Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 172/13
Data wyroku: 2013-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art.177 § 1 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2013 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący : SSR Antonina Surma
Protokolant : Magdalena Górska

po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia
Doroty Zalipskiej
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :

J. J. (1)

ur. (...)weW.,
synaZ.iA.z domuK.
PESEL: (...)
oskarżonego o to, że:
w dniu 29 października 2012 roku weW.umyślnie i w sposób rażący naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)nr rej (...), jechałulicą (...)od stronyul. (...)i w wyniku niedostosowania prędkości do warunków drogowych, a zwłaszcza przekroczenia dopuszczalnej prędkości o nie mniej niż 20 km/h, pokonując łuk drogi w prawo, stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym, gdzie zderzył się, z jadącym od stronyul. (...)samochodem osobowym markiP. (...)nr rej. (...), a następnie wjechał na lewy chodnik dla pieszych, gdzie potrącił idących chodnikiem w kierunku ul.(...)K. R.iM. K. (1), czym spowodował uK. R. (1)uraz wielomiejscowy w postaci wstrząśnienia mózgu oraz złamania szyjki chirurgicznej kości ramiennej prawej, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała trwającym dłużej niż 7 dni, a następnie uderzył w ścianębudynku nr (...)oraz w zaparkowany samochód osobowym markiV. (...)nr rej (...),

tj. przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.

I
na podstawieart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkpostępowanie w sprawie warunkowo umarza, wyznaczając jednocześnie okres próby na 2 (dwa) lata;

II
na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat;

III
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 27, poz. 152) zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłaty;

IV
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. M.kwotę 619,92 złotych z VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Sygn. akt II K 172/13

UZASADNIENIE
W toku postepowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Dnia 29 października 2012 r. około godz. 15.00,J. J. (1), kierujący białym samochodem markiS. (...)nr rej (...)jechałul. (...)od stronyul. (...). Nawierzchnia była mokra i śliska, wcześniej padał deszcz.
Prędkość pojazdu wynosiła około 70 – 80 km/h.
KiedyJ. J. (1)wyjeżdżał z zakrętu, wjechał na pas drogi przeznaczony do poruszania się w przeciwległym kierunku, którym poruszał sięL. K. (1), kierujący samochodem markiP. (...),nr rej. (...). Zauważywszy to,J. J. (1)gwałtownie skręcił w prawo, a następnie zarzuciło go w kierunku osi jezdni. Samochód prowadzony przezJ. J. (1)przetarł lewym przednim narożnikiem o prawy tylny naroznikP.. Wpadł w poślizg.
(Dowód: zeznania świadkaK. A.– k. 30, 156, zeznania świadkaK. O.-
skiej – k. 31, 156, zeznania świadkaS. R.– k. 37, 156, zeznania świadka
L. K.– k. 40, 156, zeznania świadkaW. G.– k. 59, 156, zeznania
świadkaW. M.– k. 60, 156, zeznania świadkaM. N.-
kiego – k. 62, 156, zeznania świadkaD. L.– k. 65, 156, opinia
biegłego z zakresu techniki samochodowej i wypadków drogowych – k. 77 –
82, 92 – 93, szkic miejsca wypadku – k. 3, protokół oględzin miejsca wy
padku – k. 4 - 5).

Pojazd kierowany przezJ. J. (1)następnie wjechał na chodnik i potrącił na nimK. R. (1)orazM. K. (1), którzy szli w przeciwnym do niego kierunku – w stronęul. (...). Potem uderzył przodem w ścianę budynku i tam pozostał.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 87, 123, zeznania świadkaK. A.– k.
30, 156, zeznania świadkaK. O.– k. 31, 156, zeznania świadka K.
R.– k. 39, 155, zeznania świadkaM. N.– k. 62, 165, ze-
znania świadkaD. L.– k. 65, 156, zeznania świadkaM. K.-
skiej – k. 68, 155).

W wyniku zdarzeniaK. R. (1)doznał urazu wielomiejscowego w postaci wstrząśnienia mózgu oraz złamania szyjki chirurgicznej kości ramiennej prawej, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała trwającym dłużej niż 7 dni.M. K. (1), natomiast, doznała ogólnych potłuczeń.
Kiedy przebywał w szpitalu,J. J. (1)odwiedził go i przepraszał za zaistniałą sytuację. Następnie kilkakrotnie kontaktował się z pokrzywdzonymi telefonicznie.
(Dowód: zeznania świadkaS. R.– k. 37, 156, zeznania świadkaM. K.
– k. 66, 156, opinia sądowo – lekarska dot.K. R.– k. 34, opinia sądowo
– lekarska dot.M. K.- k. 72 – 73, dokumentacja medyczna dot. M.
K.- k. 69 – 70).

