Sąd Okręgowy w Koszalinie
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 439/13
Data wyroku: 2013-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Grzegorz Polewiak
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: Art. 278 § 1 kk w zw. z Art. 12 kk , Art. 72 § 2 kk

Sygn. akt V Ka 439/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Koszalinie V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia: SO Grzegorz Polewiak

Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Iskrzycka
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Katarzyny Słodzińskiej
po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy

K. Z.iA. Z.

oskarżonych zart. 278§1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałczu
z dnia 14 maja 2013 roku sygn. akt II K 81/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że stwierdza, iż wykonanie obowiązku probacyjnego określonego w punkcie 5 wyroku w całości lub w części przez jednego z oskarżonych, zwalnia w tym zakresie drugiego oskarżonego od tego obowiązku,

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zwalnia oskarżonych od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt V Ka 439/13

UZASADNIENIE

1
K. Z.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od października 2012r. do 09 stycznia 2013r. w miejscowościW.przy ul.(...)z terenu prywatnej posesji działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia elementów stalowych i aluminiowych rusztowań w postaci podestów komunikacyjnych aluminiowych w ilości 10 sztuk, podestów stalowych w ilości 8 sztuk, stężeń stalowych w ilości 7 sztuk, poręczy stalowych w ilości 17 sztuk, ramek warszawskich wykonanych z rur stalowych w ilości 15 sztuk, rynien metalowych w ilości 10 mb oraz taczki metalowej o łącznej wartości 7400 zł, czym działał na szkodęR. Ż.,

tj. o przestępstwo zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,

2
A. Z.została oskarżona o to, że:

II
w okresie od października 2012r. do 09 stycznia 2013r. w miejscowościW.przy ul.(...)z terenu posesji działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu zK. Z.dokonała zaboru w celu przywłaszczenia elementów stalowych i aluminiowych rusztowań w postaci podestów komunikacyjnych aluminiowych w ilości 10 sztuk, podestów stalowych w ilości 17 sztuk, ramek warszawskich wykonanych w rur stalowych w ilości 15 sztuk rynien metalowych w ilości 10 mb oraz taczki metalowej o łącznej wartości 7400 zł, czym działał na szkodęR. Ż.,

tj. o przestępstwo zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.

Sąd Rejonowy w Wałczu wyrokiem z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie II K 81/13:

1
oskarżonegoK. Z.uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego wyżej, tj. przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to przestępstwo na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkiart. 73 § 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonemuK. Z.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego,

3
oskarżonąA. Z.uznał za winną popełnienia przestępstwa opisanego wyżej, tj. przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to przestępstwo na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył jej karę roku pozbawienia wolności,

4
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkiart. 73 § 1 kkwykonanie orzeczonej oskarżonejA. Z.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego,

5
na podstawieart. 72 § 2 kkzobowiązał oskarżonych:

a
K. Z.do naprawienia szkody przez zwrócenie kwoty 7400 zł,

b
A. Z.do naprawienia szkody przez zwrócenie kwoty 7400 zł,

na rzecz pokrzywdzonegoR. Ż.w terminie 8 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku,

6
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonych od obowiązku zwrotu kosztów postępowania i uiszczenia opłaty.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, który na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkiart. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonychA. Z.iK. Z..
Na podstawieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 1 kpkwyrokowi temu zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 72 § 2 kkpoprzez nieprecyzyjne wskazanie zobowiązania od naprawienia szkody i zobowiązanie obu oskarżonych do obowiązku naprawienia szkody w pełnej wysokości, tj. przez zwrócenie na rzecz pokrzywdzonegoR. Ż.kwoty 7400 zł zarówno przez oskarżonąA. Z.jak i oskarżonegoK. Z..
Na zasadzieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 i 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w pkt 5 wyroku, iż obowiązek naprawienia szkody przez obu oskarżonych winien zobowiązywać ich do zwrócenia kwoty w wysokości 3700 zł przez każdego z nich na rzecz pokrzywdzonego w terminie 8 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku, a w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest częściowo zasadna.
W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska apelującego, że prawidłowe zastosowanieart. 72 § 2 kkpowoduje konieczność zobowiązania obojga oskarżonych do naprawienia szkody po połowie, a więc w kwotach po 3700 złotych. Prokurator uzasadnia to ściśle osobistym charakterem obowiązku zart. 72 § 2 kk, odwołując się przy tym do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1998 roku (sygn. akt V KKN 56/97). Pomijając już kwestię tego, że wymienione orzeczenie zapadło na gruncieart. 75 kodeksu karnego z 1969 roku, to argumentacja prokuratora nie przekonuje z tego powodu, że zobowiązanie każdego z oskarżonych do naprawienia całości szkody, z zastrzeżeniem, że będzie zwolniony od tej części obowiązku, w której zostanie on wykonany przez oskarżonego nie traci charakteru obowiązku osobistego. Przecież kwestie związane z uchylaniem się lub nie od obowiązku, sąd w postępowaniu wykonawczym będzie oceniał z uwzględnieniem całości okoliczności, w tym również od tego, w jakiej części skazany wyrównał szkodę osobiście. Nie można również pominąć faktu, że obowiązek probacyjny zart. 72 § 2 kkpełni również funkcję kompensacyjną, a więc ma za zadanie ochronę interesów pokrzywdzonego poprzez doprowadzenie do sytuacji, w której skutki przestępstwa zostaną zniwelowane. Mało tego, w orzecznictwie i doktrynie przeważa pogląd, że obowiązek zart. 72 § 2 kknadaje się do wykonania w drodze egzekucji, aż do momentu zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności (patrz: Z. Hołda, K. Postulski, Komentarz do kodeksu karnego wykonawczego, teza 6 do art. 196). Prokurator nie uwzględnia również faktu, że środek karny określony zart. 46 § 1 kkrównież ma charakter ściśle osobisty, a przecież w orzecznictwie w zasadzie nie jest kwestionowane, że obowiązek naprawienia szkody na tej podstawie może mieć charakter solidarny. Nie ma powodu, żeby obowiązek naprawienia szkody na podstawieart. 72 § 2 kktraktować w tym zakresie inaczej.
Nie ma również aksjologicznego uzasadnienia doprowadzenie do sytuacji, w której to pokrzywdzony ponosiłby ryzyko niewypłacalności jednego ze współoskarżonych, a współsprawca za szkodę odpowiadałby tylko częściowo, w zależności od liczby wszystkich współsprawców.
Sąd Okręgowy uznał natomiast, że Sąd I instancji uchybił obowiązkowi określonemu wart. 74 § 1 kk, tj. nie określił jasno sposobu wykonania obowiązku naprawienia szkody. Z treści rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 5 wyroku zdaje się bowiem wynikać, że każdy z oskarżonych, niezależnie od siebie, ma zapłacić kwotę 7400 złotych. Konieczna zatem była zmiana wyroku poprzez wskazanie, że wykonanie obowiązku probacyjnego określonego w punkcie 5 wyroku w całości lub w części przez jednego z oskarżonych, zwalnia w tym zakresie drugiego oskarżonego od tego obowiązku.
W pozostałej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpkSąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że względy słuszności sprzeciwiając się obciążaniu ich kosztami, które powstały na skutek błędu Sądu I instancji.