Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 308/13
Data wyroku: 2013-06-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Tomasik, Tadeusz Węglarek
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 207§1 kk w zw. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk

Sygn. akt IV Ka 308/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 czerwca 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSA Stanisław Tomasik
Sędziowie SO Tadeusz Węglarek (spr.)
p.o. SO Tomasz Ignaczak
ProtokolantDagmara Szczepanik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Violetty Włodarczyk
po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 roku
sprawyD. W.
oskarżonego zart.207§1 kkw zw. zart.157§2 kkw zw. zart.11§2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 22 marca 2013 roku     sygn. akt VII K 945/12

na podstawieart.437§1 kpk,art.438 pkt 1 kpk,art.624§1 kpkiart.10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
oskarżonegoD. W.w ramach zarzucanego mu czynu uznaje winnym tego, że:

1
w dniu 1 sierpnia 2012 roku wN.gm.(...), pow.(...), woj.(...)oparzył papierosemB. W., powodując u w/w oparzenia II stopnia wewnętrznej powierzchni nadgarstka lewego z pęcherzem oparzeniowym o średnicy około 2 cm, co spowodowało naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni

tj. popełnienia czynu zart.157§2 kk;

2
w tym samym miejscu w dniu 2 sierpnia 2012 roku uderzył w barkM. K. (1)powodując u niej stłuczenie stawu barkowego lewego, co spowodowało naruszenie czynności narządów jej ciała trwające nie dłużej niż siedem dni

tj. popełnienia czynu zart.157§2 kk;

3
w tym samym miejscu w dniu 3 sierpnia 2012 roku przycisnął drzwiami i uderzył ręką w lewe ramięT. W., powodując u niego stłuczenie szyi z linijnym zasinieniem po stronie prawej i stłuczenie ramienia lewego z odbitym ramieniem postłuczeniowym, co spowodowało naruszenie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni

tj. popełnienia czynu zart.157§2 kk
i za to:

-

na podstawieart.157§2 kkw zw. zart.91§1 kkiart.33§1 i 3 kkwymierza mu karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość 1 (jednej) stawki w kwocie 10 (dziesięć) złotych;

zasądza od oskarżonegoD. W.70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem opłaty za obie instancje, zwalnia z wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 308/13

UZASADNIENIE
D. W.został oskarżony o to, że:
w okresie od 2004 roku do 11 września 2012 roku w miejscowościN.ul. (...)gminaR.pow.(...)znęcał się fizycznie i psy­chicznie nad wspólnie zamieszkałą byłą żonąM. K. (1)w ten sposób, ze wszczynał awantury domowe w trakcie których używał wobec niej słów wul­garnych i obelżywych, posądzał ją o zdradę, ciągnął ją za włosy, porwał jej ubrania oraz szarpał jąka ubrania, groził pozbawieniem życia, zniszczył nale­żący do niej telefon komórkowy, bił ja po ciele, a w dniu 02 sierpnia 2012 roku zadał jej uderzenie w bark w wyniku czego doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia barku lewego naruszając czynności organizmu na czas nie dłużej niż siedem dni, a także śledził ją, a ponadto znęcał się fizycznie i psychicznie nad małoletnimi dziećmiB. W.orazT. W.w ten sposób, ze kierował wobec nich słowa wulgarne i obelżywe, groził im pozbawieniem życia, szarpał ich, a w dniu 01 sierpnia 2012 roku przypalił papierosem małoletniegoB. W.w wyniku którego doznał oparzenia II stopnia wewnętrznej po­wierzchni nadgarstka lewego ( z pęcherzem oparzeniowym o średnicy około 2 cm ) trwające nie dłużej niż siedem dni, kolejno w dniu 03 sierpnia 2012 roku przycisnął drzwiami i uderzył małoletniego synaT. W.w wyniku czego doznał on stłuczenia szyi z linijnym zasinieniem po stronie prawej, stłu­czenia ramienia lewego z odbitym rumieńcem postłuczeniowym trwające nie dłużej niż siedem dni,
tj. o czyn zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim w VII Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 22 marca 2013 roku w sprawie VII K 945/12:

1
oskarżonegoD. W.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu [wypełniającego dyspozycje przepisówart. 207 § 1w zw. zart. 157 § 2 k.k.iart. 11 § 2 k.k.] i za to na podstawieart. 207 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 2 lat;

3
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 672.83 złote tytu­łem zwrotu wydatków oraz kwotę 180 złotych tytułem opłaty.

