Sąd Rejonowy w Opolu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1191/12
Data wyroku: 2013-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Wieczorek
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk 283 kk

Sygn. akt II K 1191/12
/ 4 Ds. 861/12/

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2013 r.

Sąd Rejonowy w Opolu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSR Piotr Wieczorek
Protokolant : sekr. sąd.B. Ś.
przy udziale Prokuratora Prok. Rej. wO.– -----
po rozpoznaniu w dniu 16.01.2013 r.
sprawyK. K. (1)/K./
synJ.iR.zd.H.,ur. (...)wK.

iK. K. (3)/K./
synR.iM.zd.K.,ur. (...)wO.

oskarżonych o to, że :
w dniu 03 września 2012 r. około godz. 18:20 wO.przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu z osobą nieletnią, co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia przez Sąd Rodzinny i Nieletnich, dokonali rozboju na osobieP. S.w ten sposób, że używając przemocy fizycznej w postaci kopnięcia w rękę oraz okolice żeber pokrzywdzonego, doprowadzili go do stanu bezbronności, a następnie zabrali mu w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki S. (...)nr(...)z kartą pamięci, pokrowcem na telefon oraz folią na ekran i starterem, o łącznej wartości 355 zł, przy czym zażądali od wymienionego pokrzywdzonego wydania pieniędzy, grożąc przy tym pobiciem, w wyniku czegoP. S.wydał pieniądze w kwocie 2 zł, czym spowodowali straty w ogólnej kocie 357 zł na szkodę w/wP. S.
tj. o czyn zart. 280§1 kkw zw. zart. 283 kk

I
UznajeK. K. (1)iK. K. (3)za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, który stanowi przestępstwo zart. 280§1kkw zw. zart. 283 kki za to na podstawieart.283 kkw zw. zart. 280§1kkwymierza im kary po 6 /sześć/ miesięcy pozbawienia wolności.

II
Na podstawieart. 69,70§2 kkwykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonym na okresy próby lat 3 /trzech/, oddając ich w tym czasie na podstawieart. 73§2kkpod dozór kuratora sądowego.

III
Na podstawieart. 63§1kkzalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy zatrzymania dnia 07.09.2012 r.

IV
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ś.wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł z VAT tytułem obrony z urzędu oskarżonegoK. K. (1).

V
Na podstawieart.624 § 1 kpkorazart. 17 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych i opłaty a kosztami obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1191/12

