Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 719/13
Data wyroku: 2013-09-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Czaja, Krzysztof Szewczak, Teresa Czekaj
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 103 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 719/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 września 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Elżbieta Czaja

Sędziowie:

SA Krzysztof Szewczak (spr.)
SA Teresa Czekaj

Protokolant: sekr. sądowy Maciej Mazuryk

po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. w Lublinie
sprawy ze skargiG. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2012 roku w sprawie VII U 1169/12
o dalszą wypłatę emerytury
na skutek apelacji wnioskodawczyniG. G.
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt VII U 4209/12

I
z urzędu prostuje w komparycji zaskarżonego wyroku oczywistą omyłkę poprzez zastąpienie niewłaściwie wpisanej tam daty wydania wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie sygn. akt VII U 1169/12 : „16 kwietnia 2012 roku” prawidłową datą: „13 czerwca 2012 roku”;

II
oddala apelację.

III AUa 719/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił wniesioną przezG. G.skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII U 1169/12 oraz umorzył postępowanie w części, w której skargę cofnięto.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji ustalił, że decyzją z dnia 13 lutego 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznałG. G.prawo do emerytury od dnia 1 grudnia 2008 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym został złożony wniosek o to świadczenie. Wnioskodawczyni pozostawała wtedy w stosunku pracy. Wypłata emerytury została wówczas zawieszona z uwagi na kontynuowanie stosunku pracy.
Ubezpieczona w dniu 6 marca 2009 r. złożyła wniosek o wznowienie wypłaty zawieszonego świadczenia emerytalnego. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. organ rentowy dokonał ponownego ustalenia wysokości świadczenia oraz podjął jego wypłatę od dnia 1 marca 2009 r. W tej ostatniej dacie nie obowiązywał już (uchylony z dniem 8 stycznia 2009 r.) przepisart. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychstanowiący, iż prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego (bezsporne). W tej sytuacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacałG. G.świadczenie, mimo, że nadal pozostawała w zatrudnieniu.
Od dnia 1 stycznia 2011 r. wszedł w życie przepis art. 103a ustawy emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, którego treść była tożsama z uchylonym wcześniej przepisem art. 103 ust. 2a tej ustawy. W związku z tym decyzją z dnia 6 października 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.wstrzymałG. G.wypłatę emerytury od dnia 1 października 2011 r., z uwagi na kontynuowanie przez nią zatrudnienia.
OdwołanieG. G.od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt VII U 1169/12.
Wnioskodawczyni złożyła w dniu 6 grudnia 2012 r. skargę o wznowienie postępowania zakończonego ostatnio powołanym prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego.
W oparciu o poczynione niesporne ustalenia Sąd Okręgowy zważył, że skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna. Zgodnie z treściąart. 4011k.p.c.można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W świetleart. 407 § 2 k.p.c.w sytuacji określonej wart. 4011k.p.c.skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wnioskodawczyni wniosła skargę w wymaganym terminie, jak również wskazała podstawę warunkującą jej dopuszczalność.
W niniejszej sprawie podstawą wydania zaskarżonej w sprawie VII U 1169/12 decyzji organu rentowego z dnia 6 października 2011 r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty emerytury był przepisart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dodany do ustawy przezart. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz.1726), obowiązujący od dnia 1 stycznia 2011 r. Przepis ten stanowi, iż prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.
Zgodnie z art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, do emerytur przyznanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 6 (o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) oraz ustawy, o której mowa w art. 18, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się, poczynając od dnia 1 października 2011 r.
Przy zastosowaniu wskazanych przepisów organ rentowy wstrzymał wypłatę świadczenia emerytalnego.
W kwestii konstytucyjności wskazanych przepisów wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12 (Dz.U. 2012 r., poz. 1285) orzekł, iż przepisart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaww związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w zakresie, w jakim znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed dniem 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą, jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury, nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. W stosunku do tych osób przepis art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie art. 103a ustawy emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych utracił bowiem moc obowiązującą z chwilą ogłoszenia sentencji w/w wyroku w Dzienniku Ustaw, czyli z dniem 22 listopada 2012 r. (Dz.U. 2012 r., poz. 1285).
Sąd Okręgowy podkreślił, że wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury w dniu 1 stycznia 2009 r. (ZUS omyłkowo wskazał w decyzji datę o miesiąc wcześniejszą – wniosekG. G.został złożony w styczniu 2009 r.). Miało to miejsce przed okresem objętym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12, tj. w czasie, kiedy podjęcie wypłaty świadczenia było uzależnione od uprzedniego rozwiązania stosunku pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje bez znaczenia podjęcie przez ZUS w pewnym okresie wypłaty emerytury wnioskodawczyni. Wynikało to z uchylenia powołanego wyżej przepisuart. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nie zmieniało to faktu, iż prawo do emerytury zostało nabyte wcześniej. Z punktu widzenia powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego istotne znaczenie ma tu jedynie data przyznania (nabycia) prawa do emerytury. Niekonstytucyjność powołanych wyżej przepisów stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12, zdaniem Sądu Okręgowego, nie ma wpływu na treść orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w części, w której skarga o wznowienie postępowania została cofnięta, zaś w pozostałym zakresie oddalił skargę.
Apelację od powyższego wyroku wniosłaG. G.zaskarżając go w części oddalającej skargę o wznowienie postępowania i zarzucając mu:
a/ naruszenieart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwprowadzonego do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2011 r. na podstawieart. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury z dniem 13 lutego 2009 r.;
b/ naruszenieart. 8 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RPpoprzez brak bezpośredniego zastosowania przepisów ustawy zasadniczej z pominięciem niekonstytucyjnych przepisówart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w zw. zart. 2, 21 i 64 Konstytucji RP, co jest w pełni uzasadnione wykładnią językową przepisówKonstytucji RP;
c/ naruszenieart. 193 Konstytucji RPpoprzez brak zawieszenia postępowania i przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu wniosku o zbadanie zgodności zKonstytucją RPart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w zw. zart. 2, 21 i 64 Konstytucji RP.
W konsekwencji tych zarzutów apelantka wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2012 r. [w apelacji omyłkowo została wskazana data wydania zaskarżonego wyroku, tj. 9 maja 2013 r.] wydanego w sprawie sygn. akt VII U 1169/12 i uwzględnienie jej odwołania od decyzji(...) OddziałuwL.z dnia 6 października 2011 r., nr(...), a mianowicie przywrócenie wypłaty należnych jej świadczeń od czasu zawieszenia ich wypłaty do dnia 21 listopada 2012 r., ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności zKonstytucją RPart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) .

