Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 696/13
Data wyroku: 2013-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Karol Radaszkiewicz, Dorota Lutostańska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§1i2 kpk, art.438pkt.3 kpk

Sygn. akt VII Ka 696/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2013 roku

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący: SSO Karol Radaszkiewicz
Sędziowie: SO  Dorota Lutostańska
SO Leszek Wojgienica (spr.)

Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska

przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej Janusza Płońskiego
po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 roku
sprawyM.W., oskarżonej zart. 177 § 1 kk, na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim z dnia 10 kwietnia 2013 roku, w sprawie VII K 165/13

I
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla zawarte w pkt III orzeczenie o środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy;

II
Zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

VII Ka 696/13

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim skierował wobecM.W.wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego zarzucając, że w dniu 05 listopada 2012 roku nadrodze wojewódzkiej (...), na odcinkuO.–N.gminaO., woj.(...), nieumyślnie naruszyła podstawowe zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...), nie zachowała szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania, nie upewniając się czy ma do tego wystarczającą widoczność i dostateczne miejsce bez utrudniania komukolwiek ruchu, w wyniku czego doprowadziła do czołowego zderzenia z nadjeżdżającym z przeciwka samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...), w wyniku którego kierująca tym pojazdemB. O.doznała obrażeń ciała w postaci złamania trzonu mostka, natomiast pasażerka samochoduV. (...)onr rej. (...)E. P.doznała obrażeń ciała w postaci złamania żeber VIII i IX po stronie prawej oraz stłuczenia powłok klatki piersiowej, które to obrażenia u obu uczestniczek spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, to jest o przestępstwo zart. 177 § 1 kk.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bartoszycach VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim z dnia 10 kwietnia 2013 roku, w sprawie VII K 165/13:

I
wobec uznania, że wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego podejrzanej nie są znaczne, na podstawieart. 66 § 1 i 2 kkorazart. 67 § 1 kkpostępowanie karne warunkowo umorzono tytułem próby na okres 1 (jednego) roku;

II
na podstawieart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkw zw. zart. 49 § 1 kkorzeczono wobecM.W.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 800 (ośmiuset) złotych;

III
na podstawieart. 67 § 3 kkiart. 39 pkt 3 kkw zw. zart. 42 § 1 kkorzeczono wobec podejrzanej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

IV
na podstawieart. 43 § 3 kknałożono na podejrzaną obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów Staroście Powiatowemu wB.;

V
M. W.została obciążona kosztami sądowymi w kwocie 1577,76 zł oraz opłatą w kwocie 60 złotych.

Apelację od owego wyroku wniosłaM. W., która zaskarżyła go w zakresie orzeczenia o środkach karnych zakazu prowadzenia pojazdów i świadczenia pieniężnego, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na nienależytej ocenie jej stosunków majątkowych i w konsekwencji orzeczenie nieadekwatnego do nich świadczenia pieniężnego, jak też na nieuzasadnionym orzeczeniu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w sytuacji, gdy w trakcie prowadzonego postępowania uprawnienia do prowadzenia pojazdów posiadała, co umożliwiło jej podjęcie pracy, dzięki której może udzielać wsparcia znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej rodzinie.
Podnosząc powyższy zarzut podejrzana sformułowała wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz zmniejszenie obciążenia wynikającego z orzeczonego świadczenia pieniężnego.

Sąd II instancji zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w zakresie kwestionującym celowość orzeczenia wobec podejrzanej środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, należycie oceniony przez sąd I instancji, co znalazło swój wyraz m.in. w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, nie można pominąć faktu, że zarówno od strony zawinienia jak też społecznej szkodliwości zachowanie obwinionej zostało ocenione w kategoriach, które umożliwiły zastosowanie wobec niej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. O ile ustawa daje możliwość orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów również w takiej sytuacji, to jednak orzeczenie takie zawsze jest fakultatywne, niezależnie od tego czy naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu było umyślne, czy też nieumyślne. Widać z powyższego, że ocena, czy orzeczenie takiego zakazu jest celowe z punktu widzenia zagwarantowania bezpieczeństwa w ruchu, w szczególności w przypadku nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, winna być szczególnie staranna. Trafnie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd meriti, że czas dzielący uzyskanie przez podejrzaną uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „B” oraz okoliczności wypadku mogą uzasadniać tezę o potrzebie orzeczenia zakazu, o którym mowa wart. 42 § 1 kk, albowiem szczególnie w stosunku do niedoświadczonych kierowców, takie rozstrzygnięcie z jednej strony służy wyeliminowaniu zagrożenia, jakie może wyniknąć w przyszłości z prowadzenia pojazdu przez sprawcę wypadku w komunikacji, a z drugiej stanowi element edukacyjny, powodujący u sprawcy takiego wypadku refleksję nad swoim zachowaniem oraz jego potencjalnymi konsekwencjami. Tyle tylko, że w przypadkuM.W.można i należy wyrażony w przywołanym uzasadnieniu pogląd zweryfikować. Przez cały okres toczącego się postępowania nie stosowano wobec niej środka zapobiegawczego w postaci nakazania powstrzymania się od prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie zatrzymano w związku z tym jej prawa jazdy. Podejrzana korzystała w tym czasie ze swoich uprawnień, dzięki czemu pracuje wspomagając rodzinę. Od daty wypadku upłynęło blisko dziesięć miesięcy i w tym czasie nie weszła w konflikt z prawem. Przesłanka, na którą powołał się sąd meriti, a więc potencjalne stwarzanie przez podejrzaną zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu, znacznie się przeto osłabiła. Nie ma tym samym żadnych racjonalnych powodów, aby od strony celowościowej, uwzględniając perspektywę czasową, orzekać środek karny, którego cele zostały osiągnięte w stosunku do podejrzanej tylko na skutek toczącego się wobec niej postępowania karnego.
Co zaś się tyczy zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczenia o środku karnym świadczenia pieniężnego należy zauważyć, że jest to w zasadzie jedyna konsekwencja (oprócz obowiązku poniesienia kosztów procesu) spowodowanego przez podejrzaną wypadku, a wysokość tego świadczenia nie nosi cechy rażącej niewspółmierności, gdy się zważy, że dzięki posiadanym uprawnieniom do prowadzenia pojazdów podejrzana ma pracę, której istotą jest możliwość pozyskiwania zasobów finansowych. W tej części apelację oceniono jako bezzasadną w stopniu oczywisty.
W uwzględnieniu powyższych uwag zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie o środku karnym zakazu prowadzenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zaś w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymano w mocy (art. 437 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 3 kpk).
W następstwie uchylenia rozstrzygnięcia o środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zdezaktualizował się nałożony na podejrzaną obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, albowiem obowiązek taki jest nierozerwalnie związany z orzeczeniem zakazu określonego wart. 42 kk(art. 43 § 3 kk).
Oskarżona została zwolniona od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ze względów słuszności, albowiem jej apelacja w istotnym zakresie odniosła zamierzony skutek (art. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk).