Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 70/13
Data wyroku: 2013-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Strączyńska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 k.k.
Teza: Całkowicie nietrafne i pozbawione logiki jest, więc stwierdzenie obrońcy, że pokrzywdzony pozostając swoją torbę przy stoliku, przy którym siedział w restauracji i przenosząc się do drugiego stolika, w tej samej restauracji, nie miał zamiaru jej zabrania.

Sygn. akt X Ka 70/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 marca 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie :Przewodniczący SSO Katarzyna WróblewskaSędziowie: SO Arkadiusz Tomczak
SR (del.) Iwona Strączyńska (spr.)
Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Ryba
przy udziale prokuratora Małgorzaty Herter - Dziurzyńskiej
po rozpoznaniu w dniu 06 marca 2013 roku
sprawyK. B. (1)
oskarżonego zart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia z dnia 24 października 2012 roku, sygn. akt V K 672/12
orzeka
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
wymierza oskarżonemu kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych opłaty za II instancję oraz obciąża go pozostałymi kosztami postępowania odwoławczego należnymi Skarbowi Państwa.
Sygnatura aktX Ka 70/13

UZASADNIENIE
K. B. (1)został oskarżony o to, że:
w dniu 6 czerwca 2012 roku wW.wrestauracji (...)przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zO. B.zabrał w celu przywłaszczenia mienia teczkę skórzaną z zawartością telefonu komórkowego(...)wraz z kartę SIM, dwóch modemów internetowych marki(...), pamięci przenośnej(...), słuchawek do telefonu, gazet i kalendarza o łącznej wartości 300 złotych na szkodęT. R.przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, tj. o popełnienie czynu zart. 278 § l k.k.w zw. zart. 64 § l k.k.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia wyrokiem z dnia 24.10.2012 roku (sygnatura akt V  K 672/12 ) w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia uznałK. B. (1)za winnego tego, że:

