Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Kp 1017/11
Data wyroku: 2011-07-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: SWSG do Zbigniew Muszyński
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Odmowie Wszczęcia Śledztwa

Sygn. akt III Kp 1017/11

POSTANOWIENIE
Dnia 28 lipca 2011 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący: SWSG del. do SO Zbigniew Muszyński
Protokolant: Katarzyna Szypuła
bez udział Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Krzyki Zachód
po rozpoznaniu zażaleniaM. W.z dnia 15 czerwca 2011 r.
na postanowienie Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Krzyki z dnia 30 maja 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o czyn zart. 258 § 1 k.k.iart.286§1 k.k.iart.231§1 k.k.iart.190§1 k.k.w zw. zart.11§2 k.k.iart.12 k.k.,

postanawia

- na podstawieart. 329 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

UZASADNIENIE
W dniu 30 maja 2011 r. Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia – Krzyki Zachód, wydała postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie działania w okresie od 2008 roku do 27 maja 2011r. weW.w zorganizowanej grupie przestępczej funkcjonariuszy publicznych i innych osób, w tym prokuratorów i sędziów, mającej na celu:
- usunięcieM. W.z pracy kontroli podatkowej w związku z
wykrywaniem przez nią przestępstw podatkowych,
- pozbawienia jej mieszkania,
- legalizację procederów przestępczego uwłaszczenia mieszkań i
udaremniania uwłaszczania mieszkań,
- zabijanie samotnych osób celem wykorzystania ich podrobionych
dokumentów do wyłudzeń towarów i nielegalnego obrotu olejem opałowym,
wyłudzania podatków,
- kierowania gróźb karalnych wobecM. W.w dniach 26 i
27.05.2011r. w nieustalonym miejscu, celem powstrzymania jej przed
ujawnieniem popełnionych przez nich przestępstw,
tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k.iart.286§1 k.k.iart.231§1 k.k.iart.190§1 k.k.w zw.
zart.11§2 k.k .iart.12 k.k.– wobec braku danych dostatecznie uzasadniających
podejrzenie popełnienia przestępstwa.
Na powyższe postanowienieM. W.złożyła w terminie zawitym zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie, podjęcie śledztwa i skierowanie aktu oskarżenia przeciwko prokuratorom, sędziom oraz innym funkcjonariuszom grożącym pokrzywdzonej śmiercią.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

ZażalenieM. W.zmierzające do wykazania takich błędóww zaskarżonym postanowieniu, które nakazywałyby jego uchylenie i wszczęcie postępowania przygotowawczego, w kontekście podniesionych zarzutówi formułowanych wniosków nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa jest słuszne.
Zgodnie z regulacją zawartą w przepisieart. 303 k.p.k., podstawę do wszczęcia postępowania przygotowawczego stanowić ma "uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa". Jest to tzw. faktyczna podstawa wszczynania dochodzenia lub śledztwa, czyli faktyczna zasadność ścigania w rozumieniu zasady legalizmu. Dla wszczęcia postępowania przygotowawczego wymagane jest zatem posiadanie takiego rodzaju danych, z których w zasadny sposób można podejrzewać, że miało miejsce przestępstwo, a więc zawinione zachowanie się człowieka. Nie jest przy tym wymagane przekonanie o zaistnieniu przestępstwa, nie wystarcza też jednak samo tylko "przypuszczenie" jego popełnienia. Podejrzenie to zatem taki stan subiektywny, ukształtowany na podstawie posiadanych (obiektywnych) danych, który wywołuje wystąpienie prawdopodobieństwa zaistnienia określonego faktu. Muszą przy tym istnieć takie informacje, w oparciu o które możliwe jest przypisanie danego czynu oraz określenie jego kwalifikacji prawnej.
W niniejszej sprawie brak jest przedstawionych powyżej podstaw uzasadniających wszczęcie postępowania przygotowawczego. TakżeM. W.nie dostarczyła żadnych dowodów, które choćby w minimalnej części potwierdziły stawiane przez nią zarzuty. Zarówno bowiem w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa, jak i w zażaleniu skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych, abstrakcyjnych twierdzeń, których podstawą były wyłącznie jej subiektywne odczucia. W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącą ogólne twierdzenia o istnieniu ogólnopolskiego spisku wymierzonego przeciwko jej osobie i działalności zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której miały wchodzić wymienione przez nią osoby, świadczą o jej głębokim rozżaleniu wywołanym faktem nie uwzględniania w wielu postępowaniach jej skarg, zawiadomień, wniosków, pism procesowych oraz środków zaskarżania. Zarówno z zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, jak i z zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wynika, że każdy kolejny kontakt sędziów i prokuratorów lub innych funkcjonariuszy publicznych, którzy negatywnie rozpoznawali pismaM. W., był przez nią traktowany jako przekraczający swoje uprawnienia i niedopełniający obowiązków służbowych przestępca działający w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Skarżąca wskazywała, że wymienione przez nią osoby stanowią zorganizowaną grupę przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw na jej szkodę i niedopuszczenie do ujawnienia przestępczego uwłaszczenia członkówSpółdzielni Mieszkaniowej (...)weW.oraz przywrócenia skarżącej do pracy w organach kontroli podatkowej.
W ocenie Sądu, wskazane powyżej okoliczności, jak i fakt, że już w zażaleniuM. W.stwierdziła, że także prokurator wydająca zaskarżone postanowienie należy do zorganizowanej grupy przestępczej powodują, że nie sposób odnosić się do tak kuriozalnych, abstrakcyjnych i niczym nie uzasadnionych zarzutów, jakie skarżąca podniosła w zażaleniu. Jak już wskazano powyżej, każde negatywne rozpoznanie pismaM. W.powoduje uznanie przez nią, że osoba rozpoznająca zasadność tego pisma należy do zorganizowanej grupy przestępczej. Tak i w niniejszej sprawie, podane przez skarżącą osoby a także prokurator wydająca postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, zostali zaliczeni do tejże grupy. W ocenie Sądu, wszelkie zarzuty podnoszone przez skarżącą, stanowią wyłącznie subiektywną polemikę z orzeczeniem, które jest dla niej niekorzystne. Zarzuty te opierają się na nielogicznych, całkowicie dowolnych, niczym nie popartych wnioskach. Zdaniem Sądu podłożem stanowiska skarżącej są niepowodzenia w toku prowadzonych z jej inicjatywy licznych postępowań, zakończenie których powodowało składanie kolejnych doniesień na prowadzące je osoby. Wbrew twierdzeniom skarżącej, sam fakt wydawania analogicznych decyzji w postępowaniach toczących się z jej inicjatywy (tj. niekorzystnych dla niej) nie świadczy o „wzajemnej zmowie”, w której miałyby pozostawać podejmujące je osoby. Brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających taką okoliczność. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ wydający zaskarżone postanowienie przepisuart. 7 k.p.k.ani teżart. 424 § 1 k.p.k.Wydanie zaskarżonego postanowienia zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania sprawdzającego, którego wyniki – prawidłowo przeanalizowane i we właściwy sposób, tj. w granicach wyznaczonych przez treśćart. 7 k.p.k., ocenione przez prokuratora – nie dały podstaw do wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w prawidłowy sposób uzasadnił podjętą decyzję, wskazał powody, dla których odmówił zasadności zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa, a także przepisy prawne, w oparciu o które zapadło rozstrzygnięcie.
Jeśli chodzi o podnoszony przez skarżącą zarzut naruszeniaart. 2 k.p.k.wskazać należy, iż wciąż zachowuje aktualność pogląd Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przepis ten nie może stanowić podstawy środka odwoławczego. Ma on bowiem charakter ogólny i nie reguluje zasad postępowania w sprawach karnych, a tylko określa cel, do osiągnięcia którego służą konkretne, poszczególne przepisykodeksu postępowania karnego, mające owo postępowanie ukształtować prawidłowo. Dlatego też przedmiotem uchybienia mogą być tylko te właśnie konkretne, szczególne normy, nakazujące (lub zakazujące) dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej, w toku postępowania sądowego lub też postępowania przygotowawczego. Na tle tych konkretnych, szczególnych norm oraz przy uwzględnianiu wagi ich naruszeniakodeks postępowania karnegoprzewiduje bezwzględne i względne podwody odwoławcze (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25.01.1971 r., OSNKW 1971, z. 7-8, poz.117).
Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił zażalenia i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Z tych przyczyn, Sad postanowił jak na wstępie.