Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 390/13
Data wyroku: 2013-11-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Mojkowska, Zbigniew Kapiński, Hanna Wnękowska
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art.119 kodeksu wykroczeń

Sygn. akt II AKa 390/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 listopada 2013r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński
Sędziowie: SA – Małgorzata Mojkowska (spr.)
SA – Hanna Wnękowska
Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz-Jackowskiej
po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r.
sprawyJ. M.
w przedmiocie wyroku łącznego
na skutek apelacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt  XVIII K 168/13

    zaskarżony wyrok wobecJ. M.uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa w Warszawie.

UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym z dnia 5 września 2013 r. w sprawie XVIII K 168/13 Sąd Okręgowy wobecJ. M.skazanego prawomocnym wyrokiem: Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 roku w sprawie XIV K 29/05:

a
za czyn zart. 278 § 1 k.k., popełniony w dniu 1 marca 2003 roku na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b
za czyn zart. 273 k.k., popełniony w dniu 2 marca 2003 roku na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności

c
za czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 i 3 k.k., popełniony w okresie od dnia 18 października 2003 roku do dnia 22 października 2003 roku, na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 listopada 2009 roku w sprawie X Ka 766/09, wyrok ten w powyższym zakresie został zmieniony w ten sposób, że złagodzono do 1 (jednego) roku karę orzeczoną za czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanegoJ. M.wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 roku w sprawie XIV K 29/05 i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowaw Warszawie XIV K 29/05 od dnia 11 listopada 2010 r. do 13 kwietnia2011 r.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniłJ. M.od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych poniesionych w sprawie.
Wyrok w części co do kary zaskarżył obrońca skazanegoJ. M.i na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1 k.p.k.orzeczeniu temu zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1
art. 4 k.p.k., przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanego w postaci widocznych postępów w procesie resocjalizacyjnym skazanego, czego dowodem jest brak negatywnych opinii kuratora sprawującego dozór nad skazanym;

2
art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., polegającą na błędnej ocenie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż łączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego powinno oprzeć się o zasadę asperacji, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w szczególności ocena charakteru czynów, co do których orzeczone kary podlegają łączeniu, powinna doprowadzić do połączenia kar w oparciu o zasadę absorpcji,

II
rażącą niewspółmierność kary łącznej orzeczonej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku wyrażającą się w orzeczeniu wobecJ. M.kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy zasadnym było ukształtowanie kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności przy zastosowaniu pełnej absorpcji.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 § 2 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1i orzeczenie wyrokiem łącznym kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Rozpoznanie zarówno zarzutów, jak i wniosków apelacyjnych skarżącego na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne.
Ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postepowania karnego oraz niektórych innych ustaw zmieniono przepisyKodeksu wykroczeńa tym samym doszło do szeregu zmian mających zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie.
Na mocy art. 2 nowelizującej ustawy przesunięto granicę, od której czyny zabronione skierowane przeciwko mieniu będą stanowiły przestępstwa. Wraz z nowelizacjąKodeksu wykroczeńdoszło do uzależnienia granicy pomiędzy wykroczeniem a przestępstwem od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, którym zgodnie z dodanym nowelizacjąart. 47 § 9 Kodeksu wykroczeńjest wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r., o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
Limit dzielący wykroczenie i przestępstwo został ustalony na poziomie ¼ minimalnego wynagrodzenia, co oznacza, do końca 2013 roku, przy minimalnym wynagrodzeniu w wysokości 1 600 zł, wynosić będzie 400 zł.
Limit ten będzie jednocześnie zmieniał w zależności od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego w ramach Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych i ogłaszanego corocznie przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracęw 2014 r. minimalne wynagrodzenie w następnym roku kalendarzowym wynosić będzie 1 680 zł. W konsekwencji powyższego granica pomiędzy wykroczeniem a przestępstwem będzie kwota 420 zł.
W niniejszej sprawie wyrok łączny wydany przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 5 września 2013 r., a będący przedmiotem kontroli Sądu Apelacyjnego, swym zakresem obejmował m.in. wpkt. „a”czyn zart. 278§ 1 kkpopełnionego dnia 1 marca 2003 r., gdzie wartość zagarniętego mienia stanowiła kwotę 299 zł 60 gr.
Wobec zmian, do których doszło na skutek wejścia w życie w dniu 9 listopada 2013 r. ustawy w części odnoszącej się m.in. do czynu zart. 119 Kodeksu Wykroczeńa także wobec treści art. 50 tejże ustaw zasadnym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa jako właściwemu rzeczowo, celem wydania nowego wyroku łącznego dotyczącegoJ. M.uwzgledniającego wszelkie przekształcenia co do kary obejmującej czyn z pkt. „a” zaskrżonego wyroku, do dokonania których rzeczowo również właściwy jest Sąd Rejonowy.
Pozostałe czyny, które będą brane pod uwagę w przypadku ponownego rozpoznania sprawy (czy z pkt. „b” i „c” zaskarżonego wyroku) należą również do właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej.