Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 545/13
Data wyroku: 2013-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Klara Łukaszewska, Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VI Ka 545/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 5 listopada 2013 r.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron (spr.)Sędziowie   SO Klara ŁukaszewskaSO Andrzej WiejaProtokolant   Jolanta Kopećpo rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013r.sprawyJ. M.iJ. L.oskarżonych wzajemnie zart. 217 § 1 kkz powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego wzajemnieJ. L.od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcuz dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II K 37/13I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychJ. M.iJ. L.uznając apelację oskarżonego wzajemnieJ. L.za oczywiście bezzasadną,II. zasądza od oskarżonegoJ. L.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 100 złotych za druga instancję.Sygn. akt VI Ka 545/13UZASADNIENIEJ. M.został oskarżony o to, że:w dniu 18.12.2012r. wS.naruszył nietykalność cielesnąJ. L.w ten sposób, że uderzył go drzwiami samochodu w prawą rękę oraz pięścią w twarz, tj. o czyn zart. 217§1 kk.J. L.został oskarżony o to, że:w dniu 18.12.2012r. wS.naruszył nietykalność cielesnąJ. M.w ten sposób, że uderzył go pięścią w szczękę, tj. o czyn zart. 217§1 kk.Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013r. w sprawie II K 37/13:ustalił, żeJ. M.dopuścił się tego, że w dniu 18.12.2012r.S.naruszył nietykalność cielesnąJ. L.w ten sposób, że uderzył go drzwiami samochodu w prawą rękę oraz pięścią w twarz, powodując zaczerwienienie i niewielki obrzęk kąta żuchwy, tj. występku zart. 217§1 kki na podstawieart. 66§1 kkiart. 67§1 kkpostępowanie karne wobec niego warunkowo umorzył na okres 1 roku próby,uznał oskarżonegoJ. L.winnym tego, że w dniu 18.12.2012r.S.naruszył nietykalność cielesnąJ. M.w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz powodując stłuczenie powierzchni twarzy okolicy kąta żuchwy, tj. występku zart. 217§1 kki za to przy przyjęciuart. 217§2 kkodstąpił od wymierzenia mu kary;na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądził odJ. M.na rzeczJ. L.kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądził odJ. L.na rzeczJ. M.kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.Z powyższym orzeczeniem nie zgodził sięJ. L., zarzucając:naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:1art. 7 KPKpoprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, nie uwzględnienie przy ocenie dowodów zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a poprzez zastosowanie dowolności w ocenie dowodów.2art. 5 KPKpoprzez nie zastosowanie zasady domniemania niewinności i oparcie uznaniaJ. L.winnym wyłącznie na podstawie zeznań oskarżonego wzajemnego, przy istnieniu nie dających się usunąć wątpliwości co do zaistnienia czynu.3art. 172 KPKpoprzez nie przeprowadzenie konfrontacji świadków powołanych przezJ. M.ze świadkami powołanymi przezJ. L., w sytuacji gdy ich zeznania były częściowo sprzeczne.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, to jest poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżyciel prywatnyJ. L.zachowywał się w dniu zdarzenia w sposób wywołujący poczucie niebezpieczeństwa, że zaczął odkręcać wentyl opony pojazdu, w którym przebywał oskarżonyJ. M.oraz żeJ. L.po otrzymanym uderzeniu drzwiami samochodu a następnie pięścią uderzył z zaskoczeniaJ. M.naruszenie przepisów prawa karnego materialnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że obrażenia zadaneJ. L.przezJ. M.wypełniają znamiona wyłącznie naruszenia nietykalności cielesnej i nieuzasadnione oparcie wyroku oart. 217 § l KKi poprzez nie przyjęcie, że czynJ. M.wypełnia znamiona czynu zabronionego zart. 157 § 2 KK, to jest lekkiego uszczerbku na zdrowiu.naruszenieart. 67 § 3 zd. 1 KK, poprzez nie uwzględnienie w wyroku obligatoryjnego zobowiązania sprawcy do naprawienia szkody w całości lub w części.W razie przyjęcia, że ustalony przez Sąd I Instancji stan faktyczny został prawidłowoustalony, wyłącznie z ostrożności procesowej - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nie zastosowanie w sprawieart. 25 § l KK, to jest poprzez nie uznanie, że rzekome zachowanieJ. L.miało charakter obrony koniecznej przed bezpośrednim i bezprawnym zamachem na swoje zdrowie i nietykalność osobistą. Wobec tego przy takim przyjęciu sprawyJ. L.powinien zostać uniewinniony wyrokiem od zarzucanego mu czynu na podstawieart. 414 § l zd. 2 KPKw zw. zart. 17 § l pkt 2 in fine KPK.Mając powyższe zarzuty na uwadze, autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia co do kary w zakresie punktu I wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie (zgodnie zart. 626 § l KPK, w orzeczeniu kończącym postępowanie) o kosztach procesu.Odnośnie punktu II i IV wyroku, na podstawieart. 427 §1, 437 § l i 2 KPK, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego i uchylenie punktu IV wyroku.Sąd Okręgowy zważył co następuje:Apelacja oskarżonego wzajemnieJ. L.jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.Na wstępie stwierdzić należy, że zarzut obrazy prawa materialnego poprzez naruszenie poprzez „nieuzasadnione przyjęcie, że obrażenia zadaneJ. L.przezJ. M.wypełniają znamiona wyłącznie naruszenia nietykalności cielesnej i nieuzasadnione oparcie wyroku oart.217§1 k.k.” jest zarzutem nieprawidłowym. Powszechnie bowiem przyjmuje się, iż zarzut obrazy prawa materialnego może być postawiony skutecznie wtedy, gdy skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji.Wbrew zarzutom apelacji sąd rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób wolny od wad, respektując wszystkie zasadny procesowe. Zgromadzone zaś w sprawie dowody poddał ocenie, która pozostaje pod ochroną przepisuart.7 k.p.k.Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowegoPrzekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).Skarżący nie wykazał w swojej apelacji jakim kryteriom ocen wymienionym wart. 7 k.p.k.uchybił sąd I instancji. Apelacja wywiedziona przezJ. L.jest w zasadzie polemiką z oceną dowodów dokonaną przez sąd rejonowy, która znalazła swoje odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. W szczególności na akceptacje zasługuje ocena zeznań świadkówG. A.,A. D.iB. A.dokonana przez sąd orzekający. Wbrew zarzutom apelacji to nie kwestia kręgu znajomych powodowała odmowę wiarygodności, a logika zeznań i korespondowanie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji zeznaniaL. R.pomimo, że jest on znajomymJ. M.są obiektywne. Nie przedstawiająJ. M.w bardziej korzystnym świetle niżJ. L.. Świadek ten zresztą zeznał, ze nie był bezpośrednim obserwatorem zajścia pomiędzyJ. M., aJ. L.zeznał natomiast o okolicznościach po zdarzeniu, kiedy próbował załagodzić spór. Nie ma potrzeby przytaczać w tym miejscu ponownie wszystkich argumentów dla których sąd rejonowy uznał zeznaniaL. R., jak i wyjaśnienia oskarżonegoJ. M.za wiarygodne. Zostały one wyeksponowane w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia ( str. 3 – 4 uzasadnienia ), a Sąd Okręgowy je jako własne przyjmuje.Zupełnie chybionym jest zarzut obrazyart.172 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy zeznaniami świadków „powołanych przezJ. M.” ( w zasadzie tylkoL. R.został zawnioskowany przez oskarżonegoJ. M.), a świadkami powołanymi przezJ. L.w sytuacji, gdy ich zeznania były częściowo sprzeczne.B. A.bowiem nie widziała zdarzenia. Natomiast świadkowieA. D.iG. A.zeznali, że widzieli jak oskarżonyJ. M.otworzył raptownie drzwi samochodu i uderzył nimiJ. L.. Tej okoliczności sam oskarżonyJ. M.nie zaprzecza, świadekL. R.jak wyżej była mowa przebiegu zajścia nie widział. W tej sytuacji nie istnieją zdaniem sądu odwoławczego w relacjach świadków takie istotne sprzeczności, które mogłyby być usunięte poprzez przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy nimi.Nie dopatrzył się sąd okręgowy błędu w ustaleniu, ze zachowaniem swoimJ. M.nie spowodował „lekkich” obrażeń ciała w rozumieniu przepisuart. 157§2 k.k., a jedynie naruszył jego nietykalność cielesną. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania opinii biegłegoM. R.( k. 53 ), w której wprost stwierdza on, żeJ. L.doznał zaczerwienienia niewielkiego obrzęku kata żuchwy po stronie prawej, które to obrażenia są jedynie naruszeniem nietykalności cielesnej.Nie znalazł sąd II instancji podstaw dla przyjęcia zasadności postawionego zarzutu obrazyart. 5§2 k.p.k.Naruszenie normy prawnej tegoż przepisu i wynikającej z niego zasadyin dubio pro reojest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych ( lub wykładni prawa ) i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków ( czy wyjaśnieniom oskarżonego ), to nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 k.p.k.Ta zaś o czym wyżej była już mowa, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego.Niezasadny jest także zarzut ( ewentualny ) obrazy prawa materialnego w związku z nie przyjęciem przez sąd rejonowy, że działanieJ. L.nosiło znamiona obrony koniecznej w rozumieniuart. 25§1 k.k.Przede wszystkim wskazać należy, że sądmeritiustalił, iż to właśnie zachowanieJ. L.i jego bliżej nie określone pretensje wyrażane pod adresemJ. M.spowodowało reakcjęJ. M., a w konsekwencji przedmiotowe zdarzenie. Przy tym ustaleniu sądu orzekającego nie sposób jest uznać, że zachowanieJ. L.mieści się w granicach obrony koniecznej, że działał on w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na swoje dobro chronione prawem.Nie naruszył sąd rejonowy również normyart. 67§3 k.k.poprzez nie orzeczenie w stosunku doJ. M.obowiązku naprawienia szkody. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał bowiem abyJ. L.jakąkolwiek szkodę poniósł. Na marginesie należy wskazać, ze nie złożył on przed sądem I instancji jakiegokolwiek wniosku w tym zakresie.Wobec powyższego apelacjaJ. L.jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako słuszny nalazło utrzymać w mocy.Na podstawieart.13 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychsąd zasądził odJ. L.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 100 zł. za drugą instancję.