Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 270/13
Data wyroku: 2013-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Tadeusz Kiełbowicz, Barbara Krameris
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Porządkowi Publicznemu
Podstawa prawna: art. 252 par. 1 kk

Sygn. akt II AKa 270/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 19 września 2013 r.Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:Przewodniczący:SSA Barbara KramerisSędziowie:SSA Witold FranckiewiczSSA Tadeusz Kiełbowicz (spr.)Protokolant:Iwona Łaptusprzy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugałypo rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r.sprawyM. P. (1)oskarżonego zart. 252 § 1 kkiart. 191 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,P. P. (1)oskarżonego zart. 252 § 1 kkiart. 191 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonychod wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicyz dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt III K 138/12I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychM. P. (1)iP. P. (1);II.  zasądza od oskarżonychM. P. (1)iP. P. (1)koszty postępowania odwoławczego, nadto wymierza im po 400 zł tytułem opłaty za drugą instancję.UZASADNIENIEM. P. (1)iP. P. (1)zostali oskarżeni o to, że:w dniu 5 grudnia 2011 roku, wW.w woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu zmuszeniaR. P.do zapłaty kwoty 300.000 złotych, stosując groźbę pozbawienia życia wobecD. P., która wzbudziła u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostanie spełniana oraz przemoc w postaci popychania, uderzeń w twarz i inne części ciałaD. P., a także użycie opasek zaciskowych krępujących ręce oraz nogi pokrzywdzonego, wzięli a następnie przetrzymywaliD. P.jako zakładnika,tj. o popełnienie czynu zart. 252 § 1 kkiart. 191 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt III K 138/12, wydał następujące rozstrzygnięcie:IoskarżonychM. P. (1)iP. P. (1)uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, to jest zbrodni zart. 252 § 1 k.k.i zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył:- oskarżonemuM. P. (1)karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,-P. P. (1)karę 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,Ina podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuM. P. (1)na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania w dniach od 6 grudnia 2011 roku do 18 kwietnia 2012 roku;IIna podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuP. P. (1)na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania w dniach od 5 grudnia 2011 roku do 18 kwietnia 2012 roku.IIIna podstawieart. 627 k.p.k.zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonychM. P. (1)iP. P. (1)koszty sądowe, w tym opłaty w kwotach po 400 (czterysta) złotych od każdego z nich (art. 2 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych– j. t. Dz. U nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.).Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcyM. P. (1)iP. P. (1).Obrońca oskarżonegoM. P. (1)skarży wyrok w całości i powołując się na przepisyart. 438 pkt 2 i 3 kpkzarzuca następujące uchybienia:1naruszenie przepisów postępowania, to jest art.art. 4w zw. zart. 5 § 2 kpkpoprzez przyjęcie, iż zamiarem z jakim działał oskarżony było zmuszenieR. P.do zapłaty kwoty 300.000 zł. opierając się na ustaleniu, że nie znaleziono innego niż wymuszenie okupu celu działania oskarżonego;2błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przyjęciu, że oskarżonyM. P. (1)działał w celu zmuszeniaR. P.do zapłaty kwoty 300.000 zł. oraz pominięcie odstąpienia od zamiaru przetrzymywania pokrzywdzonego przez oskarżonegoM. P. (1)czemu dał wyraz w rozmowie z oskarżonymP. P. (1).Podnosząc ten zarzuty obrońca wnosi o:1zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu czynu zarzuconego oskarżonemuM. P. (1)działania w celu zmuszeniaR. P.do zapłaty kwoty 300.000 zł. oraz w konsekwencji przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu zart. 189 § 1 k.p.k.oraz obniżenie wymierzonej oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat.ewentualnie1uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.Obrońca oskarżonegoP. P. (1)zarzuca w apelacji zaskarżonemu wyrokowi następujące uchybienia:I. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wyroku, a to:1.art. 252 § 4 kk, polegające na jego nie zastosowaniu i zakwalifikowaniu zachowania oskarżonegoP. P. (1)jako zbrodni zart. 252 § 1 kk, w sytuacji gdy oskarżony ów od swojego zamiaru odstąpił i zwolnił pokrzywdzonego,II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:1.art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 kpkpolegające na:a) odrzuceniu w części wersji oskarżonegoP. P. (1), który przyznał się do zarzutów stawianych mu na etapie postępowania przygotowawczego, podtrzymał te wyjaśnienia w postępowaniu przed Sądem I Instancji, wyjaśnił i opisał swoją rolę w szczególności to, że on podjął decyzję o zwolnieniu pokrzywdzonego,b) oparciu orzeczenia w niniejszej sprawie wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonegoP. P. (1), zaś pominięcie tych, które charakter jego odpowiedzialności zmieniają w sposób drastyczny, bez należytego uzasadnienia takiego stanu rzeczy;c) rozstrzygnięciu wątpliwości, które wyłoniły się w toku przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji postępowania, na niekorzyść oskarżonegoP. P. (1)nie zaś na jego korzyść, a więc wbrew zasadziein dubio pro reod) niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów, akcentując – wbrew obiektywizmu – jedynie okoliczności niekorzystne dla oskarżonegoP. P. (1)i oparte na nieprzekonywujących dowodach, przy jednoczesnym bagatelizowaniu, a w wielu wypadkach całkowitym pomijaniu tych, które przemawiały na jego korzyść.III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na:1. przyjęciu, że przyczyną pozbawienia wolności pokrzywdzonego był cel wymuszenia okupu od jego rodziców, w sytuacji gdy oskarżonyP. P. (1)wyjaśnił, że chodziło mu jedynie o postraszenieD. P., a o rzekomym okupie w ogóle nikogo nie poinformowali (tj. nie zgłosili takiego żądania),2. przyjęciu, że przyczyną dla której oskarżonyP. P. (1)odstąpił od zamiaru wymuszenia i zwolnił pokrzywdzonego była jego dezorientacja i rejterada oskarżonegoM. P. (1), w sytuacji gdy motywy działania oskarżonego były zgoła inne, załatwił już swoje porachunki z pokrzywdzonym i chciał całą sprawę zakończyć.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania.Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.Obie apelacje są bezzasadne.W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonychM. P. (1)iP. P. (2)zarzutów obrazy prawa procesowego, w stopniu, który mógł mieć wpływ na treść wyroku, ewentualnie doprowadził w podobnym stopniu do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę.Obrońca oskarżonegoM. P. (1)podnosząc obrazę prawa procesowego i błąd w ustaleniach faktycznych zarzuca, iż uchybienia, których dopuścił się Sąd Okręgowy w Świdnicy, doprowadziły do błędnego przyjęcia, że oskarżony działał w celu zmuszeniaR. P.do zapłaty kwoty 300.000 zł. co implikowało przyjęcie błędnej kwalifikacji zart. 252 § 1 kk, gdy tymczasem działanie oskarżonego należało zakwalifikować zart. 189 § 1 kk. Obrońca tego oskarżonego zarzuca też pominięcie przez Sąd „meriti”odstąpienie przez oskarżonego od zamiaru przetrzymywania pokrzywdzonego „czemu dał wyraz w rozmowie z oskarżonymP. P. (1)”(cytat z apelacji str. 1).Z kolei obrońca oskarżonegoP. P. (1)zarzucając obrazę prawa procesowego i błąd w ustaleniach faktycznych podnosi m.in., iż Sąd „meriti”oparł się tylko na dowodach obciążających oskarżonegoP.pomijając te, które świadczyły na jego korzyść, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że przyczyną pozbawienia wolnościD. P.był cel wymuszenia okupu od jego rodziców, w sytuacji gdy oskarżony wyjaśnił, „że chodziło mu jedynie o postraszenie”(cytat z apelacji – str. 3), a o rzekomym okupie oskarżeni w ogóle nikogo nie poinformowali. Obrońca zarzuca też, iż Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że „przyczyną, dla której oskarżonyP. P. (1)odstąpił od zamiaru wymuszenia i zwolnił pokrzywdzonego była jego dezorientacja i rejterada oskarżonegoM. P. (1), w sytuacji, gdy motywy działania oskarżonego były zgoła inne – załatwił już swoje porachunki z pokrzywdzonym i chciał całą sprawę zakończyć”(cytat – str. 3).Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy zauważyć, iż podniesione w apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (4)zarzuty są sprzeczne. Z jednej strony zarzuca on, iż Sąd Okręgowy błędnie ustalił, iż oskarżony działał w celu wymuszenia okupu gdy, zdaniem obrońcy, załatwiał z nim jakieś inne osobiste porachunki, co by wskazywało, że domaga się przyjęcia kwalifikacji prawnej zart. 189 § 1 kk, a z drugiej strony przecząc powyższemu zarzutowi, podnosi, iż oskarżony odstąpił od zamiaru wymuszenia okupu i zwolnił pokrzywdzonego co by obligowało Sąd „meriti”do zastosowania instytucji przewidzianej wart. 252 § 4 kk, przewidzianej jedynie dla sprawców przestępstw zart. 252 § 1 kk. Podobnego przepisu przewidującego odstąpienie od wymiaru kary prawo karne nie przewiduje dla sprawców przestępstw określonych wart. 189 § 1 kk.Powyższe zarzuty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych są w całości chybione. Sąd Okręgowy w Świdnicy prawidłowo ustalił, iż obaj oskarżeni działali w celu wymuszenia okupu od rodziców pokrzywdzonegoD. P., a obrońcy nie byli w stanie podnieść w apelacjach konkretnych racjonalnych argumentów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę tych ustaleń.Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (1)oskarżony ten tylko w toku pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 6 grudnia 2011 r. wyjaśnił w następujący sposób: „moje działanie miało wyłącznie na celu wystraszenie go”(cytat k. 73-80), rzekomo za doznane wcześniej bliżej niesprecyzowane zniewagi. Obrońca tego oskarżonego nie dostrzega, iż w toku przesłuchania na rozprawie sądowej w dniu 10 grudnia 2012 r. (k. 725v-726) po odczytaniu mu powyższej depozycji ze śledztwa oskarżony odwołał tę część wyjaśnień, przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i podtrzymał w całości pozostałe odczytane mu na rozprawie wyjaśnienia ze śledztwa. Do porwaniaD. P.w celu wymuszenia od jego rodziców okupu przyznał się zarówno w toku śledztwa jak i na rozprawie sądowej oskarżonyM. P. (1). Na rozprawie sądowej oskarżony ten m.in. wyjaśnił, iż: „Było od razu zaplanowane, że zgłosimy się do ojcaD. P., aby przekazał okup”(k. 724).W śledztwie w toku drugiego przesłuchania w dniu 7 grudnia 2011 r. oskarżonyP. P. (1)m.in. wyjaśnił w następujący sposób: „Ja wyszedłem aby zadzwonić do panaR.ojcaD.. Chciałem zażądać od niego 300.000 zł. za uwolnienieD.. Nie zadzwoniłem jednak gdyżD.się uwolnił. On dostał szału i zaczął krzyczeć”(k. 128-129). W toku tego przesłuchania oskarżony wyjaśnił również, iż „zrobiliśmy to dla pieniędzy”zamierzając telefonicznie zażądać od ojca pokrzywdzonego 300.000 zł. oraz oświadczył, że nie był zorientowany jak ma nastąpić przekazanie okupu gdyż „to była rola panaM.”.W podobny sposób oskarżony wyjaśniał w kolejnych przesłuchaniach na kartach 132-134 i 559-561.OskarżonyM. P. (1)w toku pierwszego przesłuchania w śledztwie dnia 7 grudnia 2011 r. (k. 107-116) po postawieniu mu zarzutu zart. 189 § 1 kknie przyznał się do winy wskazując, iż to oskarżonyP. P. (1)mówił mu, że chce porwać synaR. P., „bo robi lewe interesy” i będzie się domagać pieniędzy. OskarżonyP.oświadczył wówczas „Wiedziałem też, że jak będą jakieś pieniądze, to ja też coś z tego będę miał”(k. 115).Po postawieniu zarzutu zart. 252 § 1 kkoskarżony przyznał się do współudziału w porwaniu dla okupuD. P.