Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1116/13
Data wyroku: 2013-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska, Joanna Żelazny, Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 1116/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Agata Regulska
Sędziowie SSO Joanna Żelazny
SSO Dorota Kropiewnicka (spr.)
Protokolant   Artur Łukiańczyk
przy udziale Elżbiety Okińczyc Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013r.
sprawyW. D.
oskarżonego o przestępstwa zart. 288 § 1 k.k.oraz zart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 279 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Oławie
z dnia 30 lipca 2013 roku    sygn. akt II K 542/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Oławie do ponownego rozpoznania.
IV Ka 1116/13

UZASADNIENIE
W. D.oskarżony został o to, że:
1. w nocy na 12 maja 2013 roku wJ., w rejonie(...), umyślnie dokonał uszkodzenia słupa parkowego oświetlenia drogowego poprzez zniszczenie główki bezpiecznikowej 25A, bezpiecznika(...)i przecięcie czterech przewodów miedzianych, powodując straty o łącznej wartości 338,61 zł na szkodęspółki (...) S.A.Oddział weW..
tj. o czyn zart. 288 § 1 kk
2. w nocy na 12 maja 2013 roku wJ., rejonie(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. K.iK. K.po uprzednim wyłamaniu kłódek zabezpieczających, usiłował włamać się do kiosku na szkodęM. G., lecz zamierzonego celu w postaci zaboru mienia nie osiągnął, gdyż nie pokonał fabrycznych zabezpieczeń, a ponadto został zatrzymany przez patrol policyjny.
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw związku zart. 279 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 30 lipca 2013r. Sąd Rejonowy w Oławie w sprawie o sygn. II K 542/13 podjął na posiedzeniu następujące rozstrzygnięcie:

I
uznał oskarżonegoW. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpkt 1i za to skazał go na zasadzieart. 288§1kkna karę 6/sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności ;

II
uznałW. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpkt 2i za to skazał go na zasadzie 13§1kkw związku zart. 279§1kkna karę 1/jednego/ roku pozbawienia wolności;

III
na zasadzieart. 85- 86§1kkpołączyłW. D.wyżej orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączna w wymiarze 1/jednego /roku;

IV
na zasadzie art. 69§1- 70§1pkt1kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesiłW. D.na okres próby lat 2/dwóch/;

V
na zasadzieart. 33§2kkorzekł wobecW. D.grzywnę w wysokości 100/ stu/ stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10/dziesięciu/ złotych;

VI
na zasadzieart. 46§1kkorzekł wobecW. D.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 338,31 zł. na rzecz pokrzywdzonego –Spółki (...) S.AOddział weW.;

VII
na zasadzieart. 63§1kkna poczet orzeczonych kar grzywien zaliczyłW. D., okres zatrzymania od dnia 12-05-2013r. do dnia 13-05-2013r. przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

VIII
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w kwocie 463 zł.

Apelację od tego wyroku wywiódł prokurator, zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoW. D.i zarzucając:
obrazę prawa materialnego wynikającego z przepisówart.70§2kkiart.73§2kkpolegającą na wymierzeniu oskarżonemuW. D., który w chwili czynu i podczas orzekania w pierwszej instancji nie miał ukończonych 21 lat, kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na niedopuszczalny okres próby wynoszący 2 lata i niepoddaniu go w okresie próby pod obligatoryjny dozór kuratora.
Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Trzeba jednak zaznaczyć, iż stwierdzone w tej sprawie uchybienia są efektem bezkrytycznego powielenia przez Sąd Rejonowy błędów oskarżyciela publicznego przy sporządzaniu i popieraniu wniosku o skazanie oskarżonego w trybieart. 335 kpk. Składając bowiem ten wniosek prokurator zawarł w nim propozycje skazania oskarżonego w takim kształcie jak w zaskarżonym następnie wyroku.
We wspomnianym wniosku (vide: k.167) oskarżyciel publiczny wniósł o uznanie oskarżonegoW. D.winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenie za czyn I kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn II – kary 1 roku pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, wymierzenie grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł, zaliczenie okresu zatrzymania i orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego oraz obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi.
Jak z powyższego wynika – prokurator w treści wniosku o skazanie oskarżonego pominął fakt, iżW. D.,urodzony (...), jest w świetle normyart. 115 § 10 kkosobą młodocianą.
Sąd Rejonowy przy wyrokowaniu w niniejszej sprawie powielił wskazane błędy prokuratora zawarte w jego wniosku o skazanie oskarżonego w trybieart. 335 § 1 kpk, w efekcie czego dopuścił się obrazy prawa materialnego, a to przepisuart. 70 § 2 kkorazart. 73 § 2 kk.
Sądowa kontrola zawieranych przez oskarżonego i prokuratora porozumień i uzgodnień co do warunków skazania, w tym co do ich zgodności z prawem materialnym – jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie i doktrynie - jest podstawową gwarancją rzetelności procedowania w tym trybie.
Postulat orzeczenia wyższego niż 2-letni okresu próby i oddania oskarżonego - jako osoby młodocianej - pod dozór kuratora, prokurator powinien zamieścić we wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybieart. 335 § 1 kpk, dążąc do zachowania zgodności propozycji orzeczenia z zasadami wymiaru środków karnych określonymi w przepisach materialnoprawnych. Brak we wniosku prokuratora takiego żądania powinien – zgodnie zart. 343 § 7 kpk– spowodować jego nieuwzględnienie i skierowanie sprawy na rozprawę w celu rozpoznania na zasadach ogólnych, ewentualnie podjęcie kroków w celu usunięcia wad wniosku na posiedzeniu. Podejmując decyzję o uwzględnieniu tak sformułowanego wniosku, Sąd dopuścił się obrazyart. 335 § 1 kpkw zw. zart. 343 § 7 kpk, czego skutkiem było także naruszenieart. 70 § 2 kkiart. 73 § 2 kki miało to oczywiście istotny wpływ na treść wyroku (por: wyrok SN z 17.02.2009r., WK 3/09; wyrok SN z 15.10.2008r., II KK 226/08).
Z tych powodów wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Zważywszy na tryb procedowania w niniejszej sprawie powyższy błąd Sądu Rejonowego nie mógł być bowiem skorygowany poprzez zmianę wyroku w instancji odwoławczej. Orzeczenie Sądu Rejonowego wydane zostało bowiem bez przeprowadzenia rozprawy, na posiedzeniu, pod nieobecność oskarżonego, w wyniku porozumienia zawartego pomiędzy stronami, zaś orzeczenie dłuższego okresu próby i dozoru kuratora może w istotny sposób na nowo kształtować pogląd oskarżonego na zasadność wydanego wobec niego wyroku.
Wobec powyższego wyrok Sądu I instancji nie mógł się ostać. Sąd Rejonowy w ponownym postępowaniu przeprowadzi sprawę na rozprawie i wyda wyrok nie naruszający prawa materialnego.