Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 250/13
Data wyroku: 2013-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Szczechowicz, Janusz Sulima, Nadzieja Surowiec
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności Seksualnej I Obyczajowości
Podstawa prawna: art. 204 k.k.

Sygn. akt II AKa 250/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Nadzieja Surowiec

Sędziowie

SSA Janusz Sulima
SSO del. Krystyna Szczechowicz (spr.)

Protokolant

Anna Tkaczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Jarosława Walędziaka upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku
sprawy:
1)K. Ł.,synaZ.oskarżonego o czyn zart. 204 § 1 k.k.i zart. 190 § 1 k.k.

    2)S. G., synaC.oskarżonego zart. 204 § 1 k.k.i zart. 190 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 4 października 2013 roku sygn. akt II K 99/12

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Obciąża oskarżonych wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, zaś zwalnia ich od opłat za II instancję.

UZASADNIENIE
K. Ł.został oskarżony o to, że:

I
w bliżej nieustalonym okresie od października do listopada 2010 roku wE.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się handlu ludźmi w ten sposób, iż zwerbowałK. P.iE. Z.w celu ich wykorzystania w prostytucji za granicą RP, a następnie zawiózł je samochodem i przekazał innej osobie do domu publicznego ”(...)” wK.w Niemczech w zamian za obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 4.000 zł celem świadczenia przez wymienione usług seksualnych tj. o przestępstwo zart. 189a § 1 kk

II
w okresie od października do listopada 2010 roku wE.iN.działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą groziłK. P.popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.8000 zł przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnianą obawę , że będzie spełniona tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kk,

S. G.został oskarżony o to, że:

III
w bliżej nieustalonym okresie od sierpnia do września 2010 roku wE.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nakłoniłK. P.do uprawiania prostytucji za granicą RP i przywiózł ją doB.gdzie miała ona świadczyć usługi seksualne w domu publicznym

tj. o przestępstwo zart. 204 § 1 kk,

IV
w okresie od października do listopada 2010 roku wE.i wN.działając wspólnie i w porozumieniu z inną sobą groziłK. P.popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.800 zł czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, ze będzie spełniona,

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kk.
Sąd Okręgowy w Suwałkach wydanym w sprawie o sygn. akt II K 99/12 wyrokiem z dnia 4 października 2013 roku:

I
oskarżonegoK. Ł.uznał za winnego tego, że w okresie od października do listopada 2010 roku wE.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zaproponowałK. P.iE. Z.uprawianie prostytucji za granicą RP, a następnie ułatwił im to, przewożąc je w tym celu do domu publicznego(...)w miejscowościK.w Niemczech tj. popełnienia czynu zart. 204 § 1 kki za to na postawieart. 204 § 1 kkw zw. zart. 33 § 2 , 1 i 3 kkskazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,

II
oskarżonegoS. G.uznał za winnego tego, że w okresie od sierpnia do września 2010 roku wE.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zaproponowałK. P.uprawienie prostytucji za granicami RP, a następnie ułatwił jej to przewożąc ją doB.w celu świadczenia przez nią usług seksualnych w domu publicznym tj. popełnienia czynu zart. 204 § 1 kki za to na podstawieart. 204 § 1 kkw zw. zart. 33 § 2, 1 i 3 kkskazał go na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł,

III
oskarżonychK. Ł.iS. G.uznał za winnych tego, że w okresie od października do listopada 2010 roku wE.i wN.działając wspólnie i w porozumieniu groziliK. P.popełnieniem przestępstwa na jej szkodę oraz członków jej rodziny – naruszeniem miru domowego w związku z żądaniem od niej kwoty 3.800 zł przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę , że będzie spełniona tj. popełnienia czynu zart. 190 1 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkskazał każdego z nich na karę po 10 miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonychK. Ł.iS. G.kary pozbawienia wolności i wymierzył:

– oskarżonemuK. Ł.łączną karę 2 lat pozbawienia wolności,
- oskarżonemuS. G.łączną karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonych łącznych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuK. Ł.iS. G.na okres próby w wymiarze 5 lat,

VI
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny:

