Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 193/13
Data wyroku: 2013-06-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska, Piotr Żywicki, Irena Linkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art.158 par. 1 kk i in.

Sygn. akt VI Ka 193/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 czerwca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska (spr.)

Sędziowie:

SO Irena Linkiewicz
SO Piotr Żywicki

Protokolant

sekr.sądowy Kamila Kuniewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ryszarda Maziuka
po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013r.,
sprawyD. K.
oskarżonego zart. 158 § 1 kki inne
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Iławie
z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II K 792/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację obrońcy za

oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za

postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
OskarżonyD. K.wyrokiem Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 21 stycznia 2013 roku uznany został za winnego popełnienia czynu polegającego na tym ,że w dniu 05 lipca 2012 roku wL.naulicy (...),działając wspólnie i w porozumieniu ,dokonał pobiciaS. S., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 par. 1 kk, w ten sposób, że kopali go nogami po całym ciele , czym spowodowali u niego obrażenia w postaci złamania nasady kości promieniowej lewej z przemieszczeniem grzbietowym , które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres przekraczający dni 7 tj. popełnienia czynu zart. 158 par. 1 kkiart. 157 par. 1 kkw zw. zart. 11 par. 2 kki za to na mocyart. 158 par. 1 kkskazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności .
Na mocyart. 46 par. 1 kkorzeczono wobec oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonegoS. S.kwoty 5.000 zł.
Na mocyart. 415 par. 3 kpkpozostawiono powództwo cywilne bez rozpoznania. Oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżył na korzyść oskarżonegoD. K.jego obrońca.
Zarzucił wyrokowi :

1
obrazę przepisów postępowania , która miała wpływ na treść orzeczenia tj.:

