Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 537/13
Data wyroku: 2013-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Szyszko, Grzegorz Szepelak

Sygn. akt IV Ka 537/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2013r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Grzegorz Szepelak (spr.)
Sędziowie  SSO  Małgorzata Szyszko
(...)del do SO Piotr Wylegalski
Protokolant Jowita Sierańska
przy udzialeM. J.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013r.
sprawyD. M.
oskarżonego zart. 278 §1 k.k.i zart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków
z dnia 21 lutego 2013 roku sygn. akt II K 1119/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 42 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych na okres 1 (jednego) roku:

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków) na rzecz adwokataK. K.kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i60/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
D. M.oskarżony został o to, że:
I. w dniu 04 sierpnia 2012 roku weW.przyul. (...), z terenu otwartego garażu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru marki(...)o wartości 400 zł, czym działał na szkodęJ. M.;

tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

II.w dniu 04 sierpnia 2012 roku weW., na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...), na drodze publicznej kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie stosując się jednocześnie do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia sygn. akt V K 1196/11 z dnia 3 listopada 2011 roku zakazu prowadzenia rowerów na okres 1 roku,

tj. o czyn zart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. 11§ 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II K 1119/12, Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków:

I
uznał oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpunkcie I; to jest przestępstwa zart. 278 §1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznał oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpunkcie II; to jest występku zart. 178a § 2 k.k.iart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania od dnia 4 sierpnia 2012 roku do dnia 5 sierpnia 2012 roku;

VI
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataK. K.kwotę 619,90 zł (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemuD. M., która to kara w jego ocenie jest rażąca i niewspółmierna. Zdaniem skarżącego, Sąd Rejonowy winien orzec w stosunku do oskarżonego karę łączną w wymiarze 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby.
Apelację od wyroku Sąd Rejonowego wywiódł również oskarżyciel publiczny, który orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 42 § 2 k.k., wyrażającą się w braku orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia rowerów, podczas gdy orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów określonego rodzaju jest obligatoryjne w sytuacji, gdy sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości.
Podnosząc powyższe oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zastosowanie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazau prowadzenia rowerów na okres 1 roku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest całkowicie bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Za zasadną uznać jedynie należy skargę apelacyjną złożoną przez oskarżyciela publicznego.
Na wstępie wskazać należy, iż apelujący nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu I instancji, co zwalnia Sąd Odwoławczy od szerszego zajmowania się tą kwestią i pozwala na ograniczenie się do stwierdzenia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonegoD. M.w zakresie popełnienia w dniu 4 sierpnia 2012 r. występku zart.278 § 1 kkorazart. 178a § 2 k.k.iart.244 kkw zw. zart.11§2 kk. Za popełnienie tego przestępstwa Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu łączną karę bezwzględną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata.
Badając zasadność wniesionej w tym zakresie przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Odwoławczy uznał, że kara ta w pełni odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym wart.53 k.k.i nie nosi cechę rażącej niewspółmierności. W ocenie Sądu Odwoławczego kara ta absolutnie nie jest rażąco surowa w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów i stopnia jego winy oraz właściwości i warunków osobistych sprawcy.
Wymierzając karę Sąd kieruje się bowiem dyrektywami jej wymiaru, określonymi wart.53 kk; tj. wymierza karę według swego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, bacząc aby dolegliwość tej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie prewencji ogólnej, przy czym wymierzając karę Sąd obowiązany jest uwzględnić w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszonych obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.
Jak wynika zaś z akt sprawy, oskarżony w przeszłości był 2 krotnie karany sądownie, w tym za występek zart. 178a § 2 k.k.– wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 3 listopada 2011 r. , sygn. akt V K 1196/11. Ponadto, popełniając występki za które został skazany w niniejszym postępowaniu, znajdował się on w okresie próby wyznaczonym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 9 lutego 2011 r., w sprawie V K 1169/10. Podnieść również należy, iż oskarżony prowadzi pasożytniczy tryb życia, nigdzie nie pracuje, nie ma stałego miejsca zamieszkania. Jak sam podał jest alkoholikiem, a na izbie wytrzeźwień przebywał nawet ok. 200 razy w ciągu roku (k.62). Trudno się zatem zgodzić z apelującym, iż „właściwości i warunki osobiste oskarżonego przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego kar jednostkowych pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia” . Sąd Okręgowy przy tym zauważa, iż oskarżonyD. M.jest jak dotąd sprawcą niepoprawnym, a z dokonywania przestępstw uczynnił sobie źródło dochodu. Reasumując, zarówno kary jednostkowe, jak też kara łączna pozbawienia wolności, stanowią adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego reakcję za popełnione czyny i w pełni realizują swoje zadania w zakresie wychowania oskarżonego oraz w zakresie zapobieżenia przestępczości.

Odnosząc się natomiast do zarzutów apelacyjnych oskarżyciela publicznego, zważyć należy, iż przedstawiona w apelacji argumentacja zasługuje na pełną akceptację i wymusza na Sądzie Okręgowym zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie, na podstawieart. 42 § 2 k.k., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych na okres 1 roku.
Jak trafnie wskazał apelujący, przepisart. 42 § 2 k.k.obliguje Sąd Orzekający do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko komunikacji był w stanie nietrzeźwości. W realiach niniejszej sprawy oskarżonyD. M.niewątpliwie znajdował się w stanie nietrzeźwości, albowiem stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu wynosiło u niego - 0,84 i 0,90 mg/l (k.15), a tym samym, Sąd Orzekający winien orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju.
Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego zakaz orzeczony w trybieart. 42 § 2 k.k.powinien obejmować ten pojazd, przy pomocy którego doszło do popełnienia przypisywanego sprawcy przestępstwa. W realiach niniejszej sprawy, oskarżonyD. M., w dniu 4 sierpnia 2012 r. na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), na drodze publicznej kierował rowerem, a zatem zgodnie z dyspozycjąart. 42§2 k.k.orzeczony przez Sąd zakaz winien obejmować wszelkie pojazdy rowerowe. W ocenie Sądu Okręgowego, właściwe odkodowanie treści normyart. 42 § 2 k.k.prowadzi więc do stwierdzenia, że obowiązek wynikający z tego właśnie przepisu, jest wykonany wówczas, gdy Sąd nałoży, co najmniej, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznychtego rodzaju, którym sprawca dopuścił się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,będąc w stanie nietrzeźwości. Vide: Wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt V KK 56/07. Wart. 42§2 Kodeksu karnegoprzewidziano zatem możliwość alternatywną, orzeczenia trzech sposobów określenia przedmiotowego zakresu zakazu. Ustawodawca pozostawił Sądowi Orzekającemu możliwość orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, wszelkich pojazdów lub też wszelkich pojazdów mechanicznych. W sytuacji, w której oskarżony dopuszcza się jazdy w stanie nietrzeźwości kierując rowerem, należy zdaniem Sądu Okręgowego orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy zmodyfikował zatem treść wyroku Sądu meriti w ten sposób, że na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. M.dodatkowo środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów rowerowych na okres 1 roku.
Orzeczenie o zasądzeniu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym znajduje swoje uzasadnienie w treści§14 ust.2 pkt.4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163, poz.1348 ).
Mając zaś na względzie aktualną sytuację materialną oskarżonego, Sąd Okręgowy, na podstawieart.624§1 kpkw zw. zart.634 kpkorazart.17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.