Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 403/13
Data wyroku: 2013-10-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak, Dariusz Półtorak, Karol Troć
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 437 § 1 i 2 kpk
Teza: uchyla orzeczenie wobec oskarżonych w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia (art. 279 par. 1 kk) i sprawę w tej części przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; w pozostałej części wyrok utrzymuje wmocy

Sygn. akt II Ka 403/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak (spr.)

Sędziowie:

SO Dariusz Półtorak
SO Karol Troć

Protokolant:

st. sekr. sąd. Marzena Głuchowska

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r.
sprawy

J. G.iM. G.

oskarżonych o przestępstwa zart. 279 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 14 maja 2013 r.    sygn. akt II K 1050/09
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że uchyla orzeczenia z pkt I i VIII i sprawę oskarżonychJ. G.iM. G.w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; stwierdza, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarbu Państwa.

Sygn. akt II Ka 403/13

UZASADNIENIE

J. G.iM. G.
oskarżeni byli o to, że:

I
w dniu 21 stycznia 2009 r. wS., województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w tym z innymi osobami, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń w postaci zamków fabrycznych, alarmu oraz zabezpieczenia kodowego, przy wykorzystaniu skradzionych wcześniej kluczyków oraz karty kodowej, zabrali w celu przywłaszczenia samochód markiT. (...)onr rej. (...)o wartości 45 tysięcy złotych, stanowiący własność(...) Spółka z o. o.wS.reprezentowanej przezZ. S., przy czymJ. G.popełnił to przestępstwo przed upływem 5 lat od odbycia łącznie ponad roku kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj.o czyn zart. 279§1 kkwobecM. G.
a wobecJ. G.o czyn zart. 279§1 kkw zw. zart. 64§1 kk

II
w dniu 21 stycznia 2009 r. wH., województwo(...), działając wspólnie i w porozumieniu, z niezamkniętego budynku przyul. (...)zabrali w celu przywłaszczenia kurtkę z pieniędzmi w kwocie 400 zł, karty uprawniające do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego(...)Bank w ilości dwóch oraz dwieBanku (...) S. A., stanowiące własnośćS. R.oraz jego dowód osobisty, a także usunęli, a następnie ukryli należące doS. R.dokumenty w postaci prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego samochodu markiP. (...)onr rej. (...), którymi to dokumentami nie mieli prawa wyłącznie rozporządzać, przy czymJ. G.przestępstwo to popełnił przed upływem 5 lat od odbycia ponad roku kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie za umyślne przestępstwo podobne,

tj.o czyn zart. 278§1 i §5 kkw zb. zart. 275§1 kkw zw. zart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kkw stosunku doM. G.,
a wobecJ. G.o czyn zart. 278§1 i §5 kkw zb. zart. 275§1 kkw zw. zart. 276 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk

III
w okresie od 19 grudnia 2008 r. do 21 stycznia 2009 r. wW.D.W.iD.F., województwo(...), wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, przyjęli samochód markiP. (...)z 2004r. onr rej. (...)nr VIN(...), wartości nie mniejszej niż 16.400 zł, wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, a następnie w miejscu usunięcia fabrycznego oznaczenia VIN nanieśli numery identyfikacyjne legalnie nabytego samochodu powypadkowegoP. (...)nr rej. (...)o nr VIN(...), przy czymJ. G.przestępstwo to popełnił przed upływem 5 lat od odbycia ponad roku kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie za umyślne przestępstwo podobne,

tj.o czyn zart. 12 kkw zw. zart. 291§1 kkw zb. zart. 306 kkw zw. zart. 11§2 kkw stosunku doM. G.,
a wobecJ. G.o czyn zart. 12 kkw zw. zart. 291§1 kkw zb. zart. 306 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk

IV
od bliżej nieustalonego dnia do 21 stycznia 2009 r. wW.F., wspólnie i w porozumieniu usunęli, a następnie ukryli dowód osobisty(...)wystawiony naR. D.orazdowód osobisty serii (...)wystawiony naP. P., którymi to dokumentami nie mieli prawa wyłącznie rozporządzać

tj.o czyn zart. 276 kk
orazJ. G.o to, że:

V
w okresie od sierpnia 2008 r. do 21 stycznia 2009 r. w nieustalonym dokładnie miejscu na terenie Polski przerobił w sposób mechaniczny, poprzez wymianę zdjęcia, w celu użycia za autentycznydowodu osobistego serii (...)wydany w dniu 1 marca 2004 r. przez Prezydenta MiastaS.dlaW. K.,

tj.o czyn zart. 270§1 kk

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim:

I
oskarżonegoJ. G.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt I a/o;

II
oskarżonegoJ. G.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt II a/o uznał za winnego tego: że w dniu 21 stycznia 2009 r. wH., powiat(...)z niezamkniętego budynku przyul. (...)zabrał w celu przywłaszczenia kurtkę z pieniędzmi w kwocie 400 zł, kartybanku (...)w ilości dwóch sztuk orazbanku (...) S. A.w ilości dwóch sztuk uprawniające do podjęcia pieniędzy z automatów bankowych stanowiące własnośćS. R., a także jego dowód osobisty, a następnie ukrył należące doS. R.dokumenty w postaci prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego samochodu markiP. (...)onr rej. (...), którymi to dokumentami nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, przy czym przestępstwo to popełnił przed upływem 5 lat od odbycia ponad roku kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu stanowiącego występek zart. 278§1 i §5 kkw zb. zart. 275§1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart.11§2 kkoraz w zw. zart. 64§1 kki za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go, zaś na podstawieart. 278§1 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoJ. G.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt III a/o uznał za winnego tego, że w bliżej nieokreślonym czasie w okresie od 19 grudnia 2008 r. do 21 stycznia 2009 r. wW.D.W., województwo(...), działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, przyjęli samochód markiP. (...)z 2004 r. onr rej. (...)nr VIN(...), wartości nie mniejszej niż 16.400 zł, wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, a następnie w miejscu usunięcia fabrycznego oznaczenia VIN naniósł numery identyfikacyjne legalnie nabytego samochodu powypadkowegoP. (...)nr rej. (...)o nr VIN(...), przy czym przestępstwo to popełnił przed upływem 5 lat od odbycia ponad rok kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu stanowiącego występek zart. 12 kkw zw. zart. 291§1 kkw zb. zart. 306 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kki za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go, zaś na podstawieart. 291§1 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoJ. G.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt IV a/o;

V
oskarżonegoJ. G.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu zpkt Va/o, stanowiącego występek zart. 270§1 kki za czyn ten na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu kare 6 miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na podstawie ar. 85kkiart. 86 § 1 kkorzeczone wobec oskarżonego w pkt II, III i V wyroku kary pozbawienia wolności połączył i wymierzyłJ. G.łączną karę 2 lat pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuJ. G.okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie w dniach od 21 stycznia 2010 r. do 10 czerwca 2010 r., tj. 141 dni, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności;

VIII
oskarżonąM. G.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu z pkt I a/o;

IX
oskarżonąM. G.w ramach czynu zarzucanego jej w pkt II a/o uznał za winną tego, że w dniu 21 stycznia 2009 r. wH., powiat(...), ułatwiłaJ. G.popełnienie przestępstwa w ten sposób, że dostarczyła mu środek przewozu i jako kierowca pojazdu zawiozłaJ. G.w okolicę posesji przyul. (...), następnie oczekiwała na niego, a po dokonanym przez niego zaborze w celu przywłaszczenia kurtki z pieniędzmi w kwocie 400 zł, kartbanku (...)w ilości dwóch sztuk orazbanku (...) S. A.w ilości dwóch sztuk uprawniających do podjęcia pieniędzy z automatów bankowych, a także dowodu osobistego stanowiącego własnośćS. R.odebrała go z miejsca przestępstwa ułatwiając ucieczkę, tj. czynu stanowiącego występek z ar. 18§3 kkw zw. zart. 278§1 i §5 kkw zb. zart. 275§1 kkw zw. zart. 11§2 kki za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał ją, zaś na podstawieart. 19§1 kkw zw. zart. 278§1 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33§2 kkkary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując na podstawieart. 33§3 kk, iż jedna stawka dzienna jest równoważną kwocie 10 zł;