Podczas zdarzenia samochód osobowy markiS. (...)nr rej,(...), był sprawny technicznie.
(Dowód: opinia – k. 54).

OskarżonyJ. J. (1)to dziewiętnsstoletni  mężczyzna stanu wolnego.
J. J. (1)uzyskał wykształcenie gimnazjalne i obecnie jest uczniem III klasyLiceum Ogólnokształcącego nr (...)weW.. Pozostaje na utrzymaniu rodziców.
Zgodnie z własnym oświadczeniem oskarzony nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był też karany sądownie.
Oskarżony, który ma prawo jazdy od marca 2012r., samochodem zaczął jeździeć po wakacjach 2012r.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 86, 87,127, wywiad kuratora – k. 110 – 112).

W toku postepowania oskarzony początkowo nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i jskładał wyjaśnienia. Podczaqs ostatniej rozprawy, jednak 0- dnia 3 czerwca 2013r. ,J.(...)zmianił prezentowaną do tej pory wersję i przyznał, ze opisany w akcie oskarżenia czyn popełnił.

Dokonując powyższych ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd częściowo posłużył się wyjaśnieniami oskarżonego. Nie dano mu, jednak, wiary co do twierdzeń (k. 86 – 88, 123 - 124), że zbliżając się doul. (...)jego prędkość wynosiła około 40 – 50 km/k, co stoi w sprzeczności z uznanymi przez Sąd za wiarygodne zeznaniami świadków:K. A.iK. O., jak też wnioskami opinii biegłego, a także wyjasnieniami jego samego, złożonymi przed Sadem dnia 3 czerwca 2013r. Tak też odniesiono się do wyjaśnień w zakresie, w jakim wskazał, że podczas wpadnięcia w poślizg pomylił pedał gazu z hamulcem, co spowodowało wzrost prędkości, z jaka się poruszał. – Twierdzenia jego w tym zakresie, bowiem, stoją w sprzeczności z logicznymi i w pełni zrozumiałymi wskazaniami opinii biegłego, który stwierdził, że po wypadku na miejscu zdarzenia ślady blokowania kółs.wskazywały na okoliczność, że oskarżony wjeżdżając na chodnik hamował, co doprowadziło do zablokowania kół pojazdu. Nie dano mu tez wiary co do wskazania, że jadący z przeciwka granatowy pojazd poruszał się środkiem jezdni – w części po zajmowanym przez niego pasie, z prędkością zbliżoną do jego, których to twierdzeń nie podtrzymał podczas rozprawy 3 czerwca 2013r.
Oskarżonemu dano, natomiast, wiarę w zakresie, w jakim wskazał, że dnia 29 października 2012r. na dworze było pochmurno, a wyłożona kostką nawierzchnia była mokra, co pokrywa się z zeznaniami świadków oraz protokołem oględzin miejsca wypadku.
J. J.przyznał też, że kiedy mijał jadący z przeciwka granatowy pojazd, poczuł, że przód kierowanego przez niego samochodu obraca się w lewo, a tył w prawo. Nie poczuł, jednak, zderzenia. Wskazał też, że jego pojazd w tym czasie wpadł w poślizg: początkowo kierowanym przez niego pojazdem „zarzuciło” w lewo, w związku z czym, kierownicą skręcił w prawo. Następnie skręcił w lewo – by nie wpaść w samochody zaparkowane na chodniku. Następnie – chcąc wyprowadzić pojazd na prostą znów skręał kierownicą w prawo, lecz samochód nie reagował. wyniku tego, stracił panowanie nad samochodem, wjechał na lewy chodnik i potrącił dwie osoby, a następnie samochód uderzył w ściabnę budynku.
Jak wyjasnił, co potwierdzone zostało przez pokrywdzonych, jak i ich rodziców, po zdarzeniu zainteresował się stanem zdrowia pokrzywdzonych. Wskazał też, że samochodem zaczął jeździć po wakacjach 2012r. , choć prawo jazdy miał od marca 2013r.
Przed Sądem dnia 3 czerwca 2013r. oskarżony – wiarygodnie dla sądu przyznał – spójnie z relacjamiL. K.,K. A.iK. O., jak też wnioskami opinii biegłego, że to on wjechał na tor jazdy pojazdu poruszającego się w przeciwnym kierunku jazdy. Wskazał tez, że zgadza się z tezami aktu oskarżenia i przyznał, iż takie zachowanie jak tam opisane miało miejsce. Po raz kolejny wyraził też skruchę i żal za spowodowanie wypadku.

