Sąd Okręgowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 210/12
Data wyroku: 2013-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Curzydło
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c.

Sygn. I C 210/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Dorota Curzydło
Protokolant: st. sek. sąd.B. Ł.

po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. w Słupsku na rozprawie

sprawy z powództwaE. M.,M. M. (1),M.
W.iD. M.

przeciwkoTowarzystwu (...) Spółce Akcyjnej
wW.

o zadośćuczynienie

1
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...) Spółki AkcyjnejwW.na rzecz powodów

-

E. M.kwotę 40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 23 czerwca 2012 r.

M. M. (1)kwotę 40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 23 czerwca 2012 r.

M. W.kwotę40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 24 lipca 2012 r.

D. M.kwotę40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 24 lipca 2012 r.;

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
zasądza od pozwanego na rzecz powodów po 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

4
nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Słupsku kwotę 8.227,64 (osiem tysięcy dwieście dwadzieścia siedem 64/100) złotych tytułem kosztów sądowych, od uiszczenia których powodowie byli zwolnieni.

Na oryginale właściwy podpis.

Sygn. akt I C 210/12

UZASADNIENIE
PowodowieE. M.,M. M. (1),M. W.iD. M.domagali się zasądzenia od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.wW.na swoją rzecz kwot po 40.000zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia odpisu pozwu pozwanemu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu żądania podnieśli, że na skutek wypadku spowodowanego przezR. K., ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, poniósł śmierćŁ. M. (1)– brat powodów. Wskazali, że na skutek tego zdarzenia zerwane zostały więzi rodzinne, a upływ czasu nie wpłynął na zmniejszenie rozmiaru krzywdy i bólu po stracie najbliższego członka rodziny.

PozwanyTowarzystwo (...) S.A.wW.wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Podniósł, że stosownie do art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych nie jest on zobowiązany do naprawienia szkody powstałej wskutek naruszenia dóbr osobistych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

E. M.,M. M. (1),M. W.iD. M.byli rodzeństwemŁ. M. (1).
Bezsporne

W dniu 26 marca 2006 roku, na drodzeŁ.-B., kierujący samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)R. K.po wyjechaniu z łuku drogi w bocznym poślizgu zjechał na lewy pas ruchu i zderzył się z jadącym z przeciwka samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...), kierowanym przezŁ. M. (1). W wyniku zdarzenia śmierć ponieśli obaj kierujący oraz pasażerO.. Prowadzone śledztwo w przedmiotowej sprawie zostało postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku umorzone wobec stwierdzenia, że sprawca wypadku zmarł. Sprawca wypadku był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej za szkody komunikacyjne w pozwanymTowarzystwie (...) S.A.wW..
Bezsporne

Ł. M. (1)w chwili śmierci miał niecałe 23 lata i mieszkał wspólnie z rodzicami i rodzeństwem:E.,M.,M.iD.w miejscowościŁ.. Ukończył kurs kierowcy wózków jezdnych z napędem silnikowym. Zatrudniony był wfirmie (...) spółce z o.o.weW., na stanowisku operatora pilarek. Z tytułu wykonywanej pracy otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1.526,62zł netto miesięcznie. W zakładzie pracy posiadał dobrą opinię.Ł. M. (1)był osobą bardzo pracowitą, chętnie pomagał rodzicom w pracach w gospodarce oraz wspierał ich finansowo. Z wynagrodzenia za pracę przekazywał rodzicom kwotę około 600zł miesięcznie. Na skutek wypadku i śmierciŁ. M. (1)życie jego najbliższych zmieniło się diametralnie.

Dowód:zeznania opiekuna prawnegoE. G.M.k.249-v-250 i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:12:52 do 00:23:28 k.252, zeznania powódkiM. W.k.250v i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:31:10 do 00:36:37 k.252, zeznania powodaD. M.k.250v i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:37:53 do 00:47:54 k.252, zeznania świadków:M. K.k.143 i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:27:17 do 00:31:44 k.145,M. S.k.143v-144 i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:53:40 do 00:58:22, opinie oŁ. M. (1)k.49 i k.50, zaświadczenie o ukończeniu kursu k.51-52, umowa o pracę k.53, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k.54.

