Sąd Okręgowy w Szczecinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 161/13
Data wyroku: 2013-05-08 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marzenna Ernest, Elżbieta Woźniak, Sławomir Krajewski

Sygn. akt II Ca 161/13

POSTANOWIENIE
Dnia 8 maja 2013 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:  SSO Sławomir Krajewski (spr.)
Sędziowie  SSO Marzenna Ernest
SSO Elżbieta Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym
sprawy ze skargiB. H.o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwaB. H.
przeciwkoBankowi (...) S.A.wW.
o zapłatę
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie, z dnia 9 listopada 2011 roku, wydanym w sprawie II Ca 857/11
postanawia:

I
odrzucić skargę,

II
przyznać adwokatowiM. M.od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Szczecinie kwotę 553,50 zł (pięćset pięćdziesiąt trzy złote i pięćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

UZASADNIENIE
PowódkaB. H.wniosła skargę o wznowienie postępowania, żądając wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2011 roku, sygn. akt II Ca 857/11 i uchylenia powyższego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Myśliborzu oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz skarżącej kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.
Jako podstawy wznowienia postępowania wskazano:

1
oparcie zaskarżonego wyroku pośrednio na podstawie przepisuart. 95 Prawa bankowego, co do którego Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 marca 2011 roku, sygn. P 7/09, orzekł, żeart. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowew brzmieniu nadanymustawą z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 131, póz. 1075), w zw. zart. 244 § 1 i art. 252 k.p.c., w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny zart. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz nie jest niezgodny zart. 20 Konstytucji,

2
brak należytego reprezentowania strony powodowej, której odmówiono ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a dodatkowo pozbawienie powódki możności działania wskutek naruszenia przepisów postępowania.

W zakresie dochowania terminu do wniesienia skargi skarżąca stwierdziła, iż o terminie do wniesienia skargi dowiedziała się telefonicznie w dniu 29 stycznia 2013 roku, odStowarzyszenia (...)wP.. Dodała, iż zaraz po powzięciu tej informacji złożyła skargę, wobec czego jest przekonana, że nastąpiło to przed upływem terminu wskazanego wart. 407 kpc.
Skarżąca wniosła wreszcie o przeprowadzenie dowodu z treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 15 marca 2011 roku, sygn. P 7/09 (Dz. U. z dnia 05 kwietnia 2011 r.) oraz dowodów z akt sprawy Sądu Rejonowego w Myśliborzu sygn. I C 9/11 oraz Co 75/12.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Analizując treść skargi, zwłaszcza po jej sprecyzowaniu przez ustanowionego na rzecz skarżącej pełnomocnika z urzędu, wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawach wznowienia, normowanych wart. 4011kpciart. 401 pkt 2 kpc.
W odniesieniu do tej pierwszej podstawy wskazać należy, że mimo powołania odpowiedniego przepisu i powołania się na konkretny wyrok Trybunału Konstytucyjnego, skarga w tym zakresie de facto nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Zgodnie zart. 4011kpcmożna żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Przepis ten nawiązuje doart.190 ust. 4Konstytucji, który przewiduje, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności zKonstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, stanowi podstawę do wznowienia postępowania.
W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 roku (I Cz 62/09) przekonywająco stwierdzono, że skarga o wznowienie służy stronom w każdej sprawie, w której przed wydaniem orzeczenia Trybunału zapadło prawomocne rozstrzygnięcie na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał za niezgodny zKonstytucją.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł i został opublikowany w Dzienniku Ustaw przed wydaniem prawomocnego wyroku z dnia 9 listopada 2011 roku.
W efekcie skarga nie może być oparta na takiej podstawie wznowienia.
Dodania wymaga, że przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego w żadnym razie nie może jednocześnie stanowić dowodu z dokumentu i dalej stanowić podstawy do wznowienia postępowania, w trybieart. 403 § 2 kpc, tym bardziej, że nie można przyjąć, że nie istniała możliwość powołania się na ten wyrok Trybunału opublikowany w Dzienniku Ustaw w kwietniu 2011 roku, w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu odwoławczego z dnia 9 listopada 2011 roku.
W odniesieniu natomiast do drugiej podstawy wznowienia wystarczającym jest stwierdzenie, że tak opierana skarga jest spóźniona.
Zgodnie, bowiem zart. 407 § 1 kpcskargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji (to jest gdy skarga jest oparta naart. 401 pkt 2 kpc) - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
W okolicznościach sprawy powódka o wydaniu wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2011 roku dowiedziała się najpóźniej w dniu 14 grudnia 2011 roku, kiedy to na jej uprzedni wniosek został jej doręczony odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem.
Stąd termin do wniesienia skargi na aktualnie analizowanej podstawie upłynął bezskutecznie w dniu 14 lutego 2012 roku i niniejsza skarga, wniesiona w dniu 1 lutego 2013 roku, została złożona z jego uchybieniem.
Zgodnie zart. 410 § 1 kpcsąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w punkcie I sentencji postanowienia.
Orzeczenie o kosztach nieopłacone pomocy prawnej udzielonej skarżącej w niniejszym postępowaniu z urzędu zapadło na podstawie§ 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.