Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 643/13
Data wyroku: 2013-10-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak, Tomasz Wysocki, Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 643/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 października 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

Sędziowie :

SO Tomasz Wysocki
SO Mariusz Górski

Protokolant :

Marta Synowiec

przy udziale Władysławy Kunickiej-Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 roku
sprawyK. B.
oskarżonej zart. 278 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie
z dnia 17 czerwca 2013 roku, sygnatura akt II K 1355/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 180 zł opłaty za to postępowanie.

Sygnatura akt IV Ka 643/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie, w sprawie o sygn. akt II K 1355/12, uznałK. B.za winną popełnienia czynu zart. 278§1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.polegającego na tym, że w okresie od 1 października 2011r. do 2 czerwca 2012r. wP.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru zabrała w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 26..395,07 zł w ten sposób, że po przeprowadzonych transakcjach sprzedaży towarów, operacje na kasie fiskalnej anulowała , paragony niszczyła, a pieniądze ze sprzedaży zabierała czym działała na szkodęH (...) s.c.wP.i za to na podstawieart. 278§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 69§1 i §2 k.k.iart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie tej kary warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata. Zaliczył przy tym na poczet tej kary, w razie zarządzenia jej wykonania okres zatrzymania od 02.06.2012r. do 03.06.2012r. (art. 63§1 kk.)
Nadto na podstawieart. 72 §2 k.k.zobowiązałK. B.do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoH (...) s.c.L. L.iH. S.kwoty 26.395,07 złotych w terminie roku i 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku, zaś zwolnił oskarżoną od obowiązku poniesienia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Z rozstrzygnięciem tym nie pogodziła się oskarżona, która za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżyła wyrok w części dotyczącej pkt I i III, wnosząc o zmianę wyroku w ten sposób że:

1
oskarżona zastanie uznana za winną zarzuconego jej popełnienia występku zart. 278§1 kk. w zw. z innym przepisami, tj. przywłaszczenia pieniędzy, ale w kwocie 1.721,50 zł, a nie kwoty 26.395,07 zł,

2
zostanie uchylony w całości punkt III zaskarżonego wyroku lub zmieniony w ten sposób, że oskarżona zostanie zobowiązana do naprawienia szkody tylko w kwocie 1.721,50 zł

3
zostanie zmodyfikowany wymiar kary i okres próby.

Apelujący, uzasadniając powyższe wnioski, podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.art.2§2 k.p.k.art. 5§2 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 415§4 k.p.k.oraz wskazał na brak podstaw do przyjęcia, że wszystkie anulowane paragony i pobranie gotówki obciąża jedynie oskarżoną.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja na uwzględnienie nie zasługuje.
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, wszechstronnie i nader wnikliwie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, nie naruszając żadnej z zasad tyczących oceny materiału dowodowego. A wyprowadzone na tej podstawie wnioski – także w ocenie sądu odwoławczego – są jedynie trafne.
Skoro sąd odwoławczy podziela tę, przedstawioną w uzasadnieniu, ocenę poszczególnych dowodów, które miał na uwadze sąd orzekający konstruując stan faktyczny (co do zasady przez apelującego także nie kwestionowany), powielanie tej argumentacji nie jest celowe, a wystarczające jest odesłanie do tych pisemnych motywów.
Odnoszą się natomiast do poszczególnych zarzutów apelacji, to:
Prawdą jest, że nie ma szczegółowej dokumentacji tyczącej czasu pracy oskarżonej oraz wykonywanych konkretnie prac danego dnia. Niemniej te dowody, którymi dysponował sąd a quo są wystarczające do dokonania kategorycznych ustaleń. Pomija apelujący, że w sposób pewny można wskazać dwa okres, kiedy toK. B.nie pracowała „na kasie”, tj. pomiędzy 19 a 23 marca 2012r. (była wówczas na urlopie) oraz od 14.04.2012r. do 17.05.2012r. (przesunięto ją wtedy na inne miejsce pracy). Wydruki z obu kas fiskalnych, znajdujących się w sklepie tylko w tym właśnie czasie nie rejestrujążadnychtransakcji anulowanych.
Gdyby zatem przyjąć za wiarygodną wersję forsowaną przez obronę, to uznać by należało, że pozostałe pracownice, „zmówiły się” i, by obciążyć oskarżoną, także w tym czasie zaprzestały procederu anulowania transakcji na kasach sklepu. Takie założenie byłoby jednakże nazbyt karkołomne, wręcz irracjonalne, a przeczy temu właśnie analiza wydruków z kas fiskalnych oraz korespondujące z nimi pierwotne wyjaśnienia oskarżonej.
W ocenie sądu odwoławczego to, że tylko w czasie, kiedy oskarżona nie miała sposobności pracy na kasach, nie było transakcji anulowanych i to na taką skalę, jak miało to miejsce w pozostałym okresie, świadczy dobitnie o tym, że tylko ona dokonywała tych „operacji” i zabierała pieniądze, które po anulowaniu sprzedaży towaru stanowiły superatę.
Istotnie sam wydruk z kasy fiskalnej jest anonimowy, lecz z uwagi na okoliczności w jakich się one „pojawiały” nie ulega wątpliwości to, że powstały tylko dzięki inwencji oskarżonej, która nadto skrzętnie notowała kwoty, które może „sobie zabrać”, a co obserwowały koleżanki.
Nie jest przy tym prawdą to, że w sklepie nie przeprowadzano remanentów, a nawet jeśli to,K. B.nic nie wiedziała o skali ujawnionych niedoborów. W aktach sprawy znajdują się bowiem kopie remanentów z października 2011r., z listopada 2011r. czy kwietnia 2012r., na których widnieją podpisy pracowników, w tymK. B., a wykazują one braki towaru oraz manko, które sukcesywnie „rośnie”.
W pełni zasadnie przy tym ocenił sąd a quo wyjaśnienia oskarżonej i przyznał przymiot wiarygodności tej ich części (z postępowania przygotowawczego), w których nie tylko opisała mechanizm kradzieży pieniędzy z kasy, ale i wskazała, że pobierała pieniądze przez cały okres, tj. do października 2011r. do 2 czerwca 2012r., kiedy to pracodawcy ujawnili jej proceder. Przyznała nadto że pobierała różne kwoty („mogłam zabierać z kasy po 500 złotych i mogłam miesięcznie zabierać do 2.000 złotych” – k. 54). Gdy odniesie się te wyjaśnienia do wydruków z kas fiskalnych za ten okres, to jednoznacznie można stwierdzić, iż słowom tym można dać wiarę, ponieważ rzeczone wydruki w pełni taki mechanizm działania potwierdzają.
To z kolei pozwala uznać, że oskarżona w okresie objętym zarzutem pobrała znacznie większą kwotę, aniżeli 1.721,50 zł (jest to jedynie kwota zabrana z kas w ciągu ostatnich dni, tj. od 17.05.2012r. do 02.06.2012r. wynikająca z zestawienia ujawnionych, a anulowanych, transakcji). Zestawienie sumaryczne transakcji anulowanych (k.69 – 110), z uwzględnieniem odjętych kwot obu kas z dnia 12.12.2011r. (kiedy pracowały dwie kasy), właśnie z uwagi na brzmienieart. 5§2 k.p.k., daje 26.395,07 zł.
W tym stanie sprawy sąd meriti słusznie uznał, że kradzieży takiej kwoty dokonała oskarżona. Skoro tak, zobowiązanie jej do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego tej sumy jest oczywiści zasadne.
O jakimkolwiek błędzie w wyliczeniach szkody czy też wątpliwościach w tym względzie nie ma mowy.
Z tego też powodu uznanie sprawstwa i winyK. B.odnośnie czynu jej przypisanego jest oczywiście słuszne i nie może być skutecznie kwestionowane.
Także wymiar kary w żadnym razie nie razi swą surowością, wręcz przeciwnie – w ocenie sądu odwoławczego – jest to kara wyważona, oscylująca w dolnych graniach ustawowego zagrożenia. Zwłaszcza gdy uwzględni się czas, w ciągu którego oskarżona w pełni świadomie wykorzystywała „nadarzającą się okazję”, nie tylko narażając swego pracodawcę na straty materialne ale i na skutek zniszczenia wydruków z kas fiskalnych (art. 276 k.k.), naraziła go na dodatkowe konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Ciąży bowiem na prowadzącym działalność gospodarczą obowiązek przechowywania dowodów zawartych transakcji przez określony czas i nie wywiązanie się z tego obowiązku rodzi odpowiedzialność karno – skarbową.
Z tego też względu żaden z zarzutów apelującego nie zasługuje na uwzględnienie, a wnioski o zmianę wysokości kwoty, której zaboru dokonała oskarżona i, w konsekwencji, uchylenie obowiązku naprawienia szkody lub obniżenie sumy, którą zobowiązana będzie zwrócić pokrzywdzonemu, uznać należy za chybione.
Mając na uwadze wynik postępowania odwoławczego oraz brzmienieart. 636§1 k.p.k.orzekł sąd odwoławczy o kosztach sądowych związanych z tym postępowaniem i obciążył nimi oskarżoną.