Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 39/13
Data wyroku: 2013-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Szczurewski
Słowa kluczowe: Samodzielność Jurysdykcyjna Sądu, Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278§1 kk, 178a§1 kk, 437§1 kpk, 8kpk
Teza: Sąd karny nie jest związany ani orzeczeniem Sądu karnego zapadłym w innej sprawie, ani też ustaleniami faktycznymi przyjętymi za jego podstawę

Sygn. akt VIII Ka 39/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Jerzy Szczurewski
Protokolant: Agnieszka Malewska

przy udziale Prokuratora Wiesławy Sawośko - Grębowskiej
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 roku
sprawyL. Ł.
oskarżonego zart. 278 § 1 kk,art. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt II K 514/12

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 /trzysta osiemdziesiąt/ złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 70 /siedemdziesięciu/ złotych.

UZASADNIENIE
L. Ł.został oskarżony o to, że

1
w dniu 9 września 2012 roku, w godzinach 19:00 - 22:00, na działce oznaczonejnumerem geodezyjnym (...), położonej w obrębie gruntów wsi(...), gmina(...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia przyczepy rolniczej wartości 7.300 zł, elektryzatora do pastucha elektrycznego wartości 50 zł, używanego akumulatoramarki B.wartości 50 zł oraz blaszanej wanny wartości 50 zł, powodując straty w mieniu w wysokości 7.450 zł na szkodęM. M.iA. M.,tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

2
w dniu 9 września 2012 roku, w godzinach 19:00 - 22:00, na drodze publicznej(...)–(...)–(...)–(...)-(...), gmina(...), kierował samochodem markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (o godzinie 19:00 - 0,39 ‰ alkoholu etylowego we krwi, o godzinie 21:00 - 0,81 ‰ alkoholu etylowego we krwi, o godzinie 22:00 - 0,66 ‰ alkoholu etylowego we krwi),tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 roku w sprawie II K 5145/12 oskarżonegoL. Ł.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za:

-

czyn opisany wpunkcie 1na mocyart. 278 § 1 k.k.skazał go, a na mocyart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 2 k.k.wymierzył mukarę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolnościorazkarę 100 (stu) stawek dziennych grzywnyustalając wysokość jednej stawki dziennejna kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

czyn opisany wpunkcie 2na mocyart. 178a § 1 k.k.skazał go nakarę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

