Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 230/12
Data wyroku: 2012-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Sulima, Alina Kamińska, Nadzieja Surowiec
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 291§1 kk w zw. z art. 12 kk

Sygn. akt II AKa 230/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Nadzieja Surowiec

Sędziowie

SSA Alina Kamińska (spr.)
SSA Janusz Sulima

Protokolant

Monika Wojno

przy udziale Anny Malczyk - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r.
sprawy

1
T. T. (1)s.J.

oskarżonego zart. 291§1kkw zw. zart. 12kk

2
R. J.s.E.

oskarżonego zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 64§1kk

3
K. A.

oskarżonego zart. 291§1kkw zw. zart. 12kk

4
M. G. (1)

oskarżonego zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 64§1kk
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce
z dnia 2 lipca 2012r. sygn.akt II K 80/09

I
Zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

1
w ramach czynu przypisanego oskarżonym w pkt II części dyspozytywnej wyroku uznaje ich za winnych tego, że:

w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2008r. do dnia 28 sierpnia 2008r. w miejscowościP.,L.,P.oraz innych bliżej nieustalonych miejscowościach na terenie powiatu(...)oraz wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu,K. A.iR. J.od stycznia 2008r. do końca maja 2008r.,M. G. (1)od stycznia 2008r. do końca maja 2008r. a następnie od czerwca 2008r. do 28 sierpnia 2008r., zaśT. T. (1)od czerwca 2008r. do 28 sierpnia 2008r.pomogli do ukrycia, w ten sposób, żeK. S.,D. R. (1),T. O.iI. S., przekazali uzyskane za pomocą czynu zabronionego, i tak:T. T. (1)jeden bliżej nieustalony samochód osobowy markiT. A., jeden samochód osobowy markiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW., jeden samochód osobowy markiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradziony w nocy z 21/22.08.2008r. wW.ma szkodę(...) sp. z o.o.oraz jeden samochód osobowy markiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościachZ.,K. A.sześć, aR. J.pięć bliżej nieustalonych samochodów osobowych markiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód osobowy markiT. C.,M. G. (1)bliżej nieustalony samochód osobowy markiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód markiT. C., jeden samochód osobowy markiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW.jeden samochód osobowy markiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradziony w nocy z 21/22.08.2008r. wW.na szkodę(...) Sp. z o.o.oraz samochód osobowy markiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościZ., przy czymR. J.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne wymierzone wyrokami Sądu Okręgowego w Ostrołęce sygn. IV K 3/01 oraz Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. II K 1831/04 zaśM. G. (1)dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotów sygn. III K 1636/05 za umyślne przestępstwo podobne,
i czyn ten kwalifikując zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkwobec oskarżonychT. T. (1)iK. A., a zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 64§1kkwobec oskarżonychR. J.iM. G. (1)z mocy tych przepisów skazuje ich, a na podstawieart. 291§1kkw zw. zart. 33§2 kkwymierza:
-T. T. (1)iK. A.kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych),
-R. J.iM. G. (1)kary po 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych),

2
na podstawieart. 45§1 kkorzeka przepadek korzyści majątkowej wobec oskarżonegoM. G. (1)w kwocie 13.000 (trzynaście tysięcy) złotych, zaś w kwocie 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy) złotych wobec oskarżonegoK. A..

II
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

III
Zasądza od oskarżonych tytułem opłaty za obie instancje odT. T. (1)iK. A.kwoty po 700 zł, odR. J.iM. G. (1)kwoty po 800 zł oraz obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w częściach im przypadających.

IV
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówK. N.,K. R.iJ. P.kwoty po 738 złotych, w tym po 138 złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonymT. T. (1),R. J.iM. G. (1).

UZASADNIENIE
T. T. (1),R. J.,K. A.iM. G. (1)zostali oskarżeni o to, że:

I
w okresie od stycznia 2008r. w okresie od stycznia 2008 r. do dnia 28 sierpnia 2008r. na terenie województwa(...)wspólnie i w porozumieniu brali udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, przy czymK. A.iR. J.brali udział do dnia 13 czerwca 2008r.

tj. o czyn zart. 258§1kk

II
w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2008r. do dnia 28 sierpnia 2008r. wmiejscowościach P.,L.,P.oraz innych bliżej nieustalonych miejscowościach na terenie powiatu(...)oraz wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu na polecenieW. L.,K. A.iR. J.od stycznia 2008r. do 13 czerwca 2008r., zaśM. G. (1)od stycznia 2008r. do lutego 2008r. a następnie od czerwca 2008r. do 28 sierpnia 2008r., pomogli do ukrycia, w ten sposób, żeK. S.,D. R. (1),T. O.iI. S., przekazali uzyskane za pomocą czynu zabronionego,T. T. (1)co najmniej 5 bliżej nieustalonych samochodów osobowych m-kiT. A., jeden samochód osobowy m-kiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW., jeden samochód osobowy m-kiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradzionego w nocy z 21/22.08.2008r. wW.ma szkodę(...) sp. z o.o.oraz jeden samochód osobowy m-kiT. A.o nr nadwozia(...)wartości 33000zł skradzionego w dniu 20.07.2008r. w msc.I.Gm.J.na szkodęM. B.oraz bez wiedzyW. L.jeden samochód osobowy m-kiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościZ.,K. A.iR. J.co najmniej 7 bliżej nieustalonych samochodów osobowych m-kiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód osobowy m-kiT. C.,M. G. (1)bliżej nieustalony samochód osobowy m-kiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód m-kiT. C., jeden samochód osobowy m-kiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW.jeden samochód osobowy m-kiT.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradziony w nocy z 21/22.08.2008r. wW.na szkodę(...) Sp. z o.o.oraz jeden samochód osobowy m-kiT. A.o nr nadwozia(...)wartości 33000zł skradzionego w dniu 20.07.2008r. w miejscowościI.gm.J.na szkodęM. B.oraz bez wiedzyW. L.jeden samochód osobowy m-kiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościZ., przy czymR. J.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne wymierzone wyrokami Sądu Okręgowego w Ostrołęce sygn. IV K 3/01 oraz Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. II K 1831/04 zaśM. G. (1)dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotów sygn. III K 1636/05 za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkzaś w stosunku doR. J.iM. G. (1)o czyn zart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 64§1kk.
M. O.został oskarżony o to, że:

III
w dniu 22 lipca 2008r. wP.nabył odK. S.za nieustaloną kwotę pochodzący z czynu zabronionego dokonanego w bliżej nieustalonych okolicznościach samochód osobowyV. (...)koloru bordowego onr rej (...)o wartości 14000zł

tj. o czyn zart. 291§1kk.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 2 lipca 2012r.:

I
oskarżonychT. T. (1),R. J.,K. A.iM. G. (1)od zarzucanego im w pkt I części wstępnej wyroku czynu uniewinnił.

