Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kz 93/13
Data wyroku: 2013-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Małgorzata Szwedo-Dec, Zdzisław Błasiak, Adam Bąk
Podstawa prawna: 437 § 1 kpk
Teza: W przepisach wskazanych ustawy o pracownikach samorządowych i ustawy o działalności leczniczej  brak jest stwierdzenia, iż dyrektor szpitala samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jest pracownikiem samorządu terytorialnego i brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy tych ustaw odwołują się do stosowania uregulowań o pracownikach samorządowych. Z tej racji nie może być zaliczony do funkcjonariuszy publicznych w grupie, która jest objęta omówionym w przepisie 
art. 115 § 13 pkt 4.

Sygn. akt II Kz 93/13

P o s t a n o w i e n i e:

Dnia 07 czerwca 2013r.

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Szwedo - Dec
Sędziowie: Sędzia SO Adam Bąk (spraw.)

Sędzia SO Zdzisław Błasiak

Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Tutro

przy udziale prokuratora Andrzeja Głowackiego z Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu

w sprawieR. R.
oskarżonego zart. 231 § 1 k.k.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 07 czerwca 2013r.
zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i prokuratora Prokuratury RejonowejwK.na postanowienie Sądu Rejonowego wS. W.z dnia 25 kwietnia 2013 r., w sprawie sygn. akt II K 942/12
w przedmiocie umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonegoR. R..

na mocyart. 437 § 1 k.p.k.

postanowił:

I
utrzymać w mocyzaskarżone postanowienie;

II

     zasądzićod oskarżyciela posiłkowegoP. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10,00 (dziesięć) złotych kosztów postępowania w II instancji, zaś w części nieuwzględnionego zażalenia złożonego przez Prokuratora Rejonowego wK.kosztami obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Na posiedzeniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy wS. W.rozpoznał sprawęR. R.oskarżonego o przestępstwo zart. 231 § 1 k.k.w ten sposób, że na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.umorzył postępowanie karne i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Oskarżenie dotyczyło przekroczenia uprawnień poprzez nie wyrażenie zgody na odbycie przezP. K.stażu podyplomowego w(...) Szpitalu (...)wS. W.na który został skierowany uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej wR.. Oskarżony piastował wówczas stanowisko zastępcy dyrektora do spraw finansowo-ekonomicznych i upoważniony był do reprezentowania tej jednostki to jest(...) Szpitala (...)wS. W.na mocy upoważnienia udzielonego przez jej dyrektora. Według aktu oskarżeniaR. R.pełniący tę funkcję występował jako funkcjonariusz publiczny.
Rozstrzygając na posiedzeniu o umorzeniu postępowania Sąd Rejonowy objął swoimi rozważaniami to ostatnie zagadnienie – czy dyrektor szpitala mieści się w katalogu zamkniętym definiującym funkcjonariusza publicznego zamieszczonym wart. 115 § 13 k.k.a w szczególności w pkt 4 i 6 wymienionego paragrafu i artykułu. Analiza przepisów orzecznictwa jak również literatury prawniczej zrelacjonowana w zaskarżonym postanowieniu przemawia za wnioskiem – który Sąd ostatecznie przyjął – iż oskarżony w objętej aktem oskarżenia sytuacji faktycznej i we wskazanym czasie nie był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu takart. 115 § 13 k.k.jak iart. 231 § 1 k.k.
Od tego orzeczenia zażalenie złożył pokrzywdzony oraz oskarżyciel publiczny – Prokurator Rejonowy wK.
Pierwszy ze skarżących zarzucił, iż orzeczenie nie uwzględnia kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu zart. 218 § 1a k.k.i na tej podstawie domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie właściwego biegu.
Natomiast oskarżyciel publiczny zarzucił obrazę prawa materialnego w postaci przepisuart. 115 § 13 pkt 4 k.k.przez przyjęcie błędnego poglądu, że oskarżony jako zastępca dyrektora do spraw finansowo-ekonomicznych(...) Szpitala (...)wS. W.nie jest funkcjonariuszem publicznym. W konsekwencji domagał się on uchylenia zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do rozpoznania.

Sąd Okręgowy uznał oba zażalenia za nieusprawiedliwione.