X
oskarżonąM. G.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu z pkt III a/o;

XI
oskarżonąM. G.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu z pkt IV a/o;

XII
na podstawieart. 69§1 i 2 kkw zw. zart. 70§1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonejM. G.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 lat;

XIII
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonej okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie w dniach 21 stycznia 2009 r. do dnia 28 stycznia 2009 r. tj. osiem dni przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;

XIV
na podstawieart. 230§2 kpkzwrócił(...) S.A.z siedzibą wS.,ul. (...)samochód markiP.o pierwotnych numerach VIN(...)przechowywany na parkingu(...)wM.ul. (...);

XV
zwolnił oskarżonych od uiszczania opłaty oraz zwolnił oskarżonegoJ. G.od zwrotu wydatków postępowania, zaś odM. G.tytułem zwrotu części wydatków postępowania zasądził kwotę 500 zł, w pozostałym zakresie wydatki postępowania, przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim, który na zasadzieart. 425 kpkiart. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonychJ. G.iM. G.co do winy w zakresie czynów z pkt I, II, III.
Powołując się na przepisyart. 427 i art. 438 pkt 2 kpkwyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego –art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424§1 kpk, co miało wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na jednostronnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanej z przekroczeniem przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów, wyłącznie na korzyść oskarżonychJ. G.iM. G.w zakresie ich współsprawstwa przy popełnieniu zarzucanych im w pkt I, II, III aktu oskarżenia czynów bez uwzględnienia okoliczności przemawiających na ich niekorzyść jak również, w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, na niedostatecznym rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzeniu pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób nie spełniający wymogów przez przepisy prawa karnego procesowego, a mianowicie nie wskazania w uzasadnieniu podstaw zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu z pkt II co doM. G.i całkowitego pominięcia rozważań związanych z kwestią jej współsprawstwa w zakresie czynu z pkt III, podczas gdy szczegółowa analiza zgromadzonych w toku postępowania dowodów we wzajemnym ich powiązaniu z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, prowadzi do wniosku, iż oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu i dopuścili się zarzucanych im w akcie oskarżenia w pkt I, II, III czynów.
Stawiając powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów z pkt I,II, III aktu oskarżenia co doJ. G.iM. G.i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.

Sad Okręgowy zważył, co następuje:

