Sąd Apelacyjny w Katowicach
V Wydział Cywilny
Sygnatura akt: V ACz 946/13
Data wyroku: 2013-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Kurzeja, Anna Tabak, Iwona Wilk
Słowa kluczowe: Odrzucenie Zażalenia
Podstawa prawna: art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc

Sygn. akt V ACz 946/13

POSTANOWIENIE
Dnia 3 października 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny
w składzie następującym :
Przewodniczący SSA Barbara Kurzeja
Sędziowie SA Anna Tabak (spr.)
SA Iwona Wilk
po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. w Katowicach
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaP. M.
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwB.
o zapłatę
na skutek zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt XIV GC 187/13
p o s t a n a w i a :

oddalić zażalenie.

Sygn. akt V ACz 946/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Katowicach odrzucił zażalenie powódki na postanowienie tegoż Sądu z dnia 16 kwietnia 2013 r., jako niedopuszczalne. Powyższe było konsekwencją uznania, iż w świetleart. 394 k.p.c.na postanowienie w przedmiocie uchylenia postanowienia w trybieart. 395 § 2 k.p.c.nie przysługuje zażalenie.
Na powyższe postanowienie powódka wniosła zażalenie domagając się jego zmiany oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zarzuciła, iż została pominięta w postępowaniu zażaleniowym, dotyczącym postanowienia z dnia 20 marca 2013 r. o odrzuceniu sprzeciwu. Nie otrzymała ona bowiem żadnych pism procesowych, co uniemożliwiło jej aktywny udział w prawie, a przez to pozbawiło ją możliwości obrony swoich praw. Wskazała, iż o postępowaniu tym dowiedziała się po otrzymaniu postanowienia z dnia 16 kwietnia 2013 r., które – w jej opinii – zostało wydane w warunkach nieważności, albowiem termin do złożenia sprzeciwu dla pozwanej biegł już od dnia 21 grudnia 2012 r. i upływał z dniem 4 stycznia 2013 r., a zatem sprawa została już prawomocnie osądzona z tym właśnie dniem.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś rozstrzygnięcie Sądu I instancji co do zasady jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
W szczególności słusznie przyjął ten Sąd, że zażalenie na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2013 r., wydane w trybieart. 395 § 2 k.p.c., którym uchylono postanowienie z dnia 20 marca 2013 r., było niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawieart. 370 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.
Zważyć należało, iż w razie spełnienia przesłanekart. 395 § 2 k.p.c.(tj. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione) sąd I instancji poprzestaje na uchyleniu zaskarżonego postanowienia bądź też, uchylając postanowienie, rozpoznaje sprawę na nowo i wydaje postanowienie. O ile natomiast postanowienie wydane przez sąd I instancji po uchyleniu zaskarżonego postanowienia jest zaskarżalne na ogólnych zasadach, o tyle na postanowienie jedynie uchylające zaskarżone postanowienie zażalenie nie służy.
Ponadto, możliwość zaskarżenia zażaleniem tego rodzaju postanowienia nie została wymieniona wprost wart. 394 § 1 k.p.c.Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie w sprawie. A zatem nie służy na nie zażalenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1978 r., sygn. akt IV CZ 160/77, LEX nr 8058).
Z tych względów, należało odrzucić zażalenie powódki na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2013 r. jako niedopuszczalne – co trafnie uczynił Sąd I instancji.
Za bezzasadnością zaskarżonego postanowienia nie mogą przemawiać argumenty zażalenia, w których powódka podnosi, iż została pominięta w postępowaniu zażaleniowym, dotyczącym postanowienia z dnia 20 marca 2013 r. o odrzuceniu sprzeciwu, bowiem nie otrzymała żadnych pism procesowych, co w konsekwencji miało pozbawić ją możliwości obrony swoich praw. Wskazać bowiem trzeba, że co prawdaart. 395 § 1 k.p.c.wprowadza obowiązek doręczenia zażalenia stronie przeciwnej, jednakże§ 2tego artykułu wprowadza wyjątek od tego wymogu. Jest to podyktowane przeciwdziałaniem przewlekłości postępowania. Wymóg doręczenia stronie przeciwnej oczywiście uzasadnionego zażalenia prowadziłby do odsunięcia możliwości skorzystania przez sąd z rozwiązania przyjętego wart. 395 § 2 k.c.- nie tylko o czas potrzebny do dokonania doręczenia, ale i o czas, jaki druga strona ma na wniesienie odpowiedzi na zażalenie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II CZ 100/09, LEX nr 1026627). Z tych względów zasadnie Sąd I instancji nie doręczył skarżącej (powódce) odpisu zażalenia na postanowienie z dnia 20 marca 2013 r., a doręczył jej dopiero postanowienie wydane na skutek tego zażalenia (z dnia 16 kwietnia 2013 r.).
W odniesieniu do pozostałych argumentów skarżącej zawartych w zażaleniu zważyć należało, iż nie mogły one odnieść zamierzonego skutku, albowiem kwestionują one w rzeczywistości zasadność wydania postanowienia z dnia 16 kwietnia 2013 r. uchylającego – w trybieart. 395 § 2 k.p.c.- postanowienie z dnia 20 marca 2013 r., co pozostaje bez wpływu dla oceny zasadności rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszym postępowaniu zażaleniowym.
Wobec powyższego, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c., Sąd oddalił zażalenie.

(...)

(...)

(...)
(...)

-

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)