Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 770/13
Data wyroku: 2013-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Karol Radaszkiewicz, Danuta Hryniewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437 §1i2 kpk, art.438pkt. 2 i 3 kpk

Sygn. akt VII Ka 770/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2013 roku

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica (spr.)
Sędziowie: SO Danuta Hryniewicz
SO Karol Radaszkiewicz

Protokolant: st. sekr. sąd Rafał Banaszewski
Przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej Janusza Płońskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 roku
sprawyJ. S., oskarżonego zart. 278 § 1 kkiA. S.– oskarżonego zart. 278 § 1 kki in., na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoA. S.i obrońcę oskarżonegoJ. S.od wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Piszu z dnia 28 maja 2013 roku, w sprawie VII K 22/13

I
Zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. S.zmienia w ten sposób, że w miejsce wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na podstawieart. 278 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 58 § 3 kkiart. 33 § 1 i 3 kkorzeka karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 25 (dwudziestu pięciu) złotych; uchyla rozstrzygnięcie z pkt VIII; na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14.12.2011 roku do dnia 15.12.2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom dziennym grzywny, uznając w konsekwencji za wykonana karę grzywny w wymiarze 4 (czterech) stawek dziennych, a w pozostałym zakresie w stosunku do tego oskarżonego wyrok ten utrzymuje w mocy;

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoA. S., uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.

III
Obciąża oskarżonychJ. S.iA. S.kosztami procesu postępowania odwoławczego po ½ części, w tym opłatami: w kwocie 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych za obie instancje – oskarżonegoJ. S.i w kwocie 280 (dwustu osiemdziesięciu) złotych za postępowanie odwoławcze – oskarżonegoA. S..

VII Ka 770/13

UZASADNIENIE
J. S.został oskarżony o to, że w nieustalonym dniu miesiąca listopada 2011 roku z nabrzeża jezioraO., w miejscowościK., okręgu(...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. S., działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch przestaw jeziorowych ze skrzydłami oraz dwóch sieci rybackich typu wonton oznaczonych symbolamiKP, to jest mienia łącznej wartości 1200 zł, czym działał na szkodęP. K. (1), to jest o czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;
A. S.został oskarżony o to, że:

-

W nieustalonym dniu miesiąca listopada 2011 roku z nabrzeża jezioraO., w miejscowościK., okręgu(...), działając wspólnie i w porozumieniu zJ. S., działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch przestaw jeziorowych ze skrzydłami oraz dwóch sieci rybackich typu wonton oznaczonych symbolamiKP, to jest mienia łącznej wartości 1200 zł, czym działał na szkodęP. K. (1), to jest o czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;

W okresie od maja do listopada 2011 roku miejscowościK., okręgu(...), działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wypowiadał słowa gróźb pobicia wobecJ. M. (1), przy czym groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że będą spełnione, to jest o czyn zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;

W dniu 03 maja 2011 roku, w miejscowościK., okręgu(...), dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci 19 sztuk sieci rybackich typu wonton o łącznej wartości 2000 złotych, działając na szkodęK. R., to jest o czyn zart. 284 § 2 kk.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 28 maja 2013 roku, w sprawie VII K 22/13:

I
oskarżonyJ. S.w ramach zarzucanego mu czynu został uznany za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 15 listopada 2011 roku do 30 listopada 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu zA. S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, z nabrzeża jezioraO.w miejscowościK., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch przestaw jeziorowych ze skrzydłami oraz dwóch sieci rybackich typu wonton oznaczonych symbolamiKPłącznej wartości 1200 złotych na szkodęP. K. (1), który to czyn zakwalifikowano zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za ów czyn został skazany, zaś na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonyA. S.w ramach zarzucanego mu pierwszego czynu został uznany za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 15 listopada 2011 roku do 30 listopada 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, z nabrzeża jezioraO.w miejscowościK., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch przestaw jeziorowych ze skrzydłami oraz dwóch sieci rybackich typu wonton oznaczonych symbolamiKPłącznej wartości 1200 złotych na szkodęP. K. (1), który to czyn zakwalifikowano zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za ów czyn został skazany, zaś na podstawieart. 278 § 1 kkw zw. zart. 33 § 2 kkwymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przy przyjęciu, ze jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

