Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 30/13
Data wyroku: 2013-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Dodatki Do Emerytur I Rent
Podstawa prawna: art. 75 ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 30/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2013 roku

Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska
Protokolant:    stażystaS. D.

po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaJ. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 13 listopada 2012 roku nr(...)
w sprawieJ. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o dodatek pielęgnacyjny
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięJ. M.prawo do dodatku pielęgnacyjnego od dnia 13 listopada 2012 roku na stałe.

Sygn. akt IV U 30/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 6 listopada 2013 r.

Decyzją z dnia 13 listopada 2012 r., nr E-(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawieart. 13 ust. 5 i art. 75 ust. 1 ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówiłJ. M.przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia7 listopada 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.

Odwołanie od tej decyzji wniósłJ. M., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do dodatku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ istniejące schorzenia i pogarszający się stan zdrowia czynią go osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

    Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyJ. M.,urodzony (...), od 18 czerwca 1981 r. był uprawniony do renty według II grupy inwalidów, zaś od 1 listopada 2000 r. nabył prawo do emerytury, do której od 1 marca 2005 r. do 30 września 2012 r. przysługiwał mu dodatek pielęgnacyjny.
W dniu 3 września 2012 r. odwołujący wystąpił do organu rentowego z wnioskiemo ponowne przyznanie mu prawa do dodatku pielęgnacyjnego.
Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2012 r. ZUS Oddział wT.odmówiłJ. M.przyznania prawa do dodatku pielęgnacyjnego, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 7 listopada 2012 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.
(okoliczności bezsporne)
Nadto Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 27 września 2012 r. stwierdził u odwołującego:

-

przewlekłą niewydolność krążenia aktualnie w klasie wydolności NYHA II,

uszkodzenie miażdżycowe i niedokrwienne serca z epizodami FA,

chorobę niedokrwienną serca pod postacią dusznicy bolesnej II stopnia CCS,

stan po PTCA RCA w 2005 r.,

stan po przebytym zawale serca w 2004 r.,

stan po leczeniu inwazyjnym CABG 16 sierpnia 2011 r. oraz implantacji sztucznej zastawki mitralnej 16 sierpnia 2011 r.,

nadciśnienie tętnicze II stopnia WHO,

cukrzycę typu 2,

przewlekłą chorobę nerek,

stan po operacji prostaty w styczniu 2011 r.,

stan po operacji kamicy nerkowej w marcu 2011 r.,

stan po operacji wodniaka jądra prawego.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 7 listopada 2012 r. stwierdziła u odwołującego:

-

stan po CABG 16 sierpnia 2011 r.,

stan po plastyce zastawki mitralnej 16 sierpnia 2011 r.,

stan po przebytym zawale mięśnia sercowego w 2004 r.,

nadciśnienie tętnicze III stopnia,

cukrzycę typu 2 insulinozależną,

stan po PCI RCA w 2005 r.,

napadowe migotanie przedsionków,

przewlekłą chorobę nerek stadium 3,

stan po operacji prostaty w styczniu 2011 r.,

stan po operacji nerki lewej z powodu kamicy w marcu 2011 r.,

stan po usunięciu wodniaka jądra prawego w 2009 r.,

Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 27.09.2012 r.- k. 82 v cz. I akt ZUS,

orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 07.11.2012 r.- k. 91 cz. I akt ZUS,

W celu stwierdzenia, czy odwołującyJ. M.jest niezdolny do samodzielnej egzystencji, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.
P. M.- specjalisty kardiologa, lek. med.E. Z.specjalisty chorób wewnętrznych i lek. med.A. K.- specjalisty psychiatry.

