Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 601/12
Data wyroku: 2013-03-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Klara Łukaszewska, Edyta Gajgał
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karno-Skarbowe
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt VI Ka 601/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron (spr.)
Sędziowie SO Klara Łukaszewska
SO Edyta Gajgał
Protokolant Anna Potaczek

po rozpoznaniu w dniach: 14 grudnia 2012 r. i 22 lutego 2013 r.
sprawyA. S.
oskarżonego zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kks
z powodu apelacji, wniesionych przez oskarżonego i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 25 lipca 2012 r. sygn. akt IIK 55/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. S.uznając apelacje oskarżonego i jego obrońcy za oczywiście bezzasadne,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.kwotę 619,92 zł w tym 115,92 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa

UZASADNIENIE
A. S.został oskarżony o to, że:
I. pełniąc funkcję Prezesa wSpółce z o. o. (...)z siedzibą wG.(...), będąc osobą odpowiedzialną w imieniu wymienionego podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rozliczenia podatkowe, podał w dniu 31.03.2006 r. w zeznaniu podatkowym na druku CIT-8 za rok 2005 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych nieprawdziwe dane poprzez zaniżenie przychodu o łączną wartość 307,650m24 zł i zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o łączną wartość 48.749,70 zł oraz zaniżenie kosztów uzyskania przychodu o łączną wartość 991,64 zł, co skutkowało uszczupleniem podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 34.862,00 zł i naruszeniem przepisówart. 12, art. 5, art. 16 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych(j.t z 2000 r. Dz. U. nr 54 poz. 654 z późn. zm.), tj. o czyn zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kks,
II. pełniąc funkcję Prezesa wSpółce z o. o. (...)z siedzibą wG.(...), będąc osoba odpowiedzialną w imieniu wymienionego podatnika podatku od towarów i usług za zaliczenia podatkowe, działając w warunkach czynu ciągłego, złożył w okresie od 25.02.2005r. do 25.01.2006 r. w Urzędzie Skarbowym wL.deklarację VAT-7 za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, października, listopad, grudzień 2005r., w których zaniżył sprzedaż o wartości netto 303.000,00 zł i zawyżył kwotę nabycia towarów i usług o wartości netto 3.234,28 zł, co skutkowało uszczupleniem podatku od towarów i usług za okresy:
- miesiąc kwiecień 2005 r. w kwocie 27.217,00 zł,
- miesiąc lipiec 2008 r. w kwocie 34.621,00 zł,
- miesiąc listopad 2005 r. w kwocie 10.697,00 zł,
- miesiąc grudzień 2005 r. w kwocie 582,00 zł,

RAZEM 73.117,00 zł

tj. o czyn zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kksi w zw. zart. 6 § 2 kks.

Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 25 lipca 2012r. w sprawie sygn. akt II K 55/12:

I
uznał oskarżonegoA. S.winnym popełniania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa skarbowego zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kksi za to na podstawieart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kkswymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 zł (sześćdziesięciu złotych),

II
uznał oskarżonegoA. S.winnym popełniania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że w opisie czynu w miejsce daty ”-miesiąc lipiec 2008 r.” należy wpisać – „miesiąc lipiec 2005 r.” tj. przestępstwa skarbowego zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 6 § 2 kksi za to na podstawie56§ 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 6 § 2 kkswymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 zł (sześćdziesięciu złotych),

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kkw zw. zart. 20 § 2 kkspołączył oskarżonemuA. S.wymierzone mu w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 110 (stu dziesięciu) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 zł (sześćdziesięciu złotych),

IV
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. S.koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych 56/100), w tym podatek VAT w kwocie 154,56 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote 56/100),

V
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 113 § 1 kksiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawi i nie wymierzył mu opłaty.

