Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 652/12
Data wyroku: 2013-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wanda Anna Wach
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 94^3^ k.p.

Sygn. akt VI P 652/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2013 roku.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
PrzewodniczącySSR Przemysław Chrzanowski
Ławnicy:  Wanda Anna Wach
Tomasz Sowa
Protokolant  stażysta Ewa Daniło
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaM. T. (1)
przeciwko(...)wW.

o zadośćuczynienie w związku z mobbingiem
oddala powództwo.
Sygn. akt VI P 652/12

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 20 sierpnia 2012 roku powódkaM. T. (1)wniosła o zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia w kwocie 4.500,00 zł tytułem doznanych krzywd i mobbingu, co skutkować miało utratą przez nią pracy. Jako pozwanego wskazała(...)wW..
W uzasadnieniu swego stanowiska powódka podała, iż była pracownikiem pozwanego w okresie od 9 października 2009 roku do 31 sierpnia 2010 roku w charakterze woźnej oddziałowej. Jej zakres obowiązków obejmował rozdawanie dzieciom posiłków i dbanie o porządek na wyznaczonych odcinkach, a także wykonywanie innych zadań zleconych przez dyrektora i kierownika. Powódka podniosła, że była szykanowana przezA. H., pracującą w przedszkolnej kuchni jako pomoc kuchenna.A. H.miała wyzywać powódkę, rzucać naczyniami kuchennymi i innymi narzędziami, trzaskać drzwiami. Ton jej głosu według powódki był nieludzki, siała ona terror. Jednocześnie powódka podała, iż w placówce pozwanego zaczęły ginąć różne przedmioty, jak telefony, portfele, czy racje żywieniowe dla dzieci, doszło nawet do kradzieży talonów pieniężnych. W związku z tymi incydentami powódka i dwie inne pracownice dostały ostrzeżenie od dyrekcji, iż jeśli jeszcze coś zginie to zostaną zwolnione dyscyplinarnie. W grudniu 2009 roku powódka złożyła skargę do dyrekcji na zachowanie mobbingujące, ale nie dało to pozytywnych efektów, gdyżA. H.została przymuszona do przeproszenia powódki. W połowie stycznia 2010 roku powódka trafiła do szpitala psychiatrycznego w związku z jej stanem depresyjnym, myślami samobójczymi i ogólnym wyczerpaniem. Powódka uzasadniając swe roszczenie dodała, iż stosowany wobec niej mobbing spowodował u niej poważną chorobę, straty finansowe oraz pewną społeczną stygmatyzację poprzez leczenie psychiatryczne.

(pozew – k. 1 – 3, pismo powódki z dnia 10 września 2012 roku – k. 8, pismo powódki z dnia 22 września 2012 roku – k. 23)

(...)wW.w odpowiedzi na pozew, datowanej na 5 października 2012 roku, wniosło o oddalenie powództwa w całości.
Pozwany przyznał, iż konflikt pomiędzy powódką aA. H.(obecnieS.) faktycznie miał miejsce, jednak był on spowodowany relacjami damsko – męskimi związanymi z jednoczesnym zatrudnieniem na stanowisku kucharzaR. S.. Pozwany odnosząc się do wspomnianych w pozwie kradzieży podniósł, że jedynym incydentem było wezwanie trzech pracownic w momencie, gdy jednej z woźnych zginęły pieniądze z torebki. Nigdy jednak nie doszło do żadnych rewizji torebek pracowników. Pozwany stwierdził także, iż pobyt w szpitalu psychiatrycznym jest prywatną sprawą powódki, zaś umowa z nią została rozwiązana z upływem czasu na jaki była zawarta. Umowa nie została przedłużona, ponieważ dyrektor placówki uznał, iż powódka nie nadaje się do pracy z małymi dziećmi. Ponadto powódce przyznawano bony świąteczne, jak również zapomogę socjalną oraz zapomogę losową w kwocie odpowiednio 800,00 zł i 300,00 zł.