Powyższy wyrok bez wskazania podstawy prawnej zaskarżył oskarżonyD. W..
Z treści uzasadnienia wynika, iż skarżący wyrokowi Sądu I instancji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż znęcał się on fizycznie i psychicznie nad rodziną. Podniósł, że po wyroku rozwodowym żona negatyw­nie nastawiała w stosunku do niego dzieci, np. namawiała je do tego aby biły ojca. Nadto podniósł, że była żona utrudnia mu kontakty z dziećmi. Skarżący podniósł również, iż nie zgadza się z wymiarem kary.
W konkluzji skarżący wniósł o uniewinnienie ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W wyniku wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunal ­skim wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 roku w sprawie IV Ka 308 /13, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
OskarżonegoD. W.w ramach zarzucanego mu czynu uznał winnym tego, że działając w ciągu przestępstw:

1
w dniu 1 sierpnia 2012 roku wN.gm. Rozprza, pow. piotrkow­ski, woj.(...)oparzył papierosemB. W., powodując u w/w oparzenia II stopnia wewnętrznej powierzchni nadgarstka lewego z pę­cherzem oparzeniowym o średnicy około 2 cm, co spowodowało narusze­nie czynności narządów jego ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. popełnienia czynu zart. 157 § 2 kk;

2
w tym samym miejscu w dniu 2 sierpnia 2012 roku uderzył w bark(...)K.powodując u niej stłuczenie stawu barkowego lewego, co spowodowało naruszenie czynności narządów jej ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, tj. popełnienie czynu zart. 157 § 2 kk;

3
w tym samym miejscu w dniu 3 sierpnia 2012 roku przycisnął drzwiami i uderzył ręką w lewe ramięT. W., powodując u niego stłuczenie szyi z linijnym zasinieniem po stronie prawej i stłuczenie ramienia lewego z odbitym ramieniem postłuczeniowym, co spowodowało naruszenie czynności narządów jego ciała trwającej nie dłużej niż siedem dni, tj. po­pełnienia czynu zart. 157 § 2 kk.

i za to na podstawieart. 157 § 2 kkw zw. zart. 91 § 1 kkiart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych określając wy­sokość jednej stawki w kwocie 10 złotych, nadto zasądził od oskarżonego 70 złotych tytułem opłaty za obie instancje, zwolnił go z wydatków za postępowa­nie odwoławcze.

Przechodząc do meritum, to w pierwszym rzędzie należy stanowczo wyeksponować, iż przestępstwo określone wart. 207§1 kkmoże być popełnione umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośred­nim – bowiem polega ono na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, rozciągniętych w czasie (przestępstwo trwałe), po to pod­jętych przez sprawcę, by przysporzyć ofierze cierpień, poniżyć ją i podporząd­kować własnej woli. Na tym właśnie polega „znęcanie się” stypizowane w prze­pisieart. 207 § 1 k.k.
Wyjątkowo tylko za znęcanie się można uznać postępowanie - wprawdzie ogra­niczone do jednego zdarzenia, zwartego czasowo i miejscowo - lecz odznacza­jące się intensywnością nadzwyczajną w zadawaniu dolegliwości fizycznych lub psychicznych ale podjętego wyraźnie w celu poniżenia ofiary, a nie odruchowo, jako retorsja.
Istota kryminalizowanego przepisemart. 207 § 1 k.k.zachowania się polega więc na zadawaniu bólu fizycznego lub powodowaniu cierpienia psychicznego osoby pokrzywdzonej. Zachowanie to może się wyrażać w działaniu (np. bicie, szykanowanie, lżenie, grożenie przestępstwem lub porzuceniem) albo w zanie­chaniu (np. dręczenie głodem, nieopalanie zimnego mieszkania).

W orzecznictwie podkreśla się w związku z tym, że istoty znęcania się nie wy­czerpuje samo naruszanie nietykalności lub znieważanie, a tym bardziej gdy zniewagi te i naruszenia nietykalności cielesnej są wzajemne; musi to więc być zachowanie, które nie tylko w odczuciu pokrzywdzonego, ale również przy uwzględnieniu kryteriów obiektywnych polega na zadawaniu bólu lub cierpień moralnych ale podjętych w celu znęcania się (por. wyrok SN z dnia 6 sierpnia 1996 r., WR 102/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 2, poz. 8).
Pojęcie „znęcania się” zakłada bowiem przewagę sprawcy nad ofiarą tego prze­stępstwa (tak SN w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., IV KKN 312/99, Orz. Prok. i Pr. 2003, nr 9, poz. 3).

W związku z powyższymi uwagami Sąd Okręgowy – jako odwoławczy wyraża zapatrywanie, iż materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wy­klucza jednak możliwość przypisania oskarżonemu działania w warunkach określonych wart. 207 § 1 kk. Zdaniem Sadu Okręgowego, sąd I instancji do­puścił się obrazy prawa materialnego błędnie kwalifikując poczynania oskarżo­nego jako występek znęcania się w rozumieniu przepisu o którym mowa.
Jako materiał dowodowy świadczący o błędnej subsumpcji wskazuje sąd od­woławczy zeznania świadków (vide protokół rozprawy z dnia 24 stycznia 2013 roku ) m.in.:S. B., który zeznał, iż: „...oskarżony to po­rządny człowiek”, stwierdził również, iż: „nie słyszał nigdy słów wulgarnych ani też nie widział na żonie oskarżonego żadnych śladów obrażeń”;M. F. ­., która zeznała wręcz, iż to pokrzywdzona wyzywała męża używając słów wulgarnych, a była również świadkiem jak to oskarżony przywoływał na pomoc – w uspokojeniu żony – jej brata, który zresztą też był wyzywany przez pokrzywdzoną i wyganiany z domu. Natomiast świadekD. M.–s.­sza siostra pokrzywdzonej – zeznała, iż nie słyszała aby to oskarżony kiedykol­wiek wszczynał awanturę, stwierdziła, iż awantury głównie wszczynała jej sio­stra, a podczas tych awantur to głównie siostra wyzywała atakowała oskarżonego, miała do niego pretensję że za mało zarabia, że za dużo śpi. W trakcie awantur wyzywali się i bili wzajemnie. Ale podała również, iż miała miejsce sytuacja kiedy to pokrzywdzona podcho­dziła do szwagra z nożem i mówiła, że go zabije i sama pójdzie do więzienia, czy tez w trakcie awantury wylała na oskarżonego gorącą kawę – świadek ten zeznała wreszcie, że to pokrzywdzona „buntowała” dzieci prze­ciwko ich ojcu; była naocznym obserwatorem zdarzenia jak dzieci wylewały na ojca gorącą wodę („zrobił to młodszy synT.”); świadek też stwierdziła, iż w domu szwagra miały miejsce interwencje policji, które były zbyteczne (sfingowane zapewne dla celów procesowych). Należy w tym miejscu wskazać na treść protokołu rozprawy z dnia 22 marca 2013 roku, podczas której przesłu­chiwani byli interweniujący w domu oskarżonego policjanci:M. M.­wiec,S. K.,M. C.,P. J.,G.G.,S. Ś.,M. K. (2),K. Ś.iC. K.- żaden z przesłuchanych funkcjonariuszy nie potwierdził aby kiedykol­wiek podczas interwencji oskarżony był nietrzeźwy, czy też zachowywał się w sposób agresywny albo też używał słów wulgarnych. Nadto jak można wywnio­skować z zeznań funkcjonariuszaK. Ś., oskarżony starał się uni­kać awantur: „podczas rozmowy … powiedział nam [oskarżony], że w dniu dzi­siejszym zostanie u siostry i nie wróci do domu. Na tym interwencje zakończyli­śmy”.
