Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1505/13
Data wyroku: 2013-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Ślusarczyk, Marcin Chałoński, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 1505/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 grudnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Klaudiusz Senator
Sędziowie: SO Andrzej Ślusarczyk (spr.)
SO Marcin Chałoński

Protokolant: st.sekr.sądowy Iwona Stefańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski
po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 roku
sprawyJ. A. (1),E. A. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart. 280 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i obrońcę oskarżonegoJ. A. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Końskich
z dnia 2 lipca 2013 roku sygn. akt II K 2/13

I
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku doE. A. (1)i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Końskich;

II
w pozostałej części co do oskarżonegoJ. A. (1)zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną;

III
zasądza od oskarżonegoJ. A. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję.

Sygn. akt: IX Ka 1505/13

UZASADNIENIE
J. A. (1)iE. A. (1)zostali oskarżeni o to, że 2 grudnia 2012 roku wD., gm.F., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju na osobieS. T. (1), w ten sposób, żeJ. A. (1)użył wobec pokrzywdzonej przemocy polegającej na złapaniu ją rękami za szyję, przewróceniu na twarz na ziemię i obróceniu na lewy bok, a następnie poprzez wyrwanie z ręki, zabrał w celu przywłaszczenia na jej szkodę torbę reklamową ze znajdującą się w niej torebką damską i portmonetką oraz pieniędzmi w kwocie 52 złote, wszystko o łącznej wartości 82 złote, zaś w tym czasieE. A. (1)groził pokrzywdzonej, trzymając w ręku gałąź, natychmiastowym użyciem przemocy mówiąc, że ją zabije, tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Końskich wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 roku w sprawie II K 2/13 oskarżonegoJ. A. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnym tego, że 2 grudnia 2012 roku wD., gm.F., pow.(...), woj.(...), dokonał rozboju na osobieS. T. (1)w ten sposób, że użył wobec niej przemocy polegającej na złapaniu ją rękami za szyję, przewróceniu na twarz na ziemię i obróceniu na lewy bok, a następnie poprzez wyrwanie z reki zabrał w celu przywłaszczenia na jej szkodę torbę reklamową ze znajdującą się w niej torebką damską i portmonetką oraz pieniędzmi w kwocie 52 złote, wszystko o łącznej wartości 82 złote, co stanowi przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.i na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 ( pięćdziesiąt ) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. Sąd na podstawieart. 69§ i 1 i 2k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.,art. 72 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej w pkt I wyroku wobec oskarżonegoJ. A. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech ) lat próby i zobowiązał go do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczS. T. (1)kwoty 40 (czterdzieści) złotych w terminie 1 (jednego) miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuJ. A. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 2 grudnia 2012 roku do 4 grudnia 2012 roku i po przyjęciu, że 1 (jeden) dzień pozbawienia wolności jest równoważny 2 ( dwóm ) stawkom dziennym grzywny, uznał za wykonaną karę grzywny w rozmiarze 6 (sześciu ) stawek dziennych .
Nadto Sąd oskarżonegoE. A. (1)w ramach zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu uznał za winnego tego, że 2 grudnia 2012 roku wD., gm.F., pow.(...), woj.(...), stosował wobecS. T. (1)groźbę bezprawną polegającą na wymachiwaniu przed nią trzymaną w ręku gałęzią w celu zmuszenia jej do zaniechania przechodzenia polną drogą i czyn ten zakwalifikował jako występek zart. 191 § 1 k.k.i na podstawieart. 191 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna 10 zł. Nadto Sąd na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuE. A. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie do 2 grudnia 2012 roku do 4 grudnia 2012 roku i po przyjęciu, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny, uznał za wykonaną karę grzywny w rozmiarze 6 (sześciu) stawek dziennych .
Nadto Sąd Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonychJ. A. (1)iE. A. (1)na rzecz oskarżycielki posiłkowejS. T. (1)po 570 ( pięćset siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zaś na podstawieart. 627 k.p.k.zasadził na rzecz Skarbu Państwa tytułem wydatków sądowych od oskarżonegoJ. A. (1)kwotę 848 zł (osiemset czterdzieści osiem), a od oskarżonegoE. A. (1)kwotę 314 zł. (trzysta czternaście), a od opłat oskarżonych zwolnił na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejS. T. (1)zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonegoE. A. (1)zarzucając mu:
- zastosowanie błędnej kwalifikacji prawnej czynu przez uznanie oskarżonegoE. A. (1)winnym jedynie czynu zart. 191 § 1 k.k., a także rażącą niewspółmierność kary, w szczególności przy porównaniu wymierzonej kary współsprawcyJ. A. (1);
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wyrażającego się w szczególności w nieuzasadnionym zróżnicowaniu udziału sprawców w czynie, co doprowadziło do zróżnicowania w kwalifikacji prawnej i wymiarze kary;
- obrazę przepisuart. 280 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie tj. zaniechanie przyjęcia udziału oskarżonego w rozboju, mimo że na powyższe wskazuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznania pokrzywdzonejS. T. (1)oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonegoE. A. (1)iJ. A. (1), a tym samym poprzez przyjęcie błędnej podstawy prawnej skazania oskarżonego zart. 191 § 1 k.k.zamiast zart. 280 § 1 k.k.;
- ewentualnie z ostrożności procesowej skarżący wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność (łagodność) kary, która polega na wymierzeniu oskarżonemuE. A. (1)kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna kwocie 10 zł.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie oskarżonegoE. A. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu tj. przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.i skazanie oskarżonego za tak przypisane mu przestępstwo na karę pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z ostrożności procesowej zaś o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoE. A. (1)kary pozbawienia wolności.
Apelację od powyższego wyroku wniósł również obrońca oskarżonegoJ. A. (1)zaskarżając wyrok na korzyść oskarżonego i zarzucając mu :
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, poprzez przy tak przyjętych ustaleniach faktycznych zakwalifikowanie czynu zarzucanego oskarżonemu jako przestępstwa rozboju, podczas gdy z prawidłowych ustaleń oraz w powołaniu na orzecznictwo SN wynika, zeJ. A. (1)dopuścił się przestępstwa określonego wart. 191 § 1 k.k.oraz wykroczenia opisanego wart. 119 § 1k.w.;
- obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, na podstawie istniejących w sprawie dowodów, iż oskarżonyJ. A. (1)działał z zamiarem zaboru mienia pokrzywdzonej.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemuJ. A. (1)jako przestępstwa stypizowanego wart. 191 § 1 k.k.i wykroczenia zart. 119 § 1k.w. i wymierzenie oskarżonemu łagodnej kary w granicach kary przewidzianej w ramach tak zakwalifikowanego przestępstwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wywiedziona przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazała się o tyle skuteczna o ile doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy w stosunku doE. A. (1)do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Natomiast apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonegoJ. A. (1)nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją uznać za oczywiście bezzasadną.

Co do apelacji obrońcy oskarżonegoJ. A. (1)

Zdaniem Sądu Odwoławczego w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że brak jest podstaw do skutecznego formułowania zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, podnoszonego w apelacji przez obrońcę oskarżonego. Analiza sposobu procedowania Sądu I instancji, a także lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, aby przeprowadzone postępowanie w stosunku do tegoż oskarżonego było dotknięte wadami, a w szczególności nastąpiło z naruszeniem przepisówart. 7 k.p.k.
W ocenie Sądu Okręgowego pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia wskazują, że Sąd I instancji dokładnie analizował wszystkie pozyskane w sprawie dowody, natomiast nie wszystkim w całości przyznał przymiot wiarygodności. Całość ustaleń faktycznych oparta została na tych dowodach, które Sąd uznał za wiarygodne. Oczywistym jest, że gdyby podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił także dowody, którym odmówił przymiotu wiarygodności, to ustalenia te byłyby pozbawione jakiejkolwiek wartości, pozostając w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym, który oceniony został, jako odzwierciedlający rzeczywistość. Tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, bowiem - jak już wskazano - ustalenia faktyczne skonstruowane zostały wyłącznie w oparciu o dowody, którym Sąd przyznał przymiot wiarygodności.
Brak jest podstaw do uznania, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji była dowolna. Przeciwnie jest ona oparta na zasadach prawidłowego rozumowania i pozostaje w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd poddał ocenie całość materiału dowodowego i w konsekwencji w stopniu wystarczającym wskazał powody, dla których dał wiarę dowodom obciążającym i odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoJ. A. (1). Materiał dowodowy zdaniem sądu II instancji był kompletny i wyczerpujący, a jego ocena pozostaje w zgodzie z dyrektywami swobodnej oceny dowodów ujętych wart. 7 k.p.k.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji oceniając zachowanie oskarżonegoJ. A. (1)słusznie oparł się na zeznaniach pokrzywdzonejS. T. (1)prawidłowo uznając je za wiarygodny dowód w sprawie obrazujący zachowanie tegoż oskarżonego w stosunku do jej osoby. Świadek ten konsekwentnie i stanowczo wskazywała, iż oskarżonyJ. A. (1)w trakcie zdarzenia z dnia 2 grudnia 2012 roku użył wobec niej przemocy fizycznej i zabrał jej torebkę z pieniędzmi. Zeznała iżJ. A. (1)złapał ją w okolicy szyi, przewrócił na ziemię, następnie kiedy upadła na brzuch i twarz złapał ją na wysokości klatki piersiowej i przekręcił na lewy bok. Następnie wyrwał jej z ręki reklamówkę, w której znajdowała się torebka a w niej portmonetka z pieniędzmi.S. T. (1)zaznaczyła, iż zrobiło jej się słabo, a kiedy się ocknęła zobaczyła, że nie ma torebki. Zeznania pokrzywdzonej, jak słusznie zaznaczył Sąd Rejonowy w połączeniu z innymi dowodami zebranymi w sprawie tj. protokołem oględzin miejsca ukrycia i odnalezienia torebki, protokołu zatrzymania rzeczy, częściowo z wyjaśnień samych oskarżonych, w tym współoskarżonegoE. A. (1)wskazują w sposób jednoznaczny na sprawstwo oskarżonegoJ. A. (1), który nie kwestionował faktu samego zaboru. Jego wyjaśnienia w których starał się ukryć rzeczywisty towarzyszący jego działaniu w sposób prawidłowy zostały uznane za niewiarygodne jako że stanowią one wyłącznie przyjętą linię obrony.
Zdaniem Sądu odwoławczego niezasadny jest tym samym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podnoszony w apelacji obrońcy oskarżonego polegający na przyjęciu, iż oskarżonyJ. A. (1)dopuścił się popełnienia przestępstwa rozboju. Wbrew temu co podnosi obrońca oskarżonego w złożonej apelacji materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawił żadnych wątpliwości co do tego, iż oskarżonyJ. A. (1)użył wobecS. T. (1)przemocy polegającej na złapaniu jej rękami za szyję i przewróceniu na ziemię i wyrwał jej torebkę reklamową, a z niej zabrał w celu przywłaszczenia torebkę damską ze znajdującymi się tam rzeczami, w tym z pieniędzmi w kwocie 52 zł. Słusznie ustalił Sąd I instancji wbrew temu co podnosi skarżący, iż oskarżonyJ. A. (1)swój zamiar zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy, które miała przy sobie pokrzywdzona powziął w trakcie zdarzenia. Przemoc należy uznać za znamię przypisanego czynu gdyż niewątpliwie stanowiła ona element (sposób) pozwalający na wejście w posiadanie skradzionej torebki i pieniędzy. Oskarżony w sposób nieudolny starał się wykazać, że używał jej wyłącznie po to, aby uniknąć uderzenia kijem, który trzymała w ręce pokrzywdzona a torebkę zabrał dlatego, ze myślał, że jest w niej dyktafon. Tej treści wyjaśnienia, które zawierały odmienności co do tego czy rzeczywiście oskarżony przemocy użył pozostają w sprzeczności z jej zeznaniami i stanowią przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Charakterystyczne przy tym jest to, że po przewróceniu pokrzywdzonej na ziemię oskarżony dalej używał przemocy przekręcając ją na bok co jednoznacznie wskazuje na to , że jego celem był zabór jej mienia – reklamówki wraz z zawartością a nie chęć postraszenia jej. Prawidłowo więc Sąd Rejonowy nie uznał za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego w części w jakiej ten twierdził, iż chciał tylko pokrzywdzoną postraszyć i nie chciał jej nic zabrać, a torebkę pokrzywdzonej wziął jedynie „odruchowo”. Logika faktów wynikających z zeznań pokrzywdzonej jednoznacznie przeczy takiej wersji. Przebieg zdarzenia odzwierciedlonego w zeznaniach pokrzywdzonej i sposób zachowania oskarżonegoJ. A. (1)z całą pewnością były nakierowane na osiągnięcie korzyści majątkowej, bowiem jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy gdyby było tak jak podaje oskarżony i rzeczywiście jego zamiarem miało być jedynie nastraszenieS. T. (1)to po tym jak wyrwał pokrzywdzonej reklamówkę, w której znajdowała się torebka damska z pieniędzmi z pewnością zostawiłby ją na miejscu jak to uczynił z reklamówką i butelką na mleka.. Tymczasem oskarżony zabrał torebkę, wyjął z niej pieniądze w wysokości 40 zł. i ukrył ją w stodole, chcąc tym samym zatrzeć ślady przestępstwa. To zachowanie oskarżonego ewidentnie wskazuje na cel z jakim działał. Trafnie sąd I instancji ustalił, ze był nim zabór w celu przywłaszczenia mienia pokrzywdzonej.
Reasumując stwierdzić należy, iż wobec prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych Sąd I instancji wydał słuszne rozstrzygnięcie co do winy oskarżonegoJ. A. (1), które należycie uzasadnił w motywach swego orzeczenia, a argumentację tam zawartą Sąd Okręgowy w pełni podziela, nie znajdując podstaw do jej podważania.
Zdaniem Sądu Okręgowego materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawił żadnych wątpliwości co do tego, iż oskarżonyJ. A. (1)dopuścił się przestępstwa rozboju zart. 280 § 1 k.k.a nie wykroczenia zart. 119kw. jak starał się dowieść obrońca opierając się na nieprawdziwych wyjaśnieniach oskarżonego.
Sąd Okręgowy nie znalazł również żadnych podstaw by kwestionować wysokość orzeczonej wobec oskarżonego kary, bowiem czyni ona zadość wymogom ustawowym i spełnia cele prewencyjne. Jest sprawiedliwa, zasłużona, wystarczająco dolegliwa i adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu a także jest zgodna z ustawowymi dyrektywami wynikającymi zart. 53 § 1 k.k.Nie można powiedzieć o niej, aby była ona karą rażąco niewspółmierną.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 k.p.k.iart. 437 §1 k.p.k.zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. A. (1)utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za II instancję Sąd oparł o przepisyart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnychi§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Co do apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w zakresie oskarżonegoE. A. (1).

Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej skierowana przeciwko całości zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresieE. A. (1), skonstruowana została na zarzucie obrazy tych przepisów prawa procesowego, które regulują zasady oceny dowodów i negując prawidłowość oceny, której dokonał sąd orzekający, wskazuje na wadliwość poczynionych w jej następstwie ustaleń faktycznych.
W ocenie Sądu Okręgowego ustalenia Sądu Rejonowego zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku oparte zostały na takiej ocenie dowodów, której można zarzucić dowolność, a wobec tego nie podlegają one ochronie określonej wart. 7 kpk.. Ocena dowodów dokonana przez Sąd I-szej instancji dokonana została bowiem z rażącą obrazą przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę niewłaściwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a zwłaszcza zeznania pokrzywdzonejS. T. (1)w zakresie dotyczącym postępowania oskarżonegoE. A. (1)oraz zeznania jej córkiE. Ł., co do roli jaką miał odegrać tenże oskarżony w przedmiotowym zdarzeniu., Nie usunął sprzeczności pojawiających się w zeznaniach tychże świadków w istotnych kwestiach związanych wprost z zachowaniem sięE. A., czym niewątpliwie naruszył treśćart. 391 § 1 k.p.k., a co w efekcie niewątpliwie miało wpływ na prawidłowość przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.
