Sąd Okręgowy w Słupsku
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 42/13
Data wyroku: 2013-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Żyluk, Andrzej Cyganek, Dariusz Dumanowski
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.k.

Sygn. akt VI Ka 42/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Dumanowski
Sędziowie: SO Andrzej Cyganek
SO Witold Żyluk
Protokolant Katarzyna Gill
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Mieczysława Brunke
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 roku
sprawyK. S.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw.zart. 11 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach
z dnia 30 października 2012 roku w sprawie II K 164/12

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

VI Ka 42/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II K 164/11, Sąd Rejonowy w Chojnicach uznałK. S.(S.) za winnego tego, że:



w okresie od 12 sierpnia 2011 r. do 10 listopada 2011 r. wC., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Gminę Miejską wC.w kwocie 3.500,-zł w ten sposób, że wprowadził w błąd przedstawiciela Gminy co do faktu posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego,a także powołując się na uprzednie wykonywanie usług na rzecz uczelni publicznych w kraju i za granicą oraz organów administracji publiczneji samorządowej, zawarł z Gminą MiejskąC.umowę o opracowanie strategii rozwoju społeczno-gospodarczego miastaC.oraz rozwiązywania problemów społecznych w mieście w latach 2014-2030,a następnie w dniu 10 listopada 2012 r. posłużył się podrobionym dokumentem – dyplomem przyznania tytułu naukowego doktora habilitowanego, uzyskanego na UniwersytecieA. M.wP., czym działał na szkodę Gminy MiejskiejC.,

to jest popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw.zart. 11 § 1 kki w zw. zart. 12 kk;

za co – z mocyart. 286 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 3 kk– skazał go na karę6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I), której wykonanie – na zasadzieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kk– zawiesił warunkowo na okres próby 3 lat (pkt II), nadto – na mocyart. 44 § 1 kk– orzekł środek karny w postaci przepadku dowodu rzeczowego w postaci kopii dyplomu doktora habilitowanego (pkt III).

Tymże wyrokiem zasądzono od oskarżonegoK. S.na rzecz pokrzywdzonej Gminy MiejskiejC.3.500,-zł z ustawowymi odsetkami od dnia 01.08.2012 r. do dnia zapłaty (pkt IV), a w pozostałym zakresie – na podstawieart. 415 § 2 kpk– powództwo cywilne pozostawiono bez rozpoznania (pkt V).

Wyrok zawierał także rozstrzygnięcia o kosztach procesu, z zasądzeniemod oskarżonego na rzecz Gminy MiejskiejC.600,-zł tytułem zwrotu tychże kosztów (pkt VI), jak i na rzecz Skarbu Państwa 210,-zł tytułem kosztów sądowych,w tym opłaty w wysokości 120,-zł (pkt VII), przy czym nie obciążono oskarżonego nieuiszczonymi kosztami procesu, od których powódka cywilna była zwolnionaz mocy prawa.

A p e l a c j ę złożyłprokurator, który zaskarżyła wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt IVw przedmiocie powództwa cywilnego „zasądzającego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 3.500,-zł tytułem naprawienia szkody” /k. 142/ i podniósł zarzut obrazy przepisów postępowania –art. 413 § 1 pkt 6 kpk, mającej wpływna treść orzeczenia, przez zaniechanie powołaniaart. 415 § 1 kpk, wskazującego na zastosowany tryb orzekania o roszczeniach wynikających z powództwa cywilnego,

w n o s z ą c, w konkluzji, o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie IV przez uzupełnienie rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa cywilnego o przepisart. 415 § 1 kpk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja jest – w stopniu oczywistym – bezzasadna.

Otóż, czego skarżący zdawał się nie dostrzegać, norma pomieszczonaw dyspozycjiart. 413 § 1 pkt 6 kpkokreśla powinność wskazania w treści wyroku zastosowanych przepisów „ustawy karnej” (sic!), wobec tego – co nie może ulegać najmniejszej wątpliwości – owa powinność odnosi się wyłącznie do prawa karnego materialnego, a nie procesowego, choć z takimi wyjątkami, kiedy zasadnym jest powołanie norm z obu wymienionych dziedzin prawa łączne, co może mieć miejsce na przykład w wyroku zawierającym orzeczenie o umorzeniu postępowania.
Taki stanowisko znajduje pełne oparcie w tezie sformułowanej w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2000 r. (II AKa 193/2000), wprost odnoszącej się do zarzutu apelacyjnego w niniejszej sprawie, a mającej następujące brzmienie:
(…) Skarżący nie ma racji, iż sąd I instancji nie podając w treści wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia o powództwie dopuścił się naruszenia przepisuart. 413 § 1 pkt 6 kpk.
Zgodnie z powołanym przepisem sąd jest zobowiązany do podania w treści wyroku zastosowanych przepisów ustawy karnej. Podstawa prawna do  rozstrzygnięcia o powództwie cywilnym znajduje się wart. 415 kpk. Przepisy tego artykułu wskazują jak należy postąpić z powództwem cywilnym w określonych sytuacjach procesowych, co determinuje określonej treści rozstrzygnięcie, które powinno znaleźć się w wyroku. Rzecz jednak w tym, że przepisy te znajdują sięwkodeksie postępowania karnego, które nie są ustawą karną w rozumieniuart. 413 § 1 pkt 6 kpk. Ustawa karna jest zespołem norm prawnych określających przestępstwa, tj. czyny zabronione pod groźbą ka ry, ustalających zasady odpowiedzialności za te czyny oraz kary i inne środki – karne i zabezpieczające. Inaczej mówiąc, ustawą karną jest akt prawny w randze ustawy, zawierający przepisy prawa karnego materialnego. Skoro podstawą prawną rozstrzygnięciao powództwie cywilnym są przepisy prawa procesowego, a w sensie materialnym także prawa cywilnego, związanego z odpowiedzialnością deliktową, sądI instancji nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie. (…)

Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż apelujący wyraził w sformułowanym zarzucie pogląd, że zasygnalizowane przezeń „uchybienie” (obraza przepisów postępowania) miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tymczasem – jak się jednak okazywało – w pełni aprobował zawarte w tymże orzeczeniu rozstrzygnięcia, także co do samej materii zasądzonego powództwa cywilnego, nie przedstawiając żadnej argumentacji w aspekcie wpływu tego uchybieniana treść orzeczenia, a to w części tego rozstrzygnięcia, jakie zostało zawartew pkt IV wyroku. Na tym więc tle podniesiony zarzut jawił się być zgoła chybionym, nie mogącym – jako taki – znaleźć zrozumienia.

Z tych to powodów, a stosownie do dyspozycji zart. 437 § 1 kpk, Sąd Okręgowy u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 626 § 1 kpk, obciążając nimi Skarb Państwa.