Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 150/09
Data wyroku: 2009-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Pośpiech, Barbara Suchowska, Piotr Mirek

Sygn. akt : II AKa 150/09

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2009 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Barbara Suchowska

Sędziowie

SSA Piotr Mirek (spr.)
SSO del. Piotr Pośpiech

Protokolant

Dariusz Bryła

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tomasza Janeczka
po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy

I
T. W.s.W.iA.,ur. (...)wC.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.i inne

II
Z. W.s.J.iS.,ur. (...)wO.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.i inne

III

A.M.s.A.iK.,ur. (...)wC.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji prokuratora i obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt. II K 82/07

1
uchyla zaskarżony wyrok w pkt. 3, 6, 7, 11, 15, 16 i w tym zakresie sprawę oskarżonychT. W.,Z. W.iA.M.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania;

2
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

–

–

wymierzoną oskarżonemuT. W.w pkt 5 wyroku za przestępstwo zart. 203 kk. karę pozbawienia wolności łagodzi do 1 (jednego) roku,

–

–

uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt 10, 14, 17, 21 i 24 oraz orzeczeniao nawiązkach zawarte w pkt 8, 9, 12,

–

–

na mocyart. 85 kk. iart. 86 § 1 kk. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonemuT. W.orzeka karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczetktórej na mocyart. 63 § 1 kk. zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolnościw sprawie od dnia 7 września 2006 roku do dnia 16 lipca 2009 roku,

–

–

na mocyart. 63 § 1 kk. zalicza oskarżonemuZ. W.na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 12 skarżonego wyroku okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 września 2006 roku do dnia 8 stycznia 2007 roku;

3
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i w tej części wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa, zwalniając oskarżonychT. W.iZ. W.od ponoszenia należnych od nich kosztów procesu za II instancję;

4
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz adwokataM. K.– Kancelaria Adwokacka wC.kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa) zł w tym 22 % podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obronyz urzędu udzielonej oskarżonemuT. W.w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt II AKa 150/09

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 82/07 uniewinnił oskarżonychT. W.,Z. W.iA.M.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kk. polegającego na tym, że w okresie od czerwca2005 roku do 6 września 2006 roku wC., wspólnie i w porozumieniu brali udział w zorganizowanej grupie mającej na celu czerpanie korzyści majątkowychz uprawiania prostytucji przez inne osoby i popełnianie innych przestępstw.
Uznał oskarżonychT. W.iZ. W.za winnych zarzucanego im przestępstwa zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. w zw. zart. 65 § 1 kk., a w stosunku doT. W.zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk.w zw. zart. 64 § 1 kk. iart. 65 § 1 kk., polegającego na tym, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC.,B.iR.k/C., działając czynem ciągłym, w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu czerpali korzyści majątkowe z uprawiania przez kobiety prostytucji na parkingu wR., w okolicach stacji BP przy skrzyżowaniu
DK nr (...)z(...)wC., wB.i wC.w mieszkaniu przyul. (...)i odbierając im część pieniędzy uzyskanych za świadczone przez nie usługi seksualne, w kwocie nie mniejszej niż 74.100 złotych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, a w szczególności:

–

w okresie od dnia 30 maja do dnia 19 lipca 2006 roku wR.k/C.działając wspólnie i w porozumieniu czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezM. M., odbierając jej wszystkie pieniądze uzyskane za świadczone przez nią usługi seksualne,

–

w okresie od lutego do połowy czerwca 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.M., czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezB. G. (1), odbierając jej kwotę50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualne w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)

(...)wC., co łącznie stanowiło kwotę około 4.500 złotych,

–

w okresie od października 2005 roku do dnia 6 września 2006 rokuwC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.
M.
iK. S., czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucjiprzezZ. Ś., odbierając jej kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualne w okolicy stacji BPprzy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)wC.– co łącznie stanowiło kwotę około 10.000 złotych,

–

w okresie od lutego do 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.M.iK. S., czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezO. P.odbierając jej część pieniędzy uzyskanych za świadczone przez nią usługi seksualne w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)wC.w kwocie nie mniejszej niż 200 złotych,

–

w okresie od początku 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.
M.iK. S.czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezM. R.odbierając jej część pieniędzy, w kwocie nie mniejszej niż 50 zł. dziennie, z pieniędzy, które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualnew okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)wC.– co łącznie stanowiło kwotę około 20.000 złotych,

–

w okresie od kwietnia 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.
M.iK. S.czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezR. W.odbierając jej część pieniędzy, w kwocie nie mniejszej niż 50 złotych dziennie, z pieniędzy, które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualnew okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)wC.– co łącznie stanowiło kwotę około 34.000 złotych,

–

w okresie od połowy 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zA.
M.iK. S., czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezK. Z.odbierając jej kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy,które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualne w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)zA.wC.– co łącznie stanowiło kwotę, co najmniej 5.400 złotych,

–

w okresie od połowy maja 2006 roku do września 2006 roku wR.k/C.,B.iC.działając wspólnie i w porozumieniu czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezE. L., odbierając jej połowę z pieniędzy uzyskanych z uprawiania przez nią prostytucji,

–

w okresie od czerwca 2006 roku do września 2006 roku wR.k/C.iC.działając wspólnie i w porozumieniu czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezD.M., odbierając jej połowę z pieniędzy uzyskanych z uprawiania przez nią prostytucji, przyczymT. W.czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwa podobne wyrokami Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 26 lutego 2001 roku sygn. akt IV K 1462/00 za przestępstwo zart.13 § l kkwzw. zart. 279 § 1 kk., w zw. zart. 64 § 1 kk. i Sądu OkręgowegowC.z dnia 9 grudnia 2003 roku sygn. akt IIK 146/03 za przestępstwo zart. 279 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk., które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 26.03.2004 roku, sygn. akt II K 23/04 na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od dnia 26.06.2000 roku do dnia 26.01.2001 roku, od dnia 31.07.2002 roku do dnia 29.12.2002 roku, od dnia 11.02.2002 roku do dnia 31.07.2002 roku, od dnia 09.12.2002 roku do dnia 29.01.2003 roku i od dnia 13.02.2003 roku do dnia 08.12.2003 roku z tym, że wyeliminował z opisu tego czynu działanie oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej oraz przyjął, iż przestępstwo popełnione w ramach tego czynu ciągłego w okresie od dnia 30 maja do dnia 19 lipca 2006 rokuwR.zostało popełnione na szkodęI. J., która do czasu jej pierwszego przesłuchania na rozprawie występowała w sprawie, jakoM. M.i czyn ten zakwalifikował, jako występek zart. 204 § 2 kk. w zw.zart. 12 kk. a w stosunku doT. W.także zart. 64 § 1 kk. i za tak przypisany czyn na podstawieart. 204 § 2 kk. skazałT. W.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności a oskarżonegoZ.
W.na karę 2 lat pozbawienia wolności.

Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 197 § 1 kk. w zw. zart. 12 kk. i art. 58 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przy zastosowaniuart. 11 § 2 kk., polegającego na tym, że w okresie od maja 2006 roku. do dnia 19 lipca 2006 rokuwC., grożąc i używając przemocy polegającej na przytrzymywaniu za nadgarstki obu rąk i stosowaniu siły fizycznej lub przy wykorzystaniu podstępu polegającego na uprzednim podawaniu narkotyku rozpuszczonego w drinku, wielokrotnie doprowadziłM. M.do obcowania płciowego poprzez odbywanie stosunków płciowych, zarówno dopochwowych, jak i analnych i oralnych, z tą zmianą, że przyjął, iżT. W., co najmniej kilkanaście razy doprowadził pokrzywdzonąI. J., która do czasu pierwszego przesłuchania jej przed Sądem występowała w sprawie, jakoM. M.do obcowania płciowego poprzez odbywanie stosunków płciowych zarówno dopochwowych jak i analnych i oralnych, czym wyczerpał dyspozycjęart. 197 § 1 kk. w zw. zart. 12 kk. oraz w zw. zart. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk. i za tak przypisany czyn na podstawieart. 197 § 1 kk. w zw. zart. 11 § 3 kk. skazał oskarżonegoT. W.na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 203 kk. polegającego na tym, że w okresie od dnia 25 maja do dnia 19 lipca 2006 roku wC., przemocą, polegającąna kilkakrotnym pobiciu poprzez zadawanie ciosów otwartą dłonią w twarzi pięściami w okolice nerek i klatki piersiowej oraz grożąc pozbawieniem życiai pocięciem twarzy, doprowadziłM. M.do uprawiania prostytucjina parkingu wR., przyjmując, że dokonał tego czynu na szkodęI. J., która do czasu pierwszego przesłuchania przed Sądem występowaław sprawie, jakoM. M.i za to na mocyart. 203 kk. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności.
Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk., polegającego na tym, że pod koniec czerwca 2006 roku wC.przyul. (...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą polegającą na pryśnięciu w twarz gazem obezwładniającym usiłował doprowadzićB. G. (1)do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, tj. pieniędzmi w kwocie 1000 zł, jednak zamiaru swego nie osiągnął, gdyż pokrzywdzona nie posiadała przy sobiew/w kwoty, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbyciakary ponad 1 roku pozbawienia wolności będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwa podobne w warunkachart. 64 § 1 kk. wyrokami Sądu RejonowegowC.z dnia 26 lutego 2001 roku, sygn. akt IV K 1462/00 za przestępstwo zart. 13 § l kkw. zw. zart. 279 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 1 kk. i Sądu OkręgowegowC.z dnia 9 grudnia 2003 roku sygn. akt II K 146/03 za przestępstwozart. 279 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk., które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 26.03.2004 roku, sygn. aktII K 23/04 na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywałw okresach od dnia 26.06.2000 roku do dnia 26.01.2001 roku, od dnia 31.07.2002 roku do dnia 29.12.2002 roku, od dnia 11.02.2002 roku do dnia 31.07.2002 roku, od dnia 09.12.2002 roku do dnia 29.01.2003 roku i od dnia 13.02.2003 roku do dnia 08.12.2003 roku i za to na mocyart. 14 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart.64 § 2 kk. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności, a na mocyart. 33 § 1, 2i 3 kk. wymierzył mu 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk., polegającego na tym, że w dniu 18 lipca 2006 roku wC.w okolicyhotelu (...)wspólnie w porozumieniu zeZ. W.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą polegającą na zadawaniu ciosów pięścią w żołądek, przewrócenie na ziemię, kopanie nogą po plecach i nogach oraz grożąc połamaniem nóg, usiłował doprowadzićB. G. (1)do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, tj. pieniędzmi w kwocie 3.000 złotych, jednak zamiaru swego nie osiągnął, gdyż pokrzywdzona nie posiadała przy sobie w/w kwoty, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary ponad 1 roku pozbawienia wolności będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwa podobne w warunkachart. 64 § 1 kk. wyrokami Sądu RejonowegowC.z dnia 26 lutego 2001 roku sygn. akt IV K 1462/00 za przestępstwo zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 279 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 1 kk. i Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 9 grudnia 2003 roku sygn. akt II K 146/03za przestępstwo zart. 279 § 1 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk, które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 26.03.2004 roku, sygn. akt IIK 23/04 na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od dnia 26.06.2000 roku do dnia 26.01.2001 roku, od dnia 31.07.2002 roku do dnia 29.12.2002 roku, od dnia 11.02.2002 roku do dnia 31.07.2002 roku, od dnia 09.12.2002 roku do dnia 29.01.2003 roku i od dnia 13.02.2003 roku do dnia 08.12.2003 roku i za to na mocyart. 14 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 64 § 2 kk. iart. 33 § 1, 2, 3 kk. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29. 07. 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk. polegającego na tym, że pod koniec czerwca2005 roku i w lipcu 2005 roku wC., działając wbrew przepisom ustawy udzielił dwukrotnieK. M.substancji psychotropowych w postaci tabletki ekstazy i amfetaminy i za to na mocyart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a na mocyart. 47 § 1 kk. orzekł od oskarżonego nawiązkę na w kwocie 500 złotych na rzecz Poradni(...)i(...)wC..
Uznał oskarżonegoT. W.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na tym, że w połowie 2006 roku wC., działając wbrew przepisom ustawy, jednokrotnie udzieliłU. W.substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i za to na mocy powołanego przepisu skazał ją na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, a także orzekł nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz Poradni(...)i(...)wC..
Uznał oskarżonegoZ. W.za winnego popełnienia przestępstwa z art.art. 13 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 157 § 1 kk. przy zastosowaniuart. 11 § 2 kk., polegającego na tym, że w dniu 18 lipca 2006 roku wC.w okolicyhotelu (...)wspólnie i w porozumieniu zT. W.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował przemocą polegającą na zadawaniu ciosów metalową rurką w lewe ramię, nadgarstek i w plecy w wyniku czego doznała ona obrażeń ciała w postaci pęknięcia wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewej, co spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, doprowadzićB. G. (1)do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, tj. pieniędzmi w kwocie 3.000 złotych, jednak zamiaru swego nie osiągnął, gdyż pokrzywdzona nie posiadała przy sobie w/w kwoty i za to na mocyart. 14 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 11 § 3 kk.iart. 33 § 1, 2 i 3 kk. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Uznał oskarżonegoZ. W.za winnego tego, że w okresie od lipca 2006 roku do dnia 7 września 2006 roku wC., działając wbrew przepisom ustawy, udzielił wielokrotnieE. L.środka odurzającegow postaci marihuany i za to na mocyart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,a także orzekł nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz Poradni(...)i(...)wC..
Uniewinnił oskarżonegoZ. W.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 kk. w zw. zart. 293 § 1 kk., polegającego na tym, żew dniu 7 września 2006 roku wC.posiadał, nabyte uprzednio przez siebie, na nośnikach w postaci płyt CD - R, trzy programy komputerowe, to jest: dwa systemyM. (...)P.o wartości 530 zł. każdy oraz systemM. (...)P.o wartości 3.490 zł wiedząc, że programy te zostały nielegalnie skopiowane z naruszeniem praw autorskich na szkodęfirmy (...), reprezentowanej przezAgencję (...)z siedzibą wG..
Uznał oskarżonegoA.M.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 18 § 3 kk. w zw. zart. 282 kk. i w zw. zart.64 § 2 kk., polegającego na tym, że pod koniec czerwca 2006 roku wC.w zamiarze ułatwienia dokonania wymuszenia rozbójniczego na osobieB. G. (1), na polecenieT. W.podstępem zwabił ją do samochodu,a następnie podtrzymując ją w celu uniemożliwienia opuszczenia pojazdu, przywiózł w okolice garaży przyul. (...), gdzieT. W.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą poprzez pryśniecie w twarz gazem obezwładniającym usiłował doprowadzić pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, tj. pieniędzmi w kwocie 1000 zł, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary ponad 1 roku pozbawienia wolności będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwa podobne w warunkachart. 64§ Ikkwyrokami:

–

Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 31.10.1990 roku, sygn. III K 876/90 za czyn zart. 214 dkkiart. 208 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, Sądu Rejonowegow Częstochowie z dnia 05.02.1991 roku, sygn. III K 1271/90 za czyn zart.208 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym z dnia 13.08.1992 roku, sygn. III K 446/91, którym wymierzono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, odbytą częściowo w okresie od dnia 13.12.1990 roku do dnia 19.07.1991 roku,

–

Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 13.08.1992 roku, sygn. IV K 107/92 za czyn zart. 214 § 1 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk,

–

Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 03.09.1992 roku, sygn. aktII K 52/92 za czyn zart. 210 § 2 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Częstochowiez dnia 23.06.1993 roku, sygn. akt IIK 75/93 na karę 7 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 01.06.1993 roku do dnia 06.03.1994 roku, od dnia 10.08.1994 roku do dnia 30.11.1995 roku i od dnia 09.06.1996 roku do dnia 15.05.2001 roku,

–

Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 30.06.1998 roku sygn. IIK 81/97 za czyny zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk6 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 15.05.2001 roku do dnia 16.06.2005 rokui za to na mocyart. 19 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. i w zw. zart. 64 § 2 kk. orazart. 33 § 1, 2, 3 kk. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

Uznał oskarżonegoA.M.za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. iart. 64 § 1 kk. polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2005 roku do dnia 6 września2006 roku wC.,B.iR.k/C., działając czynem ciągłym, w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu zeZ. W.iT. W.czerpał korzyści majątkowez uprawiania przez kobiety prostytucji na parkingu wR.i w okolicach stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)wC.odbierając im część pieniędzy uzyskanych za świadczone przez nie usługi seksualne, w kwocie nie mniejszej niż 66.100 złotych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu,a w szczególności:

–

w okresie od lutego 2006 roku do połowy czerwca 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. W.iT. W., czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezB. G. (1), odbierając kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona z prostytuowania się w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniu(...)z(...)wC.- co łącznie stanowiło kwotę około 4.500 złotych,

–

w okresie od października 2005 roku do dnia 6 września 2006 rokuwC., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. W.iT. W.czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezZ. Ś., odbierając kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy,które uzyskiwała ona z prostytuowania się w okolicy Stacji paliw BP przy skrzyżowaniu(...)zA.wC., co łącznie stanowiło kwotę około 10.000 złotych,

–

w okresie do lutego 2006 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zT. W.iZ. W., czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezO. P., odbierając jej część pieniędzy, które uzyskiwała ona z prostytuowaniasię w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniu(...)z(...)wC., co łącznie stanowiło kwotę nie mniejszą niż 200 złotych,

–

w okresie do czerwca 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając Wspólnie i w porozumieniu zT. W.iZ. W.czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezM. R., odbierając kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona z prostytuowania się w okolicy stacji BP i skrzyżowaniu(...)zA.wC., co łącznie stanowiło kwotę około 12.000 złotych,

–

w okresie od czerwca 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zT. W.iZ. W.czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezR. W., odbierając kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona z prostytuowania się w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniu(...)z(...)wC., co łącznie stanowiło kwotę około 34.000 złotych,

–

w okresie od czerwca 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. W.iT. W., czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przezK. Z., odbierając jej kwotę 50 złotych dziennie z pieniędzy, które uzyskiwała ona za świadczone usługi seksualne w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)C., co łącznie stanowiło kwotę, co najmniej 5.400 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwa podobne wyrokami:

-

Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 31.10.1990 roku sygn. aktIII K 876/90 za czyn zart. 214 dkkiart. 208 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 05.02.1991 roku sygn. aktIII K 1271/90 za czyn zart. 208 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, które to wyroki zostały połączone wyrokiem łącznym z dnia 13.08.1992 rokusygn. akt III K 446/91, którym wymierzono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, odbytą częściowo w okresie od dnia 13.12.1990 roku do dnia 19.07.1991 roku,

-

Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 13.08.1992 roku sygn. aktIV K 107/92 za czyn zart. 214 § 1 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk,

-

Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 03.09.1992 roku sygn. akt IIK 52/92 za czyn zart. 210 § 2 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkk, które towyroki zostały połączone wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiegow Częstochowie z dnia 23.06.1993 roku sygn. akt II K 75/93 na karę 7 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 01.06.1993 roku do dnia 06.03.1994 roku, od dnia 10.08.1994 roku do dnia 30.11.1995 rokui od dnia 09.06.1996 roku do dnia 15.05.2001 roku,

-

Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 30.06.1998 roku sygn.II K 81/97 za czyny zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk. na 6 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od dnia 15.05.2001 roku do dnia 16.06.2005 roku i eliminując z opisu czynu działaniew zorganizowanej grupie przestępczej, przyjął, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. iart. 64 § 1 kk. i za to na mocyart. 204 § 2 kk. skazał go na karę2 lat pozbawienia wolności.

Na mocyart. 85 kk. iart. 86 § 1 kk. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności i grzywien wymierzył oskarżonym kary łączne w rozmiarze5 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych w stosunku do oskarżonegoT. W., 4 lat pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonegoZ. W.i 3 lat pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonegoA.M..
Na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:

–

T. W.od dnia 7 września 2006 roku do dnia 25 listopada 2008 roku,

–

Z. W.od dnia 7 września 2006 roku do dnia 8 stycznia2007 roku,

–

A.M.od dnia 7 września 2006 roku do dnia 8 maja2008 roku.