a.art. 4 kpk,7 kpkiart. 410 kpk, polegającą na dowolnej ocenie dowodów i nie uwzględnieniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , poprzez :
- jednostronną i wybiórczą ocenę zeznań pokrzywdzonego , co skutkowało nie uwzględnieniem jego zeznań złożonych na rozprawie , w których podał , że oskarżonyD. K.nie uczestniczył w jego pobiciu , oraz przyjęciem , że są one niewiarygodne jako ,że zostały złożone po 5 miesiącach od zdarzenia , zaś pokrzywdzony , skupiony na leczeniu bolesnego urazu , mógł nie pamiętać szczegółów zdarzenia , podczas gdy nie jest to na tyle znaczny okres , aby pokrzywdzony mógł zatrzeć w pamięci udział trzeciego sprawcy , a nadto nie ustalono związku przyczynowego pomiędzy leczeniem a zdolnością do zapamiętywania okoliczności zdarzenia.
- wybiórczej ocenie zeznań złożonych przez niego w postępowaniu przygotowawczym skutkującej uznaniem , żeosk. D. K.pobił pokrzywdzonego , w sytuacji gdy pokrzywdzony wyraził przekonanie jedynie co do tego , że na pewno kopało go dwóch sprawców,
- wybiórcza ocenę zeznańE. L., skutkującą przyjęciem , że potwierdziła ona zeznania pokrzywdzonego co do udziału trzech sprawców pobicia , podczas gdy wymieniona zeznała , że pokrzywdzony zrelacjonował jej , ze biło go dwóch sprawców,
- jednostronną ocenę zeznań świadkaŁ. K.skutkującą uznaniem jego zeznań za wiarygodne , podczas gdy świadek ten bezpodstawnie obciążył oskarżonego , wskazując ,że pokrzywdzony udzielił mu informacji , że brał on udział w jego pobiciu , mimo , ze pokrzywdzony nie mógł wskazać oskarżonego jako sprawcy , ponieważ go nie znał,
- jednostronną i powierzchowną ocenę pozostałego materiału dowodowego , w tym niejednoznacznych notatek urzędowych , skutkującą uznaniem ,że z relacji pokrzywdzonego o trzech sprawcach można wyprowadzić wniosek co do udziału osk.D. K.w jego pobiciu , podczas gdy pokrzywdzony na rozprawie sprecyzował swoje zeznania i wykluczył udział tego oskarżonego w pobiciu ,
b.art. 174 kpkpoprzez dokonanie ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonego na podstawie treści niejednoznacznych zeznań świadków ze słuchu oraz niejednoznacznych notatek urzędowych i zapisu z karty medycznej czynności ratunkowych , wbrew odmiennym zeznaniom pokrzywdzonego złożonym na rozprawie jak i wyjaśnieniom oskarżonegoD. K., skutkujące naruszeniem zasady bezpośredniości.
c.art. 5 par. 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do przyczyn , dla których pokrzywdzony na rozprawie zeznał ,że oskarżony nie uczestniczył w przestępstwie , na niekorzyść oskarżonego, co skutkowało uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu ,
d.art. 167 kpkiart. 172 kpkw zw. zart. 2 par. 2 kpkpoprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu konfrontacji pokrzywdzonego ze świadkami , którym pokrzywdzony relacjonował okoliczności zdarzenia celem wyjaśnienia ewentualnych sprzeczności,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść , a polegający na uznaniu , iż oskarżony wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi dokonał pobicia pokrzywdzonego , w sytuacji gdy w rzeczywistości wymieniony nie pobiegł za pokrzywdzonym i nie brał udziału w jego pobiciu.
Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoD. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Iławie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył ,co następuje :
Apelacja obrońcy oskarżonegoD. K.była oczywiście bezzasadna i z tych powodów nie mogła zasługiwać na uwzględnienie.
Na wstępnie rozważań należy podnieść , iż Sąd Rejonowy w Iławie przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy , które następnie poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie i analizie , i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonegoD. K.w zakresie przypisanego mu czynu , jak i subsumcji prawnej jego zachowania pod wskazany przepisy ustawy karnej , a także wymiaru orzeczonej wobec niego kary zasadniczej pozbawienia wolności oraz środka karnego. Przedmiotem rozważań były nie tylko dowody obciążające oskarżonego ale również wszelkie dowody im przeciwne , a wszystkie one zostały ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania , wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego . Wyprowadzone zatem na tej podstawie stanowisko Sadu Rejonowego w Iławie korzysta z ochrony przewidzianej wart. 7 k.p.k., a ponieważ jednocześnie nie zostało ono w żaden rzeczowy i przekonywujący sposób podważone przez skarżącego , przez to w całej rozciągłości zasługuje również na aprobatę Sadu Odwoławczego .
Nie można się oprzeć wrażeniu przy lekturze apelacji obrońcy oskarżonego , iż główny zarzut wiązał się z niewłaściwą oceną zeznań pokrzywdzonegoS. S.oraz świadkówE. L.iŁ. K.dokonaną przez sąd orzekający, a więc do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku . W ocenie skarżącego sąd jednostronnie ocenił zeznaniach tych świadków i w konsekwencji odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonegoD. K., w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu . Takie stanowisko obrońcy oskarżonego nie może zasługiwać na aprobatę . PokrzywdzonyS. S.na rozprawie podzielił się w swoich zeznaniach wątpliwościami co do udziału oskarżonego w pobiciu bowiem stwierdził ,iż nie jest pewien na 100 % / por. zeznania k 102/. Po ujawnieniu zeznań z postępowania przygotowawczego pokrzywdzony podtrzymał te zeznania jako prawdziwe i jednocześnie stwierdził , iż o przebiegu zdarzenia mówił bezpośrednio bratu/ por k 5/. Analizują wszystkie zeznania świadka zasadnie sąd I instancji doszedł do wniosku ,iż należy je ocenić w powiązaniu z innymi dowodami ujawnionymi w sprawie a przede wszystkim zeznaniamiJ. S. (1),E. L.,J. S. (2),Ł. K.jak również wyjaśnieniamiB. G.. Otóż pokrzywdzony bezpośrednio po zdarzeniu podał ,iż został pobity przez 3 osobników . Znany mu osobiście oskarżonyB. G.podstawił mu „haka”, a dwaj pozostali , których nie znał , kopali go gdy się przewrócił / por. k 4-5/. Następnie opisując przebieg zdarzenia bratuJ.i siostrzeE.powiedział ,iż został pobity przez trzech osobników i wymienił jednego z nich z nazwiskaG./ por. k 109/ . Jeden z nich „ podsunął mu haka” i gdy się przewrócił dwóch zaczęło go kopać / por. k 110/. Okoliczność ta została potwierdzona przez świadkaJ. S.,który próbował przesłuchać pokrzywdzonego jeszcze w szpitalu , bezpośrednio po pobiciu. Również świadek ten potwierdził ,iż było trzech sprawców pobicia /por . k 109-110/.
Nie ulega wątpliwości , że wszyscy oskarżeni byli na miejscu zdarzenia , co wynika w sposób jednoznaczny z ich wyjaśnień. OskarżonyD. K.ubrany był w bluzę z kapturem koloru szarego, natomiast B.G.posiadał również bluzę z kapturem koloru pomarańczowego. Jedynie oskarżonyD. D.nie miał bluzy z kapturem . Pokrzywdzony podał ,iż dwóch sprawców pobicia miało ubrane kaptury na głowach / por. k 5/. Powiązanie tych wszystkich dowodów wskazuje w sposób jednoznaczny , że pokrzywdzonyS. S.został pobity przez wszystkich oskarżonych w tym przez oskarżonegoD. K.. Ocena zeznań świadków została dokonana w myśl reguły wynikającej zart. 7 k.p.k.Sąd I instancji kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z tego przepisu , i uczynił to w sposób prawidłowy. Ocena ta nie może być podważona ze względu na niesatysfakcjonującą dla oskarżonego i jego obrońcy wynik tej oceny.
Należy podnieść , iż niezasadny pozostawał zarzut obrazyart. 174 kpkbowiem Sąd Rejonowy w Iławie nie zastąpił wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków treścią notatek sporządzonych przez funkcjonariuszy policji. Sąd przesłuchał w charakterze świadków autorów tych notatek –Ł. K.iJ. S. (2)na okoliczności w nich zawarte co w żadnej mierze nie stanowi uchybienia zakazowi o jakim mowa w cytowanym przepisie.
W ocenie Sądu Odwoławczego w żadnym razie nie można postawić sądowi zarzutu ,iż dokonał obrazy przepisu prawa procesowego ,która miałaby mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia.
Również zarzut , iż Sąd meriti z urzędu nie dokonał konfrontacji pokrzywdzonego ze świadkami był chybiony bowiem skarżący przedstawiając taki wniosek nie wskazał w jakim zakresie konfrontacja ta miałaby być dokonana a jedynie stwierdził , iż w celu wyjaśnienia ewentualnych sprzeczności. Analiza dowodów nie wskazała jednak na sprzeczności , które wymagałyby konfrontacji świadków . Samo ogólne stwierdzenie , że sąd z urzędu winien dokonać tej konfrontacji , nie spełnia wymogów uwzględnienia tego wniosku.
Wszystkie wskazane wyżej dowody zostały w sposób właściwy ocenione przez Sąd I instancji z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego , a następnie w sposób wszechstronny i dokładny przedstawione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Odnośnie postawionego zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdzić należy , co następuje :
Wskazana przez skarżącego normaart. 410 k.p.k.określa ,iż podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.
Art. 4 k.p.k.wyraża zasadę obiektywizmu , nakazując badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść , jak i na niekorzyść oskarżonego. Zasada ta stanowi także dyrektywę bezstronności organów procesowych w odniesieniu do stron i innych uczestników postępowania. Wskazać jednak należy , iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut obrazy tego przepisu nie może samodzielnie stanowić podstawy apelacji . Przestrzeganie zasady bezstronności gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich naruszenia może uzasadniać zarzut apelacyjny / por. wyrok SN z dnia 27.07.2000, IV KKN 532/99 , Prok. i Pr. Z 2001 r. ,nr 1, poz. 7 /.
Art. 5 par. 2 k.p.k.statuuje zasadę in dubio pro reo , stanowiąc , iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Nakaz ten ma zastosowanie wtedy , gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu nie wyjaśnione okoliczności mające istotny wpływ na kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego.
Art. 7 k.p.k.określa natomiast ogólne zasady oceny dowodów zgromadzonych w toku postanowienia stanowiąc ,iż powinny być one oceniane swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta jest jedną z naczelnych dyrektyw postępowania karnego , choć granice swobodnej oceny dowodów przez organy procesowe zostały precyzyjnie wyznaczone przez orzecznictwo w kontekście zasady prawdy materialnej i zasady obiektywizmu . Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje po ochronąart. 7 k.p.k.m. In. Wtedy , gdy :

1
jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy /art. 410 k.p.k./, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy /art. 2 par. 2 k.p.k./;i

2
stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności , przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego /art. 4 k.p.k./;

3
jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu wyroku /art. 424 par. 1 pkt 1 k.p.k./ - por. wyrok SN z dnia 9.11.1990r.(...)149/90, OSNKW z 1991 r. nr 7 , poz. 41.

Wskazane wyżej zarzuty należało uznać za zupełnie chybione- Sąd Odwoławczy odniósł się do nich we wstępnych rozważaniach , natomiast zarzut naruszeniaart. 410 k.p.k.również nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Otóż Sąd Rejonowy w Iławie ustalenia faktyczne oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Ujawnienie okoliczności nastąpiło w drodze przeprowadzenia dowodów , przede wszystkim bezpośrednio – przesłuchanie świadków , zapoznanie się z dowodem przez jego ujawnienie / odczytanie jego treści/, albo pośrednio / odczytanie treści dokumentów albo uznanie ich z ujawnione/. Podstawę wyroku stanowią nie tylko dowody zebrane na rozprawie , ale również dowody z postępowania przygotowawczego , o ile zostały ujawnione przez ustawę procesową , a bez znaczenia jest to w jakim stadium procesowym dowód został przeprowadzony / por. SN III KRN 191/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8 , poz . 11 , SN V KKN 400/99, Prok. i Pr. 2001 , nr3 , poz.13, SN V KKN 443/99 Prok. i Pr. 2002, nr 4 poz. 7/.
Swoje stanowisko Sąd wyraził następnie w obszernym uzasadnieniu , którego treść i forma czyni zadość wymogom określonym w art. 424 par. 1k.p.k.
Również nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia zakazu rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wyrażona wart. 5 par. 2 k.p.k.zasada odnosi się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi , nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelkie wątpliwości należy usunąć poprzez gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wówczas , gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość ta nie zostanie usunięta , należy ją wytłumaczyć na korzyść oskarżonego. W niniejszej sprawy Sąd I instancji dołożył należytej staranności w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i po szczegółowej analizie prawidłowo zgromadzonych dowodów doszedł do zasadnych wniosków co do winy oskarżonegoD. K..
Również jako chybiony należało uznać zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który to błąd miał wpływ na treść orzeczenia.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas , gdy zasadność ocen i wniosków , wyprowadzonych przez sad orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego , nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu , wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku , lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się w ocenie zebranego materiału dowodowego . Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do samej odmiennej oceny materiału dowodowego , lecz powinien polegać na wykazaniu , jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego / por. SN I KR 197/04, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58, SN I KR 197/74 , OSNKW 1975 , nr 5, poz. 58/.
Nie może być tak ,iż gołosłowne zarzuty co do wiarygodności zeznań świadkaS. S.iŁ. K.mają pierwszeństwo przed logiczną , popartą analizą dowodów oceną dokonaną przez sąd .
Reasumując powyższe wywody należy podnieść , iż zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji jak też wyciągnięte z nich wnioski co do winy i orzeczonej kary wobec oskarżonegoD. K.nie były ani rażąco dowolne a przez to niezasadne jak to podnosił jego obrońca w apelacji.
Również wysokość orzeczonej kara pozbawienia wolności jak też środka karnego w pełni uwzględnia wszystkie okoliczności o charakterze obciążający i łagodzącym jak też stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości czynu. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił argumentację odnoszącą się do tych kwestii zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku na kartach od 131v- do 132.
Nie można kwestionować również wysokości zasądzonego w trybieart. 46 par. 1 k.k.zadośćuczynienia za doznaną krzywdę biorąc pod uwagę wyjątkowo dotkliwe dla pokrzywdzonego skutki działania sprawców.
Tym samym zaskarżony wyrok jako w pełni słuszny należało w oparciu oart. 437 par. 1 k.p.k.utrzymać w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczona na mocyart. 624 par. 1 k.p.k.uwzględniając sytuację majątkową oskarżonegoD. K..