Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 396/12
Data wyroku: 2013-01-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzanna Piekarska-Drążek, Paweł Rysiński, Anna Prokopiuk
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art.284 kk

Sygn. akt II AKa 396/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 stycznia 2013r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Anna Prokopiuk

Sędziowie: SA – Marzanna Piekarska-Drążek

SA – Paweł Rysiński (spr.)

Protokolant: – st. sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r.
sprawyB. K.
oskarżonej zart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej

od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 8 października 2012 r.    sygn. akt VIII K 34/09
na podstawieart. 105 § 2 k.p.k.prostuje oczywistą omyłkę pisarską zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce omyłkowo zawartego w jego pkt III określenia „częściowego” zamieszcza, po słowach – naprawienia szkody – określenie „w całości”;

1
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza odB. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe należne za postępowanie odwoławcze, w tym 180 zł z tytułu opłaty;

3

zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. P.– Kancelaria Adwokacka wW.738 zł w tym VAT z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu przed Sądem Apelacyjnymw. W..

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 8 października 2012 r.B. K.skazana została za przywłaszczenie 64.050 zł z rachunku nieżyjącejE. S. (1), czym działała na szkodę spadkobiercy i za to z mocyart. 284 § 1 k.k.sąd wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności , której wykonanie warunkowo zawiesił na 5 –letni okres próby; zobowiązał oskarżoną do naprawienia szkody w kwocie64.050 zł, orzekł zakaz wykonywania zawodu związanego z opieką nad innymi osobami na okres 6 lat; orzekł o dowodach rzeczowych, kosztach i opłatach.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej zarzucając mu błędne ustalenia faktyczne, obrazę przepisów postępowania a toart. 7 iart. 5 § 2 k.p.k.i rażącą niewspółmierność orzeczonych kar.
W konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o złagodzenie orzeczonych kar, aczkolwiek nie wskazał w jaki sposób.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zarzuty apelacji i użyte na ich poparcie argumenty okazały się na tyle nietrafne i abstrahujące od realiów sprawy, że doprowadziły do uznania apelacji za oczywiście bezzasadną.
W tym stanie rzeczy wystarczy wskazać co następuje.
Sąd przypisał oskarżonej przywłaszczenie z konta bankowego pieniędzy w kwocie 64.050 zł dokonane w dniach 15 i 16 lutego 2007 r., a więc już po śmierci ich właścicielki –E. S. (1)(vide historia rachunku bankowego – k. 93).
Oskarżona przyznała się do wypłacenia nie tylko owych 64.050 zł, ale pełnej zarzucanej w a/o kwoty 222.000 zł (k. 132 akt wyj. oskarżonej ze śledztwa). Na rozprawie (k. 994 t. V akt sprawy) potwierdziła fakt wypłacenia pieniędzy po śmierciE. S.. Jak wspomniano znajduje to potwierdzenie w historii rachunku bankowego z którego wynika, że na dyspozycję upoważnionej do kontaB. K.15 lutego bank wypłacił 60 tys. zł, a 16 lutego kartą płatniczą wypłacono pozostałe 4.050 zł(vide k. 93). Kartą tą, wbrew zaprzeczeniom, dysponowała oskarżona co wykazał Sąd Okręgowy .
W tym stanie rzeczy zarzuty błędnych ustaleń faktycznych zpkt 1 i 2apelacji oraz zarzuty obrazyart. 7 i art. 5 § 2 k.p.k.abstrahują od realiów sprawy i musiały być uznane za oczywiście bezzasadne.
Wypłacenie pieniędzy po śmierci właścicielki i dysponentki konta jest ich przywłaszczeniem, gdyż w chwili śmierci osoby następuje otwarcie spadku, który z tą chwilą nabywa spadkobierca, a osoba trzecia nie ma prawa nim dysponować (videart. 924 – 925 k.c.). Jest to fakt powszechnie znany w rozumieniuart. 168 k.p.k., dlatego odmienne twierdzenia w tej kwestii oskarżonej pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzuty tyczące orzeczonego w myślart. 41 § 1 k.k.zakazu są niezrozumiałe. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że przywłaszczenie dokonane za życia właściciela uzasadnia orzeczenie zakazu, a po jego śmierci nie – gdyż nie pozostaje w związku z kwalifikacjami sprawcy i zakresem obowiązków (videpkt 3– k. 2 apelacji).
Orzeczoną wobec oskarżonej karę w realiach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu uprzedniej jej karalności – w chwili orzekania nie zachodziły jeszcze warunki zart. 76 § 1 k.k.– można uznać za stosunkowo łagodną, a w żadnym razie, jak chce skarżący, za rażąco niewspółmiernie surową. Dlatego i ten zarzut uznać należało za chybiony.
Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak wyżej.