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
WnioskodawczyniG. G.nabyła prawo do emerytury od dnia 1 grudnia 2008 r. W tej dacie pozostawała w stosunku pracy. W związku z tym organ rentowy w decyzji z dnia 13 lutego 2009 r. ustalającej prawo do emerytury od dnia 1 grudnia 2008 r. jednocześnie zawiesił wypłatę tego świadczenia, pouczając wnioskodawczynię, że w celu podjęcia wypłaty emerytury należy przedłożyć świadectwo pracy lub zaświadczenie potwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z każdym pracodawcą, na rzecz którego praca była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury. Po rozpatrzeniu kolejnego wnioskuG. G.z dnia 6 marca 2009 r. ZUS decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. wznowił wypłatę emerytury od dnia 1 marca 2009 r., tj. od miesiąca, w którym wniosek ten został zgłoszony. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd Okręgowy miał na uwadze, że wnioskodawczyni nabyła po raz pierwszy prawo do emerytury przed dniem 8 stycznia 2009 r. i ta okoliczność jest decydująca dla oceny, czy apelantka, mimo kontynuowania zatrudnienia nabyła prawo do realizacji tego świadczenia. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury od dnia 1 stycznia 2009 r. Wynikało to z błędnego przyjęcia, żeG. G.złożyła wniosek o emeryturę w dniu 5 stycznia 2009 r. W decyzji z dnia 13 lutego 2009 r. o przyznaniu emerytury ZUS prawidłowo przyjął, że wniosek o emeryturę został złożony w dniu 22 grudnia 2008 r. i w związku z tym ustalił prawo do emerytury od dnia 1 grudnia 2008 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym wniosek o to świadczenie został złożony.G. G.wniosek o emeryturę złożyła za pośrednictwem swego pracodawcy, tj. Kuratorium(...)wL.. Wniosek ten został sporządzony w dniu 22 grudnia 2008 r. Przepisart. 116 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U. 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) dopuszcza możliwość zgłoszenia wniosku w sprawie przyznania świadczeń za pośrednictwem płatnika składek. Zgodnie zart. 4 pkt 2 lit. „a” ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(t.j. Dz.U. 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) za płatnika składek uważa się pracodawcę w stosunku do pracowników. Stosownie natomiast do§ 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz.U. Nr 237, poz. 1412), jeżeli przepisy ustawy [o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - § 1 ust. 2 pkt 1] dopuszczają zgłoszenie wniosku za pośrednictwem płatnika składek, za datę zgłoszenia wniosku uważa się datę sporządzenia wniosku przez płatnika. W okolicznościach sprawy niniejszej oznacza to, wniosekG. G.o przyznanie emerytury został zgłoszony w dniu 22 grudnia 2008 r., tj. w dacie sporządzenia go przez płatnika składek, za pośrednictwem którego został on zgłoszony organowi rentowemu.
Podniesiony w apelacji zarzut naruszeniaart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., należy uznać za chybiony. Wnioskodawczyni nie nabyła prawa do emerytury, jak podniosła w apelacji, dopiero z dniem 13 lutego 2009 r., tj. w dacie wydania przez ZUS decyzji o przyznaniu po raz pierwszy prawa do tego świadczenia. Zgodnie zart. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychnastąpiło to z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Stosownie natomiast do art. 129 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Mając na uwadze te przepisy ZUS w decyzji z dnia 13 lutego 2009 r. prawidłowo wskazał, że emerytura została przyznana od dnia 1 grudnia 2008 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o to świadczenie.
Nie może być uznane za trafne stanowisko wnioskodawczyni przedstawione w apelacji, że decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. organ rentowy dokonał ponownego ustalenia prawa do emerytury i jednocześnie zdecydował o realizacji tego uprawnienia (wypłaty emerytury) od dnia 1 marca 2009 r. Decyzją tą, jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy, organ rentowy jedynie dokonał ponownego ustalenia wysokości emerytury oraz podjął (wznowił) wypłatę tego świadczenia od dnia 1 marca 2009 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek o wypłatę zawieszonej emerytury (wniosek z dnia 6 marca 2009 r.). Emerytura przyznanaG. G.od dnia 1 grudnia 2008 r. byłaby jej wypłacana od tej daty, gdyby został spełniony warunek rozwiązania stosunku pracy, gdyż w tej ostatniej dacie obowiązywał przepisart. 103 ust. 2 a cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym prawo do emerytury ulegało zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Przepis ten został uchylony z dniem 8 stycznia 2009 r. przezart. 37 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych(Dz.U. Nr 228, poz.1507).
