Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 958/13
Data wyroku: 2013-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Agata Regulska, Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 958/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Agata Regulska
Sędziowie  SSO  Dorota Kropiewnicka (spr.)
(...)del. do SO  Piotr Wylegalski
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Czesława Twardowskiego
po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r.
sprawyM. S. (1)
oskarżonego o przestępstwo z art. 59 ust. 3 w zw. z ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Trzebnicy
z dnia 18 czerwca 2013 r.   sygn. akt II K 941/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego w Trzebnicy) na rzecz adwokatK. I.kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i60/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIET. D.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od maja 2011 r. do czerwca 2011 r. wZ., gminaO., wbrew przepisom ustawy, uprawiał konopie indyjskie w ilości nie mniejszej niż 27 krzaków, wytwarzając i usiłując wytworzyć środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskich, tj. o czyn zart. 63 ust. 1 i art. 53 ust. 1 i art. 13 § 1 kkw zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk;

II
w czerwcu 2010 r. wZ., gminaO., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił kilkakrotnie małoletniemuM. S. (2)środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskich w ilości nie mniejszej niż kilka gramów, przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk;

M. S. (1)został oskarżony o to, że:

III
w czerwcu 2010 r. wZ., wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił małoletniemuK. M.środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskich w ilości nie mniejszej niż 1 gram, sprzedając je małoletniemu za kwotę 30 zł, przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

IV
w czerwcu 2010 r. wZ., wbrew przepisom ustawy, posiadał środki odurzające w postaci konopi indyjskich w ilości nie mniejszej niż 5 gram, tj,. o czyn zart. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

V
w czerwcu 2010 r. wZ., wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił małoletniemuK. M.środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskich w ilości nie mniejszej niż 1 gram, sprzedając je małoletniemu za kwotę 30 zł, przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

VI
w czerwcu 2010 r. wZ., wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił małoletniemuK. M.środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskich w ilości nie mniejszej niż 1 gram, sprzedając je małoletniemu za kwotę 30 zł, przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II K 941/11, Sąd Rejonowy w Trzebnicy, II Wydział Karny: odchyleń

I
uznał oskarżonegoT. D.za winnego tego, że w czerwcu 2011 r. wZ., gminaO., wbrew przepisom ustawy, uprawiał konopie indyjskie w ilości nie mniejszej niż 27 krzaków i usiłował wytworzyć środki odurzające w postaci ziela konopi, tj.art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kki za to, na podstawieust. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności;

II
uniewinnił oskarżonegoT. D.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku;

III
uznał oskarżonegoM. S. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 59 ust. 3w zw. zust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;

IV
uniewinnił oskarżonegoM. S. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt IV, V i VI części wstępnej wyroku;

V
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuT. D.na okres 2 lat próby;

VI
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuM. S. (1)änowi na okres 3 lat próby i oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego;

VII
na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek dowodów rzeczowych wymienionych w pozycji 1-30 wykazu dowodów rzeczowych nr 1/22/11 i zarządził ich zniszczenie;

VIII
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuT. D.okres zatrzymania w sprawie od dnia 14.06.2011 r. do dnia 16.06.2011 r. zaś oskarżonemuM. S. (1)od dnia 15.06.2011 r. do dnia 16.06.2011 r. w razie zarządzenia jej wykonania;

IX
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. I.kwotę 1623,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuM. S. (1);

X. na podstawieart. 627 kpkiart. 630 kpkiart. 633 kpkorazart. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie po 100 zł, w tym wymierzył im opłaty: oskarżonemuT. D.w wysokości 180 zł, zaś oskarżonemuM. S. (2)w wysokości 60 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoM. S. (1),
zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 3, 5 i 6 części dyspozytywnej wyroku, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżonyM. S. (1)w czerwcu 2010 r. udzielił małoletniemuK. M.środki odurzające w postaci ziela konopi indyjskiej w ilości nie mniejszej niż 1 gram, sprzedając je małoletniemu za kwotę 30 zł, podczas gdy zgodnie z oświadczeniem oskarżonego przekazał onK. M.jedynie zgnieciony liść zerwany z najbliższych zarośli w celu zażartowania sobie z kolegi i w żadnym wypadku nie był to liść marihuany, co też potwierdziłK. M.zeznając, że ze względu na wygląd i właściwości nie jest pewny czy to co dostał było marihuaną czy tez nie;