II
oskarżonychT. T. (1),R. J.,K. A.iM. G. (1)w ramach zarzucanego im w pkt II części wstępnej wyroku czynu, uznał za winnych tego, że: w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2008r. do dnia 28 sierpnia 2008r. w miejscowościP.,L.,P.oraz innych bliżej nieustalonych miejscowościach na terenie powiatu(...)oraz wR., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu,K. A.iR. J.od stycznia 2008r. do 13 czerwca 2008r., zaśM. G. (1)od stycznia 2008r. do lutego 2008r. a następnie od czerwca 2008r. do 28 sierpnia 2008r., pomogli do ukrycia, w ten sposób, żeK. S.,D. R. (1),T. O.iI. S., przekazali uzyskane za pomocą czynu zabronionego,T. T. (1)co najmniej 5 bliżej nieustalonych samochodów osobowych m-kiT. A., jeden samochód osobowy m-kiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW., jeden samochód osobowy m-kiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradzionego w nocy z 21/22.08.2008r. wW.ma szkodę(...) sp. Z o.o.oraz jeden samochód osobowy m-kiT. A.o nr nadwozia(...)wartości 33000zł skradzionego w dniu 20.07.2008r. w miejscowościI.gm.J.na szkodęM. B., jeden samochód osobowy m-kiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościZ.,K. A.iR. J.co najmniej 7 bliżej nieustalonych samochodów osobowych m-kiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód osobowy m-kiT. C.,M. G. (1)bliżej nieustalony samochód osobowy m-kiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód m-kiT. C., jeden samochód osobowy m-kiT. C.o nr nadwozia(...)o nieustalonej wartości skradziony w dniu 09.08.2008r. wW.jeden samochód osobowy m-kiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800zł skradziony w nocy z 21/22.08.2008r. wW.na szkodę(...) Sp. z o.o.oraz jeden samochód osobowy m-kiT. A.o nr nadwozia(...)wartości 33000zł skradzionego w dniu 20.07.2008r. w miejscowościI.gm.J.na szkodęM. B.jeden samochód osobowy m-kiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000zł skradziony w dniu 25.08.2008r. w miejscowościZ., przy czymR. J.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne wymierzone wyrokami Sądu Okręgowego w Ostrołęce sygn. IV K 3/01 oraz Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. II K 1831/04 zaśM. G. (1)dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotów sygn. III K 1636/05 za umyślne przestępstwo podobne, i za to z mocyart. 291§1kkw zw. zart. 12kkzaś w stosunku doR. J.iM. G. (1)z mocyart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 64§1kkskazał ich i z mocyart. 291§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 33§1,2i3kk wymierzył kary:

-T. T. (1)2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych),
-K. A.karę 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych),
-R. J.karę 3 (trzy) lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych),
-M. G. (1)karę 3 (trzy) lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20zł (dwadzieścia złotych).

III
z mocyart. 63§1kkna poczet orzeczonych wobec oskarżonychT. T. (1)iM. G. (1)kar pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia ich wolności w sprawie:T. T. (1)od dnia 03.12.2008r. do dnia 23.02.2009r., zaśM. G. (1)od dnia 10.03.2009r. do dnia 18.05.2009r.

IV
oskarżonegoM. O.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt IIIczęści wstępnej czynu i za to z mocyart. 291§1kkskazał go i wymierzył mu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności.

V
z mocy art. 69§1i2kk i art. 70§1pkt1kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. O.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 2 (dwa).

VI
z mocyart. 627kpkzasądził od oskarżonych, na rzecz Skarbu Państwa, koszty sądowe w częściach ich dotyczących, w tym tytułem opłat od: oskarżonegoT. T. (1)kwotę 700zł, od oskarżonegoK. A.kwotę 700zł, od oskarżonegoM. G. (1)kwotę 800zł, od oskarżonegoR. J.kwotę 1000zł, od oskarżonegoM. O.kwotę180zł tytułem opłat.

VII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. N.kwotę 3247,20zł., adw.J. P.kwotę 1476zł., adw.J. O.kwotę 1279,20zł., (stawki wynagrodzenia podwyższone o kwotę podatku VAT), tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Apelacje od przedmiotowego wyroku wywiedli obrońcy czterech oskarżonych (wyrok wobecM. O.oskarżonego o czyn zart. 291 § 1 kkuprawomocnił się przed sądem I instancji) oraz prokurator.

Obrońca oskarżonegoK. A.zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie czynu zpkt. IIczęści wstępnej, działając w oparciu oart. 438 pkt 2 i 3 kpkpowyższemu wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 366 § 1 kpkpolegającą na nie wyjaśnieniu przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przede wszystkim zaś, który z oskarżonych i w jakim terminie podejmował czynności sprawcze wskazane w pkt II wyroku, a także częściowego zaniechania wyjaśnienia w ramach toczącego się postępowania ustalenia czasu miejsca podejmowania tych działań, co miało istotny niekorzystny wpływ na sytuację procesową oskarżonegoK. A., podczas gdy prawidłowe i szczegółowe poczynienie ustaleń w tym zakresie winno skutkować, iż nie podejmował on żadnych z przestępnych działań objętych przedmiotowym zarzutem, a co za tym idzie winno doprowadzić do uniewinnienia oskarżonegoK. A.od popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt II wyroku.

II
błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiący podstawę zaskarżonego orzeczenia, a będący skutkiem wskazanych zaniechań procesowych Sądu opisanych w pkt. I środka zaskarżenia, a polegający na mylnym przyjęciu przez Sąd orzekający, iżK. A.jest winny tego, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2008 r. do 13 czerwca 2008 r. przekazał do ukrycia co najmniej 7 nieustalonych samochodów markiT. C., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowody, w postaci zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu sądowym- w szczególnościI.iK.małżeństwaS.,W. L.,D. C.,D. R. (1)M. S.iT. O., jak również dowody z dokumentów nie dawał wystarczającej podstawy do skazania oskarżonego za przypisany mu czyny w szczególności przy uwzględnieniu dyspozycjiart. 4 i 5 § 2 kpk.

Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.

