Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Kz 140/13
Data wyroku: 2013-05-14 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marzena Polak, Mirosław Wiśniewski, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Podatki, Wykroczenie, Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk

IX Kz 140/13

POSTANOWIENIE
Dnia 14. maja 2013 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie:
Przewodniczący - S.S.O. Rafał Sadowski (spr.)
Sędziowie - S.S.O. Marzena Polak
S.S.O. Mirosław Wiśniewski
przy udziale oskarżyciela publicznego - przedstawiciela Urzędu Celnego wT.J. Ś.,
po rozpoznaniu w sprawie przeciwko

R. S.,
oskarżonemu o czyn zart. 54§3 kks, zażalenia oskarżyciela publicznego - Urzędu Celnego wT.z dnia 15. kwietnia 2013 r. na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 9. kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania wobec oskarżonegoR. S.w sprawie VIII W 303/12, na podstawieart. 17§ 1 pkt 6 kpk,
na podstawieart. 437§1 i §2 kpk

postanawia

uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Toruniu do merytorycznego rozpoznania.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego o wykroczenie skarbowe zart. 54§3 kks, polegające na uchylaniu się od zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, wywodząc, że karalność tego wykroczenia uległa przedawnieniu, gdyż dług celny powstał ponad rok przed wszczęciem postępowania karno-skarbowego wobec oskarżonego.
To postanowienie zaskarżył oskarżyciel publiczny -Urząd Celny wT., zarzucając mu obrazę prawa materialnego wyrażonego wart. 44§3 kksw zw. zart. 51 § 1 kks, poprzez „nieprawidłową subsumcję stanu faktycznego do norm prawnych”; skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w przypadku uszczuplenia należności publicznoprawnej bieg rocznego terminu przedawnienia rozpoczyna się z upływem roku kalendarzowego, we którym powinna nastąpić płatność tej należności. W konkluzji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy sądowi 1-szej instancji „celem rozpatrzenia”.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Zażalenie jest w pełni zasadne, aczkolwiek argumentacja skarżącego (skądinąd słuszna) niejako rozminęła się z problemem, który wynika z zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia tego postanowienia zdaje się bowiem wynikać, że sądowi 1-szej instancji jest dobrze znana treśćart. 44§3 kksi jego błąd polegał nie na tym, że przeoczył dyspozycję zawartą wzdaniu pierwszegotego przepisu, lecz na tym, że potraktował niezapłaconą przez oskarżonego akcyzę od samochodu jako „należność celną”, zamiast jako „inną należność publicznoprawną”. Dlatego wywody zażalenia powinny się skupić na podważeniu stanowiska sądumeriti,że czyn oskarżonego dotyczył „długu celnego”; niestety skarżący nie odniósł się w swoim zażaleniu do kwestii, czym różni się „dług celny” od „innej należności publicznoprawnej” w rozumieniuart. 44§3 kksi dlaczego w tym wypadku mamy do czynienia z tym drugim pojęciem.
Nie ma to jednak wpływu na zasadność zażalenia, która jest wręcz oczywista. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odwołuje się do definicji „długu celnego” wynikającej ze WspólnotowegoKodeksu Celnego; jak wywodzi na tej podstawie sąd

        meriti
: dług celny to obowiązek uiszczenia należności przywozowych lub wywozowych. Jednakże w tym przypadku bezspornym jest, że przedmiotowy „dług” wynika z nabycia wewnątrzwspólnotowego, a więc nie występuje tu kwestia „przywozu” (lub „wywozu”) towaru spoza Unii Europejskiej — a tak niewątpliwie należy rozumieć cytowane przez Sąd Rejonowy rozporządzenie Rady EWG. Obrót towarami w obrębie Unii Europejskiej charakteryzuje się właśnie „bezcłowością”, a więc osoby przemieszczające towary wewnątrz Unii mogą być z tego tytułu obciążone jedynie określonymi podatkami - w tym wypadku podatkiem akcyzowym - które w myślart. 44§3 kksrozumieć należy jako „niecelne” należności publicznoprawne. Dlatego przedawnienie karalności wykroczenia zarzuconego R.S.rozpoczęło swój bieg dopiero z upływem roku 2011.
Z tych względów sąd odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zażaleniu i w konsekwencji orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.

POUCZENIE - Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje