Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 276/13
Data wyroku: 2013-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Domagała
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art.97 kw

Sygn. akt IIW 276/13

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 sierpnia 2013 roku

Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Strzelcach Opolskichw składzie:

Przewodniczący  SSR Piotr Domagała
Protokolant  Janusz Gogolin

w obecności oskarżyciela publicznego- nikt zawiadomiono prawidłowo wokandą
po rozpoznaniu dnia 07 sierpnia 2013 roku na rozprawie

sprawyA. P.(P.)
synaH.iD.zd.B.
urodz. (...)w m.K.

obwinionego o to, że :
w dniu 20 lutego 2013 r. o godz. 16:00 w miejscowościR.na skrzyżowaniuulic (...)zatrzymał pojazd m-kiV. (...)o nr rej,(...)na drodze w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania oraz nie pozostawił co najmniej 1,5 m szerokości chodnika dla pieszych w rejonie skrzyżowania

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 prawo o ruchu drogowym

I
UznajeA. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. uznaje obwinionego za winnego wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 97kw wymierza mu karę grzywny w wysokości200 (dwustu)złotych,

II
Na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624§1kpkzwalniaobwinionegood ponoszenia kosztów postępowania, kosztami tymi obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 276/13

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 lutego 2013 r. służbę wspólnie pełnili funkcjonariusze Policji z Posterunku Policji wL.–A. D.orazR. S..
Około godziny 16:00 w/w funkcjonariusze dokonali kontroli porządkowej miejscowościR.. naul. (...)w rejonie skrzyżowania spostrzegli, iż został zaparkowany nieprawidłowo pojazd markiV. (...)onr rej. (...), bowiem kierujący postawił pojazd w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania i nie pozostawił co najmniej 1,5 metra szerokości chodnika dla pieszych w rejonie skrzyżowania.

/

Dowody :

- notatka urzędowa – k. 6, 12;
- dokumentacja fotograficzna –k. 7-11,
- wyjaśnienia obwinionegoA. P.- k. 10-11;
- zeznania świadkaA. D.k. 16-17;
- zeznania świadkaJ. K.– k. 28/

Osobą która pojazd pozostawił w powyższych okolicznościach byłA. P., który w tym dniu przywiózł opał i zależało mu na czasie i chciała jak najszybciej rozładować przywieziony ładunek.

/

Dowody:

- wyjaśnienia obwinionegoA. P.- k. 10-11/

A. P.nie był dotąd karany sądownie. W dniu 10 stycznia 20123 r. został ukarany mandatem karnym z przekroczenie prędkości w przedziale od 11 do 20 km/h. Był osoba rozwiedzioną i bezrobotną.
Obwiniony w czynnościach wyjaśniających przyznał się do stawianego mu zarzutu i wyraził zgodę na wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenia kary grzywny w wysokości 400 zł.
Na terminie wyznaczonego posiedzenia w przedmiocie wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy obwiniony cofnął swoją zgodę oświadczając, iż ustalona kara jest zbyt surowa, a on w chwili obecnej jest osobą bezrobotną. Jednocześnie będąc obecnym na posiedzeniu został on prawidłowo i osobiście wezwany na termin rozprawy na który nie stawił się bez usprawiedliwienia, zaś kserokopia usprawiedliwienia wpłynęła do Sądu po rozpoznaniu sprawy obwianego na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2013 r.

/

Dowody :

-

dane o karalności obwinionego – k. 15,
- informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu
drogowego – k. 19,
- oświadczenie obwinionego złożone na posiedzeniu w dniu 12.06.2013 r. – k. 22)

Sąd zważył, co następuje :

W świetle nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, ustalonego w oparciu o zebrany materiał dowodowy, sprawstwo i winaA. P.nie budzą wątpliwości.
Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się w głównej mierze o dowody z dokumentów w postaci notatki urzędowej, dokumentacji fotograficznej, jak i wyjaśnień obwinionego w zakresie zbieżnym z tymi dowodami, jak również – co najistotniejsze – w oparciu o zeznania świadka – funkcjonariusza PolicjiA. D..
Dowody z dokumentów pozostają w korelacji z wyjaśnieniami obwinionego, który nie kwestionował faktu, iż zaparkował samochód w takich okolicznościach, jakie zostały następnie opisane w zarzucie wniosku o ukaranie.
Stąd też Sąd uznał omawiane dowody za wiarygodne, a także wyjaśnienia obwinionego w zakresie twierdzeń, które znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie.
W ocenie Sądu nie ma najmniejszych wątpliwości, iż zarzucany obwinionemu we wniosku o ukaranie czyn rzeczywiście miał miejsce, i że wypełnił on wszystkie ustawowe znamiona pozwalające na pociągnięcie do odpowiedzialności za popełnione wykroczenie realizującego ustawowe znamiona zart.97kw. w zw. z w związku zart.47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie z treściąart.97kw karze grzywny do 1.500 złotych lub karze nagany podlega ten kto wykracza przeciwko innym / aniżeli wymienione wrozdziale XI kodeksu wykroczeń/ przepisom o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach.
W przypadku zarzutu postawionego obwinionemu dopełnieniem tym jestart. 47 ust.1 prawa o ruchu drogowym, wedle brzmienia którego dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że:
1)na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;
2)szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m;
3)pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni.
Przy czym zgodnie art. 49 ust. 1 cytowanej ustawyzabrania się zatrzymania pojazdu:
1)na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;
2)na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub przejazdem;
3)w tunelu, na moście lub na wiadukcie;
4)na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię;
5)na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;
6)w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli zostałyby one zasłonięte przez pojazd;
7)na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym ruchu;
8)na pasie między jezdniami;
9)w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na przystanku z zatoką - na całej jej długości;
10)w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden pas ruchu;
11)na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej, z wyjątkiem roweru.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.
Odnosząc się do orzeczonej kary Sąd uznał, iż kara dwustu złotych grzywny jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego i stopnia je zawinienia i stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno-wychowawczym, zapobiegającym w przyszłości ponownemu łamaniu przez obwinionego porządku prawnego.
Sąd jest zdania, iż poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny w kwocie dwustu złotych, zrealizowane zostaną tak cele prewencji indywidualnej, która ma na celu przede wszystkim powstrzymanie sprawcy od tego typu zachowań w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzanie jego prawidłowych postaw wobec prawa.
Kierując się zarysowaną sytuacją majątkową obwinionego przedstawioną na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2013 r. oraz mając na uwadze nałożenia na niego dolegliwości natury ekonomicznej w postaci kary grzywny, Sąd zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, kosztami tymi obciążając Skarb Państwa.