Równieżobrońca oskarżonegoM. G. (1)powołując się na treśćart. 438 pkt 2 i 3 kpkorzeczeniu temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania karnego i wynikające z niej błędne ustalenia faktyczne. W szczególności naruszenieart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k., polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów przeprowadzonych w sprawie niniejszej, przy jednoczesnym naruszeniu zasady obiektywizmu i pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. Skutkujących uznaniem oskarżonegoM. G. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt II aktu oskarżenia, tj. czynu zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.poprzez niezasadne przyjęcie, że oskarżony od stycznia do lutego 2008 r., a następnie od czerwca do 28 sierpnia 2008 r. pomógł do ukrycia, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi współoskarżonymi w ten sposób, żeK. S.,D. R. (1),T. O.iI. S., przekazał bliżej nieustalony samochód osobowy markiT. A., jeden bliżej nieustalony samochód markiT. C., jeden samochód markiT. C.o nr nadwozia(...)nieustalonej wartości skradziony w dniu 09. 08. 2008 r. wW., jeden samochód markiT. Y.o nr nadwozia(...)wartości 22800 zł, skradziony w nocy z 21/22. 08. 2008 r. wW.na szkodę(...) Sp. z o.o.oraz jeden samochód osobowy markiT. A.o nr nadwozia(...)wartości 33000 zł skradzionego w dniu 20. 07. 2008 r. w msc.I.Gm.J.na szkodęM. B., jeden samochód osobowy markiM.o nr nadwozia(...)o wartości 35000 zł skradziony w dniu 25.08.2008 r. w msc.Z., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia prowadzą do wniosków w tym zakresie przeciwstawnych.

2
z daleko posuniętej ostrożności obrończej na podstawieart. 427 § 2 i art. 438 pkt. 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego miał dokonać oskarżony oraz w relacji do celów, jakie kara ta winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania.

Podnosząc powyższe wniósł o:
1) zmianę wyroku poprzez uznanie oskarżonego za niewinnego popełnienia zarzucanych mu czynów
- ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności obrończej o inne ukształtowanie orzeczonej kary i zamiast kary bezwzględnego pozbawienia wolności, orzeczenia tej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
- ewentualnie
2) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoT. T. (1)na zasadzieart. 438 pkt. 2, 3 i 4 kpkwyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie,art.4, art.5§ 2 i art.7 k.p.k., a takżeart.424 § 1 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, wyrażającej się brakiem konsekwencji i jednolitości w przeprowadzonym wywodzie, dokonanym przy tym sprzecznie z wymogamiart.7 k.p.k., jak również w dokonaniu niezgodnego zart. 5§2 k.p.k., rozstrzygnięcia istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoT. T. (1).

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że oskarżonyT. T. (1)dopuścił się w przyjętym w czynie przypisanym okresie oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru - przestępstwa paserstwa, którego przedmiotem były różnych marek samochody, w tym bliżej nieustalone autaT. A..

3
rażącą surowość kary, wyrażającą się wymierzeniem nadmiernie niewspółmiernej kary, ponadto - bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Na zasadzieart.427§ 1 i 2 k.p.k.,art.437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o:
1.zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoT. T. (1)od popełnienia przypisanego mu w pkt 2 czynu, ewentualnie o:
2.zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 1 roku, z warunkowym zawieszeniu jej wykonania na okres próby 3 lat - lub o:
3.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.
Natomiastobrońca oskarżonegoR. J., powołując się na treśćart. 438 pkt 3 kpkwyrokowi zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych w ustaleniach faktycznych przyjętych za podsta­wę orzeczenia i mających wpływ na treść tego orzeczenia pop­rzez ustalenie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czy­nu mimo zasadniczych wątpliwości w tym zakresie.
Na zasadzieart.437§1 i 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuca­nego mu czynu.

Z koleiprokurator, zaskarżając powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonychK. A.iM. G. (1)w części dotyczącej nieorzeczenia przez Sąd Okręgowy w Ostrołęce przepadku korzyści majątkowej.
Na podstawieart. 427 §1 i 2 i 438 pkt 1 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1. Obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 45 § 1 k.k., polegającą na nie orzeczeniu przepadku korzyści majątkowej wobecM. G. (1)w kwocie 13 000 zł, zaś wobecK. A.w kwocie 35 000 zł, pomimo obowiązku wyrażonego w przywołanym przepisie.
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na braku stwierdzenia przez Sąd Okręgowy w Ostrołęce, iż oskarżeni w wyniku popełnienia przestępstwa paserstwa, uzyskali korzyść majątkowąM. G. (1)w kwocie 13 000 zł, zaśK. A.w kwocie 35 000 zł, podczas gdy okoliczności te wynikają z zebranego materiału dowodowego zwłaszcza z zeznańK. S.
Podnosząc powyższy zarzut na podstawieart. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k.wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez orzeczenie na podstawieart. 45 § 1 k.k.przepadku korzyści majątkowej wobecM. G. (1)w kwocie 13 000 zł, zaś wobecK. A.w kwocie 35 000 zł.

