Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 45/13
Data wyroku: 2013-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Kryszczyszyn, Barbara Kowalczyk, Andrzej Żuk
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 par 2 kk

Sygn. akt III K 45/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 lipca 2013r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w III Wydziale Karnym w składzie :

Przewodniczący SSO Andrzej Żuk
ŁawnicyBarbara Kowalczyk, Danuta Kryszczyszyn
ProtokolantPatrycja Poczynek

w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze – Heleny Bondy
po rozpoznaniu w dniach 12 czerwca 2013r. i 05 lipca 2013r.
sprawy karnej

1.J. H.ur. (...)wK.synaJ.iB.z d.S.

oskarżonego o to, że:
w dniu 15 lutego 2013r. wL., woj.(...), wmieszkaniu o numerze (...)znajdującym się wbudynku nr (...), działając wspólnie i w porozumieniu zP. S., dokonał rozboju na osobieD. Ś., w ten sposób, że po uprzednim osłonięciu twarzy szalikiem, wykorzystując fakt znajomości pokrzywdzonego zP. S., dostał się wraz z nim do wnętrza mieszkania, gdzie zamknął drzwi znajdującym się w nich kluczem, a następnie stosując wobecD. Ś.na przemian przemoc w postaci bicia i kopania po całym ciele, w następstwie których u pokrzywdzonego powstały obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych i krwiaka okolicy oczodołu oka lewego z wybroczynami krwotocznymi podspojówkowymi, obrzęku i krwiaka policzka lewego z bolesnością okolicy jarzmowej lewej oraz dokonując zniszczenia poprzez przełamanie dokumentu – dowodu osobistego wystawionego na nazwisko pokrzywdzonego, zażądał od niego wydania posiadanych wartościowych przedmiotów, a gdy to nie przynosiło efektu, wyciągnął ze znajdującej się tam szafki kuchennej dwa noże, którymi groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia lub ucięciem ucha, zadając mu w pewnym memencie jednym z nich ranę ciętą długości 12 milimetrów za uchem prawym i wydawał równocześnieP. S.wykonywane przez tego świadomie polecenia pilnowania miejsca zdarzenia, a później samego pokrzywdzonego i utrzymywania go w stanie bezbronności poprzez siedzenie na jego ciele, a następnie skrępował ciałoD. Ś.znalezionymi w mieszkaniu przedmiotami i dokonał penetracji jego mieszkania, dokonując ostatecznie z jego wnętrze zaboru w celu przywłaszczenia przedmiotów w postaci monet w kwocie 80 groszy, ubrania w postaci futra damskiego i męskiej kurtki, lutownicy elektryczno-transformatorowej, ok. 5 sztuk wkrętaków, 10 sztuk wierteł do stali i betonu, odtwarzacza DVD, magnetowidu, zegarka i obrączki srebrnej o łącznej wartości 500 złotych, które wspólnie zP. S.spakował do znalezionych w mieszkaniu reklamówek a następnie razem z nim zabrał, czym działał na szkodęD. Ś.i spowodował jednocześnie u pokrzywdzonego obrażenia naruszające czynności jego ciała na okres poniżej 7 dni,
tj. o czyn zart. 280 § 2 kkiart. 276 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

2.P. S.ur. (...)wK.synaM.iJ.z d.M.

oskarżonego o to, że:
w dniu 15 lutego 2013r. w miejscowościL., woj.(...), wmieszkaniu o numerze (...)znajdującym się wbudynku nr (...), działając wspólnie i w porozumieniu z posługującym się nożemJ. H., dokonał rozboju na osobieD. Ś.w ten sposób, że po uprzednim zastosowaniu przemocy w postaci bicia i kopania po całym ciele pokrzywdzonego i grożeniu mu pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała przy użyciu znalezionego w mieszkaniu noże przezJ. H., wykonując polecenia współsprawcy utrzymywał stan bezbronności pokrzywdzonego, poprzez przytrzymywanie go całym swoim ciałem w pozycji leżącej na podłodze umożliwiając tym samymJ. H.dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci monet w kwocie 80 groszy, ubrania w postaci futra damskiego i męskiej kurtki, lutownicy elektyczno-transformatorowej, ok. 5 sztuk wkrętaków, 10 sztuk wierteł do stali i betonu, odtwarzacza DVD, magnetowidu, zegarka i obrączki srebrnej o łącznej wartości 500 zł, które wspólnie ze współsprawcą spakował do znalezionych w mieszkaniu reklamówek, a następnie razem z nim zabrał, czym działał na szkodęD. Ś., przy czym czynu tego dopuścił się mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem
tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 31 § 2 kk
*************************************************************************************************

