Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 182/13
Data wyroku: 2013-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a§4 kk

Sygn. akt VIII Ka 182/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant: Agnieszka Malewska
w obecności prokuratora Marka Moskala, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. sprawyJ. K.oskarżonego o czyn zart. 178a§4 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 24 października 2012 r. (sygn. akt VII K 798/12):
I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120-zł. (stu dwudziestu) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 70-zł. (siedemdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
J. K.został oskarżony o to, że w dniu 30 lipca 2012r. o godzinie 16:10 w(...)naulicy (...)prowadził samochód marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły wyniki badań: I -0,72 mg/dm3i II badanie- 0,65 mg/dm3zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 31 maja 2010 roku o sygnaturze akt VII K 269/10 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn zart. 178a§4 k.k.w zw. zart. 178 a§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt VII K 798/12 oskarżonegoJ. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że czyn ten zakwalifikował zart. 178a§4 k.k.i za to na mocyart. 178a§4 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 42§2 k.k.,art. 63§2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat i zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 30.07.2012r..
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł. tytułem opłaty i 90 zł. tytułem pozostałych kosztów sądowych.
Powyższy wyrok, na podstawieart. 444 k.p.k.iart. 425§1-3 k.p.k.w części tj. w zakresie wymierzenia kary zaskarżył oskarżony zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:
1) rażącą niewspółmierność wymierzonej kary, spowodowaną pominięciem przy wymiarze kary wszystkich okoliczności o jakich mowa wart. 53§2 k.k., a mianowicie faktu jego szczerego przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co spowodowało wymierzenie kary surowszej, od tej która winna być wymierzona przy uwzględnieniu tej istotnej okoliczności;
2 błąd w ustaleniach faktycznych wpływający na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji wbrew ujawnionym w trakcie rozprawy okolicznościom, iż wobec jego osoby nie zachodzą szczególne uzasadnione okoliczności pozwalające warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, podczas gdy jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w szczególności podjęta abstynencja alkoholowa przemawiały za zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary.
Na podstawieart. 427§1 i art. 437§2 k.p.k.wniósł o zmianę wyroku poprzez modyfikację rozstrzygnięcia w przedmiocie kary i wymierzenie kary 3 /trzech/ miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 /trzech/, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie dwie uwagi natury ogólnej.
Po pierwsze, nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną (m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113).
Po drugie, zgodnie z dyspozycjąart. 69§ 4 k.k., wobec sprawcy przestępstwa określonego wart. 178a§4 k.k.Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach.
Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd I instancji orzekając wobec niego karę, rozumianą jako całokształt kar i środków karnych, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia jej wymiaru, o których mowa wart. 53§1 i 2 k.k.W szczególności stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, który określają poziom alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu (przekraczający prawie trzykrotnie przewidzianą prawem normę), czas i miejsce popełnienia inkryminowanego czynu (ulica o dużym natężeniu ruchu, zwłaszcza w godzinach szczytu komunikacyjnego) oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego (karany dwukrotnie za przestępstwa zart. 178a§1 k.k.).
Sąd pierwszej instancji uwzględnił też okoliczności łagodzące, tj. ustabilizowany tryb życia oskarżonego (m.in. pracuje zawodowo, posiada stałe miejsce pracy) oraz to, iż nie przebywał on dotychczas w izbie wytrzeźwień.
Wskazane wyżej okoliczności uzasadniały orzeczenie wobecJ. K.kary 6 miesięcy pozbawienia wolności (notabenew dolnych granicach ustawowego zagrożenia).
Dodać należy, że przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu jest zazwyczaj okolicznością łagodzącą. Przy czym nie dotyczy to przypadków, gdy sprawca czynu – jak w niniejszej sprawie – zatrzymany został na „gorącym uczynku” przez funkcjonariuszy policji ide factopozbawiony był możliwości obrony w inny, korzystniejszy dla siebie sposób.
Nie sposób podzielić stanowiska apelującego, że – w realiach niniejszej sprawy – mamy do czynienia ze „szczególnie uzasadnionym wypadkiem” w rozumieniuart. 69§4 k.k., który uzasadniałby warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wprost przeciwnie, okoliczności przedmiotowego czynu (o czym szerzej wyżej) wskazują, iż stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu był wyższy, niż przeciętny. NadtoJ. K.był dwukrotnie karany za czyny zart. 178a§1 k.k., zaś przedmiotowego czynu dopuścił się w okresie próby (wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt VII K 269/10, skazany został m.in. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat).
Powyższe okoliczności dowodzą nieskuteczności kar o charakterze wolnościowym i wskazują na rażące lekceważenie przez oskarżonego podstawowych zasad porządku prawnego. Wykluczają też możliwość przyjęcia „szczególnie uzasadnionego wypadku”, w rozumieniuart. 69§4 k.k., a tym samym warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Dodać należy, że złożenie przez oskarżonego (przed księdzem) przysięgi, iż nie będzie spożywał alkoholu, nie ma istotnego znaczenia dla oceny w/w przesłanki, zwłaszcza w świetle powyższych okoliczności.
Reasumując, orzeczona wobec oskarżonego kara, rozumiana jako całokształt kar i środków karnych, mieści się w granicach ustawowego uznania i nie jest niewspółmierna, zwłaszcza w stopniu rażącym.
Dlatego należało orzec, jak w pkt I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie orzeczono na mocyart. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach procesu za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty procesu złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50 zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru KarnegoDz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468 ze zm.);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł. (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnymDz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm.).