-K. Ł.od dnia 18 czerwca 2012 roku do dnia 31 sierpnia 2012 roku,
-S. G.od dnia 18 czerwca 2012 roku do dnia 7 września 2012 roku,

VII
zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonychK. Ł.iS. G.kwoty po 3800 złotych tytułem opłaty oraz obciążył ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach ich dotyczących.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoS. G., zaskarżając wyrok w całości.
Zapadłemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

-art. 7 kpkprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonegoS. G., świadkówK. P.iE. Z., jak również treści sms-ów przychodzących na numerK. P.,
-art. 424§ 2 kpkpoprzez brak przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności przemawiających zdaniem Sądu za wymierzeniem kary grzywny na podstawieart. 33 § 2 kkw przypadku gdy ma ona fakultatywny charakter,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mających wpływ na jego treść, polegający zaś na uznaniu, iżS. G.dopuścił się zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył ku temu dostatecznych podstaw,

3
rażącą niewspółmierność kary grzywny wymierzonej oskarżonemuS. G.na podstawieart. 33 § 2 kk.

Podnosząc powyższe zarzuty na podstawieart. 427 § 1 kpkorazart. 437 § 1 i § 2 kpkobrońca oskarżonegoS. G.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoS. G.od obu zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez nie orzekanie kary grzywny wobecS. G.lub jej orzeczenie w takim wymiarze stawek dziennych by przy zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania uznać ją za uiszczoną w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Suwałkach do ponownego rozpoznania.
Apelację od w/w wyroku złożył także obrońca oskarżonegoK. Ł., zaskarżając go w całości.
Zapadłemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 204 § 1 kkpoprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że jednorazowe zachowanie oskarżonego polegające na przewiezieniuK. P.iE. Z.do domu publicznego(...)w miejscowościK.w Niemczech wyczerpuje znamiona przestępstwa kuplerstwa w sytuacji, gdy przestępstwo kuplerstwa musi mieć charakter działań permanentnych,

2
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 204 § 1 kkpoprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że zachowanie oskarżonego polegające na „zaproponowaniu” pokrzywdzonym uprawiania prostytucji za granicą, wyczerpuje znamiona przestępstwa stręczycielstwa w sytuacji, gdy przestępstwo to polega na „nakłanianiu” do uprawiania prostytucji, rozumianym jako naleganie, prośby, przekonywanie, obietnice korzyści,

3
obrazę przepisów prawa procesowego, mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 kpk,art. 92 kpkiart. 410 kpk, poprzez swobodną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne przypisanie oskarżonemuK. Ł.czynu zart. 190 § 1 kkw szczególności:

a
błędne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego informatyka, co uniemożliwiło wyjaśnienie okoliczności czy smsy znajdujące się w telefonie świadkaK. P.wysłane z telefonu oskarżonegoK. Ł.czy z innego telefonu oraz czy numer telefonu zapisany w telefonieK. P.jako(...)należy doK. Ł.,

b
błędne pominięcie, że z wyjaśnień oskarżonegoS. G., które Sąd I instancji uznał za wiarygodne, nie wynika, aby oskarżonyK. Ł.pisał smsy doK. P.oraz do niej dzwonił, grożąc jej popełnieniem przestępstwa na jej szkodę – naruszeniem miru domowego,

c
błędne nadanie przymiotu wiarygodności zeznaniomK. P., mimo, iż jej zeznania są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne, świadek nieustannie zmienia swoje zeznania, zeznając odmiennie niż poprzednio, w szczególności:

- podawała rozbieżne okoliczności odnośnie telefonu, na który miałaby otrzymywać smsy z groźbami (początkowo wskazywała, że zostawiła telefon w Niemczech, następnie, że telefon nie działa bo został dwukrotnie zalany, po czym sprawie działający telefon przyniosła na rozprawę),
-K. P.wskazała, że zmieniła kartę sim, aby nie otrzymywać więcej smsów z groźbami odK. Ł., po czym kiedy po oględzinach kontaktów w telefonie okazało się, że posiada kontakt o nazwie która zdaniem świadka miała identyfikowaćŁ.podała, że wpisała ponownie numerK. Ł., co jest o tyle zastanawiające, że w świetle jej zeznań miałoby wynikać, iż bała sięK. Ł.,
-K. P.wskazywała, że po wymianie karty sim wpisała jedynie numery, które będą jej potrzebne z czego można wnioskować, że zamierzała kontaktować się z oskarżonym, a tezy o jej bojaźni zostały stworzone na użytek sprawy,
-K. P.dwukrotnie wskazywała, że nie zna numeru telefonu doK. Ł., a następnie że po utracie kontaktów w telefonie, wpisała ponownie jego numer telefonu,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, że smsy, które otrzymywałaK. P.pochodziły odK. Ł.oraz że wzbudzały w niej uzasadnioną obawę, że groźby będą spełnione, w sytuacji gdy:

a
na rozprawie 16 stycznia 2013 roku pokrzywdzona wskazała, że nie obawia się oskarżonych,

b
pokrzywdzona wskazała, że zmieniła kartę sim, aby nie otrzymywać kolejnych smsów z groźbami po czym po utracie listy kontaktów w telefonie wpisała numer telefonu(...),

c
brak oparcia w materiale dowodowym, że smsy okazywane przez występującą w roli pokrzywdzonejK. P.były wysyłane przezK. Ł..

W związku z powyższymi zarzutami obrońca oskarżonegoK. Ł.wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. Ł.od zarzucanych mu czynów,
ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelację obrońców oskarżonychK. Ł.iS. G.uznać należy za niezasadne.
I tak odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoK. Ł.zarzucającej: obrazę prawa materialnego, obrazę przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych stwierdzić należy, że żaden ze stawianych zarzutów nie zasługiwał na podzielenie. Podobnie jak częściowo zbieżne zarzuty apelacji obrońcyS. G.. W związku z powyższym czynione uwagi w znacznej części będą odnosiły się do obu apelacji.
W kwestii zarzutu obrazy prawa materialnego wskazać należy, że zachowanie sprawcy stręczycielstwa i kuplerstwa jest odniesione do „uprawiania prostytucji” przez inną osobę. Chodzi zatem o „zawodowe” zajmowanie się świadczeniem usług seksualnych. Nie stanowi zatem przestępstwa penalizowanego wart. 204 § 1 k.k.nakłonienie lub ułatwienie jednorazowej usługi seksualnej (por. M. Rodzynkiewicz [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak – Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska – Kadras, P. Kadras, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel,Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 117 – 227,T. II, wyd. II, Kraków 2006, s. 700).
W aspekcie poczynionej uwagi istotnie jednorazowe, okazjonalne przewiezienie osoby samochodem z miejscowości „A” do „B” nie może być uznane za kuplerstwo – co podnosi w apelacji obrońca.
Rzecz jednak w tym, że w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z taką sytuacją, a działania oskarżonegoK. Ł.w stosunku doK. P.iE. Z., zaś oskarżonegoS. G.doK. P.były działaniami złożonymi.
Jak wynika z zeznańK. P.iE. Z.to oskarżeni wyszli z propozycją wyjazdu wymienionych za granicę w celu prostytuowania się.

