Sąd Okręgowy w Zamościu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 605/13
Data wyroku: 2013-10-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Bogucka-Zielonka, Andrzej Sak, Urszula Zwolak
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art.233§1 kk, art.234 kk

Sygn. akt II Ka 605/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 października 2013 r.
Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Urszula Zwolak (spr.)
Sędziowie:  SO Dorota Bogucka-Zielonka
SO Andrzej Sak
Protokolant: st.sekr.sąd. Agnieszka Nowakowska
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Marka Sowy
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 roku
sprawyR. Ś.iM. B.
oskarżonych zart.238 kk,art.233§1 kk,art.234 kkw zw. zart.11§2 kkiart.233§1 kkw zw. zart.12 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim
z dnia 24 maja 2013 r.     sygn. akt II K 1430/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ;

II
koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

/-/ Na oryginale właściwe podpisy.

Sygn. akt II Ka 605/13

UZASADNIENIE
Uzasadnienie faktyczne:
Prokurator Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim oskarżyłR. Ś.o to, że:
I. w dniu 28 maja 2012 roku wT., województwa(...)zawiadomił pisemnie Prokuraturę Rejonową w Tomaszowie Lubelskim o przestępstwie pozyskania zwierzyny łownej w liczbie większej niż wskazane jest w upoważnieniu do polowania indywidualnego przezP. Z., tj. o czyn zart. 53 pkt 6 ustawy prawo łowieckie z dnia 13 października 1995 roku, wiedząc, że przestępstwa nie popełniono
tj. o czyn zart. 238 k.k.
II. w dniu 1 czerwca 2012 rokuT., województwa(...)w toku postępowania przygotowawczego 1Ds. 837/12/D, złożył przed funkcjonariuszem KPP wT.fałszywie oskarżyłP. Z.o kłusowanie 2 dzików, składając jednocześnie fałszywe zeznania poprzez zeznanie nieprawdy w zakresie okoliczności tego zdarzenia, a w szczególności, że przedmiotowe zdarzenia widzieli świadkowieM. B.,M. M.iM. F.
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.iart. 234 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
orazM. B.o to, że:
III. w dniach 14 maja 2012 roku, 2 lipca 2012 roku i 13 lipca 2012 roku w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wT.województwa(...)złożył fałszywe zeznania w toku postępowań przygotowawczych 1Ds. 614/12/D i 1Ds. 837/12/D czerwcu 2012 roku daty bliżej nieustalonej, poprzez zeznanie nieprawdy, że widział jakP. Z.zastrzelił w dniu 3 października 2011 roku 4 dziki
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k..
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim wyrokiem z dnia 24 maja 2013 roku zapadłym w sprawie IIK 1430/12 uniewinniłR. Ś.od zarzutu popełnienia obu zarzucanych mu czynów orazM. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Apelację w tej sprawie wniósł Prokurator Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim. Na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonychR. Ś.iM. B.. Powołując się na przepisyart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się uznaniem, że zachowanie oskarżonychR. Ś.iM. B.polegające na pisemnym zawiadomieniu przezR. Ś.Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Lubelskim o popełnieniu przestępstwa przezP. Z., a następnie zeznawaniu przez obydwu oskarżonych, żeP. Z.pozyskał cztery dziki w dniu 3 października 2011 roku nie wypełnia znamion czynów, o które zostali oni oskarżeni, a mianowicie w odniesieniu doR. Ś.zart. 238 k.k.oraz zart. 233 § 1 k.k.iart. 234 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz w odniesieniu do oskarżonegoM. B.zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w konsekwencji uniewinnienie obydwu oskarżonych od popełnienia tych czynów, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego daje podstawy do uznania, że zarównoR. Ś., jak iM. B.swoim zachowaniem wypełnili znamiona czynów o które zostali oskarżeni.
Podnosząc ten zarzut skarżący na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne:
Apelacja Prokuratora Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim wniesiona w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna, gdyż jej chybiony zarzut, w konfrontacji z przekonywującym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, opartym na analizie całości materiału dowodowego i zawierającym trafne wywody prawne co do znamion zarzucanych obu oskarżonym czynów, jawi się jako polemika z trafnym rozstrzygnięciem Sądu I instancji.
Autor apelacji podniósł w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujący uniewinnieniem obu oskarżonych od popełnienia zarzucanych im trzech czynów. Tymczasem Sąd Rejonowy, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przebieg zdarzeń historycznych, które prokurator ocenił jako przestępstwa, których popełnienie zarzucił oskarżonym, ustalił w zasadzie zgodnie z koncepcją prokuratora zawartą w akcie oskarżenia, natomiast istotna różnica (czyn jest lub nie jest przestępstwem) wynikła z prawnokarnej oceny tych zdarzeń. Sąd Rejonowy w obszernym uzasadnieniu przedstawił zarówno wynik oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod postacią ustaleń faktycznych, jak też wnioski co do prawnokarnej interpretacji znamion zarzucanych oskarżonym czynów, zaś Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela i ustalenia stanu faktycznego, jak też prawne wywody wskazujące na brak winy po stronie obu oskarżonych. Szczególnie trafne wydaje się sformułowanie przyjęte przez Sąd
      meriti,iż nie każde umorzenie postępowania przygotowawczego toczącego się po złożeniu doniesienia przez konkretną osobę, skutkować musi oskarżeniem donoszącego o popełnienie czynów zart. 234 k.k.lubart. 238 k.k., ewentualnie zart. 233 § 1 k.k.– jeżeli poza doniesieniem osoba ta złożyła również zeznania. Trafnie też powołuje się Sąd Rejonowy na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 15 stycznia 1999 r. (IIKKN 129/97), iż:
Dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań - umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym wypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim albo wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanych w postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznań w formie przewidzianej przez prawo procesowe. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakresem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa złożenia fałszywych zeznań objąć można tę treść zeznań, do której odnoszą się przesłanki strony podmiotowej.
Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, iżR. Ś.złożył zawiadomienie o przestępstwie będąc o jego zaistnieniu przekonany na podstawie treści przedstawionych mu przezM. M.,M. F.iM. B.relacji, są przekonywujące, gdyż oparte zostały nie tylko na wyjaśnieniach samego oskarżonego iM. B., ale też ponownie zostały poparte zeznaniamiM. M.iM. F.– k. 171, 175 – zeznania świadków. Osoby te zapewniałyR. Ś.przed złożeniem przez niego zawiadomienia, iż upolowanie dzików przezP. Z.miało miejsce – czemu samP. Z.nie przeczył, a po zakończeniu polowania przy losze nie było 4 warchlaków, przez co wskazane osoby wywnioskowały, iż 4 sztuki zostały upolowane. O upolowaniu 4 sztuk przekonany, jako naoczny świadek byłM. B.. ZeznaniaM. B.zostały natomiast przez prokuratora zakwalifikowane jako zeznania fałszywe, jedynie na podstawie, zdaniem prokuratora wiarygodnych zeznań zainteresowanego sprawąP. Z.oraz świadków, którzy widzieli na jego samochodzie 2 wypatroszone warchlaki. Należy w tym miejscu zauważyć, iż postanowienie o umorzeniu dochodzenia (k. 39 akt), nie zawiera uzasadnienia, wobec czego nie można jednoznacznie ustalić, że faktyczną podstawą tej decyzji jest przyjęcie, że zawiadomienie o przestępstwie było fałszywe i bezpodstawne oraz zeznania składane przezR. Ś.iM. B.były również fałszywe. Tymczasem na fakcie umorzenia dochodzenia w sprawie 1Ds-837/12 prokurator buduje zarzut, iż działania i zeznaniaR. Ś.orazM. B.muszą być fałszywe, skoro w umorzonym postępowaniu przygotowawczym nie stwierdzono jednoznacznie, abyP. Z.upolował więcej niż 2 sztuki świniodzików. Materia przedstawiona przez prokuratora w akcie oskarżenia w niniejszej sprawie była od początku dyskusyjna, zaś zarzut apelacji, w świetle ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy i przedstawionej przez ten Sąd argumentacji za uniewinnieniem oskarżonych, staje się bezzasadny i to w stopniu oczywistym. Sąd Rejonowy doszedł bowiem do jedynie uprawnionego stanowiska, iż brak jest w zachowaniach obu oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów tego elementu strony podmiotowej, jaką jest umyślność, a w odniesieniu do czynuart. 238 k.k.dodatkowo czyn musiał być popełniony z zamiarem bezpośrednim. Tych elementów podmiotowych zarzucanych oskarżonym przestępstw, prokurator nie przedstawił ani w akcie oskarżenia, ani też nie wykazuje w swojej apelacji. Natomiast swoje stanowisko w tym zakresie Sąd Rejonowy zawarł na tyle jasno i przekonywująco, że kwestionowanie go musi zostać ocenione jako nieuprawniona polemika. Przedstawiona przez prokuratora argumentacja na karcie 4 apelacji (k. 204v akt), dotycząca ewentualnych konsekwencji upolowania świniodzików wskazuje jednoznacznie, że umorzenie dochodzenia w sprawie 1Ds.-837/12 nie było uprawnione, a winno być kontynuowane w opisanym kierunku.
Zarzut apelacji prokuratora jest na tyle ogólnikowy, że powoduje trudności w merytorycznej ocenie. Prokurator bowiem nie przedstawił dowodów, które jego zdaniem sprzeciwiają się przyjętej ocenie dowodów w szczególności w zakresie ustaleń co do umyślności działania obu oskarżonych. Nie zaprezentował również kierunku oceny przeprowadzonych dowodów, uzasadniającej przyjęcie, iż oskarżeni działali umyślnie i z zamiarem bezpośrednim w zakresie czynu zart. 238 k.k.. Podnoszenie, że zawiadomienie prokuratury o popełnionym przezP. Z.przestępstwie i dalsze konsekwencje tego zawiadomienia w postaci złożenia zeznań, są jedynie wynikiem zemsty ze stronyR. Ś.jest chybione, bowiem nie jest ważna motywacja do zawiadomienia organu o popełnionym przestępstwie, jeżeli wiadomość o jego popełnieniu jest uzasadniona i zdaniem zawiadamiającego pewna. W takiej sytuacji motywacyjnej pozostawał oskarżonyR. Ś.dysponując wiadomościami przekazanymi przez wskazanych powyżej świadkówM. F.,M. B.iM. M., a zawiadomienia z pewnością nie złożył z sympatii dlaP. Z., chociaż chciałoby się wierzyć, żeR. Ś.motywował do złożenia zawiadomienia obywatelski obowiązek i zamiłowanie do przestrzegania prawa.
Sąd Okręgowy po szczegółowej analizie treści wyroku, jego uzasadnienia, badaniu przebiegu procedowania przeprowadzonego przez Sąd Rejonowy, sposobu przeprowadzenia dowodów i ocenie trafności wniosków wyciągniętych przez Sąd I instancji z tych dowodów, doszedł do przekonania, że w żadnym zakresie nie można Sądowimeritizarzucić popełnienia jakichkolwiek błędów, a w szczególności błędu w dokonanych ustaleniach faktycznych, skutkujących uniewinnienie oskarżonych. Zdaniem Sądu Okręgowego, brak wypełnienia przez oskarżonych znamion czynów im zarzucanych (brak umyślności i zamiaru bezpośredniego – czyn zart. 238 k.k., a nawet zamiarów ewentualnych co do pozostałych przestępstw) nie daje możliwości przypisania winy oskarżonym, co jednocześnie powoduje bezzasadność apelacji takie orzeczenie kwestionującej.
Również badanie akt sprawy w kierunku ustalenia bezwzględnych przyczyn odwoławczych ujętych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k.nie dał pozytywnego rezultatu, wobec czego wyrok należało utrzymać w mocy uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną.
Orzeczenie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze oparte zostało na treściart. 636 § 1 k.p.k..
/-/ Na oryginale właściwe podpisy.