2
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpkwskutek niekonsekwencji Sądu Rejonowego w Trzebnicy odnośnie ustalonej wiarygodności zeznań świadkaK. M., poprzez uznanie go za osobę niewiarygodną z jednoczesnym uznaniem jego zeznań jako podstawę orzeczenia skazującego za czyn opisany w pkt 3 części wstępnej wyroku.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o właściwie przeprowadzoną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a z poczynionych ustaleń wywiódł logiczne wnioski, zarówno co do popełnienia przez oskarżonegoM. S. (1)przypisanego mu występku zart. 59 ust. 3w zw.ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jego winy w tym zakresie, jak i wymiaru kary. Argumenty podniesione w apelacji obrońcy miały wyłącznie polemiczny charakter w stosunku do analiz i ocen dokonanych przez Sąd pierwszej instancji - dlatego też brak było podstaw do ich uwzględnienia.
Ustosunkowując się do zasadności pierwszego z zarzutów apelacyjnych odwołującego się do poczynienia przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych wskazać należało, że zarzut taki nie może sprowadzać się do samego tylko zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, czy też do samej polemiki z ustaleniami tegoż Sądu, lecz powinien wskazywać na nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu Rejonowego odnośnie przeprowadzonej oceny konkretnych okoliczności sprawy.  Wywód obrońcy oskarżonego całkowicie pomijał tę jakże istotną okoliczność i przedstawiał własne, alternatywne ustalenia faktyczne bazujące właściwie wyłącznie na bezkrytycznym podejściu do wyjaśnieńM. S. (1)niejednokrotnie wbrew zasadom doświadczenia życiowego oraz podstawowym regułom logicznego rozumowania. Sąd Odwoławczy zwraca zatem uwagę, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż oskarżonyM. S. (1)proponował innym osobom udzielenie środka odurzającego w postaci marihuany.  Za takim wnioskiem przemawiały nie tylko zeznania świadkaK. M., ale także zeznania dwóch innych przesłuchanych osób -P. B.orazK. D..  W tym stanie rzeczy wiarygodność oskarżonego, który konsekwentnie zaprzeczał jakimkolwiek swoim związkom z marihuaną została w istotny sposób podważona. Mając powyższe na względzie, całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko obrońcy oskarżonego, jakoby to właśnie wyjaśnieniaM. S. (1)miały stać się podstawą dla czynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych i rzekomo tylko one zasługiwały na wiarę w zakresie zarzutu opisanego w pkt III aktu oskarżenia.  W ocenie Sądu Odwoławczego zarówno do wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadkaK. M.należało podchodzić z dużą ostrożnością« na bieżąco konfrontując je z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego oraz - co w analizowanej sprawie szczególnie istotne - rozważać je w oparciu o wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania.  Te zaś prowadziły do niepodważalnego wniosku, że oskarżony jednokrotnie, w czerwcu 2010 r. wZ., udzielił małoletniemuK. M.środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości nie mniejszej niż 1 gram, sprzedając świadkowi narkotyk za kwotę 30 zł.  Należało pamiętać,  żeK. M.potwierdził wskazaną okoliczność nie  tylko  w postępowaniu przygotowawczym, ale również przed Sądem, składając zeznania na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. a więc jeszcze przed swoim zatrzymaniem zleconym przez prokuratora. Pomimo tego, że na kolejnych etapach prowadzonego postępowania zmodyfikował swoje zeznania, częściowo odwołując wcześniejszą relację, a częściowo wypaczając jej sens, to w odniesieniu do faktów podanych przez niego w toku śledztwa, odwołujących się do okoliczności otrzymania odM. S. (1)1 grama marihuany -  jego zeznania  pozostawały  niezmienne i jednoznaczne. Powyższe dostrzegł także Sąd pierwszej instancji, dając temu wyraz w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego zdawał się nie dostrzegać obrońca oskarżonego. Mając powyższe na względzie Sąd Odwoławczy nie podzielił zapatrywania apelującego, jakobyK. M.przyznając na rozprawie, że otrzymał od oskarżonego wyłącznie jeden liść marihuany, który w dodatku miał nie wykazywać właściwości typowych dla wskazanego narkotyku - zaprzeczył w istocie sprawstwuM. S. (1). Analiza zeznańK. M.nie pozostawiała żadnych wątpliwości, że w ten nieco nieporadny sposób świadek próbował jedynie umniejszyć odpowiedzialność swojego kolegi.  