Na podstawieart. 45 § 1 kk. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od tytułem zwrotu równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona występku zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. w kwotach po 2600 odT. W.iZ. W.oraz 2200 odA.M.
Orzekł też o kosztach sądowych.
Tym samym wyrokiem uniewinniono oskarżonychT. W.iZ. W.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 189 § 2 kk. popełnionego na szkodęM. M.i skazanoK. S.za przestępstwo zart. 18 § 3 kk. w zw. zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. W tej części wyrok Sądu I instancji stał się prawomocny.
Wyrok Sądu I instancji zaskarżony został przez prokuratora i obrońców oskarżonych.

    Prokuratorzaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonychT. W.,Z. W.iA.M., zarzucając mu:

1
Obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 65 § 1 kk. poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonymT. W.iZ. W.w pkt. II aktu oskarżeniaiA.M.w pkt XIV aktu oskarżenia w sytuacji, gdy Sądw wydanym wyroku uznał, że wyżej wymienieni oskarżeni dopuszczając się występku zart. 204 § 2 kk. uczynili sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu,

2
Obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 45 § 1 kk. poprzez zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnienia przestępstwa opisanego w pkt II aktu oskarżenia odT. W.iZ. W.kwot po 2600 złotychi odA.
M.korzyści osiągniętej w wyniku popełnienia przestępstwa opisanego w pkt XIV aktu oskarżenia w kwocie 2200 złotych, podczas gdy faktycznie oskarżeniT. W.iZ. W.w okresie od początku 2005 roku do dnia 6 września 2006 roku z popełnienia przestępstwa czerpania korzyści z cudzego nierządu osiągnęli korzyść majątkową w kwocie 74100 zł., przy czym w okresie współdziałania zA.M.korzyść ta wyniosła 66100 zł., co winno znaleźć odzwierciedlenie w wysokości kwot orzeczonego przepadku faktycznej równowartości korzyści osiągniętychz popełnienia przestępstwa przez oskarżonych,

3
Obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a toart. 366 § 1 kpkiart. 167 kpkpolegającą na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w zakresie zarzutu z pkt XI aktu oskarżenia,w szczególności zaś zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaI. P.– poprzednio najemcy lokalu mieszkalnego położonegowC.przyul. (...), w którym ujawnionoi zabezpieczono na nośnikach w postaci płyt CD-R trzy programy komputerowe, to jest: dwa systemyM. (...)P.o wartości 3490 zł. nielegalnie skopiowane z naruszeniem praw autorskich na szkodęfirmy (...), co w konsekwencji doprowadziło do wydania w tym zakresie wyroku przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy,

4
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalone na jego podstawie okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że oskarżeniT. W.,Z. W.iA.M.dopuścili się zarzucanego im aktem oskarżenia czynu określonego wart. 258 § 1 kk., pomimo, że zebrane dowody,a w szczególności zeznania świadków:I. J.,B. G. (1),Z. Ś.,O. P.,M. R.,R. W.,K. Z.iE. L.we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku przeciwnego,

5
Rażącą niewspółmierność orzeczonej wobecT. W.kary łacznej 5 lat pozbawienia wolności na skutek niedostatecznego uwzględnienia przy jej wymiarze wielości czynów zarzucanych oskarżonemu, co do których wymierzono karę łączną, braku podobieństwa pomiędzy znaczną częścią tych czynów i ich różnorodności oraz faktu, że przestępstwa zostały popełnionena przestrzeni wielu miesięcy, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego zastosowania przez Sąd zbyt daleko idącej zasady absorpcji,w wyniku czego orzeczona kara łączna nie spełnia celów zapobiegawczychi wychowawczych w stosunku do oskarżonego oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku:

–

w zakresie pkt 3 i 16 jego sentencji poprzez przyjęcie, iż czynu zarzucanego oskarżonymT. W.,Z. W.opisanegow II pkt aktu oskarżenia dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i wyczerpuje on w stosunku doZ. W.dyspozycjęart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. w zw. zart. 64 § 1 kk. w zw. zart. 65 kk.,

–

w zakresie pkt 21 jego sentencji poprzez zasądzenie na rzecz SkarbuPaństwa tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przezT. W.,Z. W.iA.M.kwoty, jaka faktycznie uzyskali z czerpania korzyści z cudzego nierządu,

–

w zakresie pkt 10 jego sentencji poprzez wymierzenie oskarżonemuT. W.kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności.

Wniósł też o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i 13 jego sentencji i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoT. W.zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:

1
Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na zapadłe w sprawie orzeczenie, tj. art. 439 §pkt 9 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 10 kpkpoprzez prowadzenie postępowania, co do zarzucanego oskarżonemu przestępstwazart. 197 § 1 kpkpomimo braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej,

2
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającyna uznaniu, iż: oskarżonyT. W.dopuścił się czynu opisanegow pkt 3 wyroku (przestępstwa sutenerstwa), w pkt 4 wyroku (przestępstwa zgwałcenia), w pkt 5 wyroku (przestępstwa zmuszania do prostytucji),w pkt 6 i 7 wyroku (wymuszenia rozbójniczego), w pkt 8 i 9 wyroku (przestępstwa udzielania środków odurzających), pomimo braku w sprawie jednoznacznych i bezpośrednich dowodów potwierdzających popełnienie tych czynów.

Powołując się na ostrożność procesową zarzucił skarżonemu wyrokowi rażąca niewspółmierność orzeczonej kary, przejawiająca się w naruszeniuart. 53 § 1i 2 kk., polegająca na niewłaściwym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w wymienionych przepisach i wymierzenie oskarżonemu kary niewspółmiernie surowej do stopnia winy, a tym samym mającej negatywny wpływ na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa.
Obrońca oskarżonegoT. W.wskazał w końcu na naruszenie prawa oskarżonego do obrony, polegające na:

–

braku przeprowadzenia badania oskarżonego oraz pokrzywdzonejI. J.przy użyciu wariografu,

–

braku zawiadomienia prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa składania fałszywych zeznań przez świadków wskazanych przez oskarżonegow piśmie oskarżonego z dnia 24 lipca 2008 roku,

–

uniemożliwieniu oskarżonemu zadawania pytań świadkowiR. C., który na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2008 roku został przesłuchany pod nieobecność oskarżonych,

–

przedwczesnym odczytaniu zeznań świadkówD.M.iU. W., pomimo braku dostatecznych działań zmierzających do ustalenia ich miejsca pobytu i bezpośredniego ich przesłuchania przed Sądem,

–

braku badania oskarżonego przez biegłych psychiatrów, choć w ocenie oskarżonego zachodziła taka potrzeba, w szczególności ze względu na fakt,iż pozostali oskarżeni w sprawie byli poddani tego rodzaju badaniu,

–

nieuwzględnieniu wniosków dowodowych obrony w sprawie dotyczących przesłuchania świadkaB.M.oraz braku zgody na wgląd do tomu materiałów niejawnych o sygn. akt RTD – 00 – 14/06 dotyczących zeznań świadkaJ. S..

Stawiając te zarzuty apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu lub o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoZ. W.skarżąc wyrok w całości zarzucił mu:

1
Obrazęart. 391 § 1 kpk, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegająca na odczytaniu zeznań świadków, w tymR. P.,E. L.,I. B.,B. G. (1),W. P.,U. S.,K. G.,G. M.,B.G. M.J. W.,K. Z.złożonych w toku postępowania przygotowawczego na podstawie niewiarygodnych oświadczeń, że świadkowie nic nie pamiętają lub poprzez uwzględnienie próśb świadków o odczytanie złożonych w śledztwie zeznań, przez co została naruszona zasada bezpośredniości. Konieczność swobodnego złożenia zeznań przez świadków bezpośrednio przed sądem wynikała stąd, że zeznania wielu z nich złożonew postępowaniu przygotowawczym stanowiły podstawę uznania sprawstwa i winy oskarżonegoZ. W.w zakresie przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów,

2
Obrazęart. 6 kpkw zw. zart. 171 § 1 i 2 kpkiart. 370 § 1 kpk, która miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegająca na zaniechaniu przez Sąd umożliwienia świadkowiB. G. (1)swobodnego wypowiedzenia się następnie na zaniechaniu zadawania pytań świadkowi zmierzających do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli jego wypowiedzi, a także na zaniechaniu umożliwienia zadawania świadkowi pytań przez obrońców, przez cow konsekwencji zostało naruszone prawo oskarżonych do obrony,

3
W przypadku uznania przez Sąd II instancji, że świadekB. G. (1)skorzystała z prawa odmowy złożenia zeznań (art. 182 § 3) zarzucił obrazęart. 186 § 1 kpkpoprzez odczytanie zeznańB. G. (2)złożonych przez świadka w postępowaniu przygotowawczym,

4
Obrazęart. 410 kpkpoprzez oparcie ustaleń faktycznych przez Sąd I instancjina protokole zeznań świadkaU. W.(k. 380-387), które nie zostały ujawnione w toku postępowania sądowego w trybieart. 391 § 1 kpk,

5
Z ostrożności procesowej zarzucił obrazęart. 391 § 1 kpkprzez bezzasadne odczytanie zeznań świadkaU. W.złożonych w toku postępowania przygotowawczego (k.374-377), mimo że można było wezwać świadka na rozprawę telefonicznie,

6
Obrazęart. 192 § 2 kpkpoprzez przesłuchanieD.K.bez udziału psychologa, mimo iż istniały wątpliwości, co do stanu psychicznego świadkai zdolności odtwarzania przez niego postrzeżeń.

7
Błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżonyZ.(...)dopuścił się zarzucanych mu w pkt 2, 10, 12 aktu oskarżenia czynów wynikających z przeprowadzenia przed Sądem postępowania dowodowegoz naruszeniem zasady bezpośredniości.

