Sąd Okręgowy w Szczecinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 67/13
Data wyroku: 2013-07-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Siuta, Robert Bury, Wiesława Buczek-Markowska
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie Za Pracę
Podstawa prawna: art. 123 §2 kkw

Sygn. akt II Ca 67/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lipca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wiesława Buczek - Markowska

Sędziowie:

SSO Iwona Siuta (spr.)
SSO Robert Bury

Protokolant:

stażysta Ewa Zarzycka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 roku wS.
sprawy z powództwaA. M.
przeciwkoSkarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu wN.
o wynagrodzenie
na skutek apelacji wniesionej przez powoda
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt IX P 996/11

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie III w ten sposób, że przyznaje adwokatD. L.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 4428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), w tym 23% podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu;

2
oddala apelację w pozostałej części;

3
przyznaje adwokatD. L.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 1476 zł (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych), w tym 23% podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt II Ca 67/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 09 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalił powództwo (punkt I) oraz zasądził od powodaA. M.na rzecz Skarbu Państwa – Zakładu Karnego wN.kwotę 1.500,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, odstępując od obciążania nimi powoda w pozostałym zakresie (punkt II). Ponadto przyznał adwokatD. L.od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie) kwotę 3.690,00 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.
Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniachi rozważaniach:
A. M., odbywając karę pozbawienia wolności w Zakładzie KarnymN., w okresie od października 2002 r. do lipca 2008 t. wykonywał pracę w kuchni, w pełnym wymiarze czasu pracy. Do końca sierpnia 2003 r. otrzymywał minimalne ustawowe wynagrodzenie za pracę, po czym po zmianie obowiązujących przepisów — połowę minimalnej płacy ustawowej.
Podstawą rozpoczęcia pracy było skierowanie wydane przez Dyrektora Zakładu Karnego, poprzedzone wnioskiem samegoA. M.. Nie zawierano umowy o pracę, ani żadnej innej umowy.
W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd I instancji stwierdził, iż powództwo było niezasadne.
Jak ustalił Sąd Rejonowy podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepisart. 123 § 1 i 2 kodeksu karnego wykonawczego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 marca 2011 r.
W pierwszej kolejności należało określić podstawę nawiązania stosunku zatrudnienia powoda, a w szczególności, czy stanowiła ją umowa o pracę. Tylko w takim wypadku właściwym do rozpoznania powództwa była sąd pracy, orzekający w ramach postępowania odrębnego z zakresu prawa pracy.
Sąd Rejonowy ustalił, na podstawieart. 121 § 2 k.k.w.oraz na podstawie niebudzących jakichkolwiek zastrzeżeń zeznań świadkaI. R., a także z dokumentów znajdujących się w części C akt osobowych powoda, że podstawą pracyA. M.było skierowanie, jako jednostronny akt Dyrektora Zakładu Karnego, poprzedzony wnioskiem powoda. W tym wypadku zdaniem Sądu Rejonowego nie doszło do zawarcia umowy o pracę, ani jakiejkolwiek innej umowy wskazanej normąart. 121 § 2 k.k.w.
Według Sądu Rejonowego brak nawiązania stosunku pracy wykluczał więc właściwość sądu pracy. Z tych względów postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 lipca 2012 r. skierował sprawę do rozpoznania z pominięciem przepisów postępowania odrębnego z zakresu prawa pracy (art. 459- 4777k.p.c.), a merytoryczną zasadność powództwa oceniał bez zastosowania przepisówkodeksu pracy— o czym w ocenie Sądu Rejonowego stanowi wprostart. 121 § 9 k.k.w.
Sąd Rejonowy stwierdził, że przy ocenie merytorycznej strony pozwu zasadnym okazał się zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego. Wynagrodzenie za pracę świadczoną na podstawie skierowania, wypłacane z częstotliwością miesięczną, według Sądu I Instancji jest świadczeniem okresowym. Stanowi bowiem każdorazowo ekwiwalent za nominał pracy wykonanej w ciągu upływającego miesiąca. W myślart. 118 kodeksu cywilnegotermin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata. Bieg przedawnienia został na mocyart. 123 § 1 pkt 1 k.c.przerwany wniesieniem pozwu w dniu 14 stycznia 2011 r. Zatem według Sądu Rejonowego trzyletniemu przedawnieniu uległo wynagrodzenie za okres od października 2002 r. do końca 2007 r. i tym samym w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu właśnie jako przedawnione. Zdaniem Sądu Rejonowego nieprzedawnione pozostało wynagrodzenie za siedem miesięcy 2008 r.
Sąd Rejonowy ustalił, że pomiędzy stronami było niesporne, że w 2008 r. powód otrzymywał połowę minimalnego ustawowego wynagrodzenia za pracę. Pozostało zatem do oceny, czy wynagrodzenie to należy wyrównać do całej stawki minimum wynikającego z ustawy dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 (Dz. U. Nr 171, poz. 1209). Pozwany wypłacał powodowi wynagrodzenie według1/2 tejże stawki, stosując obowiązujący w 2008 r.art. 123 § 2 k.k.w.Uzasadnieniem wniesionego powództwa miał być wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. (P 20/09, ogłoszony w Dz. U. Nr 34, poz. 191), który uznał za niezgodny zart. 32oraz zart. 65 ust. 4w związku zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejcytowany powyżej przepisart. 123 § 2 zdanie pierwsze k.k.w.w zakresie, w jakim zawiera słowo „połowy”. Podkreślenia jednak wymaga, że w punkcie II wyroku Trybunał odroczył moc obowiązującą orzeczenia o dwanaście miesięcy od chwili ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.
Zatem według Sądu Rejonowego skutek w postaci obowiązku wypłaty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę osób skazanych me mógł nastąpić ani z chwilą ogłoszenia wyroku, ani również z mocą wsteczną, skoro Trybunał zdecydował się skorzystać z kompetencji przewidzianejart. 190 ust. 3 Konstytucji RPi pozostawić możliwość wynagradzania skazanych według1/2 minimalnej płacy jeszcze przez jeden rok. Zdaniem Sądu I Instancji wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność przepisu ustawy zKonstytucjąjest w zasadzie skuteczny ex tunc, tj. od dnia wejścia w życie zakwestionowanego przepisu, chyba że co innego wynika z jego sentencji (tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2012 r., I ACa 759/lI, LEX nr 1 1 3 1 065). Według Sądu Rejonowego zgodnie zart. 190 ust. 1 Konstytucji, także rozstrzygnięcie odraczające moc obowiązującą zamieszczone w tekście orzeczenia Trybunału, jest nie tylko ostateczne, ale i ma moc powszechnie obowiązującą. Zakresem tej mocy objęte są również wszystkie sądy.Konstytucjanie przewiduje bowiem żadnego wyjątku w stosunku do zasady wyrażonej w jejart. 190 ust. 1, apogląd o konieczności stosowania w okresie odroczenia przepisów, które utraciły domniemanie konstytucyjności, jest utrwalony w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.
Tym samym w ocenie Sądu Rejonowego cały okres sporny w niniejszej sprawie, tj. do lipca 2008 r. był objęty zastosowaniemart. 123 § 2 k.k.w., przewidującego możliwość wynagrodzenia za pracę skazanego według1/2 ustawowej płacy minimalnej. Tym samym żądanie wyrównania wynagrodzenia za ten okres pozostało niezasadne.
Zdaniem Sądu Rejonowego nie zmienia tych ustaleń argument powoda wskazujący na zasady współżycia społecznego, jako podstawę do uwzględnienia wyroku TK również za okres wsteczny. Przepisart. 5 kc.nie pozwala na korzystanie z prawa podmiotowego wbrew jego społeczno — gospodarczemu przeznaczeniu i wbrew zasadom współżycia społecznego, natomiast nie może stanowić samodzielnej podstawy do wywodzenia roszczenia i do zasądzenia jakichkolwiek kwot.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.,art. 102 k.p.c.,§ 6 pkt 5 oraz 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa, zaskarżając go w całości. Strona skarżąca orzeczeniu temu zarzuciła:

-

obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 5 kcpoprzez z jednej strony jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie stanowi on podstawy do uwzględnienia powództwa za okres wsteczny sprzed wejścia w życie wyroku Trybunały Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie P 20/09 z uwagi na to, iż przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy do wywodzenia roszczenia i do zasądzenia jakichkolwiek kwot, a nadto poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie jako podstawy merytorycznego rozstrzygnięcia podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia co do roszczeń powoda za okres od października 2002 r. do końca 2007 roku.

obrazę przepisów prawa materialnego, tj. § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i błędne wskazanie w uzasadnieniu wyroku jako podstawy przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi powoda § 12 ust. 2 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia, a także błędne uznanie, iż pełnomocnikowi powoda należą się koszty nieopłaconej pomocy prawnej za prowadzenie sprawy w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Okręgowym mimo, iż postępowanie zażaleniowe toczyło się przed Sądem Apelacyjnym i Sąd Rejonowy winien przyjąć stawkę wynikającą z § 13 ust. 2 pkt 2 przytoczonego rozporządzenia.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

-

uwzględnienie powództwa i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu i zasądzenie na rzecz pełnomocnika powoda kwoty 3600 złotych tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu z uwzględnieniem stawki 23% podatku VAT (łącznie kwoty 4428 zł. brutto) względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania

zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania odwoławczego oraz na rzecz pełnomocnika powoda kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu z uwzględnieniem obowiązującej stawki podatku VAT za postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że powód kwestionuje powyższe rozstrzygnięcie Sądu z uwagi na nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji przy orzekaniu zasad współżycia społecznego i wynikających z nich reguł interpretowania przepisów prawnych, a także szczególnie chronionych standardów (warunków zatrudnienia oraz płacy), czego wyrazem jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. (P 20/09, ogłoszony w Dz. U. Nr 34, poz. 191).
Zdaniem powoda Sąd Rejonowy, wydając zaskarżony wyrok przyjął, iż przepisart. 5 k.c.nie pozwala na korzystanie z prawa podmiotowego wbrew jego społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu i wbrew zasadom współżycia społecznego, oraz że nie może on stanowić samodzielnej podstawy do wywodzenia roszczenia i do zasądzenia jakichkolwiek kwot.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. uznał, iżart. 123§ 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy(dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) w zakresie, w jakim zawiera słowo „połowy”, jest niezgodny zart. 32 oraz art. 65 ust.4w zw. zart. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Strona powodowa wskazała, że zgodnie z stanem prawnym ustalonym przez nią na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie P 20/09, powód wywiódł swoje roszczenie, opierając je na twierdzeniu, iż zgodnie z zasadami współżycia społecznego należy mu się wyrównanie wysokości otrzymywanego wynagrodzenia do wysokości ustawowej płacy minimalnej. Zdaniem strony skarżącej wyrok Trybunału Konstytucyjnego jasno wskazywał, iż przepisy prawa, które obowiązywały do wydania tego wyroku były niezgodne zKonstytucją.
Jednocześnie według strony powodowej mając na względzie szczególny charakter świadczenia pracy — bez względu na jego podstawę - oraz ochronę jaką przewidują przepisy prawa odnośnie kształtowania wysokości wynagrodzenia, niezasadne wydaje się być przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż zasady współżycia społecznego w przedmiotowym stanie faktycznym nie mogą być brane pod uwagę. Zdaniem powoda bezsprzecznym jest fakt, iż pozwany nadużył swojego prawa odnośnie ustalenia wysokości wynagrodzenia powoda, co pozwala odwołać się w ramach obrony przed tym nadużyciem do korzystania z ochrony przysługującej w ramach określonych w dyspozycji przepisuart. 5 k.c.
W związku z tak przedstawionym problemem prawnym zastosowanie wynikającego zart. 5 kczakazu nadużycia prawa należy według strony powodowej zgodnie z poglądem prezentowanym przez dokttynę interpretować w sensie szerokim. Taki pogląd przedstawiaM. S.w Komentarzu doKodeksu CywilnegoCzęści Ogólnej Lex 2009. Według tej interpretacji: „zgodnie zawarty wart. 5 kczakaz nadużycia prawa można traktować jako normę legitymującą sędziego do dokonywania korekty obowiązujących przepisów prawa w każdym przypadku, gdy uzna wynik ich stosowania za niesłuszny, niesprawiedliwy. Przy takim ujęciu nadużycia prawa podmiotowegoart. 5 kcuważa się za normę pozwalającą na realizację w każdym przypadku ius aequm kosztem iuris stricte”.
Według strony skarżącej wyjątkowy charakter przedmiotowego postępowania, oraz fakt objęcia stosunków prawnych wynikających z praw osoby świadczącej pracę szczególną ochroną pozwala przyjąć, iż Sąd w takim wypadku powinien, zgodnie z prezentowanym stanowiskiem doktryny, dopuścić stosowanieart. 5 kcpoprzez uznanie, iż doszło do nadużycia prawa poprzez przekroczenie zasad współżycia społecznego. Sąd Najwyższy definiując zasady współżycia społecznego określa, iż w istocie oznaczają one odesłanie do zasad słuszności, dobrej wiary w sensie obiektywnym, zasad uczciwości obowiązującej w stosunkach cywilnoprawnych i zasady lojalności wobec partnera. W innym wyroku Sąd Najwyższy wskazuje, iż są to akceptowane i godne ochrony reguły rzetelnego postępowania w stosunkach społecznych. Tego rodzaju zasadą według powoda jest wywodzona z zasady sprawiedliwości społecznej zasada sprawiedliwego wynagradzania.
W ocenie strony powodowej odwołanie do tak przyjętych zasad w kontekście przedmiotowego postępowania i jego szczególnego charakteru ze względu na przedmiot postępowania, pozwala twierdzić, iż Sąd Rejonowy wskazując w wyroku, iż przepisart. 5 kcna gruncie rozpatrywanej sprawy nie może być stosowany, dopuścił się obrazy tego przepisu i tym samym wzmiankowany wyrok nie może się ostać.
Nadto zdaniem powoda zasady współżycia społecznego, z tych samych co wyżej wskazane przyczyn, sprzeciwiają się uwzględnieniu zarzutów pozwanego odnośnie przedawnienia dochodzonych przez powoda roszczeń za okres od października 2002 r. do końca 2007 r.
Według strony skarżącej upływ terminu przedawnienia jest brany przez Sąd pod uwagę jedynie na zarzut tego, przeciwko komu roszczenie przysługuje. Ocena tego zachowania zobowiązanego przez pryzmatart. 5 k.c.jest dopuszczalna, co potwierdza bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego, który postrzega stosowanieart. 5 kcw odniesieniu do przedawnienia jako rozwiązanie kolizji dóbr: pewności stosunków prawnych i prawa pokrzywdzonego do ochrony. Zdaniem powoda wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie nie budzi fakt, iż zastosowanieart. 5 kc.obejmuje podniesienie zarzutu przedawnienia. Tym samym według powoda Sąd winien w każdym wypadku rozważyć nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia, a w przedmiotowej sprawie tym bardziej, z uwagi na wyżej podniesione okoliczności w tym eksponowaną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego ochronę praw skazanych w zakresie pracy skazanych i ich prawa do godziwego -
co najmniej gwarantowanego normamiKonstytucji RP- minimalnego wynagradzania. W orzeczeniu tym Trybunał Konstytucyjny wyraźnie zaznaczył, iż zasady sprawiedliwego wynagradzania za świadczoną pracę wynikają wprost z zasad sprawiedliwości społecznej, a zatem są zasadą współżycia społecznego. W tym kontekście zdaniem powoda stoją one w sprzeczności z podniesionym zarzutem przedawnienia i jako takie powodować powinny po stronie Sądu jego nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu.
Odnosząc się do 2 zarzutu apelacji strona powodowa wskazała, iż błędnym pozostaje wskazanie w uzasadnieniu wyroku przez Sąd Rejonowy jako podstawy zasądzenia pełnomocnikowi powoda 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Zdaniem strony skarżącej właściwą normą jaka powinna znaleźć w tym przypadku zastosowanie jest § 13 rzeczonego rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, nie można zgodzić się z wysokością kwoty orzeczoną przez Sąd I instancji pełnomocnikowi powoda należną w związku z poniesionymi kosztami nieopłaconej pomocy prawne. Sąd błędnie ustalił, że postępowanie zażaleniowe toczyło się przed Sądem Okręgowym, natomiast gdy faktycznie postępowanie zażaleniowe toczyło się przed Sądem Apelacyjnym i Sąd Rejonowy winien przy określaniu kosztów udzielonej powodowi pomocy prawnej przyjąć stawkę wynikającą z 13 ust. 2 pkt 2 przytoczonego rozporządzenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja strony powodowej okazała się jedynie częściowo zasadna, a w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu.
Odnosząc się do zarzutu powoda podniesionego w środku zaskarżenia, a dotyczącego obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 5 k.c.należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku, w szczególności w zakresie tego, że przepisart. 5 k.c.nie może stanowić samodzielnej podstawy do wywodzenia roszczenia i konstruowania na nim żądania dochodzenia zapłaty należności. Nie pozwala także na korzystanie z prawa podmiotowego wbrew jego społeczno — gospodarczemu przeznaczeniu i wbrew zasadom współżycia społecznego. Wskazać zatem należy, iż strona pozwana przy określaniu wynagrodzenia powoda każdorazowo stosowała się do ówcześnie obowiązujących przepisówkodeksu karnego wykonawczego, a w szczególności przepisuart. 123 § 2 k.k.w.obowiązujących przed dokonaną przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 2011 r. zmianą z dniem 8 marca 2011 r. , tym samym nie sposób postawić jej zarzutu nadużycia prawa podmiotowego podnosząc wobec podniesienia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego zarzutu przedawnienia. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w okresie gdy strona pozwana wypłacała powodowi wynagrodzenie w wysokości1/2 ustawowego minimalnego wynagrodzenia to przepis uprawniający ją do tego, korzystał z domniemania konstytucyjności.
Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Rejonowego co do zasadności oddalenia powództwa w pozostałym zakresie, tj. co do tych roszczeń, które nie uległy przedawnieniu. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego co do tego, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego odnotowano utrwalony pogląd o konieczności stosowania w okresie odroczenia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepisów, które utraciły domniemanie konstytucyjności. Co więcej, również Trybunał Konstytucyjny w treści uzasadnienia orzeczenia z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie P 20/09 wskazał, że odroczenie wejścia w życie przedmiotowego wyroku ma na celu umożliwienie zarówno podmiotom prywatnym, jak i publicznym dostosowanie się do konieczności podniesienia wynagrodzenia minimalnego wypłacanego zatrudnionym przez nie osobom skazanym. Trybunał Konstytucyjny uznał, że w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy podmioty te planowały swoją działalność gospodarczą i ustalały wynagrodzenie osób skazanych, dlatego też zmiana wysokości wynagrodzeń nie może ich zaskakiwać. Stąd też konieczne było odroczenie wejścia w życie przedmiotowego orzeczenia. Tym samym z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, iż intencją i celem Trybunału Konstytucyjnego było to, aby przedmiotowe orzeczenie miało skutek na przyszłość i nie dotyczyło zdarzeń prawnych powstałych przed jego wydaniem.
Z tych względów należało oddalić powództwo w przedmiotowym zakresie.
Odnosząc się do drugiego zarzutu podniesionego przez stronę powodową należy stwierdzić, iż Sąd Okręgowy podziela stanowisko strony skarżącej i w tym zakresie uwzględnia zarzut apelacji, Zważyć należy, iż postępowanie zażaleniowego toczyło się przed Sądem Apelacyjnym, a nie jak ustalił Sąd Rejonowy przed Sądem Okręgowym. Z tego też względu wysokość wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego powoda z urzędu za postępowanie zażaleniowe winna zostać ukształtowana przy uwzględnieniu § 6 pkt 5 oraz § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. zart. 108 k.p.c.w zw. z§ 13 ust. 1 pkt 1w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji wyroku co do pkt I wyroku, a na podstawieart. 385 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku co do pkt II wyroku.