Jego wyjaśnienia złożone dnia 3 czerwca 2013r. potwierdzali szczegółowo niezwiązani z oskarżonym:K. A. (2)(k. 30, 156),K. O. (3)(k. 31, 156), którzy opisali przebieg zdarzenia, a w szczególności, że prędkość białego samochodu markiS. (...)przed wejściem w zakręt wynosiła nie mniej niż 70 km/h, aK. A.zeznał, że to właśnie dźwięk szybko jadącego pojazdu zwrócił jego uwagę. Jak wskazał, na podstawie swojego doświadczenia jako kierowcy (3 – 4 letniego), samochód wchodząc w zakręt miał zbyt dużą prędkość by uniknąć wypadku. Co więcej, świadkowie ci zgodnie opisali sam przebieg uderzenia w pieszych.

W toku rekonstrukcji przebiegu zdarzenia wykorzystano również obiektywne i szczegołowe relacjeL. K. (1)(k. 40, 156), który wskazał, że w dniu, kiedy jechał swoim samochodem markiP. (...)ul. (...)od stronyul. (...), był trzeźwy i poruszał się z prędkością 30 – 40 km/h. Świadek był pewny, ze poruszał się prawą – dla swojego kierunku jazdy częścia jezdni. Jak stwierdził, kiedy zauważył jadący z naprzeciwka samochód – białyS. (...), uważał, że pojazd ten porusza się zbyt szybko by się zmieścić w zakręcie.L. K. (1)zauważył, że samochód ten przodem został wyniesiony poza oś jezdni, gwałtownie skręcił w lewo, a następnie przetarł się przodem o prawy tylny narożnik jego pojazdu, Jak zeznał, samochód ten jechał z prędkością 50 km/h .

Dokonując ustaleń stanu faktycznego wykorzystano tez bezstronne zeznaniaW. G. (2)(k. 59, 156), który około godz. 14.30 był pasażerem samochodu , który poruszał sięul. (...)od stronyul. (...). Zauważył on, że z przeciwka jedzie biały samochód, którego prędkość ocenił na 60 – 70 km/h. - Jak wskazał, samochód którego on sam był pasażerem poruszał się z prędkością około 40 km/h. Jak wskazał, nawierzchnia jest tam pokryta kostką i jest tam ślisko. Opisał, że biełym samochodem zarzuciło do jego prawej krawędzi jezdni, a nastepnie zjechał na lewą część jezdni, po czym został zasłonięty przez zaparkowane pojazdy. Świadek nie widział, jednak, by biały samochód zahaczył inny pojazd.

Moment „przetarcia się ” białego samochodu markiS.z samochodem koloru ciemnego opisał, natomiast, szczerze i obiektywnie świadekW. M. (2)(k. 60, 156), ktory szedł wtedy lewym chodnikiemul. (...)w kierunkuul. (...). Także i on wskazal, że w tym czasie nawierzchnia była śliska. jak wskazał świadek, po kontakcie z tym pojazdem, białys.odbił w prawo, a jego tył został zarzucony do prawej krawędzi, a nastepnie – skosem do chodnika, którym poruszał się świadek. Samochód nastepnie wjechał na chodnik i uderzył w mur budynku. Jak wskazałW. M., nie widział potrącenia pieszych, a prędkość oskarżonego w chwili kontaktu z ciemnym samochodem ocenił na około 40 km/h.

M. N. (3)zeznał, natomiast, szczerze, że w chwili zdarzenia wraz z kolegami:K. K.iD. L.poruszał się po chodnikuul. (...)w kierunkuul. (...).Z.on ciemnegoP., którego prędkość ocenił na około 30 – 40 km/h. – Jak zeznał, z uwagi na brak wydzielonych pasow ruchu ie był w stanie wskazać, czy przekraczał on swój pas jezdni, czy też nie.J.jednak podkreślił, jechał on bliżej srodka jezdni, niż jej krawędzi. Potem, jak zauważył, kolega wpadł w poślizg.

Moment mijania białego samochodu, kierowanego przezJ. J. (1)i samochodu ciemnego widział tez idący zK. K.iM. N.D. L. (2)(k. 65, 156), jednak nie potrafił on ocenić prędkości tych pojazdów. Zeznał, jedynie, że oba minęły się w bliskiej odległości. zaraz potem, kierowany przezJ. J.samochód skręcił w lewo i uderzył przodem w ścianę budynku.

