Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 229/12
Data wyroku: 2012-08-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Anna Ptaszek, Ewa Plawgo
Słowa kluczowe: Nieletni, Wymiar Kary
Podstawa prawna: art.280§2 kk w zw. z art.64§1 kk ; 10§2 kk w zw. z art.280§2 kk

Sygn. akt II AKa 229/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 sierpnia 2012r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA  Ewa Plawgo
Sędziowie: SA   Marek Czecharowski
SO del.  Anna Ptaszek (spr.)

Protokolant: sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 01 sierpnia 2012 r.
sprawyM. K.
oskarżonego o czyny zart. 280 § 2 kkw zw zart. 64 § 1 kk
oraz nieletniegoA. W.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 2 kk
z powodu apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu OkręgowegoW. –. P. w. W.
z dnia 14 marca 2012r. w sprawie sygn. akt V K 215/10

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku doM. K.oraz w zaskarżonej części w stosunku doA. W., uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. L.z Kancelarii Adwokackiej wW.oraz adw.K. L.z Kancelarii Adwokackiej wW.kwoty po 738 zł (siedemset trzydzieści osiem) – w tym 23 % VAT - tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduM. K.iA. W.w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym;

3
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 10 sierpnia 2010 roku wW.w okolicach torowiska za Dworcem(...)posługując się nożem, grożącA. P.pozbawieniem życia zabrał w celu przywłaszczenia jego mienie w postaci telefonu komórkowego o wartości 270 zł. i pieniędzy w kwocie 10 złotych, przy czym dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

II
w nocy z 5 na 6 października 2010 r. przyul . (...)wW.wspólnie i w porozumieniu zA. W.posługując się nożami i używając przemocy, tj. przewracając, kopiąc o całym ciele i przecinając nożem skórę twarzyR. Ś.oraz grożącR. Ś.iS. S. (1)pozbawieniem życia zabrali w celu przywłaszczenia mienieR. Ś.w postaci scyzoryka o wartości 20 zł, piwa o wartości 2 zł i pieniędzy w kwocie 3 złotych oraz mienieS. S. (1)w postaci okularów o wartości 10 zł, przy czym dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.

NieletniA. W.został oskarżony o to, że:

III
w nocy z 5 na 6 października 2010 r. przyul . (...)wW.wspólnie i w porozumieniu zM. K.posługując się nożami i używając przemocy, tj. przewracając, kopiąc po całym ciele i przecinając nożem skórę twarzyR. Ś.oraz grożącR. Ś.iS. S. (1)pozbawieniem życia zabrali w celu przywłaszczenia mienieR. Ś.w postaci scyzoryka o wartości 20 zł, piwa o wartości 2 zł i pieniędzy w kwocie 3 złotych oraz mienieS. S. (1)w postaci okularów o wartości 10 zł,

tj. o czyn zart. 280 § 2 kk.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2012r. Sąd OkręgowyW. P. w. W.w V Wydziale Karnym w sprawie sygn. akt V K 215/10:

I
uznałM. K.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to: za czyn opisany wpunkcie Ina mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazał go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś za czyn opisany wpunkcie IIna mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 kkw miejsce orzeczonych wobecM. K.kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzył mu karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

III
na mocyart. 10 § 2 kkuznał nieletniegoA. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 280 § 2 kkskazał go, zaś na mocyart. 280 § 2 kkprzy zastosowaniuart. 10 § 3 kkiart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 kkwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: oskarżonemuM. K.od dnia 6 października 2010 roku do dnia 14 marca 2012 roku zaś nieletniemuA. W.od dnia 06 października 2010 roku do dnia 17 marca 2011 roku;

V
na mocyart. 44 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoM. K.środek karny w postaci przepadku noża składanego koloru czarnego oraz noża bez rękojeści – opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 3 pod poz. 1 i 2 na karcie 343 akt sprawy;

VI
na mocyart. 230 § 2 kkorzekł zwrot oskarżonemuM. K.śrubokręta opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr 3 pod poz. 3 na karcie 343 akt sprawy, a nadto orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci scyzoryka i plastikowej butelki – opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 3 pod poz. 5 i 6 na karcie 343 akt sprawy;

VII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. L., Kancelaria Adwokacka, ul.(...), wW.- obrońcy nieletniegoA. W., oraz na rzecz adw.G. L.,Zespół Adwokacki Nr (...)wW.,ul . (...)- obrońcy oskarżonegoM. K.kwoty po 1.328,80 (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem 80/100) złotych, w tym stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu;

VIII
zwolnił oskarżonego i nieletniego od kosztów procesu, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Od tego wyroku apelacje wnieśli obrońcy obu oskarżonych.
ObrońcaM. K., powołując się na dyspozycjęart. 425 § 1 i 2 kpk,427 § 1 i 2 kpk,428 § 1 kpk, 444kpk, 445§ 1 kpk,447 § 2 kpk,456 kpkzaskarżył wyrok w całości, zarzucając obrazęart. 438 pkt. 3 kpkt.j błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na ustaleniu, iż oskarżony dopuścił się zarzuconych mu czynów, pomimo istniejących poważnych wątpliwości w tym zakresie.
W konkluzji obrońca wniósł o :

1
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienieM. K.;

2
ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

3
zasądzenie na rzecz obrońcy wynagrodzenia za II instancję według norm przepisanych.

Obrońca nieletniegoA. W.,powołując się na dyspozycjęart. 444 kpki425 § 1 kpkzaskarżyła wyrok w części dotyczącej kary na korzyść oskarżonego. Autorka apelacji, na zasadzieart. 438 pkt 4 kpkzarzuciła zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary dwóch lat pozbawienia wolności wynikającą z pominięcia niektórych właściwości i warunków osobistych nieletniego sprawcy, a także celu kary, jakim winno być w niniejszej sprawie takie ukształtowanie wymiaru kary, aby oddziaływała ona na sprawcę wychowawczo, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia kary niewspółmiernie rażącej.
W konkluzji obrońca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku na podstawieart. 427 § 1 kpki437 § 1 kpkpoprzez orzeczenie łagodniejszej kary.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: apelacje obu obrońców są oczywiście bezzasadne.
Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, działania jego cechowała staranność i wnikliwość, a poszczególne dowody poddał wszechstronnej analizie i ocenie.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się w rozumowaniu Sądu Okręgowego błędów natury logicznej czy też nieuwzględnienia zasad doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy. Przeciwnie, wywód przeprowadzony przez Sąd I instancji i wnioski, jakie stąd wyprowadził, uwzględniają całokształt materiału dowodowego, nie zawierają luk ani nielogiczności, nie sposób im także zarzucić sprzeczności z wnioskami płynącymi z reguł rozsądnego postępowania i życiowego doświadczenia, a także wskazań wiedzy. Argumentacja przedstawiona przez Sąd Okręgowy spełnia kryteria swobodnej, a nie dowolnej, oceny materiału dowodowego, i jako taka - pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Stanowi bowiem wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych.

Apelacja obrońcyM. K.opera się na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Na uzasadnienie tego stanowiska obrońca wskazał, że:

1
współoskarżony,A. W., odwołał przed Sądem pomówienie dotycząceM. K.;

2
pokrzywdzonyS. S. (1)nie rozpoznał oskarżonego;

3
pokrzywdzonyR. Ś.zmarł przed rozprawą i nie można było potwierdzić jego zeznań przed Sądem.

Z tych przyczyn, zdaniem autora apelacji, „okoliczności faktyczne budzą poważne wątpliwości, co do oskarżonego, który całkowicie zaprzecza swej obecności w miejscu zdarzeń”.
Takie sformułowanie zarzutów apelacji i ich uzasadnienia wskazuje na to, że obrońca żądając uniewinnienia oskarżonego od wszystkich stawianych mu zarzutów lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi OkręgowemuW. –. P., de facto nie przedstawił żadnego zarzutu co do ustaleń faktycznych Sądu meriti w zakresie czynu z dnia 10 sierpnia 2010r. popełnionego na szkodęA. P.. Pokrzywdzeni wymienieni w uzasadnieniu apelacji związani są z przestępstwem drugim, dokonanym z 5 na 6 października 2010r; podobnie jak współoskarżony nieletniA. W.. Zatem zarzuty, które ich dotyczą nie mają wpływu na podważenie prawidłowości rozstrzygnięcia i oceny materiału dowodowego co do czynu pierwszego; w każdym razie autor apelacji o takim związku nie napomyka choćby jednym zdaniem. Również Sąd Apelacyjny takiej zależności nie dostrzegł z urzędu w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Fakt, iż oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu w punkcie I czynu i – jak podnosi obrońca – kwestionował swą obecność na miejscu zdarzenia, nie jest przesądzający. Sąd Okręgowy zasadnie bowiem wskazuje na rozpoznanie oskarżonego przez pokrzywdzonego. Należy przypomnieć, żeA. P.nie rozpoznał innej osoby, wcześniej typowanej jako możliwy sprawca przestępstwa /k. 34 – 35/. Wskazał natomiast z całą stanowczością naM. K.podczas okazania fotografii oskarżonego, jak i jego osoby, /k. 54 i 55/, co potwierdził także przed Sądem, rozpoznając również podczas rozprawy oskarżonego jako sprawcę napadu /k. 571, 572/. Obaj ci mężczyźni mieli ze sobą dostatecznie długi kontakt, żeby pokrzywdzony mógł zapamiętać wygląd napastnika. Zdarzenie miało miejsce 10 sierpnia 2010r. około godziny 18.00 – 18.30, a więc przy pełnej widoczności i dobrej pogodzie, co wynika z zapisu z monitoringu ze skrzyżowaniaAl . (...)iul . (...)oraz rejonuul . (...)z dnia 10 sierpnia 2010r. z godzin 18:00:00 – 18:20:46.A. P.również rozpoznał siebie w towarzystwie oskarżonego na znajdujących się w aktach sprawy zdjęciach z tegoż monitoringu /k. 40-43, 572/.
Biorąc pod uwagę spójność, konsekwencje i logikę zeznań pokrzywdzonego, należało stwierdzić, iż żadna przesłanka nie podważa prawidłowości dokonanego przez niego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw przemawiających za stwierdzeniem, iż Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na – jak to ujął autor apelacji – przyjęciu, żeM. K.jest sprawcą czynu, zarzuconego mu w punkcie I.
Przechodząc na grunt zarzutu II aktu oskarżenia stawianegoM. K., to również autor apelacji nie przedstawia żadnych istotnych przesłanek pozwalających na uznanie, że w tym zakresie Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Obrońca wskazuje na trzy kwestie – poza nieprzyznaniem się do winy oskarżonego. Pierwsza z nich dotyczy stanowiskaA. W.zaprezentowanego przed Sądem I instancji w sprawieM. K.. Obrońca określa je jako wycofanie się współoskarżonego ze wcześniejszego pomówienia. Tymczasem lektura akt wskazuje na to, żeA. W., który odmówił przed Sądem składania wyjaśnień, ustosunkowując się do protokołu swego przesłuchania w charakterze podejrzanego z postępowania przygotowawczego, zakwestionował zapis o tym, że widział uM. K.jakiś nóż. Podważał także treść protokołu, twierdząc, iż był on nierzetelnie prowadzony, co Sąd Okręgowy zasadnie odrzucił, podnosząc, iż pod protokołem przesłuchania znajduje się podpis nieletniego, a nadto, iż w czynności brała także udział jego matka, która nie wniosła zastrzeżeń do treści protokołu, sposobu przesłuchania jej syna i także go podpisała /k. 125 – 127, 149-150, 568-569/.
