Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 97/12
Data wyroku: 2012-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Mirosław Szwagierczak, Barbara Gonera, Ewa Madera
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 408 kpc

Sygn. akt III AUz 97/12

POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2012r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznychw składzie następującym:

Przewodniczący:

SSA Ewa Madera (spr.)

Sędziowie:

SSA Barbara Gonera
SSA Mirosław Szwagierczak

po rozpoznaniu w dniu22 listopada 2012 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuJ. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę
na skutek skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. o sygn.
akt III U 1413/05
w przedmiocie zażalenia wnioskodawczynina postanowienie Sądu Okręgowego

w Przemyślu z dnia 8 października 2012 r. sygn. III U 1125/12

p o s t a n a w i a:

oddalić zażalenie;

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Przemyślu odrzucił skargęJ. K.o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 września 2006 r.(sygn. III U 1413/05), oddalającym jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 26 września 2005 r. wznawiającej postępowanie w sprawie jej uprawnienia do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem i odmawiającej prawa do tego świadczenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że inicjująca postępowanie skarga wniesiona została po upływie pięcioletniego terminu przewidzianego wart. 408 kpc, który rozpoczął bieg 5 października 2006 r. i upłynął 5 października 2011 r. Zaznaczył nadto, że pozbawienie możliwości działania w sprawie – na którą to okoliczność skarżąca wskazała w treści skargi, nie występuje w sytuacji, gdy brak ten upatrywany jest w braku wcześniejszego rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia sporu na drodze sądowej. Stąd też na podstawieart. 410 § 1 kpcwniesioną skargę jako spóźnioną odrzucił.
W zażaleniu na powyższe postanowienieJ. K.wniosła o jego zmianę i wznowienie postępowania w sprawie o wcześniejszą emeryturę, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do rozpoznania. Zarzuciła Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że w sprawie nie była pozbawiona możliwości działania, skutkujące uznaniem wniesionej skargi za spóźnioną. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. pozbawiona była możliwości działania w zakresie wznowienia tego postępowania, bowiem przed dniem wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny tj. przed 28 lutym 2012 r. nie było możliwe złożenie skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Końcowo zaznaczyła, iż zachowała trzymiesięczny termin do wniesienia przedmiotowej skargi, bowiem o treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego dowiedziała się 15 marca 2012 r., a ze skargą wystąpiła 15 maja 2012 r.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zażalenie wnioskodawczyni jest nieuzasadnione i jako takie podlega oddaleniu.
Postanowienie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej jest trafne i odpowiada prawu, zaś podniesione w zażaleniu zarzuty są niewątpliwie następstwem błędnej interpretacji przepisów dotyczących postępowania ze skargi o wznowienie postępowania unormowanych wDziale VI, Tytule VI, Księgi I Części I Kodeksu postępowania cywilnego.
Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje stanowisko Sądu I instancji, że skargaJ. K.wniesiona została po upływie pięcioletniego prekluzyjnego terminu do jej wniesienia, z tym że przyjmuje, iż bieg tego terminu rozpoczął się w dniu 4 października 2006 r. tj. od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z 13 września 2006 r.(k. 44 akt związkowych III U 1413/05), a nie jak stwierdził Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia od dnia 5 października 2006 r. Klauzula prawomocności nadana bowiem została temu orzeczeniu w dacie4 października 2006 r.
Tytułem uzupełnienia jedynie wyjaśnia, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania ograniczone jest dwoma terminami - trzymiesięcznym przewidzianymi wart. 407 kpcoraz pięcioletnim określonym wart. 408 kpc. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, wynikający zart. 407 kpc, określa czasową dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, opierającą się na powiązaniu przyczyny wznowienia ze świadomością jej istnienia. Natomiast termin pięcioletni wynikający zart. 408 kpc, określa czas, w którym - przy jednoczesnym zachowaniu oznaczonego wyżej trzymiesięcznego terminu, w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania. Jego bieg rozpoczyna się od chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Ustawodawca, chroniąc prawomocność orzeczeń sądowych terminem prekluzyjnym, a więc niepodlegającym przywróceniu, wyłączył możliwość wznowienia postępowania po upływie tego terminu - poza wyjątkami w ustawie przewidzianymi, a dotyczącymi sytuacji, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się o podstawę pozbawienia strony możności działania lub podstawę związaną z nienależytą reprezentacją strony. W odniesieniu zatem do podstawy obejmującej pozbawienie strony możności działania – na którą to okoliczność w treści skargi powołuje się wnioskodawczyni, nie ma terminu ograniczającego w bezwzględny sposób dopuszczalność wniesienia skargi. Do tej podstawy odnosi się jedynie trzymiesięczny termin ograniczający zart. 407 § 1 kpc. Analizując w niniejszej sprawie treść skargi, już w ramach wstępnego badania dopuszczalności jej wniesienia, stwierdzić jednak należy, że powoływana przez wnioskodawczynię okoliczność braku wcześniejszego wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o treści skutkującej możliwością wznowienia postępowania w danej sprawie zgodnie zart. 4011kpcnie stanowi przyczyny skutkującej pozbawieniem możliwości działa w sprawie, a tym samym ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Skoro zaś ta w sprawie nie występuje, do oceny terminowości wniesienia przedmiotowej skargi zastosowanie będą miały oba wskazanej wyżej terminy. tj. trzymiesięczny liczony stosownie do treściart. 407 § 2 kpcod daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz pięcioletni liczony od daty uprawomocnienia się wyroku w sprawie sądowej tj. od 4 października 2011 r. Niezależnie zatem od zachowania przez skarżącą trzymiesięcznego terminu, złożona przez nią skarga jako wniesiona po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. ostatecznie uznana być musi za spóźnioną i z tej przyczyny odrzucona. Por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2012r. sygn. akt III UZ 25/12 wydane w związku z zażaleniem na postanowienie tut. Sądu Apelacyjnego z dnia 19 czerwca 2012r. sygn. akt III AUa 418/12.
Na marginesie zaznaczyć należy, że bez wpływu na dochowanie powyższego pięcioletniego terminu pozostaje okoliczność wcześniejszego wystąpienia przez wnioskodawczynię ze skargą o wznowienie postępowania w sprawie bezpośrednio do organu rentowego, już bowiem w tej dacie pięcioletni termin, o którym mowa wyżej upłynął.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, a to na podstawieart. 385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc.

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)