Sąd Okręgowy w Zamościu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 645/13
Data wyroku: 2013-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Szyszka, Urszula Zwolak, Mirosław Kędrak
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art.178a§1 kk

Sygn. akt II Ka 645/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 października 2013 r.
Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Mirosław Kędrak
Sędziowie:  SO Urszula Zwolak (spr.)
SO Przemysław Szyszka
Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Krzysztofa Borka
po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 roku
sprawyK. B.
oskarżonego zart.178a§1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu
z dnia 15 maja 2013 r.     sygn. akt II K 1139/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ;

II
wydatkami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa w całości.

/-/ Na oryginale właściwe podpisy.
Sygn. akt II Ka 645/13

UZASADNIENIE
Uzasadnienie faktyczne:
Prokurator Rejonowy w Zamościu oskarżyłK. B.o to, że:
w dniu 7 października 2012 roku wZ., województwa(...), prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu 1,09 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k..

Sąd Rejonowy w Zamościu wyrokiem z dnia 15 maja 2013 roku wydanym w sprawie IIK 1139/12 uniewinnił oskarżonegoK. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

Apelację w tej sprawie wywiódł Prokurator Rejonowy w Zamościu.
Na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zaś na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1). błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd, iż zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżonyK. B.nie popełnił zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całości materiału dowodowego, uwzględniająca zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku przeciwnego;
2). mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.,art. 9 § 1 k.p.k.,art. 167 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającą na niewyjaśnieniu przez Sąd wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów zmierzających do zweryfikowania połączeń telefonicznych z telefonówK.iD. S.z dnia 7 października 2012 r..
Podnosząc te zarzuty skarżący na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Uzasadnienie prawne:
Apelacja jest niezasadna i to w stopniu oczywistym, bowiem kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił Sąd I instancji, są prawdziwe i odpowiadające przeprowadzonym dowodom i wnioskom wyciągniętym z tych dowodów. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej.
Sąd Rejonowy przeprowadził wszelkie dające możliwość wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dowody, przede wszystkim zawnioskowane w akcie oskarżenia oraz z urzędu w postaci dodatkowej, uzupełniającej opinii biegłego. Dowody te zostały przez Sąd prawidłowo, zgodnie zart. 7 k.p.k.ocenione, a wnioski z nich wysnute doprowadziły do logicznych ustaleń o niewinności oskarżonego.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1). apelacji, należy zauważyć, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu, który bezpośrednio wskazywałby na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Proces niniejszy jest procesem poszlakowym, a to powoduje, że na Sądzie Rejonowym spoczywa obowiązek wszechstronnej i szczegółowej analizy przeprowadzonych dowodów w celu ustalenia, czy poszlaki co do faktu głównego (tj. winy oskarżonego), wynikające z tych dowodów, tworzą nieprzerwany ciąg pozwalający na jednoznaczne przypisanie winy oskarżonemu. W tym przypadku Sąd Rejonowy sprostał tym wymaganiom, nie tylko bowiem przeprowadził wszelkie wynikające z toku sprawy dowody, uzupełniając je opinią biegłego przeprowadzoną na rozprawie z urzędu, ale też wszechstronnie je ocenił i wyciągnął logiczne wnioski stwierdzające, że winy oskarżonemu przypisać się nie da, bowiem poszlaki wspomnianego „nieprzerwanego” ciągu nie tworzą. Można jedynie mówić o prawdopodobieństwie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, a prawdopodobieństwo to opiera się jedynie na nieścisłościach w wyjaśnieniach oskarżonego, których nie da rozwiać się żadnymi dowodami przeprowadzanymi zgodnie z obowiązującymi zasadami prawa procesowego. Nie można więc przyjąć, za wnioskami prokuratora zawartymi w uzasadnieniu apelacji, iż wykazanie, że oskarżony składając wyjaśnienia kłamie będzie równoznaczne z przyjęciem jego winy w zakresie zarzucanego mu czynu.

