Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 170/13
Data wyroku: 2013-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ireneusz Grodek, Stanisław Tomasik
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284§2 kk, art. 270§1 kk w zw. z art. 11§3 kk w zw. z art. 12 kk

Sygn. akt IV Ka 170/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 maja 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSA Stanisław Tomasik
Sędziowie SO Ireneusz Grodek (spr.)
p.o. SO Tomasz Ignaczak

Protokolant Agnieszka Olczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie TrybunalskimS. K.
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 roku
sprawyM. R.
oskarżonej zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Rejonowego wT.Mazowieckim
z dnia 10 grudnia 2012 roku     sygn. akt II K 1464/11

na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 438 pkt 3 kpk,art. 631 kpk,art. 634 kpk,art. 627 kpkiart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, żeprzyjmuje, iż przypisanego czynu oskarżonaM. R.dopuściła się w bliżej nieokreślonym czasie na przestrzeni września 2009 roku i października 2009 roku;
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
zasądza od oskarżonejM. R.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380,00 (trzysta osiemdziesiąt) złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt IV Ka 170 / 13

UZASADNIENIE
M. R.oskarżona została o to, że w okresie od 23 września 2009 r. do 21 czerwca 2011 r. wT.M.., woj.(...), działając w warunkach czynu ciągłego, przywłaszczyła sobie pieniądze w łącznej kwocie 4956 złotych na szkodę(...) Sp. z o.o.wK., wynikające zfaktur VAT nr (...)wystawionych nafirmę (...)w ten sposób, że działając w imieniu w / w spółki przyjęła pieniądze za zlecone i wyemitowane reklamy odnośnie w / w faktur odK. W., który występował w imieniu(...), po czym pieniędzy tych nie zwróciła, przywłaszczając je sobie, a ponadto w celu ukrycia przywłaszczenia pieniędzy podała fałszywie, że zobowiązanie wynikające z w / w faktur zostało przejęte przezI. S.i w tym celu przedłożyła w(...) Agencji (...)podrobione oświadczenie o uznaniu długu na nazwiskoI. S.z datą 28.09.2010 r., tj. o czyn zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012 r. w sprawie II K 1464 / 11 Sąd Rejonowy wT.M..:

1
oskarżonąM. R.uznał za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to na podstawieart. 284 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył jej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat;

3
na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonej karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 20 złotych;

4
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądził od oskarżonejM. R.na rzecz(...) spółka z o.o.z siedzibą wK.kwotę 4956 złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody;

5
zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 670 złotych tytułem kosztów sądowych.

Powyższy wyrok w całości zaskarżyła oskarżona. Z lektury wniesionej przez nią apelacji wynika, iż skarżąca podnosi zarzut przekroczenia przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny przeprowadzonych dowodów ( a w szczególności zeznań świadkówK. W.,M. W.i wyjaśnień oskarżonej ) i, w konsekwencji, błędnej ich oceny ( tzw. błąd „ dowolności ” ), skutkującej wadliwymi ustaleniami w takim zakresie, w jakim Sąd I instancji uznał, iż dopuściła się popełnienia przypisanego jej czynu. Skarżąca żądała od Sądu Odwoławczego „ uniewinnienie mojej osoby ”, z czego wnosić należy, iż domagała się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie jej od zarzuconego czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zarzuty apelacji są bezzasadne. Za wyjątkiem ustaleń co do czasu popełnienia występku przywłaszczenia – o czym niżej – ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd I instancji i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości Sądu Okręgowego.
W szczególności podnieść należy, iż nie można mieć zastrzeżeń do Sądu I instancji w takim zakresie, w jakim uznał za wiarygodne zeznania świadkówK. W.iM. W., zaś cechy takiej odmówił wyjaśnieniom oskarżonej. Zeznania dwóch pierwszych osób były kluczowe. Z relacjiK. W.wynikało, iż wpłat tytułem należności za wyemitowaną reklamę dokonywał bezpośrednio do rąk oskarżonej.M. W.zaś konsekwentnie twierdziła, iż z pobranej przez oskarżoną z tego tytułu gotówki do kasy firmy nie wpłynęła kwota wyszczególniona w akcie oskarżenia. Skarżąca, koncentrując się na mało znaczących kwestiach związanych z ich zeznaniami, pominęła istnienie całego szeregu innych dowodów, w świetle których wnioski wyciągnięte przez Sąd I instancji uznać należało za pozostające pod ochronąart. 7 kpk. W szczególności dotyczy to okoliczności pojawienia się fikcyjnego uznania długu przezI. S., który rzekomo miał zobowiązać do spłaty zadłużenia wynikającego zfaktur VAT nr (...). Bez wątpienia, był to zabieg, jaki sprawca przywłaszczenia pieniędzy wpłaconych przezK. W.przedsiębrał w celu wytłumaczenia braku gotówki w kasie oraz zagmatwania możliwości dotarcia do tego, co z nią naprawdę się stało. Faktycznie bowiem takowe uznanie długu nigdy nie miało miejsca, zaś uwiarygodniające je oświadczenie było dokumentem podrobionym – osoba o personaliach widniejących jako wystawca nigdy go nie sporządziła. I tutaj skarżąca w swojej apelacji zupełnie pomija, iż:
- okazało się, żeI. S.mieszka w bezpośrednim sąsiedztwie matki oskarżonej i jej konkubenta,
-M. R.zapewniała wiceprezesa pokrzywdzonej agencji,B. J. (1), że kontaktowała się zI. S., który gwarantował, że mimo kłopotów finansowych, zadłużenie spłaci,
-M. R.odwodziłaB. J. (1)od pomysłu spotkania się zI. S.oraz od wystąpienia przeciwko niemu na drogę sądową,
- oskarżona podałaB. J. (1)numer telefonuI. S., po czym, gdyB. J. (2)wykonała na ten numer połączenie, będący jej rozmówcą mężczyzna, podający się zaI. S., zapewniał, że „ spłaci te faktury ” – okazało się, iż abonentem podanego przezM. R.numeru jest konkubent matki oskarżonej;
- oskarżona osobiście dokonała częściowej wpłaty na poczet rzekomego zadłużeniaI. S., wpisując w przelewie jego dane jako autora wpłaty;
- pisemne oświadczenie o uznaniu długu, z podrobionym podpisemI. S.jako jego autora, do biura pokrzywdzonej spółki dostarczyła oskarżona.
W świetle powyższych okoliczności wyjaśnienia oskarżonej, że pobierane odK. W.pieniądze przekazywała do rąkM. W., musiały zostać przez Sąd Rejonowy uznane za niewiarygodne, albowiem pozostawały w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, ocenianym zgodnie z regułami logiki i życiowego doświadczenia. Gdyby wyjaśnienia te były prawdziwe, oskarżona nie miałaby żadnego interesu, aby do sprawy „ wprowadzać ” rzekome przejęcie długu przez inną osobę. Zamiast zapewniaćB. W., iż zI. S.się kontaktowała, że to człowiek porządny, lecz z racji chwilowych problemów zaległości spłacić obecnie nie może, że jeszcze odradza postępowanie sądowe i spotkanie z nim w cztery oczy, zamiast przedkładać oświadczenie o uznaniu przez niego długu i wpłacać za niego cząstkowe kwoty ( itd. ), alarmowałaby przełożoną, że pieniądze zostały już przez nią osobiście i w całości przekazane do rąkM. W.. Każde inne zachowanie jawi się jako irracjonalne. Podnoszone w apelacji zastrzeżenia pod adresem zeznań składanych przezK. W.dotyczą okoliczności dla sprawy nieistotnych. Odnoszą się głównie do tego, pod szyldem jakiej firmy reklamy były przez niego zlecane oraz, czy w związku z realizacją zamówienia domagał się wystawienia faktur VAT. Nawet przyjmując, że dochodziło w tym zakresie do nieprawidłowości ( zamawianie reklam na konto firmy, której nie prowadził, a po której jedynie przejął lokal ), to jednak skarżąca nie neguje rzeczy najistotniejszej – że pieniądze odK. W.pobierała. Choć nie wprost natomiast, to jednak zdaje się podważać wysokość tej kwoty, sugerując, iż mogła być niższa, aniżeli wynikająca z aktu oskarżenia. Nie miała pewności, czy kwoty, na jakie opiewały sporne faktury, miały odzwierciedlenie w ilości wyemitowanych reklam. Tyle tylko, że kwestii tych nigdy nie podnosiła będąc zatrudniona w agencji. Wówczas, znając doskonale wysokość zaległości wynikającej z faktur i mając dostęp do dokumentów związanych z emisją reklam, okoliczności tych nie kwestionowała. Przypomnieć należy, iż tylko ona z ramienia agencji zajmowała się kontaktami i rozliczeniami zK. W.. Tylko ona pobierała od niego pieniądze. Wiedziała zatem, ile od niego z tego tytułu otrzymała i miała możliwość porównania tej kwoty z tą wynikającą z faktur. Nie podnosiła wtedy jakiejkolwiek niezgodności z tego tytułu. Nie ma zatem logicznych argumentów, by jej wątpliwości podnoszone w apelacji podzielić. W tym zakresie zaakceptować należało pogląd Sądu I instancji o wiarygodności zeznańM. W.iB. J. (2)co do tego, iż łączna kwota wynikająca ze spornych faktur odpowiada ilości wyemitowanych na zlecenieK. W.reklam.
Sąd I instancji bezzasadnie natomiast czas popełnienia przez oskarżoną przestępstwa przywłaszczenia przyjął ( w ślad za aktem oskarżenia ) jako rozpięty na przestrzeni niemal dwóch lat – od 23 września 2009 r. do 21 czerwca 2011 r. Występek sprzeniewierzenia, o jakim mowa wart. 284 § 2 kk, popełniony jest z chwilą, w której dochodzi do bezprawnego rozporządzenia przez sprawcę powierzoną mu rzeczą, z wyłączeniem osoby uprawnionej, jak swoją własnością, np. poprzez włączenie jej do swego lub majątku innej osoby i powiększenie w ten sposób stanu posiadania swojego lub innej osoby ( por. wyr. SN z 6 stycznia 1978 r., V KR 197 / 77, opubl.L.). W przypadkuM. R.do rozporządzenia takiego doszło zaraz po odbiorze odK. W.gotówki, kiedy zamiast niezwłocznego jej przekazania do kasy firmy ( do czego była zobowiązana ), nie uczyniła tego, włączając je do swego majątku. Mając na uwadze, iż przekazywanie oskarżonej pieniędzy odbywało się w bardzo bliskiej odległości czasowej do emisji reklam (K. W.płacił zaraz po ich wyemitowaniu ), a te miały miejsce na przestrzeni września – października 2009 r., tenże przedział czasowy należało przyjąć za czas akcji przestępczej.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie przywołanych w wyroku przepisów mając na uwadze, iż apelacja wniesiona przez oskarżoną co do winy od wyroku skazującego, okazała się bezzasadna.