Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Kp 1029/10
Data wyroku: 2010-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Mariusz Wiązek
Słowa kluczowe: Tymczasowe Aresztowanie

Sygn. akt. III Kp 1034/10

POSTANOWIENIE
Dnia 14 października 2010 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Mariusz Wiązek
Protokolant: Edyta Makowska
Prokurator Prokuratury Okręgowej – nie stawił się zawiadomiony prawidłowo

po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia –Psie Pole z dnia 8 października 2010 roku (data wpływu), sygn. akt 2 Ds. 41/10 o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobecJ. K.
na podstawieart. 263 § 2 k.p.k.

postanawia
przedłużyć do dnia 20 grudnia 2010 roku,tj. na okres kolejnych dwóch miesięcy tymczasowe aresztowanie zastosowane postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt XII Kp 279/10 wobecJ. K., s.M.iM.z domuK.,urodzonego w dniu (...)weW., podejrzanego o to, że:
1. w kwietniu 2010r. weW.działając w warunkach przestępstwa ciągłego wielokrotnie groziłD. W.pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
2. w dniu 20 kwietnia 2010r. weW., działając w zamiarze pozbawienia życiaD. W., grożąc jej pozbawieniem życia, kilkakrotnie usiłował ugodzić ja nożem w okolice szyi i klatki piersiowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczną obronę pokrzywdzonej, która zasłoniła się torebką i w związku z tym spowodował u niej uraz przedniej powierzchni szyi i głębokie otarcie naskórka, które to spowodowały u niej naruszenie czynności ciała oraz rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt XII Kp 279/10 Sąd Rejonowy dla Wrocławia –Fabrycznej zastosował wobecJ. K.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania uznając, iż popełnienie przez podejrzanego zarzucanych mu przestępstw zostało z dużym prawdopodobieństwem potwierdzone zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Do chwili obecnej nie wystąpiły żadne okoliczności uzasadniające uchylenie bądź zmianę stosowanego wobec podejrzanego środka zapobiegawczego. Zebrany dotychczas w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przygotowawczym materiał dowodowy, w szczególności w postaci zeznań pokrzywdzonejD. W., świadkówA. G.,A. B.,A. K.,M. F.,M. S.,R. S.,T. R.,G. G.,R. M.,M. C.,B. O.,Z. S.,W. D., a nadto wyniki opinii z badań biologicznych, protokół oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną oraz opinia sądowo-lekarska, wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów. Wobec powyższego zachodzi ogólna podstawa stosowania środków zapobiegawczych opisana wart. 249 § 1 k.p.k.
Nie ustała uprawniająca do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania obawa matactwa procesowego ze strony podejrzanego oraz nakłaniania przez niego innych osób do złożenia fałszywych zeznań. Podkreślić należy, że pokrzywdzoną w niniejszej sprawie jest dawna konkubina podejrzanego, zatem osoba z którą łączą go więzy o charakterze towarzyskim i uczuciowym. Powyższe uzasadnia obawę, iż podejrzany przebywając na wolności mógłby utrudniać postępowanie poprzez nakłanianie pokrzywdzonej do składania korzystnych dla niego zeznań.
Co więcej – nie przesądzając w żaden sposób o winie i sprawstwie podejrzanego – należy zważyć, iż prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanegoJ. K.zarzucanych mu czynów, przy uwzględnieniu ich doniosłości, wszak podejrzany pozostaje pod zarzutem usiłowania zbrodni zart. 148 § 1 k.k., uzasadnia twierdzenie o realności wymierzenia podejrzanemu surowej kary pozbawienia wolności o jakiej mowa wart. 258 § 2 k.p.k.Powyższe dodatkowo uzasadnia przekonanie, iż podejrzany przebywając na wolności może utrudniać prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne, w szczególności może ukrywać się przed wymiarem sprawiedliwości bądź w inny bezprawny sposób wpływać na toczące się postępowanie. Obawa ta jest realna, zważywszy na to, iż podejrzany faktycznie nie posiada stałego miejsca zamieszkania a przed osadzeniem przebywa w schronisku im.B.A.wS.. Nie bez znaczenia jest również dotychczasowy włóczęgowski tryb życia podejrzanego i nadużywanie alkoholu.
Ponadto w sprawie zachodzi sytuacja opisana wart. 258 § 3 k.p.k., która stanowi szczególną podstawę stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Zarówno z zeznań pokrzywdzonejS. M., jak i zeznań świadkówA. G.iA. B.,A. K.wynika, że podejrzany po zdarzeniu groził pokrzywdzonej pozbawieniem życia.
W ocenie Sądu jedynie przedłużenie wobec wymienionego izolacyjnego środka zapobiegawczego, jakim jest tymczasowe aresztowanie, pozwoli zabezpieczyć prawidłowy tok prowadzonego postępowania karnego, a tym samym uniemożliwić podejrzanemu podjęcie jakikolwiek ewentualnych prób bezprawnych działań mogących je destabilizować.
W toku śledztwa przeprowadzono liczne czynności procesowe, jednak w celu prawidłowego zakończenia postępowanie przygotowawczego należy je kontynuować. W okresie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego przesłuchano kolejnych świadków, zabezpieczono dalsze dowody rzeczowe, uzyskano opinię z badań biologicznych.
Obecnie nadal oczekuje się w szczególności na opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej dotyczącą mechanizmu powstania doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń ciała oraz opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą podejrzanego.
Zważyć należy, iż w stosunku do podejrzanego nie zachodzą warunki uzasadniające odstąpienie od stosowania przedmiotowego środka zapobiegawczego, określone wart. 259 § 1 k.p.k.W toku postępowania nie podnoszono żadnych miarodajnych okoliczności przemawiających za odstąpieniem od stosowania tymczasowego aresztowania, co zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą obciąża stronę która domaga się zastosowania powyższego przepisu. por. postanowienie SA w Krakowie II AKz 144/06, KZS 2006/5/40, postanowienie SA w Lublinie II AKa 470/09).
Mając zatem na uwadze, iż środki zapobiegawcze o mniej dolegliwym charakterze niż środek zastosowany, mógłby nie wypełnić swej roli, tj. nie zabezpieczyć w sposób prawidłowy toczącego się postępowania, Sąd – działając na podstawie powołanych przepisów – orzekł jak na wstępie.