UZASADNIENIE
Na wstępie należy zauważyć, że wniosek o uzasadnienie wyroku w przedmiotowej sprawie został złożony jedynie przez oskarżonegoK. K. (3), wobec czego Sąd zgodnie z dyspozycją przepisuart. 423 § 1a kpkograniczył zakres niniejszego uzasadnienia tylko do tych części wyroku, które dotyczą wyżej wymienionego oskarżonego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. W. (1)– lat 16 podczas spotkania z koleżankąK. R.– lat 17, dowiedział się że spotyka się ona zP. S., który ma fajny telefon komórkowy i można go łatwo „obrobić”, ponieważ jest „ciotą” i „frajerem”. W tym też celuK. R.wysłała smsa doP. S.z zapytaniem, czy nie mogli by się spotkać. Ostatecznie umówili się w dniu 3 września 2012 r. podGalerią (...).K. R.wysłała doP. S.jeszcze jednego smsa z informacją, że jest już z koleżanką i kolegą pod Galerią i oczekują go na ławkach. KiedyP. S.przyszedł na umówione spotkanie oczekiwała goK. R.wraz z koleżankąP. K. (1)– lat 14 oraz jej bratemP. K. (2)–lat 12. Następnie wszyscy razem udali się na pobliskie podwórko przyulicy (...), ponieważ dziewczyny chciały zapalić papierosa - stali tam przy parkingu między samochodami. W pewnym momencieP. S.spostrzegł, że w ich kierunku zmierzają trzej młodzi mężczyźni, byli to:K. K. (1),K. K. (3)orazM. W. (1)– najwyższy z nich, mający ponad 180 cm wzrostu.
M. W. (1)udając, że nie znaK. R., zwrócił się do niej orazP. K. (1)z zapytaniem, czy mają papierosa, dziewczyny poczęstowały więc go papierosem. Chwilę porozmawiali, a następnie dziewczyny stwierdziły, że chcą iść do sklepu, wówczasP. S.powiedział, że idzie z nimi i odeszli od ww. trzech mężczyzn. Kiedy nieco oddalili się od nich, dziewczyny stwierdziły, że chciały odejść ponieważ bały się tych mężczyzn.P. S.,K. R.,P. K. (1)i jej bratP. K. (2)odeszli na odległość około 10-15 metrów i znowu zatrzymali się i rozmawiali. WówczasP. S.wyjął z kieszeni telefon komórkowym-ki S. (...)koloru białego o wartości 300 zł z kartą sim(...), by napisać smsa do siostry, która w pobliżu zamieszkiwała. Nie zdążył napisać smsa, gdyM. W. (1)wtowarzystwie (...)podszedł do niego, mówiąc, że ma sprawę. KiedyP. S.zapytałM. W. (1), jaką sprawę, ten odpowiedział, że potrzebuje telefon komórkowy i kopnąłP. S.w rękę i w żebra, wytracając mu w ten sposób telefon komórkowy. Telefon tenM. W. (1)złapał w powietrzu i podałK. K. (1). Kiedy trzej sprawcy odeszli na chwilę na bok, wówczas,M. W. (1)powiedział im, żeP. S.może mieć przy sobie jakieś pieniądze, wrócili więc do niego iM. W. (1)grożąc pobiciem, zażądał od pokrzywdzonego pieniędzy.P. S.obawiając się napastników dałK. K. (1)drobne pieniądze w łącznej kwocie 2 zł. NastępnieM. W. (1)zagroził pokrzywdzonemu, że jeżeli o sprawie powiadomi Policję, to będzie miał „przejebane” uJ., który kiedyś pobiłP. S.na terenie dworca PKP.
Następnie trzej sprawcy udali się w kierunku dworca PKP, wówczas toK. K. (1)przekazał skradziony telefonM. W. (1).K. K. (1)razem zM. W. (1)weszli do lombardu przy dworcu PKP, natomiastK. K. (3)oczekiwał ich na zewnątrz. Kiedy w lombardzie okazało się, że za telefon komórkowy mogą dostać jedynie 70 zł, sprawcy nie przystali na to i wyszli z lombardu. OstatecznieM. W. (1)sprzedał telefon bratu swojego znajomegoM. W. (2)za kwotę 110 zł.
Bezpośrednio po zdarzeniu,P. S.poszedł do swojej siostry. Z uwagi na to, że bał się powiadomić Policję o zdarzeniu, udał się z siostrą do lombardu przyulicy (...), by uprzedzić sprzedawcę o tym, że ktoś może zgłosić się do lombardu z jego skradzionym telefonem. Następnie razem z siostrą udał się do lombardu przyulicy (...)oraz przy dworcu PKP. Sprzedawca z lombardu przy dworcu poinformował ich, że właśnie przed chwilą byli u niego dwaj mężczyźni, którzy chcieli sprzedać taki telefon, ale nie zdecydowali się, ponieważ nie odpowiadała im cena sprzedaży.
P. S.razem z siostrą udał się na Policję. Skradziony telefon odzyskał na Policji, jednak nie było w nim karty sim.P. S.wskutek zdarzenia nie odniósł poważniejszych obrażeń, odczuwał jedynie ból ręki oraz żeber.

Dowód:
- zeznania świadkaA. W. (1)k. 19-20;
- zeznania świadkaM. W. (2)k. 21-22;
- zeznania świadkaM. W. (1)k. 26-27;
- zeznania świadkaA. S.k 48;
- zeznania świadkaP. S.103;
- częściowo zeznania świadkaK. R.k. 52;
- zeznania świadkaP. Ż. (1)k.53;
- częściowo zeznania świadkaP. K. (1)k. 66;
- częściowo zeznania świadkaP. K. (2)67;
- wyjaśnieniaK. K. (1)k. 31, 50, 69, 101-102;
- wyjaśnieniaK. K. (3)k. 36, 50, 68, , 102-103;
- protokół oględzin k. 7-8;
- protokół zatrzymania rzeczy k. 16-18;

-

- protokół zatrzymania nieletniegoM. W. (1)k. 23;

- protokół zatrzymaniaK. K. (1)k. 28,;
- protokół zatrzymaniaK. K. (3)k. 33;
- protokół oględzin zapisu monitoringu k. 40-41;
- materiał poglądowy k. 45;
- tablice poglądowe k. 46, 47, 55.