W toku postępowania w sprawie, Sąd dał wiarę również pokrzywdzonym:M. K. (1)(k. 68, 155) iK. R. (1)(k. 39, 155), którzy zgodnie wskazali, że szli chodnikiemul. (...)w kierunkuul. (...). Żadne z nich nie widziało zbliżającego się białego samochodu, kierowanego przez nieznanego imJ. J. (1). jak wskazywali, po zdarzeniu, kiedy każde z nich przebywało w szpitalu, przyszedł tam oskarżony, który przepraszał za spowodowane zajście. Jak zapewniało każdy z pokrzywdzonych, nie chowają dziś do oskarżonego urazy.

W toku postepowania wykorzystano również szczere zeznania rodziców pokrzywdzonych:M. K. (4)(k. 66, 156) orazS. R. (2)(k. 37, 156), którzy także zeznali zgodnie, że oskarżony przepraszał za zajście nie tylko bezpośrednio pokrzywdzonych, ale także ich.S.r.opisał też obrażenia odniesione przez jego syna.

Nie wykorzystano, natomiast, obiektywnych relacjiD. G.(k. 32, 156), który – przebywał wtedy wraz zK. A., jednak - jak wskazał obserwował zdarzenie od momentu, w którym kierowany przez oskarżonego pojazd wjeżdżał na chodnik lewej części jezdni. – nie widział, zatem prędkości, z jakąJ. J.wjeżdżał w zakręt, ani tez sposobu, w jaki minął jadący z przeciwka samochód.
– Z tych samych przyczyn nie posłużono się relacjamiD. S.(k. 41, 156), która zwróciła uwage na poruszający się biały samochod dopiero w chwili, gdy usłyszala pisk opon, który kojarzyl się jej z gwałtownym hamowaniem i skręcaniem kierownicą samochodu. Mialo to miejsce już w chwili wjeżdżania pojazdu na chodnik, na którym ona także się znajdowała. – Co prawda podała ona orientacyjną prędkość pojazdu, niemniej jednak, zauważyć trzebas, że obserwowała go ona już w chwili, gdy był w poślizgu.
Tak też odniesiono się do relacjiK. K. (3)(k. 61, 156)- kolegiJ. J. (1). Zeznał on, że prędkość z którą poruszał się oskarżony wynosiła około 30 – 40 km/h – zbieżnie z pierwotna wersją oskarżonego, lecz oczywiście niezgodnie z uznanymi przez Sąd za wiarygodne relacjamiK. A.,K. O.oraz opinią biegłego. Jak ostatecznie zeznał,J.mógł poruszać się z prędkością 50 km/h, lecz po chwili świadek sprostował, że nie zwracał uwagi na jego prędkość. Wskazywał, że oskarżony minął go kiedy wraz z kolegami idąc byli bliżej zakrętu niż budynku, w który uderzył ostatecznieJ. J.. Uwagę jego zaabsorbował dopiero opisywany jako „nienaturalny” sposób poruszania samochoduJ. J.: przód pojazdu poruszał się w prawo, a tył – w lewo. Następnie, przód jechał w lewo, a cały pojazd poruszał się ukosem, po czym oskarżony wpadł na ścianę budynku. Świadek nie widział jednak, potracenia pieszych. Co więcej,K. K.ocenił, odmiennie od pierwotnych wyjaśnień oskarżonego, że prędkość granatowego pojazdu była mniejsza od prędkościs.. Jak wskazał, jednak jechał on środkiem jezdni. Nie potrafił jednak powiedzieć, o ile przekroczył swój pas ruchu, co czyni jego twierdzenia w tym zakresie niewiarygodnymi.

Dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego w sprawie posłużono się natomiast, nie kwestionowanymi przez strony: szkicem z miejsca wypadku (k. 3), protokołem oględzin miejsca wypadku (k. 4 – 5), protokołami oględzin pojazdów (k. 6 – 7, 8 – 9), które stanowiły podstawę sporządzonych w oparciu o wiedze fachową opinii dotyczących: sprawności pojazdu markiS. (...)(k. 53 – 54), oraz w sprawie wypadku drogowego (k. 77 – 82, 92 – 93).
Wykorzystano też zupełne i szczegółowe opinie sądowo – lekarskie dotyczące charakteru i rodzaju obrażeń odniesionych w toku zdarzenia przezK. R.(k. 34), jak teżM. K.(k. 72 – 73),. Posłużono się też dokumentacją medyczną dotyczącąM. K.(k. 69 – 70).