Stawiając te zarzuty obrońca oskarżonegoZ. W.wniósło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

    ObrońcaA.M.zaskarżając wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucił mu:

1
Obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

–

–

art. 13 § 2 kk. na skutek braku jego zastosowania w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 15 wyroku, choć bezspornie czyn oskarżonegoT. W.na szkodęB. G. (1), do którego pomocnictwa udzielić miałby oskarżonyA.M., nie przekroczył progu usiłowania i to na dodatek usiłowania nieudolnego, albowiem niemożliwego ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego;

–

–

art. 14 kk. w zw. zart. 22 kk. na skutek braku powołania tychże przepisów w podstawie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w pkt 15 wyroku, choć oczywistym jest, iż ze względuna fakt, że czynu, do którego pomocnictwa miałby udzielić oskarżony jedynie usiłowano (nieudolnie) dokonać, a zatem oskarżony może, co najwyżej odpowiadać jak za usiłowanie ze wszelkimi możliwymi tego konsekwencjami,

–

–

art. 64 § 2 kk. na skutek powołania go w podstawie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w pkt 15 wyroku, choć oczywistym jest, iż ze względu na fakt braku nadzwyczajnego obostrzenia kary wobec oskarżonego zawarcie tego przepisu w podstawie jego ukarania było prawnie niedopuszczalne.

2
Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

–

art. 424 kpkpolegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający przewidzianym w ustawie wymogom, poprzez całkowite pominięcie rozważań Sądu, co do wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoA.
M.a poddanie analizie wyłącznie wyjaśnień pozostałych dwóch oskarżonych, co w konsekwencji motywy Sądu – jak należy przypuszczać z treści samej części dyspozytywnej wyroku – odmawiającego im wiarygodności czyni dla stron zupełnie niewiadomym,a także zbiorczym powołaniu dowodów, mających świadczyć o rzekomej winie oskarżonegoA.M., przy czym wśród tychże dowodów znajdują się także dowody przemawiające na jego korzyśćoraz nieprzytoczeniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności mających wpływ na wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary, co przekreśla możliwość kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie,

–

–

art. 7 kpkpolegająca na zupełnie dowolnej ocenie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, a to na skutek bezzasadnego pominięcia konsekwentnychi spójnych wyjaśnień wszystkich oskarżonych, a w to w miejsce przypisanie waloru wiarygodności wyłącznie zeznaniom złożonych przez pokrzywdzone w postępowaniu przygotowawczym, gdzie jak w większości same podkreśliły zadawano im sugerujące pytania, zaś złożone przeznie zeznania różnią się zasadniczo od tych składanych przed Sądemi w większości nie zostały one przez nie tam potwierdzone.

3
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że:

–

–

oskarżonyA.M.działając czynem ciągłym, wspólniei w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi czerpał korzyści z cudzego nierządu, gdy tymczasem uzyskiwane przez niego od pokrzywdzonych kwoty stanowiły wyłącznie ekwiwalent za świadczoną przez niegoochronę i nie stanowiły zaś zysków z prostytucji, co wyraźnie podkreśliłon w swoich konsekwentnych wyjaśnieniach niepoddanych przez SądI instancji jakiejkolwiek analizie,

–

–

oskarżony pomagał współoskarżonemuT. W.w wymuszeniu rozbójniczym dokonanym na szkodęB. G. (1), gdy tymczasem oskarżony, wedle ustaleń Sadu, wykonując polecenieT. W.miał jedynie przywieźć pokrzywdzoną naulicę (...), nie mając przy tym żadnego wyobrażenia, co do czynu zabronionego, który miał być popełniony przezT. W., czego to Sąd orzekający w żaden sposób nie wziął pod uwagę, zaś przyjęte przez niego ustalenia w żaden sposób na tego rodzaju przestępczy zamiar oskarżonegoA.M.nie wskazują.

Jednocześnie apelujący zarzucił wyrokowi rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar, przejawiającą się w naruszeniuart. 53 § 1 i 2 kk. polegającą na niewłaściwym zastosowaniu dyrektywy sądowego wymiaru karyi wymierzenie oskarżonemu kary niewspółmiernie surowej w odniesieniu do stopnia jego winy, w szczególności ze względu na:

–

brak tzw. wewnętrznej sprawiedliwości wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany w pkt 16 wyroku analogicznej kary jak oskarżonemuZ. W., choć z samych ustaleń Sądu wynikała zupełnie podrzędna rolaA.M.w przestępczej działalnościZ. W.iT. W., przede wszystkim zaś przypisanych mu zachowań było o 1/3 mniej, aniżeli dwóch pozostałych oskarżonych, spotkały się zaś one z takim samym wymiarem kary jak w odniesieniu do oskarżonegoZ. W.,

–

brak tzw. wewnętrznej sprawiedliwości wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany mu w pkt 15 wyroku analogicznej kary jak oskarżonemuT. W., choć z samych ustaleń Sądu wynikać miała zupełnie podrzędna rolaA.M.w tym czynie oskarżonegoT. W.,

–

wymierzenie kary łącznej na zasadzie znacznej kumulacji, gdy brak było ku temu wystarczających przesłanek i w żaden sposób nie zostały one wskazanew pisemnym uzasadnieniu wyroku.

Stawiając te zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyrokuw zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego lub o jego uchyleniei przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje:
Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji

    prokuratorastwierdzić trzeba, że nie jest ona zasadna w zakresie dotyczącym uniewinnienia oskarżonych od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kk. oraz oskarżonegoZ. W.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 kk. w zw. zart. 293 § 1 kk.. Gdy zaś idzie o zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia opartego o przepisart. 45 § 1 kk. (pkt 21) oraz braku odzwierciedlenia w kwalifikacji prawnej uczynienia sobie przez oskarżonych stałego źródła dochodu popełnienia przestępstw zart. 204 § 2 kk. w zw.zart. 12 kk., to nie wydają się one pozbawione racji. Z uwagi na uchylenie wyrokuw części dotyczącej przestępstw przypisanych oskarżonymT. W.iZ. W.w pkt 3 orazA.M.w pkt 16 stały się one jednak bezprzedmiotowe.
Wbrew zarzutom apelującego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawniał Sadu Okręgowego do ustalenia, że oskarżeni dopuścili się przestępstwa zart. 258 § 1 kk.. Stąd też słusznie Sąd I instancji uniewinnił oskarżonych od zarzutu popełnienia tego przestępstwa. W konsekwencji tego znamienia działaniaw zorganizowanej grupie przestępczej nie można wprowadzać do opisu innych przestępstw zarzucanych oskarżonym w niniejszej sprawie.
Apelacja prokuratora jest w tym zakresie bezzasadna chociażby z tego powodu, że skarżący nie przedstawia żadnych argumentów mogących potwierdzać trafność stawianego zarzutu.
Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że istnienie grupy, o której mowawart. 258 § 1 kk. nie wymaga „specjalnej wewnętrznej struktury”. Niemniej jednak przepisart. 258 § 1jest na tyle jednoznaczny w swej wymowie, że nie pozwala penalizować przynależności do każdej grupy osób połączonych celem popełnienia przestępstwa. Nawet wtedy, gdy role tych osób w popełnieniu przestępstwa, a także sposób podziału osiągniętych z niego korzyści zostały wcześniej określonei zróżnicowane. Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że „zorganizowanie” oznaczaw języku polskim ułożenie czegoś w pewne formy, podporządkowanie regułom, normom, wprowadzenie do czegoś ładu i organizacji (vide: Słownik Języka Polskiego PWN pod redakcją M. Szymczaka, T. III str. 1054, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994r.)
Karalnym jest zatem udział tylko w takiej grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przezkodeks karnyzorganizowaniem. Progiem karalnego zorganizowania grupy przestępczej będzie istnienie między jej członkami chociażby niewysokiego, ale widocznego stopnia powiązań organizacyjnych i hierarchicznych. W ukształtowanym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych przyjmuje się, że przejawem tego rodzaju powiązań jest istnienie wyodrębnionego ośrodka decyzyjnego (przywództwa), skoordynowany sposób działania, w miarę stabilny podział zadań i funkcji wewnątrz grupy, pewna trwałość, planowanie przestępstw, zabezpieczanie potrzeb grupy.
Mając powyższe na uwadze przyznać trzeba rację Sadowi Okręgowemu, że przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło dowodów wskazujących na udział oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej. Dowodów takich nie wskazuje też prokurator w swojej apelacji.
To, że celem działania oskarżonych było czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji przez inne osoby nie oznacza, iż tworzyli zorganizowana grupę przestępczą. Zupełnie niezrozumiałym i świadczącym o braku odpowiedniej argumentacji jest wykazywanie tego faktu przez przedstawianie sposobu pobierania przez oskarżonegoA.M.pieniędzy od kobiet trudniących się prostytucją oraz powoływanie się na opinię lekarską dotyczącą stwierdzonych uB. G. (1)obrażeń i zabezpieczenie metalowej rurki i pojemnika z gazem, o których miała zeznawać.
Wskazać w końcu trzeba, na niekonsekwencje i brak spójnościw prezentowanej przez skarżącego ocenie działania oskarżonych. Z materiału dowodowego i ustaleń sądu wynika, że tak samo jak oskarżonyA.M.zbieraniem dla pozostałych oskarżonych pieniędzy od kobiet uprawiających prostytucję w okolicach stacji BP przy skrzyżowaniudrogi (...)i(...)
(...)zajmowała się przez okres całego roku oskarżonaK. S.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w ramach prowadzonej przestępczej działalności istniały okoliczności różnicujące stosunki łączące ją orazA.M.zT. W.iZ. W.. Stad też twierdzenia apelującego, że w przeciwieństwie doK. S.oskarżonyA.M.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej jawią się, jako arbitralne i gołosłowne.
Nie jest zasadnym sformułowany przez oskarżyciela zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, dotyczący zarzucanego oskarżonemuZ. W.wpkt XIprzestępstwa zart. 291 § 1 kk. w zw. zart. 293 § 1 kk.
Co najmniej zdziwienie musi budzić to, że dopiero na tym etapie postępowania oskarżyciel dostrzega potrzebę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaI. P.. Przecież w toku postępowania sądowego nie ujawniły się żadne nowe okoliczności, które miałyby przemawiać za przeprowadzeniem tego dowodu, a które nie byłyby znane prokuratorowi już w postępowaniu przygotowawczym. Skoro zatem w jego ocenie dowód ten był nieodzowny do prawidłowego orzekania w sprawie, to prokurator powinien go przeprowadzić w śledztwie. Mógł też wnioskowaćo przeprowadzenie tego dowodu na rozprawie, czego jednak nie uczynił.
Abstrahując od powyższego Sąd Apelacyjny odmiennie od apelującego, nie dostrzega, takich braków w materiale dowodowym, które uniemożliwiałyby ostateczne rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności oskarżonego.
Trudno oczekiwać innego orzeczenia niż, to zaskarżone, jeżeli konstruuje się oskarżenie na jednym ogólnikowym zdaniuA. K.zawartymw protokole przeszukania, a całkowicie pomija się obszerne i szczegółowe zeznania złożone w związku z ta czynnością. Wystarczy tu przypomnieć, że w swoich uwagach do przeprowadzonego przeszukania w dniu 7 września 2009 rokuA. K., bez wskazywania konkretnych zabezpieczonych przedmiotów, które ujęto w 30 pozycjach oświadczyła, że „zabezpieczone rzeczy prawdopodobnie przyniósł do mieszkaniaZ. W.” (k.160). W zeznaniach złożonych tego samego dniaA. K., wypowiadając się na temat pochodzenia zabezpieczonych,w należącym do niej mieszkaniu rzeczy stwierdziła jednoznacznie, że zabezpieczony komputer i programy komputerowepozostawił jejw ramach rekompensaty za niezapłacony czynszI. P., któremu podnajmowała mieszkanie(k.182-183). W tym stanie rzeczy brak było podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.
Wobec tego, że przedmiotowe programy komputerowe zabezpieczono w mieszkaniu należącym doA. K.i brak jakichkolwiek okoliczności łączących jez osobą oskarżonego, to nawet ewentualne zaprzeczenie przezI. P.przekazania nielegalnego oprogramowaniaA. K.nie stanowiłoby żadną miara dowodu obalającego linię obrony oskarżonegoZ. W..
Gdy zaś idzie o apelacje wywiedzione na korzyść oskarżonych, to dla przejrzystości rozważań dotyczących zasadności zarzutów zawartych w apelacjach ich obrońców, odnieść się trzeba w pierwszym rzędzie do tych, które dotyczą łączniewszystkich oskarżonych.
Apelacje obrońców oskarżonych okazały się zatem o tyle skuteczne, że ich wniesienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania ich za przestępstwo zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk. oraz za przestępstwa, których oskarżeni mieli dopuścić się na szkodęB. G. (1)(pkt 3, 6, 7, 11,15,16).
Dla dokonania ustaleń faktycznych, niezbędnych do rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonych za wymienione wyżej przestępstwa istotne znaczenie maja zeznania świadkaB. G. (1).
Analiza akt sprawy oraz pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarówno samo przeprowadzenie tego dowodu przez Sąd I instancji jak i jego wyjątkowo pobieżna i niepełna ocena nasuwa na tyle poważne zastrzeżenia, że nie mogły one pozostać bez wpływu na treść orzeczenia Sadu odwoławczego.
Wytknąć trzeba Sadowi I instancji niedbałość w protokołowaniu przesłuchiwaniaB. G. (1). Pomijając już, że odczytywane zeznania świadka odnotowywano, jako jego wyjaśnienia, to w protokole rozprawy (k.2248) zamieszczono zapis o pouczeniu świadka o treści „art. 183 § 1 kpkiart. 183 § 3 kpk”. Wobec tego, że przepisart. 183 kpknigdy nie zawierał§ 3, nie sposób dociec, jakiego pouczenia udzielono świadkowi.
Z uwagi na zamieszczony w protokole rozprawy zapis o doprowadzeniu wszystkich oskarżonych po wyjściu z sali rozpraw i poinformowaniu ich o przebiegu przesłuchania tego świadka, trudno polemizować z twierdzeniem obrońcy oskarżonegoZ. W.o uniemożliwieniu zadawania świadkowi pytań, co naruszyło prawo oskarżonych do obrony. Zgodnie z dyspozycjąart. 375 § 2 kpkstosowanego odpowiednio w sytuacji określonej wart. 390 § 2 kpkoskarżonego sprowadzonego na salę, nie tylko poucza się o przebiegu rozprawy w czasie jego nieobecności, lecz także umożliwia się mu złożenie wyjaśnień, co do prowadzonychw czasie jego nieobecności dowodów. Wydaje się oczywistym, że w ramach swoich uprawnień może on również formułować pytania do świadka.
Protokół rozprawy (k. 2248 -2249) nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy przesłuchującB. G. (1)pod nieobecność oskarżonych uczyniono zadość kodeksowym standardom obowiązujących przy prowadzeniu tej czynności.
Prawdą jest, iżB. G. (1)oświadczyła wcześniej, że nie będzie odpowiadać na żadne pytania, ale trudno byłoby zakładać, że tego rodzaju oświadczenie zwalnia Sąd od starań o wyjaśnienie okoliczności, o których świadek zeznawała i uniemożliwia podjęcie takich starań przez strony procesu. Nie sposób też przechodzić bezkrytycznie wobec takiej postawy świadka, występującego jednocześnie w roli pokrzywdzonego lub twierdzić, jak czyni to Sąd Okręgowy, że przesądza ona o wiarygodności zeznań złożonych przez świadka w postępowaniu przygotowawczym.
Warto w końcu zauważyć, iż już z samej treści przepisuart. 390 § 2 kpkwynika jednoznacznie, iż zawarte w nim unormowanie ma charakter wyjątkowy i w taki też sposób należy z niego korzystać. Stąd też, jak słusznie przyjmuje się w judykaturze Sądu Najwyższego (OSNKW 1975/7/92) podjęcie decyzji o wydaleniu oskarżonych powinno być ograniczone do niezbędnej konieczności i powinno być zawsze poprzedzone ostrożną oceną, czy rzeczywiście powstała konieczność wydania takiej decyzji.
Jeżeli mimo wydalenia oskarżonych z sal rozpraw, przesłuchanie świadkaB. G. (1)ograniczyło się wyłącznie do odczytania jej zeznań z postępowania przygotowawczego to, co najmniej wątpliwą wydaje się celowość sięgania do instytucji zart. 390 § 2 kpk.
Jak wynika z akt sprawy Sąd Okręgowy rozpoznając niniejszą sprawę ujawnił akta sprawy Sądu Rejonowego w Częstochowie sygn. akt III K 94/08, toczącej się przeciwkoB. G. (1). Nic jednak nie wskazuje, aby informacjom wynikającym z akt tej sprawy nadał właściwe znaczenie. Nie przekreślając prawai obowiązku Sądu do dokonywania własnych ustaleń stwierdzić trzeba, iż prawidłowość orzekania wymaga oceny i analizy wszystkich ważnych dla odpowiedzialności oskarżonych okoliczności. Nie można więc nie dostrzegać, że złożone w tej sprawie wyjaśnienia przezB. G. (1)znacznie odbiegają od zeznań składnych przez nią w niniejszej sprawie, co więcej rozbieżności te dotyczą jej relacji z oskarżonymi i okoliczności zarzucanego im czynu zart. 204 § 2 kk. w zw.zart. 12 kk. Prawomocnym już wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt IIIK 94/08B. G. (1)została skazana za przestępstwo zart. 204 § 2 kk. w zw. zart. 12 kk.iart. 65 kk. Przestępstwo to miała popełnić w okresie od stycznia 2002 roku

    do końca kwietnia 2005 roku, natomiast oskarżonymT. W.iZ. W.przypisano przestępstwo zart. 204 § 2 kk. w zw. zart.12 kk. (pkt 3 wyroku) popełnione w okresie