(k. 152-156) i później konsekwentnie podtrzymywał przyznanie się do winy, również w toku przeprowadzonej w śledztwie w dniu 17 lutego 2012 r. konfrontacji pomiędzy nim a oskarżonymP. P. (1)(k. 409-420). W toku tej konfrontacji obaj oskarżeni przyznali, iż porwaliD. P.dla okupu, a jedynie różnice w ich wyjaśnieniach, podobnie jak i w pozostałych, dotyczyły tego kto był inicjatorem porwania. Tylko w tym zakresie oskarżeni obciążali się nawzajem.Na fakt porwania dla okupu wskazują również wprost zeznania porwanegoD. P.(k. 51-52, 56-57, 122-125, 727-731) oraz świadkówR. P.(k. 723-724),A. B.(k. 734-735),A. J.(k. 741-741v) iM. P. (2)(k. 741-742). Z konsekwentnych zeznań pokrzywdzonegoD. P.wynika, iż już bezpośrednio po porwaniu go kierowca busa, który miał na głowę założoną maskującą kominiarkę (był nimM. P. (1)) powiedział mu, że : ”Zostałem, porwany dla okupu, i że będzie żądał pieniędzy za moje uwolnienie. Powiedział, że po pieniądze zwróci się do mego taty”(k. 51-52). Powyższa depozycja została wyrażona przez pokrzywdzonego w toku przeprowadzonej w śledztwie w dniu 5 grudnia 2011 r. konfrontacji z oskarżonymM. P. (1).Obrońcy obu oskarżonych w sporządzonym, przez siebie apelacjach, kwestionując w powyższym zakresie ustalenia Sądu Okręgowego zupełnie nie odnoszą się do wyżej wskazanych przez Sąd Apelacyjny dowodów oraz pomijają, iż obaj oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu zart. 252 § 1 kk, a więc do wzięcia i przetrzymywania zakładnika w celu wymuszenia okupu.Obrońca oskarżonegoP.zarzuca w apelacji, iż Sąd „meriti”wydając wyrok oparł się wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego natomiast pominął te „które charakter jego odpowiedzialności zmieniają w sposób drastyczny”(cytat str. 2 apelacji). Obrońca nie wskazuje jakie to dowody korzystne dla oskarżonego nie zostały wzięte pod uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co uniemożliwia Sądowi Apelacyjnemu, który dokonując kontroli zaskarżonego wyroku nie dostrzegł takich dowodów, polemikę z tym zarzutem. Z kolei w uzasadnieniu apelacji obrońca oskarżonegoM. P. (1)zarzuca, iż wysokość okupu w wysokości 300.000 zł. którą mieli rzekomo zażądać od rodziców pokrzywdzonego obaj oskarżeni była nierealna z powodu ich sytuacji materialnej, co wskazuje, zdaniem obrońcy, nie fakt, iż oskarżonyM. P. (1)„nie zmierzał do żądania zapłaty okupu odR. P.”(cytat z apelacji str. 3). Z tego obrońca wywodzi wniosek, że chociażM. P. (1)uczestniczył w porwaniu pokrzywdzonego i pomagał podczas jego przetrzymywaniu, to jednak nie podejmował działań, które wskazywałyby na jego dążenie do wywołania jakiegokolwiek zachowania, które zmuszałobyR. P.do zapłacenia okupu za uwolnienie syna. W związku z tym zarzutem należy zauważyć, iż Sąd „meriti”prawidłowo ustalił, iż obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w rozumieniuart. 18 § 1 kki że dla zaistnienia przestępstwa zart. 252 § 1 kk, które ma formalny charakter, wystarczy stwierdzić, że sprawcom towarzyszył cel wymuszenia (w rozpatrywanym wypadku okupu). Ponieważ Sąd Okręgowy, jak to wyżej wykazano, w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, iż oskarżeniM. P. (1)iP. P. (1)wzięli i przetrzymywali zakładnika w osobieD. P.w celu wymuszenia okupu od jego ojcaR. P., to okoliczność, że żądanie takie (pomimo, że obaj oskarżeni bezpośrednio do tego zmierzali) ostatecznie nie zostało złożone, nie ma wpływu na to, że ich działanie wyczerpuje przedmiotowe i podmiotowe znamiona dokonanego przestępstwa zart. 252 § 1 kk, w zbiegu kumulatywnym zart. 191 § 1 kk. Odnośnie kumulatywnego zbiegu przestępstw zart. 252 § 1 kki191 § 1 kkSąd Apelacyjny podziela w całości rozważenia Sądu „meriti”zawarte na stronach 13-14 uzasadnienie zaskarżonego wyroku, stwierdzając nadto, iż wystąpienie takiego zbiegu kumulatywnego dopuszcza profesorO. G., która uważa, że jeżeli sprawcy biorą zakładnika posługując się przemocą albo groźbą, wówczas dochodzi do kumulatywnego zbiegu przepisów zart. 190 kklub 191kkzart. 