III
oskarżonyA. S.w ramach czynu zarzucanego mu jako drugi został uznany za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 14 maja 2011 roku do 16 maja 2011 roku w miejscowościK.groziłJ. M. (1)pobiciem, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę spełnienia, to jest czynu kwalifikowanego zart. 190 § 1 kk, za który na podstawieart. 190 § 1 kkzostał skazany i wymierzono mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
OskarżonyA. S.w ramach czynu zarzucanego mu jako trzeci został uznany za winnego tego, że w okresie od 16 maja 2011 roku do 24 czerwca 2011 roku wO., dokonał przywłaszczenia powierzonych mu rzeczy w postaci siedmiu sztuk sieci rybackich wartości 700 złotych na szkodęK. R.w ten sposób, że mimo wezwań właścicielki nie zwrócił ich i użytkował je stawiając na jeziorze, to jest czynu kwalifikowanego zart. 284 § 2 kk, za który na podstawieart. 284 § 2 kkzostał skazany i wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączono kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuA. S.i orzeczono karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

VI
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kk,art. 72 § 1 pkt 7a kkiart. 73 § 1 kkwarunkowo zawieszono wykonanie orzeczonejA. S.kary łącznej pozbawienia wolności tytułem próby na okres 3 (trzech) lat, zobowiązując go równocześnie by w tym czasie powstrzymywał się od kontaktowania z pokrzywdzonymJ. M. (1)w sposób wyrażający agresję fizyczną i słowną, a nadto oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VII
Na podstawieart. 46 § 1 kkorzeczono wobec oskarżonegoA. S.środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody w kwocie 700 (siedmiuset) złotych na rzeczK. R.;

VIII
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoJ. S.zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14 grudnia 2011 roku do dnia 15 grudnia 2011 roku, to jest dwa dni;

IX
Na podstawieart. 230 § 2 kkorzeczono zwrotP. K. (1)dowodów rzeczowych w postaci dwóch sieci typu wonton oraz przestawy jeziorowej;

X
Na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądzono na rzecz Skarbu Państwa odJ. S.opłatę w kwocie 120 złotych oraz pozostałe koszty sądowe w kwocie 696,02 zł;

XI
Na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądzono na rzecz Skarbu Państwa odA. S.opłatę w kwocie 280 złotych oraz pozostałe koszty sądowe w kwocie 696,02 zł.

Apelacje od tego wyroku wnieśli oskarżonyM. S.oraz obrońca oskarżonegoJ. S..
OskarżonyA. S.zaskarżył wyrok w stosunku do siebie w całości, na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkzarzucając:
1/ obrazę przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
a/art. 4, 5 i 7 kpkwynikającą z rozstrzygnięcia na jego niekorzyść, wbrew zasadzie in dubio pro reo, nie dających się usunąć wątpliwości dotyczących istotnych okoliczności sprawy poprzez:
- dowolne ustalenie i oparcie wyroku jedynie na podstawie subiektywnych zeznań pokrzywdzonychJ. M. (1),K. R.iP. K. (1);
- dowolne, bezkrytyczne odmówienie wiarygodności obiektywnym depozycjom świadkówP. Z.iB. W.;
- dowolne odmówienie wiarygodności konsekwentnym i logicznym wyjaśnieniom oskarżonego, z których jasno i logicznie wynika, że nie dopuścił się przypisanych mu czynów w sytuacji, gdy wynikająca z tych wyjaśnień relacja została potwierdzona zeznaniamiB. W.iP. Z.;
2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że jest winny czynów II, III i IV zaskarżonego wyroku, co jest skutkiem opisanych we wcześniejszych zarzutach uchybień proceduralnych, będących efektem zlekceważenia szeregu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, podczas gdy rzetelna ocena materiału dowodowego i całokształtu okoliczności w sprawie wskazuje jednoznacznie, że nie ma dowodów umożliwiających przypisanie winy w zakresie zarzucanych czynów.
Podnosząc powyższe zarzuty autor apelacji sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanych czynów, ewentualnie – uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy o ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu apelacji skarżący wywodził, że przejawem dowolnej oceny dowodów było uznanie przez sąd pierwszej instancji za wiarygodne zeznań pokrzywdzonychJ. M. (1)iP. K. (1), albowiem świadkowie ci pozostają z oskarżonym w konflikcie. Stąd też zakwestionował ustalenia jakoby dopuścił się kradzieży sieci na szkodęP. K. (1)zarzucając świadkowi upozorowanie przestępstwa poprzez podrzucenie sieci do domku nad jezioremO., w miejscowościK.. Zdaniem skarżącego błędna jest również ocena wiarygodności pierwszych wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoS., w których obciążył siebie i jego odpowiedzialnością za kradzież sieci, albowiem oskarżonyS.podpisał protokół, którego nie przeczytał. Nadto oskarżony zarzucił sadowi a quo, że przypisując mu oraz oskarżonemuS.współdziałanie w kradzieży sieci uchylił się od odpowiedzi na pytanie na czym ów współudział polegał i jaka była rola każdego z potencjalnych sprawców.
Odnosząc się do przypisanego mu czynu groźby karalnej wobecJ. M.autor apelacji stwierdził, że ujawnione w toku rozprawy głównej nagranie z rozmowy jaką przeprowadził z braćmiK.nie może stanowić wystarczającej podstawy do przypisania mu wypowiedzenia takiej groźby w stosunku do samego pokrzywdzonego. Nadto zakwestionował przypisanie mu przywłaszczenia sieci na szkodęK. R., albowiem sieci, których pokrzywdzonej nie zwrócił zostały mu skradzione, zaś on nie miał zamiaru ich przywłaszczenia.

