Sąd Rejonowy w Legnicy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 11/13
Data wyroku: 2013-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Tabor-Wytrykowska
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: 483 par. 1 kc w zw. z art. 6 kc

Sygn. akt: I C - upr 11/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 stycznia 2013 r.

Sąd Rejonowy w Legnicy I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Joanna Tabor-Wytrykowska

Protokolant:

sekr. sądowy Magdalena Jagiera

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. w Legnicy
sprawy z powództwa strony powodowej(...).á r.l. z siedzibą wL.
przeciwko pozwanemuK. H.(H.)
o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C upr 11/13

UZASADNIENIE
W dniu 23 lipca 2012 roku powód(...). á r.l. w Luxembourg wniósł o zasądzenie od strony pozwanejK. H.kwoty 289,55 złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 4 kwietnia 2011 roku do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód podał, iż na podstawie umowy cesji przejął odfirmy (...)+(...) sp. z o.o.prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu świadczenia usług związanych z umową abonamentową zawartą pomiędzy pozwanym afirmą (...)+(...) Sp. z o.o..
Sąd Rejonowy VI Wydział Cywilny wL.w dniu 16 sierpnia 2012 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt VI Nc-e 1320553/12, który doręczono pozwanemu w dniu 4 września 2012 roku.
PozwanyK. H.w dniu 17 września 2012 roku wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, żądając oddalenia nakazu zapłaty w całości. Pozwany wskazał, iż wysokość dochodzonego przez stronę powodową roszczenia w wysokości 289,55 złotych jest wynikiem potrącenia przez powoda kwoty stanowiącej wysokość kary umownej, tj. 300 złotych z nadwyżką powstałą na skutek nadpłaty abonamentu przez pozwanego. Uzasadniając swój sprzeciw pozwany podał, iż zobowiązanie zwrotu karty do operatora zrealizował z opóźnieniem kilku dni- karta została zwrócona w dniu 29 marca 2011 roku. Dalej podał, iż żądanie zapłaty kary umownej w wysokości 300 złotych jest rażąco wygórowane w stosunku do wartości jaką karta ta, jako kawałek tworzywa sztucznego, przedstawia dla powoda. Ponadto wskazał na okoliczność, że w związku z faktem rozwiązania umowy i odłączeniem przez operatora sygnału, samo posiadanie przedmiotowej karty kodującej nie wiązało się z żadnym ryzykiem dla operatora, w tym ryzykiem naruszenia przez pozwanego interesów powoda, bowiem pozwany nie miał żadnych możliwości czerpania korzyści z faktu posiadania karty.
Zarządzeniem z dnia 28 września 2012 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę według właściwości do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Legnicy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 maja 2008 rokufirma (...)+(...) Sp. z o.o.zawarła z pozwanymK. H.umowę o świadczenie usług abonamentowych w postaci telewizji cyfrowej. Wraz z zawarciem umowy pozwany zakupił odfirmy (...)+(...) Sp. z o.o.używany dekoder, umożliwiający korzystanie z telewizji, który nie podlegał obowiązkowi zwrotu. Także przy zawarciu umowy pozwany otrzymał kartę kodującą do dekodera. Umowa obowiązywała przez okres 18 miesięcy, z możliwością jej przedłużenia na czas określony w przypadku niezłożenia dokumentu wypowiedzenia w terminie umówionym.
Dowód:
- umowa o abonament z dnia 16 maja 2008 roku, k. 22-23 wraz z aneksem, k. 24;
- umowa sprzedaży z dnia 16 maja 2008 roku, k. 25-26;
- częściowo zeznania pozwanegoK. H., k. 41-42.

Na miesiąc przed zakończeniem okresu obowiązywania umowy z 2008 roku pozwany otrzymał ofertę drogą telefoniczną na przedłużenie okresu obowiązywania umowy zfirmą (...)+(...) Sp. z o.o.Również drogą telefoniczną pozwany dokonał przedłużenia przedmiotowej umowy. Następniefirma (...)+(...) Sp. z o.o.zaoferowała pozwanemu zawarcie kolejnej umowy na okres jednego miesiąca. Umowa miesięczna nie wymagała wypowiedzenia i rozwiązywała się z upływem okresu na jaki została zawarta, tj. w lutym 2011 roku. Pozwany nie zawierał zfirmą (...)+(...) Sp. z o.o.żadnych innych umów o świadczenie usług abonamentowych.
Dowód:
- umowa z dnia 16 maja 2008 roku, k. 22-23 i 25-26;
- kserokopia aneksu do umowy, k. 24;
- częściowo zeznania pozwanegoK. H., k. 41-42.

W dniu 30 listopada 2011 roku została zawarta umowa cesji wierzytelności pomiędzyfirmą (...)+(...) Sp. z o.o., a powodem(...). á r.l. w Luxembourg.

Dowód:
- umowa cesji z dnia 30 listopada 2011 roku, k. 20 odwrót;
- częściowy wykaz wierzytelności, k. 32;
- zawiadomienie o cesji, k. 31 odwrót.

W dniu 29 marca 2011 roku pozwany dokonał zwrotu karty kodującej.

Dowód:
- kserokopia dowodu formularza zwrotu sprzętu wystawiona przez pracownikafirmy (...)+(...) Sp. z o.o.z dnia 29 marca 2011 roku, k. 7.

Sąd zważył co następuje:

W ocenie Sądu Rejonowego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Faktem bezspornym jest, że strony zawarły umowę o świadczenie usług abonamentowych. Pozwany odpłatnie na własność nabył używany dekoder, umożliwiający mu korzystanie z usługi powoda. Przy zawarciu umowy otrzymał również kartę do dekodera, kodującą kanały telewizyjne. Następnie strony kilkukrotnie przedłużały umowę drogą telefoniczną. Ostatecznie stosunek prawny łączący strony wygasł w lutym 2011 roku.  Jednakże wskazać należy, że w żadnym przypadku zawierania umowy czy też jej przedłużenia pozwany nie został pouczony o obowiązku zwrotu otrzymanej karty kodującej pod rygorem zapłaty kary umownej w kwocie 300 złotych. Pośród postanowień umownych, zawartych w dokumentach przedłożonych przez powoda w niniejszej sprawie, nie widnieje zapis stanowiący o obowiązku zwrotu karty kodującej w zakreślonym terminie, zagrożony zapłatą kary umownej w wysokości 300 złotych. Wskazać należy, iż w toku gromadzonych i przedstawianych Sądowi dowodów powód nie wykazał faktu istnienia postanowienia umownego stanowiącego o powyższym obowiązku. Nie zawiera go ani przedłożona przez powoda kserokopia umowy z dnia 16 maja 2008 roku ani też zawarty do niej aneks.
W tym zakresie Sąd dał wiarę również zeznaniom pozwanego, który wskazał, iż o powyższym obowiązku dowiedział się dopiero z internetu, a dokładniej z forum internetowego. Natomiast poszukiwania tych informacji dokonał na skutek telefonicznych upomnień ze strony Canal +(...) Sp. z o.o.o obowiązku zwrotu karty i zapłaty kary. Ponadto pozwany wskazał, iż dopiero po upływie okresu zwrotu przedmiotowej kartyfirma (...)+(...) Sp. z o.o.nawiązała z pozwanym kontakt telefoniczny i poinformowała. iż należy dokonać zwrotu karty co też pozwany niezwłocznie uczynił w dniu 29 marca 2011 roku.
Mając na uwadze brzmienieart. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy orazart. 6 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, stwierdzić należy, iż powód w toku niniejszego postępowania nie wykazał, aby jakiekolwiek postanowienie umowne zawierało uregulowanie o obowiązku zapłaty przez pozwanego kary umownej w przypadku nieterminowego dokonana przez tego drugiego zwrotu karty. Co więcej powód nie wykazał, aby o istnieniu takiego obowiązku poinformował pozwanego. Zatem zdaniem Sądu powód nie wykazał podstaw istnienia swojego roszczenia.
Na podstawie ustalonego stanu faktycznego, po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego przedstawionego przez strony, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, żądanie powoda należało oddalić w całości jako oczywiście bezzasadne.
O powyższym orzeczono na podstawieart. 483 § 1 k.c.w zw. zart. 6 k.c.