Jedynie apelacji prokuratora w zakresie zarzutów dotyczących czynu z pkt I aktu oskarżenia nie można odmówić słuszności i dlatego w tej części wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W pozostałym zakresie apelacja prokuratora jest niezasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.
Rację ma apelujący prokurator twierdząc, iż Sąd I instancji oceniając dowody dotyczące czynu z pkt I aktu oskarżenia dokonał jednostronnej, dowolnej oceny tych dowodów, wyłącznie na korzyść oskarżonych:J. G.iM. G.w zakresie ich współsprawstwa w popełnieniu tego czynu. Sąd I instancji uzasadniając swój wyrok w części dotyczącej przedmiotowego przestępstwa stwierdził, iż brak jest dowodów pozwalających na przyjęcie, że oskarżeniJ.iM. G.działając wspólnie i w porozumieniu zP. J.iP. S.uczestniczyli w kradzieży z włamaniem do samochodu markiT. (...)nr rej. (...)na szkodę(...) SA, a nawet, by mieli pomagać w ukryciu tego samochodu.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Rejonowyprzeprowadził jednak mało wnikliwie analizę tych dowodówi niedostatecznie, sprzecznie z dyrektywamiart. 7 kpkocenił zeznaniaświadków – funkcjonariuszy policji, którzy tego dnia prowadzili działania polegające m. in. na obserwowaniu oskarżonegoJ. G..
Przede wszystkim Sąd nie rozważył powodów, które legły u podstaw zarządzenia takiej obserwacji przez organy ścigania. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż już przed tym zdarzeniem policja posiadała pozaprocesowe informacje, że sprawcą licznych kradzieży samochodów na tym terenie, popełnianych na tzw. „śpiocha”, bądź na „klamkę” jest oskarżonyJ. G.i współdziałające z nim inne osoby. Dlatego też podjęto obserwację tego oskarżonego celem zweryfikowania tych informacji.
ŚwiadekD. K.zeznał, iż prowadząc tą obserwację wraz z innymi policjantami, o godz. 21:00 zauważyli nagle wyjeżdżający z posesji przyul. (...)wS.samochód markiT. (...)nr rej. (...)koloru srebrnego, który uderzając drzwiami od strony kierowcy w bramę wjazdową bardzo szybko pojechałul. (...)w kierunkuH..

    Samochód ten pilotowany był przez całą drogę przez dwa jadące z przodu samochody:P. (...)nr rej. (...), w którym znajdowały się dwie osoby orazF. (...)nr rej. (...)koloru czerwonego, w którym znajdował się tylko kierowca. Z treści zeznań tego świadka wynika również, że wszystkie pojazdy jechały jeden za drugim przezD.,H.,S., a następnie doW.W., gdyż na wysokościul. (...)zatrzymały się, przy czymF. (...)zatrzymał się po prawej stronie przy nr 55, samochódP.– przyulicy (...), zaśT. (...)zaraz obok na parkingu osiedlowym – po przeciwnej stronie ul. przyul. (...). Na uwagę zasługuje fakt, że samochody te w czasie całej drogi były obserwowane przez policjantów, zaś bez wątpienia samochodem markiP.jechaliJ.iM. G.. Wg tego świadka, nie ulegało wątpliwości, że samochodyF. (...)iP.pilotowały skradzionąT. (...), bo samochody przez całą drogę jechały blisko siebie tj. od momentu wyjechaniaT. (...)z posesji na ulicę aż do zatrzymania oskarżonych. Takiej samej treści zeznania złożył drugi z policjantów obserwujących tego oskarżonego tj.K. T.. ŚwiadekM. T.zeznał, że jako kierownik Sekcji(...)
(...)nadzorował działania przeciwko grupie złodziei samochodowych, trudniących się kradzieżami mieszkaniowymi i włamaniami „na śpiocha”, w skład której wchodziłJ. G.– jako lider grupy i jego koledzy o pseudonimach(...),(...),(...). ObserwacjęJ. G.prowadzono przez wiele dni, aż do jego zatrzymania. Około godz. 21:00 zauważyli wyjeżdżający z posesji samochód markiT. (...),