Z treścią wyroku nie zgodził się oskarżony. Za pośrednictwem swego obrońcy wywiódł apelację, zaskarżając powyższy wyrok w punktach I, II i III.
Na podstawieart. 427§2 kpkiart. 438 pkt 3 kpkorzeczeniu temu zarzucił:
- obrazę prawa materialnego –art. 56§2 kkspolegający na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że działanie oskarżonego wyczerpuje w okolicznościach przedmiotowej sprawy znamiona przestępstwa oszustwa podatkowego,
- mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na uznaniu, że oskarżonyA. S.podał w dniu 31 marca 2006r., będąc osobą odpowiedzialną w imieniu spółki(...)spółka z o.o. wG.w zeznaniu podatkowym na druku CIT – 5 za rok 2005 o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, nieprawdziwe dane poprzez zaniżenie przychodu o łączną wartość 307.650,24 zł i zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o łączną wartość 48.749,70 zł oraz zaniżenie kosztów uzyskania przychodu o łączną wartość 991,64 zł co skutkowało uszczupleniem podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 34.862,00 zł, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadkówB. M.,W. H.,M. N.,J. M. (1),J. M. (2)iM. K., a także ustaleń Urzędu Kontroli Skarbowej wJ.z dnia 07.08.2007r. wynika, że brak było podstaw do wystawiania faktur na kwotę 120.000,00 zł w związku z realizacją kontraktu z(...) spółka z o.o.wK.oraz kwoty 183.564,64 zł w związku z realizacją umowy z(...) spółka z o.o.wG.,
- mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na uznaniu, że oskarżonyA. S.będąc osobą odpowiedzialną w imieniuspółki (...) Sp. z o.o.wG.działając w warunkach czynu ciągłego złożył w okresie od 25 lutego 2005r. do 25 stycznia 2006r. w Urzędzie Skarbowym wL.deklaracje VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2005r., w których zaniżył sprzedaż o wartość netto 303.000,00 zł zawyżył kwotę nabycia towarów i usług o wartość netto 3.234,28 zł, co skutkowało uszczupleniem podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 73.117,00 zł, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadkówB. M.,W. H.,M. N.,J. M. (1),J. M. (2)iM. K.a także ustaleń Urzędu Kontroli Skarbowej wJ.z dnia 07.08.2007r. wynika, że brak było podstaw do wystawienia faktur na kwotę 120.000,00 zł w związku z realizacją kontraktu z(...) spółka z o.o.wK.oraz kwoty 183.564,64 zł w związku z realizacją umowy z(...) spółka z o.o.wG.,
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególnościart.7 kpkiart. 424 kpk, polegającą na jednostronnej, dowolnej ocenie dowodów (w szczególności zeznań świadków), pominięciu okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego, zwłaszcza w kwestii odnoszącej się do braku winy.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o :
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoA. S.od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie I oraz w punkcie II wyroku oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych,
ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.
Osobistą apelacją od powyższego wyroku wniósł oskarżonyA. S.. Zaskarżył wyrok w całości zarzucając:
- obrazę przepisów prawa a szczególnieart. 7 kpk,art. 56 § 2 kks,art. 424 kpk,art. 427§2 kpkiart. 438§3 kpkpoprzez mylne uznanie, że w dniu 31 marca 2006r. podał w zeznaniu podatkowym CIT-5 za 2005r. nieprawdziwe dane poprzez zaniżenie przychoduspółki z o.o. (...)o kwotę 307.650,24 zł a również inne przestępstwa podatkowe z tym związane,
- obrazę przepisów postępowania polegającą na subiektywnej i niezgodnej z przebiegiem postępowania ocenie materiału dowodowego, szczególnie pomijającej kompletne zeznania świadków i protokół z kontroli UKS zJ.z dnia 07.08.2007r. Dowody te w całości wykazały, że protokół Urzędu Skarbowego wL.jest oparty na fałszywych przesłankach i nie ma oparcia w rzeczywistości,
- obrazę przepisów prawa poprzez oparcie się w wyroku na protokole US wL., którego pozycja prawna nie jest pewna, co wynika z tego, iżspółka (...)w drodze administracyjnej się odwołuje od decyzji Urzędu Skarbowego i sprawa jest w toku.
Stawiając powyższe zarzuty oskarżony wniósł o uniewinnienie od stawianych mu zarzutów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje wniesione przez oskarżonegoA. S.i jego obrońcę okazały się być bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Już na wstępie zważyć należało, iż Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z lekturą zarzutów i ich uzasadnienia, jakie zostały podniesione przez obu apelujących, odniósł wrażenie, iż poprzez podjęcie, uprawnionej oczywiście, dyskusji z treścią wyroku i pisemnymi jego motywami, skarżący liczyli na to, iż w ten sposób osiągną cel w postaci zrodzenia w Sądzie Odwoławczym przekonania o braku sprawstwa i winy oskarżonegoA. S.w zakresie zarzucanych mu czynów lub – co najmniej – wątpliwości, o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k., które należałoby wówczas, zgodnie z zasadąin dubio pro reo, interpretować na korzyść oskarżonego. Tymczasem Sąd Okręgowy śledząc proces myśleniowy zaprezentowany przez Sądmeriti, dotyczący zarówno sfery faktycznej, jak i prawnej przedmiotowej sprawy i konfrontując go z zebranym materiałem dowodowym, jakim dysponował ów Sąd, doszedł do jednoznacznej konkluzji, iż zarówno apelacja oskarżonego, jak i jego obrońcy nie są niczym innym, jak podjętą przezeń gołosłowną polemiką z zapadłym przed Sądem pierwszej instancji wyrokiem.
Obaj apelujący zarzucili Sądowi Rejonowemu, iż ten dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.Wskazać jednak trzeba, iż nie można mówić o naruszeniu normy prawnej wynikającej z tego przepisu (w zakresie oceny dowodów dokonanej przez Sąd orzekający) tylko z tego powodu, że skarżący w tym względzie wyraża zdanie całkowicie odmienne. Apelujący poza sformułowaniem tego zarzutu nie byli w stanie wykazać, iż Sądmeritinie respektował w toku wyrokowania (przy ocenie poszczególnych dowodów) zasady prawidłowego (logicznego) rozumowania. Oznacza to, iż można zatem skutecznie podnieść zarzut obrazy tego przepisu tylko wtedy, gdy równocześnie wykaże się (z przywołaniem konkretnej argumentacji), że sąd orzekający w sprawie postąpił wbrew którejkolwiek z tych przesłanek, co uczyniło dokonaną w ten sposób przez niego ocenę dowodów dowolną (nie zaś swobodną). Tymczasem autorzy omawianych apelacji tego nie uczynili, zaś wbrew ich twierdzeniom, Sąd Rejonowy poddając analizie całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego działał w pełnej zgodzie z regułami określonymi wart. 7 k.p.k., czego wyrazem jest logiczne i przekonujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
O wadliwości rozstrzygnięcia, jakie zapadło w postępowaniu przed Sądem I instancji ma świadczyć – w ocenie autorów apelacji – obrazaart. 424 k.p.k.Jest to stwierdzenie zupełnie gołosłowne, tym bardziej, gdy mieć na uwadze, iż apelujący nie podjęli się próby uzasadnienia postawionego zarzutu. Tymczasem Sąd Rejonowy realizując treść wymienionego przepisu przytoczył oceny i racje, którymi kierował się przy nadaniu rozstrzygnięciu określonej treści, przedstawił drogę dojścia do konkluzji znajdujących wyraz w rozstrzygnięciu, jasno zarysował powody takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Redakcja uzasadnienia umożliwia sądowiad quemkontrolę orzeczenia, bez potrzeby odtwarzania na „własną rękę” toku rozumowania instancjia quo, czyli dokonywania własnych ustaleń faktycznych na podstawie materiału zawartego w aktach sprawy. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, albowiem uważna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego prowadzi do wniosku, iż zarówno faktyczne, jak i prawne aspekty tego orzeczenia uzasadnione zostały w sposób czyniący zadość standardom, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku w świetle treściart. 424 k.p.k.
W tym miejscu (niejako na marginesie) zważyć należy, iż poprzez podniesienie zarzutów wskazujących na obrazę wyżej wymienionych przepisów prawa procesowego, obaj apelujący w ten sposób kwestionują ustalenia faktyczne Sądumeriti,by jednocześnie ferować w swych środkach odwoławczych zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.art. 56 § 2 k.k.s., zapominając o tym, iż odwołanie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarżący zarzuca dokonanie błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowanie nieodpowiedniego przepisu lub niezastosowanie określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Warunkiem skutecznego podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego, jako przyczyny odwoławczej jest jednakże jego samoistny charakter. Zarzutu obrazy prawa materialnego nie można skutecznie stawiać, jeżeli jednocześnie stawia