Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 119/12
Data wyroku: 2012-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ryszard Ponikowski, Witold Franckiewicz, Jerzy Skorupka
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284 § 2 k.k.w zw.z art. 294 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 119/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Witold Franckiewicz (spr.)

Sędziowie:

SSA Jerzy Skorupka
SSA Ryszard Ponikowski

Protokolant:

Anna Dziurzyńska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marii Walkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r.
sprawyI. B.
oskarżonego zart. 284 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt III K 201/11

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoI. B.wpkt IIczęści dyspozytywnej w ten sposób, że za podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności przyjmuje przepisyart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.,

II
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowania odwoławcze.

UZASADNIENIE

I. B.został oskarżony o to, że w dniu 12 grudnia 2009 r. wB., woj.(...), przywłaszczył powierzone maszyny rolnicze w postaci: wozu paszowego(...)o wartości 99.317,76 zł oraz wózka widłowego(...)o wartości 89.230,80 zł o łącznej wartości – 188.548,56 zł – stanowiących przedmiotumów leasingowych nr (...)/(...)/(...)oraz nr(...)(...)(...)na szkodę(...) S.A.weW., tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt III K 201/11 uznał oskarżonegoI. B.za winnego tego, że w dniu 12 grudnia 2009 r. wB., woj.(...), przywłaszczył powierzone maszyny rolnicze w postaci wozu paszowego(...)o wartości 96.000 zł oraz wózka widłowego(...)o wartości 105.000 zł o łącznej wartości – 201.000 zł – stanowiących przedmiotumów leasingowych nr (...)
(...)
(...)oraz nr(...)
(...)
(...)na szkodę(...) S.A.weW., tj. czynu zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.wymierzył mu karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobecI. B.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat, zaś na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawieart. 72 § 2 k.k.zobowiązał oskarżonegoI. B.do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem przez zapłatę na rzecz(...)weW.kwoty 201.000 zł w terminie 4 lat od uprawomocnienia się orzeczenia.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 2362,26 zł oraz zwolnił go z opłaty sądowej.

Apelację od powyższego wyroku, na korzyść oskarżonego, wniósł oskarżyciel publiczny zarzucając:

1
obrazę prawa materialnego, określonego wart. 294 § 1 k.k., polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżonyI. B.dopuścił się przywłaszczenia mienia o wartości 201.000 zł stanowiącego mienie znacznej wartości, co skutkowało przyjęciem kwalifikacji zart. 284 § 2 k.k.w zw.zart. 294 § 1 k.k.i przyjęciem za podstawę skazania oskarżonego wyżej cytowanego przepisu, podczas gdy przyjęta przez Sąd wysokość szkody w kwocie 201.000 zł nie była mieniem znacznej wartości w myślart. 115 § 5 k.k., obowiązującego w chwili popełnienia czynu zabronionego;

2
obrazę prawa materialnego, polegającą na nieprawidłowym zastosowaniuart. 70 § 2 k.k.przy zawieszeniu orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby lat 5, zamiast prawidłowej podstawy zawieszenia wykonania kary określonej wart. 70 § 1 pkt 1 k.k., albowiem oskarżony nie jest sprawcą młodocianym, jak również nie dopuścił się zarzuconego mu czynu w warunkach określonych wart. 64 § 2 k.k.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1
wyeliminowanie z treści wyrokuart. 294 § 1 k.k.i przyjęcie za podstawę skazania i wymiaru karyart. 284 § 2 k.k.,

2
warunkowe zawieszenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 5 lat na podstawieart. 70 § 1 pkt 1 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

1. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt 1 apelacji –nie popieranego przez Prokuratora Apelacyjnego na rozprawie odwoławczej, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Bezspornym pozostaje fakt, że oskarżonyI. B.popełnił zarzucane mu przestępstwo w dniu 12 grudnia 2009 roku, zaś łączna wartość przywłaszczonego mienia wynosiła201.000,00zł, co zostało ustalone przez Sąd Okręgowy w Świdnicy. Tymczasem prokurator zarzucił oskarżonemu popełnienie przestępstwa zart. 284 § 2 k.k., ustalając wartość przywłaszczonego mienia na łączną kwotę 188.548,56 zł, uznając, iż mienie nie stanowi znacznej wartości.
W czasie popełnienia przestępstwa, zgodnie z treścią przepisuart. 115 § 5 k.k.„mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza dwustukrotną wysokośćnajniższego miesięcznego wynagrodzenia”.
Powyższy przepis został zmieniony i w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589), obowiązującym od dnia 8 czerwca 2010 roku „mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 złotych”.
Prokurator w uzasadnieniu apelacji podniósł, że w chwili popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa, obowiązywał przepisart. 115 § 5 k.k.według którego znamię kwalifikujące w postaci znacznej wartości mienia będącego przedmiotem przestępstwa stanowi mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza dwustukrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia. Prokurator pod pojęciem „najniższego wynagrodzenia” upatruje „minimalne wynagrodzenie”, które w chwili czynu (od 1 stycznia 2009 r.) wynosiło 1.276 zł, stąd według prokuratora mieniem znacznej wartości jest mienie przekraczające 255.200 zł. Powyższy pogląd nie zasługuje na akceptację, gdyż „wielokrotnośćnajniższego wynagrodzeniaw rozumieniu przepisówkodeksu karnegonależy odnosić od dnia 1 stycznia 2003 roku do stałej wskazanej w ustawie wielkości kwotowej 760 złotych, kwota ta od dnia wejścia w życieustawy z 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę(Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1679) nie uległa zmianie”(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2009 roku, V KK 427/08, Lex nr 486530 z zawartą tamże argumentacją).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w sytuacji, gdy wartość przedmiotu przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.wynosi 201.000 zł, a więc przekracza dwustukrotność kwoty 760 złotych, która wynosi152.000złotych, kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemuI. B.winna uwzględniać przepisart. 294 § 1 k.k.
Stąd też zarzut zawarty w pkt 1 apelacji prokuratora okazał się niezasadny, co dostrzegł Prokurator Apelacyjny, nie popierając apelacji w tym zakresie na rozprawie odwoławczej przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu.

2. Odnośnie zarzutu opisanego w pkt 2 apelacji –zarzut okazał się oczywiście zasadny.
Z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych sprawy nie wynika aby oskarżonyI. B.był sprawcą młodocianym (w chwili czynu miał bowiem 37 lat), jak również aby popełnił przypisane przestępstwo w warunkachart. 64 § 2 k.k.(oskarżony nie był dotychczas karany sądownie). W tej sytuacji Sąd Okręgowy niezasadnie zastosował w podstawie prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności przepisart. 70 § 2 k.k., który odnosi się wyłącznie do w/w sprawców przestępstw.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w pkt II i w miejsce błędnie zastosowanego przepisuart. 70 § 2 k.k.za podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonego wobec oskarżonego przyjął przepisart. 70 § 1 pkt 1 k.k.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisuart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k., mając na uwadze zasady słuszności. Postępowanie odwoławcze zostało bowiem wywołane apelacją prokuratora, zaś zmiana zaskarżonego wyroku była wynikiem błędnie zastosowanego przez Sąd I instancji przepisu prawnego. W tej sytuacji obciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego byłoby – w ocenie tut. Sądu – niezasadne.