Przechodząc do szczegółowej analizy zeznań pokrzywdzonej wskazać należy, iż toku pierwszego przesłuchania na policji zeznała, iż oskarżonyE. A. (1)w trakcie całego zdarzenia trzymał w ręce kij i nim wymachiwał w jej kierunku po tym jak została ona przewrócona na ziemię przezJ. A. (1). Zeznając przed sądem wskazała, iż oskarżony, kiedy do niej podbiegł nie miał w ręce kija. Dopiero potem złapał gałąź leżącą na ziemi, oderwał od niej parę gałązek, odrzucił na bok a resztą machał przed nią jeszcze w momencie kiedy ta szła, chcąc w ten sposób uniemożliwić jej przejście w kierunku zabudowań sąsiada. Jego zachowania wyraźnie nie łączyła z zachowaniemJ. A.. Ponadto zeznając w toku postępowania przygotowawczego pokrzywdzona wskazała, iż oskarżonyE. A. (1)trzymając w ręku gałąź skierował do niej słowa, iż „pójdzie do więzienia, ale ją najpierw zabije” (k. 6). Z kolei zeznając przed sądem najpierw wskazała, iż nie słyszała, aby oskarżonyE. A. (1)cokolwiek do niej mówił (k.154), zaś następnie po odczytaniu jej zeznań składanych w toku postępowania przygotowawczego wskazała, iż rzeczywiścieE. A. (1)kiedy wymachiwał w jej kierunku gałęzią groził jej, że ją zabije. Z kolei będąc przesłuchiwana po raz kolejny przed sądem w obecności biegłego psychologa (k.164) ponownie zaprzeczyła aby oskarżonyE. A. (1)w trakcie zdarzenia cokolwiek do nie mówił. Wskazała, iżE. A. (1)rzeczywiście odgrażał się jej ale nie było to w dniu zdarzenia tylko wcześniej. Ten fragment jej zeznań koresponduje akurat zez zmianą zeznań jej córki dotyczącej tego faktu.
Sąd Rejonowy nie zajął się wyjaśnieniem tychże sprzeczności pojawiających się w zeznaniach pokrzywdzonej przyjmując za prawdziwą wersję zdarzenia podawaną przez nią przed sądem uznając, iż pewne nieścisłości pojawiające się w jej zeznaniach związane były z trudnościami w ujmowaniu szczegółowych okoliczności czasowych i przestrzennych zdarzeń oraz szczegółowej chronologii przebiegu zdarzeń, o czym mówił w swojej opinii biegły psycholog uczestniczący w przesłuchaniu pokrzywdzonej.
Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie podjął próby dostatecznego usunięcia sprzeczności pojawiających się w jej zeznaniach . Znamienne jest to, iż pierwsze zeznania pokrzywdzona złożyła bezpośrednio po zaistnieniu zdarzenia, a wiec w momencie, kiedy jeszcze dokładnie pamiętała przebieg zdarzenia i udział w nim każdego z oskarżonych. Późniejsze zeznania składane były po upływie pewnego czasu od zaistnienia zdarzenia i wydawać by się mogło, iż wówczasS. T. (1)mogłaby nie pamiętać wszystkich jego szczegółów. Ponadto zważywszy na fakt, iż strony postępowania są skonfliktowane, czego nie kryją, zaś pokrzywdzona nie zatajała faktu, iż obawia się swoich sąsiadów i stara się ich unikać, jej zeznania co do przebiegu zdarzenia winny być poddane szczegółowej analizie w zakresie roli jaką miał w nim odegrać oskarżonyE. A. (1). Sąd nie rozważył tego czy, aby zmiana zeznań nie była podyktowana chęcią nie obciążaniaE. A., którego rola w zdarzenie była z pewnością znacznie mniej poważna skoro sam nie używał on przemocy , i nic jej sam nie zabierał z uwagi na obawę przed nim. Zmiana zeznań mogła być również podyktowana zmianą nastawienia pokrzywdzonej względem tegoż oskarżonego z racji choćby jego młodego wieku. Sąd nie rozważał takich możliwości choć z góry nie można było wykluczyć, że właśnie te względy stanowiły przyczynę wskazanych sprzeczności pojawiających się w jej zeznaniachS. T.dotyczących roli i postępowaniaE. A..
Ponadto sąd I instancji dokonał także błędnej oceny zeznań świadkaE. Ł., córki pokrzywdzonej. Opisała ona przebieg wydarzenia jaki znała z relacji swojej matki, bezpośrednio po jego zajściu.
Zeznając przed Sądem (k.157) świadek wskazała, iż pokrzywdzona nic jej nie mówiła, abyE. A. (1)coś do niej mówił, aby w jakikolwiek sposób słownie jej groził. Podkreśliła, iż faktycznie oskarżony ten powiedział do pokrzywdzonej, że pójdzie do więzienia ale najpierw ją zabije, ale nie miało to miejsca w trakcie zdarzenia tj. w dniu 2.12.2012 roku lecz kilka dni wcześniej. PonadtoE. Ł.wskazała, iż po tym jak dowiedziała się, że oskarżonyE. A. (3)groził jej matce przyjechała do niej w dniu zdarzenia wraz ze swoim znajomymR. K., który jest emerytowanym policjantem, aby pomógł rozwiązać sprawę.
Tymczasem składając pierwsze zeznania w toku postępowania przygotowawczego (k.30-31) świadek wskazała, iż przyjechała do swojej matki 28 listopada 2012 roku wraz ze swoim znajomymR. K.po tym jak dowiedziała się, że ktoś z rodzinyA.rzucił kamieniem w dach domu jej matki. Korzystając z pomocy swego znajomego emerytowanego policjanta chciała przyłapać któregoś z sąsiadów na gorącym uczynku takiego zachowania. A zatem zeznając najpierw w toku postępowania przygotowawczego jak i później przed sądem podała inny powód przyjazdu do pokrzywdzonej i inny termin.
Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji podobnie jak w przypadku pokrzywdzonej także w stosunku doE. Ł.nie usunął sprzeczności występujących w jej zeznaniach, co niewątpliwie miało wpływ na dokonaną ocenę zeznań tegoż świadka i ustalenia dotyczące zachowania sięE. A.w czasie zajścia. .
W konkluzji stwierdzić trzeba, że Sąd Rejonowy nie podjął próby wyjaśnienia czym była podyktowana zmiana zeznań składanych przez pokrzywdzonąS. T. (1)jak i jej córkęE. Ł., czy rzeczywiście wynikał z niej prawdziwy przebieg zdarzenia, czy też może była ona związana z istniejącą obawą przed oskarżonymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 kpkuchylił zaskarżony wyrok w stosunku doE. A. (1)i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Końskich do ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe od początku. Dokona oceny zeznań pokrzywdzonejS. T. (1)oraz świadkaE. Ł.mając na uwadze treść przepisuart. 7 k.p.k.Wyjaśni przyczynę pojawiających się w nich sprzeczności  a następnie dokona jednoznacznych i pewnych ustaleń faktycznych w zakresie zachowania sięE. A.i dokona adekwatnej do tychże ustaleń jego oceny prawnej. Rozstrzygnie o jego roli jaką odegrał w przestępstwie dokonanym przez swego ojca i oceni czy oba zachowanie można powiązać ze sobą w taki sposób , aby można było przyjąć działanie wspólne i w porozumieniu. Sąd dokonując takiej oceny uwzględni zarzuty i argumenty zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżycielki.
W razie takiej potrzeby swoje stanowisko wyczerpująco uzasadni, zgodnie z treściąart. 424 k.p.k.
Na marginesie w tym miejscu należy podnieść , że w sprawie nie ma mowy o naruszeniu przez obrońcę interesu obu oskarżonych co sygnalizował prokurator albowiem sieczności, na które zwracał uwagę dotyczą kwestii mało istotnych i nie jest tak, aby któryś z nich swoimi wyjaśnieniami obciążał drugiego co czyniłoby ich wspólną obronę niemożliwą.

SSO K. Senator SSO A. Ślusarczyk SSO M. Chałoński