Sąd Okręgowy w Słupsku
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 312/13
Data wyroku: 2013-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Galewski, Witold Żyluk, Andrzej Cyganek
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.
Teza: sprzeczność opinii biegłych psychiatrów

Sygn. akt VI Ka 312/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Witold Żyluk
Sędziowie: SO Andrzej Cyganek
SO Witold Galewski
Protokolant Katarzyna Gill
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej Sylwii Knapik
po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 roku
sprawyK. L.
oskarżonego o czyny zart. 281 k.k.i inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku
z dnia 19 marca 2013 roku w sprawie II K 832/12

uchyla zaskarżony wyrok i sprawęK. L.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lęborku do ponownego rozpoznania.

VI Ka 312/13

UZASADNIENIE
K. L.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 05 lipca 2012 r. wL., bezpośrednio po dokonaniu kradzieży puszki piwa marki(...)o wartości 2,50 zł, użył przemocy wobec sprzedawcysklepu (...), uderzając ją pięścią w twarz oraz groził zabójstwem i kopnął w krocze udzielającą pomocyD. S., w celu utrzymania się w posiadaniu zabranego mienia,

to jest o czyn zart. 281 kk;

II
w okresie od października 2009 r. do 21 maja 2012 r. wL., działającw wykonaniu z góry powziętego zamiaru w warunkach czynu ciągłego, wielokrotnie kierował wobecM.R.groźby uszkodzenia ciała poprzez wysyłanie wiadomości SMS, czym wzbudził w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 18 do 19 września 2001 r., od 07 lutego do 14 czerwca 2002 r., od 05 grudnia 2002 r. do 17 czerwca 2003 r. i od 17 czerwca 2004 r. do 30 lipca 2005 r. kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt II K 102/03,za przestępstwa zart. 158 § 1 kki in.,

to jest o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kki w zw. zart. 64 § 1 kk;

III
w okresie od 01 marca 2012 r. do 06 kwietnia 2012 r. wL., działającw wykonaniu z góry powziętego zamiaru w warunkach czynu ciągłego, kilkakrotnie groziłJ. W.pobiciem oraz pozbawieniem życia, czym wzbudził w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione,

to jest o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.

Wyrokiem z dnia 19 marca 2013 roku, sygn. akt II K 832/12, Sąd Rejonowy w Lęborku:
1/ uznałK. L.za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie I-szym oskarżenia,
to jest popełnienia przestępstwa zart. 281 kk,
za co – z mocyart. 281 kk– skazał go na karę roku pozbawienia wolności;
nadto uznałK. L.za winnego tego, że:
2/ w okresie od października 2009 r. do 21 maja 2012 r. wL., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w warunkach czynu ciągłego, wielokrotnie kierował telefonicznie wobecM.R.groźby uszkodzenia ciała i zabójstwa, czym wzbudził w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione,
to jest popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,
za co – z mocyart. 190 § 1 kk– skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
a nadto
3/ uznałK. L.za winnego zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie III-cim oskarżenia, z tym ustaleniem, że dopuścił się on tego czynu w okresie od marca 2012 r. do kwietnia 2012 r., wypowiadając groźby pobicia oraz pozbawienia życia w bliżej nieokreślonych dniach,
to jest popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,
za co – z mocyart. 190 § 1 kk– skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności:

przy czym – na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kk– orzekł wobec oskarżonego łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze roku i 3 miesięcy, na poczet której zaliczył mu – w myślart. 63 § 1 kk– zatrzymanie w dniu 06 lipca 2012 r.

Wyrok zawierał także rozstrzygnięcia o kosztach procesu, a mianowicie: zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. K.1.195,56 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz zasądzeniu od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 2.005,56 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

* * *

A p e l a c j ę złożyłaobrońca, która zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i podniosła następujące zarzuty:
a/ obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia, tj.:
-art. 193 § 3 kpk, poprzez niepowołanie niezależnych biegłych lekarzy psychiatrów w sytuacji, gdy ujawniły się w sprawie powody osłabiające zaufanie do osobyA. G. (1), która razem zG. Z.wydała opinię sądowo-psychiatryczną w niniejszej sprawie, mimo że oskarżony jest pacjentemA. G. (1)(oświadczenia oskarżonego i biegłej),
-art. 5 § 2 kpk, poprzez wyjaśnienie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,
-art. 7 kpk, poprzez ocenę materiału dowodowego niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez wybiórczą ocenę wyjaśnień złożonych przez oskarżonego oraz poprzez uznanie, iż sąd one niewiarygodne,
b/ z ostrożności procesowej – obrazy prawy materialnego poprzez nie uznanie, iż czyn oskarżonego opisany w pkt I aktu oskarżenia wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 281 kkw zw. zart. 283 kk,
c/ z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów – rażącej niewspółmierności kary,
w n o s z ą c, w konkluzji, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja – w części – jest zasadna.