PowódkaE. M.jest najmłodszą siostrąŁ. M. (1), w chwili jego śmierci miała 11 lat i uczęszczała do V klasy Szkoły Podstawowej. O wypadku dowiedziała się od rodziców, którzy obawiając się jej reakcji podawali jej informacje cząstkowe. Czuła się wówczas zdezorientowana i zagubiona. Po zdarzeniu przez kila dni nie chodziła do szkoły, a gdy do niej wróciła wszelkie formy wsparcia ze strony rówieśników i nauczycieli drażniły ją. Śmierć brata wywarła wpływ na jej stan zdrowia psychicznego i była dla niej traumatycznym przeżyciem. Po śmierci brata nasiliła się u niej płaczliwość, trudności w koncentracji uwagi oraz niepokój. Relacje pomiędzy nią, a zmarłym bratem były bliskie i niekonfliktowe. Pomimo dużej różnicy wieku rodzeństwo razem spędzało czas wolny: razem grali w piłkę, chodzili na grzyby, jagody. Dla powódki brat był autorytetem, ona zaś była jego pupilkiem. Pamięć o nim jest u niej nadal żywa, często myśli o nim. Aktualnie powódka uczęszcza do II klasy Technikum(...)Turystycznego wŁ.. Jej stan psychiczny jest wyrównany i nie wymaga ona pomocy terapeutycznej związanej z przebytą w dzieciństwie traumą.
Dowód:opinia psychologiczna k.198-200, zeznania opiekuna prawnegoE. G.M.k.249-v-250 i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:12:52 do 00:23:28 k.252, zeznania powodaM. M. (1)k.250 i e-protokół z dnia 28.03.2013r. 00:30:03 k.252.

PowódM. M. (1)jest młodszym bratemŁ. M. (1). W chwili jego śmierci miał 12 lat. O wypadku dowiedział się od sołtysa, który przyjechał do domu rodzinnego powodów, aby poinformować o zdarzeniu. Po wypadku przez tydzień nie chodził do szkoły, a przez trzy dni nie mógł spać. Cały czas odczuwał niepokój i lęk. Śmierć brata była dla niego przeżyciem traumatycznym i spowodowała objawy reakcji żałoby początkowo o znacznym nasileniu. Powoda wspierała rodzina, szczególnie jego matka. Nie korzystał on z porad u psychologa, ani u psychiatry. Relacje pomiędzy nim, a zmarłym bratem były bliskie, poprawne oraz pozbawione rywalizacji i istotnych konfliktów. Łączyły ich wspólnie zainteresowania – motoryzacja, wspólne zabawy - gra w piłkę, wspólny pokój.Ł. M. (1)naprawiał powodowi rower, woził go na motorze. W chwili obecnej powód pomimo upływu czasu ciągle przezywa żal po stracie brata, często o nim myśli, wspomina go i odwiedza jego grób. Aktualnie uczęszcza on do III klasy(...) Szkoły ZawodowejwM..
Dowód:opinia psychologiczna k.186-189, zeznania powodaM. M. (1)k.250 i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:25:05 do 00:30:43 k.252, zeznania świadków:M. K.k.143 i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:27:17 do 00:31:44 k.145,A. K.k.143 i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:32:17 do 00:36:51 k.145.

PowódkaM. W.jest o pięć lat młodszą siostrąŁ. M. (1). W chwili jego śmierci miała 18 lat i uczęszczała do Technikum. O wypadku dowiedziała się od sołtysa, który przyjechał do domu rodzinnego powodów i poinformować o zdarzeniu. Powódka natychmiast pobiegła do swojego pokoju i modliła się, aby nie była to prawda. Po wypadku przez kilka dni nie chodziła do szkoły. Cały czas płakała, nie mogła pogodzić się ze stratą brata, wspierała ją rodzina. Śmierć brata była dla niej przeżyciem traumatycznym i spowodowała objawy reakcji żałoby początkowo o znacznym nasileniu. Przez kilka miesięcy zamknęła się w sobie, unikała kontaktów z rówieśnikami. W międzyczasie zaczęła palić papierosy, dużo opuszczała zajęć w szkole, w wyniku czego nie zdała do następnej klasy. Raz korzystała z pomocy u pedagoga szkolnego. Relacje emocjonalne pomiędzy nią, a zmarłym bratem były bliskie i prawidłowe.Ł.był jej przyjacielem, zwierzała mu się, zwracała się do niego o pomoc, a w dzieciństwie opiekował się nią. Powódka pomimo upływu czasu nadal przeżywa żal po stracie brata, często myśli o nim, wspomina go, ogląda jego zdjęcia.M. W.jest mężatką, ma troje dzieci, obecnie nie pracuje. Na pamięć o zmarłym bracie dała swojemu synkowi na imięŁ..
Dowód:opinia psychologiczna k.194-197, zeznania powódkiM. W.k.250v i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:31:10 do 00:36:37 k.252, zeznania opiekuna prawnegoE. G.M.k.249-v-250 i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:12:52 do 00:23:28 k.252, zeznania świadkaE. K.k.143v i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:37:39 do 00:42:40 k.145.

PowódD. M.jest o trzy lata młodszym bratemŁ. M. (1)i szczególnie mocno był z nim związany. W chwili jego śmierci miał 20 lat i odbywał służbę wojskową wP.. O śmierci brata dowiedział się z telefonu od kolegi i nie mógł w to uwierzyć. Godzinę później zadzwoniła do niego matka i potwierdziła tę wiadomość. Wówczas powód poczuł się źle, płakał i trafił na izbę przyjęć w jednostce wojskowej, gdzie dostał leki uspakajające. Powód otrzymał pięć dnia urlopu i spędził go w domu. Powód nie mógł pogodzić się ze śmiercią brata, dużo płakał, uczestniczył we wszystkich ceremoniach żałoby. W tym czasie cały czas brał leki uspakajające. Relacje emocjonalne pomiędzy nim, a zmarłym bratem były bliskie i prawidłowe. Rodzeństwo z uwagi na niewielką różnicę wieku spędzało ze sobą dużo czasu, razem bawili się, a gdy byli starsi razem chodzili na dyskotekę i pomagali rodzicom w gospodarce. Mieli wspólne plamy, chcieli kupić traktor, aby ziemię obrabiać, drzewo przywieźć i drogi odśnieżać. Śmierć brata była dla powoda przeżyciem traumatycznym i spowodowała u niego objawy reakcji żałoby o znacznym nasileniu. Pomimo upływu czasu nadal przeżywa on żal po stracie brata. Często myśli o nim, wspomina go. Powód jest kawalerem, obecnie jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.
Dowód:opinia psychologiczna k.190-193, zeznania powodaD. M.k.250v i e-protokół z dnia 28.03.2013r. od 00:37:53 do 00:47:54 k.252, zeznania świadków:E. K.k.143v i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:37:39 do 00:42:40 k.145,P. N.k.143v i e-protokół z dnia 30.08.2012r. od 00:44:22 do 00:50:13 k.145.

Pismem wniesionym w dniu 19 września 2011 powodowie:E. M.iM. M. (1)zgłosili swoje roszczenie wobec pozwanego tytułem zadośćuczynienia w kwocie po 85.000zł na rzecz każdego z nich na podstawieart. 448 k.c.w zw. zart. 24§1 k.c.w zw. zart. 23 k.c.
Dowód:zgłoszenie roszczenia k.12 akt szkody nr 214110.