Nie wykorzystano, natomiast, sporządzonego przez uprawnione podmioty protokołu oględzin samochodu markiV.(k. 10 – 11), który nie przyczynił się do dokonania ustaleń stanu faktycznego w sprawie.

Mając to na względzie, uznano, iż okoliczności popełnienia przez oskarżonego czynu polegającego na tym, iż w dniu 29 października 2012 roku weW.umyślnie i w sposób rażący naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)nr rej (...), jechałulicą (...)od stronyul. (...)i w wyniku niedostosowania prędkości do warunków drogowych, a zwłaszcza przekroczenia dopuszczalnej prędkości o nie mniej niż 20 km/h, pokonując łuk drogi w prawo, stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym, gdzie zderzył się, z jadącym od stronyul. (...)samochodem osobowym markiP. (...)nr rej. (...), a następnie wjechał na lewy chodnik dla pieszych, gdzie potrącił idących chodnikiem w kierunkuul. (...), czym spowodował uK. R. (1)uraz wielomiejscowy w postaci wstrząśnienia mózgu oraz złamania szyjki chirurgicznej kości ramiennej prawej, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała trwającym dłużej niż 7 dni, a następnie uderzył w ścianębudynku nr (...)oraz w zaparkowany samochód osobowym markiV. (...)nr rej (...), nie budziły wątpliwości.
- Na takie, bowiem zachowanie oskarżonego wskazuje przede wszystkim wszechstronna opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i wypadków drogowych, zeznania świadków:K. A.,K. O.,L. K., jak też protokoły oględzin miejsca wypadku oraz obu pojazdów. Co więcej, do takiego zachowania ostatecznie przyznał się sam oskarżony. Na charakter obrażeń, zaś, odniesionych przez pokrzywdzonych, wskazują opinie sądowo – lekarskie. – W przypadkuK. R.wynika z niej, iż podczas zdarzenia odniosł on obrażenia, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas dłuższy niż siedem dni.

Zdaniem Sądu, wina oskarżonego, który posiadał prawo jazdy zaledwie od marca 2012r., a na śliskiej nawierzchni przekroczył dopuszczalną prędkość, co doprowadziło w skutkach do potrącenia dwójki pieszych, nie była znaczna.
Nie była znaczna również społeczna szkodliwość zachowania oskarzonego, do oceny której rozważyć należy rodzaj i charakter naruszonego dobra, którym w niniejszej sprawie jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody – sprowadzające się w niniejszej sprawie do rodzaju i chatakteru obrażeń, odniesionych przez pokrzywdzonych, jak tez sposób i okoliczności popełnienia czynu.
Co więcej, jak wynika z wywaiadu kuratora, sporządzonego w miejscu zamieszkania, dotychczasowe zachowanie oskarżonego, który nie był uprzedni karany, uczy się, a w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią, pozwala przypuszczać, że pomimo umorzenia postępowaniaJ. J. (1)będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Mając jednak na względzie konieczną kontrolę zachowania oskarżonego, okres próby wyznaczono na dwa lata.

W związku, zaś, z faktem, żeJ. J. (1), który prawo jazdy ma od marca 2012r, jeździ samochodem od okresu po wakacjach 2012r i zaledwie dwa miesiące później spowodował wypadek wskutek niedostosowania prędkości do warunków drogowych, a w szczególności przekroczenia dopuszczalnej prędkości, orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Przesłanką jego stosowania jest, bowiem, zagrożenie, które w przyszłości oskarżony mógłby spowodować swoim zachowaniem na drodze (tak tez wyr. SN z dnia 24.04.1982r., V KRN 106/82, OSNPG 1982/8/108). Mając na względzie jego nadmierną wiarę we własne umiejętności i brak umiejętności przystosowania swojego zachowania do panujących warunków drogowych i atmosferycznych, uznano, iż właściwym będzie wyeliminowanie oskarżonego z ruchu drogowego pojazdów przez ten okres, który powinien posłużyćJ. J.do nabrania świadomości zagrożenia, jakie może stanowić brawura i bezmyślność na drodze.

Mając na względzie, że oskarżony nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu rodziców, uznano, że obciążenie go kosztami doprowadziłoby do przerzucenia obowiązku ich uiszczenia rodzinęJ. J. (1). W związku z tym, Sąd zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów sadowych – w tym, od opłaty.

W związku, zaś, z faktem, iż oskarżony w toku postępowania korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a koszty obrony nie zostały pokryte w całości ani w części, Sąd zasądził na rzecz adw.D. M.kwotę 619,92 zł, (z VAT), której wysokość ustalił na podstawie przepisówrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348).