Sąd Rejonowy Wrocław Krzyki we Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 592/12
Data wyroku: 2013-08-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Popiołek-Sikora
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222 kc

Sygn. akt I C 592/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 sierpnia 2013 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący SSR Iwona Popiołek - Sikora

Protokolant: Katarzyna Wojciechowska
po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. we Wrocławiu
sprawy z powództwaR. D.iM. D.
przeciwkoD. D.
o eksmisję

I
nakazuje pozwanemuD. D.aby opuścił, opróżnił i wydał powodomR. D.iM. D.lokal mieszkalny nr (...), położony weW.przyul. (...);

II
orzeka o braku uprawnienia pozwanego do otrzymania lokalu socjalnego;

III
zasądza od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 320 zł tytułem kosztów procesu.

UZASADNIENIE
PowodowieR. D.iM. D.wnieśli o nakazanie pozwanemuD. D.aby opróżnił i opuściłlokal mieszkalny nr (...)położony przyul. (...)i wydał go w stanie wolnym oraz zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że są współwłaścicielamilokalu mieszkalnego nr (...)położonego weW.przyul. (...). Pozwany jest ich synem i wyprowadził się z mieszkania w dniu 1 września 2007 r. W październiku 2009 r. pozwany pod nieobecność powodów i bez ich zgody wprowadził się do ich mieszkania. Powodowie przebywali wówczas za granicą. Z pozwanym przez okres kilkunastu miesięcy zamieszkiwała konkubina, na co powodowie również nie wyrażali zgody. Po powrocie powodów do Polski zażądali od pozwanego partycypowania w kosztach utrzymania mieszkania. Od marca 2011 r. zaczęło dochodzić do awantur między stronami. Pozwany nękał powodów psychicznie, używał i nadal używa wobec powodów słów wulgarnych. Nie partycypuje w kosztach postępowania, zajmuje pokój, w którym znajdują się rzeczy powodów i bez ich zgody założył w drzwiach do pokoju zamek. Bez zgody powodów korzystał także z przedmiotów należących do powodów. W dniu 7 stycznia powodowie zmuszeni byli wezwać policję, bowiem pozwany nie chciał im oddać laptopa a między stronami doszło do awantury. Pomimo wezwania, powód nie opuścił dobrowolnie mieszkania.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że powodowie od kilkunastu lat tkwią w uporczywym alkoholizmie, a w pozwie zaświadczają nieprawdę. W listopadzie 2009 r. wrócił do domu, w którym mieszkał i jest zameldowany od dziecka. W tym czasie żył w zgodzie z powodami, którzy podczas nieobecności w kraju zwrócili się do niego o opiekę nad mieszkaniem i załatwienie rożnych spraw urzędowych. Od kiedy powodowie wrócili do Polski, relacje pomiędzy stronami znacznie się pogorszyły. Wśród sąsiadów ma bardzo dobrą opinię i nigdy nie było na niego żadnych skarg. Pracuje i opłaca 1/3 należnych opłat za użytkowanie lokalu, czego dowodem jest książeczkamieszkaniowa spółdzielni (...).
Zawiadomiona o toczącym się postępowaniu GminyW.wniosła o orzeczenie przez Sąd braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec pozwanego.
W dalszym toku postępowania strony pozostały przy swoich stanowiskach.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

PowodowieR. D.iM. D.są właścicielamilokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)weW..
Dowód:
- akt notarialny z dnia 10 stycznia 2008 r., rep. A nr 422/2008, k. 5-6

Pozwany, syn powodów, do września 2007 r. zamieszkiwał wraz z nimi w powyższym mieszkaniu. W okresie od 2009 r. do stycznia 2011 r. powodowie przebywali za granicą. W październiku 2009 r. pozwany ponownie wprowadził się do mieszkania pod nieobecność powodów. Pozwany otrzymał karty płatnicze od powodów w celu regulowania opłat za mieszkanie.
- bezsporne

Po powrocie powodów do Polski pomiędzy stronami zaczęło dochodzić do awantur. Powodowie żądali od pozwanego partycypowania w kosztach utrzymania mieszkania. Do kwietnia 2012 r. nie uczestniczył w kosztach utrzymania mieszkania. Zajął jeden z dwóch pokoi w mieszkaniu, w którym wymienił zamek.
Dowód:
- przesłuchanie powodaM. D., k. 117-120
- przesłuchanie powódkiR. D., k. 120-121
- zaświadczenie z dnia 31 lipca 2012 r., k. 44

W dniu 7 marca, 28 kwietnia, 27 lipca oraz w listopadzie 2012 r., z uwagi na awantury pomiędzy stronami, w mieszkaniu powodów interweniowała policja.
Dowód:
- pismo Komisariatu PolicjiW.z dnia 12 lipca 2012 r., k. 33
- pismo Komisariatu PolicjiW.z dnia 22 listopada 2012 r., k. 61
- przesłuchanie powódkiR. D., k. 120-121
- przesłuchanie pozwanegoD. D., k. 121-123

W dniu 23 września 2012 r. pozwana doznała obtarcia oraz obrzęku prawej ręki oraz prawej nogi.
Dowód:
- świadectwo sądowo-lekarskich oględzin ciała z dnia 26 września 2012 r., k. 72

Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. powodowie wezwali pozwanego do dobrowolnego opróżnienia przedmiotowego mieszkania w terminie do dnia 18 maja 2012 r.
Dowód:
- pism z dnia 16 kwietnia 2012 r., k. 7

Od dnia 12 maja 2012 r. pozwany nie figuruje w ewidencji zarejestrowanych bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy weW..
Pozwany pracuje obecnie na podstawieumowy zlecenia (...)dni w tygodniu, od poniedziałku do soboty. Za przepracowanie 200 godzin otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.600 zł.
Dowód:
- pism PUP z dnia 20 czerwca 2012 r., k. 18
- przesłuchanie pozwanegoD. D., k. 121-123

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało w całości na uwzględnienie.
Bezspornym w niniejszej sprawie było, iż powodowie są właścicielamilokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)weW.. Poza sporem pozostawała również okoliczność zamieszkiwania w powyższym lokalu powodów oraz pozwanego. Kwestią sporną było natomiast zachowanie pozwanego oraz powodów i ich wzajemne relacje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na przedłożonych przez strony dokumentach, przesłuchaniach powodów oraz przesłuchaniu powoda. Za mało istotne dla ustalenia stanu faktycznego Sąd uznał zeznania świadkówM. M.,A. S.,K. C.orazS. G., gdyż nie pamiętali okoliczności interwencji w mieszkaniu powodów. Za niewnoszące wiele do sprawy Sąd uznał również zeznania świadkówK. R.iR. J., ponieważ ich kontakt z powodami był sporadyczny, a informacje o przedmiotowej sprawie uzyskali w znaczącej mierze od pozwanego.
Zgodnie zart. 222 § 1 kcwłaściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba, że osobie tej przysługuje skuteczne wobec właściciela uprawnienie do władania rzeczą.
Jak stanowiart. 13 § 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r.(u.o.p.l.), współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Lokatorem jest najemca lub osoba używająca lokalu na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności (art. 2 ust. 1 pkt 1u.o.p.l.).
Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że pozwany do dnia 18 maja 2012 r. zamieszkiwał w mieszkaniu powodów na podstawie dorozumianej umowy użyczenia, wynikającej ze stosunku rodzinnego łączącego strony postępowania. Powodowie nie wykazali bowiem, że z chwilą powrotu przez pozwanego w październiku 2009 r. do przedmiotowego mieszkania, odmówili mu zamieszkiwania. Jak wynika z ich twierdzeń, zostawili pozwanemu karty płatnicze w celu dokonywania bieżących opłat za mieszkanie i oczekiwali, iż będzie partycypował w kosztach mieszkania. Zdaniem Sądu wyrazili tym samym zgodę na przebywanie przez pozwanego w lokalu. Następnie jednak, z uwagi na awantury pomiędzy stronami postępowania, pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. powodowie wezwali pozwanego do opróżnienia lokalu. Wypowiedzieli tym samym umowę użyczenia, a pozwany od 19 maja 2012 r. przebywał w przedmiotowym mieszkaniu bez tytułu prawnego.
W ocenie Sądu powodowie nie udowodnili, iż postępowanie pozwanego jest rażąco naganne i uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Jak wynika z przesłuchania powodów oraz pozwanego, a także zebranych w sprawie dokumentów, awantury były wywoływane bądź przez pozwanego bądź przez powodów. Policja również była wzywana przez obie strony postępowania. Brak jest jednocześnie dowód, które wskazywałyby na to, że jedynie pozwany jest odpowiedzialny za kłótnie i awantury. Powodowie nie wykazali także, iż to pozwany był sprawcą zdarzenia z dnia 23 września 2012 r. Świadectwo sądowo-lekarskich oględzin ciała z dnia 26 września 2012 r. jest bowiem dowodem tego, jakich obrażeń doznała powódka, a nie kto takowych obrażeń dokonał. Jak wynika natomiast z przesłuchania powoda, nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Opisane relacje pomiędzy stronami wykluczają zdaniem Sądu możliwość zastosowania art. 13 § 2 u.o.p.l., gdyż nie zostały udowodnione przesłanki w nim zawarte. Niezależnie jednak od stosunków panujących pomiędzy stronami, jak zostało wyżej wskazane, pozwany od dnia 18 maja 2012 r. zamieszkiwał w mieszkaniu powodów bez tytułu prawnego. Okoliczność ta uzasadniała zatem nakazanie pozwanemu opuszczenie, opróżnienie i wydanielokalu mieszkalnego nr (...)przyul. (...)weW., o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku.
Orzekając o braku uprawnienia pozwanego do otrzymania lokalu socjalnego Sąd miał na uwadze fakt, iż wykonuje on pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia. Zgodnie z przesłuchaniem powoda pracuje on od poniedziałku do soboty, a za przepracowanie 200 godzin otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.600 zł. Powód jest także osobą młodą, sprawną fizycznie i psychicznie. Jego sytuacja materialna i psychofizyczna nie uzasadniała zatem przyznania prawa do otrzymania lokalu socjalnego.
Orzeczenie o kosztach procesu Sąd wydał na podstawie przepisuart. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwany jako strona przegrywająca proces jest więc zobowiązana do zwrotu w całości przeciwnikom procesowemu poniesionych przez nich kosztów, na które składała się opłata od pozwu w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 120 zł (§ 10 pkt 1 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu).

Z/:

1
odnotować,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem,

3) kal. 14.