I
uznaje oskarżonegoJ. H.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, przyjmując, iż zabrane rzeczy miały wartość 100 złotych, tj. czynu zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoP. S.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku, przyjmując, iż stosował wobecD. Ś.przemoc, przytrzymując go całym swoim ciałem w pozycji leżącej na podłodze oraz, że zabrane rzeczy miały wartość 100 złotych, tj. czynu zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 1 k.k.iart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoP. S.warunkowo zawiesza na okres próby 5 (pięciu) lat;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 i 7 k.k.zobowiązuje oskarżonegoP. S.w okresie próby od powstrzymywania się od nadużywania alkoholu oraz od przebywania w towarzystwie osób karanych za przestępstwa z użyciem przemocy oraz przestępstwa przeciwko mieniu;

V
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonegoP. S.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VI
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza:

- oskarżonemuJ. H.na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 20 lutego 2013r. do dnia 08 lipca 2013r.;
- oskarżonemuP. S.na poczet orzeczonej wobec niego kary grzywny okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 16 lutego 2013r. do dnia 26 maja 2013r. i na poczet kary pozbawienia wolności okres od dnia 26 maja 2013r. do dnia 08 lipca 2013r.;

VII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. Ł.koszty nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuJ. H.w kwocie 1020 zł oraz 234,60 zł podatku od towarów i usług;

VIII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.C. R.koszty nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuP. S.w kwocie 1020 zł oraz 234,60 zł podatku od towarów i usług;

IX
zwalnia oskarżonych od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym od opłaty.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
J. H.ma 17 lat. Przed zatrzymaniem zamieszkiwał wraz z matką i młodszym rodzeństwem w miejscowościP.. Nie uczył się i nie pracował, nadużywał alkoholu. Około 2011r. poznał starszego o 9 latP. S.. Oskarżeni okazjonalnie spotykali się i wspólnie spożywali alkohol.

Dowód:  wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316 – 316v.; częściowo wyjaśnieniaJ. H.k. 105–107, k.  119, 237-240  , 315v-316; wywiad środowiskowy dotyczącyJ. H.k. 168-171
W dniu 15 lutego 2013r. w godzinach popołudniowychP. S.iJ. H.spotkali się przy sklepie spożywczym w miejscowościS.i tam wypili po kilka piw. W trakcie spotkania, kiedy znajdowali się już pod wpływem alkoholu,P. S.zaproponowałJ. H., aby wspólnie udać się doL.do miejsca zamieszkania jego znajomegoD. Ś., który miał być mu winien pieniądze.J. H.przystał na tę propozycję.
Dowód: wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, k.316 – 316v., częściowo wyjaśnieniaJ. H.k. 105 – 107, 119, 237-240, 315v-316.
Po dotarciu doL.P. S.iJ. H.weszli do budynku, w którym znajdowało się mieszkanieD. Ś..P. S.zapukał do drzwi jego mieszkania. W tym czasieJ. H.zasłonił swoją twarz szalikiem. Po wejściu do środkaJ. H.zamknął drzwi wejściowe na klucz. KiedyP. S.przebywał zD. Ś.w kuchni, drugi oskarżony udał się do pokoju i przeszukiwał go. Nic nie znalazł, więc skierował się do kuchni. Chwycił tamD. Ś.za odzież i zażądał zwrotu pieniędzy w kwocie 240 złotych, jakie pokrzywdzony miał być winien jego kuzynowi.D. Ś.tłumaczyłJ. H., iż nie ma w okolicy żadnych krewnych, jednak nie zmieniło to zachowania napastnika, który nadal domagał się wydania pieniędzy. W końcuJ. H.popchnąłD. Ś., który przewrócił się na podłogę i zaczął zadawać mu uderzenia po twarzy i głowie. W międzyczasie przeszukał kieszenie jego spodni, skąd zabrał monety o łącznej wartości 80 groszy. Następnie nakazałD. Ś., aby położył się twarzą zwróconą ku podłodze, a potem kilkakrotnie kopnął go w okolice bioder i klatki piersiowej. Powiedział doP. S., aby pilnował leżącego, a sam ponownie przeszukiwał pomieszczenia mieszkalne, wyrzucając z szaf rzeczy pokrzywdzonego.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, 71-74, 338-339, wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316–316v., protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 10-13, opinia sądowo – lekarska dotycząca obrażeń doznanych przezD. Ś.k. 222, protokół oględzin ciałaD. Ś.wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 68-70.
W pewnym momencieJ. H.wyciągnął z jednej z szuflad kuchennych dwa noże. Okazał jeD. Ś.i zagroził, że obetnie mu ucho. Straszył również, iż pozbawi go życia. Domagał się od niego, aby wyjawił mu miejsce, gdzie ma ukryte pieniądze. Pokrzywdzony cały czas zapewniał, iż nie ma pieniędzy oraz innych wartościowych przedmiotów,J. H.podszedł do niego i jednym z trzymanych w ręku noży, przeciął mu skórę za prawym uchem. W międzyczasie poleciłP. S., aby podszedł do okna i sprawdził, czy na zewnątrz budynku nie ma funkcjonariuszy policji, co ten niezwłocznie uczynił.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, 71-74, 338-339, wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316–316v., protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 10-13, opinia sądowo – lekarska dotycząca obrażeń doznanych przezD. Ś.k.222, protokół oględzin ciałaD. Ś.wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 68-70.
Ponieważ nie uzyskał oczekiwanych informacji odD. Ś.,J. H.przyniósł z pokoju do kuchni telewizor i zagroził jego zniszczeniem, w przypadku niewyjawienia miejsca ukrycia pieniędzy.P. S., który w tym czasie pilnował pokrzywdzonego, powiedział, aby tego nie robił, gdyż hałas może zaalarmować mieszkającego piętro wyżej sąsiada.J. H.zaniechał tego i kontynuował przeszukiwanie mieszkania. Przed wyjściem z kuchni powiedział doP. S., aby usiadł na leżącym na podłodze pokrzywdzonym, aby w ten sposób uniemożliwić mu zmianę położenia i ewentualną ucieczkę.P. S.uczynił to.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, 71-74, 338-339, wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316 – 316v., protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k.10-13