(odpowiedź na pozew – k. 27 – 29)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódkaM. T. (1)była zatrudniona w(...)wW.w okresie od dnia 8 października 2009 roku do dnia 31 sierpnia 2010 roku na cały etat na stanowisku woźnej oddziałowej. Stosunek pracy między stronami regulowała początkowo umowa o pracę zawarta na okres od 8 października 2009 roku do 8 listopada 2009 roku, a następnie umowa o pracę na czas określony od 9 listopada 2009 roku do 31 sierpnia 2010 roku. Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki w okresie czerwiec – sierpień 2010 roku, liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wynosiło 1.385,42 zł brutto.

(dowód: świadectwo pracy – k. 1 części C a/o powódki, umowa o pracę z dnia 08 października 2009 roku – k. 1 części B a/o powódki, umowa o pracę z dnia 09 listopada 2009 roku – k. 7 części B a/o powódki, zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 40)

A. H., nosząca obecnie nazwiskoS., jest pracownikiem pozwanego zatrudnionym na stanowisku pomocy kucharza. Jednocześnie na stanowisku kucharza jest zatrudnionyR. S.– prywatnie mąż i wieloletni partnerA. S.. Pracownicy zauważyli, że powódka dziwnie zachowywała się w stosunku doR. S., robiła wobec niego „maślane oczy”, rysowała serduszka. O tym zachowaniu powódki została zawiadomiona przez innych pracownikówA. H.(S.), która w związku z tym poczuła się zagrożona, nie wiedziała co ma w tej sytuacji robić. Powódka wręcz zaproponowałaR. S.rzucenie jego partnerki i związanie się z nią, na co on nie zgodził się.

(dowód: zeznania świadków:E. K.– k. 129,J. P.– k. 130 – 132,M. T. (2)– k. 132 – 133,A. S.– k. 134 – 135,R. S.– k. 135 – 136)

W okresie pracy powódki u pozwanego doszło, w grudniu 2009 roku, do rozmowy pomiędzy powódką iA. H.(S.), w obecności dyrektorki pozwanego oraz innych pracowników:M. D. (1),E. K.orazJ. P.. Było to spowodowane informacjami dotyczącymi konfliktu między obiema paniami. Podczas tego spotkania powódka została przeproszona przezA. H.(S.). Po owym incydencieA. H.(S.) nie odzywała się do powódki i unikała jej.A. H.(S.) była osobą, która potrafiła się zdenerwować, jednak w takich wypadkach wychodziła do kuchni, natomiast nie przeklinała, ani nie krzyczała.

(dowód: zeznania świadków:E. K.– k. 129,A. S.– k. 134 – 135,M. D. (1)– k. 105,J. P.– k. 130 – 132, oraz dyrektora pozwanego – k. 163 – 164, notatki – k. 30 - 32)

W Przedszkolu doszło również do sytuacji, gdy jednej z pracownic zginęły z torebki pieniądze. Przeprowadzona została wówczas rozmowa dyrektorki Przedszkola z trzema woźnymi, podczas której dyrektorka uprzedziła je, że jeśli ujawni się kto dokonał kradzieży, to wówczas ta osoba zostanie zwolniona dyscyplinarnie.

(dowód: zeznania świadków:J. P.– k. 130 – 132, zeznania dyrektora pozwanego – k. 163 – 164, notatka – k. 34)

Pracownicy pozwanego zauważyli, że powódka często płakała w pracy. Wśród pracowników krążyła opinia, iż powódka ma depresję, oraz że leczyła się psychiatrycznie jeszcze zanim przyszła do pracy. Pracownicy pozwanego dowiedzieli się również o pobycie powódki w szpitalu psychiatrycznym w trakcie pracy u pozwanego. Podejrzewano, iż może mieć problemy rodzinne związane z konfliktem z jej byłym mężem o dziecko.