    od początku 2005 rokudo dnia 6 września 2006 roku. Jest too tyle istotne, że w zachodzącym na siebie okresie zarównoB. G. (1)jaki oskarżeniT. W.iZ. W.mieli pobierać pieniądze od kobiet trudniących się prostytucją wC.w okolicy stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...), w tym min. odM. R.. Tymczasem aniz ustaleń Sądu ani z materiału dowodowego nie wynika, aby kobiety uprawiające w tym miejscu prostytucję „opłacały” się jednocześnie różnym osobom.
Trudno też wypowiadać się jednoznaczne o wiarygodności obciążających wszystkich oskarżonych zeznańB. G. (1), jeżeli nie ustali się rzeczywistych powodów rozbieżności wersji przedstawianych przez nią w toczących się równolegle postępowaniach. Wystarczy tu przypomnieć, że zeznając w niniejszej sprawieB. G. (1)podała, iż oskarżonychT. W.iZ. W.poznała dopiero wówczas, gdy na przełomie stycznia i lutego 2006 roku przyjechali na stacje BP przy skrzyżowaniu trasyK.-W.z(...), aby zbierać pieniądze od przebywających tam prostytutek, w tym od niej (k. 95). Wyjaśniającw sprawie III K 94/08 stwierdziła natomiast, że od połowy 2004 roku do końcawiosny 2005 roku sama zbierała pieniądze od kobiet trudniących się w tymmiejscu prostytucją dla oskarżonychT. W.iZ. W.(k. 111-112 akt sprawy III K 94/08).
Nie ulega wątpliwości, iż ze względu na to, że zeznający na okoliczności tego przestępstwa świadkowie podają informacje dotyczące tylko niektórych fragmentów działalności oskarżonych dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych nie jest łatwym zadaniem. Wymaga bowiem wnikliwej analizy i oceny zestawianych ze sobą dowodów, czemu Sąd Okręgowy nie sprostał.
Oprócz wskazanych wcześniej niedoskonałości w przeprowadzeniu i ocenie dowoduz zeznańB. G. (1)o pobieżności analizy materiału dowodowego świadczy, chociażby ustalenie wysokości kwoty, jaką oskarżeni mieli uzyskać odR. W.. Sąd I instancji podobnie, jak prokurator zupełnie bezkrytyczniei bezrefleksyjnie podszedł do podawanej w zeznaniach tego świadka kwoty 34000 złotych przekazanej oskarżonym. Jeżeli uwzględni się wskazywany jednocześnie przezR. W.sposób obliczania wysokości kwot przekazywanych oskarżonym miesięcznie, to przyjęta przez Sąd Okręgowy kwota wydaje się być dwukrotnie zawyżona. Weryfikacja nieprawidłowości wyliczeń świadka, według których przekazywanie przez 20 dni w miesiącu kwot po 50 złotych daje sumę2000 złotych nie wymaga żadnej specjalistycznej wiedzy.
Jeszcze większe wątpliwości w omawianym zakresie budzi zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoA.M.. Trudno zrozumieć, dlaczego w opisie czynu przypisanego oskarżonemu podano, że dopuścił się gowC.,B.iR., skoro z dalszej części opisu przestępstwa wynika jednoznacznie, że miejscem działania oskarżonegobyły wyłącznie okolice stacji BP przy skrzyżowaniuDK nr (...)z(...)
wC.. Przypisując oskarżonemuA.
M.wspólne czerpanie z oskarżonymiT. W.iZ. W.korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji w okresie aż do 6 września 2006 roku Sąd nie wyjaśnił przekonująco, skąd wynika ustalony okres działania oskarżonego oraz kwota osiągniętej przez niego korzyści majątkowej w wysokości 66.100 złotych. SkoroSąd I instancji ustala, że przypisanego im przestępstwa oskarżeni nie dopuścili sięw ramach zorganizowanej grupy przestępczej i że przez okres od września 2005 roku do września 2006 roku zbieraniem pieniędzy na polecenieT. W.iZ. W.zajmowała sięK. S., to zgodnie z określonąwart. 20 kk. zasadą odpowiedzialności współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego w granicach swojej winy, naturalnym wydaje się, iż granice odpowiedzialności oskarżonegoA.M.powinny wyznaczać te działania, w których sam uczestniczył. Nie można oczywiście wykluczyć szerszego ukształtowania odpowiedzialności tego oskarżonego. Musiałoby to być jednak związane z wykazaniem innych przemawiających za tym okoliczności, takich chociażby jak partycypacjaA.M., także w tych korzyściach majątkowych pochodzących z przestępstwa, w których uzyskiwaniu sam nie uczestniczył. Z uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika, aby wyjaśnienie tej kwestii było przedmiotem prowadzonego dotychczas postępowania.
Kończąc rozważania dotyczące problematyki przestępstwa czerpania przez oskarżonych korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez inne osoby zwróci trzeba uwagę na zawarte w skarżonym wyroku rozstrzygnięcie o „zasądzeniu na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu równowartości korzyści majątkowej osiągniętejw wyniku popełnienia przestępstwa”. Pomijając już, że rozstrzygnięcie zawartew pkt 21 skarżonego nie odpowiada kodeksowej stylistyce przepisuart. 45 § 1 kk., to przede wszystkim nie poddaje się ono kontroli odwoławczej. Co więcej wskazywana przez Sąd równowartość osiągniętej przez oskarżonych korzyści majątkowejw kwotach, które nie przystają do kwot wymienionych w opisach czynów przypisanych oskarżonym budzi dodatkowe wątpliwości, co do rzetelności ustaleń Sądu Okręgowego zakresie wielkości osiągniętej przez oskarżonych korzyści majątkowej. Ze względu na to, że w uzasadnieniu swojego wyroku Sad I instancjiw żaden sposób nie wyjaśnia, czym kierował się określając wysokość równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonych, nie sposób zbadać poprawności toku jego rozumowania.
Konieczność uchylenia wyroku w części skazującej oskarżonegoA.M.za czyn zart. 18 § 3 kk. w zw. zart. 282 kk. iart. 64 § 2 kk.nie ogranicza się tylko do omawianych wcześniej uchybień związanychz przeprowadzaniem i oceną dowodu z zeznań świadkaB. G. (1).
Nawet ustalenie, że oskarżonyT. W.dopuścił się na szkodęB. G. (1)przestępstwa zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 282 kk. w zw. zart. 64 § 2przypisanego mu w pkt 6 wyroku, nie przesądza jeszcze o odpowiedzialności oskarżonegoA.M..
Ma oczywiście racje Sad I instancji, że takie zachowanie jak zwabienie pokrzywdzonej do samochodu i przewiezienie jej w umówione ze sprawcą miejsce ułatwiało mu popełnienie przestępstwa. Stanowiłoby zatem realizacje przedmiotowej strony karalnego pomocnictwa. Nie jest to jednak wystarczające do skazania oskarżonegoA.M.. Koniecznym jest przecież udowodnienie pomocnikowi, że realizacja znamion przedmiotowych pomocnictwa następowaław wykonaniu zamiaru – chociażby ewentualnego ułatwienia innej osobie popełnienia konkretnego czynu zabronionego. Czyn ten nie musi być tożsamy z przestępstwem, którego faktycznie dopuścił się bezpośredni sprawca. Pomocnik za popełnione przez siebie przestępstwo odpowiada bowiem w granicach swojego zamiaru i nie ponosi odpowiedzialności za eksces sprawcy, któremu udziela pomocy.
Z uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika, aby badano sprawę pod kątem tego, czy oskarżonyA.M.przywożącB. G. (1)doT. W., miał świadomość, że ten ostatni zamierza dopuścić się przestępstwazart. 282 kk. i co najmniej godził się na udzielenie mu pomocy w popełnieniu tego przestępstwa.
Mając na uwadze, iż powyższe rozważania dotyczą całości zagadnień związanych z winą i sprawstwem oskarżonegoA.M.nie zachodzi potrzeba osobnego odnoszenia się do apelacji wywiedzionej przez jego obrońcę.
Zauważyć jedynie można, że błędnym jest wyrażany przez skarżącego poglądo niedopuszczalności powołania w podstawie wymiaru kary przepisuart. 64 § 2 kk., jeżeli nie doszło nadzwyczajnego obostrzenia kary. Również w takim przypadku koniecznym jest wprowadzenie do podstawy prawnej wymiaru kary przepisuart.64 § 2 kk., gdyż obliguje on sąd do orzeczenia kary pozbawienia wolności powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
Należy odnieść się w tym miejscu jeszcze do kwestionowanego przez obrońców oskarżonychT. W.iZ. W.sposobu, w jaki Sąd Okręgowy wprowadził do materiału dowodowego zeznaniaU. W..
Sąd Apelacyjny nie dopatruje się w tym zakresie uchybień w sposobie procedowania Sadu Okręgowego. Dysponując informacjami o niemożliwości ustalenia miejsca pobytu świadka słusznie zdecydował o odczytaniu jego zeznań. Decyzja Sądu Okręgowego nie może uchodzić za przedwczesną tylko z tego powodu, że już po wyrokowaniu w niniejszej sprawieU. W.została skutecznie wezwana do Sadu Rejonowego w Częstochowie, w sprawieR. P.o sygn. akt IV K 669/07. Tym bardziej, iż przekazaną temu Sądowi informacje o numerze telefonu świadka,R. P.miał uzyskać dzięki temu, że to samaU. W.kontaktowała się z nim telefonicznie.
Tak samo należy się odnieść do formułowanego w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu przedwczesnego odczytania zeznań świadkaD.M.
Zupełnie bezpodstawnym jest stawiany przez obrońcę oskarżonegoZ. W.zarzut oparcia ustaleń faktycznych na nieujawnionym przed Sądem protokole zeznańU. W.z kart 380 – 387. Po pierwsze skarżący nawet nie próbuje wykazać, w czym zeznania zawarte na tych kartach odbiegały od odczytanych zeznań świadka z kart 374 – 377. Po wtóre z protokołu rozprawy z dnia6 listopada 2008 roku wynika jednoznacznie, że w toku przewodu sądowego ujawniono całość zeznań złożonych przezU. W.w postępowaniu przygotowawczym. Nie może być inaczej, jeżeli odczytano jej zeznania z k. 374-377, a następnie „odtworzono video z zeznaniamiU. W., których treść zapisana jest na k.380-387”.
Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonegoT. W.stwierdzić trzeba, że nie jest ona zasadna w zakresie dotyczącym skazania oskarżonego za przestępstwa zart. 197 § 1 kk. w zw. zart. 12 kk. i art. 58 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 kkoraz za przestępstwa z art.58 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kk. (pkt 8) i art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (pkt 9), a także w części dotyczącej uznania oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa zart. 203 kk. popełnionego na szkodęI. J..
Analizując treści uzasadnienia zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego nie sposób nie zauważyć, że niektóre z wywodów apelującego nie mają jakiegokolwiek związku ze sprawą i wręcz poddają w wątpliwość jego orientację w przedmiocie zaskarżenia. Trudno oceniać to inaczej, skoro apelujący neguje możliwość wyprowadzenia ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosku o zmuszaniu przez oskarżonegoT. W.E. L.iD.
