Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 512/13
Data wyroku: 2013-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Nowak, Adam Kabziński, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 512/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 24 maja 2013 rokuSąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:Przewodniczący: SSO Adam KabzińskiSędziowie: SO Klaudiusz SenatorSO Tomasz Nowak (spr.)Protokolant: prot. sąd. Monika Malczykprzy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Marii Charnickiejpo rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 rokusprawyJ. S.oskarżonego o przestępstwo zart.229 § 3 kkw zw. zart.229 § 1 kkna skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegood wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wO.z dnia 28 stycznia 2013 roku sygn. akt VII K 32/13Iutrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;IIzasądza od oskarżonegoJ. S.kwotę 310 (trzysta dziesięć) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie apelacyjne.IX Ka 512/13UZASADNIENIEProkurator Rejonowy w Opatowie oskarżyłJ. S.o to, że:w dniu 6 września 2012 roku wP.woj.(...)udzielił korzyści majątkowej w kwocie 100 złotych osobie pełniącej funkcję publiczną – funkcjonariuszowi Komendy Powiatowej Policji wO.– sierż. szt.Ł. G., w związku z pełnieniem funkcji, aby skłonić go do naruszenia przepisów prawa polegającego na odstąpieniu od wykonywania czynności służbowych związanych z popełnieniem przezJ. S.wykroczenia polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości,tj. o przestępstwo zart. 229 § 3 kkw zw. zart. 229 § 1 kk.Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wO.wyrokiem z 28.I.2013 r. w sprawie VII K 32/13 orzekł, co następuje:IoskarżonegoJ. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo zart. 229 § 3 kkw zw. zart. 229 § 1 kki za to na podstawieart. 229 § 3 kkskazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,IIna podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszące 2 (dwa) lata,IIIna podstawieart. 71 § 1 kkw zw. zart. 33 § 1 i § 3 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 110 (stu dziesięciu) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,IVna podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w sprawie od dnia 6 września 2012 roku do dnia 7 września 2012 roku, tj. 2 (dwa) dni i uznał karę grzywny za wykonaną do wysokości 4 (czterech) stawek dziennych,Vna podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek dowodu rzeczowegow postaci banknotu o nominale 100 (stu) złotychseria (...), przechowywanego w Narodowym Banku Polskim Odział wK.numer depozytu 383/R,VIna podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych tytułem kosztów sądowych.Powyższy wyrok zaskarżył co do winy i kary na korzyść oskarżonego jego obrońca zarzucając:1.zastrzeżenia oskarżonego budzi kwalifikacja prawna czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia w nin. sprawie. Materiał dowodowy zebrany w nin. sprawie nie pozwala na jednoznaczne i kategoryczne ustalenie, że oskarżony swoim zachowaniem zamierzał wyczerpać i wyczerpał znamiona czynu zabronionego zart. 229 § 3 kk.Co najwyżej materiał dowodowy zebrany w nin. sprawie dostarcza podstaw do przyjęcia, że oskarżony swoim zachowaniem usiłował popełnić występek zart. 229 § 2 kk.W takiej sytuacji kary wymierzone oskarżonemu przez sąd I instancji są rażąco surowe, a wystarczającą dolegliwością prawno – karną byłoby orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania, przy zobowiązaniu oskarżonego do zapłaty świadczenia pieniężnego na cel wskazany przez sąd.2.z ostrożności procesowej – na wypadek uznania przez sąd II instancji zarzutu z pkt 1 za bezzasadny – obrona zarzuca, że wyrok sądu I instancji i wymierzone w nim oskarżonemu kary – przy kwalifikacji zachowania oskarżonego jako występku zart. 229 § 3 kk– są zbyt surowei nieadekwatne do stopnia winy oskarżonego.Ponadto sąd I instancji wyrokując w nin. sprawie nie uwzględnił na korzyść oskarżonego w dostatecznym stopniu elementów podmiotowych przemawiających na korzyść oskarżonego (dotychczasową niekaralność, nieposzlakowana opinia oskarżonego z(...)EkonomicznegowK., przyznanie się do winy, wyrażenie skruchy, wręcz dramatyczne skutki wyroku skazującego dla sfery zawodowej i pracy naukowej oskarżonego, pociągające de facto utratę możliwości ukończenia doktoratui utratę co najmniej części wynagrodzenia oskarżonego stanowiącego podstawę utrzymania jego samego, jak i członków jego najbliższej rodziny) uzasadniających wymierzenie mu kar łagodniejszych, mniej dolegliwych, ewentualnie zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 1 kki przy zastosowaniu zasad wyrażonych wart. 60 § 6 pkt 3 kk.W związku z powyższym obrońca oskarżonego