OskarżonyK. K. (3)posiada wykształcenie gimnazjalne, jest uczniem Zespołu Szkół Budowlanych wO.. Pozostaje na utrzymaniu matki, jest bezdzietnym kawalerem.
Wobec nieletniegoK. K. (3)orzeczeniem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 30.08.2011 r.,sygn. akt II NOW 55/11 za czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12kkiart 13 § 1w zw. zart. 197 § 2 kkorzeczono nadzór kuratora.
Od osiągnięcia wieku odpowiedzialności karnej nie był karany.

Dowód:
- dane osobopoznawcze k. 101;
- informacja z Krajowego Rejestru Karnego – k. 57.

OskarżonyK. K. (3)w postępowaniu przygotowawczym przyznał się w całości do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że kiedy w dniu 3 września przebywał na swoim podwórku zK. K. (1), przyszedł do nichM. W. (1)zK. R.. Powiedziała ona wówczas, że zna chłopaka, który jest bogaty i ma przeważnie przy sobie pieniądze. Opisując przebieg zdarzeniaK. K. (3)wyjaśnił, żeM. W. (3)najpierw spokojnie rozmawiał z pokrzywdzonym, potem wpadł w furię kopnął go w rękę, w której trzymał telefon komórkowy, kiedy telefon wypadł pokrzywdzonemu z reki,M. W. (1)złapał ten telefon i schował do swojej kieszeni. Zażądał także pod groźbą pobicia, aby pokrzywdzony dał mu pieniądze. Chłopak zgodnie z żądaniem, dałM. W. (1)pieniądze, które tamten wziął i zatrzymał przy sobie. Z relacji oskarżonego wynika, że on razem zK. K. (1), byli zaskoczeni rozwojem sytuacji, nie grozili pokrzywdzonemu, ani go nie bili. Po zdarzeniu razem zK. K. (1)udali się do domu.K. K. (3)wyjaśnił, że nie wie, coM. W. (1)zrobił z tym telefonem komórkowym. Nie dostał też odM. W. (1)żadnych pieniędzy, nic teżW.za te pieniądze mu nie kupował.
K. K. (3)w postępowaniu sądowym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że widział jakM. W. (1)kopnął pokrzywdzonego w rękę i zabrał mu telefon, widział także, że miał on przy sobie skradzione pieniądze. Oskarżony potwierdził, że do zdarzenia doszło w dniu 3 września i cały czas był obecny podczas tego zajścia. Jednocześnie oskarżony wyjaśnił, że słyszał jak dziewczyny mówiły wcześniej, że pokrzywdzony ma bogatych rodziców i jest do skrojenia. Zgodnie z relacją oskarżonego poszedł razem ze swoimi kolegami nie po to, aby kraść, tylko dla towarzystwa.

Sąd zważył co następuje:

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należało, iż oskarżonemuK. K. (3)należy przypisać sprawstwo zarzucanego mu czynu.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd oparł się na zeznaniach świadkówA. W. (1),M. W. (2),M. W. (1),A. S.,P. S.,K. R.,P. Ż. (1),P. K. (1),P. K. (2).  Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również wyjaśnienia oskarżonych –K. K. (1)iK. K. (3). Pomocne były także dowody z dokumentów w postaci: protokołu oględzin, protokołu zatrzymania rzeczy, protokołu zatrzymania nieletniegoM. W. (1), protokołu zatrzymaniaK. K. (1), protokołu zatrzymaniaK. K. (3), protokołu oględzin zapisu monitoringu, materiału poglądowego, tablic poglądowych oraz materiały osobopoznawcze dotyczące oskarżonegoK. K. (3).
Nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, że oskarżeni z góry zaplanowali rozbój na osobieP. S.. Zarówno z zeznań świadkaM. W. (1), jak i wyjaśnień oskarżonych wynika, że toK. R.powiedziała, żeP. S.jest ciotą i można go obrobić.
W tym też celuK. K. (3),K. K. (1)iM. W. (1)zaplanowali, żeK. R.umówi się z pokrzywdzonym, natomiast oni w trójkę będą w pobliżu i dokonają na nim rozboju.K. K. (1)w swoich wyjaśnieniach stwierdził wprost, że wcześniej zanim pojawił się pokrzywdzony,M. W. (1)powiedział jemu orazK. K. (3), że go kopnie i zabierze pokrzywdzonemu ten telefon, zwracając się do nich „chodźcie” przekonał ich, by wzięli udział w rozboju. Każdy z oskarżonych mógł wtedy jeszcze odstąpić od udziału w zaplanowanym czynie, ale nie skorzystali z tego.
Podczas zdarzenia trzej sprawcy podeszli do pokrzywdzonego, który zgodnie z ich planem był wtowarzystwie (...), jej koleżankiP. K. (1)orazP. K. (2).M. W. (1)zgodnie z planem jako najwyższy z trzech napastników pierwszy zaatakował pokrzywdzonego w ten sposób, że kopnął go w rękę, w której pokrzywdzony trzymał telefon komórkowy. Kiedy telefon wypadł z ręki pokrzywdzonemu,M. W. (1)pochwycił telefon i przekazałK. K. (1). W czasie atakuM. W. (1)dwaj pozostali sprawcy, tj.K. K. (3)orazK. K. (1)stali w pobliżu pokrzywdzonegoP. S., by w razie potrzeby włączyć się czynnie do akcji.
Zarówno z relacji oskarżonegoK. K. (1)jak i świadkaM. W. (1)wynika, że telefon ten po odebraniu pokrzywdzonemu,M. W. (1)przekazałK. K. (1), który go schował. Z wyjaśnieńK. K. (1)wynika, że wkrótce po tym kiedy dokonali oni zaboru telefonu komórkowego,M. W. (1)zażądał, aby pokrzywdzony dał im także pieniądze. Pieniądze w kwocie 2 zł pokrzywdzony dałK. K. (1), a ten oddałM. W. (1). ŚwiadekP. S.potwierdził tą okoliczność, bowiem zeznał, że pieniądze te na żądanieM. W. (1)dałK. K. (1).
Po dokonanym rozboju,K. K. (1)oddał przedmiotowy telefonM. W. (1)w drodze do lombardu, mieszczącym się przy dworcu PKP. Nadto z wyjaśnieńK.K.wynika, że do lombardu przy dworcu PKP wszedł jedynie on iM. W. (1), natomiastK. K. (3)pozostał na zewnątrz. Relacja ta została potwierdzona przez pracownika lombarduP. Ż. (2), który zeznał, że w sprawie przedmiotowego telefonu komórkowego przyszli do lombardu dwaj młodzi mężczyźni, którzy od razu wzbudzili jego podejrzenia, dlatego też zaproponował im niską cenę za telefon. Pokrzywdzony zeznał, że kiedy udał się z siostrą do lombardu przy dworcu PKP, pracownik lombardu, po tym jak pokrzywdzony opisał skradziony mu telefon, poinformował ich, że chwilę przed nimi byli u niego dwaj mężczyźni z takim właśnie telefonem.
Z relacji świadkaM. W. (1)wynika, że przedmiotowy telefon sprzedał bratu znajomegoA. W. (2)z cenę 110 zł. Okoliczność ta została potwierdzona w zeznaniach świadkaA. W. (2)oraz jego brataM. W. (2), oraz protokołem zatrzymania rzeczy, w tym telefonu komórkowegomarki S. (...)nr(...).
ŚwiadekA. S.potwierdziła wersję zdarzenia przedstawioną przez swojego brataP. S.. Zeznała że w dniu zdarzenia przyszedł do niej roztrzęsiony i powiedział, że kiedy stał w towarzystwie dwóch dziewczyn i chłopaka, podeszło do niego trzech sprawców, jeden z nich kopnął go w rękę i zabrał mu telefon komórkowy. Nadto grożono mu, że jeżeli o fakcie tym powiadomi Policję, to zostanie pobity. Z jej zeznań wynika także, iż brat wkrótce po zdarzeniu otrzymał smsa (na drugi swój telefon) od tych dwóch koleżanek z którymi wtedy stał, że Ci sprawcy, którzy ukradli mu telefon akurat wsiedli doautobusu MZK nr (...)i odjechali w stronęR..