Obszerne pisma zatytułowane „apelacja” złożyli do akt sprawy oskarżeniT. T. (1)(k. 1905-1908) iR. J.(k. 1931-1932 i k. 2011-2017).
Kwestionując ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w zakresie przypisania sprawstwa czynu spenalizowanego treściąart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk, a nadtoR. J.podnosząc, że zostało naruszone jego prawo do obrony i wskazując dalsze zarzuty natury procesowej (art. 424 kpk) wnieśli oni o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Przy oczywistej zasadności apelacji urzędu prokuratorskiego, skargi wywiedzione przez obronę odniosły ten skutek, że spowodowały wydanie na etapie postępowania odwoławczego orzeczenia reformatoryjnego ograniczającego zakres odpowiedzialności oskarżonych, co przełożyło się również na sam wymiar kary.
Zważywszy, że środki odwoławcze wywiedzione przez obrońców wszystkich oskarżonych zmierzająde factodo zdeprecjonowania orzeczenia sądu I instancji przez pryzmat zdezawuowania wartości dowodowej zeznań (wyjaśnień) składanych przezK. S.na etapie postępowania przygotowawczego (co wprost zostało wyartykułowane w apelacjach obrońców oskarżonychT. T. (1)iK. A.w aspekcie podniesionego zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego a mianowicieart. 7, 5 § 2 oraz art. 4 kpkbądź to w aspekcie – tak jak w przypadku apelacji obrońców oskarżonychR. J.iM. G. (1)– zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych), w tym miejscu, niezależnie od szczegółowego ustosunkowania się do podnoszonych zarzutów, co nastąpi w dalszej części niniejszych rozważań, zawrzeć należy kilka uwag ogólnej natury.
Przede wszystkim, wbrew supozycjom skarżących nie można przyjąć, abysąd meritiw sposób nieuprawniony przymiot wiarygodności nadał zeznaniom (wyjaśnieniom) składanym przez tegoż świadka na tym etapie postępowania.
Oceniając kwestię ich wartości dowodowej, sąd odniósł się nie tylko do czynności procesowych, przeprowadzonych z udziałemK. S.(w tym czasie podejrzanego), a to mianowicie okazań oskarżonych (vide k. 411-412, 414-415, 418-421, 575-577, 708-709, 717-718, 760-762) trafnie podkreślając, iż mężczyzna ten nie miał żadnych wątpliwości, co do tożsamości osób doprowadzających pojazdy, które następnie sam bądź z innymi osobami demontował na części, ale też dokonał ich oceny przez pryzmat innych dowodów, a to zeznańI. S.,T. O.iD. R. (1), zasadnie podkreślając, iż zeznania te w sposób istotny potwierdzają podawane przez niego w czasie śledztwa treści.
W ślad za sądem I instancji zauważyć należy, iż zarówno ilość szczegółów podawanych przez tegoż świadka a związanych z inkryminowanymi zdarzeniami, jak również sposób personifikacji poszczególnych oskarżonych, w odniesieniu do których posługiwał się bądź jedynie imionami „M.”, „K.” lub pseudonimem „M.” tylko uwiarygodniają jego relacje z postępowania przygotowawczego.
W zeznaniach tych (wyjaśnieniach) wskazywał nie tylko osoby uczestniczące w przestępczym procederze (w tym oskarżonych), ale przede wszystkim szczegółowo opisywał swój udział w nim.
Nie starał się przy tym zminimalizować swojej roli, a wręcz przeciwnie – to siebie wskazywał jako osobę, która wyszukiwała miejsca (garaże), do których były doprowadzane samochody demontowane na części, dobierała osoby, z którymi dokonywała tego demontażu, co też dawało asumpt do uznania jego dominującej roli w tym procederze.
W aspekcie wyżej poczynionych uwag, a przede wszystkim rozważań przeprowadzonych przezsąd meriti, w pełni uprawniona pozostaje konstatacja tegoż sądu, iż na tym etapie postępowaniaK. S.mówił prawdę i podawał znane mu fakty i okoliczności, a jego zeznania (wyjaśnienia) nie są bezpodstawnymi pomówieniami osób oskarżonych w sprawie.
Tezy tej żadną miarą nie mogą dezawuować podnoszone przez skarżących okoliczności, a mianowicie brak konsekwencji w zeznaniach tegoż świadka, czy osobiste zainteresowanie przebiegiem i rezultatem postępowania.
Kwestia zmiany zeznań na etapie rozprawy nie pozostawała poza zakresem rozważań sądu I instancji, który w tej materii wskazał na brak logiki i pokrętność wypowiedzi, co jest twierdzeniem w pełni uprawnionym, jeśli się prześledzi literalny zapis protokołu przesłuchania świadka i zeznań składanych przez niego w tym czasie, gdzie bądź to zasłaniał się niepamięcią, bądź też nie udzielał sensownych odpowiedzi.
W tym miejscu wypada zauważyć, iż podobna sytuacja procesowa zaistniała w odniesieniu do innych osób słuchanych w sprawie, zeznania których w sposób istotny obciążały poszczególnych oskarżonych, co dotyczyT. O.,I. S.czyD. R. (1).
Przy czym tego typu postawa świadka jest postawą typową dla wielu spraw, a wynika bądź to z poczucia swoiście rozumianej solidarności, bądź też niejednokrotnie z obawy o własne bezpieczeństwo.
Tym niemniej w sytuacji, gdy świadkowie ci w sposób logiczny i rzeczowy nie potrafili wyjaśnić powodu, dla którego zmienili swoje zeznania, a zeznania składane w początkowym etapie postępowania nawzajem się weryfikują, dając obraz przestępczego procederu, w który oni, jak też oskarżeni byli zaangażowani, w pełni uprawnionym pozostawało uznanie przezsąd merititych zeznań za pełnowartościowy dowód w sprawie, dający asumpt do przypisania oskarżonym sprawstwa czynu spenalizowanego treściąart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.
Idąc dalej, również i ujawnienie przezK. S.okoliczności przestępczych zdarzeń ze wskazaniem osób w nich uczestniczących, wynikające chociażby z osobistego zainteresowania przebiegiem i rezultatem postępowania (co zwłaszcza zostało wyeksponowane w apelacji obrońcy oskarżonegoT. T. (1)) nie stanowi automatycznie o niewiarygodności takiej relacji.
Rzeczą oczywistą jest, iż przyznanie się do winy, obszerne wyjaśnienia w tym zakresie oraz ujawnienie innych osób uczestniczących w przestępstwie winno wiązać się z łagodniejszym potraktowaniem, co też przewidział sam ustawodawca, wprowadzając stosowne regulacje w tej materii.
Stan ten przekłada się na ocenę relacji pozostałych osób, które w realiach tej sprawy korzystają już ze statusu świadków.
Godzi się przy tym zauważyć, iż świadkowie ci pomimo okazywania im wszystkich oskarżonych, wskazywali spośród nich tylko te osoby, z którymi rzeczywiście mieli kontakt i które rozpoznali, jak chociażbyI. S., wskazując naT. T. (1)iM. G. (1)jako osoby, które przyprowadzały samochody marki „T. A.” do miejscowościK..
