Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 316/04
Data wyroku: 2004-10-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Jaromin
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt : II AKa 316/04

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 października 2004 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicachw II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Jan Dybek

SSA Wiesława Gawrońska (spr.)
SSO del. Janusz Jaromin

Protokolant

Sylwia Radzikowska

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Siemińskiej
po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. sprawy
wnioskodawcyZ. B.
- o odszkodowanie i zadośćuczynienie -
na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 21 maja 2004 r.      sygn. akt. II Ko 23/04

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
kosztami sądowymi związanymi z postępowaniem odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

II AKa 316/04

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 21 maja 2004 roku oddalił wniosekZ. B.o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynieniaw łącznej kwocie 200 000 zł z tytułu represjonowania jego ojcaS. B.przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Od tego wyroku wniósł apelację pełnomocnik wnioskodawcyZ. B.zarzucając obrazę prawa materialnego polegającą na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i nieuwzględnieniu przepisów z art.8 ustęp 2a i 2b zawierające normy rozszerzające stosowanie art. 1 tejże ustawy na stany wprost nie objęte tym przepisem.
W oparciu o ten zarzut pełnomocnik wniósł w apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.
Opiera się ona na twierdzeniu, że do rozstrzygnięcia o roszczeniu odszkodowawczym wnioskodawcy winien być uwzględniony czas działania niepodległościowego ojca wnioskodawcy skoro mieści się on w granicach określonych w art. 8 ustęp 2 „b” ustawy z dnia 23.02.1991 r. (Dz. U. z 1991 r., nr 34 poz. 149z późn. zm.).
Twierdzenie apelacji nie znajduje jednakże oparcia w uregulowaniach zawartych w art. 8 ustęp 2a i 2 ”b” w/cyt. ustawy. Przede wszystkim stwierdzić należy, że roszczenia odszkodowawcze objęteustawą z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób reprezentowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. nr 34 poz. 149 z późn. zm.) nie obejmuje wszystkich orzeczeń represyjnych, lecz zarówno zastosowanieart. 1 ustęp1 i 4jak i art. 8 ustęp 2 „a” wyraźnie określa je poprzez czas wydawania takich orzeczeń. Tak więc art. 8 ustęp 2 „a” ustawy lutowej uprawnia do dochodzenia odszkodowań osoby represjonowane przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe na „obecnym terytorium” Polski w okresie od 1 lipca 1944 roku do dnia 31 grudnia 1956 roku a na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od 1 stycznia 1944 roku do dnia 31 grudnia 1956 roku. Przepis art. 8 ustęp 2 „b” na który powołuje się apelacja odnosi się co prawda do czasu działalności osób represjonowanych na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim ale chodzi o te tereny, które pozostały poza obecną granicą wschodnią, a nadto niezależnie od tego wymaga on również aby orzeczenie represyjne wydane zostało w okresie podanym w art. 8 ustęp 2 „a”.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wnioskodawca wywodzi swoje roszczenie odszkodowawcze z orzeczenia represyjnego wydanego w okresie II wojny światowej tj. z dnia 19 listopada 1940 roku. Fakt ten nie daje podstawy do uwzględnienia wniesionego roszczenia w oparciu o przepisy ustawy lutowej. Podnieść też należy, że ojciec wnioskodawcy mieszkał oraz prowadził działalność niepodległościową w miejscowościM.k/J.i orzeczenie represyjne wydane zostało również wJ., co oznacza, że był on represjonowany przez radzieckie organy ścigania i wymiar sprawiedliwości lub organy pozasądowe na terenach, które stanowiły i nadal stanowią „obecne terytorium” Polski. Tak więc wywody apelacji odwołujące się wyłącznie do czasu działalności niepodległościowej prowadzonej przez ojca wnioskodawcy jako nieprzystające do uregulowań zawartych w w/wym. ustawie z dnia 23 lutego 1991 roku nie mogły spowodować zmiany zaskarżonego wyroku.

/BD