Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 866/13
Data wyroku: 2013-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Wasiluk
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 87 § 1 a kw

Sygn. akt VIII Ka 866/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk
Protokolant: Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Elżbiety Korwell
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 roku
sprawyZ. K.oskarżonego zart. 178a § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach z dnia 3 października 2013 roku, sygn. akt VIII K III K 297/13;

I
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt I, II i III sentencji.

2
zarzucany oskarżonemu czyn kwalifikuje z art. 87 § 1a k.w., uznaje go winnym popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1a k.w. i na mocy art. 87 § 1a k.w. skazuje go i wymierza mu karę 300 (trzysta) złotych grzywny.

3
na mocy art. 87 § 4 k.w. orzeka wobecZ. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 1 (jednego) roku.

II
ZwalniaZ. K.od ponoszenia opłaty za obie instancje oraz od ponoszenia zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed Sądem I instancji i za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Z. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 28 lipca 2013 roku o godz. 20:10 w(...)gmina(...)naul. (...), na drodze publicznej, kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości tj. 1,13 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 297/13Z. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178 a § 2 kkskazał go, zaś na podstawieart. 33 § 1 i 3wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych.
Na mocyart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 (dwóch) lat.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (stu) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 90,00 (dziewięćdziesięciu) złotych.
Powyższe orzeczenie na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpk,art. 437 kpk§ 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 4zaskarżył prokurator w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi zarzucił:

1
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoZ. K.za zarzucane mu przestępstwo poprzez orzeczenie kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej równej 10 złotych oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat, podczas gdy powyższy wymiar kary nie uwzględnia należycie stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu i nie odpowiada celom kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej w szczególności w aspekcie wychowawczym i zapobiegawczym, nie czyni też zadość poczuciu sprawiedliwości.

Z uwagi na powyższe wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze poprzez orzeczenie za przypisany oskarżonemu czyn zart. 178 a § 2 kkobok wymierzonej kary grzywny i środka karnego także kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby wynoszący 2 lata.
W toku rozprawy apelacyjnej prokurator zmienił kierunek apelacji na korzyść oskarżonego i wniósł o wymierzenie kary zKodeksu wykroczeń.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja po jej zmodyfikowaniu, okazała się zasadna, o czym szerzej w dalszej części.
Na początku rozważań wskazać należy, iż ustalenia faktyczne i ocena materiału dowodowego odnośnie tego, iżZ. K.w dniu 28 lipca 2013 roku o godz. 20:10 w miejscowości(...)naul. (...), na drodze publicznej, kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości tj. mając 1,13 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, nie budzą żadnych wątpliwości. Sąd Okręgowy w pełni je akceptuje i podziela. Skarżący powyższego również nie kwestionował. Z racji tego Sąd odwoławczy czuje się zwolniony od szczegółowych rozważań w tym zakresie. Stąd też jedynie wspomnieć należy, iż dowodami winy były bezspornie przede wszystkim złożone przez samegoZ. K.wyjaśnienia, w których to przyznał się do zarzucanego mu czynu i podał okoliczności jego popełnienia, zeznania świadkaT. S., protokół badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwem wzorcowania oraz notatka urzędowa.
Istotnym jest, iż czyn zarzucony i finalnie przypisany oskarżonemu wyrokiem Sądu Rejonowego został zakwalifikowany jako występek zart. 178 a § 2 kk. Na datę orzekania powyższe rozstrzygnięcie było merytorycznie słuszne, bowiem znajdowało oparcie w regulacji zawartej wkodeksie karnym. Jednakże w dniu 9 listopada 2013 roku weszła w życie część przepisów Ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 r.). Nowo obowiązujące regulacje wniosły istotną zmianę w zakresie penalizacji czynów zabronionych, skierowanych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zwłaszcza w zakresie kryminalizacji zachowań polegających na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości pojazdów innych, niż mechaniczny. W jej wyniku czyn taki stał się wykroczeniem regulowanym normą przepisu art.art. 87 Kodeksu wykroczeń, w którym po § 1 dodano § 1a, który penalizuje prowadzenie na drodze publicznej (w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu) pojazdu niemechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zmieniono zatem prawny charakter tego rodzaju działania i z dotychczasowego występku wskazanego wart. 178a § 2 kkzasady odpowiedzialności przeniesiono na poziom odpowiedzialności wykroczeniowej.
W konsekwencji w miejsce dotychczasowej podstawy orzekania środka karnego za tego rodzaju czyn, wprowadzono także do art. 87 kw § 4, który w sposób fakultatywny uprawnia Sąd do orzeczenia obok kar za w/w wykroczenie, także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niemechanicznych. Zgodnie z art. 29 § 1 kw , w granicach - od 6 miesięcy do 3 lat.
Z uwagi na powyższą zmianę regulacji, Sąd Okręgowy nie mógł zaakceptować przypisaniaZ. K.popełnienia występku w takiej formie, w jakiej został sformułowany i zakwalifikowany w akcie oskarżenia, bowiem normaart. 178a § 2 kkz chwilą wejścia w życie przepisów cytowanej na wstępie ustawy przestała obowiązywać (art. 12 pkt 3 ustawy). Również zapis art. 27 tegoż aktu prawnego, nie pozostawia wątpliwości, nakazując stosowanie przepisów ustawy do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie.
Mając powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok podlegał korekcie generalnie w trybieart. 440 kpk. Orzeczenie zmieniono w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I, II, III jego sentencji, a przypisanyZ. K.czyn zakwalifikowano jako wykroczenie z art. 87 § 1 a kw, przyjmując tenże przepis za podstawę skazania i wymiaru kary.
Takie rozstrzygnięcie obligowało w konsekwencji Sąd odwoławczy do nowego określenia rodzaju i wymiaru sankcji za przypisane zachowanie - w sytuacji bowiem zmiany kwalifikacji prawnej czynu z przestępstwa na wykroczenie – zastosowanie musiały znaleźć dyrektywy wskazane w art. 33 k.w. W ocenie Sądu Okręgowego karą współmierną do nich, adekwatną do winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił sięZ. K., a także która spełni cele prewencyjne i wychowawcze w stosunku do niego, jak i karą sprawiedliwą będzie kara grzywny w wymiarze 300 złotych. Kara ta zwłaszcza w połączeniu ze środkiem karnym stwarza dostateczną dolegliwość, aby skłonićZ. K.do przewartościowania swego dotychczasowego postępowania. Nie można bowiem nie zauważyć, iż był już karany za czyn zart. 178 a § 2 kk.
Za karą grzywny z pewnością przemawiają także okoliczności towarzyszące zdarzeniu. Mimo, żeZ. K.znajdował się pod znacznym działaniem alkoholu, to późna pora, kiedy to nie ma dużego natężenia ruchu pojazdów i pieszych, wskazuje ewidentnie, iż jego zachowanie nie stanowiło dużego realnego zagrożenia dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Zagrożenie to dotyczyło zasadniczo jego samego.
Okolicznością obciążającą była jedynie uprzednia karalność za czyn zart. 178a § 2 kk. Natomiast jako okoliczności łagodzące potraktowano: przyznanie się do winy i złożenie szczerych wyjaśnień.
Grzywna w orzeczonym wymiarze będzie adekwatna przede wszystkim do realnych możliwości zarobkowychZ. K.. Utrzymuje się bowiem jedynie z niewielkiego zasiłku z opieki społecznej w wysokości 440 złotych i nie jest osobą czynną zawodowo z uwagi na problemy ze wzrokiem.

Sąd odwoławczy mimo fakultatywności rozstrzygnięcia orzekł na podstawie art. 87 § 4 kw wobecZ. K.zakaz prowadzenia rowerów na okres jednego roku, uznając, że ten właśnie czas stosowania zakazu będzie dostatecznie dotkliwy dlaZ. K.i skutecznie zapobiegnie popełnieniu podobnego czynu w przyszłości.
Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zwolniłZ. K.od ponoszenia opłaty za obie instancje oraz od ponoszenia zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed Sądem I - szej Instancji i postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym i jego sytuacja materialna i względy słuszności.