    a po krótkiej chwili, przed tym samochodem pojawił się samochódJ. G.
– markiP.i samochody te tak jechały aż do miejsca zatrzymania.
Skoro więc Sąd I instancji uznał te zeznania za wiarygodne i znajdujące potwierdzenie w dowodach z dokumentów, to w ocenie Sądu odwoławczego nieprzekonywujące było uznanie, że takie asystowanie pojazdowi kradzionemu i udanie sięJ. G.w kierunku samochodu skradzionego, nie przesądza o współsprawstwie. Sąd I instancji uznał w tym zakresie za wiarygodne wyjaśnieniaM. G., iżJ. G.został powiadomiony telefonicznie o skradzionym pojeździe i rozmówca chciał, abyJ. G.znalazł na niego kupców, zaś oskarżony jedynie wyraził gotowość obejrzenia samochodu, nie obiecując jednak pomocy w zbyciu aż do obejrzenia samochodu. Sąd Rejonowy niedostatecznie jednak rozważył treść wyjaśnień zarównoM. G., jak teżJ. G.oraz świadków:P. S.iP. J.w konfrontacji z wiarygodnymi zeznaniami wyżej wymienionych policjantów. Zwrócić należy uwagę, iż w przeciwieństwie do konsekwentnych, jednolitych i spójnych zeznań tychże policjantów, wyjaśnienie obojga oskarżonych i zeznania sprawców kradzieży –P. S.iP. J.w żadnej mierze nie mogą być uznane za jednolite i spójne.P. S.iP. J.zupełnie inaczej niż oskarżeniJ.iM. G.opisują przebieg tego zdarzenia.P. S.iP. J.nie tylko przerzucają na siebie winę w zakresie decyzji o dokonaniu kradzieży tego samochodu, ale sprzecznie opisują drogę, jaką przebyli do miejsca ich zatrzymania.P. J.zupełnie inaczej niżJ. G.iM. G.opisuje treść rozmowy telefonicznej, raz twierdząc, że chciał tylko porozmawiać zJ. G., innym razem – że chciał pożyczyć pieniądze i umówił się zJ. G.w pobliżu delikatesów, a nie na parkingu.J. G.zaś twierdził, że umówili się zP. J.na parkingu koło kościoła. Zdaniem oskarżonegoJ. G.i jego żonyM. G.telefoniczna propozycja spotkania zP. J.miała miejsce, gdy byli przed swoim blokiem wF.naul. (...)i stamtąd wracali na umówiony parking przed kościołem wW.W.. Takie twierdzenia są sprzeczne z zeznaniami policjantów obserwujących tego dnia samochódJ. G.. Oskarżony ten twierdził również, że czekał na tym parkingu na pozostałych około 15 minut, co też jest sprzeczne z zeznaniami tychże policjantów. Także wyjaśnienieJ. G.są sprzeczne z wyjaśnieniamiM. G., bowiemJ. G.twierdził, żeP. J.chciał chyba pożyczyć pieniądze, zaprzeczył też, by rozmawiali o jakimś samochodzie, zaśM. G.twierdziła, że chodziło o znalezienie kupca na skradziony samochód.
Zgodnie zart. 7 kpkSąd I instancji zobowiązany był rozważyć te dowody nie tylko pojedynczo, ale we wzajemnym ze sobą powiązaniu, zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym między innymi rozważyć, czy logiczne byłoby uznanie za wiarygodne, żeJ. G.jechał do innej miejscowości pożyczyć koledze pieniądze, zamiast umówić się z nim we własnym domu, biorąc pod uwagę późną porę i fakt, że to kolega miał interes do niego, a nie odwrotnie, zwłaszcza, że pojechał tam mimo późnej pory z żoną i małym dzieckiem itp. Analizując i rozważając te zeznania i wyjaśnienia nie sposób było więc uznać tych wszystkich twierdzeń za wiarygodne, jak uczynił to Sąd I instancji ze względu na istotne sprzeczności w ich treści.
W związku z powyższym obowiązkiem Sądu było bardziej wnikliwe i wszechstronne przeanalizowane treści tych dowodów, a następnie dokonania ich oceny zgodnie z dyrektywamiart. 7 kpk. Nie bez znaczenia na ocenę tych dowodów miałoby przeanalizowanie znajdujących się w aktach sprawy bilingów z rozmów telefonicznych pomiędzyP. J.iJ. G.(z nr telefonówJ. G.iM. G.) i skonfrontowanie ich z wyjaśnieniami tych oskarżonych tj. czy to była tylko jedna rozmowa (o ile dotyczyła pożyczki pieniędzy), czy też kontaktowali się w tym czasie wielokrotnie i jak często. Sąd nie rozważał w ogóle tych dowodów, a wnioski z analizy mogłyby mieć wpływ na treść wyroku w zakresie tego czynu.
