Sąd Okręgowy w Słupsku
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pz 20/13
Data wyroku: 2013-08-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Jastrzębski, Jolanta Deniziuk, Barbara Odelska
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 410 par. 1 k.p.c.

Sygn. akt V Pz 20/13

POSTANOWIENIE
Dnia 05.08.2013 roku

Sąd Okręgowy w Słupsku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSO Barbara Odelska (spr.)
Sędziowie: SSO Jolanta Deniziuk
SSO Andrzej Jastrzębski

po rozpoznaniu w dniu 05.08.2013 roku w Słupsku
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaM. I.
przeciwko Sądowi Rejonowemu wL.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Rejonowego wC.z dnia 11.06.2013 r., w sprawie(...)odrzucające skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Rejonowego wC.z dnia 14.11.2012r., sygn. akt(...)

postanawia:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
PowódkaM. I.wniosła pozew przeciwko Sądowi Rejonowemu wB.o zapłatę kwoty 530,44 złotych wraz z ustawowymi odsetkami – tytułem wynagrodzenia.
Sąd Rejonowy Wydział IV Pracy wC.uwzględnił w całości powództwo strony powodowej i w dniu 14.11.2012 r. wydał nakaz zapłaty w sprawie(...). Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 01.12.2012 r.
Na mocy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 05.10.2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) z dniem 1 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy wB.został zniesiony, a sądem przejmującym stał się Sąd Rejonowy wL..
Prezes Sądu Rejonowego wL., w osobieA. S., w dniu 27.02.2012 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty wydanym przez Sąd Rejonowy wC.w postępowaniu upominawczym z dnia 14.11.2012 r., sygn. akt(...).
Skarżący jako podstawę wznowienia wskazałart. 403 § 2 k.p.c.– wykrycia środka dowodowego, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2012 r., sygn. akt K 1/12, który zapadł już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie(...).
Postanowieniem z dnia 11.06.2013 r., w sprawie(...), Sąd Rejonowy wC.odrzucił skargę pozwanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Rejonowego wC.z dnia 14.11.2012 r., sygn. akt(...).
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania wskazałart. 403 § 2 kpcw postaci wykrycia nowego środka dowodowego, a mianowicie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2012 r., sygn. akt K 1/12. W ocenie Sądu Rejonowego, powołane przez skarżącego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2012 r. nie stanowi środka dowodowego, o jakim mowa wart. 403 § 2 kpc, albowiem zostało ono wydane już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie(...), co zresztą przyznał sam skarżący. Zatem skoro przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, to tym samym nie może zostać merytorycznie rozpoznana. Sąd odrzucił wniesioną przez pozwanego skargę, wskazując jako podstawę prawną przepisart. 410 § 1 kpc.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany Sąd Rejonowy wL.. Zaskarżył orzeczenie w całości oraz wniósł o jego uchylenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że w poprzednim postępowaniu nie istniała obiektywna możliwość powołania się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2012 r. Strona pozwana nie mogła z niego skorzystać wcześniej, albowiem nie było jeszcze znane rozstrzygnięcie wniosku złożonego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w dniu 10.01.2012 r. dotyczącego wynagrodzenia sędziów w sprawie tzw. ,,zamrożenie” wynagrodzeń sędziów w 2012 r. (art. 22 oraz art. 23 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że pozwany Sąd Rejonowy wL.błędnie wskazał podstawę wznowienia postępowania tj. wykrycie środka dowodowego, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, mimo, że zarówno w skardze, jak i w zażaleniu powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2012 r., sygn. akt K 1/12.
Na etapie badania dopuszczalności skargi sąd ocenia, czy skarga jest oparta na ustawowej podstawie. Sąd musi mieć możliwość porównania podstawy przytoczonej w skardze z wzorcem ustawowym i ustalenia, czy podane przez skarżącego twierdzenia podpadają pod którąkolwiek z podstaw wskazanych w ustawie.
Należy zwrócić skarżącemu uwagę na fakt, iż skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.) oraz na przyczynach restytucyjnych (art. 403 k.p.c.), a także w sytuacjach regulowanychart. 4011k.p.c., a więc gdyTrybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
W sytuacji określonej wart. 4011k.p.c.skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie, o którym mowa wart. 4011k.p.c., nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu, a w wypadku wydania go na posiedzeniu jawnym - od dnia ogłoszenia tego postanowienia.
Nie budzi wątpliwości Sądu II-ej instancji, że podstawą wznowienia postępowania na podstawieart. 403 § 2 k.p.c.może być prawomocny wyrok dotyczący tego samego stosunku prawnego, jeżeli uprawomocnił się, zanim zakończyło się postępowanie (poprzez uprawomocnienie orzeczenia), do którego odnosi się wniosek o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967 r., I PZ 20/67, OSNC 1967, nr 11, poz. 209). Przyjąć należy, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, że zakres omawianej podstawy jest tożsamy z pojęciemres iudicata(prawomocne osądzenie sprawy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami -art. 199 § 1 pkt 2; zob. postanowienie SN z dnia 26 marca 1999 r., III AO 10/99, M. Praw. 1999, nr 9, poz. 8; w doktrynie ujmuje się tę podstawę szerzej). Ze sformułowania o "wykryciu" wyroku wynika, że podstawa ta dotyczy wyroku, o którym strona nie wiedziała i w związku z tym nie mogła się nań powołać w toku postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 9).
Badając dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania sąd ogranicza się do zbadania, czy twierdzenia skargi stanowią taką ustawową podstawę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., sygn. akt I CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 154), bowiem jeśli wskazana podstawa nie występuje, skarga podlega odrzuceniu z mocyart. 410 § 1 kpc(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt IV CO 6/05, Biuletyn Sądu Najwyższego 2005, nr 9, poz. 14).
W ocenie Sądu Okręgowego zarównoart. 403 § 2 k.p.c., na który powołuje się skarżący, jak iart. 4011k.p.c.nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.
Artykuł 4011k.p.c.ma zastosowanie do tych orzeczeń, dla których podstawą ich wydania był akt normatywny zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny.
W judykaturze prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym podstawę wznowienia na podstawie określonej wart. 4011mogą stanowić jedynie takie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w których stwierdzono niezgodność aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą i na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego tracą one moc. Podstawy wznowienia nie stanowią zatem "interpretacyjne" orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego(vide: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CO 9/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 68, z dnia 26 stycznia 2011 r., I PZ 36/10 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2009 r., III PZP 2/09, OSNC 2010, nr 7-8, poz. 97)oraz "zakresowe" orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego(zob. uchwałę SN z dnia 3 lipca 2003 r., III CZP 45/03, OSNC 2004, nr 9, poz. 136 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 r., I CO 17/09, Lex nr 2811201). Sąd Najwyższy przyjął również, że nie stanowi podstawy wznowienia wyrok, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zKonstytucjąbraku określonej regulacji prawnej(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2010 r., IV CO 37/09, OSNC 2010, nr 12, poz. 166).
Rozstrzygające znaczenie dla oceny podstaw skargi o wznowienie postępowania mają przytoczone w skardze okoliczności uzasadniające jej złożenie(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r., I CZ 3/06, Lex 201021).
Powyższe, oznacza więc konieczność zbadania przez Sąd w pierwszej kolejności, czy twierdzenia skargi wskazują na zaistnienie takiej ustawowej podstawy. Przy czym dodać należy, że samo powołanie się na odpowiedni przepiskodeksu postępowania cywilnego, dopuszczający możliwość wznowienia postępowania – na przewidzianej w nim podstawie – nie czyni zadość wymaganiu w postaci oparcia skargi o ustawową podstawę wznowienia(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2010 r., III CZ 18/10, Lex 686067).
W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy wC.wydając nakaz zapłaty odnośnie wynagrodzeń sędziów należnych w 2012 r., samodzielnie dokonał ocenyart. 22 i 23 ustawy z dnia 22.12.2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej(Dz. U. z 2011 r., Nr 291, poz. 1701), wprowadzających zamrożenie tych uposażeń, przyjmując, że przepisy te są niezgodne zkonstytucją. Tymczasem mimo obowiązywania przepisów tego aktu prawnego, później uznanych za zgodne zKonstytucją RPna mocy wyroku TK z dnia 12.12.2012 r., w sprawie K 1/12, uwzględniono roszczenie sędziów o wyrównanie wynagrodzeń.
W ocenie Sądu II-ej instancji wniesiona przez pozwany Sąd Rejonowy wL.skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania zakończonej prawomocnym orzeczeniem.
Podkreślić należy, że w cytowanym przez skarżącego orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 10.10.2012r. I CZ 104/12 wprost stwierdzono, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia nie stanowi podstawy wznowienia przewidzianej wart. 403 § 2 k.p.c.
Z tych racji natury faktycznej i prawnej oraz z mocyart. 385 kpcw związku zart. 397 § 2 k.p.c.Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych orzekł jak w sentencji postanowienia.