Sąd Okręgowy w Słupsku
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 49/13
Data wyroku: 2013-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Galewski, Andrzej Dymalski
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 91§2k.k.
Teza: (...) podniesiony przez prokuratora w niniejszej sprawie zarzut obrazy prawa materialnego, poprzez przywołanie tego właśnie przepisu  ( art. 86 § 1 k.k. ) w podstawie wymiaru kary łącznej obejmującej w tej konkretnej sprawie karę orzeczoną za ciąg przestępstw oraz karę orzeczoną za przestępstwo jednostkowe, oceniony  zostać musiał jako zarzut nieuzasadniony.

Sygn. akt VI Ka 49/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 marca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Andrzej Dymalski
Sędziowie: SO Witold Galewski
del. do SO SRM. Z. (1)
Protokolant Katarzyna Gill
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Mieczysława Brunke
po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 roku
sprawyD. K.
oskarżonej o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 278 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Człuchowie
z dnia 20 grudnia 2012 roku w sprawie II K 544/12

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z zamieszczonejw punkcie II sentencji wyroku podstawy wymiaru kary łącznej eliminujeart. 85 k.k.oraz podstawę tę uzupełnia oart. 91 § 2 k.k.;

2
w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

3
zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt VI Ka 49/13

UZASADNIENIE
D. K.została oskarżona o to, że:

1
W dniu 15 marca 2012 r. w miejscowościN.gm.C., w celu osiągniecia korzyści majątkowej podając się za członka dalszej rodziny, umyślnie wprowadziła w błąd WillaS.iM. S., co do złego stanu zdrowia ich córkiE. S., co spowodowało, że wymienieni na poczet leczenia ich córki wypłaciliD. K.pieniądze w kwocie 3600 zł, po czym w/w nie zostawiając żadnego pokwitowania opuściła mieszkanie nie mając w rzeczywistości zamiaru dostarczenia tych pieniędzyE. S.i w ten sposób wyłudziła od wymienionych pieniądze w kwocie 3600 zł, doprowadzając ich tym samym do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem,to jest o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.

2
W dniu 26 lipca 2012 r. w miejscowościG.gm.R., w celu osiągniecia korzyści majątkowej podając się za lekarza, umyślnie wprowadziła w błądM. Z. (2), co do jego złego stanu zdrowia co spowodowało, że wymieniony na poczet dostarczenia sprzętu medycznego wpłaciłD. K.pieniądze w kwocie 3000 zł., po czym w/w nie zostawiając żadnego pokwitowania opuściła mieszkanie nie mając w rzeczywistości zamiaru dostarczenia sprzętu i w ten sposób wyłudziła od wymienionego pieniądze w kwocie 3000 zł, doprowadzając go tym samym do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem,to jest o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.

3
W dniu 08 sierpnia 2012 r. w miejscowości(...)gm.C.z domu jednorodzinnego dokonała zaboru, w celu przywłaszczenia, mienia w postaci telefonu komórkowegom-ki S. (...)M. (...)o wartości 1000 zł, na szkodęA. K.,to jest o przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.

4
W dniu 09 sierpnia 2012 r. w miejscowościN.gm.C., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podając się, za lekarza pierwszego kontaktu umyślnie wprowadziła w błądK. B., co do jej złego stanu zdrowia, co spowodowało, że wymieniona na poczet swojej rehabilitacji wpłaciłaD. K.pieniądze w kwocie 100 zł, po czym w/w nie zostawiając żadnego pokwitowania opuściła mieszkanie nie mając w rzeczywistości zamiaru załatwienia w/w rehabilitacji i w ten sposób wyłudziła od wymienionej pieniądze w kwocie 100 zł, doprowadzając ją tym samym do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem,to jest o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Człuchowie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 roku wydanym w sprawie o sygn. IIK 544/12, w punkcie I. sentencji wyroku, uznał oskarżonąD. K.za winną popełnienia zarzuconych jej oskarżeniem przestępstw i skazał ją:
a) za przestępstwa opisane wpkt 1, 2 i 4stanowiące występek zart. 286 § 1 k.k.i ustalając, iż stanowią one ciąg przestępstw na mocyart. 286 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności,
b) za przestępstwo opisane wpkt 3stanowiące występek zart. 278 § 1 k.k.na mocyart. 278 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie II. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - jako podstawę rozstrzygnięcia podającart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.- połączył orzeczone wobec oskarżonej kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie III. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - na mocyart. 343 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.k.- wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 7 lat.
W punkcie IV. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - na mocyart. 73 § 1 k.k.- w okresie próby oddał oskarżoną pod dozór kuratora sądowego.
W punkcie V. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - na mocyart. 46 § 1 k.k.- orzekł od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonych:
a)W.iM. S.kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych,
b)M. Z. (2)kwotę 3000 (trzy tysiące) złotych,
c)A. K.kwotę 1000 (tysiąc) złotych,
d)K. B.kwotę 100 (sto) złotych,
tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości.
W punkcie VI. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - na mocyart. 230 § 2 k.p.k.- nakazał zwrócić oskarżonej dowody rzeczowe w postaci kalendarza w okładce koloru czerwonego i długopisu koloru czerwonego wyszczególnione w księdze przechowywanych przedmiotów pod pozycją 33./12.
W punkcie VII. sentencji wyroku Sąd Rejonowy - na mocyart. 626 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.- zwolnił oskarżoną w całości od kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.

Apelację od wskazanego wyroku złożył prokurator, który zaskarżył tenże wyrok
na niekorzyść oskarżonejD. K.w części orzeczenia o karze, przy czym - powołując się na przepisyart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1 k.p.k.- wyrokowi temu zarzucił:
1) obrazę prawa materialnego, a to przepisuart. 91 § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy przepis ten stanowił podstawę wymiaru kary łącznej orzeczonej w stosunku doD. K.,
2) obrazę prawa materialnego, a to przepisówart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k., poprzez ich niezasadne zastosowanie, jako podstawy wymiaru kary łącznej, w sytuacji, kiedy podstawę wymiaru tejże kary stanowił wyłącznie przepisart. 91 § 2 k.k.
Skarżący wniósł o:
a) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. II, poprzez wyeliminowanie z podstawy prawnej wymiaru kary łącznej przepisówart. 85 i art. 86 § 1 k.k.i wskazanie jako podstawy prawnej wymierzenia kary łącznejart. 91 § 2 k.k.
b) utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu wywiedzionej apelacji prokurator wskazał, że powołane przez Sąd przepisyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.nie dają umocowania do połączenia kar jednostkowych wymierzonych za ciąg przestępstw i inne przestępstwo, konstatując, że wyłączną podstawę wymiaru kary łącznej w takim właśnie przypadku stanowiart. 91 § 2 k.k.Skarżący w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego wskazał nadto, że zaprezentowany przezeń pogląd znajduje „swoje odzwierciedlenie” w dotychczasowym orzecznictwie, na poparcie czego przywołał wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach wydany w sprawie o sygn. akt IIAKa 139/09, cytując tezy tego konkretnie judykatu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie w części.
Jak już wyżej wskazano prokurator zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 91 § 2 k.k.(poprzez jego niezastosowanie, jako podstawy wymiaru kary łącznej) orazart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.(poprzez niezasadne zastosowanie obu tych przepisów, jako podstawy wymiaru kary łącznej). W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie w istocie doszło do obrazy prawa materialnego, jednakże w zakresie węższym, niż ten wskazany przez skarżącego w wywiedzionej apelacji. O ile bowiem oczywistą jawi się konstatacja, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy prawa materialnego, a mianowicie przepisuart. 91 § 2 k.k.- co nastąpiło, poprzez zaniechanie przywołania tegoż przepisu w punkcie II. sentencji wyroku w podstawie wymiaru kary łącznej, a także przepisuart. 85 k.k.- co z kolei nastąpiło, poprzez wadliwe przywołanie tegoż przepisu w punkcie II. sentencji wyroku w podstawie wymiaru kary łącznej; to jednak brak podstaw do wnioskowania, iżby w sprawie tej doszło do obrazy prawa materialnego w postaci przepisuart. 86 § 1 k.k.
Po pierwsze- w przedmiotowej sprawie (w punkcie II. sentencji zaskarżonego wyroku) doszło do połączenia dwóch kar (odpowiednio kary dwóch lat pozbawienia wolności i kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności) orzeczonych kolejno za ciąg przestępstw (vide: punkt I podpunkt a sentencji zaskarżonego wyroku) oraz za przestępstwo jednostkowe (vide: punkt I podpunkt b sentencji zaskarżonego wyroku), a zatem doszło do połączenia kar w okolicznościach wprost opisanych przez ustawodawcę wart. 91 § 2 k.k.Przepis ten stanowi bowiem, że: „jeżeli sprawca w warunkach określonych wart. 85popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw określonych w§ 1lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału”. W świetle treści przywołanego przepisu oczywistą jawi się konstatacja o konieczności oparcia orzeczenia o wymierzeniu kary łącznej obejmującej karę orzeczoną za ciąg przestępstw (opisany wart. 91 § 1 k.k.) oraz za przestępstwo jednostkowe - na podstawie właśnieart. 91 § 2 k.k., w konsekwencji oczywistą jawi się konstatacja o konieczności zamieszczenia tego właśnie przepisu, jako podstawy rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy zaniechanie zamieszczenia tego konkretnie przepisu w postawie wymiaru kary łącznej stanowi naruszenie prawa materialnego w postaciart. 91 § 2 k.k.Przywołane stanowisko w istocie - jak to podkreślił prokurator w uzasadnieniu wywiedzionej w niniejszej sprawie apelacji - jawi się, jako utrwalone w judykaturze (vide: przywołany przez skarżącego wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 04 czerwca 2009 roku IIAKa 139/09; a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 01 października 2008 roku VKK 215/09, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2006 roku IIAKa 126/06 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lipca 2002 roku IIAKa 249/02). W tym zatem zakresie stanowisko prokuratora zamieszczone w wywiedzionej apelacji uznane zostało przez Sąd Okręgowy za zasadne, co faktycznie generowało konieczność zmiany zaskarżonego wyroku w punkcie II. jego sentencji, poprzez uzupełninie podstawy wymiary kary łącznej o pominięty przez Sąd pierwszej instancjiart. 91 § 2 k.k.
Po wtóre- skoroart. 85 k.k.statuuje reguły orzeczenia kary łącznej w takiej sytuacji, gdy sprawca popełnił jednostkowe przestępstwa pozostające w zbiegu realnym; a zacytowany bezpośrednio powyżejart. 91 § 2 k.k.reguluje sytuacje, w których sprawca popełnił w warunkach określonych wart. 85 k.k.dwa lub więcej ciągów przestępstw określonych wart. 91 § 1 k.k.lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, to w przypadkach wystąpienia okolicznosci opisanych przez ustawodawcę wart. 91 § 2 k.k.przywołanie w podstawie prawnej wymiaru kary łącznejart. 85 k.k.jest nieprawidłowe, stanowiąc naruszenie prawa materialnego w postaci tego właśnie przepisu. Omawiane w tym konkretnie miejscu przepisy (odpowiednioart. 91 § 2 k.k.orazart. 85 k.k.) regulują bowiem w istocie odmienne sytuacje, wymagające przywołania odmiennych podstaw orzekania o karze łącznej, a zatem w grę może wchodzić alboart. 91 § 2 k.k.alboart. 85 k.k.(vide: przywołany przez skarżącego wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 04 czerwca 2009 roku IIAKa 139/09; a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 01 października 2008 roku VKK 215/09, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2006 roku IIAKa 126/06 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lipca 2002 roku IIAKa 249/02). I w tym zatem zakresie stanowisko prokuratora zamieszczone w wywiedzionej apelacji uznane zostało przez Sąd Okręgowy za zasadne, co faktycznie generowało konieczność zmiany zaskarżonego wyroku w punkcie II. jego sentencji, poprzez wyeliminowanie - z zamieszczonej tamże podstawy wymiary kary łącznej -art. 85 k.k.
I po trzecie wreszcie- odmiennie przedstawia się sytuacja w odniesieniu do kwestii oceny podstaw zamieszczenia przez Sąd pierwszej instancji w podstawie wymiaru kary łącznejart. 86 § 1 k.k.(w kontekście podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego -art. 86 § 1 k.k., poprzez zamieszczenie tego właśnie przepisu w ulokowanej w punkcie II. sentencji zaskarżonego wyroku podstawie wymiaru kary łącznej).
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że prokurator w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego zamieścił kategoryczne stanowisko, iż wyłączną podstawą wymierzenia kary łącznej obejmującej kary jednostkowe orzeczone za ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo jestart. 91 § 2 k.k., zaś przywołane przez Sąd pierwszej instancji przepisyart. 85 k.k.i - co w tym kontekście istotne -art. 86 § 1 k.k.nie dają Sądowi umocowania do połączenia kar w zaistniałym w tej konkretnie sprawie przypadku. Nadto przypomnienia w tym miejscu wymaga, że na poparcie tego konkretnie stanowiska (a zatem także w zakresie dotyczącym - zdaniem skarżącego - pozbawionego podstaw przywołania w podstawie wymiaru kary łącznejart. 86 § 1 k.k.) prokurator skonstatował, że zaprezentowane przezeń poglądy „znalazły odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym”, przy czym w dalszej części uzasadnienia apelacji przywołał jedno orzeczenie, a mianowicie wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach wydany w sprawie IIAKa 139/09, cytując istotny fragment tezy tego konkretnie judykatu.
Ze stanowiskiem prokuratora dotyczącymart. 86 § 1 k.k.nie sposób się zgodzić.
W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że treść zacytowanego powyżejart. 91 § 2 k.k., zamieszczonego wrozdziale IX Kodeksu karnego, nie pozostawia wątpliwości, że w przypadkach opisanych w tej konkretnie jednostce redakcyjnej przepisu (to jest w przypadkach łączenia kar orzeczonych za ciągi przestępstw lub za ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo), Sąd wymierza karę łączną, stosując odpowiednio przepisy tego rozdziału. To, że w odniesieniu do sytuacji opisanych przez ustawodawcę wart. 91 § 2 k.k.znajduje „odpowiednie” zastosowanie właśnieart. 86 § 1 k.k.(również zamieszczony wrozdziale IX Kodeksu karnego) jawi się jako oczywiste, a w konsekwencji tylko na marginesie godzi się odnotować, że wprost do kwestii tej odniósł się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 01 października 2008 roku (VKK 215/08), w którym to judykacie wskazał:"‘Odpowiednie’ stosowanieart. 86 KKoznacza, że w sytuacji określonej wart. 91 § 2 KKsąd ma wymierzyć karę łączną - nie w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar wskazanych wart. 86 § 1 KK, lecz w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za ciąg przestępstw lub za jednostkowe czyny, w zależności od tego, która z nich jest surowsza, do sumy orzeczonych w danym postępowaniu kar za ów ciąg lub ciągi przestępstw i za czyny jednostkowe, oczywiście z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar”. W tym stanie rzeczy zamieszczone w uzasadnieniu apelacji stanowisko prokuratora, że: „przepisyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.nie dają Sądowi umocowania do połączenia kar jednostkowych za ciąg przestępstw i inne przestępstwo” w odniesieniu doart. 86 § 1 k.k.jawi się jako oczywiście błędne, skoro - jak wyżej wykazano - ferując orzeczenie o karze łącznej w tych przypadkach, które ustawodawca opisał wart. 91 § 2 k.k.Sąd - właśnie mocąart. 91 § 2 k.k.- stosujeart. 86 § 1 k.k., czyniąc to „odpowiednio”.
Nadto – a co już wyżej zasygnalizowano - prokurator w uzasadnieniu wywiedzionej apelacji wskazał, że zamieszczone w tymże środku odwoławczym poglądy „znalazły swoje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym”, przy czym bezpośrednio po zamieszczeniu tegoż kategorycznego stwierdzenia skarżący przywołał jeden judykat, a mianowicie wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 04 czerwca 2009 roku (IIAKa 139/09), cytując istotną część tezy tegoż judykatu. Dobitnego zaakacentowania w tym miejscu wymaga, że zamieszczony w apelacji cytat odnosił się jedynie do kwestii - oczywistej skądinąd - wadliwości zamieszczenia w podstawie wymiaru kary łącznej obokart. 91 § 2 k.k.takżeart. 85 k.k., nie dotykając natomiast w ogóle kwestii zamieszczenia w takowej podstawie obokart. 91 § 2 k.k.takżeart. 86 § 1 k.k.Argumenty zamieszczone w przywołanym cytacie (skądinąd w pełni akceptowane przez Sąd Okręgowy) w żadnej mierze nie uzasadniały zatem zamieszczonego w apelacji stanowiska skarżącego w tej jego części, która dotyczyłaart. 86 § 1 k.k.W tym kontekście zaakcentowania wymaga, że kwestii zamieszczania w podstawie wymiaru kary łącznej obokart. 91 § 2 k.k.takżeart. 86 § 1 k.k.dotyczy szereg innych judykatów, do których skarżący w wywiedzionej apelacji nie odniósł się. W szczególności zaś kwestii tej dotyczy przywołany już powyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 01 października 2008 roku (VKK 215/09), w którego uzasadnieniu najwyższy organ orzeczniczy stanął na stanowisku, że w podstawie wymiaru kary łącznej w przypadku opisanym przez ustawodawcę wart. 91 § 2 k.k.Sąd winien zamieścićart. 91 § 2 k.k.i - co w tym kontekście wymaga podkreślenia - ewentualnie takżeart. 86 § 1 k.k.
Podsumowując, zdaniem Sądu Okręgowego, oczywistą jawi się konstatacja, że wymierzając karę łączną w wypadkach opisanych przez ustawodawcę wart. 91 § 2 k.k.przepisart. 86 § 1 k.k.znajduje „odpowiednie” zastosowanie. W tym stanie rzeczy podniesiony przez prokuratora w niniejszej sprawie zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 86 § 1 k.k., do której - w ocenie skarżącego - dojść miało, poprzez przywołanie tego właśnie przepisu (art. 86 § 1 k.k.) w podstawie wymiaru kary łącznej obejmującej w tej konkretnie sprawie karę orzeczoną za ciąg przestępstw oraz karę orzeczoną za przestępstwo jednostkowe, oceniony zostać musiał, jako zarzut nieuzasadniony. W konsekwencji zatem apelacja wywiedziona przez prokuratora - w tej konkretnie jej części - na uwzględnienie nie zasługiwała. Li tylko na marginesie przywołanych bezpośrednio wyżej rozważań odnotowania wymaga, że Sądowi Okręgowemu znaną pozostaje okoliczność, że w orzecznictwie obecne są rozważania odnoszące się do tego, czy przywołanie w podstawie wymiary kary łącznej - obokart. 91 § 2 k.k.- równieżart. 86 § 1 k.k.nie jest zabiegiem zbędnym (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2006 roku IIAKa 126/06 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lipca 2002 roku IIAKa 249/02), jednakże - a co wymaga dobitnego zaakcentowania - rozważania prowadzone w tym przedmiocie, a nawet przyjęcie, że traktowane zamieszczenie w istocie nie jest konieczne, czy nawet jest zbędne, nie jest równoznaczne z przyjęciem, że stanowi ono naruszenie prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że w punkcie II. sentencji zaskarżonego wyroku z podstawy wymiaru kary łącznej wyeliminowałart. 85 k.k., a nadto podstawę tę uzupełnił oart. 91 § 2 k.k.W pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy.
Mając na uwadze względy słuszności Sąd Okręgowy zwolnił oskarżoną od wydatków za postępowanie odwoławcze, swe rozstrzygnięcie w tej kwestii opierając na treściart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.