Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 307/13
Data wyroku: 2013-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ryszard Małachowski, Bożena Majgier-Strączyńska, Grażyna Sitko
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art.437 § 1 kpk

Sygn. aktIV Ka 307/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski (spr.)
Sędziowie: SO Bożena Majgier-Strączyńska
SO Grażyna Sitko
Protokolant: Aneta Maziarek
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Andrzeja Paździórko
po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r.
sprawyP. S.
oskarżonego zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
orazJ. D.
oskarżonego zart. 279 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. IV K 1394/11

uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawęP. S.iJ. D.przekazuje Sądowi Rejonowemu Szczecin-Centrum w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt IV Ka 307/13

UZASADNIENIE
J. D.iP. S.zostali oskarżeni o to, że w dniu 20 października 2011r., wS., przypl. (...), działając wspólniei w porozumieniu razem z innymi ustalonymi sprawcami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali włamania do kiosku poprzez wyłamanie rolety antywłamaniowej oraz wybicie szyby skąd zabrali w celu przywłaszczenia papierosy, tytoń, bibułkioraz pieniądze o łącznej wartości 816,10 zł, czym działali na szkodęD. L., przy czymP. S.dopuścił się czynu będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 23. 02. 2010 roku, sygn. akt V K 635 / 09, za czyn zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności którą odbywał w okresie 28. 08. 2009 roku do 28. 08. 2011 roku, to jest o czyn zart. 279 § 1 kk, a w stosunku doP. S.o czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt IV K 1394 / 11, uniewinnił obu oskarżonych od zarzucanego im czynu.
Na podstawieart. 632 pkt 2 kpkw kosztami postępowania w części dotyczącej uniewinnionych oskarżonych obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł prokurator. Zarzucił on powyższemu orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, to jestart. 7 kpk, polegającą na dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, wyrażającej się w bezpodstawnym przypisaniu waloru prawdziwości wyjaśnieniom oskarżonych złożonych w toku przewodu sądowego, a sprzecznych z wyjaśnieniami z postępowania przygotowawczego co skutkowało uniewinnieniemJ. D.iP. S.od popełnienia zarzucanego im czynu podczas gdy prawidłowa ocena dowodów dokonana zgodnie z dyrektywami cytowanego wyżej przepisu prowadzi do wniosku odmiennego i pozwala na uznanie sprawstwa wskazanych wyżej oskarżonych.
Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawydo ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora okazała się w pełni zasadna.
Sąd I instancji dokonał oceny dowodów bez należytego uwzględnienia zasad wiedzy, logicznego rozumowania, a także wskazań doświadczenia życiowego,co w konsekwencji doprowadziło do ustaleń faktycznych niezasługujących na ochronęart. 7 kpk.
Istotnie Sad Rejonowy rozpoznając sprawę oparł się na wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodach, ustalił ich wiarygodność i moc dowodową, jednakże analiza ta nie była wystarczająco wnikliwa.
Największe wątpliwości Sądu odwoławczego budzi ocena dowodu w postaci nagrania wideo zarejestrowanego przez kamerę monitoringu miejskiego. Lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że nagranie wideo oceniono wyłącznie przez pryzmat wyjaśnień oskarżonych złożonych w trakcie rozprawy głównej, tak by treść tych wyjaśnień została w możliwie najszerszym zakresie uwiarygodniona, pomijając przy tym całkowicie fragmenty nagrania mogące świadczyć o sprawstwie oskarżonych.
Z wyjaśnień oskarżonych ( również złożonych przezM. W., który został uznany za winnego, zaś apelacja jego nie dotyczy - k. 243 ) wynika, że zarównoP. S.jak iJ. D.nie wiedzieli o zamiarze dokonania włamania, gdyż plan działania powstał spontanicznie iP. S.orazJ. D.idący w pewnej odległości odM. W.iM. S. (1)nie słyszeli nawet krótkiej rozmowy na temat planu dokonania przestępstwa.
Z materiału filmowego wynika jednak, żeP. S.iJ. D.nie szli razem „ w parze ”. Jeden z nich szedł zM. W., zaś drugizM. S. (1). Skoro zatemM. W.iM. S. (1)byli w stanie skomunikować się ze sobą pomimo dzielącej ich odległości, nie do zaakceptowania jest wniosek, że tej rozmowy nie usłyszeliP. S.iJ. D..
Na nagraniu widoczne jest także, że w momencie zbliżania się do kiosku,w którym dokonano kradzieży, mężczyźni idący „ w pierwszej parze ” podają sobie cośz ręki do ręki. W toku rozpoznania sprawy Sąd I instancji nie podjął jednak próby ustalenia, co podają sobie oskarżeni i czy przedmiot ten nie służyłdo wyważenia rolety antywłamaniowej, bądź wybicia szyby.
Kamera monitoringu zarejestrowała również, że około godziny 00:09:18 jedenz oskarżonych wraca na miejsce zdarzenia razem zM. S. (2)i zachowują się oni w sposób sugerujący rozmowę.
Ponadto Sąd I instancji uchybiając dyspozycjiart. 7 kpk, bez szczegółowej analizy treści wyjaśnień wszystkich oskarżonych na etapie postępowania przygotowawczego, w szczególności w korelacji z zapisami z monitoringu uznał, że wyjaśnienia te – odmiennie od wyjaśnień pozostałych oskarżonych, w szczególności zaprzeczającemu współsprawstwu pozostałych oskarżonychM. W., w odniesieniu do którego nie ma zarzutów wymuszenia - w wypadku obu oskarżonych zostały wymuszone przez funkcjonariuszy policji. Niewątpliwie stanowi to bardzo poważny zarzut i stąd celowym było przesłuchanie policjantów, którzy dokonali przesłuchania wszystkich czterech oskarżonych.Nota beneprzyjmując, takie pozaprawne postąpienie policjantów polegające na przymuszaniu przesłuchiwanych do składania niesłusznie obciążających ich wyjaśnień, co stanowiłoby w najłagodniejszym przypadku podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, Sąd I instancji winien był poinformować o tym fakcie prokuratora.
Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkuchylił wyrok w zaskarżonej części i sprawęP. S.iJ. D.przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ponownie procedując Sąd ten winien przeprowadzić przesłuchanie podejrzanych z jednoczesnym odtwarzaniem zapisów z monitoringu, a następnie przeprowadzić postępowanie dowodowe, w tym przesłuchać policjantów odbierających od oskarżonych wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym, a następnie dokonać wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zapisów z monitoringu oraz pomijając hipotetyczne rozważania, rzeczywiste rozmieszczenia oskarżonych w trakcie zdarzenia, mając przy tym na uwadze zarówno okoliczności przemawiające na korzyść jak i niekorzyść sprawców, z pełnym uwzględnieniem zasad określonychart. 7 kpki oraz wydać orzeczenie spełniające wymogiart. 410 kpk.

SSO Bożena Majgier – Strączyńska SSO Ryszard Małachowski SSO Grażyna Sitko