Niezależnie od powyższego Sąd I instancji nie rozważał także kwestii ewentualnegopomocnictwa psychicznegow popełnieniu przestępstwa paserstwa umyślnego przezM.iJ. G.. W świetle powyższego Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, że Sąd I instancji nie rozważył i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności tego zdarzenia i dlatego też wyrok w tej części uchylił, a sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy, Sąd Rejonowy przeprowadzi przewód sądowy w zakresie tylko tego czynu, w toku którego poza przesłuchaniem oskarżonych, przesłucha w charakterze świadków policjantów biorących udział w obserwacjiJ. G.orazP. J.iP. S.w dniu 21.01.2009 r., a także przeanalizuje znajdujące się w aktach sprawy bilingi rozmów telefonicznych oraz inne dokumenty dotyczące tego czynu, a następnie dokona bardzo wnikliwej i wszechstronnej oceny tych dowodów, zgodnej z dyrektywamiart. 7 kpk.
W przeciwieństwie do czynu z pkt I aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się okoliczności, które skutkowałyby koniecznością uchylenia lub zmiany wyroku w pozostałej zaskarżonej części.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących czynu z pkt III aktu oskarżenia, a dotyczących uniewinnienia oskarżonejM. G., Sąd Odwoławczy zarzut ten uznał za pozbawiony jakichkolwiek merytorycznych podstaw.
Jakkolwiek faktycznie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest wyjątkowo zwięzłe w tym zakresie, to jednak wbrew twierdzeniom apelującego możliwa była kontrola odwoławcza tego orzeczenia. Na karcie 4-tej uzasadnienia (k. 2517) Sąd I instancji stwierdził, że brak jest dowodów wskazujących na to, że oskarżona ta, wspólnie z mężem podjęła jakiekolwiek działania w kierunku nabycia lub ingerencji w numery VIN tego pojazdu. Do takiej konstatacji Sąd Rejonowy doszedł po przeanalizowaniu wyjaśnień oskarżonych:J. G.iM. G.oraz wobec stwierdzenia, że brak jest innych dowodów, które podważałyby ich wyjaśnienia w części dotyczącej tego przestępstwa.
Sąd odwoławczy po wnikliwym przeanalizowaniu tej sprawy nie znalazł podstaw do podważenia zasadności tego orzeczenia. Przede wszystkim zauważyć należy, że materiał dowodowy dotyczący tego przestępstwa jest bardzo skąpy, a sprawcy działali w taki sposób, by uniemożliwić ich identyfikację i w związku z tym Sąd mógł poczynić swoje ustalenia jedynie na tych dowodach, które w istocie przeprowadził.
Z dowodów tych bezspornie wynika, że samochód markiP.nr rej. (...)został skradziony w nocy 19 grudnia 2008 r. z posesji przyul. (...)wW.na szkodęP. D.iK. D.. Z zeznańP. D., który w tym czasie użytkował ten pojazd wynika, że samochód ten był zaparkowany na podjeździe do bramy posesji sąsiadującej zposesją nr (...)i był zamknięty na zamek centralny za pomocą pilota, a także miał założoną blokadę skrzyni biegów. Sprawcy kradzieży samochodu najpierw dokonali włamania do domuJ. M.na tzw. „śpiocha”, skąd zabrali kurtkęP. D., w której znajdowały się kluczyki do samochodu markiP.nr rej. (...), a następnie zabrali z tej kurtki kluczyki do samochodu, zaś kurtkę porzucili na tej posesji. Mieszkańcy tejże posesji nie byli świadkami przedmiotowej kradzieży. Świadkami tego zdarzenia byli natomiastK. G.i jego dwóch kolegów tj.M. Z.iB. A.. Przesłuchany