Sąd uznał zeznania świadkaP. S.,A. S.,A. W. (1),M. W. (2),P. Ż. (2)za wiarygodne, ponieważ wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość.
Jeżeli chodzi o zeznaniaM. W. (1), oraz wyjaśnieniaK. K. (1), to generalnie należy uznać je za wiarygodne. W zeznaniach tych można dopatrzeć się pewnych nieścisłości, które jednak wynikają z faktu, że każdy ze sprawców rozboju starał się pomniejszyć swoją rolę w tym zdarzeniu, a poza tym trzeba mieć na uwadze, że zdarzenie to miało szybki przebieg, sprawcy tego zdarzenia niewątpliwie byli w dużym stresie i poszczególne elementy tego zdarzenia mogli różnie zapamiętać. Niemniej jednak zarówno z zeznań świadkaM. W. (1), jak i wyjaśnieńK. K. (1)wynika, że zaplanowali w trójkę rozbój, a w chwili atakuM. W. (1)na osobę pokrzywdzonego zarównoK. K. (3)jak iK. K. (1)stali przy pokrzywdzonym i wywierali na nim w ten sposób presję. ŚwiadekM. W. (1)w swoich zeznaniach podał, że obaj oskarżeni, tj.K. K. (3)iK. K. (1)podczas zdarzenia byli z nim i obok niego. Z jego relacji wynika, żeK. K. (3)miał się włączyć do akcji, jakby była taka konieczność.
Natomiast świadekK. R.potwierdziła jedynie, że spotkała się z pokrzywdzonymP. S.i na drugi dzień dowiedziała się, że został okradziony z telefonu.P. K. (1)zeznała, że razem ze swoim bratem towarzyszyłaK. R.w spotkaniu z pokrzywdzonym. Zeznała, że nic jej nie wiadomo na temat rozboju. Podobnie zeznał jej bratP. K. (2). Zeznania te częściowo polegają na prawdzie, ponieważ zeznali oni jedynie na okoliczność spotkania z pokrzywdzonym, żaden z tych świadków nie zeznał natomiast na temat samego rozboju, pomimo, że cały czas byli oni obecni w trakcie tego zdarzenia. Sam pokrzywdzonyP. S.zeznał przecież, że „Te dziewczyny z tym małym chłopakiem stały cały czas koło mnie”. Niewątpliwie zeznania świadkówK. R.,P.iP. K. (2)stanowią wyraz ich solidarności z oskarżonymi, albo strachu przed nimi.
W konsekwencji, Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. K. (3)przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu, w zakresie w jakim twierdzi, że brał udział w tym zdarzeniu jedynie dla towarzystwa, bowiem nie miał zamiaru kradzieży. Poza tym zarówno on jak iK. K. (1)byli zaskoczeni rozwojem sytuacji, stali oni jedynie z boku i przypatrywali się. Z jego relacji wynika, żeM. W. (1)bez ich przyzwolenia, niejako w furii kopnął pokrzywdzonego, wytrącił mu telefon, a następnie pochwycił i schował do kieszeni. Po czym zażądał od pokrzywdzonego pieniędzy, które wziął i zatrzymał dla siebie. Co istotne, w postępowaniu przygotowawczym oskarżonyK. K. (3), twierdził, że po rozboju razem zK. K. (1)udali się do domu. Natomiast w postępowaniu sądowym, zmienił wyjaśnienia przyznając, że po dokonanym rozboju udał się razem zK. K. (1)iM. W. (3)do lombardu przy dworcu PKP, tyle że nie wchodził z nimi do środka.
W ocenie Sądu sam fakt, że oskarżonyK. K. (3)po dokonanym rozboju udał się do lombardu świadczy o tym, że razem ze współsprawcami chciał sprzedać ten telefon, aby uzyskać z jego sprzedaży pieniądze.
Z zabezpieczonego nagrania monitoringu z LombarduA. M.wO.przyulicy (...)widać trzech młodych mężczyzn idących chodnikiem w stronęulicy (...). Na nagraniu widać jak jeden z mężczyzn idący jako pierwszy trzyma w ręku telefon komórkowy, którego wygląd odpowiada telefonowi, który został zabrany przez sprawców rozboju pokrzywdzonemuP. S.. Nadto mężczyźni ci odpowiadają podanemu przez pokrzywdzonego rysopisowi sprawców rozboju.
Sąd uznał wszystkie dowody z dokumentów za w pełni wiarygodne, ponieważ brak było jakichkolwiek podstaw do podważenia ich wiarygodności.
Konsekwencją powyższych rozważań było zakwalifikowanie działania sprawczego oskarżonychK. K. (3)iK. K. (1)jako przestępstwaart. 280 § 1 kk, bowiem w dniu 03 września 2012 r. około godz. 18:20 wO.przyul. (...), wspólnie i w porozumieniu z osobą nieletnią, co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia przez Sąd Rodzinny i Nieletnich, dokonali rozboju na osobieP. S.w ten sposób, ze używając przemocy fizycznej w postaci kopnięcia w rękę oraz okolice żeber pokrzywdzonego, doprowadzili go do stanu bezbronności, a następnie zabrali mu w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki S. (...)nr(...)z kartą pamięci, pokrowcem na telefon oraz folią na ekran i starterem, o łącznej wartości 355 zł, przy czym żądali od wymienionego pokrzywdzonego wydania pieniędzy, grożąc przy tym pobiciem, w wyniku czegoP. S.wydał pieniądze w kwocie 2 zł, czym spowodowali straty w ogólnej kwocie 357 zł na szkodę pokrzywdzonego.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie należało przyjąć wypadek mniejszej wagi (art. 283 kk), biorąc pod uwagę wartość przedmiotu zaboru, jak również nasilenie przemocy sprawców, które w ocenie Sądu nie stwarzało dużego zagrożenia dla zdrowia pokrzywdzonego.
Wymierzając oskarżonemuK. K. (3)karę, Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wskazane wart. 53 kk. w tym stopień społecznej szkodliwości czynu jak i stopień zawinienia sprawcy. W szczególności, uwzględnić należało wysokość szkody wyrządzonej przestępstwem.
Okolicznością obciążającą, odnoszącą się do oskarżonego, był fakt, żeK. K. (3)już wcześniej wszedł w konflikt z prawem, bowiem orzeczeniem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 30.08.2011 r., sygn. akt II NOW 55/11 za czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12kkiart 13 § 1w zw. zart. 197 § 2 kkorzeczono wobec niego nadzór kuratora.
Okolicznością łagodzącą było przyznanie się oskarżonegoK. K. (3)do winy, wyrażenie przez niego skruchy i żalu za ten czyn, a także przeproszenie pokrzywdzonegoP. S..
W przedmiotowej sprawie – zdaniem Sądu – zostały spełnione wobec oskarżonego ustawowe przesłanki określone wart. 69, 70 § 2 kk, a co za tym idzie łagodniejsze potraktowanie w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary w tym przypadku może mieć zastosowanie. W tym miejscu należy zauważyć, iż warunkowe zawieszenie wykonania kary jest instytucją, która powinna być stosowana tylko wówczas, gdy w przekonaniu Sądu postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa uzasadniają przekonanie, że sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni więcej przestępstwa. W ocenie Sądu taka pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna ma odniesienie w stosunku do oskarżonegoK. K. (3). Sąd zatem warunkowo zawiesił oskarżonemu orzeczoną karę na okres próby lat 3, oddając go w tym czasie na podstawieart. 73 § 2 kkpod obligatoryjny dozór kuratora sądowego. Uznając, iż orzeczenie okresu próby w wymiarze lat 3 skłoni oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i nie popełnienia w szczególności tego typu przestępstw w przyszłości. Sąd uznał także, iż kara orzeczona z takim okresem zawieszenia spełni w większym stopniu swoją rolę niż kara bezwzględna, bowiem sam fakt skazania oskarżonego oraz świadomość możliwości odwieszenia kary w przypadku popełnienia nowych przestępstw będzie stanowiło dlaK. K. (3)przestrogę i hamulec do popełnienia nowych czynów karalnych.
Ponieważ oskarżony został pozbawiony wolności w sprawie, Sąd - na podstawieart. 63 § 1 kk- zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania.
Całokształt przedstawionych okoliczności sprawił, że Sąd orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku, uznając, że orzeczona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak i zawinienia sprawcy, a wydane rozstrzygnięcie będzie skutecznym środkiem do zwalczania tego typu przestępczości, natomiast w stosunku do oskarżonego pozwoli na zrozumienie jego błędnego postępowania i uniknięcia w przyszłości podobnych czynów.
Sąd zwolnił oskarżonegoK. K. (3)od obowiązku ponoszenia kosztów procesu, ponieważ jest on uczniem Zespołu Szkół Budowlanych i nie uzyskuje on żadnych dochodów, pozostając na utrzymaniu matki.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak na wstępie.