Co przy tym szczególnie istotne, nawet częściowo modyfikując swoje zeznaniaK. M.w dalszym  ciągu  utrzymywał, że  otrzymał od  oskarżonego marihuanę.  Podnoszona  przez obrońcę okoliczność,  iż  świadek  nie  miał  pewności  czy  był  to  rzeczywiście  środek
odurzający, nie zasługiwała na uwzględnienie, stanowiąc wyłącznie nieudaną próbę nadania decydującego znaczenia jednej wyrwanej z kontekstu odpowiedzi świadka na zadane mu pytanie. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r.K. M.był wielokrotnie pytany o powyższą okoliczność, zaś ton oraz kierunek zeznań świadka prowadził do niepodważalnego wniosku, że mówiąc o „liściu marihuany", a w pewnym momencie także o otrzymanej od oskarżonego „mieszance" nawiązywał on bezpośrednio do swoich pierwszych zeznań złożonych przed prokuratorem. W tym stanie rzeczy twierdzeniaM. S. (1), jakoby udzielony świadkowi w czerwcu 2010 r. „liść" nie stanowił środka odurzającego -jako sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - należało oceniać wyłącznie w kategoriach przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Sąd Odwoławczy miał na względzie, żeK. M.wiedział, jak wygląda marihuana, znał również zapach oraz działanie wskazanego narkotyku. Tym samym wbrew temu, coM. S. (1)starał się wykazać na rozprawie, Sąd Odwoławczy nie miał wątpliwości, żeK. M.miał pełną świadomość odnośnie rodzaju i właściwości narkotyku otrzymanego od oskarżonego.
Jako nieuzasadniony Sąd potraktował również zarzut odwołujący się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancjiart. 7 kpk. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowodziła, że Sąd Rejonowy przeprowadził poprawną i obiektywną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten Sąd swobodna - nie zaś dowolna - ocena tegoż materiału, uwzględniała zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie Sądu pierwszej instancji o częściowej wiarygodności zeznań świadkaK. M.w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III części dyspozytywnej wyroku, a niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. S. (1)pozostawało pod ochronąart. 7 kpk, gdyż zostało poprzedzone ujawnieniem na rozprawie całokształtu materiału dowodowego, stanowiło wyraz rozważenia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a nadto zostało przekonująco i logicznie uzasadnione. W złożonym środku odwoławczym apelujący nie wykazał w przekonywującym stopniu, aby którykolwiek z wymienionych wyżej warunków nie został w niniejszej sprawie dopełniony, ograniczając się do ogólnikowego zakwestionowania zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny dowodów i przedstawienia własnej, polemicznej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Argumentacja uzasadnienia apelacji sprowadzała się przy tym wyłącznie do forsowania tezy, jakoby fakt skazania świadkaK. M.za składanie fałszywych zeznań oraz jego zatrzymanie przez prokuratora w trakcie procesu prowadzonego przed Sądem pierwszej instancji dyskredytowało jego całe zeznania złożone w tym postępowaniu. Sąd Odwoławczy nie podzielił wskazanego stanowiska uznając w ślad za Sądem Rejonowym, że zasługiwały na wiarę te zeznaniaK. M., w których świadek utrzymywał, żeM. S. (1)udzielił mu środka odurzającego w ilości nie większej niż 1 gram, za cenę 30 zł. Cechowała je spójność i konsekwencja, a nadto zostały one złożone w warunkach bezwpływowych oraz w pełni świadomie. Jeśli idzie natomiast o zeznaniaK. M.złożone już po tym, jak został mu postawiony zarzut składania fałszywych zeznań, to zostały one przez Sąd Rejonowy należycie ocenione oraz rozważone w kontekście wcześniejszych wypowiedzi świadka składanych przed Sądem oraz prokuratorem. Skarżący skupiając się na podnoszeniu
rzekomego braku konsekwencji oraz niespójności w przedmiotowych zeznaniach całkowicie pominął wywody Sądu Rejonowego, który poddał je dostatecznej i prawidłowej analizie logicznej, co pozwoliło ustalić w sposób pewny i wolny od wszelkich wątpliwości jednoznaczną i kategoryczną wersję zdarzenia będącego przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji. Ponieważ w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy przedstawił w sposób w pełni przekonywujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia na jakich przesłankach faktycznych oparł swoje własne przekonanie o sprawstwie oskarżonegoM. S. (1), Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych powodów, aby to przekonanie kwestionować.
Jedynie na marginesie wskazać należy, iż w końcowej części uzasadnienia apelacji obrońcy oskarżonego niejako pośrednio podniesiony został zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 5 § 2 kpk. Również i ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazyart. 5 § 2 kpkna tej tylko podstawie, że strony zgłaszają wątpliwości co do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji. Dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy Sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo też, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W sytuacji, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw Sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów. Skoro żadnej z sytuacji wyżej opisanych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono, a apelujący obrońca poprzestał na stwierdzeniu, że wątpliwości, co do wiarygodności zeznań świadkaK. M.Sąd Rejonowy powinien był rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego i zamierzał w ten sposób kwestionować w istocie dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę wskazanego dowodu, to zarzut obrazy zasady in dubio pro reo ocenić należało jako bezzasadny. Fakt istnienia w sprawie sprzecznych ze sobą dowodów, w szczególności osobowych, sam w sobie nie daje podstaw do odwoływania się do powyższej zasady, o czym zdaje się zapominać autor skargi apelacyjnej.
Uznając zatem, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się żadnych uchybień przypisując oskarżonemu sprawstwo oraz winę w zakresie czynu opisanego w pkt III części dyspozytywnej wyroku, Sąd Odwoławczy dokonał analizy rozstrzygnięcia o karze wymierzonej oskarżonemuM. S. (1)na podstawieart. 59 ust. 3w zw. zust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
W ocenie Sądu Odwoławczego orzeczona kara uwzględniała właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, a także jak to nakazuje przepisart. 53 § 2 kkzachowanie po jego popełnieniu. Nie przekraczała ona także stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Sąd Rejonowy trafnie wyeksponował wszystkie okoliczności łagodzące takie jak młody wiek oskarżonego oraz jego uprzednia niekaralność, dlatego też orzeczona kara trzech miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby nie mogła zostać uznana za niewspółmiernie surową. W ocenie Sądu Odwoławczego stanowiła ona adekwatną reakcję prawnokarną na popełnione przez oskarżonego przestępstwo
uzmysławiając mu nieopłacalność naruszania porządku prawnego oraz czyniąc zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

Mając powyższe na względzie Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.

Ponieważ oskarżony korzystał z pomocy obrońcy ustanowionego z urzędu na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzeoraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) Sąd zasądził na rzecz adw.K. I.kwotę 516,60 zł obejmującą należy podatek VAT, tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Z uwagi na sytuację majątkowąM. S. (1)oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.