Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 307/13
Data wyroku: 2013-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Józef Ciurko, Zbigniew Kapiński, Barbara Lubańska-Mazurkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art.278§1 kk i inne

Sygn. akt II AKa 307/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2013r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński

    Sędziowie: SA – Barbara Lubańska-Mazurkiewicz

SA – Józef Ciurko (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz-Jackowskiej
po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r.
sprawyM. O. (1)
oskarżonego zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt  XVIII K 362/12
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
zwalnia oskarżonegoM. O. (1)od uiszczenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłM. O. (1)o to, że:
- w nocy z 8 na 9 kwietnia 2008r. wW.przyul. (...)dokonał włamania do magazynufirmy (...) S.A., a następnie zabrał w celu przywłaszczenia lek o nazwie(...)o numerze seryjnym(...)w ilości 2640 sztuk opakowań o łącznej wartości 1.523.148 zł na szkodęfirmy (...) S.A.
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt XVIII K 362/12 oskarżonegoM. O. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w nocy z 8 na 9 kwietnia 2008r. wW.przyul. (...)dokonał kradzieży z magazynufirmy (...) S.A.leku o nazwie(...)o numerze seryjnym(...)w ilości 2640 sztuk opakowań o łącznej wartości 1.523.148 zł na szkodęfirmy (...) S.A.tj. czynu zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.skazał go na3 lata pozbawienia wolności.
Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
-art. 5 § 2, art. 7, art. 410, art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.- wynikającą z oparcia wyroku na dowodach dla oskarżonego niekorzystnych, przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających za wyjaśnieniamiM. O. (1)- bez należytego przedstawienia takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku w konsekwencji doszło do błędnego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
W szczególności do obrazy przepisów doszło poprzez danie przez Sąd Okręgowy wiary w zeznaniaP. W. (1)pomimo występujących w nich poważnych sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym.
Przyjęcie przez Sąd, żeM. O. (1)brał udział w kradzieży pomimo braku jakichkolwiek dowodów na powyższe.
Nadto poprzez ograniczenie Sądu w czynieniu ustaleń faktycznych w zakresie w jakim czyniły ustalenia inne Sądy w sprawie współoskarżonych.
Wobec powyższego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez zmianę kwalifikacji czynu naart. 291 § 1w zw. zart. 294 k.k.tj. paserstwo przy jednoczesnym skorygowaniu wartości przedmiotu czynu oraz stosownym obniżeniu orzeczonej kary pozbawienia wolności,
ewentualnie
o uchylenie wyroku i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania SądowiI instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie była zasadna.
Wbrew zarzutom skarżącego obrońcy, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w oparciu o całokształt dowodów ujawnionych w spawie, które poddał swobodnej ocenie zgodnie z regułamiart. 7 k.p.k., zaś swoje stanowisko uzasadnił w myślart. 424 § 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy ocenił wyjaśnienia oskarżonego w konfrontacji z zeznaniami świadkaP. W. (1), obciążającymi oskarżonego.
Nie ulegało wątpliwości, że w sprawie nie było dowodów w postaci zeznań świadków, którzy widzieli kradzież leku. Jedynym dowodem obciążającym oskarżonego były zeznania świadkaP. W. (1), którym Sąd Okręgowy słusznie dał wiarę.