W pisemnej opinii z dnia 19 marca 2013 r. biegli kardiolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującego:

-

stan po CABG 16 sierpnia 2011 r.,

stan po plastyce zastawki mitralnej 16 sierpnia 2011 r.,

stan po przebytym zawale mięśnia sercowego w 2004 r.,

stan po PCI RCA w 2005 r.,

napadowe migotanie przedsionków,

nadciśnienie tętnicze III stopnia,

cukrzycę typu 2,

przewlekłą niewydolność nerek w 3 stadiach,

stan po operacji prostaty w 2011 r.,

stan po operacji nerki lewej z powodu kamicy w 2011 r.,

stan po usunięciu wodniaka jądra prawego w 2009 r.,

zaburzenia depresyjne.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych, uznali, że badany jest zdolny do samodzielnej egzystencji.
W uzasadnieniu opinii podali, że opiniowany jest wydolny krążeniowo i oddechowo. Choroba wieńcowa ma przebieg stabilny. Wnioskodawca ma wydolny chód. Stwierdzone patologie w zakresie narządu ruchu nie ograniczają w sposób istotny jego zdolności do samodzielnej egzystencji. Obecny stan zdrowia nie powoduje konieczności stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 19.03.2013 r.- k. 8-10,

W pisemnej opinii z dnia 21 sierpnia 2013 r. biegły psychiatra zdiagnozował u odwołującego:

-

objawy organicznych zaburzeń otępiennych na podłożu naczyniowym.

Na podstawie danych zawartych w aktach sprawy, dokumentacji medycznej oraz badania psychiatrycznego, uznał, że odwołujący jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji od 13 listopada 2012 r. na trwałe.
W uzasadnieniu opinii podał, że badany w obecnym stanie psychicznym ze względu na otępienie, upośledzenie sprawności logicznego myślenia, wnioskowania, analizowania oraz rozumienia otaczającej go rzeczywistości, nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, a stan jego zdrowia nie rokuje poprawy.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 21.08.2013 r.- k. 15-16,

opinia uzupełniająca z dnia 02.09.2013 r.- k. 21,

Sąd w całości podzielił opinie biegłych sądowych kardiologa i chorób wewnętrznych oraz psychiatry, uznając, że zawierają one kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględniają wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do samodzielnej egzystencji. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinie. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski kardiologa i specjalisty chorób wewnętrznych odnośnie brakuu odwołującego niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz wnioski biegłego psychiatry odnośnie trwałej niezdolności badanego do samodzielnej egzystencji. Zauważyć przy tym należy, iż opinie wydane zostały przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u badanego. Nadto podkreślić należy, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
Żadna ze stron opinii tych nie kwestionowała.
Uwzględniając powyższe, na podstawie tych właśnie opinii, ocenionych pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołującyJ. M.ze względu na stan zdrowia jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.

Stosownie do brzmieniaart. 75 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), dodatek pielęgnacyjny przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

-

jest uprawniony do emerytury lub renty,

został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub ukończył 75 lat życia, chyba że przebywa w domu pomocy społecznej, zakładzie opiekuńczo- leczniczym lub zakładzie pielęgnacyjno- opiekuńczym (z wyjątkiem sytuacji przebywania poza placówką przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu).

Równocześnie w myśl art. 13 ust 5 powołanej ustawy, niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osobyw zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii biegłego psychiatry odwołującyz uwagi na stwierdzone u niego objawy organicznych zaburzeń otępiennych na podłożu naczyniowym jest trawle niezdolny do samodzielnej egzystencji od 13 listopada 2012 r. Badany w obecnym stanie psychicznym ze względu na otępienie, upośledzenie sprawności logicznego myślenia, wnioskowania, analizowania oraz rozumienia otaczającej go rzeczywistości, nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Wymaga stałej opiekii pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, a stan jego zdrowia nie rokuje poprawy.

Skoro więc zaskarżona przezJ. M.decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 13 listopada 2012 r. nie była zasadna, należało uwzględnić jego odwołanie, przyjmując jako podstawę prawną powołane przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturachi rentach z FUS.

Tym samym, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do dodatku pielęgnacyjnego od 13 listopada 2012 r. na stałe.