Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 850/13
Data wyroku: 2013-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Głowacki, Grzegorz Szepelak, Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 850/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO  Krzysztof Głowacki (spr.)
Sędziowie:  SSO  Dorota Kropiewnicka
SSO Grzegorz Szepelak
Protokolant Artur Łukiańczyk
przy udzialeL. K.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013r.
sprawy
I.S. K.oskarżonego o czyn zart.226§1 kk. orazart.222§1 kk.
II.Ł. W.oskarżonego o czyn zart.226§1 kk.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonegoŁ. W.
od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 17 maja 2013 roku sygn. akt V K 183/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku doS. K.w ten sposób, że:

a
za podstawę orzeczenia zawartego w pkt IX części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przyjmuje przepisart.69§1 i 2 kk. w zw. zart.70§2 kk.;

b
na podstawieart.73§2 kk. oddajeS. K.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonychS. K.iŁ. W.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy dla WrocławiaS.oskarżył:
1.Ł. W.o to, że:
I. w dniu 27 września 2012 roku weW.znieważył funkcjonariusza PolicjiJ. K.słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,tj. o czyn zart.226§1 kk.
2.S. K.o to, że:
II. w dniu 27 września 2012 roku weW.użył przemocy w stosunku do funkcjonariusza PolicjiJ. K.podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w ten sposób, że używając siły fizycznej przewrócił go na podłogę radiowozu,
tj. o czyn zart.222§1 kk.
III. w dniu 27 września 2012 roku weW.znieważył funkcjonariusza PolicjiM. S.słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych
tj. o czyn zart.226§1 kk.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia wyrokiem z dnia 17 maja 2013 roku sygn. akt V K 183/13:

I
uznał oskarżonegoŁ. W.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo zart.226§1 kk. i za to na podstawieart.226§1 kk. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart.69§1 i 2 kk. iart.70§1 pkt.1 kk. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. W.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

III
na podstawieart.71§1 kk. w zw. zart.33§1 i 3 kk. orzekł wobec oskarżonegoŁ. W.grzywnę w ilości 10 (dziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

IV
na podstawieart.72§1 pkt.2 kk. zobowiązał oskarżonegoŁ. W.do przeproszenia pokrzywdzonegoJ. K.w terminie 3 (trzech) miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku;

V
na podstawieart.63§1 kk., na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuŁ. W.okres zatrzymania w dniach od 27.09.2012 r. do 28.09.2012 r., przyjmując iż jeden dzień zatrzymania jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;

VI
uznał oskarżonegoS. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo zart.222§1 kk. i za to na podstawieart.222§1 kk. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
uznał oskarżonegoS. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo zart.226§1 kk. i za to na podstawieart.226§1 kk. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart.85 kk. iart.86§1 kk. połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuS. K.i orzekł wobec niego karę łączną w wymiarze 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

IX
na podstawieart.89§1 kk. iart.69§1 i 2 kk. iart.70§1 pkt.1 kk. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS. K.łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

X
na podstawieart.89§2 kk. w zw. zart.33§1 i 3 kk. orzekł wobec oskarżonegoS. K.grzywnę w ilości 20 (dwudziestu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

XI
na podstawieart.72§1 pkt.2 kk. zobowiązał oskarżonegoS. K.do przeproszenia pokrzywdzonychJ. K.iM. S.w terminie 3 (trzech) miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku;

XII
na podstawieart.63§1 kk., na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuS. K.okres zatrzymania w dniach od 27.09.2012 r. do 28.09.2012 r., przyjmując iż jeden dzień zatrzymania jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;

XIII
na podstawieart.624§1 k.p.k.zwolnił obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych oraz od opłat, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wnieśli prokurator i oskarżonyŁ. W..

Prokuratorzaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonegoS. K.w części dotyczącej orzeczenia o karze, a powołując się na przepisyart.427§1 i §2 kpk, orazart.438 pkt.1 kpkwyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisu prawa materialnego, a toart.73§2 kk. polegającą braku orzeczenia dozoru kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym, wobecS. K., który w chwili popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo umyślne był młodocianym w rozumieniu przepisuart.115§10 kk., podczas gdy ustawa czyni obligatoryjnym orzeczenie takiego dozoru wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego;

2
obrazę przepisu prawa materialnego, a toart.70§2 kk. poprzez jego nie zastosowanie i warunkowe zawieszenie na podstawieart.70§1 pkt.1 kk. oskarżonemu łącznej kary pozbawienia wolności, podczas gdy oskarżony jest sprawcą młodocianym i podstawę do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności winien stanowićart.70§2 kk.

Podnosząc powyższe zarzuty, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w części dotyczącejS. K.poprzez:

1
orzeczenie wobec wymienionego dozoru;

2
przyjęcieart.70§2 kk. w podstawie warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności,

oraz utrzymanie wyroku w pozostałej części.

OskarżonyŁ. W.zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności kary wskazując, iż dla osiągnięcia celów kary wystarczające jest orzeczenie względem niego wyłącznie kary grzywny oraz nałożenie obowiązku przeproszenia pokrzywdzonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Z wniesionych w rozpoznawanej sprawie apelacji, jedynie apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji wyrokując w sprawie przeciwkoS. K., oskarżonemu o popełnienie występków określonych wart.226§1 kk. iart.222§1 kk., dopuścił się obrazy przepisówart.73§2 kk. orazart.70§2 kk.

Jak trafnie zauważył skarżący- co zostało także wskazane w pisemnych motywach wyroku (k. 10)-S. K.w chwili popełnienia przypisanych mu czynów nie miał ukończonych 21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat – zgodnie zatem z dyspozycją zart.115§10 kk. był osobą młodocianą. Przypisane mu czyny należą natomiast do przestępstw umyślnych.
Konsekwencją przyjęcia, że oskarżony jest młodocianym sprawcą przestępstw umyślnych, była konieczność oddania go w okresie próby pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym, a podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec młodocianego sprawcy przestępstwa kary pozbawienia wolności stanowi przepisart.70§2 kk.
Podzielając tym samym zasadność zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie podstawy prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności i orzeczenia o dozorze kuratora wobec oskarżonegoS. K..

Odnosząc się do apelacji oskarżonegoŁ. W.:
Zgodnie z dyspozycjąart.118§1 i 2 kpkpismoŁ. W.z dnia 20 maja 2013 r. zatutułowane „zażalenie” należało rozpoznać jako apelację. Uwzględniając natomiast całą jego treść, a nie jedynie zawarty w części dyspozytywnej wniosek o uchylenie punktu I zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżeniu podlega wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze, kwestionując zasadność wymierzenia mu kary pozbawienia wolności.
W tym miejscu wskazać należy, iż sąd karny uprawniony jest do wymierzania kary wedle swego uznania w granicach przewidzianych przez ustawę, uwzględniając dyrektywy wymiaru kary określone wart.53§1 i 2 kk. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądowym, nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia w tym zakresie (art.438 pkt.4 kpk). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Wbrew zarzutom apelującego stwierdzić trzeba, że zarówno wymierzona wyrokiem Sądu I instancji kara 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, jak i kara grzywny w wysokości 10 stawek dziennych po 10 zł każda nie mogą być uznana za rażąco niewspółmierne. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd Rejonowy trafnie przeanalizował wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść (młody wiek) jak i na niekorzyść oskarżonego (wielokrotną karalność) bacząc, by wymierzone przezeń kary spełniły stawiane im przez ustawodawcę cele.
Kara grzywny została przez sąd meriti wymierzonaŁ. W.w dolnym progu ustawowego zagrożenia. Podobnie orzeczona kara pozbawienia wolności oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, której wykonanie Sąd Rejonowy warunkowo zawiesił.
Z tych też powodów nie sposób uznać, aby orzeczone w stosunku do oskarżonegoW.kary były rażąco niewspółmierne.
W tym stanie rzeczy, apelację oskarżonegoŁ. W.uznać należało za bezzasadną.
Orzeczenie zawarte w pkt. III wyroku, znajduje uzasadnienie w treściart.624§1 i art.636§1 kpk.