Na mocart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegokarę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolnościwarunkowo zawiesiłoskarżonemu na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora;
Na mocyart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia samochodów osobowych na okres 2 (dwóch) lat;
Na mocyart. 63 § 2 k.k.na poczet orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia samochodów osobowych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 listopada 2012 roku;
Na mocyart. 49 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 100 (stu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
Na mocyart. 50 k.k.orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jego odpisu na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy(...)przez okres 1 (jednego) miesiąca;
Na mocyart. 72 § 1 pkt. 5 k.k.zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu;
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył oskarżony.
Wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mających wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynów zarzuconych mu aktem oskarżenia określonych w przepisachart. 278 § 1 kkorazart. 178a § 1 kkpodczas gdy z materiału dowodowego nie wynika sprawstwo oskarżonego, a fakt przyznania się do popełnienia zarzuconych czynów był wynikiem jego stanu psychicznego, emocjonalnego oraz błędu.
W uzupełnieniu apelacji oskarżonego, złożonej przez jego obrońcę na rozprawie apelacyjnej oskarżony wyjaśnił, iż nie przyznaje się do popełnienia czynów za które został skazany przedmiotowym wyrokiem.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od stawianych mu zarzutów zaś obrońca oskarżonego uzupełnił wniosek o ewentualne o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i jako taka nie mogła zyskać aprobaty Sądu Odwoławczego.
Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Podkreślić bowiem należy, iż zgodnie utrwalonym poglądem w judykaturze „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego” (wyrok SN z dn. 24.03.1975r., II KR 355/74 OSNPG 1075/9/84 ).
W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i winę oskarżonego w popełnieniu obu zarzuconych mu czynów. Sposób rozumowania Sądu jak i wyciągnięte wnioski są zgodne z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczeniem życiowym. Ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny stanowi przy tym odzwierciedlenie całokształtu ujawnionych w toku postępowania dowodów. A należą do nich przede wszystkim wyjaśnienia samego oskarżonegoL. Ł.przyznającego się do winy tak na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, wsparte: odnośnie pierwszego czynu zeznaniami świadkówM. M./k.1-3/,J. M./k.62-3/,A. Ł./k.11-13/, protokołem przeszukania wraz z materiałem poglądowym /k.15-21/, notatką urzędową /k.55/ odnośnie drugiego czynu sprawozdaniem sądowo – lekarskim wraz z opinią /k.59-60/. Podkreślenia wymaga fakt, iż oskarżony przyznając się do winy szczegółowo opisał okoliczności popełnienia obu czynów.
Wynikający z apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadza się do błędu „dowolności” w ocenie tego materiału dowodowego. Obalając ten zarzut skarżącego stwierdzić należy, iż argument przedstawiony przez skarżącego stanowi jedynie polemikę z ustaleniami Sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia, opartą na odmiennej i przy tym całkowicie dowolnej, by nie rzec niezrozumiałej, ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonegoL. Ł.. Tak uargumentowany, sprowadzający się jedynie do nie przyznania się do winy, zarzut nie mógł zostać podzielony przez Sąd Okręgowy. Fakt zmiany stanowiska oskarżonego i odwołanie na etapie postępowania międzyinstancyjnego przyznania się do popełnienia obu zarzuconych mu czynów nie powoduje automatycznej eliminacji wyjaśnień oskarżonego złożonych w dochodzeniu i postępowaniu sądowym z materiału dowodowego, a wprost przeciwnie pociąga konieczność ponownej ich oceny w całokształcie. Podkreślić należy, iżL. Ł.na rozprawie złożył wyjaśnienia /k.95odw.-96/, w których przyznał się do popełnienia obu czynów, okazał skruchę, przeprosił pokrzywdzonych. Nie tylko wówczas potwierdził swoje wyjaśnienia złożone w dochodzeniu, ale również jeszcze raz opisał okoliczności czynów. Nie może być żadnych wątpliwości, że miał zachowaną swobodę wypowiedzi. Żadną miarą zatem nie można uznać i podzielić zawartej w apelacji argumentacji przyczyny złożenia takich wyjaśnień z etapu dochodzenia i postępowania sądowego.
W ogromne zdumienie wprawia, i to nie tylko co do sposobu zaprezentowania, stanowisko obrońcy oskarżonego wiążącego drugi czyn oskarżonego z uniewinnieniem zapadłym w Sądzie Rejonowym w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczachw sprawie VIII W 588/12 od spowodowania zagrożenia w ruchu publicznym.
Zdaniem Sądu odwoławczego te argumenty obrońcy oskarżonego nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący postuluje bowiem konieczność przełożenia ustaleń poczynionych przez Sądy orzekające w innych sprawach na efekty i sposób rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. A taki zabieg z uwagi na treśćart. 8 kpk, w którym została określona zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego, jest niedozwolony. Zgodnie z tą zasadą, sąd orzekający w sprawie o samodzielnie kształtuje zarówno faktyczną, jak i prawną podstawę każdego rozstrzygnięcia. W czasie orzekania w sprawie Sąd jest organem całkowicie autonomicznym w stosunku do innych organów rozstrzygających w sprawach o podobnym zakresie rozpoznania. Innymi słowy Sąd karny nie jest związany ani orzeczeniem Sądu karnego zapadłym w innej sprawie, ani też ustaleniami faktycznymi przyjętymi za jego podstawę (por.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1986 roku w sprawie sygn. akt II KR 192/86, OSNPG 1987/10/126, Lex 17818).
Dlatego też Sąd odwoławczy na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 25 kwietnia 2013 roku w oparciu o między innymi i tą podstawę prawną oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z akt spraw Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w SiemiatyczachVIII W 588/12.
W ocenie Sądu Okręgowego zarówno kary jednostkowe jak i kara łączna wymierzona oskarżonemu z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania jest współmierna do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości dowiedzionych mu przestępstw i jest karą sprawiedliwą, która należycie realizuje cele zapobiegawczo - wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W ocenie Sądu Okręgowego orzeczenie Sądu I instancji także w przedmiocie i wymiarze środków karnych w postaci zakazu prowadzenia samochodów osobowych, świadczenia pieniężnego oraz podania wyroku do publicznej wiadomości nie budzi zastrzeżeń. Uwzględnia ono bowiem dyrektywy sądowego wymiaru kary, a w szczególności osiągnie stawiane mu cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego. Orzeczone środki karne uwzględniają też niewątpliwie potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że bezpieczeństwo na drogach w dużej mierze zależy od właściwej polityki karnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy jako słuszny i sprawiedliwy.
O wysokości opłaty Sąd orzekł w oparciu oart. 2 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 ze zm.), o pozostałych kosztach na postawieart. 636 § 1 kpk.