Z dniem 1 stycznia 2011 r. przepisart.6 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz.1726) dodał doustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprzepisart.103a, który stanowi, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Zgodnie zart. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, do emerytur przyznanych przed dniem wejścia w życie ustawy przepisy ustawy stosuje się, poczynając od dnia 1 października 2011 r.
W oparciu o ten przepis pozwany organ rentowy wydał zaskarżoną przezG. G.decyzję z dnia 6 października 2011 r. wstrzymującą wypłatę emerytury od dnia 1 października 2011 r., ponieważ wnioskodawczyni nadal kontynuowała zatrudnienie.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12 (OTK-A 2012, nr 10, poz. 121) na który powołała się apelantka, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści tego wyroku wynika, że zakwestionowanie wskazanych w nim przepisów prawa ma charakter ograniczony tylko do określonej kategorii osób, a zatem stwierdzenie niekonstytucyjności tych przepisów ma charakter częściowy. Analiza przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych wskazuje, żeG. G., która prawo do emerytury nabyła od dnia 1 grudnia 2008 r., nie mieści się w kręgu osób, w stosunku do których Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zKonstytucją RPart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaww związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dodanym przezart. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Niekonstytucyjność wskazanych przepisów stwierdzona została w zakresie, w jakim znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed dniem 1 stycznia 2011 r. bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury wprawdzie przed datą 1 stycznia 2011 r., jednak w okresie obowiązywaniaart. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego została potwierdzona w jego pisemnym uzasadnieniu dotyczącym skutków wyroku, gdzie w sposób wyraźny i jednoznaczny stwierdzono, że „obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą – jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury – nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r.”, a więc po uchyleniu powołanego wyżej przepisuart. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a przed wejściem w życie art. 103a tej ustawy, dodanego powołaną już wcześniejustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Trybunał Konstytucyjny stwierdził także, iż rozpoznawana przez niego sprawa nie dotyczyła istoty rozwiązania zawartego wart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej nie ma znaczenia okoliczność, że wnioskodawczyni w dniu 6 marca 2009 r., a więc w okresie (8 stycznia 2009 r. – 31 grudnia 2010 r.), w którym nie obowiązywał już uchylony z dniem 8 stycznia 2009 r. przepisart. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, złożyła wniosek o podjęcie wypłaty zawieszonego świadczenia, a ZUS decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. wznowił wypłatę emerytury od dnia 1 marca 2009 r.G. G.prawo do emerytury nabyła bowiem od dnia 1 grudnia 2008 r. na podstawie decyzji organu rentowego z dnia 13 lutego 2009 r., a jej wypłata była początkowo zawieszona z uwagi na nierozwiązanie stosunku pracy.