W ogóle trudno uznać, analizując wyjaśnieniaA. W.z postępowania przygotowawczego, aby oskarżony ten pomawiałM. K.o popełnienie zarzucanego im czynu. W tych wyjaśnieniach koncentrował się na kwestionowaniu, treści tego, co powiedział policjantom, którzy ich zatrzymali. Podnosił, iż nie wie dlaczego dokonano ich zatrzymania. Wyjaśniał, iż powiedział funkcjonariuszom, że pomagałM. K., który szarpał się z jakimś pijanym mężczyzną, po to, by uzyskać zwolnienie. Jak oświadczył, kłamał wtedy. Uczynił to dlatego, że widział jakieś osoby, co do których domyślił się, że są pokrzywdzonymi. Potwierdzał jednocześnie, że wskazał policjantom miejsce, w którym znajdowała się butelka i nóż. Zaprzeczał przy tym, aby brał udział w rozboju. Nie pomawiałM. K.o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Twierdził, że nic takiego nie miało miejsca, a on w rozmowie z policjantem wskazał na współoskarżonego, żeby jego samego zwolniono.
Jak wynika z motywów pisemnych, Sąd Okręgowy w ustaleniu przebiegu przedmiotowego zdarzenia i sprawców przestępstwa opierał się w szczególności na relacji pokrzywdzonychR. Ś.iS. S. (1). Wprawdzie pierwszy z nich już nie żył w trakcie rozpoznawania sprawy przez Sąd I instancji, to jednak to samo w sobie nie przekreśla treści jego zeznań i rozpoznania oskarżonych jako wartościowego i rzeczowego materiału dowodowego. Słusznie Sąd Okręgowy wskazuje na konsekwencję i logikę tych relacji oraz ich zgodność z wersją wydarzenia przedstawioną przezS. S. (1), a także z innymi dowodami, którymi dysponował Sąd meriti, a do których autor apelacji się nie odnosi w ogóle. Zasadnie też Sąd Okręgowy podkreśla fakt rozpoznania obu oskarżonych przez tego pokrzywdzonego /k.98-101/.
Należy pamiętać, że obaj oskarżeni zostali zatrzymani w krótkim czasie po popełnieniu przestępstwa, w bliskiej odległości od miejsca zdarzenia i byli od razu wskazani i rozpoznani przezR. Ś., który znajdował się w radiowozie policyjnym uczestnicząc w penetracji tego terenu /zeznaniaJ. B.,K. B.,D. R.,M. B./.
PrzyM. K.zabezpieczono nóż składany z napisem(...), ostrze noża owinięte żółto-zieloną taśmą i śrubokręt /k. 68 – 71/.R. Ś.zapamiętał i rozpoznał te noże, jako przedmioty, które mieli w ręku sprawcy /k.102-103/. Jednocześnie przeprowadzone badania genetyczne potwierdzają związek tych przedmiotów zR. Ś.iM. K.. Na ostrzu noża owiniętego taśmą ujawniono mieszaninę materiału genetycznego przynajmniej 4 osób; przy czym jedną z nich z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością byłR. Ś.; biegli nie wykluczyli także, iż składową tej mieszaniny było również DNAM. K..
Na nożu z napisem(...)ujawniono mieszaninę materiału genetycznego przynajmniej 3 osób; biegli nie wykluczyli, iż składową tej mieszaniny było DNAM. K.
Należy także pamiętać, żeA. W.wobec policjantów w czasie rozmowy potwierdził, że brał udział w rozboju ze swym kolegą i wskazał miejsce, gdzie znaleziono torebkę z białym proszkiem, scyzoryk z czarną rękojeścią i plastikową butelkę po piwie o nazwie(...), jakie podczas rozboju odebranoR. Ś.. Wskazane przezA. W.przedmioty miały związek z oskarżonymi i pokrzywdzonym albowiem na torebce z białym proszkiem /którym okazała się być amfetamina z kofeiną/ znaleziono materiał genetyczny, co do którego z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością ustalono, iż pochodzi odA. W.; natomiast na scyzoryku z czarną rękojeścią znaleziono ślady ludzkiej krwi. Wyodrębniony tam materiał genetyczny z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością należy doR. Ś./k.79 – 80, 273-288, 301-302/.
