Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 467/13
Data wyroku: 2013-10-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Barbara Żukowska, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Pomówienie
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. akt VI Ka 467/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 października 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie   SO Barbara Żukowska
SO Andrzej Tekieli
Protokolant Anna Potaczek

sprawyR. K.
oskarżonego zart. 212 § 2 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 143/12

uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. K.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
R. K.oskarżony był o to, że:

1
w dniu 29 października 2010 r. pomówiłM. D.o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska(...)wB., w ten sposób, że w dniu 29 października 2010 r. za pomocą środków masowego komunikowania, na portalu internetowym

(...)zamieścił wpis o treści:

„(...).” tj. o czyn zart. 212 § 2 kk.

2
w dniu 312 grudnia 2010 r. pomówiłM. D.o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska(...)wB., w ten sposób że w dniu 31 grudnia 2010 r. za pomocą środków masowego komunikowania, na portalu internetowym

(...)zamieścił wpis o treści:

„(...).” tj. o czyn zart. 212 § 2 kk
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt IIK 143/12:

I
uznał oskarżonegoR. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 212 § 2 kki za to na podstawieart. 212 § 2 kkwymierzył mu karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych,

II
uznał oskarżonegoR. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 212 § 2 kkw zw. zart. 216 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 212 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych,

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkza zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w ilości 80 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, na podstawieart. 212 § 3 kkorzekł wobec oskarżonegoR. K.obowiązek naprawienia szkody poprzez uiszczenie na rzecz oskarżycielki prywatnejM. D.kwotę 2 000 zł,

IV
na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądził od oskarżonegoR. K.na rzecz oskarżycielki prywatnejM. D.koszty procesu w kwocie 792, 00 zł tytułem poniesionych wydatków na pełnomocnika oraz kwotę 300 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków.

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżony, który zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicieart. 4 art. 5 § 2 oraz art. 7 kpkpowodując przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów poprzez wybiórczą ich ocenę i nieuwzględnienie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a szczególnie tych działających na jego korzyść,

2
ograniczenie oskarżonemu prawa do obrony oraz przepisów postępowania poprzez oddalanie zgłaszanych wniosków dowodowych, uchylanie pytań i tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego, błędne zastosowanie przepisów prawa karnego do stanu faktycznego (obraza przepisów prawa materialnego, sfałszowanie protokołu),

3
nierzetelne protokołowania zakłamujące sposób prowadzenia sprawy, błędne przyjmowanie wniosków dowodowych, stronniczość przewodniczącego oraz nakaz opuszczania sali przez osobowy towarzyszące im.

Stawiając powyższe zarzuty oskarżony wniósł o uchylenie wyroku, uniewinnienie oraz zadośćuczynienie finansowe w związku z poniesionymi kosztami, w tym utratą możliwości sprawowania wieloletniej funkcji społecznego kuratora sądowego oraz przeżywanym, długotrwałym stresem z powodu toczącego się postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego jest zasadna.
Trafny był zarzut apelacji dotyczący obrazy prawa procesowego poprzez nierozstrzyganie o dopuszczeniu dowodów wnioskowanych przez oskarżonego a co za tym idzie ograniczenia jego prawa do obrony. Uwzględnienie tego zarzutu powodowało, że bezprzedmiotowym bowiem przedwczesnym stawało się rozpoznanie pozostałych zarzutów apelacji a w szczególności obrazyart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpkiart. 7 kpkoraz błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Nie wypowiedzenie się przez Sąd orzekający co do części dowodów wnioskowanych przez oskarżonego w sytuacji gdy wnioski dowodowe dotyczyły istoty sprawy i zdaniem Sądu odwoławczego brak byłoby podstaw do ich oddalenia powodowało ten skutek, że Sąd Rejonowy dokonał oceny tylko części dowodów i w oparciu o tę część dowodów dokonał ustaleń faktycznych. Ocena dowodów a w konsekwencji i ustalenia faktyczne mogłyby być inne gdyby Sąd I instancji orzekł o dopuszczeniu dowodów co do istoty sprawy wnioskowanych przez oskarżonego i przeprowadził je. Przechodząc do konkretów stwierdzić należy, że w dniu 17.01.2013 roku oskarżony złożył wniosek dowodowy (k. 186 – 187 akt) o przeprowadzenie dowodu z zeznań sześciu świadków i szeregu skserowanych dokumentów. Na rozprawie w dniu 22.01.2013 roku (k. 226 odwrót) „Przewodniczący na podstawieart. 120 § 1 kpkw zw. zart. 169 § 1 kpkzakreślił oskarżonemu termin 7 dni na sprecyzowanie wniosku dowodowego …”. Oskarżony pismem z dnia 29.01.2013 roku (k. 253 – 254) sprecyzował tezę dowodową. Zawarta jest ona w ostatnich dwóch linijkach na pierwszej stronie pisma wskazanego wyżej. Pomimo to na rozprawie w dniu 18.02.2013 roku przewodniczący na podstawieart. 120 § 2 kpk„… wobec nie uzupełnienia braków przez oskarżonego w terminie 7 dni … zarządził uznaniepisma(podkreślenie Sądu Okręgowego) z dnia 29.01.2013 roku za bezskuteczne …”. Powyższa decyzja została wydana z rażącą obraząart. 120 § 2 kpk,art. 169 kpkiart. 170 kpk. „Pismo” oskarżonego stanowiło wniosek dowodowy, który winien być rozpoznany przez Sąd i albo uwzględniony albo oddalony o ile zachodziła, któraś z okoliczności przewidzianychart. 170 kpk.
Z sześciu wnioskowanych świadków Sąd Rejonowy przesłuchał tylko jednego. Co do wniosku dowodowego o przesłuchanie pozostałych pięciu świadków i dowodu z kserokopii pism Sąd Rejonowy w ogóle się nie wypowiedział bowiem przewodniczący wydał z obraząart. 120 kpknieprawidłowe zarządzenie. Skoro wnioskowane dowody miały potwierdzić twierdzenia oskarżonego co do istnienia „terroru” i złej atmosferze panującej w MOPS wB.to nieprzeprowadzenie tych dowodów było niedopuszczalne. Hipotetycznie stwierdzić należy, że o ile wnioskowani świadkowie potwierdziliby zarzuty stawianeM. D.przez oskarżonego na forum internetowym to ocena pozostałych dowodów mogłaby być (hipotetycznie) inna i innych ustaleń być może dokonał by Sąd orzekający meriti. Sąd odwoławczy rozważał przesłuchanie wskazanych we wniosku świadków w toku rozprawy apelacyjnej. Odstąpił od tej czynności procesowej, albowiem z szeregu innych dowodów pośrednio wynika, że wnioskowani świadkowie potwierdzić mogą tezę dowodowa zawartą we wniosku.
Z tych przyczyn zaskarżony wyroki należało uchylić a sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu do ponownego rozpoznania.
W tym miejscu wskazać należy, że w dniu 22.01.2013 roku oskarżony złożył wniosek dowodowy o ponowne uzupełniające przesłuchanie świadkaM. W.(k. 225 odwrót). Sąd Rejonowy tego wniosku także nie rozpoznał.
Zarzut nierzetelnego protokołowania rozprawy nie mógł się ostać w związku z prawidłowym stosowaniem przepisówkpkdotyczących sprostowania protokołów rozprawy.
Nie mniej wytknąć należy zarówno przewodniczącemu składu orzekającego jak i protokolantowi niestaranne w części prowadzenie protokółów w tym zakresie w jakim dotyczą one jawności rozprawy. W dniu 14.01.2013 roku Sąd postanowił prowadzić rozprawę z wyłączeniem jawności (k. 170) nie uzasadniając zresztą tej decyzji procesowej. Tymczasem w protokołach tej samej przecież rozprawy dnia 22.01.2013 roku, 29.01.2013 roku18.02.2013 roku, 19.02.2013 roku widnieją zapisy o jawnym prowadzeniu rozprawy. Nie miało to oczywiście wpływu na treść wyroku ale nie powinno mieć miejsca. Apelującemu wyjaśnić należy, iż Sąd Rejonowy prowadząc całą rozprawę a nie jej część z wyłączeniem jawności (zapisy o przywołanych protokołach rozpraw były błędne) miał obowiązek usunąć z sali rozpraw te osoby, które nie były przez oskarżonego wskazane zgodnie z dyspozycjąart. 361 § 1 kpk. Usunięcie tych osób nie miało wpływu na treść wyroku i zarzut w tym zakresie był niezasadny.
Zarzut stronniczości sędziego także nie znajduje w niczym oparcia.
Nietrafny był zarzut obrazy prawa materialnego. Zwrócić jednak należy Sądowi Rejonowemu uwagę, że w części wstępnej wyroku wpisać należy czyn zarzucany oskarżonemu aktem oskarżenia a nie czyn jakiego zdaniem Sądu oskarżony się dopuścił. To powinno znaleźć się w części dyspozytywnej wyroku. Tymczasem Sąd Rejonowy pomimo, żeR. K.oskarżony został prywatnym aktem oskarżenia ale sporządzonym przez adwokata o czyny kwalifikowane zart. 212 § 2 kkw pkt 2 części wstępnej wyroku niezgodnie z rzeczywistością wpisał, że oskarżony on został o czyn kwalifikowany zart. 212 § 2 kkw zw. zart. 216 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Stanowiło to obrazęart. 413 § 1 pkt 4 kpk.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy rozpozna wnioski dowodowe wskazane wyżej rozważając potrzebę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów w tym w zakresie ponownego uzupełniającego przesłuchaniaM. W.po sprecyzowaniu przez oskarżonego nawet do protokołu rozprawy tezy dowodowej tego wniosku.
W pozostałym zakresie tj. co do przeprowadzanych a/o przy pierwszym rozpoznaniu sprawy dowodów Sąd I instancji w szerokim zakresie winien skorzystać z dyspozycjiart. 442 § 2 kpk.

AP