J. H.stopniowo znosił do kuchni rzeczy pokrzywdzonego, które w jego ocenie przedstawiały wartość i rzucał je na podłogę. Było to stare damskie futro, męska kurtka, lutownica elektryczno-transformatorowa, około 5 sztuk wkrętaków, 10 sztuk wierteł do stali i betonu, odtwarzacz DVD oraz magnetowid. W pewnym momencieJ. H.podszedł również do leżącego na podłodzeD. Ś.i zdjął mu z palca srebrną obrączkę oraz odpiął z ręki zegarek. Łączna wartość rzeczy zabranychD. Ś.wynosiła 100 złotych. PotemJ. H.wraz zP. S.spakowali te rzeczy do reklamówek.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, 71-74, 338-339, wyjaśnieniaP. S.k.21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316–316v., protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 10-13, protokół oględzin ciałaD. Ś.wraz z dokumentacja zdjęciową na płycie CD k. 68-70
Kiedy skończył przeszukiwać mieszkanie,J. H.zaciągnąłD. Ś.do pokoju. Kazał mu położyć się na wersalce z twarzą zwróconą ku dołowi i rękami założonymi na plecach. Następnie znalezionym wcześniej paskiem od spodni związał mu ręce, kablem skrępował jego nogi, a kawałkiem materiału zakneblował mu usta, zaklejając je taśmą izolacyjną. Po upewnieniu się, iżD. Ś.ma możliwość oddychania,J. H.usiadł na nim i żądając, aby pokrzywdzony wyjawił mu miejsce ukrycia pieniędzy, zadawał mu uderzenia po głowie, w tym po twarzy. Nic nowego się nie dowiedział. Wraz zP. S.zabrali reklamówki z rzeczamiD. Ś.i wyszli z mieszkania.J. H.zamknął na klucz drzwi wejściowe. Obaj udali się do sklepu spożywczego wO., gdzie wypili piwo, a później do domuP. S.wS.. Tam też podzielili między siebie skradzioneD. Ś.rzeczy, a następnie rozstali się.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, 71-74, 338-339, wyjaśnieniaP. S.k. 21-24, 48-50, 75-77, 215-220, 316 – 316v., zeznaniaG. S.k. 32-33, 316v.-317, protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie CD k. 10-13, protokół zatrzymania rzeczy odG. S.k. 29-31, opinia sądowo – lekarska dotycząca obrażeń doznanych przezD. Ś.k. 222, protokół oględzin ciałaD. Ś.wraz z dokumentacja zdjęciową na płycie CD k. 68-70.
Po wyjściu oskarżonychD. Ś.zdołał uwolnić się z krępujących go więzów. Wydostał się przez okno z zamkniętego mieszkania i udał się na piętro do miejsca zamieszkania sąsiadaK. L., skąd telefonicznie powiadomił o zaistniałym zdarzeniu policję.
Dowód: zeznania świadkaD. Ś.k.5-9, k.71-74, k. 338-339, zeznaniaK. L.k. 140-141, k. 339v.- 340.
W następstwie zdarzenia pokrzywdzonyD. Ś.doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięć krwawych i krwiaka okolicy oczodołu oka lewego z wybroczynami krwotocznymi podspojówkowymi, obrzęku i krwiaka policzka lewego z bolesnością okolicy jarzmowej lewej oraz rany ciętej długości 12 milimetrów za uchem prawym, naruszających czynności jego ciała na okres poniżej 7 dni.
Dowód: zaświadczenie lekarskie, dotyczące obrażeń ciała doznanych przezD. Ś.k. 16, opinia sądowo – lekarska dotycząca obrażeń doznanych przezD. Ś.k. 222, protokół oględzin ciałaD. Ś.wraz z dokumentacja zdjęciową na płycie CD k. 68-70.
J. H.nie jest chory psychicznie. Jest upośledzony umysłowo w stopniu lekkim. W sposób szkodliwy nadużywa alkoholu. W trakcie popełnienia zarzucanych mu czynów nie miał z przyczyn choroby psychicznej, ani innego zakłócenia czynności psychicznych, zniesionej ani ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Nie był dotychczas karany za przestępstwa.
Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna dotycząca oskarżonego k. 174-175, dane o karalnościJ. H.k. 139.
W swoich pierwszych wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczymJ. H.początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał, iż jego rola w krytycznym zdarzeniu ograniczyła się do wyniesienia reklamówek z zabranymi przezP. S.rzeczamiD. Ś.. Później jednak zmienił swoje wyjaśnienia i przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał jednak, iż to z inicjatywyP. S.udali się do miejsca zamieszkaniaD. Ś., gdzie dokonywał przeszukania mieszkania oraz używał przemocy. Wyjaśnił, iż toP. S.dokonał także podziału zabranychD. Ś.rzeczy. Oskarżony zaprzeczył, aby podczas zdarzenia zniszczył dowód osobistyD. Ś.( k. 105-110, 119, 237-240)
Przed SądemJ. H.w przeważającym zakresie podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku śledztwa. Odmówił składania dalszych wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k. 315v.- 316).