w charakterze świadkaK. G.zeznał, że około godz. 3:00 w nocy zauważyli wybiegających z tej posesji dwóch mężczyzn wysokiego wzrostu, ubranych w ciemne ubrania, a po chwili wyjeżdżający z niej samochód markiP. (...)koloru bordowego bez włączonych świateł. Zważywszy na fakt, iż zarówno mężczyźni, jak też samochód oddalali się stamtąd w pośpiechu, świadek ten zawiadomił o powyższym policję. Jego zdaniem, z uwagi na ograniczoną widoczność, żadna z obserwujących to zdarzenie osób nie byłaby w stanie rozpoznać sprawców kradzieży. Sąd Okręgowy podzielił dokonaną przez Sąd I instancji ocenę w/w dowodów dotyczących tego zdarzenia uznając, iż brak jest podstaw do kwestionowania ich twierdzeń, tym bardziej, że są one konsekwentne, wzajemnie się uzupełniające i zgodne z zebranymi w sprawie dokumentami ujawnionymi na rozprawie głównej. Ponadto brak jest jakichkolwiek powodów do uznania, że którykolwiek z tych świadków miałby powody do składania nieprawdziwych zeznań.
Skoro więc nie zdołano udowodnićJ. G.udziału w tej kradzieży, zaś niewątpliwie ustalono, że w ujawnionym na posesji oskarżonych samochodzie markiP. (...)koloru czerwonego onr rej. (...), numer identyfikacyjny nadwozia(...)nie jest fabrycznym – oznakowaniem przedmiotowego pojazdu, bowiem oryginalny numer nadwozia wraz z fragmentem karoserii został usunięty (wycięty), a w to miejsce wspawano podobny, z wyżej wymienionym oznakowaniem pochodzącym z innego pojazdu tej samej marki, oskarżonoJ.iM. G. (1)o to, że działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w okresie od 19 grudnia 2008 r. do 21 stycznia 2009 r. wW.W.iW.F.przyjęli samochód markiP. (...)z 2004 r. onr rej. (...)nr VIN(...), wartości nie mniejszej, niż 16.400 zł, wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, a następnie w miejsce usuniętego fabrycznego oznaczenia VIN nanieśli numery identyfikacyjne legalnie nabytego samochodu powypadkowegoP. (...)nr rej. (...)o nr VIN(...), przy czymJ. G.przestępstwo to popełnił przed upływem 5 lat od odbycia ponad roku kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie za umyślne przestępstwo podobne.
Przesłuchiwana w charakterze podejrzanej, a następnie oskarżonejM. G.nigdy nie przyznała się do popełnienia tego czynu.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, oskarżona ta faktycznie jeden raz, w dniu 23 stycznia 2009 r. przyznała się formalnie do popełnienia tego występku, jednakże z jej wyjaśnień wynika, że nie wie „skąd się wziął” u nich na posesji ten samochód, myślała, że jej mąż kupił go legalnie, bo mieli w tym czasie oszczędności. Ponadto, jej zdaniem o legalności pojazdu przekonał ją fakt, że do samochodu tego była karta pojazdu i mąż „robił badanie techniczne”. Twierdziła też, że w dniu 21 stycznia nie przebywała na swojej posesji wF., bo przebywała u swoich rodziców i teściów wS.. Oskarżona ta nie zaprzeczała, iż jej mąż kradnie samochody, ale stanowczo twierdziła, że nie jest jej znane pochodzenieP.znalezionego u nich w ogrodzie.
J. G.natomiast przyznał się do popełnienia tego czynu podkreślając, że „tegoP.sam zrobiłem”, a żona o niczym nie wiedziała, bo w tym dniu była u rodziców wS..J. G.nie negował, że kupił wR.rozbity samochód markiP. (...)z 1999 r. o nr(...)89 MY odA. W.. Twierdził także, że wcześniej kupił innegoP. (...)za 1500 zł od nieznanego mu bliżej chłopaka zF., a następnie wyżej wymieniony samochód powypadkowy tej samej marki i tego samego koloru wR., by z obu tych pojazdów „zrobić normalny samochód”. Oskarżony ten raz twierdził, że wyciął tabliczkę znamionową z numerami VIN z samochodu powypadkowego i przyspawał ją do samochodu kupionego za 1500 zł, zaś na rozprawie wyjaśniał, że nie przebijał numerów identyfikacyjnych, tylko „wspawana była połowa samochodu”.