P. W. (1)został skazany za występek zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.zarówno w swojej sprawie jak i w sprawie oskarżonego,P. W. (1)opisał rozmowy i spotkania z oskarżonym w sprawie leku omnitrope. Z jego relacji bezspornie wynikało, że oskarżonyM. O.był zainteresowany kradzieżą leku. ŚwiadekP. W.znał oskarżonegoM. O., dlatego postanowił mu pomóc w kradzieży. To oskarżonyM. O.zaproponował świadkowiP. W.kradzież leku. Na jego prośbę świadek dorobił klucz do drzwi pomieszczenia, w którym był lek. Za dorobienie klucza, oskarżony przekazał świadkowi 9.000 zł. Świadek powiedział oskarżonemu, co znajduje się w magazynie. Świadek także określił czas rozmów i spotkań z oskarżonym. Do pierwszej rozmowy doszło w wakacje 2007 r. Oskarżony następnie zwlekał, do następnego spotkania doszło po 5 miesiącach.
Po przekazaniu klucza, długo się z oskarżonym nie widział. Zobaczyli się na 2 miesiące przed włamaniem. Wówczas oskarżony zapytał się świadka, czy coś się zmieniło, a ten mu odpowiedział, że nie, że wszystko stoi, tak jak stało.
Po tej rozmowie nastąpiła kradzież leku.
Z relacji świadkaP. W.bezspornie wynikało, że oskarżony czynił przygotowania do kradzieży, ustalał miejsce położenia leku i czy ów lek znajdował się w tym czasie w magazynie, przekazał świadkowi pieniądze za pomoc w kradzieży.
Wbrew stanowisku skarżącego obrońcy nie było sprzeczności w relacjachP. W. (3), który złożył obszerne wyjaśnienia, a następnie jako świadek słuchany w sprawie oskarżonego, potwierdził je. Obaj pochodzili zT., małego miasta. Oskarżony posiadał pseudonim(...). Obaj się znali. To oskarżony ustalał w rozmowach ze świadkiemP. W., czy ów lek jest w magazynie. ŚwiadekP. W.nie miał żadnych powodów, aby złośliwie obciążyć oskarżonego. Po dokonaniu kradzieży leku, świadek zorientował się, że dokonał jej oskarżony.
Brak było w sprawie dowodów świadczących, że do magazynu dokonano włamania, gdyż nie stwierdzono śladów włamania, zaś świadekS. C.wychodząc jako ostatni z magazynu nie pamiętał czy zamknął drzwi na klucz.
ŚwiadekP. W.otrzymał pieniądze w kwocie 9 tys. zł od oskarżonego po kradzieży leku.
W listopadzie 2008 r. oskarżony jeszcze posiadał lek w liczbie 440 opakowań.
Słusznie uczynił Sąd Okręgowy, że nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, bowiem pozostawały w sprzeczności z zeznaniamiP. W.. Wersja zdarzenia oskarżonego, że miał wejść w posiadanie leku dopiero w sierpniu 2008 r. nie znalazła opacia w zeznaniachP. W., ani w pozostałych dowodach, tym bardziej że nie był w stanie opisać okoliczności wejścia w posiadanie.
W tej sytuacji zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.okazał się chybiony. Zasada „in dubio pro reo” ma zastosowanie nie tylko wówczas kiedy w żaden sposób nie można usunąć wątpliwości. W świetle zeznań świadkaP. W.takie wątpliwości nie występują. Wymieniona zasada nie może być interpretowana jako obowiązek czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o najkorzystniejszą dla oskarżonego wersję zdarzenia. A zatem nie jest sprzeczny z tą zasadą wybór wersji mniej korzystnej, jeżeli znajduje oparcie w dowodach które pasują do obrazu zdarzenia jako logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym.
Z powyższych względów brak było podstaw do zmiany wyroku w zakresie zawinienia oskarżonego, tym bardziej poprzez przypisanie oskarżonemu paserstwa. Nie można byłoby tego uczynić, bowiem na podstawie wyjaśnień oskarżonego, który twierdził że wszedł w posiadanie leku w sierpniu 2008r., a więc 4 miesiące od kradzieży, Sąd wyszedłby poza granice oskarżenia, gdyż byłoby to inne zdarzenie historyczne, nie posiadające bezpośredniego związku z kradzieżą leku w nocy z 8 na 9 kwietnia 2008 r.
Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu karę współmierną do stopnia zawinienia, społecznej szkodliwości czynu i wysokości szkody. Sąd miał na uwadze jego dotychczasowy naganny tryb życia z uwagi na karalność.
Tak wymierzona kara powinna spełnić swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze.
Wobec braku u oskarżonego udokumentowanego majątku i długoterminowej kary pozostałej do odbycia z sumy kar, Sąd Apelacyjny zwolnił go do uiszczenia kosztów sądowych za instancje odwoławczą, wydatkami obciążając Skarb Państwa.