Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 186/12
Data wyroku: 2013-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Robert Wróblewski, Andrzej Kot
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne

Sygn. akt II AKa 186/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

S.S.A. Robert Wróblewski (spr.)

Sędziowie:

S.A. Witold Franckiewicz
S.A. Andrzej Kot

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc - Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniach 11 października 2012r, 19 grudnia 2012 r. i 31 stycznia 2013 r.
sprawyM. D.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.,art. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
R. K.oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.
D. S. (1)oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonych i prokuratora co do oskarżonegoD. S. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt III K 37/11

I
zmienia zaskarżony wyrok, w części dotyczącej oskarżonegoD. S. (1), w ten sposób, że:

1
w opisie czynu przypisanego w punkcie XIV, po słowach: „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”, dodaje: „oraz uczynił z tego stałe źródło dochodu”,

2
za czyn przypisany w punkcie XV, obok orzeczonej tam kary pozbawienia wolności, wymierza 10 (dziesięć) stawek dziennych grzywy, określając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych,

II
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierza oskarżonemuD. S. (1)karę łączną 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych,

III
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok, co do oskarżonych:M. D.,R. K.iD. S. (1), utrzymuje w mocy,

IV
zwalnia oskarżonych:M. D.,R. K.iD. S. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
M. D.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 2003 roku do lutego 2006 roku wW.,Z.i innych miejscowościach na terenie kraju i innych Państw Unii Europejskiej brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezR. M., mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na obrocie, przywozie i dostawie wewnątrzwspólnotowej środków odurzających i substancji psychotropowych w znacznych ilościach tak na obszarze wewnątrzwsólnotowym jak i poza jego granicami, w skład której wchodzili m.in.A. L.,L. D.,Z. S. (1),P. D.,A. S.,J. B.,D. T.,M. Ł.,E. Z.,A. F.,T. D.,G. J.,P. Z.oraz inne osoby,

tj. o czynart. 258 § 1 kk

II
w okresie od 2003 roku do lutego 2006 roku wW.,Z.i innych miejscowościach na terenie kraju i innych państw Unii Europejskiej działając w warunkach przestępstwa ciągłego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezR. M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu zA. L.,L. D.,Z. S. (2),P. D.,A. S.,P. Z.oraz innymi osobami dokonał przywozu i dostawy wewnątrzwspólnotowej środków odurzających w znacznych ilościach nie mniejszych niż 500 000 g heroiny co stanowi 500 000 porcji tego środka odurzającego o wartości 80.000.000 PLN

tj. o czyn zart. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkiart. 65 § 1 i 2 kk

III
w okresie od 2003 do 2004 roku, w(...),Ś.,Z.i innych miejscowościach na terenie kraju działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu zR. M.i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zorganizował wbrew obowiązującym przepisom ustawy przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej nie mniej niż 19 osobom, które były przewożone z Polski do Niemiec

tj. o czyn zart. 264 § 3 kkw zw. zart. 12 kk

IV
w okresie od października 2005 roku do lutego 2006 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu zP. D., czynił przygotowania do podrobienia dokumentów przetrzymując w mieszkaniuP. D.52 silikonowe wzorce pieczęci o różnych treściach związanych z obrotem gospodarczym oraz prawnym