Obrońca oskarżonegoJ. S.zaskarżyła wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości, na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 kpkw zw. zart. 427 § 2 kpkzarzucając:
1/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, w szczególności:
- wadliwe przyjęcie, że oskarżonyJ. S.wspólnie i w porozumieniu zA. S.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch przestaw jeziorowych ze skrzydłami oraz dwóch sieci rybackich mimo, iż dowody zebrane w toku postępowania, w szczególności wyjaśnienia współoskarżonegoA. S., zeznania właścicieli domu letniskowegoG.iW. S.,P. Z.,G. S. (1), jednoznacznie przeczą tym ustaleniom;
- poczynione przez sąd a priori założenie, że relacja przebiegu zdarzenia przedstawiona przez oskarżonegoJ. S.w zakresie, w jakim opisał przebieg zdarzeń do protokołu przesłuchania w dniu 15 grudnia 2011 roku koreluje z materiałem dowodowym z pominięciem, iż powyższe wyjaśnienia sprzeczne są ze złożonymi w dniu 13 lutego 2013 roku oraz w toku postępowania sądowego, a tym samym budzą uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowości przeprowadzonej czynności przesłuchania, na którą wielokrotnie powoływał się oskarżonyJ. S.;
2/ obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk, która wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonegoJ. S.jedynie na dowodach obciążających, a w szczególności na ogólnych zeznaniach pokrzywdzonegoP. K. (1)(nie wskazujących na bezpośrednie sprawstwo oskarżonego), z całkowitym pominięciem wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania sądowego orazA. S., których sąd nie uznał za wiarygodne bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska.
Podnosząc powyższe zarzuty autorka tej apelacji sformułowała wniosek alternatywny o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie – uchylenie owego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Obydwie apelacje, co do zasady nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zarzuty stawiane w środkach odwoławczych są ze sobą zbieżne i wywodzą obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, jak też będącego jej następstwem błędu w ustaleniach faktycznych z tego samego źródła, a mianowicie dowolnej klasyfikacji dowodów zgromadzonych w toku postępowania, wynikającej w pierwszej kolejności z uwzględniania tylko dowodów obciążających obydwu oskarżonych przy równoczesnym odrzuceniu dowodów mających wspierać linię obrony. Stąd też nie tylko możliwe, co konieczne jest ustosunkowanie się do zarzutów apelacji w jednym wątku myślowym. Jest przy tym oczywistym, że teza powyższa odnosi się do tego czynu, który został przypisany obydwu oskarżonym jako popełniony wspólnie i w porozumieniu.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wbrew tezie obydwu apelacji sąd a quo starannie i wnikliwie przeanalizował cały zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy, a w wyniku przeprowadzonej analizy wyeliminował ewentualne wątpliwości, na które powołali się zarówno oskarżonyA. S., jak też obrońca drugiego oskarżonego. Jest to kwestia niezwykle istotna, albowiem adresatem normy zart. 5 § 2 kpkjest sąd orzekający i można zarzucić skutecznie obrazę tego przepisu tylko w sytuacji, kiedy ujawnione wątpliwości nie zostaną wyeliminowane w wyniku dozwolonej przepisemart. 7 kpkoceny dowodów, pozostając poza zainteresowaniem sądu tudzież zostaną zinterpretowane niezgodnie z kierunkiem tłumaczenia ich jedynie na korzyść oskarżonego. In concreto sytuacja taka nie zaistniała, a ustalenie faktów na dowodach obciążających obydwu oskarżonych, samo w sobie nie może stanowić podstawy kwestionowania tych ustaleń. Jak celnie zauważył bowiem sąd meriti to właśnie dowody obciążające oskarżonych złożyły się w logiczną całość, uzasadniając tezę o popełnieniu przez nich wspólnie i w porozumieniu przestępstwa kradzieży sieci na szkodęP. K. (1). O ile zgodzić się należy z zarzutami obydwu apelacji, że podstawę ustalenia odpowiedzialności oskarżonych za ten czyn w istotnym zakresie stanowiły pierwsze wyjaśnienia oskarżonegoS., odwołane przez niego w toku prowadzonego postępowania, o tyle