252 § 1 kk(zob O. Górniok, S.Hoc, S. Przyjemski. Kodeks Karny Komentarz, tom III Gdańsk str. 295). Marginalnie należy zauważyć, iż żaden z obrońców nie podnosi zarzutów odnośnie przyjęcia w kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonymart. 191 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kk.Wbrew zarzutowi podniesionemu w apelacji obrońcyM. P. (1), iż Sąd Okręgowy popełnił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez „pominięcie odstąpienia od zamiaru przetrzymywania pokrzywdzonego przez oskarżonegoM. P. (1)czemu dał wyraz w rozmowie z oskarżonymP. P. (1)„(cytat z apelacji – str. 1) Sąd ten prawidłowo ustalił, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż oskarżonyM. P. (1)faktycznie odstąpił od popełnienia zarzucanego mu czynu. Jego słowna deklaracja o tym, że się wycofał, jest gołosłowną deklaracją nie popartą żadnymi dowodami. OskarżonyM. P. (1)nie podjął żadnych działań zmierzających do zaniechania żądania okupu oraz do uwolnieniaD. P.. Do końca pełnił swoją rolę w ramach umówionego podziału i nic nie wskazuje na to, że odstąpił od popełnienia zarzucanego mu czynu. Gdyby oskarżonyM. P. (1)faktycznie miał taki zamiar to posiadając klucz od zamkniętego od zewnątrz przez siebie pomieszczenia nie uciekłby z miejsca przestępstwa, a tylko otworzył zamknięte pomieszczenie w którym przebywaliD. P.w roli zakładnika i oskarżonyP. P. (1). Nie było żadnych przeszkód aby oskarżonyM. P. (1)zachował się w ten sposób, potwierdzając intencję odstąpienia od czynu.Mając na względzie powyższe Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadne podniesione w obu apelacjach zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa procesowego.Przede wszystkim nie naruszył Sąd „meriti”, wbrew podniesionym zarzutom zasady obiektywizmu wyrażonej wart. 4 kpk, traktując w sposób bezstronny strony procesowe i w sposób obiektywny realizował w procesie zasadę prawdy sformułowaną wart. 2 § 2 kpk. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszeniaart. 5 § 2 kpk. Obaj obrońcy podnosząc w złożonych apelacjach ten zarzut w sposób ogólny zarzucili, iż Sąd„meriti”rozstrzygnął nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się naruszenia zasady „in dubio pro reo”.Sąd Okręgowy rozpatrując sprawę nie powziął żadnych wątpliwości, które rozstrzygnąłby potem na niekorzyść oskarżonychM. P. (1)iP. P. (1). Należy zauważyć, iż w przepisieart. 5 § 2 kpknie chodzi o wątpliwości podjęte przez stronę (czy też jej obrońcę), ale wątpliwości podjęte (lub te, które powinny być podjęte) przez Sąd, które zostałyby następnie rozstrzygnięte na niekorzyść tej strony. Skoro jednakże Sąd Okręgowy nie podjął żadnych wątpliwości w stosunku do obu oskarżonych, ani też nie ujawniły się okoliczności uzasadniające ich powzięcie, to tym samym w sprawie nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 kpk. Na marginesie należy zauważyć, iż jeżeli z materiału dowodowego sprawy wynikają dwie różne wersje wydarzeń, nie jest to jednoznaczne z istnieniem nie dających się usunąć wątpliwości w rozumieniu powyższego przepisu, bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte należy, je tłumaczyć na korzyść oskarżonego (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II A Ka 30/07).Chybiony jest zarzut obrazyart. 410 kpk. Istotą tego przepisu jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie jedynie części ujawnionego materiału dowodowego. Należy podkreślić również, iż nie stanowi obrazy omawianego przepisu dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Jeżeli więc z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że nie dał on wiary wyjaśnieniom oskarżonego, przy czym wskazał powody tego stanowiska, to nieuwzględnienie okoliczności wynikających z tych dowodów nie stanowią naruszenia przepisuart.410 kpk. Przekonanie sądu o wiarygodności, jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 kpk, gdy jest poprzedzone wyjaśnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy tak jak to uczynił Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie.Zgodnie z utrwalonym, orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut obrazy przepisuart. 