tj. o czyn zart. 270 § 3 kk
R. K.został oskarżony o to, że:
VIII. od stycznia 2002 roku do 8 lutego 2006 roku wW.i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w ramach przestępstwa ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu zE. Z.,R. M.i innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 8500 g kokainy co stanowi 8500 jednorazowych porcji tego środka odurzającego o wartości 1 360.000 PLN
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokuw zw. zart. 12 kki65 § 1 kk
D. S. (1)został oskarżony o to, że:
IX. od stycznia 2002 roku do marca 2007 roku wW.działając w ramach przestępstwa ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego przestępstwa stałe źródło dochodu wspólnie i w porozumieniu zE. Z.uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w ilości nie mniejszej nie 500 g heroiny co stanowi 500 jednorazowych porcji tego środka odurzającego o wartości nie mniejszej niż 40 000 PLN oraz 7500 g kokainy co stanowi 7500 jednorazowych porcji tego środka odurzającego o wartości 1 200 000 zł.
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kki65 § 1 kk.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, wyrokiem z dnia 9 marca 2012 roku (sygnatura akt III K 37/11), rozstrzygnął:
Uznał oskarżonegoM. D.za winnego tego, że w okresie od końca 2003 r. do lutego 2006 r. wW.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej działającej na terenie kraju oraz innych państw Unii Europejskiej, mającej na celu nielegalny obrót i wewnątrzwspólnotowe dostawy środków odurzających w znacznej ilości, to jest za winnego popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Uznał oskarżonegoM. D.za winnego tego, że w okresie od końca 2003 r. do lutego 2006 r. wW.oraz na terenie innych państw Unii Europejskiej, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz osiągając z tego stałe źródło dochodu, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy do Wielkiej Brytanii i Hiszpanii znacznej ilości środków odurzających w ilości około 500 kg heroiny, to jest za winnego popełnienia przestępstwa zart. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkiart. 65 kki za to na podstawie powołanych przepisów wymierzył mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 350 (trzystu pięćdziesięciu ) stawek dziennych przyjmując jedną stawkę za kwotę 100 złotych.
Uznał oskarżonegoM. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III wstępnej wyroku przyjmując, że działał on w 2004 r. wW.i za to na podstawieart. 264 § 3 kkw zw. zart. 12 kkwymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Uniewinnił oskarżonegoM. D.od popełnienia czynu opisanego w pkt. 4 części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuM. D.karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 45 § 1 kkw związku ze skazaniem za czyn opisany wpkt. IIorzekł wobec oskarżonegoM. D.przepadek osiągniętej korzyści majątkowej z przestępstwa w kwocie 40.000 złotych.
Uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w okresie od 2002 r. do lutego 2006 r. wW., w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu zE. Z.iD. S. (2)brał udział w nielegalnym obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci co najmniej 8.500 grama kokainy z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest za winnego popełnienia przestępstwa zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst Dz. U Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 kkiart. 65 § 1 kki za to na podstawie powołanych przepisów wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując jedną stawkę za kwotę 100 złotych.
Na zasadzieart. 45 § 1 kkw związku ze skazaniem za czyn opisany wpkt. XIIorzekł wobecR. K.przepadek korzyści osiągniętej z przestępstwa w kwocie 35.400 złotych.
Uznał oskarżonegoD. S. (1)za winnego tego, że w okresie od 2002 r. do stycznia 2005 r. wW., w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarze, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu zE. Z.iR. K.brał udział w nielegalnym obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci co najmniej 6.500 grama kokainy oraz zE. Z.w ilości 500 gramów heroiny, to jest za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2007 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst Dz. U Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 kkiart. 65 § 1 kki za to na podstawie powołanych przepisów wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując jedną stawkę za kwotę 100 złotych.
Uznał oskarżonegoD. S. (1)za winnego tego, że w marcu 2007 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zE. Z.oraz inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci około 1.000 gram kokainy, to jest za winnego popełnienia czynu zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst Dz. U Nr 179 poz. 1485) i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego ) roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuD. S. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na zasadzieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoD. S. (1)przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w związku ze skazaniem za czyny opisane:

a
w punkcie XIV w kwocie 30.400 złotych,

b) w punkcie XV w kwocie 8.300 złotych.
Na zasadzieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy ich tymczasowego aresztowania
-M. D.od dnia 29.06.2010 r. do dnia 27.04. 2011 r.
-R. K.od dnia 03.11.2010 r. do dnia 27.04.2011 .
Zwolnił oskarżonychM. D.,R. K.iD. S. (1)od ponoszenia kosztów sądowych.

Z wyrokiem tym nie pogodził się prokurator oraz oskarżeni:M. D.,R. K.iD. S. (1), w których imieniu apelacje wnieśli obrońcy.
Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w punktach XIV i XV, na niekorzyść oskarżonegoD. S. (1), i zarzucił:

I
obrazę przepisu prawa materialnegoartykułu 64 § 1 kkpoprzez nie przyjęcie przez Sąd, że czynu opisanego w punkcie XV wyrokuD. S. (1)dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 k.k.będąc uprzednio skazanym za przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt III K 547/05 na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w dniach od 25 stycznia 2005 roku do dnia 25 kwietnia 2006 roku,

II
obrazę przepisu prawa materialnegoartykułu 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst Dz. U. Nr 179 poz. 1485), poprzez nie orzeczenie w pkt. XV wyroku wobecD. S. (1)kary grzywny obok orzeczonej kary pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst Dz. U. nr 179 poz. 1485), której orzeczenie zgodnie z dyspozycją wyżej wymienionego artykułu, jest obligatoryjne,

III
obrazę przepisu prawa procesowegoart. 413 § 2 pkt. 1 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez nieprawidłowe określenie przypisanego oskarżonemuD. S. (1)przestępstwa w pkt. XIV wyroku, albowiem w opisie tym winno zostać wskazane, iż z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, co słusznie wskazał Sąd w przyjętej kwalifikacji ww. przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2006 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 kk.

Podnosząc te zarzuty prokurator wniósł o:
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

I
uznanie, że czynu opisanego w pkt. XV wyrokuD. S. (1)dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 64 § 1 k.k.będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 31 maja 2005 roku sygn. akt III K 547/05 na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w dniach od 25 stycznia 2005 roku do dnia 25 kwietnia 2006 roku,

II
orzeczenie wobec oskarżonegoD. S. (1)za czyn opisany w pkt. XV wyroku, kary grzywny w wysokości 10 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł. każda, obok orzeczonej za ten czyn kary pozbawienia wolności, a nadto orzeczenie wobecD. S. (1)kary łącznej grzywny na podstawie zart. 85 i 86 kk§ 1 kkw wymiarze łącznej kary grzywny w wysokości 110 stawek przy określeniu stawki na kwotę 100 zł.

III
zmianę określenia znamion przypisanego oskarżonemuD. S. (1)czynu opisanego w pkt. XIV wyroku poprzez przyjęcie, że uczynił on sobie z tego przestępstwa stałe źródło dochodu, przy pozostawieniu wyroku w pozostałym zakresie bez zmian.

Obrońca oskarżonegoM. D.(adw.P. L.) zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punktach: I, II, III, V oraz VI i zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na:

1
niesłusznym przyjęciu, że oskarżonemu przedstawiony został plan przemycania narkotyków, że oskarżony do planu tego przystąpił i miał zamiar plan ten realizować, a także przyjęcie, że oskarżony był świadomy zarówno istnienia zorganizowanej grupy, jak i przynależności do niej działając w celu popełniania przestępstw polegających na przemycaniu narkotyków w legalnych transportach, tym samym, że oskarżony w okresie od 2003 roku do lutego 2006 roku działał w zorganizowanej grupie przestępczej,

2
niesłusznym przyjęciu, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z innymi członkami zorganizowanej grupyR. M.czynnie uczestniczył w przewozie i dostawie ok. 500 kilogramów narkotyków,

3
niesłusznym przyjęciu, że oskarżony działał w zamiarze zorganizowania przekroczenia granicy RP nie mniej niż 19 osobom, przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie przestępstwa zart. 264 § 3w zw. zart. 12 kk.

4
niesłusznym przyjęciu, że oskarżony osiągnął korzyść majątkową w wysokości 10.000 euro w związku z czynem określonym w pkt. 2 wyroku, co uzasadniałoby przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 40.000 zł.

II
obrazę przepisów postępowania, prowadzącą do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie mającą istotny wpływ na wynik postępowania, to jest w szczególności:

1. obrazęart. 7 kpk,art. 6 kpk,art. 410 kpkpolegającą na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o okoliczności nie ujawnione podczas procesu sądowego i nieujawnione stronom, a to poprzez oparcie orzeczenia na nieujawnionych zeznaniach świadkaR. M.znajdujących się na kartach 53-65 akt sprawy,
2. obrazęart. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 92 kpkwyrażającą się przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie dowolnej, jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych poprzez nie uwzględnienie istotnych okoliczności ujawnionych w toku postępowania, pominięcie sprzeczności pomiędzy zeznaniamiR. M.orazP. D.i uwzględnienie wyłącznie niekorzystnych zeznań złożonych przez obu tych świadków, jak również przez przyjęcie, że świadkowie ci nie mają już żywotnego interesu w pomawianiu oskarżonego również na tym etapie postępowania, mimo, że logiczne rozumowanie w połączeniu z wiedzą o treści przepisów prawa karnego prowadzi do wniosku przeciwnego,
3. obrazęart. 410 kpk,art. 424 § 1 i § 2 kpkpoprzez niepełną dyskusję dowodów, w tym niewskazanie dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych do potwierdzających tezę aktu oskarżenia, nieustosunkowanie się do części z nich, jak również poprzez bardzo ogólne przytoczenie w wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymierzaniu kary (strona 17-18 uzasadnienia) a tym samym brak należytego rozważenia przesłanek przepisuart. 53 § 1 i 2 kkw konsekwencji rażącą surowość kary.
Nadto, jeśli Wysoki Sąd uznałby jednak, że ustalenia poczynione przez Sąd Pierwszej Instancji są prawidłowe obrońca zarzucił:

III
obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

1. obrazęart. 18 § 1 kkprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do czynów określonych w pkt. II i III wyroku, mimo że nawet w świetle ustalonego przez Sąd Pierwszej Instancji stanu faktycznego, zarówno w zakresie przewozu i dostawy narkotyków jak i w zakresie nielegalnego przemytu emigrantów, oskarżony działaniem swoim nie realizował żadnego znamion przestępstw zart. 55 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniilubart. 364 kk, zatem w odniesieniu do oskarżonego mowa być może co najwyżej o pomocnictwie do tych przestępstw,
2. obrazęart. 53 § 1 i 2 kkorazart. 55 kkpoprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, w zakresie wymiaru kary, gdy nawet przy przyjęciu pełnej akceptacji treści niekorzystnych zeznań świadków, nie sposób przyjąć, że oskarżony wiedział o wszystkich transportach narkotyków, tym samym Sąd winien uwzględnić stopień przyczynienia się oskarżonego do dokonania zarzucanych mu przestępstw oraz stopień jego winy.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. D.(adw.Ł. J.) zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punktach: I, II, III, V, VI oraz XVIII i zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 424 § 1 pkt. 1 kpkpoprzez sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, uniemożliwiający merytoryczne ustosunkowanie się do jego treści oraz dokonanie kontroli prawidłowości orzeczenia przez Sąd Odwoławczy,

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, sprzeczna z logicznym rozumowaniem i doświadczeniem życiowym, co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia sprawstwa i winy oskarżonegoM. D..

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoR. K.zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punktach: XII, XIII oraz XVIII i zarzucił:

1
naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia przez dowolną ocenę materiału dowodowego sprzeczną z wiedzą, logiką i doświadczeniem życiowym, co skutkowało poczynieniem przez Sąd I instancji błędnych ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonegoR. K.oraz dokonanie ustaleń i oceny jedynie w oparciu o część materiału dowodowego i pominięcie dowodów przeczących ustaleniom Sądu,

2
naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności pominięcie dowodu z dwóch krótkich wiadomości tekstowych, które wskazują na motywyE. Z., którymi kierował się składając wyjaśnienia obciążająceR. K..

