Sąd Apelacyjnyw Warszawie
VI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VI ACa 1718/12
Data wyroku: 2013-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia SA– Ewa Śniegocka, SA– Ewa Zalewska, Irena Piotrowska
Słowa kluczowe: Nieważność Umowy
Podstawa prawna: art. 58 § 1 k.c.

Sygn. akt VIA Ca  1718/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie:

      Przewodniczący – Sędzia SA– Ewa Śniegocka

      Sędzia SA– Ewa Zalewska

Sędzia SA – Irena Piotrowska (spr.)

      Protokolant– sekr. sąd. Agnieszka Janik

po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaB. L.

      przeciwko miastu(...)W.i(...)wW.

      przy udziale interwenienta ubocznego po stronie powodowejL. L.

o ustalenie
na skutek apelacji pozwanych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt III C 150/11
I oddala obie apelacje;

      II zasądza od miasta(...)W.i(...)wW.solidarnie na rzeczB. L.kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt VI ACa 1718/12

UZASADNIENIE
Po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa powódB. L.wnosił o ustalenie nieważności umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste sporządzonej w dniu 8 listopada 1991 r. pomiędzy DzielnicąW. M.a(...)przed notariuszemB. K.nr rep. A(...)w zakresiedziałek ewidencyjnych oznaczonych nr (...)z obrębu(...)o pow. 2276 m2 ha oraz nr(...)z obrębu(...)o pow. 0,2459 ha pochodzących z dawnej tabeli likwidacyjnej b. wsiP.nr 5 stanowiących aktualnie część działki ewidencyjnej o nr ew.(...)o pow. 0,5539 ha, dla której prowadzona jest KW nr(...)i o zasądzenie kosztów postępowania .
Pozwany m.(...)W.wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania .
Pozwany(...)wW.wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania .
Pismem z dnia 14 marca 2012 r. do sprawy przystąpiła w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powodaL. L., która poparła powództwo i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania .
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił nieważność umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste sporządzonej w dniu 08 listopada 1991 roku pomiędzy DzielnicąW. M.a(...)wW.przed NotariuszemB. K.nr Rep. A(...)w zakresiedziałek ewidencyjnych nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha i nr(...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2459 ha pochodzący z dawnej tabeli likwidacyjnej wsiP.nr 5 stanowiących aktualnie część działki ewidencyjnej onumerze ewidencyjnym (...)o powierzchni 0,5539ha dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadzi KW nr(...)oraz orzekł w przedmiocie kosztów procesu.
W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano na następujące ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną.
Umową sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu 4 sierpnia 1892 r. małżonkowieP.iM. C.nabyli gospodarstwo rolne we wsiP., gminaW., powiat(...), wpisane do tabeli likwidacyjnej pod nr 5 .M. C.władała nabytym gruntem aż do swej śmierci w 1958 r. Z dniem 21 listopada 1945 r. wszedł w życie dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntowna obszarze m.(...)W.(Dz. U. z 1945 r. nr 50, poz. 279 z późn. zm). Na podstawie tej regulacji przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność gminy m.(...)W.. Natomiast w 1950 roku własność tej nieruchomości przeszła na Skarb Państwa, a z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomość ta stała się z mocy prawa własnością gminy dzielnicyM., następnie, zgodnie zart. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy, grunt ten stał się własnością GminyW. C., a obecnie, na podstawieart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawystanowi własność Miasta(...)W..
Jednym z następców prawnychM. C.był jej synE. L.- ojciec powoda , a jednym z jego spadkobierców jest powódB. L..
Aktem notarialnym sporządzonym w dniu 8 listopada 1991 r. pomiędzy m.(...)W.a(...)doszło do oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Przedmiotem umowy były m.in. działki przyul. (...)wW.o nr(...)i(...)( te które były we władaniuM. C., i co do których utraciła tytuł prawny). Teren ten miał być przeznaczony pod budowę szpitala kardiologicznego .
Spadkobiercy przedwojennych właścicieli tych gruntów, w tym i powódB. L., nigdy nie pogodzili się z odebraniem ich przodkom ziemi przez polskie władze. Pisali odwołania , powód wystąpił ponadto o stwierdzenie zasiedzenia, ale jego wniosek w drugiej instancji został oddalony jako przedwczesny .