K. P.zeznała (k.53, 833), żeS. G.zaproponował, iż załatwi jej dobre miejsce do prostytuowania się za granicą wB.. Nakłaniał ją na ten wyjazd, a gdy się wahała skontaktował ją z dziewczyną pracującą w tamtejszym domu publicznym by ją przekonać do wyjazdu. To oskarżony załatwił bilety lotnicze, nawiązał kontakt z właścicielem domu publicznego, w którym miała pracowaćK. P.oraz zapewnił mieszkanie do czasu załatwienia formalności związanych z zatrudnieniem wymienionej w charakterze prostytutki. Analogicznie sytuacja przedstawiała się w odniesieniu doK. Ł.. To on zaproponowałK. P.iE. Z.wyjazd do Niemiec w celu uprawiania tam prostytucji. W celu ich zachęcenia do wyjazdu zapewniał, że jest to dobry dom publiczny, bezpieczny i są dobre zarobki. To on zorganizował cały wyjazd. Nawiązał kontakt z osobami mieszkającymi w Niemczech. Zabezpieczył tam nocleg, nawiązał kontakt z właścicielem domu publicznego, uczestniczył w przygotowaniu wymienionych do pracy poprzez zaopatrzenie we właściwą bieliznę. Następnie podwiózł je do domu publicznego.
Działania obu oskarżonych nie polegały, zatem tylko na jednorazowym, okazjonalnym podwiezieniu pokrzywdzonych tylko obejmowały szereg działań mających na celu umożliwienie im – ułatwienie prostytuowania się za granicą. To nie pokrzywdzone „załatwiły” sobie miejsce gdzie miały uprawić prostytucje, noclegi przed zakwaterowaniem w domu publicznym itd. Całą organizacją tych przedsięwzięć zajęli się oskarżeni oni też nawiązali kontakty z osobami zamieszkującymi na terenie krajów, do których trafiły pokrzywdzone.
Tego rodzaju zachowanie nie może być rozpatrywane inaczej jak kuplerstwo tym bardziej, że chodziło o stałe świadczenie usług seksualnych w domu publicznym.
Zachowanie obu oskarżonych aczkolwiek nie najtrafniej przyjęte w przypisanym im zarzucie jako „zaproponowanie” pokrzywdzonym ale jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku łączące się z zapewnianiem ich o możliwości osiągnięcia lepszych zarobków w celu wzbudzenia w nich zamiaru wyjazdu za granicę celem uprawiania prostytucji mieści się w znamionach stręczycielstwa. Jak wskazuje się w doktrynie stręczycielstwo polega na oddziaływaniu sprawcy na psychikę innej osoby w celu wzbudzenia u niej woli uprawiania prostytucji m.in. przez obietnice korzyści. Składanie propozycji tego rodzaju jest nakłanianiem (por. M. Rodzynkiewicz [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak – Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska – Kadras, P. Kadras, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel,Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 117 – 227,T. II, wyd. II, Kraków 2006, s. 697; M. Mozgawa,Komentarz do art. 204 Kodeksu karnego,Lex).
Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania w zakresie czynu zart. 190 § 1 k.k.przypisanego obu oskarżonym.
Wbrew twierdzeniom obrońców materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na winę obu oskarżonych i nie istnieją jakiekolwiek wątpliwości, w tym co do tego, że SMS wysyłane były z telefonów oskarżonych. Zbędne było przy tym dopuszczanie dowodu z opinii biegłego ponieważ nie zachodziła takowa potrzeba, analiza połączeń telefonicznych nie wymaga wiedzy specjalistycznej.
Na wstępie wskazać należy, że(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.przesłała dokument zawierający wykaz połączeń oraz dane identyfikujące właściciela numeru telefonu. Dokument zapisany na nośniku CD wskazuje jednoznacznie, że właścicielem telefonu o numerze(...)jest oskarżonyK. Ł.(vide: k. 416 i 417). Wbrew twierdzeniom obrońcy tegoż oskarżonego co do rozbieżności w zeznaniachK. P.i „ukrywania” swojego telefonu świadek ten będąc przesłuchiwaną już w dniu 4 września 2012 roku okazała swój telefon z zapisanymi w jego pamięci SMS-ami zawierającymi groźby. Podała także numery telefonu oskarżonych (k. 499). W dniu 4 września 2012 roku zostały przeprowadzone oględziny rzeczy – telefonuK. P.(k. 463-494), w tym co do zapisanych w jego pamięci SMS-ów. Protokół oględzin zawiera datę, godzinę otrzymania SMS- u, numer telefonu z jakiego został wysłany i jego treść. Po wydrukowaniu nadesłanego przezP. C.dokumentu, dane dotyczące połączeń, w tym także wiadomości przesyłanych tekstowo poddane zostały analizie dokonaj przez analityka kryminalistyki (k. 521-587). Dodatkowo Sąd I instancji na rozprawie także otworzył i odczytał z pamięci telefonuK. P.treść SMS – ów (k. 879v.-880). Analiza dokumentu nadesłanego przezP. C.w powiązaniu z pozostałymi wskazanymi powyżej dokumentami i zeznaniamiK. P.pozwala jednoznacznie stwierdzić, że autorami SMS-ów zawierających groźby kierowane wobecK. P.byli oskarżeni. Zgadzają się numery telefonów (oskarżonych), data, godzina, minuta, sekunda wysłana/otrzymania SMS – oraz ich treść. Zeznania, pokrzywdzonejK. P.zostały przy tym zweryfikowane w oparciu o bezwpływowe dowody i słusznie Sąd Okręgowy dał im wiarę. Na marginesie wskazać tylko należy, że nawet koleżanka oskarżonegoK. Ł., świadekU. U.podała taki sam jakK. P.numer telefonu oskarżonego (k.194). ZeznaniaK. P., co do tego że oskarżonyS. G.groził jej korespondują także z zeznaniami świadkówE. D.iE. Z., którym zwierzyła się z tego, że wymieniony jej grozi. SamS. G.podczas przesłuchania w Prokuraturze Apelacyjnej w Białymstoku w dniu 4 września 2012 roku przyznał, że pisał do pokrzywdzonej SMS-y i dzwonił, że „najadą” jej dom, a wynikało to stąd, że była winna pieniądzeK. Ł., który z kolei miał u niego dług (k.509).
Wbrew także twierdzeniom obrońcy oskarżonegoK. Ł.pokrzywdzonaK. P.na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. nie podała, że nie obawia się oskarżonych, wręcz przeciwnie. Jak wynika z jej zeznań (k. 829v.) obawiała się spełnienia gróźb w czasie gdy oskarżeni kierowali je, jak i obecnie obawia się i to jak podkreśliła obu oskarżonych. Boi się, że mogą zrobić coś złego jej bądź jej najbliższym.
Odnosząc się do podniesionych w obu apelacjach zarzutów obrazy przepisów prawa procesowegoart. 7, 92 i 410 k.p.k.orazart. 424§1 k.p.k., przy czym zaczynając od końca, wyraźnie trzeba wskazać niezasadność zarzutu naruszeniaart. 424 § 1 k.p.k., albowiem uzasadnienie spełnia wszystkie wymogi kodeksowe, w tym odzwierciedla dokonaną analizę materiału dowodowego, również w kwestii przyczyn, dla których jednym dowodom Sąd dał wiarę, a innym nie oraz odnosi się do okoliczności jakie legły u podstawy wymiaru kary.
Natomiastart.7 k.p.k.zawierający nakaz określonego rozumowania przy ocenie materiału dowodowego jest naruszony wtedy, gdy sąd postępuje niezgodnie z tym przepisem, a w przedmiotowej sprawie rozumowanie Sądu jest logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i wiedzą.
Z kolei obrazaart. 410 k.p.k.zachodzi, gdy wyrokujący sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Dokonanie zaś oceny materiału ujawnionego, nie odpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycji tego przepisu.
Podniesiony przez obrońcę oskarżonegoS. G.zarzut rażącej niewspółmierności kary byłby słuszny gdyby kara nie uwzględniała w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy. Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę grzywny z uwagi na to, że jak wskazał działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Należy zauważyć, że przestępstwa stypizowane wart. 204 k.p.k.polegają na eksploatacji prostytucji. Motywem i celem działania sprawcy jest osiągnięcie korzyści majątkowej. W takim przypadku zasadniczą funkcją grzywny kumulatywnej orzekanej na podstawieart. 33 § 2 k.k.obok kary pozbawienia wolności w szczególności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest zwiększenie represji karnej za tego rodzaju przestępstwa. Nadto grzywna spełnia także funkcję odstraszającą, nakierowaną przede wszystkim na potencjalnych sprawców takich przestępstw. Nieuzasadnione byłoby w takim przypadku orzekanie jej w wymiarze wręcz symbolicznym, skoro ma spełniać tak istotne cele.
Z wyżej wskazanych względów zaskarżony wyrok jest prawidłowy.
W oparciu oart. 636 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.sąd obciążył oskarżonych wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, zaś w oparciu oart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych od odpłat z uwagi na ich wysokość uznając, że sytuacja majątkowa oskarżonych nie pozwoli na ich uiszczenie.