M.do uprawiania prostytucji wC., wR., czy też pobierania „haraczu” odR. P.właściciela agencji towarzyskiej(...)wC.. Tymczasem ani z treści aktu oskarżenia ani z treści wyroku Sądu Okręgowego nie wynika, abyT. W.oskarżono lub skazano za zmuszanieE. L.iD.M.do uprawiania prostytucji, bądź też za jakiekolwiek przestępstwo popełnione na szkodęR. P..
Bezzasadnymi są również te wskazywane przez apelującego zarzuty, które w ocenie oskarżonego miałyby naruszać jego prawo do obrony. Wystarczy zauważyć, że apelujący nie wykazuje, w jaki sposób podnoszone uchybienia miałyby wpływać na treść wyroku.
Dodatkowo stwierdzić należy, że co najmniej zdziwienie musi budzić podnoszenie w środku odwoławczym, pochodzącym przecież od podmiotu fachowego takiego zarzutu, jak brak powiadomienia prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa składania fałszywych zeznań przez świadków.
Fakt badania współoskarżonego przez biegłych lekarzy psychiatrów nie powoduje sam przez siebie konieczności przeprowadzenia takiego badania oskarżonego, jeżeli w stosunku do niego nie zachodzą okoliczności uzasadniające wątpliwości, co do jego poczytalności.
Z uwagi na to, że przewidywana wart. 192a § 2 kpkmożliwość korzystania ze środków technicznych, mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu może być stosowana tylko wobec osoby podejrzanej i wyłącznie w celu określonym wart. 192a § 1 kpk, nie sposób czynić Sądowi i instancji zarzutuz oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z badania świadkaI. J.przy użyciu wariografu.
Trudno też doszukiwać się wpływu, jaki mógł mieć na treść orzeczenia, brak przesłuchania w charakterze świadkaB. M. (1)i wglądu do materiałów niejawnych dotyczących zeznań świadkaJ. S., skoro nawet sam skarżący nie próbuje wykazać, chociażby hipotetycznego znaczenia tych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie dostrzega go również Sąd Apelacyjny.
Bezsprzecznym jest, że dla dokonania ustaleń faktycznych w zakresie przestępstw popełnionych na szkodęI. J.decydujące znaczenie ma ocena zeznań pokrzywdzonej. Dokonując oceny zeznań tego świadka Sąd Okręgowy nie tracił z pola widzenia tych okoliczności, które nakazywały analizować ten dowódz wyjątkową ostrożnością, czemu dał wyraz w pisemnych motywach wyroku. Przedstawiony w nich tok rozumowania Sądu i instancji jest zgodny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i nie wykracza poza granice przyznanej sądowi swobody. Ustalenia faktyczne dokonane w oparciu o tak ocenione zeznania pokrzywdzonej są trafne i zasługują na pełna akceptację Sadu odwoławczego. Stwierdzić trzeba, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, mogących stanowić istotną przeciwwagę dla argumentacji Sądu Okręgowego.
Prawdą jest, że takie okoliczności, jak posługiwanie się przez pokrzywdzonąI. J.w postępowaniu przygotowawczym cudzymi danymi osobowymi, oraz wycofanie się z pomówienia oskarżonegoT. W.o spowodowanie u niej obrażeń ciała stanowią tego rodzaju fakty, które muszą być brane pod uwagę przy ocenie wiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Nie mają jednak takiego znaczenia, aby same przez się mogły pozbawiać całość jej zeznań wartości dowodowej. Sad I instancji dokonując wewnętrznej analizy zeznańI. J.oraz zestawiając jej relacje z pozostałym materiałem dowodowym wykorzystał zeznania pokrzywdzonej tylko w tym zakresie, w którym ich wartość dowodowa nie budziła jakichkolwiek wątpliwości.
To, żeI. J.posługiwała się w postępowaniu przygotowawczym danymi osobowymiM. M.nie oznacza w żadnym razie, iż jej zamiarem było bezpodstawne pomówienie oskarżonego.I. J.posługiwała się przecież nazwiskiemM. M.zanim złożyła zawiadomienieo przestępstwie i czyniła to przez dłuższy okres czasu. W realiach środowiska,w którym żyła pokrzywdzona, sytuacja taka nie stanowiła niczego nadzwyczajnego. Lektura akt niniejszej sprawy jednoznacznie wskazuje na to, że wśród kobiet pracujących w agencjach towarzyskich i uprawiających prostytucję powszechne było nieujawnianie swoich prawdziwych danych, lecz posługiwanie się pseudonimami.
Nie można też negować wiarygodność zeznańI. J.wyłącznie w oparciu o ten fragment jej wypowiedzi, w którym zeznała o spowodowaniu u niej obrażeń ciała przez oskarżonegoT. W.. Okoliczność ta pojawiła się jedynie w pierwszych zeznaniach składanych w śledztwie. W kolejnych zeznaniach złożonych jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego,I. J.odwołała swoje wcześniejsze stwierdzenie. Nie ukrywała przy tym rzeczywistych powodów, dla których zeznała nieprawdę, a które nie przedstawiają jej w korzystnym świetle. Trudno byłoby zatem na podstawie tego jednego fragmentu zeznań pokrzywdzonej, nie mającego istotnego znaczenia dla oceny przedstawianego przez świadka zachowania oskarżonego formułować opinię o całości zeznań świadka. Tym bardziej, że mimo swej obszerności, wielokrotności przesłuchań zeznaniaI. J.pozostają spójne, logiczne i konsekwentne. Nie jest prawdą, co sugeruje apelujący, że o zmienności zeznań pokrzywdzonej świadczy to, że w postępowaniu sądowym odmiennie niż w śledztwieI. J.przyznała, że do zbliżeńz oskarżonym dochodziło również dobrowolnie. Także w śledztwie (k. 517) pokrzywdzona stwierdziła, iż zdarzało się jej dobrowolnie podejmować współżyciez oskarżonym. Nie akceptowała jednak dalszego zachowania oskarżonego i sposobu, w jaki potem oskarżony odbywał z nią stosunek płciowy.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, to, iż pozostałe przesłuchanew charakterze świadków – kobiety trudniące się prostytucją, nie zeznawałyźo zmuszaniu ich do jej uprawiania przez oskarżonych nie przekreśla wiarygodności zeznańI. J.. Przecież i pokrzywdzona zajmowała się tym z własnej woli, a oskarżonemu nie zarzucano zmuszania pokrzywdzonej do uprawiania prostytucjiw wynajętym w tym celu mieszkaniu przyulicy (...)wC.. Nie kwestionując tego, że sama podjęła się prostytucji, pokrzywdzona twierdziła jedynie, iż została zmuszona przez oskarżonegoT. W.do uprawiania prostytucji na parkingu wR., na co nie wyrażała zgody.
Nie ma racji apelujący dopatrując się niewiarygodności relacji pokrzywdzonej w tym, że fakt zgwałceń pokrzywdzonej nie znalazł potwierdzeniaw zeznaniach innych świadków, którzy musieliby je zauważyć. Zgodzić się tu trzebaz Sądem Okręgowym, że do tego rodzaju zachowań dochodzi zazwyczaj bez obecności osób postronnych. Jeżeli w niniejszej sprawie byłoby inaczej, to doprowadzanie pokrzywdzonej do odbywania stosunków płciowych odbywało miejscach, które z założenia przeznaczone były do wykonywania takich czynnościi wśród osób, dla których stanowiło to codzienność. Co więcej z zeznań pokrzywdzonej nie wynika, aby stosowana przez oskarżonego przemoc miała jakiś wyjątkowy charakter.
Sąd Apelacyjny nie traci z pola widzenia tego, że podana w postępowaniu przygotowawczym przezI. J.liczba 324 gwałtów (k.452) zdecydowanie odbiega od przyjętej przez Sąd Okręgowy liczby „co najmniej kilkunastu” przypadków doprowadzenia pokrzywdzonej do odbywania stosunków płciowych. Oceniając zeznania świadka, nie można jednak odczytywać tej pierwszej liczbyw oderwaniu nie tylko od zeznań składanych przezI. J.przed Sądem,ale i w postępowaniu przygotowawczym. Zarówno w swoich wcześniejszych jaki późniejszych zeznaniach składanych w śledztwie pokrzywdzona wyraźnie twierdziła, że nie potrafi dokładnie określić ile razy została zmuszona przez oskarżonego do odbywania stosunków płciowych (k.4–12, k.517). Przecież i wówczas gdy pokrzywdzona podawała liczbę 324 gwałtów podkreśliła, iż jest jej trudno powiedzieć do ilu zgwałceń doszło i wskazała, że okres od 25 maja do 19 lipca 2006 roku obejmuje 54 dni, a oskarżony potrafił ją zmusić nawet do sześciu stosunków dziennie (k. 452).
Wbrew twierdzeniom apelującego to, że badaniem lekarskim nie stwierdzono uI. J.obrażeń ciała w żadnym wypadku nie może przekreślać wiarygodności jej zeznań. Przypomnieć trzeba, że pokrzywdzona została poddana badaniu lekarskiemu dopiero w dniu 31 sierpnia 2006 roku (k. 317-320),a w swoich zeznaniach nigdy nie podawała, aby na skutek zgwałceń przez oskarżonego doznała obrażeń, których ślady utrzymywałby się przez tak długi okres czasu. Z opinii lekarskiej wynika zresztą tylko tyle, że przeprowadzone badanie nie dostarczyło dowodu na to, aby w okresie od dnia 25 maja do dnia 19 lipca 2006 roku zostały naruszone funkcje narządu ciała pokrzywdzonej na okres dłuższy niż 7 dni. Trudno byłoby też dyskredytować wartość dowodową zeznań pokrzywdzonej wypowiedziąR. C.o skłonności pokrzywdzonej do wyolbrzymiania pewnych faktów zarówno w sprawach błahych jak i sprawach ważniejszych. Postępowanie przeprowadzone przez Sad Okręgowy, który przesłuchał pokrzywdzoną w obecności biegłego psychologa i przeprowadził dowód z jego opinii, nie wykazało istnienia w psychice i osobowości świadka tego rodzaju ułomności, które zaburzałyby jego zdolność postrzegania i komunikowania spostrzeżeń. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy odwoływał się też wyłącznie do podawanych przez świadka faktów, a nie ich interpretacji, która z natury rzeczy ma charakter ocenny.
Nie uszło uwadze Sądu Apelacyjnego, że przeprowadzenie dowoduz zeznań świadkówI. J.iR. C.obarczone jest pewnymi niedoskonałościami procesowym i niekonsekwencją Sądu. Choć bowiem jak wynikaz pisma kierowanego do Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, Sąd I instancji zwracał się o wyznaczenie sędziego, który będzie uczestniczył w przesłuchaniu świadków (k. 2637), to dokumentacja procesowa a w szczególności protokoły rozpraw nie wyjaśniajaą, czy czynność ta była przeprowadzona z zachowaniem wszystkich wymogów, o których mowa w art. 177 § 1a., a także, dlaczego odstąpiono od przeprowadzania jej z udziałemR. C..
Zaznaczyć trzeba, że brak udziału Sądu wezwanego w prowadzeniu czynności, wymienionej w art. 177 § 1a może być rozpatrywany jedynie w kategoriach względnej przyczyny odwoławczej (vide: OSNKW 2009/ 6/49). Zarzutu taki jednak nie został podniesiony. Trudno byłoby też dowodzić, że wskazane wcześniej okoliczności miały wpływ na zakres gromadzonego przez Sąd materiału dowodowego i jego ocenę. Tym bardziej, że obaj świadkowie byli bezpośrednio przesłuchiwani przez Sąd I instancji. Ponadto świadekR. C.nie posiadał jakiejkolwiek istotnej wiedzy na temat okoliczności czynów zarzucanych oskarżonym i nie podawał okoliczności, które byłby przez skarżących kwestionowane. Okoliczności takich nie wskazano też w apelacji obrońcy oskarżonegoT. W., choć podnosi się w niej niemożność zadawania pytań temu świadkowi.