Sąd zważył , co następuje:
Jakkolwiek oskarżonyJ. H.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, zaprzeczając jedynie zniszczeniu dokumentuD. Ś., to jego wyjaśnienia należało ocenić krytycznie. Zmierzały one w ewidentny sposób do zminimalizowania swojej odpowiedzialności karnej, przerzucenia ciężaru odpowiedzialności nie tylko za zainicjowanie przestępczej akcji, ale też za jej przebieg, a w szczególności podejmowane przez siebie wobec osobyD. Ś.działania, na współoskarżonegoP. S.. Tej treści wyjaśnienia stoją natomiast w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniamiP. S., ale przede wszystkim z zeznaniami pokrzywdzonegoD. Ś..
D. Ś.w toku całego postępowania konsekwentnie i kategorycznie podkreślał wiodącą rolęJ. H.w trakcie zdarzenia. Z treści złożonych przez niego zeznań wynika wprost, że to właśnie ten oskarżony był osobą, która przez cały czas z wielką determinacją dążyła do zagarnięcia pieniędzy pokrzywdzonemu. W następujących po sobie fazach zdarzenia to on inicjował coraz to bardziej wyrafinowane działania, które miały skłonićD. Ś.do wyjawienia miejsca ukrycia pieniędzy. Pokrzywdzony wyraźnie i stanowczo wskazywał naJ. H.(nieznanego sobie napastnika), który bez żadnego impulsu ze strony współoskarżonego przystąpił do przeszukiwania mieszkania i stosowania przemocy. To on zadawał mu uderzenia, spowodował jego upadek, groził mu pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, okazywał mu noże, spowodował u niego wszystkie obrażenia ciała, a w finalnej fazie zdarzenia związał mu ręce i nogi, zakneblował usta. On także dokonał przeszukaniaD. Ś., a następnie zabrał z kieszeni jego spodni pieniądze w kwocie 80 groszy, potem także ściągnął z ręki zegarek, a z palca srebrną obrączkę. Pokrzywdzony wyraźnie rozgraniczał zachowania podejmowane przezJ. H.iP. S.. Analizując pierwsze zeznaniaD. Ś., Sąd nie dostrzegł, by chciał on całą odpowiedzialność zrzucić tylko na jednego napastnika, zaśP. S.wybielić. Dopiero przed Sądem, a zatem już po znacznym upływie czasu, pojawiać się zaczęły w jego wypowiedziach sugestie, żeP. S.działał tez pod przymusem. Wczesniej jego wypowiedzi były bardziej rzeczowe, wolne od ocen. RelacjaD. Ś.z postępowania przygotowawczego jest rzeczowa, ostrożna i szczegółowa. Pozwala na rozróżnienie zachowań obu napastników, ale również na przypisanie im obu współudziału w zdarzeniu, choć oczywiście rolaP. S.była daleko mniejsza niżJ. H..D. Ś.nie wskazywał na to, aby którekolwiek z opisywanych działańJ. H.były w którymkolwiek momencie inspirowane, zainicjowane przezP. S.. Odmienna sugestiaJ. H.jawi się natomiast jako nielogiczna. Trudno bowiem znaleźć tłumaczenie, dlaczego zgodził się on wykonywać planP. S., przyjmując na siebie wykonanie najgorszych czynności i ryzykując w ten sposób większą odpowiedzialnością karną. Ani w postawieP. S., ani też we wzajemnej relacji oskarżonych nie sposób znaleźć dla tego wytłumaczenia, zwłaszcza gdy zważy się jeszcze na treść opinii psychologicznej dotyczącejP. S.jako osoby podatnej na wpływy innych osób, mającej tendencję do poddawania się wpływom zewnętrznym i reagowania zgodnie z oczekiwaniami innych.
ZeznaniaD. Ś., w których wskazywał na wiodąca rolęJ. H.oraz opisywał dokładnie podejmowane przez niego działania, w szczególności te polegające na stosowaniu przemocy, groźbach, czy użyciu noży, w całości korespondują z wyjaśnieniamiP. S..P. S.przyznał wprawdzie, iż to on zaproponowałJ. H., aby wspólnie udali się do miejsca zamieszkaniaD. Ś., aby odzyskać dług, jaki pokrzywdzony miał mieć u tego oskarżonego, jednak zaprzeczył, by inspirował późniejsze działania współoskarżonego. Z wyjaśnień jego, tak jak to miało miejsce w przypadku zeznańD. Ś., wynika, iż wiodącą rolę pełniłJ. H., który z własnej inicjatywy, z dużą determinacją i wyrafinowaniem podejmował działania mające na celu uzyskanie korzyści majątkowej i to on decydował o przebiegu całego zajścia.