się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., II AKa 267/09; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2009 r., II AKa 143/09; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2009 r., II AKz 220/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2008 r., III KK 230/08; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2008 r., V KK 89/08). Tymczasem z treści wywiedzionych przez oskarżonego i jego obrońcę apelacji wynika, iż ich autorzy – po sformułowaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego – przystąpili do polemiki z ocenami dowodów przeprowadzonymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i w konsekwencji z dokonanymi ustaleniami faktycznymi, kwestionując ich trafność.
Wracając domeritumsprawy, podnieść trzeba, iż kluczowymi, fundamentalnymi dowodami, na których oparł swe ustalenia Sąd Rejonowy pozostawały dokumenty przedłożone przez Urząd Skarbowy wL.pochodzące z przeprowadzonej przez ten podmiot kontroli i analizyin concretodokumentów księgowych i podatkowych związanych z działalnościąSpółki z o.o. (...)z siedzibą wG.za rok 2005, w której funkcję Prezesa Spółki, odpowiedzialnego między innymi za rozliczenia podatkowe Spółki, pełnił oskarżonyA. S.. Wbrew wszelkim wywodom autorów apelacji, wyszczególnione przez organ skarbowy w toku kontroli nieprawidłowości (braki, zaniechania) w sferze księgowo-podatkowej Spółki, a co za tym idzie wykazane naruszenie określonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 12, art. 15, art. 16) orazustawy o podatku od towarów i usług(art. 5 ust. 1 i 2, art. 7, art. 19, art. 106), co skutkowało przypisaniem oskarżonemu sprawstwa w zakresie zarzucanych mu występków, nie budzi wątpliwości po stronie Sądu Okręgowego. Zważyć należy, iż aprobując stanowisko przyjęte i wyrażone w uzasadnieniu skarżonego wyroku przez Sąd Rejonowy, rolą Sądu II instancji, jako sądu odwoławczego nie jest – wobec podjętej przez skarżących próby podważenia zapadłego w pierwszej instancji orzeczenia „jedynie” przez forsowanie własnych poglądów – dokonywanie po raz wtóry oceny dowodów, albowiem takowe stanowi prerogatywę Sądu Rejonowego.
Mając na względzie, iż obaj apelujący koncentrowali swą uwagę na podważaniu ustaleń, co do rzekomych ich zdaniem nieprawidłowości w sferze podatkowej (skutkujących w szczególności uszczupleniem należnego podatku od towarów i usług) związanych z realizacją kontraktów (umów) z(...) spółką z o.o.z siedzibą wK.oraz z(...) spółką z o.o.z siedzibą wG., wyrażających się niedopełnieniem obowiązku wystawienia faktur na kwoty 120 000 złotych netto (dlaspółki (...)) oraz 183 000 złotych netto (dlaspółki (...)), jedynie gwoli powtórzenia wskazać trzeba, iż w stanie faktycznym zrekonstruowanym przez Sądmeritiw oparciu o dokumenty przedłożone przez Urząd Skarbowy wL., a pochodzące z przeprowadzonej kontroli, które z kolei oparte były na dokumentach źródłowych pochodzących z kontrolowanejspółki (...)(fakturach VAT, umowach etc.), obrazujących działalność wskazanej Spółki, Sąd Rejonowy słusznie dostrzegł takie niezgodne z prawem działania, które dowodzą o naruszeniu wskazanych już wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych iustawy o podatku od towarów i usług.
W przypadku współpracy zespółką (...)nie może budzić wątpliwości, iżspółka (...)realizując umowę inwestycją nr(...)z dnia 20 lipca 2003 roku, a tym samym wykonując określoną w umowie usługę, nie rozliczyła w całości tejże inwestycji, do czego obligowała treśćart. 5 ust. 2 Ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług(czynności określone w ust. 1 - w tym przypadku odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju – podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa). Gdy zważyć również na treść art. 19 wskazanej ustawy, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi oraz treść art. 106 ust. 1 tejże ustawy, który stanowi, iż podatnicy, o których mowa w art. 15 (należała do nichspółka (...)), są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, podzielić należy stanowisko Sądumeriti,przyjmując je, jako własne, iż obowiązkowi wynikającemu z tychże przywołanych przepisów oskarżony, na którym ciążył ów obowiązek, nie uczynił zadość. Nie może stanowić usprawiedliwienia zaniechania, jakiego dopuścił się oskarżonyA. S., tj. nie wystawienie faktury VAT na