Działki o nr (...)i o nr(...)wchodziły w skład nieruchomości objętej tabelą likwidacyjną nr 5 wsiP., a obecnie stanowią częśćdziałki ewidencyjnej nr (...)o pow. 0,5539 ha, dla której prowadzona jestksięga wieczysta KW (...).Działka nr (...)ma pow. 2276 m2,działka nr (...)ma pow. 2459 m2 . Żadna ze stron umowy z dnia 8 listopada 1991 r. nie informowała powoda o fakcie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste ani przed zawarciem umowy nie zwracała się do niego z ofertą kupna tych działek.
Do dnia dzisiejszego powód czuje się współwłaścicielem tego gruntu, teren nie został ogrodzony , nic na nim nie wybudowano.
W ocenie Sądu pierwszej instancji powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Wskazano , że zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1991 r. zmieniającej ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości, byli właściciele nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa lub ich spadkobiercy mają pierwszeństwo w ich nabyciu, jeżeli zaoferują cenę równą wartości tej nieruchomości (...).
Podniesiono , że powód wykazał, że jest spadkobiercąM. C.przedwojennej właścicielki części gruntów, które umową z dnia 8 listopada 1991 r. zostały oddane w użytkowanie wieczyste pozwanemu(...). Uznano , że podnoszone przez pozwanych rozbieżności co do powierzchni pomiędzy nabytą nieruchomością a powierzchnią działek oddanych w użytkowanie wieczyste nie są istotne bowiem opinia biegłego geodety wydana w sprawie nie pozostawia wątpliwości, że zarównodziałka o nr (...)jak i o nr(...), a dokładnie powierzchnie obu tych działek stanowiły część tabeli likwidacyjnej nr 5 wsiP., a więc tej której grunt nabyła poprzedniczka prawna powoda. Działki te nie obejmują innych nieruchomości niż pochodzących z tabeli likwidacyjnej wsiP.. Podkreślono , że biegły w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnił kwestie rozbieżności co do powierzchni tego gruntu wskazując, że wiele transakcji dotyczących działek z tabeli likwidacyjnej nr 5 wsiP.miało miejsce przed wojną. Transakcje te nie były ujawniane w księgach wieczystych, których nie zakładało się dla tego typu gruntów.
W ocenie tego Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszeniaart. 5 k.c.bowiem pozwany(...)nie wskazał, a Sąd nie dopatrzył się w postępowaniuB. L.naruszenia podstawowych zasad etycznych i uczciwego postępowania. Zaznaczono , że powód czuje się skrzywdzony umową o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, będącego własnością jego poprzedników prawnych stąd szuka pomocy na drodze sądowej zaś przytoczone przez niego argumenty świadczą o zasadności jego roszczeń, dlatego nie można więc czynić powodowi zarzutu, że nadużywa swych praw, podmiotowych.
Uznając, że umowa z dnia 8 listopada 1991 r. narusza prawo pierwszeństwa powoda wynikające zart. 23 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościczego skutkiem jest jej nieważność w oparciu oart. 58§1 i 2 k.c.uwzględniono powództwo. O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obaj pozwani.
Miasto(...)W.zaskarżyło wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, za obie instancje.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 23 ust 4 ustawy z 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez błędne jego zastosowanie do sprawy niniejszej.

(...)wW.zaskarżył wyrok w całości i podniósł następujące zarzuty:
1.naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
-art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości(Dz. U. z 1991 r. nr 30 poz. 127) poprzez błędne zastosowanie tego przepisu; -art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r.o zmianieustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości(Dz. U. z 1990 r. nr 79 poz. 464 z poźn. zm.) poprzez brak zastosowania niniejszego przepisu, w szczególności przez przyjęcie, iż w sprawie ma zastosowanie zasada pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości przez byłych właścicieli; -art. 58 § 1 k.c.poprzez ustalenie nieważności umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste gruntu, sporządzonej w dniu 8 listopada 1991 r. w zakresiedziałek ewidencyjnych nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha idziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2459 ha;
2.naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
-art. 217 § 1 i 2 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.poprzez błędne przyjęcie, żeM.C., była w chwili wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.(...)W., właścicielką gruntu stanowiącegodziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha idziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0.2459 ha. w sytuacji w której okoliczności te nie zostały udowodnione; -art. 233 § 1 k.p.c.poprzez błędną i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez uznanie aktu notarialnego z 1892 r. oraz zeznań powoda za wystarczający dowód dla przyjęcia, żeM. C., była w chwili wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.(...)W., właścicielką gruntu stanowiącegodziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha idziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2459 ha, ; -art. 328 § 2 k.p.c.poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i niewskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia; -art. 365 § 1 kpcpoprzez oparcie rozstrzygnięcia o orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, sygn. I ACa 630/09;
Wskazując na powyższe zarzuty pozwany ad.2 wnosił o uchylenie skarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o obciążenie solidarnie powoda oraz interwenienta ubocznego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Apelacyjny ustalił i zważył , co następuje.
Apelacje pozwanych nie są zasadne i dlatego nie mogły odnieść skutku.
Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie Sąd Apelacyjny w pełni podziela i przyjmuje za podstawę dla własnych rozważań.
Podniesiony w apelacjach obu pozwanych zarzut naruszeniaart. 23 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości(Dz. U. z 1991 r. nr 30 poz. 127) poprzez błędne zastosowanie tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią tegoż przepisu byli właściciele nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa lub ich spadkobiercy mieli pierwszeństwo w ich nabyciu, jeżeli zaoferowali cenę równą wartości tej nieruchomości ustalonej przez biegłych lub inne osoby posiadające uprawnienia z zakresu szacowania nieruchomości przy uwzględnieniu aktualnie kształtujących się cen w obrocie gruntami , dokonanych nakładów, funkcji wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego dla tych gruntów, ich położenia i wyposażenia w urządzenia komunalne, energetyczne i gazowe, a także stanu zagospodarowania tych gruntów. Jak prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji powód wykazał, że jest spadkobiercąM. C.przedwojennej właścicielki części gruntów, które to grunty umową z dnia 8 listopada 1991 r. zostały oddane w użytkowanie wieczyste pozwanemu(...). Trafnie uznano ,rozbieżności co do powierzchni pomiędzy nabytą nieruchomością a powierzchnią działek oddanych w użytkowanie wieczyste zostały wyczerpująco opisane , a ich przyczyny wyjaśnione przez biegłego geodetęJ. P.. Z opinii biegłego jednoznacznie wynika, że zarównodziałka o nr (...)jak i o nr(...), a dokładnie powierzchnie obu tych działek stanowiły część tabeli likwidacyjnej nr 5 wsiP., a więc tej której grunt nabyła poprzedniczka prawna powoda. PowódB. L., nigdy nie pogodzili się z odebraniem przodkom ziemi przez polskie władze. Prowadził korespondencję w celu odzyskania tych gruntów . Do dnia dzisiejszego powód czuje się współwłaścicielem tej nieruchomości, teren nie został ogrodzony , nic na nim nie wybudowano. Poza sporem jest , że żadna ze stron umowy z dnia 8 listopada 1991 r. nie informowała powoda o zamiarze oddania gruntu w użytkowanie wieczyste ani przed zawarciem umowy nie zwracała się do niego z ofertą kupna tych działek mimo ,że przepis ust.3 art.23 stanowiący , iż najemców lub dzierżawców lokali zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży oraz o przysługującym im pierwszeństwie nabycia zajmowanego lokalu miał odpowiednie zastosowanie do byłych właścicieli nieruchomości
Wobec takich okoliczności zasadnie uznano , iż powodowi przysługiwało prawo pierwszeństwa w nabyciu prawa własności , jak i prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu.
Także zawarty w apelacji pozwanego(...)zarzut naruszeniaart. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r.o zmianieustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości(Dz. U. z 1990 r. nr 79 poz. 464 z poźn. zm.) poprzez brak zastosowania niniejszego przepisu nie jest zasadny.
Apelujący podnosi , że skoro decyzja administracyjna o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste wydana została w dniu 4 maja 1990r. , to zgodnie z treściąart.5 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościokreślającym , że sprawy wszczęte , lecz nie zakończone decyzją administracyjną przed dniem wejścia w życie ustawy , prowadzi się na podstawie jej przepisów, a zatem winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. w brzmieniu obowiązującym w tej dacie. W ocenie Sądu Apelacyjnego stanowisko takie nie zasługuje na aprobatę. Powołany przepis ma charakter przejściowy i odnosi się do likwidacji dotychczasowego dwustopniowego i mieszanego trybu ustanawiania użytkowania wieczystego .
Od czasu wydania decyzji z dnia 4 maja 1990r. do zawarcia umowy w dniu 8 listopada 1991r. miała miejsce dwukrotna zmiana ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości , a to
-ustawą z dnia 29 września 1990r.o zmianie ustawy i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 76 poz.465), która weszła w życie z dniem 5 grudnia 1990r.,obok rezygnacji z etapu postępowania administracyjnego przy oddawaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste wprowadzono prawo pierwszeństwa byłych właścicieli przejętych na rzecz Skarbu Państwa w ich nabyciu(art.1 pkt 26), ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych;
-ustawą z dnia 12 stycznia 1991r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości( Dz. U. Nr 9 poz. 29 ), która weszła w życie z dniem 12 stycznia 1991r. wprowadzono prawo pierwszeństwa w nabyciu także na rzecz spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa (art.1 pkt 1),ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych.
Oznacza to , że ustawodawca nie wprowadził szczególnych przepisów chroniących interes osób legitymujących się decyzja o oddaniu im nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W tej sytuacji , skoro zdarzenie polegające na ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nastąpiło w dniu 8 listopada 1991r. należało uwzględnić przepisy przewidujące pierwszeństwo byłych właścicieli nieruchomości.
Podnoszona przez skarżących argumentacja , że decyzja z dnia 4 maja 1990r. o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste była prawomocna i stanowiła roszczenie do zawarcia umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego w dniu 8 listopada 19991r.nie jest trafna. Jak wyżej wskazano w dacie zawierania umowy z dnia 8 listopada 19991r. nie obowiązywał już dwustopniowy mieszany tryb nabywania użytkowania wieczystego , a nadto wprowadzono przepisy o prawie pierwszeństwa na rzecz byłych właścicieli i ich spadkobierców.
W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się , że nieuchylenie decyzji administracyjnej o oddaniu terenu państwowego w użytkowanie wieczyste nie stoi na przeszkodzie uznaniu za nieważną umowy notarialnej użytkowania wieczystego terenu w sytuacji, gdy umowa ta jest sprzeczna z ustawą lub zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 1 i § 2 k.c.). (por. wyrok SN z dnia 13 października 1981 r.I CR 336/81OSNC 1982/4/58).Także w późniejszych orzeczeniach wskazuje się , że jeśli z decyzji administracyjnej wyprowadza się treści składające się na oświadczenie woli w rozumieniu prawa cywilnego, to do ustalenia rzeczywistego kształtu tego oświadczenia stosuje się odpowiednioart. 65 k.c.Jednostka władzy publicznej zobowiązana jest w pierwszym rzędzie działać legalnie (przestrzegać prawa). Stojąc przed wyborem, czy honorować uprawnienia właścicielskie do nieruchomości pierwotnych jej właścicieli, czy dotrzymać zobowiązania z decyzji o przeznaczeniu lokalu na sprzedaż, dała prawidłowo pierwszeństwo prawu własności, jako silniejszemu. Tym samym jednak niemożliwym stało się dotrzymanie drugiego zobowiązania (niemożność prawna), skutkujące, zgodnie zart. 475 § 1 k.c., jego wygaśnięciem(por. wyrok SN z dnia 30 listopada 2006 r I CSK 272/06). Sąd Apelacyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela te poglądy.
W tym stanie rzeczy także zarzut  naruszeniaart. 58 § 1 k.c.poprzez ustalenie nieważności umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste gruntu, sporządzonej w dniu 8 listopada 1991 r. w zakresiedziałek ewidencyjnych nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha idziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2459 ha nie mógł odnieść skutku.
Ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościnie zawierała odpowiednika aktualnie obowiązującegoart. 36 ustawy o gospodarce nieruchomościami.W tych warunkach zaistniałe naruszenie zasady pierwszeństwa, jako pozostające w sprzeczności z prawem, podlegało, jak każda tego rodzaju zdarzenie, ocenie na gruncieart. 58 k.c.(por. wyrok SN z dnia 22 kwietnia 2004 r. II CK 152/03).Zasadnie zatem uznano , że skoro uprawniony został pozbawiony możliwości skorzystania z prawa pierwszeństwa umowa ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu , którego dotyczy pierwszeństwo zawarta przez gminę z osoba trzecią dotknięta jest nieważnością.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zawarte w apelacji pozwanego(...)zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogły odnieść skutku.
Podniesiony zarzut naruszeniaart. 217 § 1 i 2 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.iart.233 § 1 k.p.c.poprzez błędne przyjęcie, żeM. C., była w chwili wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.(...)W., właścicielką gruntu stanowiącegodziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0,2276 ha idziałki nr (...)z obrębu(...)o powierzchni 0.2459 ha. nie został poparty żadnymi dowodami, które mogłyby zaprzeczyć okolicznościom wynikającym z dokumentów przedłożonych przez powoda( akt notarialny z dniu 4 sierpnia 1892 r. na podstawie którego małżonkowieP.iM. C.nabyli gospodarstwo wolne we wsiP.) oraz wnioskom zawartym w opinii biegłegoJ. P.. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu tego zarzutu sprowadza się jedynie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji.
Zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c.poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i niewskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest częściowo uzasadniony bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo lakoniczne zwłaszcza jeśli chodzi o wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku jednak usterka ta nie mogła doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny zważa , że obowiązujący system apelacji pełnej charakteryzuje się tym, że sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę ponownie, kontynuując rozprawę rozpoczętą przed sądem pierwszej instancji. Wynika to właśnie zart. 378 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie środek odwoławczy. Obowiązkiem sądu odwoławczego jest zastosowanie właściwego prawa materialnego, usunięcie ewentualnych błędów popełnionych przez sąd pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy zostały zarzucone w apelacji. Naruszenie przepisuart.328§2 k.p.c.z reguły nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż uzasadnienie sporządzane jest po jego wydaniu. (por. wyrok SN z dnia 30 września 2009 r.V CSK 95/09)
Ostatni z zarzutów zawartych w apelacji pozwanego(...), a to zarzut naruszeniaart. 365 § 1 k.p.c.poprzez oparcie, zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcia o orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, sygn. I ACa 630/09 jest bezzasadny;
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2009r. sygn. akt I ACa 630/09 został wydany z sprawie o stwierdzenie nieważności tego samego aktu notarialnego z dnia 8 listopada 1991r. w odniesieniu do innych działek i został dołączony jako załącznik do pozwu w niniejszej sprawie ( k.26 32 akt). Sąd Okręgowy tylko w zakresie elementów stanu faktycznego wobec trudności w ustaleniu jak ma się powierzchnia gruntów którymi władałaM. C.do powierzchni działek oddanych w użytkowanie wieczyste ,po przeanalizowaniu wniosków wynikających z opinii biegłego geodety dodatkowo odniósł się do ustaleń w prawomocnie zakończonej sprawie sygn. akt I ACa 630/09.Odniesienie takie było dopuszczalne i przydatne w sprawie. Z całą pewnością nie oznacza to, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego sygn. akt I ACa 630/09 .
Mając to wszystko na uwadze apelacje obu pozwanych , wobec braku uzasadnionych powodów nie mogły odnieść skutku i dlatego zostały oddalone.
W świetle powyższego , na podstawieart.385 k.p.c.orzeczono , jak na wstępie.
O kosztach procesu postanowiono zgodnie z dyspozycjaart.98 k.p.c.w związku zart.108§1 k.p.c.stosownie do zasady finansowej odpowiedzialności stron za wynik procesu.