Sąd uznał powołane dowody osobowe w postaci zeznańD. Ś.oraz wyjaśnieńP. S.za wiarygodne. Jeszcze raz podkreślić należy to, iż dowody te wzajemnie ze sobą korespondowały. Wskazali oni na tożsamy przebieg zdarzenia, zgodnie opisali działania podejmowane przez obu oskarżonych. W realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, iż osoby te taką właśnie wersję zdarzenia ze sobą uzgodniły, czy też, na co wskazywałJ. H., pokrzywdzony składał swoje zeznania pod wpływem strachu przed drugim oskarżonym.D. Ś.iP. S.swoje relacje składali niezależnie od siebie, w różnym czasie. Zważywszy na czas zawiadomienia Policji i pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego, nie miał on możliwości porozumieć się z jednym z napastników co do tego, w jaki sposób przedstawić zdarzenie. Z postawy i jego słów wynikało natomiast, że obawę czuł on przede wszystkim przed drugim nieznanym mu napastnikiem, czyliJ. H.. Znamienne zresztą jest i to, że dokonywany przez niego opis zajścia koresponduje ze zmienionymi wyjaśnieniamiJ. H.co do zachowań faktycznych podejmowanych przez niego.
Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, abyD. Ś.miał jakikolwiek interes w bezpodstawnym pomawianiuJ. H.. Pokrzywdzony jest dla tego oskarżonego osobą obcą, przed zdarzeniem nie znał go, nie utrzymywał z nim jakichkolwiek kontaktów. Jego zeznania w toku całego postępowania były konsekwentne, logiczne i jasne. Jakkolwiek całe zdarzenie wiązało się bez wątpienia dla pokrzywdzonego z bardzo dużym stresem, nie sposób przyjąć, iż negatywne emocje miały wpływ na obiektywizm i rzeczowość jego pierwszych relacji. Dopiero przed Sądem ujawnił on pewną tendencję do wybielenia znanego sobieP. S., stąd bardziej korzystne dla niego wypowiedzi.
Z relacjamiD. Ś.orazP. S., w których opisywali rodzaj, charakter i natężenie przemocy używanej przezJ. H.podczas zdarzenia wobec osoby pokrzywdzonego koresponduje opinia sądowo – lekarska, w treści której biegły szczegółowo wymienił doznane przezD. Ś.obrażenia twarzy, wskazał również na znajdującą się za jego prawym uchem ranę ciętą, jak również przeprowadzone oględziny ciała pokrzywdzonego wraz z załączoną do nich, znajdującą się na płycie CD dokumentacją zdjęciową. Sąd uznał tę opinię za w pełni wiarygodną, pochodzącą od osoby posiadającej wymaganą wiedzę teoretyczną i praktyczną z zakresu medycyny. Ustalenia i wnioski były jasne, spójne i rzeczowe. Nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron.
Mając to na uwadze, Sąd przydał walor wiarygodności wyjaśnieniomJ. H.tylko w takim zakresie, w jakim zgodne są z zeznaniamiD. Ś.oraz wyjaśnieniamiP. S.. W pozostałym zakresie uznał je za niezgodne z rzeczywistością. Dotyczy to również zaprzeczenia przez niego zniszczeniu dowodu osobistegoJ. H.. Te wyjaśnienia stoją w oczywistej sprzeczności z zeznaniamiD. Ś.i z wyjaśnieniamiP. S.. Obaj zgodnie wskazywali na to, iż widzieli moment, kiedyJ. H.zniszczył dowód osobisty. Relacje te dodatkowo wzmacnia okoliczność, iż po zdarzeniu, podczas przeprowadzonych oględzin miejsca zamieszkaniaD. Ś., w jednym z pomieszczeń ujawniono jego zniszczony dowód osobisty. Okoliczność tę potwierdza również załączona do protokołu oględzin dokumentacja zdjęciowa. Nie sposób przy tym logicznie wyjaśnić, dlaczego akurat tę okolicznośćD. Ś.miałby zmyślić. Nie było to przecież najgorsze z opisywanych przez niego zachowań napastnika.
Walor wiarygodności Sąd przydał zeznaniom złożonym przezK. L..K. L.opisał stan, w jakim się wówczas znajdowałD. Ś., przytoczył także przedstawioną przez pokrzywdzonego relację krytycznego zdarzenia. Zeznania tej treści są konsekwentne, rzeczowe i spójne, korespondują także z zeznaniamiD. Ś.oraz z dokumentami obrazującymi obrażenia pokrzywdzonego i widok mieszkania pokrzywdzonego.
Brak jest podstaw, by kwestionować dokumenty stanowiące dowód w sprawie, w tym opinię sądowo – psychiatryczną dotyczącąJ. H.. Jakkolwiek biegli wskazali w niej na istnienie u oskarżonego upośledzenia umysłowego, jednak stwierdzili, iż ma ono charakter upośledzenia umysłowego w stopniu co najwyżej lekkim. W ocenie biegłych poziom intelektualnyJ. H.nie miał wpływu na jego poczytalność w czasie popełnienia czynu, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Nie stwierdzili także, aby działania oskarżonego nosiło cechy upicia patologicznego. Sąd uznał przedmiotową opinię za wiarygodną. Pochodzi od osób posiadających wiadomości specjalne, wydana została z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym. Pozostałe dowody również zasługują na danie im wiary, pochodzą od uprawnionych do ich wydania podmiotów, zostały sporządzone w prawem przepisanej formie, są rzetelne i korespondują ze sobą oraz z dowodami osobowymi.
W świetle dokonanej analizy poszczególnych dowodów pod kątem ich wiarygodności, wzajemnej konfrontacji, poczynionych w oparciu o nie ustaleń faktycznych sprawstwo oskarżonegoJ. H.w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości.
W dniu 15 lutego 2013r. wJ.J. H., działając wspólnie i w porozumieniu zP. S., po wejściu do mieszkaniaD. Ś., bił go i kopał po całym ciele, związał jego ręce i nogi, okazywał mu dwa noże kuchenne, grożąc pozbawieniem życia oraz obcięciem ucha, a następnie zadał mu jednym z nich ranę za prawym uchem, po czym dokonał zaboru rzeczy pokrzywdzonego w postaci monet w kwocie 80 groszy, ubrania w postaci futra damskiego i męskiej kurtki, lutownicy elektryczno-transformatorowej, ok. 5 sztuk wkrętaków, 10 sztuk wierteł do stali i betonu, odtwarzacza DVD, magnetowidu, zegarka i obrączki, jak również przełamał na pół dowód osobisty pokrzywdzonego. Na skutek przemocy zadanej przez oskarżonegoJ. H.D. Ś.doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięć krwawych i krwiaka okolicy oczodołu oka lewego z wybroczynami krwotocznymi podspojówkowymi, obrzęku i krwiaka policzka lewego z bolesnością okolicy jarzmowej lewej oraz rany ciętej o długości 12 milimetrów za uchem prawym, naruszających czynności narządów organizmu na okres poniżej 7 dni.
Sąd ustalił wartość skradzionychD. Ś.rzeczy na 100 zł., ponieważ na taką kwotę wskazywał w swoich zeznaniach złożonych przed Sądem pokrzywdzonyD. Ś., określając, że przedmioty te były stare i podając przybliżoną ich wartość.
OskarżonyJ. H.w czasie popełnienia przypisanego mu czynu działał w pełni świadomie, miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, na co wprost wskazali biegli w opinii sądowo – psychiatrycznej. Posługując się wobec pokrzywdzonego nożami, dążył do objęcia w swoje posiadanie rzeczy nie będących jego własnością i tę chęć z determinacją realizował. Oskarżony chciał także zniszczyć dowód osobistyD. Ś., miał pełną świadomość tego, iż nie jest uprawniony do takiego postępowania. Nie może budzić także wątpliwości, że oskarżonyJ. H.poprzez swoje działanie, nasilenie użytej wobecD. Ś.w czasie zdarzenia przemocy dążył do spowodowania u niego obrażeń ciała, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. Działał więc umyślnie z zamiarem bezpośrednim.
Z uwagi na to, iż oskarżonyJ. H., stosując przemoc i posługując się nożami, dokonał zaboru rzeczy, spowodował u pokrzywdzonego lekkie obrażenia ciała oraz zniszczył jego dowód osobisty, jego czyn należało zakwalifikować kumulatywnie zart. 280 § 2 k.k.iart. 276 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemuJ. H.jako wysoki. Oskarżony dopuścił się go wobec osoby całkowicie mu nieznanej, która nie była z nim w jakikolwiek sposób skonfliktowana. Napaści dokonał w mieszkaniu pokrzywdzonego, które powinno dla niego stanowić azyl i zapewniać poczucie bezpieczeństwa. Na ten aspekt zresztą wyraźnie zwrócił uwagę sam pokrzywdzony, składając zeznania przed Sądem.J. H.działał w sposób brutalny, bardzo bezwzględny, z dużą determinacją, stosując w kolejnych fazach zdarzeniach coraz bardziej wymyślne działania, mające na celu zmuszenieD. Ś.do wyjawienia miejsca ukrycia pieniędzy, nasilał stosowaną względem pokrzywdzonego przemoc. Używał przemocy w różnych formach, jak również gróźb spowodowania dotkliwych obrażeń. Działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, wykorzystując fakt znajomościP. S.z pokrzywdzonym. Dla oceny stopnia społecznej szkodliwości bez znaczenia jest niewielka wartość zabranego mienia, albowiem nie wynika ona z zachowania oskarżonego, ale z braku mienia o większej wartości w mieszkaniuD. Ś.. Zabierając bowiem rzeczy,J. H.również wykazał bezwzględność, biorąc wszystko, co wydawało mu się mieć jakąkolwiek wartość, a nawet ściągając z ręki i palca pokrzywdzonego zegarek i obrączkę.
Wymierzając oskarżonemuJ. H.karę, Sąd miał na uwadze okoliczności obciążające: działanie pod wpływem alkoholu, ujemną opinie środowiskową, jego tryb życia. Nie uczył się ani nie pracował, nadużywał alkoholu. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował tylko częściowe przyznanie się do popełnienia zarzuconego mu czynu oraz przeproszenie pokrzywdzonego.