Otóż, trafnym jawił się być ten z zarzutów skarżącej, jaki sprowadzał siędo wykazywania, iż stanowiąca dowód w niniejszej sprawie opinia biegłych lekarzy psychiatrów, jest niepełna i niejasna (art. 201 kpk), a do tego ujawniły się powody osłabiające zaufanie do bezstronności jednej z biegłych (A. G.), bowiem oskarżony był jej pacjentem.
I tak, nie sposób było nie zauważyć, iż przedstawiona na rozprawie w dniu 19.03.2013 r. „ustna” /k. 155v./ opinia psychiatryczna, jako uzupełnienie opinii złożonej „na piśmie” /k. 55-56/, zawierała – w swojej treści – wywody wewnętrznie sprzeczne, a wręcz wzajemnie wykluczające się, dotycząc przy tym istoty zagadnienia, tj. zdolności rozpoznania przez oskarżonego znaczenia zarzucanych mu czynów lub – co w szczególności – pokierowania swoim postępowaniem (art. 31 §§ 1 i 2 kk), z tą jeszcze – jednak niejednoznacznąw formie – sugestią (art. 31 § 3 kk), iż „oskarżony świadomie wprowadza sięw stan upojenia alkoholowego i wtedy te normy łamie”, wiedząc, „że pod wpływem alkoholu jego reakcje są wygórowane” /k. 155v./, bez dookreślenie znaczenia ostatniego słowawygórowane. Jakby nie dość tego, badanie oskarżonego dla potrzeb sporządzanej opinii psychiatrycznej nie pozwoliły „kategorycznie stwierdzić, że oskarżony jest uzależniony od alkoholu i dopuszcza się czynów pod jego wpływem” /k. 155v./. Wreszcie, o ile sam oskarżony podawał, że „leczy się psychiatrycznie u dok.A. G. (1)od 1995 r.”/k. 48v./, to tego rodzaju informacja nie znalazła tylko ogólnikowe (i w czasie przeszłym) potwierdzenie w pisemnej opinii, iż „leczył się w(...)wL.” /k. 55v./, lecz bez doprecyzowania w jakim okresie owe leczenie trwało.
A już odrębną kwestią było to, że Sąd pierwszej instancji przeszedł do porządku nad – wynikającą z protokołu przesłuchania podejrzanego – informacją, iż leczył się „u dok.A. G. (1)”, jako że nie podjął żadnych czynności ukierunkowanych na wyjaśnienie relacji pacjent – lekarz, a to w kontekście powołania tego samego lekarza do roli „bezstronnego” biegłego, celem wydania opinii o –de facto– „swoim” pacjencie (art. 196 § 3 kpk).

Z tych to powodów, a stosownie do dyspozycji zart. 437 §§ 1 i 2 kpk, Sąd Okręgowy u c h y l i ł zaskarżony wyrok, przekazując sprawę oskarżonegoK. L.Sądowi Rejonowemu w Lęborku do ponownego rozpoznania.
Powinnością Sądu pierwszej instancji będzie przede wszystkim rozważenie podstaw faktycznych i prawnych przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii innych biegłych lekarzy psychiatrów, acz uwarunkowane pozyskaniem (co najpierw) wyczerpującej informacji co do przebiegu leczeniaK. L.w(...)wL., gdy sama opinia winna być rozszerzona o zagadnienie (ewentualnej) choroby alkoholowej tego oskarżonego.
Wskazać także można, iż przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy właściwym będzie ograniczenie postępowania dowodowego do takiego zakresu, jaki nie miał wpływu na uchylenie wyroku, a to stosownie do uregulowania zawartego w normieart. 442 § 2 kpk, jednakże przy uwzględnieniu (co do szerszych granic postępowania dowodowego) także tych aspektów sprawy, jakie zostały podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego.