Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Kp 1030/13
Data wyroku: 2013-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Lidia Hojeńska
Słowa kluczowe: Tymczasowe Aresztowanie

Sygn. akt III Kp 1030/13

Postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania
Dnia 27 czerwca 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Lidia Hojeńska
Protokolant: Edyta Makowska
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej – Mieczysław Śledź

po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2013 r. (data wpływu) sygn. akt Ap V Ds. 56/11 o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobecT. N.
na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.iart. 258 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart.263 § 2 k.p.k.

postanawia

przedłużyć do dnia 3 października 2013 r.,tymczasowe aresztowanie zastosowane postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 4 kwietnia 2013 roku, sygn. akt II Kp 280/13 wobecT. N.,synaZ.iM.z domuS.,urodzonego w dniu (...)weW.
podejrzanego o to, że:

I
w okresie od października 1999 r. do grudnia 2000 r. weW.,J.i innych miejscowościach, działając z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu zM. B.,P. B.,J. B.ps. (...)i osobą ops. (...)w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wbrew przepisomart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniibrał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci nie mniej niż 500 kilogramów marihuany o wartości łącznej nie mniejszej niż 4.500.000 zł, w ten sposób, że wielokrotnie przekazywał dostarczoną marihuanę przez osobę ops. (...)z terytoriumH.dlaM. M. (2)i innych osób,

-t. j. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkw zw. zart. 12 kk

UZASADNIENIE
W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Śródmieścia zastosował wobec podejrzanegoT. N.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w uzasadnieniu wskazując, że za zastosowaniem izolacyjnego środka zapobiegawczego przemawia fakt istnienia dużego prawdopodobieństwa, że podejrzany dopuścił się zarzucanego mu czynu, jak również realna zarówno obawa ukrywania się podejrzanego jak i utrudniania przez niego prowadzonego postępowania. Nie dopatrzono się przy tym istnienia przesłanek określonych wart. 259 k.p.k., które uzasadniałyby odstąpienie od stosowania tego środka.
W dniu 20 czerwca 2013 roku do tutejszego sądu wpłynął wniosek Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu w kwestii przedłużenia tymczasowego aresztowania wobecT. N.na okres trzech miesięcy, tj. do dnia 3 października 2013 roku. We wniosku, złożonym na zasadzieart. 263 § 2 k.p.k., podniesiono, iż istnieje potrzeba wykonania czynności procesowych, których dotychczas nie przeprowadzono.
Wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że wciąż aktualne są wszystkie przesłanki do stosowania tymczasowego aresztowania. Spełniona jest dyrektywa ogólna, wyrażona w przepisieart. 249 § 1 k.p.k., mianowicie fakt popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa został uprawdopodobniony w stopniu znacznym. Świadczą o tym wyniki dotychczas przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności w postaci wyników oględzin, okazań, zabezpieczonych dowodów rzeczowych, wyjaśnień współpodejrzanych.
Aby w sposób prawidłowy ukończyć postępowanie przygotowawcze należy wykonać jeszcze szereg czynności procesowych, które zostały określone we wniosku Prokuratora. Czynności te, to m.in. konieczność dokonanie ustaleń dotyczących źródeł dochodu podejrzanych, przesłuchania dalszych świadków, uzyskania materiałów w ramach międzynarodowej pomocy prawnej.
W terminie zakreślonym w poprzednim postanowieniu o stosowaniu wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania wykonywane były inne konieczne czynności procesowe, organowi prowadzącemu śledztwo nie można zatem zarzucić opieszałości w działaniu, a okoliczności przemawiające za przedłużeniem tymczasowego aresztowania, uznać można za "szczególne", w myśl przepisuart. 263 § 2 k.p.k.
Za stosowaniem wobecT. N.najsurowszego ze środków zapobiegawczych przewidzianych przezk.p.k.przemawia fakt, iż realna jest obawa ucieczki bądź ukrycia się podejrzanego, w szczególności wziąwszy pod uwagę charakter i okoliczności popełnienia zarzucanego podejrzanemu czynu. W przypadku odstąpienia na obecnym etapie postępowania od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego zachodzi również, w ocenie sądu, wysokie prawdopodobieństwo podjęcia przez podejrzanego działań zmierzających do utrudniania toczącego się postępowania, chociażby poprzez nakłanianie świadków do składania fałszywych zeznań. Na obawę tą wskazuje już sam charakter zarzucanego podejrzanemu czynu, który, na co wskazują poczynione w sprawie ustalenia, był popełniony wspólnie i w porozumieniu z innymi dobrze sobie znanymi osobami, które łączą relacje o charakterze towarzyskim, a zależności te mogą realnie rzutować na zachowania procesowe współpodejrzanych.
Nadto należy zauważyć, że podejrzanemu zarzuca się popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 12. Okoliczność ta, przy uprawdopodobnieniu w znacznym stopniu, że przestępstwo w rzeczywistości miało miejsce, stwarza realnym możliwość wymierzenia podejrzanemu surowej kary i stanowi samoistną przesłankę do stosowania tymczasowego aresztowania, określoną wart. 258 § 2 k.p.k.Okoliczności określone wart. 259 k.p.k.natomiast nie występują.
Mając zatem na uwadze, iż środki zapobiegawcze o mniej dolegliwym charakterze niż środek zastosowany, mogłyby nie wypełnić swej roli, tj. nie zabezpieczyć w sposób prawidłowy toczącego się postępowania, Sąd – działając na podstawie powołanych przepisów - orzekł jak na wstępie.