Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1235/13
Data wyroku: 2013-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 1235/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 sierpnia 2013 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 06 sierpnia 2013 roku
sprawy przeciwkoK. S.córceW.iT.z domuM.
urodzonej (...)wW.
obwinionej o to, że
w dniu 09 sierpnia 2012 roku około godziny 12.45 weW.na skrzyżowaniuul. (...)wbrew obowiązkowi nie udzieliła funkcjonariuszce Policji wiadomości co do tożsamości osoby, która w tym samym miejscu i czasie szła prawym chodnikiemul. (...)od stronyul. (...)w kierunkupl. (...)i na skrzyżowaniu zul. (...)nie zastosowała się do sygnalizatora S-5 nadającego sygnał czerwony dla jej kierunku ruchu i przeszła przez przejście dla pieszych
tj. o czyn z art. 65 § 2 kw

******************

I
uniewinnia obwinionąK. S.od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI W 1235/13

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 9 sierpnia 2012 rokuK. S., idąc chodnikiemulicy (...)weW., doszła do skrzyżowania zulicą (...), przy którym znajduje się sygnalizacja świetlna. Pomimo emitowanego czerwonego sygnału,K. S.przeszła przez przejście dla pieszych. Obok niej, w tym samym czasie, przez przejście przeszłyB. A.oraz kobieta, której danych personalnych nie ustalono.
Cała trójka została zatrzymana przez obserwującą zachowanie sprawców wykroczenia, funkcjonariuszkę policji,M. R..
Poinformowana o popełnionym wykroczeniu,K. S., przyjęła i podpisała mandat karny w wysokości stu złotych (który następnie zapłaciła). Za zezwoleniemM. R.oddaliła się wówczas z miejsca zdarzenia.
B. A.arogancka odnosząc się do policjantki odmówiła przyjęcia mandatu i wraz z nieustaloną kobietą opuściła miejsce zdarzenia.
dowód:

zeznania świadkaM. R.k. 4 akt;

wyjaśnienia obwinionejK. S.k. 21,47 akt;

notatka urzędowa k.3 akt.

K. S.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W złożonych wyjaśnieniach zaprzeczyła, aby znała osoby, które oprócz niej przeszły przez skrzyżowanie, pomimo wyświetlanego przez sygnalizator czerwonego światła. Podniosła, że stojąc na skrzyżowaniu ruszyła automatycznie za nimi, zatrzymana następnie przez funkcjonariuszkę policji przyznała fakt dopuszczenia się wykroczenia, przyjęła mandat karny i za zezwoleniem policjantki opuściła wówczas miejsce zdarzenia.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu. Przedstawiony przez obwinioną przebieg wydarzeń został potwierdzony w treści notatki urzędowej, w której obwiniona figuruje wyłącznie jako świadek wykroczenia popełnionego przezB. A.. Notatka nie zawiera jakiejkolwiek uwagi dotyczącej nieprawidłowego zachowania sięK. S.i popełnienia przez nią czynu zabronionego. Również z zeznań funkcjonariuszki policji wynika, że interwencja z jej udziałem przebiegała bez jakichkolwiek komplikacji.K. S.nie kwestionowała faktu popełnienia wykroczenia, okazała posiadany dokument, a następnie podpisała mandat karny.
Całość zeznańM. R.w zakresie aroganckiej postawy wobec niej, dotyczyB. A.. Również Sąd miał możliwość doświadczenia takiego jej (B. A.) zachowania w trakcie procesu. ZeznaniaM. R.wskazują przy tym na fakt powiązaniaB. A.z kobietą, której danych nie ustalono. Żaden natomiast dowód nie pozwala na stwierdzenie, by osoba ta znana była obwinionej, a tym samym by zobowiązała się ona przed policjantką do potwierdzenia jej tożsamości.
Zaakcentować należy fakt, że również interweniujący funkcjonariusz przyznał w złożonych zeznaniach, iżK. S.oddaliła się z miejsca zdarzenia za jej zezwoleniem. Pozostałe dwie kobiety otrzymały natomiast polecenie udania się do radiowozu, do którego to polecenia się nie dostosowały i samowolnie oddaliły. Obwiniona nie otrzymałaby przecież takiego zezwolenia, gdyby na niej miał ciążyć podania danych personalnych osoby, która wraz zB. A.przeszła przez skrzyżowanie. Z popełnionego przez nią wykroczenia sporządzona by została stosowna dokumentacja, której w aktach brak.
Trudno oczekiwać natomiast, aby zachowanie osób, których nie znała, obciążało obwinioną i pomimo swojej właściwej postawy, ponosiła odpowiedzialność za to, że policja nie zatrzymała osoby ujętej na gorącym uczynku popełnienia wykroczenia, której tożsamości nie ustalono.
Skutkiem powyższych rozważań było uniewinnienieK. S.od popełnienia zarzucanego jej czynu.
Wobec treści rozstrzygnięcia, kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa (art.118 § 2 kpw).