Sąd I instancji nie dysponując innymi dowodami przeczącymi tym wyjaśnieniom uznał, że brak jest bezspornych i kategorycznych dowodów wskazujących na winę oskarżonejM. G.w zakresie tego czynu. Sam fakt, że wiedziała, iżJ. G.dokonuje kradzieży samochodów nie może przesądzać, że w tym konkretnym przypadku miała świadomość, że samochód markiP.stojący w jej ogrodzie pochodzi z przestępstwa. Brak jest również dowodu wskazującego, by wiedziała o dokonaniu przez jej męża jakiejkolwiek ingerencji w pola numerów identyfikacyjnych tego samochodu, tym bardziej, że jak oboje twierdzili, w tym czasie przebywała ona poza domem. Jednocześnie ani oskarżyciel publiczny, ani Sąd I instancji nie znalazł dowodów świadczących o tym, byM. G.była świadkiem takich przeróbek samochodu markiP., bądź sama ich dokonywała.
W świetle powyższego, wobec tak zebranego materiału dowodowego Sąd I instancji zasadnie uznał, że sam fakt ujawnienia tego samochodu na posesji oskarżonej nie może przesądzać o jej winie w zakresie zarzucanego jej czynu z pkt III aktu oskarżenia i dlatego też zdaniem Sądu Odwoławczego, wyrok uniewinniający tą oskarżoną w zakresie tego czynu należało uznać za słuszny.
Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazyart. 424 § 1 kpkw odniesieniu do oskarżonejM. G.w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia Sąd Odwoławczy stwierdził, że zarzut ten nie jest zasadny.
Zarówno z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego tego zdarzenia, jak i z części uzasadniającej przyjętą kwalifikację prawną tego czynu (k-2522) wynika wprost, że na miejsce tej kradzieżyJ. G.udał się wraz ze swoją żonąM. G., która zawiozła go samochodem w pobliże miejsca kradzieży, tam oczekiwała na niego, a następnie po dokonaniu kradzieży odjechała z nim, ułatwiając mu w ten sposób popełnienie tego przestępstwa. Oskarżyciel publiczny nie kwestionował w apelacji ustaleń faktycznych tego czynu, co wskazuje, iż akceptował te ustalenia, a skoro tak, to w ocenie Sądu Odwoławczego brak jest podstaw do uznania, że przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna tego czynu jest błędna. Z samej treściart. 18 § 3 kk, jak też z doktryny i orzecznictwa Sądu Najwyższego bezspornie wynika, że pomocnictwo polega na ułatwianiu innej osobie popełnienie czynu zabronionego.
Art. 18 § 3 kkwprost wskazuje na typowe formy pomocnictwa, jakimi są m. in. dostarczenienarzędzi,
     środka przewozu, a także udzielenie rady lub informacji. Chodzi zatem o także zachowanie, które ułatwiają sprawcy popełnienie czynu zabronionego. Zważywszy więc, iż w świetle zebranych dowodów brak jest podstaw do przypisania jakichkolwiek innych działań, które wskazywałyby na dokonanie przez nią jakichkolwiek czynności wykonawczych tego czynu zabronionego, zaś bezspornym jest, iż udzielając mężowi środka transportu, tj. podwożąc go samochodem do miejsca potencjalnej kradzieży, oczekując tam na niego i zabierając go stamtąd po popełnieniu przedmiotowego przestępstwa, udzieliła mu pomocy do popełnienia tego występku. Sąd Okręgowy uznał, że przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna tego czynu dotycząca tej oskarżonej jest zatem prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkorazart. 456 kpkorzekł jak w wyroku.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawieart. 636 p 1 kpk.