Akceptując w pełnym wymiarze stanowisko sądu I instancji nadające zeznaniom (wyjaśnieniom)K. S., jak też zeznaniom (wyjaśnieniom) pozostałych osób, składanym na etapie postępowania przygotowawczego, przymiot wiarygodnego dowodu Sąd Apelacyjny dostrzega problem innej natury, co zdeterminowało treść niniejszego orzeczenia.
O ile bowiem sąd okręgowy w sposób uprawniony poczynił ustalenia w oparciu o relacje tych osób, a zwłaszczaK. S.co do samego udziału oskarżonych w przestępczym procederze, o tyle nie dokonał rzetelnej analizy jego zeznań (wyjaśnień) w aspekcie prawidłowego określenia zakresu ich odpowiedzialności de facto podzielając stanowisko urzędu prokuratorskiego.
Taki tryb procedowania nie może być zaakceptowany bez narażania się na zarzut obrazyart. 7, 410 kpk, a w konsekwencji iart. 424§1 kpk(do czego też nawiązał oskarżonyJ.w swoim piśmie z dnia 3 grudnia 2012r.).
Tym niemniej niezależnie od wyżej poczynionych uwag ogólnej natury, odnosząc się do zarzutów wyeksponowanych w poszczególnych środkach odwoławczych Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoM. G. (1).
Aczkolwiek autor tejże skargi w jej petitum odwołuje się wprost do literalnego brzmieniaart. 7 kpkczyart. 5§2 kpk, to jednakże sama jej konstrukcja przy nadaniu szczególnego znaczenia zarzutowi błędu w ustaleniach faktycznych i w powiązaniu z charakterem podnoszonych okoliczności istotę niniejszej apelacji sprowadza de facto do kwestionowania ustaleń dokonanych przez sąd meriti, a wiążących się z uznaniem sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu.
Tymczasem budując zarzut oparty na treściart. 438 pkt 3 kpkskarżący nie przytacza żadnych racjonalnych argumentów, które wskazywałyby aby sąd I instancji dopuścił się w tej mierze błędu, a li tylko polemizuje z dokonanymi ustaleniami.
Przy czym za podstawę polemiki służą wyjaśnienia nieprzyznającego się do winy oskarżonego i ponownie lansowana teza, że skoroM. G. (1)w okresie od grudnia 2007r. do początku sierpnia 2008r. przebywał na terenie Królestwa Belgii, gdzie został zatrzymany i osadzony w areszcie, to nie mógł uczestniczyć w realizacji czynności sprawczych, składających się na obraz inkryminowanego zdarzenia, będącego przedmiotem niniejszej oceny.
Abstrahując, iż kwestia ta nie pozostała poza zakresem rozważań sądu okręgowego, który w tej materii skonstatował (vide str. 7-8 motywów), iż twierdzenia te w żaden sposób nie kłócą się z przyjętą przez sąd koncepcją sprawczego współdziałaniaG.w popełnionym przestępstwie, stwierdzić należy, iż stanowisko obrony nie uwzględnia kilku istotnych okoliczności:
- po pierwsze – oskarżony w Belgii został zatrzymany dopiero w dniu 5 lutego 2008r. a w areszcie przebywał przez ok. 5 miesięcy
- po drugie –K. S.na etapie postępowania przygotowawczego wprost wskazywał na nieobecność tegoż oskarżonego w Polsce, co jak zaznaczył, wiązało się z zatrzymaniemG.poza granicami kraju, a co przełożyło się na fakt, iż przez około kilka miesięcy nie uczestniczył on w przestępczym procederze (vide k. 375-379, k. 418-421)
- po trzecieM. G. (1)jako mężczyznę doprowadzającegoT. A.doK.rozpoznała bez najmniejszych wątpliwościI. S.(vide k. 430-431) i na tegoż oskarżonego jako na mężczyznę rozmawiającego w miejscowościK.zS.wskazał w trakcie okazaniaT. O.(vide k. 754-755), a przypomnieć należy, iż to właśnie z nim ten samochód na części demontowałS..
Tylko to proste zestawienie ponad wszelką wątpliwość wskazuje, iż w okresie przyjętym przez sąd – a więc od stycznia 2008 r. do lutego 2008r. i od czerwca 2008r. do 28 sierpnia 2008r. – tenże oskarżony mógł uczestniczyć i uczestniczył w przestępczym procederze.
Natomiast rzeczą wymagającą korekty pozostawała ilość samochodów, w doprowadzeniu których brał udział oskarżony.
Jest to o tyle istotne, że uniewinnienie tegoż oskarżonego (jak i pozostałych) od działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej obligowało sąd okręgowy do oceny poszczególnych zachowań składających się na przyjętą przez tenże sąd konstrukcję czynu ciągłego w ramach koncepcji współsprawstwa, z indywidualizacją odpowiedzialności poszczególnych osób podejmujących określone działania, w określonej konfiguracji osobowej.
Jak już zasygnalizowano na wstępie niniejszych rozważań podstawą ustaleń w tej mierze winny pozostawać zeznania (wyjaśnienia)K. S., składane na etapie postępowania przygotowawczego.
Z analizy tych zeznań (wyjaśnień), a zwłaszcza z k. 418-421, gdzie w sposób kompleksowy opisał cały przestępczy proceder, w którym uczestniczył, wynika, iż razT. A.przyprowadzili „jacyś nieznani chłopcy odM.”. W sytuacji, gdy oskarżonegoG.nie było z nimi, a samochody były doprowadzane do demontażu na części w różnych konfiguracjach osobowych, kierując się zasadą określoną treściąart. 5§2 kpk, z opisu czynu w zakresie go dotyczącym należało wyeliminować zachowanie wiążące się z przekazaniemT. A.skradzionej w dniu 20 lipca 2008r., co przełożyło się też na orzeczenie kary w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i stosownej grzywny.
Ukształtowanie kary na tym poziomie w sposób jednoznaczny deprecjonuje zasadność skargi w aspekcie podniesionego zarzutu rażącej jej niewspółmierności z daleko idącym postulatem zastosowania wobec tegoż oskarżonego formy probacji opartej na treściart. 69 kk, co biorąc pod uwagę wielokrotną karalnośćM. G. (1)za przestępstwa przeciwko mieni i działanie w warunkachart. 64§1 kkwydaje się być rzeczą wręcz irracjonalną.
Skutecznym argumentem dezawuującym trafność orzeczenia wobec oskarżonego kary o charakterze izolacyjnym (a obecnie w wymiarze ukształtowanym przez sąd odwoławczy) nie może pozostawać odwołanie się do czasokresu przestępczej działalności, wiążącej się z przerwą, wynikającą z izolacji na terenie innego państwa.
Wymierzenie kary na obecnym poziomie żadną miarą nie kłoci się z zasadą indywidualizacji kary oraz z wewnętrzną spójnością i sprawiedliwością wyroku, jeśli się zważy, że toM. G. (1)był osobą, z którą nie tylko – jako pierwszą –K. S.nawiązał „współpracę”, ale też był osobą, z którą dokonywał rozliczeń finansowych, co wskazuje na jego niepoślednią rolę w przestępczym procederze.
Jeśli się nadto zważy na wyjątkową determinację w dążeniu do osiągania profitów z popełnianego przestępstwa, działalności tej nie zakończył nawet pobyt w izolacji na terenie Królestwa Belgii, wszelkie dalsze rozważania co do zasadności orzeczenia kary o charakterze izolacyjnym i to w wymiarze przyjętym przez Sąd Apelacyjny, stają się zbędne i niecelowe.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoK. A..