PowodowieM. W.iD. M.nie zgłaszali swojego roszczenia u pozwanego.
Bezsporne

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd orzekający w niniejszej nie podziela poglądu pozwanego jakoby w chwili zdarzenia nie obowiązywały przepisy, w oparciu o które powodowie mogliby dochodzić zadośćuczynienia w związku ze śmiercią brata wywołaną czynem niedozwolonym.
W ocenie Sądu strona powodowa prawidłowo swoje roszczenie wywodzi zart. 448 k.c.w zw. zart. 24§1 k.c.iart. 23 k.c.
W chwili wytoczenia powództwa co prawda obowiązywałart. 446 § 4 k.c.wprowadzony ustawą z dnia 30 maja 2008 roku o zmianieustawy Kodeks cywilnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 116, poz. 731), zgodnie z którym sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jednak z art. 5 cytowanej ustawy wynika, że weszła ona w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, tj. 3 sierpnia 2008 roku. Ustawa jednak nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych. Wobec tego do oceny do jakich zdarzeń znajdują zastosowanie nowe przepisy znajdą zastosowanie przepisy XXVI-LXIV ustawy wprowadzającejKodeks cywilny(które traktuje się jako rodzaj zasad mających walor ogólniejszy, wykraczający poza ramy Kodeksu Cywilnego i problematyki jego wejścia w życie – tak T. Pietrzykowski w Systemie Prawa Prywatnego, Prawo cywilne – część ogólna, t. I, CH Beck, Warszawa 2007, s. 625). Zgodnie z art. XXVI Przepisów wprowadzających Kodeks cywilny do stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że przepisy stanowią inaczej. Ponieważ żaden przepis prawa nie zawiera odmiennej regulacji, toart. 446 § 4 k.c.znajduje zastosowanie do odpowiedzialności za te czyny niedozwolone, które miały miejsce po wejściu w życieart. 446 § 4 k.c.
Zdarzenie, z którego powodowie wywodzą swoje roszczenie miało miejsce w dniu 26 marca 2006 roku, a więc przed wejściem w życieart. 446 § 4 k.c.i przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Obecnie można mówić nie tylko o jednolitym ale i ugruntowanym panującym w orzecznictwie poglądzie, że w sytuacji gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu przed dniem 3 sierpnia 2008 roku – co też miało miejsce w niniejszej sprawie - najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawieart. 448 k.c.w zw. zart. 24 § 1 k.c.zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę. Pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., I CSK 621/10 (Lex 848128), w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2011 r., II CSK 537/10 (Lex 845563), z dnia 14 styczna 2010 r. IV CSK 307/09 (OSNC-ZD 2010/3/91, OSP 2011/2/15).
Art. 23 k.c.nie zawiera zamkniętego katalogu dóbr osobistych, a jego interpretacja może i podlega zmianom, rozwojowi stosownie do potrzeb zmieniającej się rzeczywistości. Ten naturalny proces rozwoju prawa spowodował, że otwarty katalog dóbr osobistych powiększył się o takie dobra jak poczucie przynależności do płci, planowanie rodziny, czy pamięć po zmarłych. Skoro do katalogu dóbr osobistych należy np. prawo do intymności i prywatności, płeć człowieka, prawo do planowania rodziny, tradycja rodzinna, pamięć o osobie zmarłej to trudno znaleźć argumenty sprzeciwiające się zaliczeniu do tego katalogu także więzi rodzinnych. Więzi te stanowią fundament prawidłowego funkcjonowania rodziny i podlegają ochronie prawnej. Ochrona ta wynika zarówno zKonstytucji RP(art. 18 i 71), jak i zart 23 k.r.o.). Skoro dobrem osobistym w rozumieniuart. 23 k.c.jest kult pamięci osoby zmarłej, to – a fortiori – może nim być także więź miedzy osobami żyjącymi, więź emocjonalna.
Fakt, że ustawodawca wprowadził roszczenie o zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej dopiero 3 sierpnia 2008 r. nie uzasadnia to poglądu, że do czasu wejścia w życie tego przepisu możliwość dochodzenia zadośćuczynienia na podstawieart. 448 k.c.była wyłączona. Zagadnieniem tym zajmował się Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. I CSK 521/10, (LEX nr 848128),w uzasadnieniu uchwały z dnia 22 października 2010 r., III CZP 76/10 (Biul. SN z 2010, nr 10, poz. 11) wskazując, że dodanieart. 446 § 4 k.c.jest wyrazem woli ustawodawcy dokonania zmiany w ogólnej regule wynikającej zart. 448 k.c.przez zawężenie kręgu osób uprawnionych do zadośćuczynienia i ułatwienie dochodzenie zadośćuczynienia
W ocenie Sądu sama odpowiedzialność pozwanego nie ulega wątpliwości.
Zgodnie zart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. Nr 124 z 2003 roku, poz. 1152 z późn. zm.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.
W ocenie Sądu tak sformułowany przepis nie wyklucza – co do zasady – odpowiedzialności ubezpieczyciela w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli wskutek ruchu pojazdu doszło do zdarzenia stanowiącego naruszenie dóbr osobistych, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek ruchu pojazdu, a w konsekwencji tej śmierci doszło do naruszenia dóbr osobistych osoby innej niż bezpośrednio poszkodowana.

Zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego w związku z zerwaniem więzi rodzinnych jest zadośćuczynieniem szczególnym, którego celem jest skompensowanie straty niemajątkowej wywołanej przez śmierć członka najbliższej rodziny. Roszczenie to nie ma na celu wyrównania tej straty. Jego celem jest złagodzenie cierpienia wywołanego stratą osoby bliskiej. Okolicznościami wpływające na wysokość tego świadczenia są m.in. dramatyzm doznań osób bliskich zmarłego, poczucie osamotnienia, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rola jaką w rodzinie pełniła osoba zmarłego, a także charakter i rodzaj zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu pozostałych członków rodziny, stopień w jakim zostali członkowie będą umieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości i na ile zdolni są zaakceptować obecny stan rzeczy, skorzystanie z pomocy fachowej w czasie radzenia sobie w tej trudnej sytuacji. Ustalając wysokość tego zadośćuczynienia nie sposób znaleźć żadnych uniwersalnych mierników za pomocą których możliwe byłoby zbadanie bólu, rozpaczy, cierpienia i rozmiaru uczuć. W każdym przypadku i w stosunku do każdej osoby uprawnionej do zadośćuczynienia należy podchodzić indywidualnie. Wszyscy powodowie dotkliwie przeżyli stratę brata. Krzywda powodów jest tym bardziej dotkliwa, że śmierć nastąpiła niespodziewanie, w wypadku komunikacyjnym i dotknęła młodego człowieka. Stratę tę potęguje okoliczność, że łączące powodów z bratem więzi nie zdążyły ulec rozluźnieniu w sposób naturalny, np. poprzez wyprowadzenie się z domu i założenie nowych rodzin. Obecnie tylko powódkaM. W.założyła rodzinę. Pozostali powodowie mieszkają razem w domu rodzinnym. Pomimo upływu kilka lat od chwili śmierciŁ.powodowie nadal przeżywają żal po stracie brata.
Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy sąd uznał, iż odpowiednim zadośćuczynieniem dla powodów będą kwoty po 40.000zł na rzecz każdego z nich.

Przyznając zadośćuczynienie w określonych wyżej wysokościach są miał na względzie, że w chwili obecnej zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie na plan pierwszy wysuwana jest kompensacyjna rola zadośćuczynienia. Pogląd, że wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, był prezentowany głównie z orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 24 czerwca 1965r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, nr 4, poz. 92), które zapadło przed dokonaniem zmian ustrojowych, gdy w społeczeństwie nie występowały znaczne dysproporcje majątkowe. Z uwagi na dokonane zmiany ustrojowe i przemiany jakie doprowadziły do głębokiego rozwarstwienia społeczeństwa pod względem majątkowym pogląd ten stracił na aktualności. Według aktualnego orzecznictwa zasadniczym kryterium oceny wysokości zadośćuczynienia jest rozmiar krzywdy poszkodowanego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2004r., I ACa 530/04, LEX nr 179052 oraz Sądu Najwyższego - por. przykładowo wyroki z dnia 30 stycznia 2004r., I CK 131/03, OSNC 2005 nr 2, poz. 40 i z dnia 27 lutego 2004r., V CK 282/03, LEX nr 183777), a wysokość stopy życiowej społeczeństwa jedynie w sposób uzupełniający może rzutować na wysokość zadośćuczynienia należnego poszkodowanemu za doznaną krzywdę.
W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, żeŁ. M. (1)w 50% przyczynił się do zaistnienia wypadku i jego skutku. W żadnym wypadku nie można tak jak czyni pozwany ofiary zdarzenia, który podejmował prawidłowe manewry obronne na drodze traktować na równi z zawinieniem sprawcy wypadku, który poruszał się z prędkością istotnie przekraczającą dozwoloną i był nietrzeźwy.
Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zakresu medycyny Sądowej na okoliczność, czyŁ. M. (1)miał zapięte pasy bezpieczeństwa, czy też nie i jaki miało to wpływ na rozmiar szkody, bowiem z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, który był na miejscu zdarzenia wynika, że bezpośrednio po zdarzeniu ciałoŁ.znajdowało się w samochodzie (k.226). Okoliczność tą potwierdził również powódD. M., który zeznał, że jego kuzyn będąc pracownikiem Straży Pożarnej był przy wypadku i widział, że brat jego siedział za kierownicą. Powód podał również, że gdy ojciec jego z wujkiem przywieźli rozbity samochód z wypadku, to widział, że były w nim przecięte pasy bezpieczeństwa (k.250v-151, 00:45:03 e-protokołu k.252). nadto podkreślić należy, że zniszczenia samochodu którym kierowałŁ. M. (2)(widoczne na zdjęciach, na których widoczne jest zmiażdżenie prawej przedniej części samochodu od strony kierowcy ) wskazują, nawet bez konieczności zasięgania opinii biegłego, że rozmiar obrażeń jakich doznałŁ. M. (1)nie był zależny od tego czy miał zapięte pasy.

Zgodnie zart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 Nr 124, poz. 1152 ze zm.) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W toku postępowania likwidacyjnego jedynie powodowieM. M. (1)iE. M.już pismem z dnia 16 września 2011 r. , które wpłynęło do pozwanego w dni 19 września 2011 r. r. zgłosili żądanie zadośćuczynienia . Trzydziestodniowy termin upłynął zatem z dniem 19 października 2011 i dlatego sąd uznał żądanie zasądzenia odsetek od dnia doręczenia pozwu 23 czerwca 2012 za zasadne . Natomiast w stosunku do pozostałych powodów termin 30 dniowy rozpoczął bieg dopiero po doręczeniu pozwanemu pozwu i upłynął 23 czerwca 2012r.
Wobec powyższego Sąd na podstawieart.24 k.c.w zw. zart. 448 k.c.orazart. 481 k.c.orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.

PowodowieM. M. (1)iE. M.wygrali sprawę w całości i dlatego Sąd na podstawieart. 98 k.p.c.zasądził od pozwanego na ich rzecz poniesione koszty procesu. PowodowieM. W.iD. M.ulegli pozwanemu w nieznacznym zakresie co do należności ubocznych i Sąd na podstawieart. 100 k.p.c.nałożył na pozwanego obowiązek zwrotu tym powodom kosztów procesu w całości. Jedynymi kosztami jakie ponieśli powodowie było wynagrodzenie pełnomocnika . Ponieważ powodów w sprawie reprezentował jeden pełnomocnik a współuczestnictwo między powodami ma charakter pełnomocnictwa materialnego (tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r. III CZP 111/07LEX nr 33300)– Sąd zasądził od pozwanego na rzecz każdego z powodów po 900 zł , co stanowi ¼ stawki minimalnej przewidzianej w§ 6 pkt 6 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1349).
Na podstawie art. 113 ust. 1 cytowanej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych sąd obciążył pozwanego kosztami sądowymi od uiszczenia których powodowie byli zwolnieni. Na koszty te składają się opłata od pozwu (8.000 zł ), koszty stawiennictwa świadków (149 zł i 78,64 zł k. 147 i 177)