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku w punkcie XIII, XIV i XVIII oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze.
Obrońca oskarżonegoD. S. (1)zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 kpk), w szczególnościart. 410 kpkw zw. zart. 7 kpkiart. 424 § 1 pkt. 1 kpkpolegające na nie uwzględnieniu przy wyrokowaniu ujawnionych w toku postępowania części wyjaśnieńE. Z.oraz znacznych fragmentów zeznańR. M.w zakresie w jakim pozostają one ze sobą sprzeczne oraz nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których okoliczności wskazane w ww zeznaniach i wyjaśnieniach w zakresie w jakim są one ze sobą sprzeczne, nie znalazły odzwierciedlenia w treści rozstrzygnięcia;

2
naruszenie przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 kpk), w szczególnościart. 7 kpkiart. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt. 1 kpkpoprzez nie dokonanie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jakiejkolwiek analizy wyjaśnieńE. Z., oraz nie skonfrontowanie ich treści z pozostałym materiałem dowodowym ujawnionym w toku postępowania, w szczególności zaś z zeznaniamiR. M., które to dowody pozostają ze sobą w oczywistej sprzeczności w zakresie dotyczącymD. S. (1)orzR. K.;

3
naruszenie przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 kpk), w szczególnościart. 7 kpkiart. 424 § 1 pkt. 1 kpkpolegające na zaniechaniu dokonania oceny oraz analizy wyjaśnień oskarżonegoD. S. (1)orazR. K.i odmówienie im wiary wyłącznie z uwagi na ich sprzeczność z wyjaśnieniamiE. Z.;

Ponadto wyrokowi powyższemu, stosownie do treściart. 427 § 2 kpkzarzucił:
rażąca niewspółmierność kary (art. 438 pkt. 4 kpk) poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łacnej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z uwzględnieniem – jako okoliczności obciążającej - uprzedniej karalności oskarżonego, podczas gdy – obecnie – poprzednie skazanie uległo zatarciu, w konsekwencji zaś okoliczność ta nie może być brana pod uwagę przez sąd.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoD. S. (1)od zarzuconych mu czynów, ewentualnie orzeczenie wobecD. S. (1)kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest częściowo zasadna. Niezasadne natomiast są apelacje obrońców oskarżonych:M. D.,R. K.orazD. S. (1)i jako takie nie mogą być uwzględnione.

I
Co do apelacji prokuratora.
W efekcie uzupełnienia przewodu sądowego ustalono, że skazanieD. S. (1)– wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 31 maja 2005 roku (sygnatura akt III K 547/05) – uległo zatarciu. Tym samym oskarżonyD. S. (1)uchodzi za niekaranego.
Wykluczone jest przyjęcie powrotności do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k.w sytuacji, kiedy w chwili orzekania poprzednie skazanie uległo zatarciu i to nawet wówczas, gdy kolejne przestępstwo zostało popełnione przed upływem terminu przewidzianego dla zatarcia poprzedniego skazania. Jest tak dlatego, że skutkiem zatarcia skazania jest nie tylko uznanie go za niebyłe, ale także za niebyłe uważa się samo popełnienie przestępstwa (art. 106 k.k.).
W tej mierze zatem zarzut zawarty w apelacji prokuratora (punkt I) jest chybiony.
Trafne natomiast są zarzuty sformułowane w punktach II i III apelacji.
Faktycznie bowiem Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku (punkty XIV i XV części rozstrzygającej) dopuścił się obrazy przepisów – odpowiednio – postępowania, które ma wpływ na treść orzeczenia, oraz prawa materialnego.
I tak w opisie czynu przypisanego oskarżonemuD. S. (1)wpunkcie XIVczęści rozstrzygającej nie określono tego, że oskarżony z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, na co słusznie wskazał Sąd Okręgowy z kolei w przyjętej kwalifikacji prawnej tego czynu. Zasadnie więc prokurator zarzuca tutaj obrazę prawa procesowego, skoro zart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.wynika obowiązek dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikacji prawnej.
Natomiast w punkcie XV części rozstrzygającej przypisano oskarżonemuD. S. (1)czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Z sankcji tego przepisu wynika, że sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Tymczasem w zaskarżonym wyroku nie orzeczono kary grzywny, choć orzeczenie tej kary jest, w tym przypadku, obligatoryjne. Tym samym i ten zarzut prokuratora jest trafny.
Trzeba przy tym podkreślić, że Sąd Okręgowy dostrzegł ten błąd i sam go wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (strona 17).
Skutkiem uwzględnienia apelacji prokuratora, w ww. zakresie, była konieczność zmiany zaskarżonego wyroku.
Miarkując jednostkową karę grzywny oraz karę łączną grzywny orzeczoną wobec oskarżonegoD. S. (1)wzięto pod uwagę następujące argumenty.
Istota kary grzywny orzekanej w systemie stawkowym polega na tym, że kierując się dyrektywami zawartymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.sąd wymierza karę grzywny (jej wysokość) przez określenie liczby stawek, a następnie, kierując się wskazaniami zart. 33 § 3 k.k., ustala wysokość jednej stawki dziennej.
Biorąc pod uwagę, że miarodajna jest sytuacja oskarżonego w chwili wyrokowania (in concretotaka sama przed Sądem Okręgowym oraz przed Sądem Apelacyjnym), oczywistym jest, że dla każdej z wymierzonych kar grzywny, ustalona przez sąd, jako właściwa, stawka dzienna grzywny musi być taka sama.
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając, że Sąd Okręgowy w części dotyczącej grzywny jednostkowej ustalił wysokość jednej stawki na 100 zł, w takiej wysokości należało też ustalić wysokość jednej stawki grzywny jednostkowej wymierzonej oskarżonemu przez Sąd Apelacyjny za czyn przypisany w punkcie XV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku.
Wymierzając karę łączną grzywny (określając na nowo wysokość stawki dziennej) zastosowano się do wymagań zawartych w przepisieart. 86 § 2 k.k.

II
W apelacjach obrońców oskarżonych:M. D.,R. K.iD. S. (1)postawiono zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:art. 4, art. 6, art. 7, art. 92, art. 410 i art. 424 § 1 i 2 k.p.k.
Zarzut ten jest chybiony z następujących powodów.
W pierwszej kolejności należy dostrzec, że istotnie – na co zwrócił uwagę adw.P. L.– obrońca oskarżonegoM. D., Sąd Okręgowy powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznaniaR. M.zawarte na kartach 53-65 akt, kiedy w protokole nie zapisano, że zostały one odczytane lub ujawnione na rozprawie.
W tym świetle przyjąć trzeba, że Sąd Okręgowy istotnie dopuścił się obrazy przepisów postępowania (art. 410 k.p.k.). Jednakże, aby zarzut taki (zart. 438 pkt 2 k.p.k.) uwzględnić, należy wykazać, że obraza przepisów postępowania mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Tymczasem ustalenia Sądu Okręgowego, w kwestionowanym tutaj zakresie, nie zostały oparte jedynie na zeznaniachR. M.. Uważna bowiem lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Okręgowy przywołuje na poparcie swoich ustaleń w tej części inne jeszcze dowody, które uznał za wiarygodne. Ponadto okoliczności (zawarte w protokole na kartach 53-65 akt) wynikają także z pozostałych zeznańR. M., które to dowody zostały już prawidłowo przeprowadzone na rozprawie.
W końcu z apelacji adw.P. L.(strona 3) wiadomo, że treść zeznańR. M.była i jest obronie dobrze znana, a zatem nie może tutaj być mowy o jakimkolwiek dla niej zaskoczeniu. Tym samym nie można przyjąć, abyin concretonaruszono prawo do obrony, co sugerować może przywołanie przez obrońcęart. 6 k.p.k.w zarzucie opisanym wpunkcie II podpunkcie 1apelacji.
Należy także dodać, że brak odpowiedniego zapisu w protokole rozprawy głównej nie świadczy o tym, że Sąd Okręgowy faktycznie nie znał treści tego protokołu.
Poza wyżej opisaną sytuacją Sąd I instancji wykorzystał w toku rozprawy głównej wszelkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa, winy, kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a w końcowym rezultacie dla rozstrzygnięcia o prawnej odpowiedzialności każdego z oskarżonych.
W szczególności Sąd meriti przesłuchał w toku rozprawy oskarżonych, w zakresie w jakim zdecydowali się oni na złożenie wypowiedzi przed Sądem, odczytując w pozostałym zakresie wcześniej składane przez nich wyjaśnienia. W sposób nienaganny (za wyjątkiem wyżej opisanym i ocenionym) Sąd przeprowadził dowody z zeznań świadków, w wypadkach dostrzeganych rozbieżności w treści oświadczeń składanych na kolejnych etapach postępowania w sprawie, lub niepamięci szczegółów zdarzenia, odczytując protokoły wcześniej złożonych przez nich zeznań.
W tej sprawie miała także znaczenie bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie głównej oraz na rozprawie odwoławczej (co dotyczy zeznań świadkówR. M.iE. Z.). Nie ulega wątpliwości, że zasada bezpośredniości odgrywa obok zasady swobodnej oceny dowodów rolę trudną do przecenienia. To właśnie Sąd pierwszej instancji dowody z wyjaśnień oskarżonych, a także z zeznań świadków, przeprowadził bezpośrednio na rozprawie głównej, miał bezpośredni z nimi kontakt w toku realizacji czynności dowodowych, oceniał złożone przez każdego z oskarżonych wyjaśnienia kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchiwanymi stwarzał właściwe warunki dla oceny wiarygodności składanych przez nich wyjaśnień i zeznań.
Jak już zaznaczono zasada bezpośredniości stanowiła także podstawę dla Sądu Apelacyjnego do oceny wiarygodności dowodów przeprowadzonych podczas rozprawy odwoławczej. W tej mierze Sąd Apelacyjny, po przesłuchaniu świadkówR. M.iE. Z., nie ma żadnych wątpliwości, że Sąd Okręgowy postąpił słusznie obdarzając zaufaniem wyjaśnieniaE. Z., natomiast zeznaniaR. M.o tyle, o ile mowa jest o tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W wyczerpującym uzasadnieniu pisemnym wyroku, sporządzonym starannie i z dbałością o uwzględnienie i szczegółową analizę wszelkich faktów w sprawie istotnych, Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.); a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Zasadnym w tej sytuacji będzie przypomnienie utrwalonego od lat poglądu sformułowanego tak w doktrynie, jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody, lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut przy tym obrazy przepisuart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający – oceniając dowody – naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., gdy nadto sąd nie orzeknie, z obraząart. 410 k.p.k.iart. 424 § 2 k.p.k.oraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 k.p.k.Tego rodzaju uchybień, tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu meriti, sąd odwoławczy – jak wyżej wskazano – nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnili skarżący.
Wbrew temu co wynika z apelacji dowody, które podlegały weryfikacji Sądu Okręgowego, ocenione zostały zgodnie z regułami swobody określonymi wart. 7 k.p.k., a swoje w tym względzie stanowisko Sąd ten w sposób należyty umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku.
Zasada swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) nie daje podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to według klucza najkorzystniejszego dla oskarżonych. Mając na uwadze zasady prawa dowodowego o wartości dowodowej nie decyduje to czy poszczególne dowody są korzystne albo niekorzystne dla oskarżonych, ale treść każdego z dowodów konfrontowana z innymi dowodami. Istotne także jest, by - tak jak w przedmiotowej sprawie uczynił to Sąd Okręgowy - stanowisko takie zostało należycie i przekonująco uzasadnione, a ocena ta była wszechstronna i wnikliwa. Słusznie więc, bo zgodnie z tymi zasadami, postąpił Sąd Okręgowy, kiedy preferencjom tym nie uległ.
Odmienna ocena dowodów, korzystna dla oskarżonych, jest naturalnie prawem apelujących. Nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w sprawie przez Sąd Okręgowy charakteryzowała się dowolnością.
Sformułowany w apelacji zarzut tendencyjności sądu w doborze i ocenie dowodów (art. 4 § 1 k.p.k.), jest całkowicie chybiony. Jest tak dlatego, że ustalenia faktyczne winny być przecież konstruowane w oparciu o dowody, którym przyznano walor wiarygodności.
Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga, aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to ktoin concretona tym korzysta a kto traci. Nie ma więc w polskim prawie dowodowym takiej reguły, która nadawałaby pierwszeństwo dowodom korzystnym dla oskarżonych przed dowodami przemawiającymi na ich niekorzyść, tak jak i nie ma reguły o przeciwstawnej wymowie.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przekonuje o tym, że zasada bezstronności została w tej sprawie dochowana.
Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek, oceniania wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie. Wymóg, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), oznacza konieczność znajdowania się w polu uwagi sądu w chwili rozstrzygania wszystkich okoliczności. Nie chodzi zaś o to, aby orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów, bo jest to oczywiście niemożliwe. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).
Z obowiązku tego Sąd Okręgowy wywiązał się należycie. Sąd ten bowiem wnikliwie analizował wszystkie wyjaśnienia każdego z oskarżonych oraz zeznania świadków i logicznie wykazał, które i dlaczego oraz w jakim zakresie są wiarygodne. Ocenę tę przeprowadzono z poszanowaniem zasady obiektywizmu, na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego. Nie wykazuje ona błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodów) czy logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc w sposób odpowiadający zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.
Wyrażona wart. 4 k.p.k.zasada obiektywizmu nie jest naruszona, jeżeli sąd - tak jak w tej sprawie Sąd Okręgowy - ma w polu swego widzenia wszystkie dowody i fakty dotyczące oskarżonych, zarówno te, które są dla nich korzystne, jak i te, które przemawiają na ich niekorzyść, poddaje je ocenie i analizie zgodnej ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.
W wypadku zatem, gdy pewne ustalenie faktyczne (tak, jak w tej sprawie) zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu zasady obiektywizmu, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treściart. 7 k.p.k., lub też przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen, a tego w żadnej apelacji nie wykazano.

III
W apelacji adw.P. L.– obrońcy oskarżonegoM. D.postawiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Zarzut taki nie jest trafny.
Otóż zarzut ten może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 k.p.k.). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się (na ogół) z wymogami tegożart. 410 k.p.k., nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia.
Nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne i gołosłowne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości i na tej tylko podstawie formułowanie zarzutu, że ustalenia sądu są błędne, bowiem tej ewentualności nie uwzględniają lub też nie stanowią jej bezwzględnego zaprzeczenia. Każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby wikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2006 r., II AKa 72/06, LEX nr 181678).
W świetle przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktów oraz wyprowadzonych z nich przez Sąd Okręgowy wniosków, które Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje, nie można mieć żadnych wątpliwości odnośnie do sprawstwa i winy oskarżonegoM. D.co do czynów przypisanych mu w zaskarżonym wyroku.
Argumentacja tego dotycząca, zawarta w apelacji, ma charakter wyłącznie polemiczny.
Otóż obrońca, w uzasadnieniu apelacji, ponownie przedstawia stanowisko jakie w swoich wyjaśnieniach zajął oskarżony.
Na tym przede wszystkim gruncie skarżący wyraża przekonanie, że zebrane dowody i ujawnione okoliczności, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne nie dawały podstawy do przyjęcia, że oskarżony jest sprawcą przypisanych mu czynów.
W związku z tak sporządzonym zarzutem i takim jak wyżej scharakteryzowano jego uzasadnieniem, merytoryczne odniesienie się do jego słuszności lub błędności nie jest możliwe. Wymagałoby to bowiem powtórzenia całego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, przeprowadzenia powtórnie analizy dowodów, odtworzenia podstaw dokonanych przez ten Sąd ustaleń faktycznych, czyli powtórzenia postępowania rozpoznawczego z tą różnicą, że dokonanego nie w oparciu o bezpośrednią realizację dowodów, lecz wyłącznie w oparciu o dowody z zawartych w aktach sprawy dokumentów. Takie wszakże przedsięwzięcie byłoby oczywiście sprzeczne z funkcją kontrolną sądu odwoławczego, która z racji samej swej istoty nie może polegać na powtórzeniu czynności kontrolowanych.
Wystarczy zatem powiedzieć, że Sąd Okręgowy – wbrew temu co wynika z apelacji – trafnie wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione albo nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wszelkie wątpliwości jakie wysunięto w apelacji zostały właśnie tam rozwiane.