(dowód: zeznania świadków:E. K.– k. 129,W. B.– k. 129 – 130,J. P.– k. 130 – 132,M. T. (2)– k. 132 – 133, zeznania dyrektorki pozwanego – k. 163 – 164, notatka – k. 33)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedstawionych w toku postępowania, w tym dokumentów zawartych w aktach osobowych powódki, oraz na podstawie zeznań świadków:E. K.(k. 129),W. B.(k. 129 – 130),J. P.(k. 130 – 132),M. T. (2)(k. 132 – 133),A. S.(k. 134 – 135) iR. S.(k. 135- 136), którym Sąd dał wiarę w całości. Z zeznań tych świadków wyłania się spójny i logiczny obraz stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Sąd dał również w całości wiarę zeznaniom dyrektorki pozwanego, które znalazły potwierdzenie w zeznaniach pozostałych, w/w świadków oraz w dowodach przeprowadzonych z dokumentów dołączonych do akt sprawy.
Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki, bowiem nie podaje ona żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności, iż miała w związku ze swoją pracą myśli samobójcze. Powódka mówi również o mobbingu ze strony dyrektorki pozwanego, podczas, gdy w pozwie jak i w całym postępowaniu konsekwentnie wskazywała jako mobberaA. H.(S.). Twierdzenia powódki jednak o mobbingu kierowanym pod jej adresem przez dyrektorkę również nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaK. Z.(k. 106), w zakresie w jakim świadek twierdzi, iżA. S.dokuczała wszystkim, przeklinała, oraz w zakresie w jakim twierdzi ona, iż dyrektorka Przedszkola powiedziała wszystkim pracownikom na zebraniu, że powódka leczy się psychiatrycznie. Twierdzenia świadka nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w konfrontacji z zeznaniami świadków, które Sąd uznał w tej sprawie za wiarygodne. Ponadto świadekK. Z.nie jest w ocenie Sądu świadkiem wiarygodnym, gdyż wytoczyła przeciwko pozwanemu powództwo.
Sąd nie dał również wiary zeznaniom świadkaM. D. (1)(k. 105), w zakresie, w jakim mówi ona o upodobaniu sobie powódki przezA. S., co nie znalazło żadnego potwierdzenia w zeznaniach świadków, którym Sąd dał wiarę w niniejszej sprawie.
Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadkaM. D. (2)(k. 106), gdyż zdaniem Sądu nie wnoszą one do sprawy niczego istotnego i nie są pomocne w ustaleniu stanu faktycznego.
Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadkówH. B.(k. 161 – 162) orazZ. W.(k. 162 – 163), gdyż ich twierdzenia nie mogą być uznane za przydatne w niniejszej sprawie, ponieważ świadkowie, co sami przyznali, nie byli obecni w pracy w okresie objętym rozpoznaniem i ustaleniami w tej sprawie i nic nie wiedzą na temat negatywnych zachowańA. S.wobec powódki.

Sąd zważył, co następuje:
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy był stosowany wobec powódki mobbing, co miałoby uzasadniać zasądzenie na jej rzecz odpowiedniej kwoty.
Odpowiednią regulację dotyczącą mobbingu ustawodawca zawarł wart. 943Kodeksu pracy(dalej jako:KP). Zgodnie z nim mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.
Należy jednak zauważyć, że na gruncie regulacji zart. 943KPustawodawca zawarł możliwość dochodzenia roszczeń związanych z mobbingiem tylko w przypadku, gdy zachowania wyczerpujące znamiona mobbingu wywołały u pracownika rozstrój zdrowia (art.943§ 3 KP), lub doprowadziły pracownika do rozwiązania umowy o pracę (art.943§ 4 KP).
Z powyżej przytoczonej regulacji wynika fakt, iż pracownik, aby móc dochodzić odszkodowania z tytułu stosowanego wobec niego mobbingu musi udowodnić okoliczności polegające bądź to na wywołaniu u niego rozstroju zdrowia, bądź też na rozwiązaniu przez niego umowy o pracę wskutek mobbingu. Warto w tym miejscu dodać, że ciężar dowodu w zakresie faktów świadczących o mobbingu spoczywa na pracowniku (tak też E. Maniewska,Komentarz aktualizowany do art.94(3) Kodeksu pracy, LEX,el.,2013).
W toku przedmiotowego postępowania powódka nie wykazała, iż doznała jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. Wskazała ona, iż przebywała na leczeniu psychiatrycznym, jednak nie zostało przez nią udowodnione, jaka była diagnoza lekarska i czy pobyt ów miał związek z sytuacją w pracy. Ponadto powódka sama przyznała, iż nie była to jej pierwsza wizyta w zakładzie leczniczym związana z problemami psychicznymi, bowiem, zgodnie z jej oświadczeniem z karty 163 akt sprawy, pierwszy raz była w oddziale dziennym już w 2003 roku, co było związane z rozwodem. Również i podczas zatrudnienia u pozwanego leczenie powódki mogło być związane właśnie z problemami dotyczącymi rodziny, na co zwracają także uwagę pozostali pracownicy w swych zeznaniach.
Odnośnie przesłanki polegającej na doprowadzenia pracownika do rozwiązania umowy o pracę będącego skutkiem stosowanego wobec niego mobbingu należy również i w tym przypadku stwierdzić brak jej spełnienia w niniejszej sprawie. Umowa o pracę łącząca strony była umową na czas określony i zakończyła się w wyniku upływu czasu, na który została zawarta. Jest to przyczyna rozwiązania umowy o pracę przytoczona wart. 30 § 1 pkt 4 KP. Zgodnie zaś z treścią przesłanki odpowiedzialności za mobbing zart. 943§ 4 KPto pracownik powinien przez swoje jednostronne oświadczenie woli rozwiązać w wyniku mobbingu stosunek pracy, czyli powinien skorzystać z możliwości przewidzianej wart. 30 § 1 pkt 2 lub 3 KP. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie zaistniała.
Należy w tym miejscu odnieść się również do kwestii opisu znamion samego zachowania, które przez ustawodawcę zostało opisane jako mobbing, odnosząc się do ustaleń faktycznych poczynionych w przedmiotowej sprawie. Otóż zgodnie z przytoczoną już na samym początku rozważań regulacją zart. 943§ 2 KPza mobbing może być uznane jedynie takie zachowanie, które polegają na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika. Z ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego wynika, iż pomiędzy powódką, a wskazaną przez nią jako mobberA. H., obecnieS., faktycznie doszło do konfliktu, jednak nie miał on charakteru uporczywego, gdyż Sąd ustalił, iż poza incydentem z grudnia 2009 roku, pomiędzy obiema paniami nie doszło do żadnego innego starcia. W przedmiotowej sprawie doszło więc do jednorazowego działania, jak bowiem konsekwentnie wskazują świadkowie, późniejA. S.w ogóle nie odzywała się do powódki i omijała ją w pracy, nie chcąc prowokować kłótni. Warto w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie: „Choć nawet jednorazowe naganne zachowanie w stosunku do pracownika może wywołać u niego złe samopoczucie, to jednak o skutkach w postaci długotrwałego wpływu na psychikę może być mowa dopiero przy zwielokrotnieniu tych działań” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt III APa 10/13). Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć, że jednorazowy zatarg pomiędzy obiema kobietami, miał mieć charakter uzasadniający zidentyfikowanie działań mobbingowych.
Podsumowując dotychczasowe rozważania w tej sprawie należy zauważyć, że nie zostały spełnione żadne przesłanki uzasadniające zaktualizowanie się odpowiedzialności odszkodowawczej związanej z mobbingiem, co więcej, Sąd nie stwierdził również występowania samego zachowania mobbingowego, które mogłoby taką odpowiedzialność uzasadniać. Należy w tym miejscu również podnieść, iż o stosowaniu mobbingu nie mogą świadczyć jedynie subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej, ustalając bowiem istnienie mobbingu Sąd obowiązany jest oprzeć się na obiektywnych kryteriach (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 marca 2012 roku, sygn. akt II PK 303/11).
Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Sąd uznał, iż powództwoM. T. (1)nie zasługiwało na uwzględnienie, należało więc orzec na podstawie w/w przepisów jak w sentencji.