Na tle takiego materiału dowodowego, Sąd Okręgowy słusznie uznał, iż fakt, żeS. S. (1)zapamiętując i rozpoznającM. W., nie zapamiętał i nie rozpoznałM. K./k.117-120/ nie ma przesądzającego znaczenia dla zaprzeczenia, że oskarżony ten był współsprawcą przedmiotowego rozboju o przebiegu zgodnie opisanym przez obu pokrzywdzonych. Należy pamiętać, iż podczas okazaniaM. K.,S. S. (1)zastrzegł, iż nie widział twarzy drugiego z napastników.
Podsumowując, Sąd Apelacyjny stwierdził, iż w gruncie rzeczy obrońca oskarżonego przedstawia zarzuty o charakterze polemicznym, nie podważając tym samym zasadnie i skutecznie analizy dowodów i wniosków, do jakich doszedł Sąd I instancji. Należy pamiętać, iż oparcie środka odwoławczego na zarzucie dotyczącym błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jedynie na tym, iż określona grupa dowodów pozwala na przyjęcie, że zdarzenie mogło mieć inny przebieg, nie jest wystarczające. Należy przedstawić, którym wskazaniom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego uchybił sąd orzekający, czyniąc kwestionowane ustalenia (por. np. uchwałę SN z 10.05.2007 sygn. SNO  24/07, wyroki SN z 08.09.2009 sygn. WA 26/09, z 01.03.2007 sygn. WA 8/07, z 10.05.2005 sygn. WA 10/05 i WA 12/05 i liczne jednolite orzecznictwo apelacyjne). Tego rodzaju argumentów zarzuty apelacji nie dostarczają.
Sąd Apelacyjny nie dostrzegł także w rozstrzygnięciu o karach jednostkowych i karze łącznej orzeczonych wobecM. K.rażącej niewspółmierności. Sąd Okręgowy szczegółowo uzasadnił swoją decyzję w tej materii. Jak wynika z motywów pisemnych, rozważył okoliczności wskazane wart. 53-54 kk. Brał pod uwagę motywacjęM. K., badał stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów, okoliczności przedmiotowe, działanie w warunkach powrotu do przestępstwa i generalnie jego uprzednią karalność, a także wymogi prewencji ogólnej i indywidualnej. Ukształtowana przez Sąd Okręgowy kara jest sprawiedliwa i adekwatna do wszystkich okoliczności tak podmiotowych, jak i przedmiotowych ujawnionych w sprawie niniejszej. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jej innego miarkowania, podzielając pogląd w tej kwestii zaprezentowany przez Sąd Okręgowy.
Reasumując powyższe, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcyM. K.i uznał ją za oczywiście bezzasadną.
Przechodząc do zarzutów apelacjiobrońcyA. W.należało stwierdzić, iż Sąd Okręgowy bardzo starannie i wnikliwie przeanalizował sytuację nieletniego w kontekście przypisanego mu czynu. Swoją decyzję o karze przekonująco umotywował odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z motywów pisemnych wynika, iż brał pod uwagę negatywną opinię środowiskową i szkolną oA. W., niewłaściwy sposób jego zachowania wobec matki, fakt, iż uprzednio stosowane wobec niego środki poprawcze i wychowawcze okazały się bezskuteczne. Najlepszym tego dowodem jest, iż przypisanego mu czynu nieletni dopuścił się w czasie próby co do środka poprawczego orzeczonego za czyn karalny o znamionachart. 280 § 1 kk, którego wykonanie warunkowo zawieszono. Sąd Okręgowy słusznie podkreślił, iż toA. W.był osobą aktywniejszą, brutalniejszą i bardziej agresywną niż dorosły współsprawca. Brał pod uwagę także opinie z RODK i psychologiczną, a także relację kuratora nieletniego. Sąd przeanalizował nadto orzeczenia, jakie zapadały w stosunku doA. W./k.184-191/. Wynika z nich, że Sąd Rodzinny i Nieletnich już wcześniej rozpoznawał sprawy oskarżonego o czyny karalne odpowiadające znamionom wykroczenia zart. 119 § 1kw i przestępstw zart. 157 § 2 kk,280 § 1 kk,207 § 1 kk, a więc takich występków, w których przemoc i agresja wobec innej osoby stanowi o ich istocie. W tym kontekście Sąd Okręgowy zasadnie ocenił oskarżonego jako osobę głęboko zdemoralizowaną, pomimo młodego wieku.
Sąd Okręgowy uwzględnił nadto okoliczności przemawiające na korzyśćA. W.; a to: poprawne zachowanie w schronisku dla nieletnich i trudną sytuacje rodzinną. Orzeczona przez Sąd I instancji kara wobec nieletniego jest wyważona i sprawiedliwa. Jej wymiar spełnia także postulat oddziaływania wychowawczego, jaki powinna mieć przede wszystkim sankcja karna zastosowana wobec osoby nieletniej.
Autorka apelacji, zarzucając Sądowi I instancji, iż „pominął niektóre właściwości i warunki osobiste nieletniego sprawcy” nie wskazuje, o jakie konkretnie cechyA. W.chodzi, jakie - istotne z punktu widzenia postulatu obniżenia wymiaru kary - miałby on mieć przymioty, których nie dostrzegł i nie uwzględnił Sąd I instancji. Uzasadnienie apelacji sprowadza się do omówienia stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowego w tych kwestiach, a także do możliwego wymiaru kary orzeczonej za czyn zart. 280 § 2 kkprzy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nie wskazuje jednak, jakie przesłanki – poza młodym wiekiemA. W.– przemawiałyby za obniżeniem jego kary i tak orzeczonej już z nadzwyczajnym jej złagodzeniem.
Jak już wyżej podniesiono, oskarżony miał wielokrotną szansę poprawy i krytycznego wglądu w swój sposób funkcjonowania. Był pod opieką kuratora, a Sąd Rodzinny i Nieletnich wielokrotnie zajmował się jego sprawami. Jak już podniesiono, dotychczas stosowane środki okazały się bezskuteczne, aA. W.– popełniając przedmiotowe przestępstwo - po raz kolejny dowiódł, że jest agresywny, zdolny do brutalnych działań (w tym stworzenia realnego zagrożenia dla życia poprzez przyłożenie do szyi ostrza noża pokrzywdzonemu po uprzednim skaleczeniu jego policzka). Trudno przyjąć także, że przejawia on skłonności do poprawy swego zachowania. Obrońca oczywiście co do zasady ma rację, iż główną cechą kary stosowanej wobec nieletniego powinien być jej charakter wychowawczy /art. 54 § 1 kk/. Nie oznacza to jednak, iż rozstrzygnięcie w tej materii ma cechować daleko posunięta pobłażliwość, tylko dlatego, że sprawca jest nieletni. Należy pamiętać, że nie tylko zbyt surowa kara może mieć skutek demotywujący i demoralizujący, co akcentuje obrońca. Podobny efekt może zostać uzyskany przez nadmierną pobłażliwość, budującą i wzmacniającą u sprawcy poczucie bezkarności.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, iż nie można zarzucić Sądowi Okręgowemu, że orzeczona wobecA. W.kara jest rażąco niewspółmiernie surowa; przeciwnie – zważywszy na wszystkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe sprawy niniejszej - należy uznać ją za sprawiedliwą, wyważoną i miarkowaną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności obciążających, jak i łagodzących.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji obrońcyA. W., uznając ją za oczywiście bezzasadną.
O wynagrodzeniu obrońców z urzędu Sąd Apelacyjny rozstrzygnął na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpki634 kpkoraz § 2 ust 1-3, § 14 ust 2 pkt 5, § 19 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.02.163.1348 z póz. zm) oraz kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.