IV
W apelacji adw.P. L.– obrońcy oskarżonegoM. D.postawiono zarzut obrazy prawa materialnego.
Zarzut ten jest chybiony.
Zdaniem obrońcy (strona 12 apelacji) oskarżonemu zarzucić można wyłącznie pomocnictwo w zakresie czynów przypisanych w punktach 2 i 3 zaskarżonego wyroku.
Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 2 zaskarżonego wyroku.
Pogląd ten nie wytrzymuje krytyki, kiedy dostrzec, żeR. M.(już na samym początku, na etapie planowania przestępczego procederu) przedstawiłM. D.propozycję przemytu narkotyków w ciągnikach (zeznaniaR. M.- karta 1065 akt). O każdym przemycie narkotykówR. M.informował oskarżonegoM. D., ponieważ:musiałem go rozliczać(karta 1242 akt). Okoliczności te, w powiązaniu z ustaloną przez Sąd Okręgowy rolą oskarżonegoM. D.w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezR. M., sprawiają, że nie można mieć wątpliwości co do tego, że oskarżonyM. D.po prostu działał w sposób opisany zaskarżonym wyroku.
Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 3 zaskarżonego wyroku.
Już tylko z zeznańR. M.(karty 1050-1051 akt) wiadomo, że proceder nielegalnego przewożenia emigrantów przez granicę polsko-niemiecką zorganizowali wspólnie właśnieR. M.i oskarżonyM. D.. Ustalenie Sądu Okręgowego jest więc trafne. Dodatkowo znajduje potwierdzenie w ocenie zachowania się oskarżonego po tym, jak ujawniono ten proceder.

V
Odnosząc się do poszczególnych okoliczności zawartych w apelacjach – należy wskazać, co następuje.
Rzeczywiście Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne przede wszystkim na podstawie zeznańR. M.i wyjaśnień oskarżonegoE. Z.. To prawda, że poszczególne wyjaśnienia czy zeznania nie są identyczne i różnią się w niektórych szczegółach zarówno między sobą, jak i pomiędzy sobą. Różnice te są akcentowane w apelacjach obrońców oskarżonych:M. D.,R. K.iD. S. (1).
Podkreślić jednak trzeba, że w głównym nurcie tej sprawy, czyli co do okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, dowody te są konsekwentne i cały czas mają jednoznaczną wymowę, a w tym świetle sprawstwo każdego z oskarżonych, co do poszczególnych przypisanych im czynów nie może budzić żadnych wątpliwości, w szczególności okoliczności takich nie dostarczają skarżący w apelacjach.
I tak o sprawstwie oskarżonegoM. D.świadczą przede wszystkim niezmienne zeznaniaR. M.zawarte na kartach:

1

    1065-1066, 1241-1243 akt, co dotyczy czynów przypisanych w punktach I i II zaskarżonego wyroku,

2
karty 1050-1051 akt, co dotyczy czynu przypisanego w punkcie III zaskarżonego wyroku.