Przy zachowujących aktualność uwagach poczynionych w części wstępnej niniejszych rozważań, a dotyczących oceny wiarygodności zeznań (wyjaśnień) świadków, a przede wszystkimK.iI. S.,D. R. (1)iT. O.oraz w części tyczącej się zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonegoM. G. (1)rzeczą wskazaną pozostanie odniesienie się w tym miejscu li tylko i wyłącznie do tych okoliczności, które nie były jeszcze przedmiotem oceny sądu odwoławczego, albowiem ponowne komentowanie tych samych kwestii jest niecelowe.
Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, iż niezależnie od kwestionowania zeznań (wyjaśnień)K. S.iD. R. (1), którzy wskazywali na osobę oskarżonego, jako mężczyznę, który brał udział w przekazywaniu samochodów – vide protokoły okazaniaK. A.K. S.(k. 414-415, 717-718) iD. R. (1)(k. 456-457, 719-720) – nota bene inni wskazywani przez obrońcę tak w petitum skargi jak i w jej motywach świadkowie w ogóle nie odnoszą się do tegoż oskarżonego, a ich zeznania nie były podstawą określenia zakresu jego odpowiedzialności, stąd też rzeczą niezrozumiałą jest dezawuowanie ich wiarygodności – istota niniejszej apelacji de facto sprowadza się do dwóch zagadnień:
po pierwsze – podnoszonej przez obrońcę okoliczności pobytu oskarżonegoK. A.w Zakładzie Karnym wI.w okresie od 13 czerwca 2008r. do lipca 2010r., co zdaniem skarżącego powodowało, iż nie miał on obiektywnej możliwości udziału w zdarzeniach, przedmiotem których pozostawały samochody:T. C.skradziona w dniu 9 sierpnia 2008r.,T. Y.skradziona w nocy z 21 na 22 sierpnia wW.na szkodę(...) sp. z o.o.,T. A.skradziona w dniu 20 lipca 2007r. w miejscowościI.gm.J.na szkodęM. B.,
po drugie – obrazyart. 366§1 kpk, którą autor skargi wiąże z niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy mających, jego zdaniem, kardynalne znaczenie dla odpowiedzialnościK. A.– a mianowicie kiedy i na czyją szkodę miały zostać skradzione pozostałe samochody.
Odnosząc się do pierwszej z wyżej wskazanych okoliczności zauważyć należy, iż sformułowanie tego typu tez przez obronę wiąże się niewątpliwie z faktem błędnego odczytania treści wyroku. Z opisu czynu w części tyczącej się tegoż oskarżonego nie wynika bowiem abyK. A.przypisano udział w zdarzeniach, które miały miejsce po dniu 13 czerwca 2008r., a które zostały przywołane w motywach skargi.
W sytuacji, gdyK. S.wprost w swoich zeznaniach (wyjaśnieniach) na k. 418-421 podnosił, iż po telefonie odL., informującego, że „K.siedzi”, dalsze samochody, w tym wskazywane przez obrońcę, były doprowadzane w innej konfiguracji osobowej (bez udziałuA.iJ.), a po raz ostatniJ.doprowadzał samochód wraz zK. A.w miesiącu maju 2008r., czasokres działalności tegoż oskarżonego, tak jak i oskarżonegoJ.należało doprecyzować poprzez przyjęcie, iż czynności sprawcze z ich udziałem miały miejsce w okresie od stycznia 2008r. do końca maja 2008r.
Jednocześnie szczegółowa analiza zeznań (wyjaśnień)K. S.z k. 418-421 daje asumpt do uznania, że w tym okresieK. A.przekazał do demontażu jeden samochódT. C.i 6 samochodówT. A..
Odniesienie się z kolei do drugiego zagadnienia wymaga odwołania się do wykładniart. 291§1 kk, bowiem czyn spenalizowany treścią tej normy został przypisany oskarżonemu.
Przepis ten wprost, w swoim literalnym brzmieniu, odwołuje się do pojęcia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, jako przedmiotu bezpośredniego oddziaływania.
Warunkiem odpowiedzialności sprawcy jest świadomość, że rzecz ta została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, albo świadomość możliwości pochodzenia tej rzeczy z czynu zabronionego.
Dla wypełnienia znamion strony podmiotowej przestępstwa określonego wart. 291§1 kknie jest natomiast konieczna świadomość sprawcy, dotycząca okoliczności związanych z popełnieniem czynu zabronionego, z którego pochodzi rzecz stanowiąca przedmiot jego działania.
W szczególności nie jest konieczne, aby paser miał świadomość za pomocą jakiego konkretnie czynu zabronionego rzecz została uzyskana, ani też świadomość okoliczności, czasu i miejsca popełnienia tego czynu zabronionego.
W sytuacji, gdy sąd I instancji przeprowadził logiczny wywód w tej materii (samochody doprowadzone bez dokumentów, kluczyków, uruchamiane poprzez użycie tzw. łamaków – vide str. 17 motywów) bezzasadność zarzutu opartego na treściart. 366§1 kpkjawi się rzeczą oczywistą.
Warto też podkreślić, iż analiza wyjaśnień składanych przez samych oskarżonych wskazuje, iż w sposób nieudolny dążyli oni do zanegowania powiązań pomiędzy nimi.
O ile bowiemM. G. (1)wyjaśnił aby kolegował się zA., o tyle tenże zaprzeczał, aby pozaA.znał inne osoby występujące w tej sprawie w charakterze oskarżonych, a przypomnieć należy, iż dwieT.– jednaC., a drugaA.zostały dostarczone w tej konfiguracji osobowej.
Tym niemniej w sytuacji, gdy doszło do zweryfikowania czasokresu przestępczej działalności, jak też ilości samochodów, w przekazywaniu których oskarżony uczestniczył przy akceptacji katalogu okoliczności przywołanych przez sąd okręgowy, a dotyczących tegoż oskarżonego, zasadnym było wymierzenie mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kara orzeczona w tej wysokości, w powiązaniu z orzeczoną grzywną, jest adekwatna tak do okoliczności czynu, jak też do roli i udziału oskarżonego w przestępczym procederze.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoR. J..
Ograniczony zakres stawianych zarzutów i lakoniczność argumentacji przywołanej w motywach skargi, w sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny w przeprowadzonych już rozważaniach w znacznej mierze odniósł się do okoliczności, do których nawiązuje przedmiotowa skarga, czyni zasadnym odwołanie się w tym miejscu li tylko do kwestii istotnych z punktu widzenia określenia zakresu odpowiedzialności tegoż oskarżonego.
Przede wszystkim, podobnie jak i w przypadku oskarżonegoK. A., okolicznością dezawuującą prawidłowość przypisaniaR. J.sprawstwa czynu spenalizowanego treściąart. 291§1 kpknie może być odwołanie się do faktu jego osadzenia w dniu 13 czerwca 2008r. w Areszcie Śledczym Warszawa-Białołęka. Okres jego przestępczej działalności, nakierowanej na realizację czynności sprawczych, wypełniających znamiona tego czynu zakończył się bowiem przed tą datą, co wynika wprost z zeznań (wyjaśnień)K. S., a co znalazło swój wymierny wyraz w opisie czynu.
Jedynie korekty wymagało wskazanie w oparciu o zeznania tego świadka (co już zostało skomentowane przy okazji rozważań w związku z apelacją obrońcy oskarżonegoA.) końca miesiąca maja 2008r. jako daty zamykającej ramy tej działalności.
Wbrew supozycjom skarżącego sam fakt, że oskarżony nie przyznawał się do winy nie może jeszcze statuować wyprowadzenia tezy o błędności wyroku, ani też automatyczne świadczyć o tym, że ustalenia sądu są dotknięte błędem dowolności.
Jest to rozumowanie uproszczone, które nie uwzględnia całego spektrum rozważań sądu I instancji, odnoszącego się do dowodów obciążających oskarżonego. A wymowa tych dowodów jest jednoznaczna, co zostało już skomentowane w części wstępnej niniejszych rozważań.
Godzi się jedynie przypomnieć, iżK. S.wskazując w trakcie okazań (vide k. 581-582, k. 708-709) naR. J.jako na mężczyznę ops. „M.”, który wspólnie zA.iG.przekazywał mu samochody markiT.nie miał żadnych wątpliwości co do rozpoznania. W sytuacji, gdy tegoż oskarżonego rozpoznał równieżD. R. (1), który w owym czasie współpracował zS.przy demontażu samochodów, wszelkie próby zdyskwalifikowania stanowiska sądu I instancji stają się chybione, tym bardziej, gdy ocena wzajemnych relacji pomiędzy tymi osobami a oskarżonym nie daje podstaw do przyjęcia aby istniały jakiekolwiek okoliczności natury osobistej, wskazujące na bezpodstawne obciążanie osoby – skądinąd im obcej, znanej jedynie z pseudonimu, którym się posługiwała.
Natomiast w oparciu o zeznania (wyjaśnienia)K. S.należało zweryfikować ustalenia sądu meriti co do zakresu udziałuJ.w inkryminowanym zdarzeniu.
Tak jak i w przypadku pozostałych oskarżonych, miarodajne w tym zakresie pozostają przede wszystkim jego zeznania (wyjaśnienia) z k. 418-421, w których odnosił się do całego spektrum swojej działalności – wskazując, iż mężczyzna ops. „M.” brał udział w przekazywaniu mu jednejT. C.i jednejT. A.w konfiguracji zA.iG.oraz czterechT. A.w układzie osobowym zK. A.i trzecim nieustalonym mężczyzną (który pojawił się po zatrzymaniuM. G. (1)).
W sytuacji, gdy na k. 419K. S.stwierdził, że jednąT. A.do miejscowościZ.przyprowadził samK. A.(T.tę rozebrał na części razem zR.), rzeczą logiczną pozostaje, iż udziału w tym zdarzeniu nie można przypisać, bez narażania się na zarzut obrazyart. 5 § 2 kpkoskarżonemuJ..
Zmiana wyroku w tym zakresie implikowała orzeczenie kary w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy jednoczesnym uznaniu, iż w aktualnej sytuacji tegoż oskarżonego brak jest przesłanek do orzekania grzywny, której wysokość przekraczałaby granicę ustaloną wobec pozostałych współoskarżonych.
Podkreślić przy tym należy, iż w przypadku tego oskarżonego istotną okolicznością obciążającą, w sposób zasadniczy determinującą wymiar kary pozostaje działanie w warunkach powrotu do przestępstwa (art. 64 § 1 kk), co przy prowadzeniu działalności przestępczej na przestrzeni dłuższego okresu czasu wskazuje na znaczny stopień jego demoralizacji.
Jednocześnie nie znajdując w pismach oskarżonego innych racjonalnych argumentów, w tym uchybień natury procesowej, takich jak pozbawienie prawa do obrony czy brak podpisu pod wyrokiem, które ewentualnie optowałyby za uchyleniem orzeczenia, Sąd Apelacyjny w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w części dotyczącej tegoż oskarżonego utrzymał w mocy.
Co do apelacji obrońcy oskarżonegoT. T. (1)
Również i do zarzutów podniesionych w przedmiotowym środku odwoławczym w pełni aktualne pozostają uwagi poczynione w części wstępnej niniejszych rozważań oraz skomentowane przy omawianiu apelacji wywiedzionych przez obrońców pozostałych oskarżonych w zakresie tyczącym się oceny wiarygodności zeznań świadków a przede wszystkimK. S., czy oceny prawnej inkryminowanych zdarzeń w aspekcie bytuart. 291 § 1 kk.
Przede wszystkim, wbrew supozycjom skarżącego, Sąd Apelacyjny nie znajduje podstaw do zdeprecjonowania zasadności przypisania oskarżonemuT.sprawstwa czynu spenalizowanego treścią wyżej powołanego przepisu w ramach konstrukcji wyznaczonej normąart. 12 kk.
Ocena dowodów w tym zakresie nie jest obarczona błędem dowolności i nie uchybia istocieart. 7 kpk, co odnieść należy zarówno do zeznańI. S.jak iT. O..
Przedmiotowej konstatacji nie jest w stanie zdezawuować odwołanie się przez autora skargi do zeznańI. S.z k. 93, gdzie mężczyznę towarzyszącegoM. G. (1)wK.opisała jako niskiego i grubego, podczas gdy, jak podnosi skarżący,T.ma ponad 190 cm wzrostu.
Tymczasem zauważyć należy, iż sam oskarżony swój wzrost określił na 187 cm (vide k. 2051v), co przy pełnej budowie ciała sprawia wrażenie, iż jest on osobą zdecydowanie niższą aniżeli podaje, a co dało się zauważyć na rozprawie apelacyjnej, w której tenże uczestniczył.
Natomiast, jak wynika z protokołu okazania (vide k. 442-443),T. T. (1)kobieta ta rozpoznała po rysach twarzy.
W sytuacji, gdy na tego oskarżonego jako osobę uczestniczącą w przekazywaniu pojazdów wskazywał bez cienia wątpliwościK. S.opisując go jako jednego z chłopaków towarzyszącychM. G. (1), brak jest podstaw do zdyskredytowania prawidłowości rozpoznania dokonanego i przezI. S..
Istotnym dowodem wspierającym zeznania (wyjaśnienia)K. S.pozostają zeznaniaT. O..
W czasie okazania wizerunku tego oskarżonego (vide k. 476-477) świadek ten stwierdził, że jest on osobą najbardziej podobną do tej, z którą jechał samochodem marki „M.” – dotyczy samochodu skradzionego w dniu 25 sierpnia 2008r., a dopiero w czasie okazania osoby (vide k. 573-574) stwierdził, że rozpoznaje go po charakterystycznym wyglądzie.
Aczkolwiek nie był w 100% pewien czyT.jest tym mężczyzną z „M.”, to jednakże ocena jego relacji w powiązaniu z zeznaniami (wyjaśnieniami) małżonkówS.w pełni uprawnioną czyni tezę o udziale tego oskarżonego w przestępczym procederze.
Podkreślić też należy, iżT. T. (1)przyznawał, że znaM. G. (1)iK. S..
Natomiast nie sposób zaakceptować lansowanej przez niego linii obrony, aby powodem złożenia wyjaśnień go obciążających była sprzeczka o nierozliczenie się za części samochodowe, któreS.próbował wynieść, co nie znajduje przełożenia w żadnym z przeprowadzonych dowodów, a co jest o tyle nielogiczne, iż składając wyjaśnienia na etapie postępowania przygotowawczegoS.nie operował w ogóle jego imieniem i nazwiskiem, określając go jako jednego z chłopaków towarzyszącychG.(M.).
Tym niemniej analiza zeznań (wyjaśnień)K. S.z k. 418-421, w powiązaniu z zeznaniami (wyjaśnieniami) z k. 708-709 – protokołu okazaniaT.– czyni zasadnym dokonanie weryfikacji ustaleń sądu I instancji, co do zakresu odpowiedzialności tego oskarżonego:

