Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 82/13
Data wyroku: 2013-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alojzy Zawadzki, del do Anna Borkowska, Ewa Kilczewska
Słowa kluczowe: Apelacja

Sygn. akt. IV Ka 82/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 czerwca 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Ewa Kilczewska
Sędziowie  SSO  Alojzy Zawadzki
SSR del do SO Anna Borkowska (spr.)
Protokolant Aneta Malewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r.
sprawyB. M.
oskarżonego o przestępstwo zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11§ 2 kki w zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej
z dnia 16 listopada 2012r.  sygn. akt II K 182/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej ) na rzecz adwokataJ. W.kwotę 619,92 złotych (sześciuset dziewiętnastu i92/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 82/13

UZASADNIENIE
B. M.został oskarżony o to, że:

I. w dniu 5 września 2010 r. weW.w(...)(...)przyul. (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 88 sztuk kartek trójwymiarowych oraz dwóch linijek trójwymiarowych, o łącznej wartości 1368, 74 zł, czym działał na szkodęFirmy (...), przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 20.05.2002 r., sygn. akt II K 1103/01, za czyny zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 242 § 1 k.k.na karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołowie z dnia 25.11.2002r., sygn. akt IIK 220/99, za czyny zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.iart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołowie z 24.03.2003 r., sygn. akt II K 8/02, za czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z 02.04.2003 r., sygn. akt IIK 1808/02 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z 13.05.2003r., sygn. akt II K 1132/02 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k. w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, połączonych wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt II K 1726/04 na karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 23 lutego 2005 r. do dnia 22 marca 2006 r.
to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

II. w dniu 5 września 2010 r. weW.w DH(...)przyul. (...)w trakcie przeprowadzonej interwencji zmuszał funkcjonariuszy policjiK. K.orazM. D.do zaniechania prawnej czynności służbowej w ten sposób, że groził wymienionym zarażeniem wirusem HIV i HCV, szarpał się, wyrywał, próbował samookaleczenia uderzając głową w ścianę i samookaleczenia się szkłem z okularów, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 31.05.2001 r., sygn. akt II K 1073/97, za czyn zart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, objętą wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt II K 1726/04, którą odbywał w okresie od 23 lutego 2005 r. do dnia 22 marca 2006 r.
to jest o czyn zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

III. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie II znieważył funkcjonariuszy policjiK. K.orazM. D.podczas i w związku z pełnieniem przez wymienionych obowiązków służbowych używając wobec nich słów powszechnie uznawanych za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 31.05.2001 r., sygn. akt II K 1073/97, za czyn zart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, objętą wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt II K 1726/04, którą odbywał w okresie od 23 lutego 2005 r. do dnia 22 marca 2006 r.
to jest o czyn zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej w II Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II K 182/11:

I
uznał oskarżonegoB. M.winnym popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, ustalając, że czyn ten popełnił w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołowie z dnia 25 listopada 2002 r. sygn. IIK 220/99 za czyny zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkiart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, objętą wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2005 r. sygn. IIK 1726/04, którym wymierzono karę łączną 4 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywał w okresie od 23 września 1996 r. do 30 maja 1997 r. oraz od dnia 9 lipca 1997 r. do dnia 16 marca 1998 r. oraz od dnia 23 lutego 2005 r. do 22 marca 2006 r. to jest przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności

II
uznał oskarżonegoB. M.winnym tego, że w dniu 5 września 2010 r. weW.w DH(...)przyul. (...)w trakcie przeprowadzonej interwencji związanej z zatrzymaniem go zmuszał funkcjonariuszy policjiK. K.orazM. D.do zaniechania przez nich czynności w postaci zatrzymania go w ten sposób, że groził wymienionym zarażeniem wirusemH. i. H., szarpał się oraz znieważał wyżej wymienionych funkcjonariuszy Policji słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyki z dnia 31.05.2001 r., sygn. akt II K 1073/97, za czyny zart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.na karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, objętą wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt II K 1726/04, którą odbywał w okresie od 23 lutego 2005 r. do dnia 22 marca 2006 r., to jest przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniach od 5 września 2010 r. do 6 września 2010 r.

V
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. W.kwotę 1446,48 złotych tytułem udzielonej oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu

VI
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, w tym od opłaty sądowej obciążając nimi Skarb Państwa.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego w zakresie rozstrzygnięcia o karze zawartego w pkt I części dyspozytywnej wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia o winie zawartego w pkt II wyroku i w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej zawartego w pkt III części dyspozytywnej wyroku.

Apelujący zarzucił orzeczeniu:

I
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 410 k.p.k.iart. 7 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, tj. pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego wyjaśnień oskarżonego złożonych w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia oraz zeznań świadkaE. Ś.złożonych w powyższym zakresie, wobec dokonania dowolnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadkaE. Ś.złożonych w powyższym przedmiocie, a nadto poprzez niezasadne uznanie za wiarygodne w całości zeznań pokrzywdzonychK. K.iM. D., mimo, że całokształt okoliczności sprawy nie daje podstaw do dokonania takiej oceny

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, a polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonyB. M.w dniu 5 września 2010 r. weW.w DH(...)przyul. (...)w trakcie przeprowadzonej interwencji związanej z zatrzymaniem go zmuszał funkcjonariuszy policjiK. K.iM. D.do zaniechania przez nich czynności w postaci zatrzymania go w ten sposób, że groził wymienionym zarażeniem wirusem(...)i szarpał się, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń

III
rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu kar jednostkowych przekraczających stopień zawinienia wobec pominięcia okoliczności, że oskarżony miał tempore criminis ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem, na pominięciu przy wymierzaniu kar jednostkowych okoliczności łagodzących w postaci wyrażenia przez oskarżonego żalu, skruchy i przeproszenia, niezasadnym przyjęciu, że brak jest podstaw do wymierzenia kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji i niezasadnym przyjęciu braku podstaw do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności.

Podnosząc przytoczone powyżej zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II części dyspozytywnej wyroku zachowania polegającego na tym, że oskarżonyB.M.w trakcie przeprowadzonej interwencji związanej z zatrzymaniem go zmuszał funkcjonariuszy policjiK. K.iM. D.do zaniechania przez nich czynności w postaci zatrzymania go w ten sposób, że groził wymienionym zarażeniem wirusemH. i. H.i w konsekwencji zmianę kwalifikacji prawnej czynu poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.i wymierzenie za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia
- orzeczenie kary pozbawienia wolności za czyn przypisany oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku w dolnych granicach ustawowego zagrożenia
- rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i wymierzenie kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji
- warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza argumentów zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, pozwoliła Sądowi Okręgowemu na stwierdzenie, iż zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego nie mogą zostać uznane za słuszne.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób dokładny i prawidłowy, rozważył wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz trafnie przypisał oskarżonemu sprawstwo i winę w zakresie zarzuconych mu czynów. Swoje stanowisko Sąd Rejonowy przekonująco, logicznie i wyczerpująco uzasadnił, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), ani też zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.). Wnioski Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego, zgodnie z dyrektywą prawdy zawartą wart. 2 § 2 k.p.k.i obiektywizmu zawartą wart. 4 k.p.k.
Sąd odwoławczy uznaje za zbędne powielanie argumentów przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji. Wskazać jednakże należy, że zarzuty apelującego co do dokonania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i dowolnej oceny dowodów są chybione, zaś tezy skarżącego w tym zakresie należy uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji co do sprawstwa i winy oskarżonego. Dokonana przez Sąd odwoławczy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania oraz wyczerpującego i precyzyjnego pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia w żaden sposób nie pozwala na przypisanie Sądowi Rejonowemu błędów i dowolności w ustalaniu stanu faktycznego, jak również nieprawidłowości przy ocenie poszczególnych dowodów. Należy podkreślić, że Sąd I instancji starannie przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie, wszechstronnie ocenił całość materiału dowodowego oraz prawidłowo ustalił przebieg krytycznego zdarzenia.
Sąd Okręgowy w pełni podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zeznań pokrzywdzonychK. K.iM. D., zaś zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku rozważania dotyczące wiarygodności i obiektywizmu tych relacji zasługują na całkowitą aprobatę. W pełni przekonujące są też argumenty Sądu meriti co do przyczyn odmówienia wiarygodności zmiennym i niekonsekwentnym wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniomE. Ś.. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów doprowadziła do trafnego przypisania oskarżonemu sprawstwa czynów zart. 278 § 1 kkoraz zart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Za chybioną należy uznać podniesioną w apelacji argumentację mającą na celu wykazanie, iż oskarżony nie groził funkcjonariuszom policji zarażeniem wirusemH. i. H.oraz nie szarpał się z nimi w celu skłonienia ich do zaniechania czynności zatrzymania. Relacja z przebiegu interwencji przekazana przezK. K.iM. D., w powiązaniu z treścią zeznańI. P., nie pozwala na inną, niż dokonana przez Sąd Rejonowy, ocenę prawną zachowania oskarżonego.
Brak było również podstaw do uwzględnienia zawartych w apelacji zarzutów dotyczących orzeczenia o karach jednostkowych oraz karze łącznej pozbawienia wolności. Wymierzone wobec oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz do stopnia jego zawinienia (jak wynika z opinii biegłych psychiatrów w odniesieniu do zarzutów postawionych w pkt 2 i 3 aktu oskarżenia zdolność oskarżonego do pokierowania swoim postępowaniem była ograniczona,lecz nie w stopniu znacznym). Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący wskazał jakie przesłanki legły u podstaw wymierzenia oskarżonemu kar jednostkowych w wymiarze 10 miesięcy i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na aprobatę Sądu Okręgowego zasługują również podane w pisemnym uzasadnieniu wyroku powody ukształtowania kary łącznej na zasadzie asperacji. Nadto za w pełni zasadne należy uznać przekonanie Sądu I instancji co do braku podstaw do postawienia wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej i tym samym niemożności skorzystania przez niego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Jak wynika z danych o karalności oskarżonego (k. 37-40) niniejszy wyrok będzie chronologicznie dwudziestym z kolei orzeczeniem skazującymB. M.. Oskarżony od wielu lat narusza obowiązujący porządek prawny dopuszczając się czynów zabronionych, zaś wcześniejsze orzeczenia skazujące zarówno o charakterze bezwzględnym, jak i z warunkowym zawieszeniem wykonania w żaden sposób nie wpłynęły na zmianę postawy oskarżonego. Wprawdzie ostatnie skazanieB. M.nastąpiło wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 19 maja 2009 r. sygn. akt V K 2113/06, jednakże od 2011 r. do dnia rozprawy odwoławczej odbywał on nieprzerwanie karę pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Okręgowego podniesione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumenty wskazujące powody orzeczenia wobec oskarżonego kary łącznej o charakterze izolacyjnym są w pełni zasadne. Brak jest bowiem jakiejkolwiek gwarancji tego, że w razie wymierzenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oskarżony nie wejdzie ponownie na drogę przestępstwa. Sąd Rejonowy wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności dotyczących oskarżonego, a ujawnionych w toku postępowania.

Mając na uwadze powyższe argumenty, Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.

Wysokość wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu ustalono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.(...). w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Z uwagi na odbywanie przez oskarżonego długoterminowej kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy zwolniłB. M.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.