Stwierdzić w końcu trzeba, iż zupełnie chybionym jest stawiany przez obrońcę oskarżonegoT. W.zarzut braku wniosku o ściganie przestępstwa zart. 197 § 1 kpk. Skoro tożsamość osoby pokrzywdzonej – składającej wniosek o ściganie i występującej przed Sądem nie budzi żadnych wątpliwości, to brak jakichkolwiek podstaw do ponawiania złożonego wcześniej przez nią wniosku.
Nie jest zasadnym formułowany przez apelującego zarzut, że przypisanie oskarżonemu udzieleniaK. M.iU. W.substancji psychotropowych zostało oparte na błędnych ustaleniach faktycznych. Apelujący nie wykazuje we wniesionym środku odwoławczym, jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sad Okręgowy oceniając zeznania tychże świadków. Dokonując ustaleń faktycznych w tym zakresie słusznie Sąd I instancji kierował się zeznaniami złożonymi przez wymienionych wcześniej świadkóww postępowaniu przygotowawczym. Podobnie jak i Sąd Okręgowy równieżi Sąd Apelacyjny nie znajduje jakichkolwiek podstaw do kwestionowaniawartości dowodowej i wiarygodności zeznań składanych przez tych świadkóww postępowaniu przygotowawczym. Twierdzenia skarżącego o nieprawidłowościach w przesłuchiwaniuU. W.iK. M.w śledztwie,a w szczególności sugerowaniu tej ostatniej treści składanych zeznań jest zupełnie dowolne. Podnoszone przezK. M.zeznawanie pod wpływem „silnego wzburzenia” wynikającego z obawy o dziecko pozostające z mężem, który musiał iść do pracy, nie jest argumentem pozwalającym skutecznie negować zeznania świadka. Odwołując się wyłącznie do zeznań składanych przezK. M.na rozprawie apelujący zdaje się zapominać, że i w tych zeznaniach świadek wyrażając jednie wątpliwości, co do efektów działania środków otrzymanych środków, potwierdziła, żeT. W.udzielił jej „tabletki” i „proszku” (k. 2315). Wskazywane przez świadka okoliczności udzielenia jej tych środków nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że były to substancje psychotropowe.
Skarżący nie wskazuje też żadnych racjonalnych powodów, dla których należałoby zdyskredytować wartość zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym przezU. W.. Nic też nie wskazuje na to, aby stanowiły one jedynie bezpodstawne pomówienieT. W.,o jednokrotne udzielenie jej środka odurzającego. Dlatego słusznie Sąd Okręgowy dał wiarę spójnym i logicznym w tym zakresie zeznaniomU. W.. Dodać trzeba, że i w postępowaniu toczącym się w sprawie przeciwkoR. P., gdzieU. W.była słuchana przed sądem nie ujawniły się tego rodzaju okoliczności, które negowałyby wiarygodność zeznań tego świadkaw części dotyczącej przypisanego oskarżonemu przestępstwa.
Dysponując prawidłowo ustalonymi okolicznościami faktycznymi trafnie Sąd Okręgowy przyjął, iż oskarżonyT. W.dopuścił się przypisanych mu przestępstw.
Stwierdzić trzeba, że wywody apelującego o niedopuszczalności kumulatywnego kwalifikowania przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart.197 § 1 kk. w zw. zart. 12 kk. i art. 58 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kk. nie przystają do realiów niniejszej sprawy, ani tez nie znajdują oparcia w przepisach prawa i powszechnie stosowanej wykładni przepisuart. 11 § 2 kk. Prawdą jest, iż przyjmuje się orzecznictwie, że nie jest dopuszczalnym powołanie w kumulatywnej kwalifikacji przepisu dotyczącego przestępstwa ściganego na wniosek. Odnosi się to jednak tylko do tych sytuacji, gdy ściganie jest niedopuszczalne ze względu na brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej. Sytuacja tak w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Rozpoznając sprawę oskarżonegoT. W.Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się w karze wymierzonej mu na podstawieart. 197 § 1 kk. w zw. zart. 11 § 3 kk. cech rażącej surowości. Biorąc pod uwagę wielość zachowań składających się na przypisany oskarżonemu czyn ciągły, sposób i okoliczności jego działania kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i jego winy. W żadnym wypadku negatywnej oceny zachowania oskarżonego nie pomniejsza to, że pokrzywdzona zajmowała się uprawianiem prostytucji.
Okoliczność ta wydaje się mieć jednak znaczenie przy ocenie społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 203 kk. Nie pozostaje również bez wpływu na ocenę charakteru szkody wyrządzonej pokrzywdzonej. Fakt uprawiania przez pokrzywdzoną prostytucji w agencji towarzyskiej, czy teżw wynajmowanym mieszkaniu nie pozbawia bezprawności przemocy i gróźb, którymi oskarżonyT. W.zmuszał pokrzywdzonaI. J.do uprawiania prostytucji na parkingu przy drodze szybkiego ruchu.
Jednakże krzywdę wyrządzaną przestępstwem zart. 203 kk. osobie, która nie uprawiała wcześniej prostytucji i jest krytycznie nastawiona do takiego postępowania ocenić należy, jako zdecydowanie większą i nieporównywalnie bardziej traumatyczną niż krzywda, wynikająca ze zmuszania osoby trudniącej się wcześniej prostytucją do uprawiania jej w warunkach, których ona nie akceptuje i które również dla niej mogą być poniżające.
Mając powyższe na względzie, represją karną, czyniącą zadość wszystkim dyrektywom wymiaru kary jest w przypadku skazania oskarżonegoT. W.za przestępstwo zart. 203 kk. kara 1 roku pozbawienia wolności. Stąd też Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok łagodząc wymierzoną oskarżonemu karę do tej wysokości.
Podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstawdo weryfikacji orzeczenia o karach wymierzonych oskarżonemu na podstawiezart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29. 07. 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Biorąc pod uwagę rozmiar kar wymierzonych za przestępstwa, co do których uchylono zaskarżony wyrok, a także rozmiar najsurowszej z kar jednostkowych Sąd Apelacyjny, kierując się zasada pełnej absorpcji, wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lati 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoZ. W.zauważyć trzeba, iż skarżący przedstawił w środku odwoławczym dwie grupy zarzutów – zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. O ile te pierwsze zarzuty apelujący stara się uzasadnić o tyle nie czyni tego w przypadku drugiego zarzutu. Nie stara się nawet wykazać, w czym miałyby się przejawiać te błędne ustalenia faktyczne i jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd Okręgowy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Za przekonujące uzasadnienie tego zarzutu nie sposób uznać twierdzenia o prowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem zasady bezpośredniości. Dodać trzeba, że również uzasadnianie zarzutów obrazy prawa procesowego ma jedynie połowiczny charakter. Apelujący starając się sprecyzować, na czym miało polegać naruszenie prawa procesowego zdaje się zapominać, że skuteczność zarzutów obrazy prawa procesowego zależy od wykazania, że mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia.
Z uwagi na treść rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego i wcześniejsze wypowiedzenie się, co do części zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, niezbędnym jest w tym miejscu odniesienie się do tych zarzutów, które dotyczą skazaniaZ. W.za przestępstwo zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Dokonując ustaleń faktycznych w tym zakresie słusznie Sad Okręgowy oparł się na zeznaniach złożonych przezE. L.w postępowaniu przygotowawczym. Prawdą jest, że zeznając na rozprawie świadek zaprzeczyła częściowo faktom podawanym w śledztwie. Uczyniła to jednak gołosłownie, nie przedstawiając żadnych tego rodzaju argumentów, które przekonywałyby, o tym, że zeznając w postępowaniu przygotowawczym bezpodstawnie pomówiła oskarżonego. Tym bardziej, iż w swoich spójnych i logicznych zeznaniach z postępowania przygotowawczego nie wypowiadała się negatywnie o zachowaniu oskarżonego wobec siebie. Nic zatem nie uprawnia do twierdzenia, że zeznając o udzielaniu jej przez oskarżonego marihuany podawała nieprawdę.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sad Apelacyjny nie dostrzega w sposobie przesłuchiwaniaE. L., takiej obrazy przepisuart. 391 § 1 kpk, która mogłaby mieć wpływ na treść skarżonego wyroku. Z treści protokołu rozprawy z dnia 23 stycznia 2008 roku trudno byłoby wywodzić, że przesłuchując wymienionego świadka doszło do naruszenia zasady bezpośredniości, albo nie zagwarantowano świadkowi swobody wypowiedzi.
W ocenie Sadu Apelacyjnego wymierzona oskarżonemu kara za wymienione wcześniej przestępstwo jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i jego zawinienia. Spełnia ponadto stawiane przed nią zadania w zakresie społecznego i wychowawczego oddziaływania.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Apelacyjny dostrzegł jednak konieczność zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie nawiązek orzeczonychprzez Sąd Okręgowy w związku ze skazaniem oskarżonychT. W.iZ. W.za przestępstwa wyczerpujące znamiona z art. 58 ust. 1 ustawyo przeciwdziałaniu narkomanii. Wobec tego, że wyrok w tej części nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonych przedmiotowe rozstrzygnięcia należało uchylić.
Możliwe jest oczywiście orzeczenie nawiązki w razie skazania za przestępstwo z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Podstawę orzeczenia takiej nawiązki na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii stanowi przepis art. 70 ust 4 tejże ustawy. Powołany natomiast przez Sad I instancji w jednym przypadku (pkt 8)przepisart. 47 § 1 kk., w realiach niniejszej sprawy nie upoważniał do orzeczenia nawiązki.
Choć w przypadku pozostałych dwóch nawiązek (pkt 9 i 12 wyroku) Sąd Okręgowy nie wskazał podstawy prawnej orzeczenia nawiązki, to trudno byłoby zakładać, że intencją Sadu było rozstrzygnięcie kwestii nawiązki po myśli przepisu art. 70 ust 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a wskazanie przepisuart. 47 § 1 kk. ma wyłącznie charakter omyłkowy. W uzasadnieniu wyroku nie wyjaśniono bowiem podstawy prawnej orzeczenia nawiązki. Co więcej przytaczana tam argumentacja, według której nawiązka ma charakter zryczałtowanego naprawienia szkody czyni to założenie jeszcze bardziej wątpliwym.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego w części, w której nie doszło do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania orzeczono po myśli przepisuart. 624 § 1 kpk.