Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 625/13
Data wyroku: 2013-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Elżbieta Jóźwiakowska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 625/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2013r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym

w składzie:Przewodniczący: SSA w SOTamara Pawlak - spr.
Sędziowie: SOElżbieta Daniluk
SOElżbieta Jóźwiakowska

Protokolant:sekr. sąd. Daniel Dobosz

Przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej
po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013r.
sprawyZ. M.
oskarżonego zart. 226 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 27 marca 2013r. sygn. akt II K 683/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze: 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.

Sygn. akt XI Ka 625/13

UZASADNIENIE
Z. M.oskarżony był o to, że:
I. w dniu 25 lutego 2012 roku w miejscowościW., gm.W., pow.(...), woj.(...)znieważył funkcjonariuszy Policji: sierż. szt.A. K.i st. sierż.B. B.w ten sposób, że wyzywał ich słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226 § 1 kk;
II. w czasie i miejscu jak w punkcie I wobec funkcjonariuszy Policji: sierż. szt.A. K.i st. sierż.B. B.stosował groźbę pobicia i zwolnienia ze służby oraz przemoc polegającą na szarpaniu za umundurowanie służbowe st. sierż.B. B.czym zmuszał ich do zaniechania prawnej czynności służbowej związanej z pobraniem krwi do badania na zawartość alkoholu w związku z podejrzeniem kierowania w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;
III. w czasie i w miejscu jak w punkcie I kierował samochodem osobowym m-kiA. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości (wynik pobranej próbki krwi I- 3,0 promila i II- 3,5 promila alkoholu etylowego) tj. o czyn zart. 178 a § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Łukowie uznałZ. M.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za czyn opisany wpkt. Ia/o na podstawieart. 226 § 1 kkskazał go na karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 (dziesięć) złotych;
- za czyn opisany wpkt. IIa/o na podstawieart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkprzyjmując za podstawę wymiaru karyart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
-na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;
-za czyn opisany wpkt IIIa/o na podstawieart. 178 a § 1 kkskazał go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 (dziesięć) złotych;
-na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł środek karny w postaci 2 (dwóch) lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;
-na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 2 kktak orzeczone kary grzywny połączył i wymierzył karę łączną grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 (dziesięć) złotych;
-na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 25 lutego 2012 roku do 26 lutego 2012 r;
-zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450 złotych (czterysta pięćdziesiąt) tytułem kosztów sądowych.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok:
- w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia – co do kary,
-w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia- co do winy oraz w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej.
zarzucając:
1. Mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania w postaci:
a) przepisart. 4 kpkw zw. zart. 7 kpkpoprzez jednostronną i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną wbrew zasadom doświadczenia życiowego, zwłaszcza w zakresie oceny złożonych na rozprawie zeznań świadkaA. O., a ponadto świadkaA. D., co do okoliczności, kto w dniu 25 lutego 2012 r. ok godz. 17.00 kierował pojazdem markiA.koloru jasny metalik poruszającego się w kierunku posesjiA. O., a nadtoI. K.,M. W. (1),P. K.odnośnie okoliczności czy w dacie zdarzenia ok. godz. 17.00 oskarżony znajdował się pod widocznym działaniem alkoholu oraz kiedy w danym dniu oskarżony alkohol spożywał, pominięcie w tym zakresie dowodu z zeznańM. W. (2);
b)art. 7 kpkw zw. zart. 201 kpkpoprzez bezkrytyczne obdarzenie walorem pełnej wiarygodności, jasności i spójności opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UMw. L., mimo iż opinia pozostaje niejednoznaczna i niestanowcza;
c)art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie nasuwających się w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w tym w szczególności odnośnie tego, czy obie próbki krwi poddane badaniom pochodziły od oskarżonego pomimo nieoznaczenia w protokole pobrania próbek krwi o godz. 19:55 numeru pakietu, w którym próbka ta została zabezpieczona i nie wyjaśnieniu tej okoliczności w toku postępowania.
2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia w postaci;
a) przyjęcia, że oskarżonyZ. M.jechał w dniu 25 lutego 2012 r. ok. godz. 17.00 jako kierujący samochodem osobowym markiA.nr rej. (...)ze swojej posesji na posesję należącą doA.iM. O.;
b) przyjęcia, że w dniu 25.02.2012 r. ok. godz. 17.00 oskarżonyZ. M.znajdował się w stanie nietrzeźwości;
3) rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary za czyn zarzucany oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia poprzez:
a) nierozważenie przez Sąd możliwości skorzystania z przewidzianej wart. 58 § 3 kkmożliwości zastosowania kary wolnościowej wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, mimo, iż okoliczności popełnienia czynu i warunki osobiste oskarżonegoZ. M.za tym przemawiały;
b) niewystarczające rozważenie przy wymiarze kary za wskazane przestępstwo wszelkich okoliczności sprawy a szczególności, iż naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza nie wywołało u niego żadnych obrażeń ciała ani szkód w mieniu oraz okoliczności dotyczących osoby oskarżonego tj. jego uprzedniej niekaralności i epizodycznego jedynie charakteru jego czynu, postawy oskarżonego w toku postępowania tj. przyznania się do winy i wyrażenia skruchy, dobrej opinii o oskarżonym wśród społeczności lokalnej, których wnikliwie rozważenie i wzięcie pod uwagę winno doprowadzić do uznania, że w niniejszym przypadku wystarczające do spełnienia celów kary będzie orzeczenie samoistnej kary grzywny.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia oraz wymierzenia za czyn z pkt. II aktu oskarżenia kary grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna grzywny wynosi 10 (dziesięć) zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu o najszerszym zakresie – co do winy oskarżonego odnośnie czynu z pkt III. Obszerne, zawarte w wielu punktach zarzuty apelacji sprowadzają się w istocie do kwestionowania trafności oceny zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego oraz dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych.
Tymczasem analiza akt sprawy przez pryzmat uzasadnienia wyroku przemawia za wnioskiem przeciwnym. Sąd I instancji zgromadził kompletny materiał dowodowy, który w całości (zgodnie z wymogamiart. 410 kpk) poddał wnikliwej analizie a następnie trafnej ocenie, uwzględniającej zasady określone wart. 7 kpki na tej podstawie dokonał nie wnoszących zastrzeżeń ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu wyroku, odpowiadającym wymogomart. 424 § 1 kpksąd orzekający wskazał jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Obszerna i szczegółowa argumentacja, uwzględniająca całokształt materiału dowodowego; zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logiki (k. 114-129) jako przekonująca zasługuje na aprobatę. Przypomnieć wypada, iż ocena dowodów (osobowych, nieosobowych) jest domeną sądu orzekającego (sądu meriti); ten to sąd w odniesieniu do dowodów osobowych (wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków) składanych w różnych fazach postępowania – po bezpośrednim przesłuchaniu poszczególnych osób – ma prawo jednym z nich (w całości lub części) dać wiarę lub nie – pod warunkiem należytego uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie, któremu to zadaniu w pełni sprostał.
I tak, nie budzi zastrzeżeń uznanie przez Sąd za wiarygodne zeznań naocznego świadka zdarzeniaA. O., złożonych bezpośrednio tego samego dnia po zdarzeniu, będącym przedmiotem osądu – są one kategoryczne i jednoznaczne w swej wymowie: wynika z nich niezbicie, iż to nietrzeźwy oskarżony prowadził samochód, wysiadł z niego i urządził awanturę, wówczas świadek wezwał na pomoc policję. Co do najistotniejszej kwestii świadek stwierdził: „Ja jestem pewny, że pojazdemA.jako kierujący przyjechał pod moją posesję znany mi osobiścieZ. M.ponieważ widziałem ten fakt naocznie” (k.4v).
W tym stanie rzeczy diametralna zmiana – na korzyść oskarżonego – zeznań przez świadka na rozprawie słusznie została przez Sąd Rejonowy uznana za instrumentalną albowiem motywy: najpierw obciążenia oskarżonego a następnie - zmiany postawy - jawią się jako nieracjonalne, nielogiczne a przez to nieprzekonujące.
Tym samym na aprobatę zasługuje uznanie przez Sąd za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego złożonych przed sądem i świadków wspierających jego linię obrony: uzasadnienie wyroku odnosi się do wszystkich aspektów wynikających z tych dowodów osobowych, jest przekonujące i logiczne.
Nie budzi nadto zastrzeżeń dokonane przez Sąd I instancji ocena dowodów nieosobowych – opinii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej – AM wL.: sąd odniósł się do wszystkich istotnych danych w niej zawartych i wyprowadził zeń trafny wniosek o stanie nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu (k.122).
Z kolei próba dyskwalifikowania rzetelności i miarodajności protokołów pobrania krwi od oskarżonego wywodzona z nieoznaczenia jednego z pakietów nie może się ostać – wprawdzie istotnie w cz. II w/w protokołu na k. 32 v nie umieszczono numeru fiolki ale pozostałe dane – data, godzina pobrania pozostają w logicznym związku z pozostałymi dowodami i nie nasuwają wątpliwości, iż protokół odzwierciedla opisaną w nim czynność.
Podsumowując: skarżący w apelacji nie wskazał, jakim zasadom logicznego rozumowania przy ocenie dowodów a następnie czynieniu ustaleń faktycznych uchybił Sąd Rejonowy a tylko wskazanie takich uchybień mogłoby stanowić płaszczyznę do podjęcia próby weryfikacji merytorycznej zasadności wyroku.
Skoro tak – apelacja jawi się jako jednostronna, wyłącznie polemiczna, abstrahująca od pozostałych okoliczności i dowodów w sprawie zatem uznać ją należało za oczywiście bezzasadną.
Analogicznie potraktował Sąd odwoławczy zarzut rażącej niewspółmierności kary jednostkowej za czyn z pkt. II i łącznej.
Art. 58 § 3 kkprzewiduje rozwiązanie o charakterze fakultatywnym nie zaś obligatoryjnym; sąd I instancji nie dopatrzył się (słusznie) takich szczególnych przesłanek, które przemawiałyby za orzeczeniem kary innego rodzaju, zaś argumenty zawarte w uzasadnieniu apelacji nie przemawiają za słusznością postawionego zarzutu ( m.in. brak skutków czynu z pkt. II, skoro przestępstwo, o którym mowa, nie jest znamienne skutkiem).
Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając nadto uchybień zart. 439 § 1 i 440 kpkSąd orzekł, jak na wstępie.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za II instancję uzasadniają przepisyart. 636 kpkw zw. zart. 627 kpkoraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 2013 r. o opłatach w sprawach karnych (z późń. zmianami).