7 kpki w związku z tym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający – oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a tym samym dokonał oceny dowolnej, a nie oceny swobodnej spełniającej dyrektywy wskazanej wyżej zasady procesowej. W rozpatrywanej sprawie ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy w Świdnicy została dokonana z zachowaniem wyżej wymienionych czynów i pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń zawartych w spełniającym wszelkie wymogi zart. 424 § 1 i 2 kpki sporządzonym z dużym nakładem pracy uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Obie apelacje w powyższym zakresie ograniczają się do polemiki z tymi ustaleniami ale, jak już wyżej wspomniano, nie podnoszą żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby mieć wpływ na ich zmianę bądź obalenie.Za niezasadny Sąd Apelacyjny uznał również podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonegoP. P. (1)zarzut obrazy prawa materialnego, a w szczególnościart. 252 § 4 kpk. Chociaż obrońca oskarżonegoM. P. (1)w swojej apelacji takiego zarzutu nie podnosi (wynika to z konstrukcji jego apelacji – przepis art. 189 § 1 nie zawiera klauzuli o niekaralności) to Sąd Apelacyjny uznał za właściwe ustosunkowanie się do tego zarzutu mając na względzie czyn przypisany obu oskarżonym.W celu skłonienia sprawcy do odstąpienia od przestępstwa określonego wart. 252 § 1 kkustawodawca wprowadził wart. 252 § 4 kpkklauzulę niekaralności, jeżeli sprawcazwolni zakładnikaiodstąpi od związanego z jego wzięciem lub przetrzymywaniem zamiaru wymuszenia ( w rozpatrywanym wypadku okupu).Sąd Okręgowy w Świdnicy prawidłowo ustalił, iż w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaszła. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podzielił w pełni wszystkie rozważania Sądu Okręgowego zawarte na stronach 15-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.W uzasadnieniu apelacji obrońca oskarżonegoP. P. (1)zarzut obrazyart. 252 § 4 kpkuzasadnił w następujący sposób: „Obrona podnosi, że kwalifikacja prawno-karnego zachowaniaP. P. (1)budzi wątpliwości. Dość bowiem wskazać, że choć Sąd I instancji dostrzega w zachowaniu tego oskarżonego, że odstąpił on od zamiaru wymuszenia (choć i obrona ma wątpliwości, czy w ogóle celem działania była chęć wymuszenia jakiegokolwiek okupu) to jednakowoż Sąd stwierdza, że oskarżony po uwolnieniu pokrzywdzonego, po tym jak to pokrzywdzony poznał go i w końcu po tym jak oskarżonyP. P. (1)przeprosił pokrzywdzonego, a on te przeprosiny przyjął, swoim zachowaniem nie wypełnił dyspozycjiart. 252 § 4 kki nie zasługuje na jego dobrodziejstwo”(cytat – str. 3-4 apelacji). W związku z tym należy stwierdzić, iż Sąd Okręgowy nie przyjął wbrew powyższemu twierdzeniu obrońcy, że oskarżonyP. P. (1)uwolnił zakładnika, a jedynie przyjął, że oskarżony „oswobodził zakładnika”(cytat – str. 15 uzasadnienia) rozrywając karton, w którym go wcześniej umieścił i pozwalając mu usiąść z nim przy stole. Należy zauważyć, że pokrzywdzony wcześniej sam oswobodził się z krępujących go więzi, co było przyczyną pobicia go przez oskarżonegoP.i umieszczenia w tekturowym kartonie dostarczonym przezM. P. (1). Przepisart. 