Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 3287/12
Data wyroku: 2013-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 3287/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2013 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 roku
sprawy przeciwkoJ. P.synowiA.iD.z domuR. (...)
urodzonego (...)wD.
obwinionego o to, że
w dniu 26.01.2012r. o godzinie 17:25 weW.naul. (...)w Siedzibie Straży Miejskiej będąc właścicielem pojazdu markiR.onr rej (...)nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd, którego kierujący w dniu 16.11.2011r. o godz. 12:08 weW.naul. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 25 km/h.
tj. o czyn z art. 96 § 3 kw

******************

I
uznaje obwinionegoJ. P.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

J. P.jest właścicielem samochodu osobowego markiR.onr rej. (...).
W dniu 16 listopada 2011 r. o godz. 12:08 naul. (...)weW.osoba kierująca tym pojazdem przekroczyła dozwoloną prędkość o 25 km/h.
J. P.w dniu 26 stycznia 2012 r. stawił się na wezwanie w siedzibie Straży Miejskiej weW.przyul. (...). Mimo żądania organu nie wskazał osoby, której w dniu 16 listopada 2011 r. powierzył pojazd. Twierdził, że być może to jego brat, którego adresu zamieszkania nie jest w stanie podać. Kiedy funkcjonariusze zasugerowali mu, że na zdjęciu wyraźnie widać, że kierowca jest osobą o wiele starszą,J. P.stanowczo zaprzeczył, jakoby pojazd prowadził jego ojciec.

Dowód:
wyjaśnieniaJ. P., k. 10
zeznania świadkaJ. D., k. 50
notatka urzędowa, k. 7
wydruk fotoradaru, k. 3

Na etapie postępowania sądowegoJ. P.wyjaśnił, że w toku czynności wyjaśniających pytano go o osobę, która popełniła wykroczenie, podczas gdy on był w stanie jedynie wskazać komu powierzył pojazd. Ze względu na tak sformułowane pytanie odpowiedział zgodnie z prawdą, że nie wie kto kierując jego pojazdem przekroczył dozwoloną prędkość. Ponadto wyjaśnił, że podał swojego brata jako osobę, która mogła prowadzić pojazd i że nie zaprzeczał, że wykroczenie mógł popełnić jego ojciec.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionemu czynu są bezsporne i zostały przyznane przezJ. P.. Oceniając wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał je za niewiarygodne.J. P.podjął próby ekskulpowania się poprzez wskazywanie na złą formę, w jakiej funkcjonariusze Straży Miejskiej zadali mu pytanie o osobę, która popełniła wykroczenie. W ocenie Sądu obwiniony poprzez swoje niejednoznaczne odpowiedzi podejmował próby uniknięcia odpowiedzialności karnej i pomimo wyraźnego zdjęcia wykonanego przez fotoradar nie wskazał, kto rzeczywiście był sprawcą wykroczenia.

Zgodnie przepisemart. 78 pkt 4 prawa o ruch drogowymwłaściciel pojazdu ma obowiązek wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (za wyjątkiem sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli właściciela i nie mógł temu zapobiec, która to okoliczność nie zachodziła w przedmiotowej sprawie).

Odpowiedzialność za niewykonanie tego obowiązku określona została wart. 96 § 3k.w. Sprawca wykroczenia zart. 96 § 3kw popełnia je poprzez zaniechanie, pełni zatem rolę gwaranta i warunkiem jego odpowiedzialności jest istnienie prawnego, szczególnego obowiązku, którego wykonania zaniechał. Taki właśnie prawny obowiązek statuujeart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym
Z treści art. 96 § 3 kw nie wynika w żadnym jego miejscu, by ustawodawca ograniczał jego popełnienie tylko do umyślności.
Może być zatem popełnione zarówno umyślnie, jak i w formie winy nieumyślnej. Dla jego bytu wystarczy samo stworzenie możliwości do aprobowanego, niekontrolowanego wykorzystania pojazdu przez osoby nieznane osobie uprawnionej. Zatem osoba uprawniona nie musi znać osób korzystających z jej pojazdu. Nie musi też działać w sposób nakierunkowany na niezrealizowanie obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymczy nawet się godzić z możnością niezrealizowania tego obowiązku. Wystarczy niezachowanie należytej ostrożności, by takich sytuacji uniknąć.
Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Obwiniony stworzył bowiem możliwość aprobowanego i niekontrolowanego przez niego korzystania przez inne osoby z samochodu, który do niego należy. Nie chciał przy tym wskazać osoby, która przekroczyła dopuszczalną prędkość.
Zaakcentować przy tym należy, że zdjęcie z fotoradaru jest na tyle czytelne, że umożliwia identyfikację sprawcy wykroczenia. Tym bardziej, że był nim ojciec obwinionego.
Wykroczenie z art. 96 § 3 kw na celu między innymi zapewnienie szybkiego i sprawnego toku postępowania w sprawach o wypadki i kolizje drogowe, w których kierujący zbiegli z miejsca zdarzenia (por. W. Kotowski: Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Warszawa 2002, s. 539). Oczekuje się w nim bowiem jedynie tego, by właściciel lub posiadacz pojazdu orientował się co do tego, kto i kiedy porusza się jego samochodem, a przez to, by w sposób właściwy zabezpieczał pojazd (por. R. A. Stefański: Prawo o ruchu drogowym, Warszawa 2005, s. 508).
Dlatego w obecnym stanie prawnym niewskazanie przez użytkownika pojazdu komu powierzył ten pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, nawet z powodu braku odnośnej wiedzy, co do tej osoby stanowi wybryk z art. 96 § 3 kw. Tym bardziej uzasadnione jest przypisanie sprawcy zrealizowanie jego znamion w sytuacji, gdy dysponuje on czytelnym zdjęciem z fotoradaru, umożliwiającym identyfikację sprawcy wykroczenia.
Z tego względu Sąd uznałJ. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.

Nagminność tego rodzaju zachowań osób odmawiających udzielenia informacji na temat kierowców dopuszczających się wykroczeń, pomimo nałożonego na nich obowiązku wynikającego z faktu użytkowania pojazdu, na obszarze miasta, to okoliczność którą Sąd miał na względzie wymierzającJ. P.karę grzywny. Kara ta nie jest nadmiernie surowa, a jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu, uwzględnia jego sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczenie społecznego jej oddziaływania.
Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania.

Na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.w zw. zart. 119 k.p.w.Sąd orzekł o kosztach postępowania.