowymi w postaci protokołów przeszukania, użycia wagi, testera oraz ekspertyzy Laboratorium Kryminalistycznego Policji, a także w części uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniami samego oskarżonego, szczególnie złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego. Słusznie Sąd Rejonowy uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie, w których wskazywał, iż pojazd markiA. (...)nie stanowił jego własności, gdyż przed zatrzymaniem został zbyty na rzecz brata oskarżonego. Jak wskazał apelujący tą wersję potwierdził w toku rozprawy brat oskarżonegoM. Ś., jednakże jak wynika z akt sprawy w trakcie przesłuchania bezpośrednio po zatrzymaniu dnia 1 lutego 2011 r., oskarżony podał, że jechał po narkotyki swoim(...)i zapewniał, że to było jego auto, które zakupił w maju 2010 r. za kwotę 18.000 zł, za pieniądze, które zarobił /k.40/. Wyjaśnienia ta złożył w obecności obrońcy i wersję tą podtrzymał w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania /k.48 /.
Słusznie dostrzegł Sąd Rejonowy, że w trakcie kolejnego przesłuchania w dniu 9 lutego.2011 r. oskarżony nie podnosił okoliczności aby samochód ten stanowił własność innej osoby /k.85-86/, natomiast po widzeniu z bratem w dniu 17 marca 2011 r. /k. 118/M. Ś.złożył wniosek o zwrot pojazdu i przedstawił sporządzoną jakoby w dniu 22 stycznia 2011 r. umowę kupna sprzedaży samochodu /k.133-134/. W tej sytuacji w pełni zasadnie Sąd Rejonowy podniósł w pisemnych motywach orzeczenia, że zarówno umowa, jak i zeznaniaM. Ś.oraz wyjaśnienia w tej części złożone przez oskarżonego na rozprawie są sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na początku postępowania przygotowawczego i tak przedstawiona wersja stanowi próbę uniknięcia uznania przedmiotowego pojazdu za własność oskarżonego.
W ocenie Sądu Odwoławczego, doświadczenie życiowe oraz reguły logicznego rozumowania, nie pozwalają wysnuć z zachowania oskarżonego innego wniosku, niż ten do którego doszedł Sąd Rejonowy i w pełni podzielił zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przyjęte ustalenia faktyczne. Tym samym uznał, iż brak jakichkolwiek podstaw, by przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów.
W tej sytuacji zarzuty prezentowane w skardze apelacyjnej i domaganie się dokonania odmiennych - od przyjętych przez Sąd Rejonowy - ustaleń faktycznych w świetle lektury akt sprawy i sposobu procedowania Sądu I instancji, nie zasługują na uznanie.
Sąd Rejonowy dysponował zróżnicowanymi w swej treści dowodami i miał powinność uwzględnienia każdego z nich. Trafność rozstrzygnięcia w kwestii sprawstwa i winy oskarżonego była zatem determinowana poprawnością przeprowadzenia i oceny wszystkich tych dowodów we wzajemnym powiązaniu i trafnością wyprowadzonych z tej analizy wniosków co do ich wiarygodności. Sąd I instancji dowody te przeprowadził bezpośrednio na rozprawie głównej, w toku realizacji czynności dowodowych miał bezpośredni kontakt zarówno z oskarżonym, jak i świadkami, składane wyjaśnienia i zeznania oceniał kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami wynikającymi z zachowania się osób, ich postawy w toku postępowania, reakcji na zadawane pytania.
Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy w toku rozprawy głównej mogłyby być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy, gdy w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 kpk, pominął istotne dowody lub oparł się na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne, uchylające się merytorycznej ocenie odwoławczej. Takich naruszeń, tak w procedurze dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w co do poprawności uzasadnienia wyroku, Sądowia quozarzucić nie można.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy uznał, iż ta ocena zebranych w sprawie dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest zgodna z dyrektywami określonymi wart. 7 kpkoraz odnosi się do całokształtu materiału dowodowego, ujawnionego w toku postępowania sądowego, realizując tym samym dyspozycjęart. 4 kpk. Sąd Okręgowy nie stwierdził przy tym jakiegokolwiek błędu w ustaleniach stanu faktycznego i w pełni podzielił wnioski poczynione przez Sąd Rejonowy w tym przedmiocie. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszeniaart. 5§2 kpk, albowiem w istocie nie powstały takie wątpliwości, których usunięcie nie byłoby możliwe, w oparciu o ocenę wszystkich zgromadzonych i ujawnionych dowodów, nadto Sąd orzekający dokonując oceny przeciwstawnych wersji dowodowych, wybrał jedną z nich, należycie, stosownie do wymogówart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., ten to wybór uzasadniając.
Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary, Sąd Okręgowy podjął ocenę prawidłowości jej wymiaru i analiza ta wykazała słuszność i tego rozstrzygnięcia.
Sąd Rejonowy orzekając w zakresie kary respektował wymogiart. 53 kkoraz zgodności z zasadami i dyrektywami sądowego wymiaru kary, mając na względzie by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, prawidłowo uwypuklając negatywne skutki społeczne związane z rozpowszechnieniem narkomanii.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy, uznał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kary jest prawidłowe i nie wymaga korekty. Wymiar orzeczonej kary i zastosowanych środków karnych jest bowiem trafny i rzetelnie umotywowany w pisemnych motywach zapadłego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do argumentacji obrońcy dotyczącej orzeczonego przez Sąd Rejonowy do oskarżonego środka karnego w postaci przepadku dowodów rzeczowych także nie zasługiwała na uwzględnienie.
Słusznie bowiem Sąd Rejonowy skorzystał ze swego uprawnienia wynikającego z dyspozycjiart. 44§2 kkw zw. z art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci telefonu komórkowegomarki S. (...), reklamówki koloru szarego i karty sieci play, opisanych pod poz. 32,33 i 35 wykazu dowodów rzeczowych na k.24-25 akt oraz dowodów rzeczowych w postaci metalowej saperki ze składaną rękojeścią, jak również samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)koloru białego nr nadwozia(...)rok prod. 1999, dowodu rejestracyjnego samochodu markiA. (...)nr rej. (...)nr blankietu(...)i kluczyka do samochodu markiA. (...)opisanych pod poz. 36-39 wykazu dowodów rzeczowych nr(...)uznając, iż należało orzec przepadek wszystkich przedmiotów za pomocą których oskarżony dokonał przedmiotowego przestępstwa - w tym samochodu – bowiem tylko taki środek karny wypełni swoją rolę i stanowić będzie nie tylko znaczącą dolegliwość dla sprawcy tak poważnego przestępstwa jakiego dopuścił się oskarżony i argumentacja ta zasługuje na pełną aprobatę.
W świetle powyższego i przy braku uchybień bezwzględnych, Sąd Okręgowy uznał wywiedzioną skargę apelacyjną za oczywiście bezzasadną i utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, jako w pełni trafne i znajdujące oparcie w rzeczywistym stanie faktycznym.
Mając na względzie sytuację majątkową oskarżonego, Sąd Odwoławczy na postawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.