252 § 4 kkstanowi, iż klauzulę niekaralności można stosować do sprawcy, który odstąpił od zamiaru wymuszenia izwolnił zakładnika.Z prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iż nie doszło do spełnienia tych warunków. Przede wszystkim pokrzywdzonyD. P.jako zakładnik nie był przez oskarżonych uwolniony, a jedynie na skutek poinformowania innych osób o porwaniu oswobodzony z kartonu. W dalszym ciągu był przetrzymywany i nie odzyskał wolności, ponieważ oskarżonyM. P. (1), który dysponował kluczem od zamkniętych od zewnątrz drzwi uciekł na widok policji. Gdyby zamiarem obu oskarżonych było uwolnienie zakładnika i odstąpienie od zamiaru wymuszenia okupu, to nie było ku temu przeszkód aby to uczynili, gdy po otrzymaniu telefonu o hałasach dochodzących z zamkniętego pomieszczenia, w którym przetrzymywaliD. P., powrócili na miejsce i stwierdzili, że uwolnił się on z więzów. Oskarżeni mając pełną możliwość uwolnienia wówczas pokrzywdzonego nie tylko tego nie zrobili, ale oskarżonyP.pobił go i zamknął w kartonie dostarczonym przezM. P. (1), który ponadto dokupił taśmy samoprzylepne i opaski uciskowe.Zawarte w apelacji twierdzenie obrońcy oskarżonegoP. P. (1), że oskarżony przeprosił pokrzywdzonego a on te przeprosiny przyjął nie polega na prawdzie. Na rozprawie sądowej pokrzywdzonyD. P.oświadczył co następuje: „Ja cały czas uważałem, że ta sytuacja jest na poważnie i że to nie jest żart. Myślę, że ten który mnie przetrzymywał twierdził, że to jest żart, bo się czegoś przestraszył. Nie wiem czego mógł się przestraszyć.Ja potwierdzam, że nadal obawiam się kontaktu z oskarżonymi.Ja oczekuję, że sprawcy wynagrodzą mi finansowo krzywdę, którą mi wyrządzili. Ja nie byłbym skłonny podjąć się mediacji zP. P. (1)” (k. 730). Z tej depozycji jednoznacznie wynika, iż pokrzywdzony nie przyjął przeprosin oskarżonegoP., wbrew twierdzeniom obrońcy, jak również nie wybaczył obu oskarżonym doznanej od nich krzywdy. O dużej traumie doznanej przez pokrzywdzonego w wyniku porwania go przez oskarżonych i pobicie przezP. P. (1)świadczy m.in. fakt, że dyrektor szkoły, do której uczęszczał pokrzywdzony zwolnił go do końca roku 2011 r. z zajęć szkolnych, a później do szkoły był dowożony przez rodziców samochodem. Biegły psycholog stwierdził też u pokrzywdzonego natrętne wspomnienie powracające przed snem, przeżywanie lęku, smutku, niepewności towarzyszącym mu poczuciem zagrożenia (opinia sądowo-psychologiczna k. 307-311). Również i te dostrzeżone i opisane w opinii okoliczności sprzeciwiają się przyjęciu niczym nie uzasadnionej tezy, że pokrzywdzonyD. P.wybaczył oskarżonym.Mając na względzie powyższe rozważanie Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów i wniosków zawartych w apelacjach oskarżonychM. P. (1)iP. P. (1).Podniesione w apelacji obrońców zarzuty co do winy zgodnie z treściąart. 447 § 1 kpkobliguje Sąd Apelacyjny do rozpoznania sprawy również w zakresie kary.Sąd Okręgowy przy wymiarze orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności prawidłowo ustalił okoliczności łagodzące i obciążające oraz również prawidłowo ocenił ich wpływ na wymiar kary. Sąd dokonując gradacji kar wobec oskarżonych prawidłowo ocenił rolę każdego z nich w popełnionym przestępstwie i miał też na względzie okoliczność, że nie chcieli oni wyrządzić pokrzywdzonemu nadmiernej krzywdy (chociaż oskarżonyP.pobił go) oraz to, że ich plan był na szczęście mało profesjonalny. Fakt, iż oskarżonyP. P. (1)jest sprawcą młodocianym w rozumieniuart. 115 § 1 kknie powinien, zdaniem Sądu Apelacyjnego, mieć istotnego wpływu na wymiar kary. Oskarżonemu temu wymierzono karę pozbawienia wolności tylko o 3 miesiące niższą od kary wymierzonej oskarżonemuM. P. (1).Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzone oskarżonymM. P. (1)iP. P. (1)kary pozbawienia wolności, w wymiarze tylko minimalnie wyższym od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zart. 252 § 1 kk, są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i uwzględniają pozostałe przesłanki wymiaru kary wymienione wart. 53 § 1 i 2 kk. W żadnym wypadku nie można ich uznać za rażąco niewspółmiernie surowe, a tylko taka ich ocena upoważniałaby Sąd Apelacyjny do zmiany wyroku w tym zakresie.Z tych względów Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.O kosztach sądowych za instancję odwoławczą orzeczono na podstawieart. 627 kpkw związku zart. 634 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 2011 r., Nr 240 poz. 1431).