-

po pierwsze poprzez przyjęcie, iż czynu tego dopuścił się w okresie od czerwca 2008r. – z relacjiS.wynika, iżT.zaczął przyjeżdżać zM. G. (1)dopiero po zatrzymaniuK. A.,

po drugie poprzez ustalenie, że ten oskarżony brał udział w przekazaniuS.jednego bliżej nieustalonego samochodu markiT. A., jednego samochodu markiT. C., jednego samochodu markiT. Y.i jednego samochodu markiM., co wynika wprost z zeznań (wyjaśnień) tego świadka.

Stan ten dawał asumpt do ukształtowania kary na poziomie 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny.
W sytuacji, gdy oskarżony był już wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu oraz życiu i zdrowiu i to o znacznej społecznej szkodliwości, zastosowanie łagodniejszych środków represji karnej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia.
Kara w wyżej wskazanym wymiarze, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jest karą współmierną zarówno do warunków i właściwości osobistych oskarżonego, jak też jego roli i udziału w inkryminowanym zdarzeniu.
Natomiast w aspekcie dotychczasowego trybu życia oskarżonego, a przede wszystkim jego wielokrotnej karalności z gruntu chybionym i irracjonalnym z punktu widzenia zasad wymiaru kary, pozostaje postulat zastosowania formy probacji opartej na treściart. 69 kk, co wręcz kłóciłoby się z poczuciem sprawiedliwości społecznej.
Odnośnie apelacji prokuratora
Abstrahując od ułomności konstrukcji przedmiotowej skargi, która zarzut obrazy prawa materialnego łączy z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, zgodzić się należy ze stanowiskiem apelującego, iż sąd I instancji, ferując wyrok w sprawie, procedował z obraząart. 45 § 1 kk.
Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2003r., nakłada bowiem na sąd obowiązek orzeczenia przepadku korzyści majątkowej, jeżeli korzyść taką, chociażby pośrednio sprawca z popełnienia przestępstwa osiągnął.
Tymczasem, w realiach tej sprawy, nadając i to zasadnie zeznaniom (wyjaśnieniom)K. S.składanym na etapie postępowania przygotowawczego atrybut wiarygodnego dowodu i czyniąc w oparciu o jego relację ustalenia faktyczne, Sąd okręgowy nie przeprowadził ich rzetelnej analizy, implikacją czego pozostawało naruszenie normy wyżej powołanego przepisu.

K. S.na k. 418-421 stwierdził bowiem, iż w ramach za dostarczone samochody, które następnie były demontowane na części przekazałM. G. (1)odpowiednio kwoty 5500 zł – zaT. C., 7500 zł – zaT. A., doprowadzone do miejscowościK., 5000 zł – zaT. (...)i 3500 zł zaT. Y.orazK. A.zaT. A.odpowiednio 9000 zł, 10.000 zł, 9000 zł, 6000 zł i 8000 zł.
Prosty matematyczny rachunek dodawania daje odpowiednio sumę 18.000 zł w przypadkuM. G. (1)o kwotę 42.000 zł w przypadkuK. A..
Tym niemniej, w sytuacji, gdy granice orzekania na niekorzyść oskarżonych wyznaczają granice środka odwoławczego i wnioski w środku tym sformułowane, Sąd Apelacyjny, pomimo wyżej wskazanego błędu wiążącego się z brakiem rzetelnej analizy zeznańK. S., w tej materii był związany stanowiskiem urzędu prokuratorskiego.
Uznając, że wyżej ustalone kwoty stanowiły korzyść majątkową – przysporzenie, które uzyskali oskarżeni, dopuszczając się czynu zabronionego spenalizowanego treściąart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk, rzeczą zasadną pozostawało orzeczenie środka karnego – przepadku korzyści majątkowej w wysokości postulowanej w skardze.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji, o kosztach obrony oskarżonych z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygając w myśl przepisów § 14 pkt. 5 w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie … /Dz.U. 163, poz. 1348 ze zm./.
Jednocześnie w trybieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 633 kpkorazart. 10 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych/Dz.U. Nr 27, poz. 152 ze zm./ należało orzec o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze.

(...)(...)