Na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik wnioskodawczyni, powołując się na pogląd prof. I. Jędrasik-Jankowskiej, dodatkowo podniósł, że skutki powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12, rozciągają się również na grupę emerytów, do której zalicza sięG. G., którzy wnioski o ustalenie prawa do tego świadczenia złożyli przed dniem 8 stycznia 2009 r., a następnie już po tej dacie złożyli wnioski o odwieszenie ich emerytur przyznanych przed dniem 8 stycznia 2009 r. Istotnie taki pogląd prof. Inetta Jędrasik-Jankowska wyraziła w rozmowie z Mateuszem Rzemkiem zatytułowanej: „Rząd dyskryminuje emerytów” („Rzeczpospolita” z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr 185 (9609), C5). Sąd Apelacyjny nie podziela tego poglądu, bowiem pozostaje on w sprzeczności z cytowanym wyżej, przekonującym fragmentem uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., K 2/12. Sytuację tej grupy emerytów, zdaniem Sądu Apelacyjnego, władny jest zmienić jedynie ustawodawca poprzez uchwalenie ustawy o zwrocie zawieszonych emerytur w spornym okresie.
Kolejny zarzut apelacji naruszeniaart. 8 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RPpoprzez brak bezpośredniego zastosowania przepisów ustawy zasadniczej z pominięciem przepisów niekonstytucyjnych, tj.art. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w zw. zart. 2, 21 i 64 Konstytucji RP, również nie może być uznany za trafny. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy stwierdzić, żeart. 8 ust. 2 Konstytucji RPdopuszcza możliwość bezpośredniego stosowania przepisów ustawy zasadniczej, o ile nie stanowi ona inaczej. Z kolei zgodnie zart. 178 ust. 1 Konstytucji RPsędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylkoKonstytucjioraz ustawom. Powołane następnie przez apelantkę przepisyart. 2, 21 i 64 Konstytucji RPnie regulują materii będącej przedmiotem przepisówart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.), uznanych za niezgodne zKonstytucją RP. W związku z tym te trzy przepisy ustawy zasadniczej nie mogą być bezpośrednio zastosowane w sprawie niniejszej. W tym miejscu należy zauważyć, iżKonstytucja RPw art.67 ust. 1 jedynie ogólnie określa prawo obywatela do zabezpieczenia społecznego, pozostawiając ustawie określenie zakresu i formy tegoż zabezpieczenia. Powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy, bowiem dotyczy wyłącznie wskazanej w nim grupy obywateli (emerytów), do której z wyżej podanych przyczyn wnioskodawczyni nie może być zaliczona. W związku z tym jej sytuacja prawna nie może być oceniana z pominięciem przepisów uznanych za niekonstytucyjne.
Za chybiony należało również uznać zarzut naruszeniaart. 193 Konstytucji RPpoprzez brak zawieszenia postępowania i przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu wniosku o zbadanie zgodności zKonstytucją RPart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w zw. zart. 2, 21 i 64 Konstytucji RP. W związku z treścią tego zarzutu należy zauważyć, iż apelantka wniosła skargę o wznowienie postępowania na podstawieart. 4011k.p.c., a mianowicie wobec orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny wyżej powołanym wyrokiem o niezgodności zKonstytucjąart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw zw. zart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 257, poz. 1726 ze zm.). Nie zachodziła zatem podstawa do występowania przez Sąd I instancji do Trybunału Konstytucyjnego z kolejnym wnioskiem o zbadanie zgodności tych przepisów z ustawą zasadniczą.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny uznał, że niekonstytucyjność w/w przepisów orzeczona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku, K 2/12 (OTK-A 2012, nr 10, poz. 121) nie ma wpływu na treść wyroku objętego skargą, co musiało powodować jej oddalenie.
Apelacja wnioskodawczyni jako bezzasadna, stosownie doart. 385 k.p.c., podlegała oddaleniu, czemu Sąd Apelacyjny dał wyraz w pkt II wyroku.
Zaskarżony wyrok z urzędu podlegał sprostowaniu, bowiem w jego komparacji Sąd I instancji nieprawidłowo wskazał datę wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie wydanego w sprawie sygn. akt VII U 1169/12. Jako datę wydania wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania Sąd Okręgowy wskazał dzień 16 kwietnia 2012 r., podczas gdy faktycznie został on wydany w dniu 13 czerwca 2012 r. (k. 33 akt sprawy sygn. VII U 1169/12). W związku z tym Sąd Apelacyjny na podstawieart. 350 § 3 k.p.c.sprostował zaskarżony wyrok poprzez zastąpienie w jego komparacji niewłaściwie wpisanej tam daty wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie objętego skargą o wznowienie postępowania: „16 kwietnia 2012 r.” prawidłową datą: „13 czerwca 2012 r.”.
Z przedstawionych wyżej względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.