Syn oskarżonegoB. W., który ma także status pokrzywdzonego zeznał m.in. (vide k – 75 akta sprawy), że podczas awantur zdarzało się, że mama też używała słów wulgarnych wobec taty, podał również, iż w czasie, kiedy to on awanturował się z ojcem to też używał wobec ojca słów wulgarnych.
Nadto oskarżony na poparcie swojego stanowiska, na etapie postępowania międzyinstncyjnego, załączył do akt sprawy zaświadczenie lekarskie z dnia 25 marca 2013 roku, (k 173 akta sprawy) z którego wynika, że również i on doznał obrażeń ciała na skutek pobicia przez żonę i dzieci.
Powyższe okoliczności niewątpliwie dowodzą, iż małżonkowieW.byli ze sobą skonfliktowani, zapewne niejednokrotnie w domu oskarżonego dochodziło do awantur, w których niejednokrotnie aktywnie uczestniczyły też dzieci niemniej jednak z reguły były to awantury inicjowane przez po­krzywdzoną, a jeśli i przez oskarżonego, to nie w celu spełnienia kodeksowego znamienia znęcania się. Co znamienne sąd meriti także dostrzegł wzajemność nagannych działań vide k - 163 verte i k – 164 verte uzasadnienia. Z niewiadomych jednak względów uznał jednak, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona czynu określonego m.in. wart. 207 § 1 kk.
Prawidłowa analiza materiału dowodowego nie pozwala – zdaniem sądu odwoławczego – na przypisanie oskarżonemu czynu określonego wart. 207 § 1 kk.
Natomiast materiał dowodowy w postaci opinii lekarskich dotyczącyT.W.(k – 23),B. W.(k - 24),M. W.(k – 27) czy też historia choroby dotyczącaM. W.(k – 9 akt sprawy), czy też w końcu wyjaśnienia samych pokrzywdzonych – pozwalają jedynie na przyjęcie, iż oskarżonyD. W.w dniach 1, 2 i 3 sierpnia 2012 roku wN.dopuścił się czynów określonych wart. 157 § 2 k.k.wobec różnych osób fi­zycznych. Dlatego też, sąd odwoławczy zmieniając wyrok, wyeliminował z kwalifikacji prawnej proponowanej w akcie oskarżenia - błędnie zaakceptowa­nej przez sądmeriti-art. 207 § 1 k.k.i uznał oskarżonego jedynie za winnego popełnienia trzech występków określonych wart. 157 § 2 k.k., popełnionych w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.– o czym sąd uprzedził strony w stosownym trybie, odbierając oświadczenie oskarżyciela publicznego o objęciu ściganiem występków prywatnoskargowych.
Orzeczona kara w wysokości określonej przez sąd odwoławczy jest ade­kwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz zdaniem sądu od­woławczego spełni swoje funkcje w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej - miał sąd odwoławczy bowiem na uwadze, iż oskarżony do tej pory nie był karany, jest to jego pierwsze skazanie, dlatego i kara wymierzona w takiej formie winna być wystarczająca i spowoduje, iż oskarżony nie wejdzie więcej w konflikt z prawem. Miał też sąd odwoławczy na uwadze - i poczytał te okoliczności na niekorzyść oskarżonego – okoliczność, iż inkryminowane zachowania były kierowane m.in. przeciwko małoletnim dzieciom oskarżonego, które przecież powinien chronić i otaczać opieką.
Wyrok Sądu odwoławczego zawiera również rozstrzygnięcie dotyczące opłaty za obie instancje, z jednoczesnym zwolnieniem oskarżonego od zwrotu Skarbowi Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze – a to na zasadzie słuszności.

Mając na uwadze powyższe argumenty, orzeczono jak w sentencji.