      Nie można opierać wyroku skazującego na takich poszlakach, z których wynika tylko prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu.(vide: wyrok SN z dnia 16 marca 2010 r., IIIKK 298/09, opubl. LEX nr 583857 oraz wyrok SA w Lublinie z dnia 7 lipca 2007 r., IIAKa 44/09, LEX nr 523973).
Zarzut sformułowany w pkt I apelacji – błąd w ustaleniach faktycznych, jest niezasadny, gdyż błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest błędem wynikającym albo z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”) lub z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (tzw. błąd „dowolności”), tymczasem Sąd Rejonowy nie popełnił żadnego z tych błędów. Skarżący w I zarzucie apelacji podnosi, jak się wydaje błąd „dowolności”, jednak kompleksowa analiza treści przede wszystkim pisemnych motywów wyroku, istnienia takiego błędu nie potwierdza. Sąd Rejonowy ocenił zgromadzone dowody całościowo, wszechstronnie i w oparciu o doświadczenie życiowe oraz wskazania wiedzy, wobec czego taka ocena dowodów i wywiedzione z niej wnioski pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.. Sporządzone w sprawie pisemne uzasadnienie wyroku, odpowiadające wymogomart. 424 § 1 k.p.k., wskazuje, że Sąd rozważał każdy przeprowadzony dowód szczegółowo i w kontekście pozostałych dowodów, zaś wnioski przedstawione w tym uzasadnieniu są logiczne i wymowie tych dowodów odpowiadają. Sąd Okręgowy podziela wnioski wypływające z przeprowadzonej oceny dowodów, nie widząc konieczności ich powielania.
W punkcie II apelacji prokurator podnosi błąd „braku” w postaci nie przeprowadzenia z urzędu wyszczególnionych w zarzucie dowodów. Tymczasem dowody te, w zakresie możliwym do przeprowadzenia, przeprowadzone zostały. Opinia biegłego k. 63 i nast. oraz opinia uzupełniająca k. 142 – 143, 149 i nast. wskazują, że możliwości techniczne samych telefonów i stacji(...)zostały wykorzystane do opracowania opinii, która wskazuje jedynie: „obszary na których mogły znajdować się telefony, a nie konkretnie miejsce, w którym użytkownik znajdował się o określonym czasie” (k. 149 – opinia biegłego). Należy ponadto zauważyć, iż na kartach 68 i 70 (dodatkowo karty 142 i 143) zobrazowane są zasięgi stacji(...), na obszarze działania których znajdowały się w krytycznym dniu telefonyD.iK. S., a ponadto w obrębie zasięgu (obszarze) tej samej stacji(...)znajduje się teren nieruchomości p.S.(ulica (...)) i miejsce znalezienia uszkodzonego samochoduR. (...)(ulica (...), skrzyżowanie zulicą (...)), co nie pozwala na ustalenie miejsc przemieszczania się w ich obszarze użytkownika wraz z telefonem. Na kartach 64 i 65 wyszczególnione zostały połączenia wykonywane „z” i „do” telefonów stanowiących własnośćD. S.iK. S., zaś ustalenia do kogo połączenia te były wykonywane lub kto chciał się połączyć się z tymi numerami telefonów nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, skoro treść tych rozmów nie została utrwalona. Ustalenie powyższego (adresatów i nadawców rozmów) również stanowiłoby tylko kolejne poszlaki w sprawie, które zdaniem Sądu nawet przeprowadzone w kierunku sugerowanym przez skarżącego nie doprowadziłyby do zamknięcia nieprzerwanego ciągu, wskazującego na winę oskarżonego.

      Poszlaki należy uznać za niewystarczające do uznania faktu głównego, gdy nie wyłączają one wszelkich rozsądnych wątpliwości w tym względzie, czyli gdy możliwa jest także inna od zarzucanej oskarżonemu wersja zdarzenia.(vide: wyrok SN z dnia 16 marca 2010 r., IIIKK 298/09, opubl. LEX nr 583857).
Tym samym oba zarzuty apelacji należy oceniać jako chybione, a apelację jako oczywiście bezzasadną, skoro ani jej zarzuty, ani wniosek w najmniejszym stopniu nie znalazły uzasadnienia w szczegółowej analizie przedmiotowej sprawy.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w czasie badania akt sprawy, w szczególności przebiegu procesu, treści wyroku i jego uzasadnienia, bezwzględnych przyczyn odwoławczych ujętych wart. 439 k.p.k.iart. 440 k.p.k.skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, wobec czego uznając apelację za oczywiście bezzasadną utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Orzeczenie o wydatkach w postępowaniu odwoławczym, które ponieść ma Skarb Państwa oparto na treściart. 636 § 1 k.p.k..
/-/ Na oryginale właściwe podpisy.