wniósł o:1zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim Wydział Zamiejscowy wO.i zakwalifikowanie czynu zarzucanego oskarżonemu jako występku zart. 229 § 2 kki warunkowe umorzenie postępowania w stosunku do oskarżonegoJ. S.z obowiązkiem zapłaty przez niego świadczenia pieniężnego na cel wskazany przez sąd;2z ostrożności procesowej – na wypadek nieuwzględnienia wniosku z pkt 1 –o zmianę wyroku sądu I instancji przez zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie mu jedynie samoistnej kary grzywny lub wydatne złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar:apozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania – przez skrócenie okresu warunkowego zawieszenia wykonania tej kary do 1 roku;bkary grzywny – przez wymierzenie tej kary przy zmniejszeniu liczby stawek dziennych do 50 przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 10 zł;cewentualnie – także z ostrożności procesowej – o uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie nin. sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy zważył, co następuje.Apelacja jest oczywiście bezzasadna.Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, które poddał gruntownej analizie w pisemnych motywach wyroku. Sąd ten wskazał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym i z jakich przyczyn cech wiarygodności odmówił. Podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy dokonał analizy dowodów we wzajemnym powiązaniu ze sobą. Słusznie sąd I instancji oparł sięw niniejszej sprawie na dowodach w postaci zeznań świadkówŁ. G.iR. S., protokołu zatrzymania banknotu o nominale 100 zł, protokołu oględzin rzeczy, który to materiał dowodowy właściwie Sąd Rejonowy uznał za stanowczy, konsekwentny, zbieżny ze sobą i tworzący jednolitą, wzajemnie ze sobą korespondującą całość, który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż oskarżonyJ. S.dopuścił się przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu.Także – wbrew wywodom skarżącego – w ocenie sądu odwoławczego nie budzi żadnych wątpliwości kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu (zresztą zgodna z kwalifikacją prawną czynu oskarżonego zawartą w akcie oskarżenia) skoro jego zachowanie – prawidłowo ustalone przez sądI instancji – patrz k. 73 – polegało ewidentnie na udzieleniu korzyści majątkowej w kwocie 100 zł osobie pełniącej funkcję publiczną – funkcjonariuszowi KPPwO.w związku z pełnieniem swej funkcji, aby skłonić go do naruszenia przepisów prawa polegającego na odstąpieniu od wykonywania czynności służbowych związanych z popełnieniem przez oskarżonego wykroczenia polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości.Zdaniem Sądu Okręgowegopodzielić należy w całościjako trafne, rzeczowei przekonywujące ustalenia i wywody Sądu Rejonowego zaprezentowanew pisemnych motywach zaskarżonego wyroku – patrz k. 73 – 75, których nie ma potrzeby w tym miejscu powtarzać ani przypominać.Dokonana przez Sąd Rejonowy prawidłowa ocena dowodów pozwoliła na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, którą Sąd Okręgowy podzielił jako właściwą w zakresie ustaleń faktycznych, winy oskarżonegoi kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.Również – zdaniem Sądu Okręgowego – sąd I instancji wymierzając oskarżonemuJ. S.stosowną karę uwzględnił i należycie rozważył wszystkie okoliczności zgodnie z dyrektywami zawartymi wart.53 § 1 i 2 kk. Także i to stanowisko podzielił Sąd Okręgowy uznając karę wymierzoną oskarżonemu przez Sąd Rejonowy jako adekwatną do znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i znacznego stopnia jego winy i jako stanowiącą dla niego odpowiednią dolegliwość, która spełni swe cele zarównow zakresie prewencji szczególnej jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.W tej sytuacji jako absolutnie chybione należy uznać obydwa wskazane wyżej zarzuty apelacyjne, tj. zarówno zarzut obrazy prawa materialnego tj.art. 229 § 3 kkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie skoro – w ocenie skarżącego – materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż oskarżony usiłował popełnić występek zart. 229 § 2 kk, jak i zarzut rażącej niewspółmierności – surowości wymierzonej oskarżonemu kary za czyn zart. 229 § 3 kk.Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja skarżącego stanowi jedynie gołosłownąi nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami sądu I instancji i nie zawiera żadnego argumentu, który byłby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, a ponadto opiera się ona na wyjątkowo tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie niektórych tylko okoliczności niniejszej sprawy. Ponadto w niektórych kwestiach apelacja pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisami prawa materialnego, o czym jeszcze będzie mowa. Taka właśnie sytuacja zachodzi chociażby w kwestii sugerowanej przez skarżącego możliwości zakwalifikowania czynu oskarżonego jako wypadku mniejszej wagi zart. 229 § 2 kkw sytuacji gdy dotyczyć on może jedynie zachowań zart.229 § 1 kk. Nie ma natomiast takiej możliwości jeśli chodzi o zachowanie spełniające przesłanki zart. 229 § 3 kk– tak jak prawidłowo ustalił sąd I instancji co do zachowania oskarżonegoS.opisanego w zaskarżonym wyroku, przy czym przepisart. 229 § 3 kkprzewiduje surowszą odpowiedzialność sprawcy, który działa aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa, polegającego na odstąpieniu od wykonywania czynności służbowych (tak jak byłow niniejszej sprawie). Zgodnie z treściąart. 229 § 3 kksprawca podlega karze od roku do 10 lat pozbawienia wolności.W tej sytuacji w ocenie sądu odwoławczego brak jest możliwości prawnej oceny zachowania przypisanego oskarżonemuJ. S.jako wyczerpującego dyspozycjęart. 229 § 2 kk. Nawet jednak dopuszczając teoretycznie taką możliwość, to i tak sąd odwoławczy podziela w całości trafne stanowisko sądu I instancji, z którego wynika, że nie można zgodzić się z wywodami oskarżonegoi jego obrońcy, iż zachowanie oskarżonegoS.stanowi wypadek mniejszej wagi zart. 229 § 2 kk. Ma rację Sąd Rejonowy, że kwalifikacja prawna wypadku mniejszej wagi nie wynika jedynie z wysokości kwoty będącej przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa, ale także z całokształtu okoliczności świadczących o znacznym stopniu społecznej szkodliwości czynu oraz znacznym stopniu winy oskarżonego, który jako doktorant(...)EkonomicznegowK.i jako osoba ciesząca się nieposzlakowaną opinią swojego naukowego patrona, z całą pewnością zdawał sobie sprawę z sytuacji w jakiej się znajdowałi konsekwencji swego wyjątkowo nagannego zachowania, zmierzającego dla doraźnej i wątpliwej korzyści (4 punktów karnych) i w takiej sytuacji był on gotowy nawet poświęcić swoje dotychczasowe życie zawodowe. W ocenie sądu odwoławczego właśnie od osób o tak wysokim statusie zawodowym należy szczególnie wymagać poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego,a wszelkie przejawy jego łamania – tak jak w przypadku zachowania oskarżonegoJ. S.– winny być surowo karane, bez możliwości pobłażania takim zachowaniom, zwłaszcza w sytuacji podejmowanej przez organy władzy i wymiaru sprawiedliwości walki z patologicznymi przejawami korupcji.W tej sytuacji wniosek skarżącego o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego nie może być zasadny. Również wbrew odmiennemu stanowisku autora apelacji brak jest podstaw do zastosowania wobec oskarżonegoS.dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 § 1 kkiart. 60 § 6 pkt 3 kk, a w szczególności nie mogą nimi być istotnie drastyczne skutki wyroku skazującego dla kariery zawodowej oskarżonego, który jednak ma również drugie źródło utrzymania, a ponadto w dacie czynu był on w pełni świadomy swojej sytuacji życiowej (zawodowej), a mimo to w sposób ewidentny naruszył on porządek prawny w sposób opisany w zaskarżonym wyroku, za co winien ponieść adekwatną odpowiedzialność karną jaka została mu przypisana w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ponadto skarżący nie dostrzega, że wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności została orzeczona w minimalnym ustawowym zagrożeniu oraz formułuje oczywiście niezasadny wniosek o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności poprzez skrócenie okresu próby do 1 roku, podczas gdy zgodnie z treściąart. 70 § 1 pkt 1 kkokres próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wynosi od 2 do 5 lat. Sąd Rejonowy właśnie na ten minimalny ustawowy okres próby 2 lat warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS.kary pozbawienia wolności. Wobec tego brak jest możliwości złagodzenia w tym zakresie orzeczonej kary. Wreszcie autor apelacji nie wykazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary grzywny, która – w ocenie sądu odwoławczego – nie została absolutnie wymierzona w wysokości powodującej rażącą jej surowość.Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymałw mocy zaskarżony wyrok nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutówi wniosków apelacyjnych.Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto na przepisachart. 626 § 1 kpk,art. 636 § 1 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 2, art. 8 ustawy z dnia 23.VI.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.), przy czym kwotę 290 zł stanowi opłata za II instancję, a 20 zł to ryczałt za doręczenia w postępowaniu odwoławczym, co łącznie daje kwotę 310 zł kosztów sądowych.Z tych względów orzeczono jak wyżej.SSO Klaudiusz Senator SSO Adam Kabziński SSO Tomasz Nowak