w dniu 6 czerwca 2012 roku wW.wrestauracji (...)przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zO. B.zabrał w celu przywłaszczenia teczkę skórzaną z zawartością telefonu komórkowego(...)wraz z kartę SIM, dwa modemy internetowe marki(...), pamięć przenośną(...), słuchawki do telefonu, gazety i kalendarz o łącznej wartości 300 złotych na szkodęT. R.przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowiecki sygn. II K 109/09, to jest czynu wypełniającego dyspozycjęart. 278 § l k.k.w zw. zart. 64 § l k.k.i za to, na podstawieart. 278 § l k.k.w zw. zart. 64 § l k.k.skazał oskarżonego i wymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Nadto orzekł o kosztach postępowania.
Apelację od powyższego orzeczenia złożył obrońca oskarżonegoK. B. (1).
Adw.P. W.- obrońca oskarżonegoK. B. (1)zaskarżył przedmiotowe orzeczenie w całości, w apelacji obrońca podniósł, że Sąd dopuścił się:
- obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 278 § l k.k., gdyż w jego ocenie oskarżony nie dokonał zaboru rzeczy ruchomych należących do pokrzywdzonego;
- obrazy przepisów prawa procesowego, a mianowicieart. 7 kpkiart.410 kpk, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, przez dowolne przyjęcie, że wartość skradzionych rzeczy wynosi 300 złotych, jedynie na podstawie szacunków pokrzywdzonego;
- naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424§ l pkt 1 kpkpoprzez nie wskazanie przez Sąd I instancji na jakich dowodach oparł się, wskazując, że wartość skradzionych rzeczy wynosi 300 złotych;
- naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, tj.art.193§1 kpk, poprzez niezasięgnięcie opinii biegłego, w celu stwierdzenia rzeczywistej wartości skradzionych przedmiotów, która to okoliczność ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Na podstawieart. 427 § l kpkiart. 437 § 1 k.p.k.obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. B. (1)jest nieuzasadniona i jako taka nie może być uwzględniona.
Już sama treść zarzutów apelacyjnych świadczy o tym, żeapelacjaskarżącegoma typowo polemiczny charakter.
Bezzasadny jest podnoszony w apelacji zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.art. 278§1 kk. Sąd Okręgowy w pełni podziela, wyrażone w uzasadnieniu i poparte orzecznictwem Sądu Najwyższego, stanowisko Sąd I instancji, że skórzana torba z zawartością, należąca doT. R.nie została przez niego zagubiona, gdyż pozostawała w miejscu dla niego wiadomymi gdyby nie zachowanie oskarżonego i osoby, z którą działał on wspólnie i porozumieniu, pokrzywdzony mógłby ją zabrać w miejsce, w którym przebywał, czyli do stolika do którego się przesiadł. Całkowicie nietrafne i pozbawione logiki jest, więc stwierdzenie obrońcy, że pokrzywdzony pozostawiając swoją torbę przy stoliku, przy którym siedział w restauracji i przenosząc się do drugiego stolika, w tej samej restauracji, nie miał zamiaru jej zabrania.
Poza tym podjęta w apelacji próba wykazania, że sąd pierwszej instancji poczyniłdowolneustalenia w zakresie ustalenia wartości skradzionychT. R.przedmiotów stanowi jedynie odmienną ocenę zebranego materiału dowodowego, ale tym samym nie podważa przecież trafności zaskarżonego wyroku. Ponadto zarzuty apelacji w tej kwestii są wewnętrznie sprzeczne, gdyż raz skarżący podnosi, że Sąd I instancji ustalił wartość przedmiotów skradzionych pokrzywdzonemu jedynie na podstawie jego szacunków, a w następnym punkcie podnosi, że tenże Sąd nie wykazał na jakich dowodach opierał się ustalając wartość skradzionych pokrzywdzonemu przedmiotów, gdy w uzasadnieniu Sąd I instancji wyraźnie stwierdza, że w pełni daje wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, a wiec i jego twierdzeniom co do wartości skradzionych przedmiotów.
Wbrew zawartym w apelacji stwierdzeniom Sąd I instancji swoje ustalenia faktyczne w sprawie oparł na wszechstronnej i precyzyjnej analizie zebranych dowodów. Przy tej analizie Sąd orzekający nie uchybił żadnej z zasad procesowych określonych treściąart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy był w pełni uprawniony do dania wiary zeznaniom pokrzywdzonegoT. R., że wartość skradzionych mu przedmiotów wynosi 300 złotych. W ocenie Sądu odwoławczego wartość ta z całą pewnością nie jest zawyżona. Takie fakty jak ceny telefonów, modemów, pamięci przenośnej, czy słuchawek do telefonów są powszechnie znane i nie wymagają opinii biegłego. Podkreślenia wymaga fakt, że podana przez pokrzywdzonego wartość jest wartością minimalną, szczególnie, że były to służbowe rzeczyT. R.. Uwzględniając ceny telefonów komórkowych(...)na portalach internetowych można stwierdzić, że wartość samego telefonu przekracza 300 złotych, więc mając na uwadze fakt, że apelacja jest wniesiona tylko na korzyść oskarżonego, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd nie mógłby czynić ustaleń na niekorzyść oskarżonego. Ponadto z całą pewnością o wartości skradzionych rzeczy nie może świadczyć kwota 190 złotych, jaką pokrzywdzony w rozmowie telefonicznej, zgodził się zapłacić za odzyskanie swoich rzeczy. Sam skarżący podnosił, że miało to być znaleźne, a zgodnie z przepisami prawa cywilnego znaleźne stanowi 10% wartości rzeczy.
Generalnymi zarzutami wniesionej przez skarżącego apelacji było stwierdzenie, że Sąd orzekający w dowolny sposób przyjął, że oskarżony dopuścili się popełnienia przypisanego mu czynu i nie ustalił wartości skradzionych przedmiotów.
Okoliczności te były szczegółowo analizowane przez Sąd Rejonowy i Sąd Okręgowy w pełni przychyla się do tych rozważań i wniosków z nich wywiedzionych – vide k. 126 - 135 akt.
Analiza wszystkich dowodów zebranych w sprawie prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy zasadnie poczynił ustalenie w kwestii odpowiedzialności oskarżonego w zakresie mu przypisanym, respektując przy tym dyspozycjęart. 5 § 2 kpk, nakazującą rozstrzygać nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Przywołania w tym kontekście – w ocenie Sądu Okręgowego – wymaga znane stanowisko judykatury, mianowicie :
Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia -tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.
( vide Wyrok Sądu Najwyższego z 05.09.1974r., II KR 114/74, OSNKW 1975,Nr 2, poz. 28; oraz Wyrok Sądu Najwyższego z 11.02.2004r. , IV KK 323/03, niepubl.)
Niewątpliwie Sąd Odwoławczy może odmiennie niż sąd pierwszej instancji ocenić materiał dowodowy,ale wtedy musi on uwzględnić obowiązującą w polskim procesie karnym zasadę bezpośredniości w kontakcie sądu z dowodami, która sprzyjać ma właśnie dokonywaniu poprawnych ocen w tym zakresie oraz to, że w postępowaniu odwoławczym dowodów – co do zasady – nie przeprowadza się.
Niemniej jednak Sąd Odwoławczy może owej odmiennej oceny dokonać jedynie wtedy, gdyw sposób oczywistyocena dokonana przez sąd I instancji ma charakter dowolny,nie jest oparta na całokształcie materiałudowodowego lubnarusza zasady prawidłowego rozumowaniaalbo wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego-a żadna z powyższych okoliczności w przekonaniu Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodzi.(vide: Wyrok Sądu Najwyższego z 19.02.2003r., V KK 119/02, niepubl.; oraz Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 11.02.2004r. , II AKa397/03, OSAB 2004, Nr 2 , poz. 33)
Reasumując: Sąd Odwoławczy podziela w pełni pogląd Sądu I instancji zarówno co do ustalenia stanu faktycznego, oceny dowodów oraz przyjętej kwalifikacji.
W trakcie kontroli odwoławczej Sąd nie dopatrzył się zaistnienia w tej sprawie bezwzględnych przesłanek odwoławczych określonych wart. 439 k.p.k.
O kosztach orzeczono stosownie do obowiązujących w tej mierze przepisów, i tak: za instancję odwoławczą podstawą orzeczenia byłart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.