Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1099/13
Data wyroku: 2013-09-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Nowak

Sygn. akt IX Ka 1099/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 września 2013 r.

Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Tomasz Nowak
Protokolant:  sekr.sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r.
sprawyA. H.
obwinionej o wykroczenie z art.92 a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Sandomierzu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Staszowie
z dnia 30 kwietnia 2013r. sygn. akt VII W 91/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza odA. H.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych kosztów postępowania odwoławczego.

IX Ka 1099/13

UZASADNIENIE
A. H.została obwiniona o to, że:
w dniu 09.11.2012 roku około godz. 12:04 w miejscowościP., pow.S., woj.(...)droga (...)kierując samochodem markiS.onr rej. (...)przekroczyła dopuszczalną prędkość jazdy w miejscu gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h o 55 km/h i jechała z prędkością 105 km/h,
tj. o popełnienie wykroczenia z art. 92a k.w.
Sąd Rejonowy w Sandomierzu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wS.wyrokiem z dnia 30.04.2013 r. w sprawie VII W 91/13 orzekł, co następuje:

I
uznał obwinionąA. H.za winną popełnienia czynu zarzucanego jej we wniosku o ukaranie, a stanowiącego wykroczenie z art. 92a k.w. i za to na podstawie art. 92a k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył jej karę grzywny w wymości 400 złotych,

II
zasądził od obwinionejA. H.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył jej opłatę w wysokości 40 złotych.

Powyższy wyrok zaskarżyła w całości na swoją korzyść obwinionaA. H.zarzucając – jak można wnioskować z apelacji:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnienie w sprawie jedynie okoliczności przemawiających na jej niekorzyść, z pominięciem okoliczności dla niej korzystnych takich jak: nie okazanie przez policjanta upoważnienia do kontroli drogowej, nie posiadanie świadectwa homologacji urządzenia, którym dokonano pomiaru jej prędkości, różnice pomiędzy okazywanym jej, a odtworzonym na rozprawie nagraniem, odrzuceniem wniosku o badanie urządzenia pomiarowego, którego używanie – zdaniem skarżącej – jak należy domniemywać jest niezgodne z prawem polskim i Unii Europejskiej, oraz będący wynikiem powyższego:

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający mieć wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu, iż ona dopuściła się przypisanego jej czynu, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje ku temu wystarczających podstaw i wobec powyższego wniosła o zmanię zaskarżonego wyroku i uniewinnienie jej od popełnienia zarzucanego czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew wywodom skarżącym Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postepowanie dowodowe i zgromadził wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, które poddał gruntownej analizie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd ten wskazał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym i z jakich cech wiarygodności odmówił. Podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy dokonał analizy dowodów we wzajemnym powiązaniu ze sobą.
Słusznie sąd I instancji oparł się w niniejszej sprawie na dowodach w postaci: świadectwa legalizacji ponownej radarowego przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowymI.– 1 nr(...)z 16.08.2012r., świadectwa legalizacji ponownej prędkościomierza kontrolnego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym PolCom model PC 2006 r nr(...)z 23.12.2011 r., płyty CD z nagraniem wykroczenia popełnionego 9,11,2012r. o godz. 12.04 w miejscowościP.przez kierującą pojazdem markiS.nr rej. (...), zeznań świadkaJ. Ś., który to materiał dowodowy właściwie Sąd Rejonowy uznał za stanowczy, konsekwentny, zbieżny ze sobą i tworzący jednolitą, wzajemnie ze sobą korespondującą całość, który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż obwinionaA. H.dopuściła się przypisanego jej czynu.
Przy tak stanowczym, logicznym i spójnym ze sobą materiale dowodowym podzielić należy jako właściwe stanowisko Sądu Rejonowego przypisujące obwinionej winę odnośnie czynu opisanego w zaskarżonym wyroku i słusznie sąd ten odmówił wiary sprzecznym z wiarygodnym materiałem dowodowym wskazanym przez sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku – wyjaśnieniom obwinionejA. H.– które również w ocenie Sądu Okręgowego uznać należy za gołosłowne, wykrętne i stanowiące jedynie linię obrony obwinionej, zmierzającej za wszelką cenę do uniknięcia odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji – zdaniem Sądu Okręgowego – jako absolutnie chybione należy uznać obydwa wskazane wyżej zarzuty apelacyjne tj. zarówno zarzut obrony przepisów postępowania –art. 4 i 7 kpkw sposób wskazany w apelacji, jak również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający mieć wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że obwiniona dopuściła się przypisanego jej wykroczenia, podczas gdy – zdaniem skarżącej – prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przypisanie obwinionej zarzucanego jej czynu.
Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja skarżącej stanowi jedynie gołosłowną i nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami sądu I instancji i nie zawiera żadnego argumentu , który byłby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, a ponadto opiera się ona na wyjątkowo tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Tymczasem – w ocenie sądu odwoławczego – ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w sposób jednoznaczny wynikają z dokonanej przez tenże sąd prawidłowej oceny dowodów, która nie przekracza w żadnym stopniu granic swobodnego uznania sędziowskiego zakreślonych treściąart. 7 kpk, a jest ona wszechstronna, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również uwzględnia okoliczności przemawiające zarówno na niekorzyść jak i na korzyść obwinionej. Ponadto podstawą zaskarżonego orzeczenia był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie o czym przekonuje treść pisemnych motywów, które zostały sporządzone w sposób zgodny z wymogamiart. 424 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 82 § 1kpsw.
Sąd Okręgowypodziela w całości jako trafne, rzeczowe i przekonywująceustalenia i wywody sądu I instancji zaprezentowane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (patrzk.53-56), a których nie ma potrzeby przypominać ani powtarzać w tym miejscu.
Natomiast odnosząc się bliżej do stanowiska autorki apelacji kwestionującej w ogóle legalność stosowania w praktyce urządzenia pomiarowegoI.– 1 jak i prawidłowość zachowania się w czasie przedmiotowego zdarzenia przez funkcjonariusza policji ml. asp.J. Ś., to o zupełnej niezasadności tegoż stanowiska świadczą wskazane wyżej dowody, ściśle ze sobą korespondujące i obalające linię obrony obwinionej, w postaci wymienionych wyżej i zalegających w aktach niniejszej sprawy(k.3 i 4) świadectw legalizacji ponownejobu urządzeń użytych w niniejszej sprawie do pomiaru – rejestracji prędkości jazdy pojazdu prowadzonego w krytycznym czasie przez obwinionąA. H., które to świadectwa wskazują nalegalność stosowaniaurządzeń, których dotycząi spełnienie przez te urządzenia stosownych wymogówgwarantujący prawidłowość ich działania. Z kolei z treści obiektywnych, szczerych i spontanicznych zeznań – nie zainteresowanego wynikiem niniejszej sprawy – świadkaJ. Ś.jednoznacznie wynika, iż w sposób prawidłowy i rzetelny dokonał on pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez obwinioną w dniu 9.11.2012 r. o godz. 12.04 wP., a ponadto posiada on świadectwo kwalifikacji obsługi radarowych przyrządów pomiaru prędkości pojazdów.
W tej sytuacji w ocenie sądu odwoławczego nie sposób zasadnie kwestionować ustaleń i rozważań sądu I instancji.
Również dokonana przez Sąd Rejonowy prawidłowa ocena dowodów pozwoliła na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, którą Sąd Okręgowy podzielił jako właściwą w zakresie ustaleń faktycznych, winy obwinionej i kwalifikacji prawnej przypisanego jej czynu.
Także wymierzona przez sąd I instancji obwinionej stosowana kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionej i wagi przypisanego jej czynu.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2kpsw utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego oparto na przepisachart. 626 § 1 kpk,art. 636 1 kpkw zw. zart. 119kpsw orazart. 3 ust 1, art. 8, art. 21 ustawy z dnia 23.06.1973r o opłatach w sprawach karnych(Dz. z 1983 r Nr 49 poz. 223 ze zm.) w tym o wysokości 50 zł zryczałtowanej wysokości wydatków orzeczono na podstawie§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 10.10.2011 r.w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz…(Dz. 0.1.118.(...)).
Z tych względów orzeczono jak wyżej.

SSO Tomasz Nowak

KK