zadziwiająca jest próba przekonania, wynikająca w szczególności z apelacji oskarżonegoS.jakoby sieci znalezione w szopie w miejscowościK.mogły się w niej znaleźć w wyniku misternie uknutego planu, którego istotą było wmanewrowanie oskarżonych w przestępstwo na skutek podłożenia sieci przez samych pokrzywdzonych. Tymczasem ta właśnie okoliczność jest niezwykle istotna dla wyjaśnienia powodów, dla których pierwsza relacja oskarżonegoS.została przyjęta przez sąd a quo, jako odzwierciedlająca rzeczywiste okoliczności, w których sieci znalazły się w szopie, do której dostęp miał oskarżonyS.. W żaden inny sposób nie da się bowiem wyjaśnić skąd sieci znalazły się w tej szopie. Tym bardziej, że sąd z dużą wnikliwością zakwestionował sugerowaną w ramach linii obrony obydwu oskarżonych wersję o możliwym podrzuceniu sieci do szopy. Uwadze sądu nie umknęły również okoliczności, w jakich oskarżonyS.złożył pierwsze wyjaśnienia, zaś ostateczny wniosek, że ich treść wynika ze swobodnej relacji oskarżonego, niczym niezakłóconej, w tym również ewentualną wadą wzroku (zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych), znajduje wsparcie w logicznym związku tych wyjaśnień z wynikiem przeszukania szopy, jak też okolicznościami towarzyszącymi owemu przeszukaniu, a szczególnie zachowaniem oskarżonegoS..
Ukierunkowane na wykazanie dowolności oceny wiarygodności pierwszych wyjaśnień oskarżonegoS.argumenty wspierające zarzuty apelacji jego obrońcy rozmijają się niestety z przyjętą przez tego oskarżonego linią obrony w dalszym toku postępowania. Oto bowiem oskarżony ten wywodził, że wyjaśnień zapisanych w protokole nie złożył, a są one przejawem wyobraźni sporządzającego protokół funkcjonariusza policji. Wyjaśnienia takiej treści nie stwarzają zatem podstaw do kreowania kolejnej wersji, stanowiącej podstawę zarzutów apelacyjnych, jakoby oskarżony złożył takie wyjaśnienia, ale tylko z powodu stanu zdrowia, otwierając nimi drogę do wyeliminowania podstawy prawnej zatrzymania. Kolejne wyjaśnienia oskarżonego, zdaniem obrony znajdujące wsparcie w innych dowodach, nijak się mają do logiki wydarzeń, wyniku przeszukania szopy, jak też zasadnie odrzuconej przez sąd a quo wersji o powodach pojawienia się w materiale dowodowym protokołu przesłuchania, w którym opisał okoliczności oraz rolę drugiego oskarżonego w przestępstwie. Należy równocześnie odrzucić zarzut mający zdyskwalifikować ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoS.i w konsekwencji odwrócić ją w kierunku wytyczonym wyjaśnieniami składanymi w toku postępowania jurysdykcyjnego, wyartykułowany w oparciu o dostrzeżoną przez sąd meriti solidarność z linią obrony oskarżonegoS., która zdaniem skarżącej nie istnieje z uwagi na konflikt między oskarżonymi, gdy się zważy, że dowody zgromadzone w toku postępowania tezie o konflikcie przeczą, czyniąc ją abstrakcyjną.
Nie sposób podzielić również zarzutu obydwu apelacji o uchyleniu się przez sąd meriti, tudzież dowolnej oceny w procesie klasyfikacji dowodów znaczenia zeznań świadkówW. S.,G. S. (1),G. S. (2)iP. Z.. Sąd meriti miał te dowody w polu widzenia i należycie uzasadnił dlaczego, w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym, nie mogły one stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Za co najmniej niezrozumiałą należy ocenić próbę wykazania przez oskarżonegoS., że jego wersję wspierają zeznania świadkaB. W., pozostające w jaskrawej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego i w konsekwencji nieudolnie wspierające jego linię obrony.
Przechodząc do analizy zarzutów apelacji oskarżonegoA. S., skoncentrowanych na dwóch pozostałych przypisanych mu czynach wypada zwrócić uwagę, że w apelacji pominięto niestety te argumenty wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które w sposób jednoznaczny przekonują o niemożności przyjęcia wersji postulowanej przez oskarżonego. W zakresie czynu popełnionego na szkodęK. R.na uwagę zasługują w szczególności okoliczności, w jakich oskarżony znalazł się w posiadaniu sieci, które w konfrontacji z zeznaniami pokrzywdzonej oraz wersją oskarżonego jakoby te sieci od niej zakupił, ewidentnie sprzeczną wewnętrznie skoro równocześnie zobowiązał się do zapłaty, przekonują o prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, poprzedzonych analizą materiału dowodowego w granicach wytyczonych przepisemart. 7 kpk. Nie do przyjęcia jest również argument apelacji jakoby sieci będące własnością pokrzywdzonej zostały oskarżonemu skradzione, skoro – co zauważył sąd a quo – w sprawach, na które powołał się oskarżony, mających mieć związek z kradzieżą sieciK. R., postępowania dotyczyły kradzieży sieci będących własnością oskarżonego (w tym zakupionych od innej osoby). W żadnym z nich nie ma mowy o sieciach, które stanowią przedmiot czynu przypisanego. Co zaś się tyczy oceny zeznań pokrzywdzonegoM.autor apelacji podjął próbę zmarginalizowania znaczenia dowodu z nagrania rozmowy przeprowadzonej z braćmiK., gdy tymczasem treść tej rozmowy wespół z zeznaniami przywołanego wcześniej świadka stanowi kategoryczny dowód prawidłowości wnioskowania sądu meriti, czyniąc zarzut apelacji bezzasadnym w stopniu oczywistym. Dlatego też w stosunku do oskarżonegoA. S.zaskarżony wyrok utrzymano w mocy uznając jego apelację za oczywiście bezzasadną (art. 437 § 1 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 i 3 kpk). Kary jednostkowe i kara łączna pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu nie rażą surowością tym bardziej, że kara łączna jest karą warunkową. Orzeczona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia kara grzywny jest dolegliwością adekwatną do możliwości majątkowych oskarżonego.
Ustalając rolę każdego z oskarżonych w przestępstwie, którego dopuścili się wspólnie i w porozumieniu sąd meriti dostrzegł wiodącą rolę oskarżonegoS., co jednakże nie przełożyło się w wystarczającym stopniu na orzeczenie o karze wymierzonej oskarżonemuS.. Jakkolwiek oskarżony ten w swoich kolejnych wyjaśnieniach ewidentnie wspierał linię obrony oskarżonegoS., to jednak te pierwsze wyjaśnienia pozwoliły na postawienie zarzutu zgodnego z prawdą materialną, po uprzednim zbadaniu związków logicznych między poszczególnymi dowodami, wykluczających inną wersję wydarzeń. Tym samym, jak to określił sad a quo, inspirująca rola w przestępstwie oskarżonegoS., przy równoczesnym uwzględnieniu postawy oskarżonegoS.w początkowym etapie postępowania karnego, wyraźnie ukierunkowanej na ujawnienie prawdy, powinny skutkować orzeczeniem kary o wydatnie niższej dolegliwości, aniżeli kara wymierzona oskarżonemuS., niezależnie od faktu uprzedniej karalności oskarżonegoS.. Dlatego właśnie, uwzględniając te okoliczności oraz zasadę ultima ratio kary pozbawienia wolności, w oparciu o zasadę zart. 58 § 3 kkza karę adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz roli oskarżonegoS.w przestępstwie uznano karę grzywny, w wymiarze uwzględniającym stosunki majątkowe oskarżonego, równocześnie dolegliwą i realizującą w należytym stopniu cele wymienione wart. 53 § 1 kk.
Zważywszy na powyższe zaskarżony wyrok zmieniono w stosunku doJ. S.w ten sposób, że w miejsce wymierzonej temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności na podstawieart. 278 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 58 § 3 kkiart. 33 § 1 i 3 kkorzeczono karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 25 (dwudziestu pięciu) złotych; uchylono rozstrzygnięcie z pkt VIII i na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14 grudnia 2011 roku do dnia 15 grudnia 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm stawkom dziennym grzywny co skutkowało uznaniem, że grzywna do wysokości 4 stawek dziennych została wykonana, a w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymano w mocy, wobec odrzucenia wszystkich zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego (art. 437 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 i 3 kpk).
O kosztach procesu postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 633 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późn. zm.) pamiętając o tym, że w związku ze zmianą orzeczenia o karze w stosunku do oskarżonegoJ. S.należało wymierzyć jedną opłatę za obie instancje.