Art. 218 § 1a k.k.obejmuje ściśle określoną sytuację faktyczną, która nie przystaje do stanu faktycznego objętego aktem oskarżenia; różnica tkwi w tym, że ustawodawca we wskazanym przepisie mówi o istniejącym stosunku pracy, którym związany jest tak pracownik jak i pracodawca, który to stosunek jedna ze stron uporczywie narusza. Stan faktyczny natomiast wskazuje na to, że stosunek pracy między jednostką, którą reprezentował w czasie objętym aktem oskarżenia zastępca dyrektora do spraw finansowo-ekonomicznych, aP. K.nie istniał – nie została zawarta umowa o pracę i nie doszło do nawiązania stosunku pracy w żaden inny sposób. Ta okoliczność faktyczna jest istotą sporu i oskarżenia i jej potwierdzenie znajduje także sam skarżący pełnomocnik pokrzywdzonego, kiedy stwierdza, że dopiero prawomocnym wyrokiem sądowym pozwany został zobowiązany do zawarcia z pokrzywdzonym umowę o pracę. Gdyby stosunek pracy o którym mowa wart. 218 § 1a k.k.istniał wcześniej wskazany wyrok Sądu byłby niepotrzebny.
Ustawodawca we wskazanym przepisie poddaje pochodzący z różnych źródeł ochronie istniejący stosunek pracy. Ochrona ta nie przenosi się na potencjalny stosunek pracy, przyszły stosunek pracy ani też stosunki cywilno-prawne o podobnym charakterze do stosunku pracy. Podporządkowanie zatem takiej sytuacji, która wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego niewątpliwie świadczącego o tym, że umowy o pracę między szpitalem, aP. K.nie zawarto, dyspozycji przepisuart. 218 § 1a k.k.nie ma usprawiedliwienia. Dlatego też czyn zarzucony w akcie oskarżenia nie mógł być zakwalifikowany ze wskazanegoart. 218 § 1a k.k.W takiej sytuacji stwierdzić należało również, że zażalenie, które ogranicza się do tego argumentu należało uznać za nieusprawiedliwione i jako takie nie skuteczne, co w efekcie prowadziło do rozstrzygnięcia jak w części dyspozytywnej postanowienia.
Te same wnioski dotyczą zażalenia oskarżyciela – Prokuratora Rejonowego wK., który sformułował jeden zarzut sprowadzający się do naruszeniaart. 115 § 13 pkt 4 k.k.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia kwestie zastosowania tego przepisu i ewentualnego przyjęcia, że zastępca dyrektora szpitala do spraw finansowo-ekonomicznych upoważniony do reprezentowania(...) Szpitala (...)wS. W.była przedmiotem szczegółowej analizy i rozważań. Na czoło wysuwa się argument wywodzący się zustawy z dnia 21 listopada 2008 r o pracownikach samorządowych, a sprowadzający się do tego, że ustawy tej nie stosuje się do pracowników, których status prawny określają odrębne przepisy i to, że zasady funkcjonowania samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej określaustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, która dotyczy również funkcji dyrektora takiej jednostki.
Oskarżyciel publiczny w swoim zażaleniu akcentuje przynależność oskarżonego do grupy pracowników samorządu terytorialnego, co skutecznie podważają wyżej wskazane ustalenia i oceny dokonane przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu.
Zagadnienie właściwej oceny stanu faktycznego i jego zgodności z opisem analizowanego przepisu sprowadza się do tego czy dyrektor jednostki lub jego zastępca –(...) Szpitala (...)wS. W.w czasie objętym oskarżeniem był pracownikiem samorządu terytorialnego. Otóż niewątpliwie przedstawiciel tej jednostki w osobie dyrektora czy jego zastępca nie przynależy do grona pracowników terytorialnego. Kwestię tę skutecznie rozstrzyga art. 3 ustawy o pracownikach samorządowych, który przewiduje nie stosowanie jej przepisów w sytuacji gdy status prawny jednostki określają odrębne przepisy. Jak to zostało ustalone w zaskarżonym postanowieniu status jednostki jaką jest szpital – w tym(...) Szpitala (...)wS. W.- określaustawa o działalności leczniczej. Z tej ustawy wynika również status, obowiązki i sposób zatrudnienia kierownika podmiotu leczniczego.
W przepisach wskazanych dwu ustaw brak jest stwierdzenia, iż dyrektor szpitala samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jest pracownikiem samorządu terytorialnego i brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy tych ustaw odwołują się do stosowania uregulowań o pracownikach samorządowych. Z tej racji nie może być zaliczony do funkcjonariuszy publicznych w grupie która jest objęta omówionym w przepisie art. 115 § 13 pkt 4.
Jak wynika z okoliczności faktycznych ustalonych w zaskarżonym postanowieniu jak również tego, co wynika z materiału dowodowego uchylenie się od obowiązku zatrudnienia nie było decyzją w rozumieniuart. 115 § 13 pkt 4 k.p.k.Była to czynność faktyczna polegająca na nie wyrażeniu zgody na zatrudnienie, która ma znaczenie w stosunkach cywilno-prawnych a w szczególności w tej ich grupie, które obejmują stosunki o charakterze pracowniczym. Przywołany w zażaleniu pełnomocnika pokrzywdzonego fakt uwzględnienia powództwaP. K.i zobowiązania pozwanego szpitala do zawarcia umowy w oparciu o przepisy prawa pracy mają charakter cywilny i przesądzają o tym, że kwestie objęte postępowaniem i wyrokiem regulacji o charakterze administracyjnym, a w konsekwencji rozstrzyganiu poprzez wydanie decyzji nie podlegają.
Z tej racji również końcowe sformułowanieart. 115 § 13 pkt 4 k.k.nie przemawiało za odmiennym od ustaleń Sądu Rejonowego poglądem, a to w następstwie prowadzić musiało do utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 636§2 kpkw zw. zart. 633 kpk