O sprawstwie oskarżonychR. K.iD. S. (1)świadczą przede wszystkim wyjaśnieniaE. Z.zawarte na kartach 426-432 akt, które znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. J.(karty 2064-2065 o. akt – uwzględniając błędną numerację i 2087-2088 akt).
Tym samym wiarygodność zeznańR. M.(w rozpatrywanym tu zakresie) oraz wyjaśnieńE. Z.nie może być skutecznie kwestionowana przed sądem, a ustalenia Sądu Okręgowego poczynione na podstawie tych dowodów po prostu przedstawiają prawdę.
Obrońca oskarżonegoD. S. (1)starał się wykazać przed Sądem Apelacyjnym, żeE. Z.próbował nakłonićR. M.do złożenia fałszywych zeznań obciążających oskarżonegoD. S. (1).
Po przesłuchaniuR. M.iE. Z.Sąd Apelacyjny stwierdza, że w omawianym tu zakresie zeznaniaR. M.są nieprawdziwe, natomiast na wiarę zasługują zeznaniaE. Z.. Jest tak przede wszystkim dlatego, że na podstawie okoliczności zrelacjonowanych przezR. M.nie można, w sposób zgodny z logiką i doświadczeniem życiowym, wytłumaczyć dlaczegoE. Z.miało zależeć na tym, aby bezpodstawnie obciążyćD. S. (1)iR. K.. Gdyby bowiem tak faktycznie było, jak zeznałR. M., że w ten oto sposóbE. Z.chciał uzyskać uprzywilejowaną pozycję w postępowaniu i podlegać łagodniejszej karze, to nie wiadomo dlaczegoE. Z.miałby dążyć do tego, aby nie składać wyjaśnień w tej sprawie, skoro właśnie tylko tak mógł dotrzeć do swojego celu.
Tymczasem z zeznańE. Z.(karta 2348 akt) wiadomo, że nie chciał on składać wyjaśnień, gdyż wtedy – wyjaśniając zgodnie z prawdą – musiał obciążyćD. S. (1)iR. K., a z własnego doświadczenia wiedział jakie to spowoduje konsekwencje dla oskarżonych i ich bliskich.
W apelacji adw.Ł. J.– obrońcy oskarżonegoM. D.zarzucono, że Sąd Okręgowy nie przyjął najbardziej korzystnego dla oskarżonego sposobu obliczenia ilości heroiny przemyconej z Holandii do Wielkiej Brytanii. Sąd Okręgowy obliczył (strona 5 swojego uzasadnienia), że było to około 100 kilogramów (4-5 kursów, po 15-20 kilogramów heroiny każdy), natomiast obrońca argumentuje w apelacji (strona 6), że wzgląd na zasadęin dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.) wymaga, aby ilość tę ograniczyć do około 60 kilogramów.
Zarzut ten nie jest trafny. Otóż z wiarygodnych zeznańR. M.wiadomo (karta 1242 akt), że wszystkie skrytki „wypełniane były po brzegi”, aby nie tracić miejsca w samochodzie. Tym samym nie można kwestionować tych obliczeń poczynionych przez Sąd Okręgowy i nie ma tu też miejsca na wątpliwości, których nie można by było usunąć.
Skarżący wskazał też na niekonsekwencję w tych obliczeniach. Istotnie Sąd Okręgowy, obliczając ilość heroiny przemyconej z Polski do Wielkiej Brytanii, przyjął ilość minimalną. Taki sposób obliczenia jest – w świetle faktu wyżej wskazanego – nieprawidłowy. Jednakże w układzie procesowym tej sprawy Sąd Apelacyjny nie miał możliwości skorygowania wyroku w tym zakresie, gdyż byłoby to niekorzystne dla oskarżonegoM. D.(art. 434 § 1 k.p.k.). Poprzestać zatem należało tylko na zwróceniu uwagi na tę okoliczność.

VI
Czyny przypisane oskarżonym, za wyjątkiem wcześniej omówionym, zostały prawidłowo opisane i zakwalifikowane.
Apelacje obrońców, zważywszy na wprost postawione zarzuty lub uwzględniając ich kierunek, nakazywały rozważenie tego, czykarawymierzona każdemu z oskarżonych w zaskarżonym wyroku nie jestrażąco niewspółmiernie surowa.
Kara wymierzona oskarżonym:M. D.,R. K.iD. S. (1)(odpowiednio także kara łączna) jest sprawiedliwa. Uwzględnia zarówno okoliczności przemawiające za każdym z oskarżonych, jak i okoliczności obciążające każdego z nich, które zostały zasadnie dostrzeżone przez Sąd Okręgowy i właściwie ocenione.
O rażącej niewspółmierności kary nie można mówić w sytuacji, gdy sąd wymierzając karę (a tak właśnie jest w tej sprawie), uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary określonych wart. 53 k.k.
W apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)słusznie zwrócono uwagę na to, że poprzednie skazanie oskarżonego uległo zatarciu, co – zdaniem obrońcy – powinno znaleźć stosowne odzwierciedlenie w wymiarze kary dla tego oskarżonego, poprzez jej złagodzenie. Jednakże z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy – miarkując karę dla tego oskarżonego – nie traktował go jak recydywistę, choć powinien, skoro wyrokował w dniu 9 marca 2012 roku, a postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ o zatarciu skazania uprawomocniło się dopiero 15 marca 2012 roku. Okoliczność tę, odpowiedzialności oskarżonegoD. S. (1)w reżimieart. 64 § 1 k.k., Sąd Okręgowy po prostu przeoczył. W sytuacji zatem, kiedy zatarcie skazania nastąpiło po ogłoszeniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd Okręgowy w ogóle nie uwzględnił okoliczności powrotu do przestępstwa oskarżonego, a w międzyczasie skazanie uległo zatarciu, to należy przyjąć, że okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na miarkowanie kary dla tego oskarżonego.
W każdym razie kara wymierzona oskarżonemuD. S. (1)w zaskarżonym wyroku jest karą zasłużoną i sprawiedliwą, nawet przy uwzględnieniu faktu, że oskarżony nie był dotychczas karany przez sąd.

VII
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
Z uwagi na to, że istnieją podstawy do uznania, że ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów każdego z oskarżonych - na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.- zwolniono ich od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.