kwotę 146 000 złotych brutto (zgodnie z zapisem zawartym nafakturze VAT nr (...)z dnia 7 kwietnia 2005 roku, k.377) wskazywanie przezeń w toku przeprowadzonej kontroli skarbowej, iż nie została wystawiona faktura końcowa, albowieminwestor spółka (...)uchylała się od wydania protokołu odbioru i uznawała za sporne roszczeniaspółki (...)w zakresie inwestycji (k.37, k.54-55, k.67, k.82). Oczywistym jest bowiem, iż ewentualne spory pomiędzy kontrahentami umowy mogą być dochodzone na drodze cywilnoprawnej, niemniej nie mogą mieć wpływu na kwestie podatkowe. Co się tyczy umowy inwestycyjnej nr(...)z dnia 9 kwietnia 2004 roku pomiędzyspółką (...), a(...) sp. z o.o.zapoznając się z treścią dokumentów pokontrolnych, powielić trzeba te ustalenia i ocenę prawną, jaką zawarł w pisemnym uzasadnieniu Sąd Rejonowy, przyjmując je również, jako własne. Powtórzyć jedynie raz jeszcze trzeba, iż wymienione w niniejszym uzasadnieniu przepisy ustaw o podatku dochodowym od osób prawnych (in concretoart. 12 tejże ustawy) oraz o podatku od towarów i usług (in concretoart. 5 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 106 ust. 1 tejże ustawy) obligowały do wykazania sprzedaży w wysokości, co najmniej 183 564,64 złotych tytułem rozliczenia kosztów związanych z dostawą urządzeń, zgodnie z zawartą umową z dnia 9 kwietnia 2004 roku, jako podstawy opodatkowania tejże sprzedaży, czego jednakże oskarżonyA. S.zaniechał.
Wbrew sugestiom ze strony obrońcy oskarżonego, umyślność działania (w zamiarze bezpośrednim) oskarżonegoA. S., która warunkowałade factomożliwość przypisania stawianych mu zarzutów (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r., III KK 267/05), a którą kwestionował głównie obrońca oskarżonego – stąd redakcja zarzutu o naruszeniu prawa materialnego, tj.art. 56 § 2 k.k.s.– nie mogła budzić wątpliwości, skoro składając wyjaśnienia przed Sądem, oskarżonyA. S.wprost wskazał, iż nie wystawienie faktur wynikało z braku realizacji płatności (uregulowania) wcześniejszych należności wynikających z faktur VAT już wystawionych (k.384). Trudno zatem o inną konkluzje, aniżeli taka, iż oskarżony świadomie nie dopełnił swych obowiązków, mając w pełni rozeznanie i wiedzę odnośnie przepisów podatkowych. Nie może budzić bowiem wątpliwości, iż toA. S.sprawując funkcję Prezesa Spółki podejmował wszelkie wiążące i kluczowe decyzje dotyczące między innymi księgowania dokumentów, wystawiania, anulowania czy korygowania faktur, o czym świadczy wprost treść zeznańK. N.(k.385-386) iB. M.(k.386). Co więcej, o tym, iż oskarżony miał bardzo dobrą orientację w zakresie zasad związanych ze sferą księgowo-podatkową, świadczy – w ocenie Sądu Okręgowego – treść oświadczeń, jakie oskarżony składał przed organem skarbowym w trakcie prowadzonej kontrolispółki (...), podczas których wykazywał się wiedzą w tej materii.
O nieudolności przyjętej przez oskarżonego linii obrony dowodzi ta treść osobiście wywiedzionej apelacji, w której jego autor wskazuje, iż: „świadekK.najbardziej jest zainteresowana w tej sprawie, albowiem to ona otrzymała nagrodę finansową za „wykrycie” „uszczuplenia podatkowego”. Jej motywacją może być bronienie swojego stanowiska, aby zachować niesłuszne korzyści majątkowe” (vide: strona 4 apelacji). Stanowczo podnieść trzeba, iż zeznania wskazanego świadka nie były kluczowym dowodem w sprawie, albowiem takowy – o czym wspomniano na wstępie niniejszego uzasadnienia – stanowiły dokumenty zgromadzone w toku kontroli skarbowej, które poddał prawnej ocenie Sąd I instancji. Niemniej jednak nie można zarzucić – co starał się uczynić ów skarżący, sugerując taki stan rzeczy – jakiegokolwiek działania ze stronyJ. K., które nosiłoby cechy bezpodstawnego pomówienia, albowiem gdyby tak było, to Sąd I instancji dostrzegłby – korzystając z zasady bezpośredniości, która w tymże postępowaniu nabrała szczególnego znaczenia z uwagi na charakter sprawy – taki cel działania świadka, co przełożyłoby się w dalszej kolejności na ocenę jej wiarygodności i znalazłoby odzwierciedlenie tak w wyroku, jak i jego pisemnym uzasadnieniu. Skoro zatem Sąd I instancji nie zauważył przejawów złej woli tego świadka, wyrażającej się zamiarem złożenia niezgodnych z prawdą zeznań, to wyrażanie jakichkolwiek insynuacji w tej materii uznać należy za bezpodstawne i gołosłowne.
Konkludując, apelacje oskarżonego i jego obrońcy przeciwstawiają ustaleniom Sądu I instancji odmienny pogląd, jednakże nie zawierają żadnych przekonywujących argumentów, które mogłyby podważyć słuszność ocen dokonanych w postępowaniu pierwszo instancyjnym, sprowadzając się do prezentowania własnych dywagacji i dyskusji z treścią pisemnego uzasadnienia wyroku. Podniesione w apelacji okoliczności stanowią powtórzenie okoliczności znanych Sądowi Rejonowemu, które przez ten Sąd zostały ocenione, choć w sposób nie odpowiadający interesom autorów apelacji.
Przechodząc do rozważań w zakresie kary (art. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.).
W pierwszej kolejności przypomnieć należało, iż aby kara wymierzona za przypisane przestępstwo nie była karą rażąco niewspółmierną (rażąco łagodną lub rażąco surową) w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.musi istnieć przekonanie, iż orzeczona kara stanowi sankcję sprawiedliwą, nie wykraczającą poza rzeczywistą potrzebę, właściwą reakcję karną i celową, uwzględniająca wszystkie elementy decydujące o jej rodzaju i wymiarze, sprawiedliwą i akceptowaną społecznie – przy wymiarze kary uwzględnić należy w sposób właściwy kryteria określone wart. 12 k.k.s., mając również na uwadze okoliczności przedmiotowe, jak i podmiotowe popełnionych przestępstw. Przypomnieć wreszcie trzeba także, iż cele prewencji indywidualnej – wychowawcze i zapobiegawcze – które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego mają zwykle prymat przed innymi, zwłaszcza negatywną prewencją generalną polegającą na wymierzaniu nadmiernie surowych sankcji. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się, by w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do zmiany wyroku, przewidziana wart. 438 pkt 4 k.p.k.Pamiętać bowiem trzeba, iż o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.można bowiem mówić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektywart. 53 k.k.(vide: SN w wyroku z dnia 13 kwietnia 2000 r., WA 5/00 – LEX). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji wymierzając wobecA. S.kary jednostkowe 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, ze jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 złotych (za czyn wskazany w punkcie I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) i 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, ze jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 złotych (za czyn wskazany w punkcie II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskazaniami, co do ich wymiaru bacząc, aby granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone. Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu kary w tej postaci w pełni uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar zastosowanych sankcji, czego dowodem jest treść pisemnych motywów wyroku (vide: strona 12 uzasadnienia wyroku), których powielanie jest w tej sytuacji zbędne.
Podobnie ma się rzecz z orzeczoną karą łączną w wymiarze 110 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, ze jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 60 złotych. Wprawdzie Sad Rejonowy nie uzasadnił w żaden sposób kary łącznej w tej postaci, niemniej zważywszy na wspomniane dyrektywy wymiaru kary i cele, jakie kara ta osiągnąć wobec osoby skazanej, jak również uwzględniając związek przedmiotowo-podmiotowy łączący czyny przypisane oskarżonemuA. S.(vide: wyrok SA w Krakowie z 2 lipca 1992 r., II Akr 117/92, KZS 1992, z. 3-9, poz. 50), kara w tej postaci jest karą właściwą i współmierną, a tym samym zasługującą na akceptację.
Nie znajdując zatem podstawy faktycznej ani prawnej dla uwzględnienia apelacji oskarżonego i jego obrońcy, uznając ich apelacje za oczywiście bezzasadną Sąd II instancji zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy utrzymał w mocy.
Wobec ustanowienia oskarżonemuA. S.obrońcy z urzędu Sąd Okręgowy na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy – adw.J. S.wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonej kwoty Sąd ustalił na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(420 złotych + 84 (20% x 420 złotych)). Kwotę tę uzupełniono o 115,92 zł tytułem 23% stawki podatku od towarów i usług, którym obciążone są usługi adwokata.

Mając na względzie sytuację materialną oskarżonego Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.