JakkolwiekJ. H.jest sprawcą młodocianym, jednak w ocenie Sądu okoliczność ta nie może skutkować jego pobłażliwym traktowaniem, wymierzeniem mu kary nadmiernie łagodnej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyłania się bowiem obraz sprawcy zuchwałego, przekonanego o swojej bezkarności, nastawionego na szybkie i łatwe zdobywanie korzyści majątkowych bez oglądania się na szkodę i krzywdę osoby pokrzywdzonej. Oskarżony w czasie zdarzenia działał w sposób brutalny, z bardzo dużą determinacją, stosował w kolejnych fazach zdarzeniach coraz bardziej wymyślne, różnorodne działania, które miały na celu nie tylko dokonanie zaboru rzeczyD. Ś., ale także wyrządzenie mu krzywdy fizycznej i psychicznej. Polegały one na zadawaniu pokrzywdzonemu uderzeń po głowie, twarzy, kopaniu, związaniu jego rąk i nóg, zakneblowaniu ust, grożeniu przy pomocy noży pozbawieniem życia, jak również zadaniu mu rany za prawym uchem. Takiej oceny osoby oskarżonego, podejmowanego w czasie czynu działania względemD. Ś., nie zmienia zdiagnozowane u niego upośledzenie umysłowe. Jak wynika bowiem z opinii sądowo – psychiatrycznej jest to upośledzenie umysłowe w stopniu co najwyżej lekkim i pozostawało bez większego wpływu na zachowanie podejmowane przez tego oskarżonego w krytycznym czasie. Jego poziom intelektualny pozwala mu prawidłowo ocenić dotyczące go sytuacje i przewidzieć skutki prawne swojego działania. Zdaniem Sądu orzeczenie więcJ. H.kary zbyt łagodnej zamiast korygować jego osobowość, utrwaliłoby w nim pogardę dla porządku prawnego i przekonanie o opłacalności popełniania przestępstw, rozzuchwaliłoby tego sprawcę. Zważyć też trzeba na jego tryb życia i zdemoralizowanie.
Sąd zatem, inaczej niż w przypadkuP. S., nie dostrzegł zatem warunków do zastosowania wobecJ. H.instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. U podstaw tego leżałby jedynie jego wiek (sprawca młodociany), albowiem szereg innych wskazanych wyżej okoliczności zdecydowanie się temu sprzeciwia. Trzeba bowiem jeszcze raz podkreślić jego kluczową, dominującą rolę w przestępstwie, fakt, iż to on w trakcie całego zdarzenia inspirował działania drugiego współoskarżonego, bezwzględność i brutalność. Czyn jego cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości, który wymaga odpowiednio surowej reakcji karnej, tym bardziej, że i stopień winy tego oskarżonego jest wysoki.
W tej sytuacji dyrektywy wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 kkoraz zart. 54 § 1 kkprzemawiają za poddaniem oskarżonego oddziaływaniu w warunkach pozbawienia wolności to w czasie pozwalającym na podjęcie względem niego odpowiednio długiego okresu oddziaływania resocjalizacyjnego. Wzgląd na potrzebę wychowywania sprawcy młodocianego wcale nie przesądza za koniecznością nadzwyczajnego złagodzenia kary. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd wymierzyłJ. H.karę 4 lat pozbawienia wolności. Kara ta jest adekwatna do stopnia jego winy, jak również społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i uwzględnia w odpowiednim stopniu wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, a przez to będzie mogła we właściwym zakresie spełnić cele wychowawcze, jakie kara ma za zadanie osiągnąć w stosunku do sprawcy młodocianego.
Oskarżony był w toku postępowania tymczasowo aresztowany, dlatego też zgodnie z jednoznacznym wymogiem zart. 63 § 1 kknależało zaliczyć na poczet orzeczonej wobec niego kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie.
Zgodnie z dyspozycjąart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturzeSąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. Ł.kwotę 1020 złotych oraz dalszą kwotę 234, 60 zł podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej przez nią z urzęduJ. H..
W ocenie Sądu zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i opłaty. Za takim wnioskiem przemawia sytuacja osobista i materialna oskarżonego, orzeczona względem niego długoterminowa bezwzględna kara pozbawienia wolności. Wszystko to pozwala na wniosek, że zachodzą w jego przypadku przesłanki zart. 624par.§ 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych.