Sąd Rejonowy w Lubinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 108/10
Data wyroku: 2010-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Kawa-Jerka
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie

Sygn. akt:I C 108/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

L., dnia  22 czerwca 2010r.

Sąd Rejonowy w Lubinie I Wydział Cywilnyw składzie następującym:

Przewodniczący:SSR Agata Kawa-Jerka
Protokolant:Wioletta Stabiszewska

po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r.
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. Z.
przeciwko pozwanejN. Z.

o  zapłatę

I
zasądza od pozwanejN. Z.na rzecz powodaJ. Z.kwotę 135,00 złotych (sto trzydzieści pięć złotych);

II
nie obciąża pozwanejN. Z.obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w zakresie przegranej części powództwa.

Sygn. akt I C 108/10

UZASADNIENIE
PowódJ. Z.w pozwie skierowanym przeciw pozwanejN. Z.domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 2000 zł. W uzasadnieniu pozwu podał, że w okresie od czerwca 2009 r. do 22 sierpnia 2009 r., a także od sierpnia do grudnia 2009 r. pozwana wypasała 2 krowy na jegodziałce nr (...)o pow. 0,21 a wS.i w efekcie łąka została zdewastowana i powód nie zrobił drugiego pokosu, a łąka jest objęta programem rolno-środowiskowym i obowiązują określone terminy koszenia. Kwota 2000 zł to odszkodowanie za straty fizyczne i moralne powoda.

W odpowiedzi na pozew z dnia 1.04.2010 r.N. Z.wniosła o oddalenie powództwa. Podała, żedziałka nr (...)to jestdziałka nr (...)tylko jest zmieniony numer i nie należy ona doJ. Z.. Do 1992 r. działka ta należała do matkiJ. M.. Podniosła, że w 1977 r.M. Z. (1)przeniosła tę działkę na Skarb Państwa za rentę. Od 1977 r. do 1986 r.N. Z.miała wszystko w dzierżawie. Pozwana oświadczyła, że nie wypiera się, że wypasała krowy na tej łące, ale należy ona do niej. W uzasadnieniu podała, że Sąd uznał ją za winną zniszczenia łąki, ale kara 50 zł została jej umorzona.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 15.02.1977 r.M. Z. (1)przekazała na Skarb Państwa w zamian za rentę gospodarstwo rolne, obejmującedziałki nr (...)(Kw nr(...)).
Decyzją z dnia 20.12.1977 r. pozostawionoM. Z. (1)prawo do dożywotniego użytkowaniadziałki nr (...)o pow. 0,50 ha.
Następnie decyzją administracyjną z dnia 25.09.1992 r. została przekazanaM. Z. (1)nieodpłatnie (na podstawieart. 118 ustawy z 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników)na własnośćdziałka nr (...)położona w obrębie wsiS., gminaR.– będąca wcześniej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu dożywotnimM. Z. (1).
Postanowieniem z dnia 08.04.1994 r. Sad Rejonowy w Lubinie w sprawie I Ns 87/94 uznał, że spadek poM. Z. (1)nabył w całości na podstawie testamentu z dnia(...) synJ. Z..
Aktem notarialnym z dnia 12.12.2007 r.M. Z. (2)iN. Z.darowali synowiD. Z.działki objęteksięgą wieczystą nr (...)– nie było wśród nichdziałki nr (...). Darowali mu również udział ½ wdziałce nr (...)położonej wS.o nrKW (...).
Od czerwca do grudnia 2009 r.N. Z.wypasała dwie krowy nadziałce nr (...)wS.– dwa - trzy razy w tygodniu. Łąka ta jest objęta programem rolno-środowiskowym, co oznacza, że obowiązują na niej określone terminy koszenia. W czasie wypasania krów przypadał drugi pokos, jednak krowy pozwanej skonsumowały trawę i powód nie przeprowadził drugiego pokosu.
Działka (...)ma powierzchnię 50 arów, jest w części 21 arów łąką rolniczą, a 29 arów to grunt orny. W momencie nabycia jej przez powoda była na działce zasiana trawa,J. Z.trawy nie dosiewał. Wczesną wiosną 2009 r. powód nawoził łąkę polifoską, w ilości 100 kg za kwotę 250 zł . Nawożenie odbywało się przy pomocy ciągnika, na paliwo powód przeznaczył około 20 zł. Powód powinien wykonać z łąki dwa pokosy. Pierwszy przeprowadził w lipcu 2009 r. Trawę pozyskaną z tego pokosu powód przekazał sąsiadowi nieodpłatnie. Do łąki powód otrzymuje dopłaty z programu rolno-środowiskowego. Na skutek wypasania krów powodowi nie zostały obniżone dopłaty.
Działka nr (...)o pow. 0,5 ha położona w obrębie wsiS.gm.R.jest własnościąJ. Z.. Dla działki prowadzona jestksięga wieczysta KW nr (...).

Dowód:

- akta księgi wieczystej(...);
- kopia postanowienia Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 08.04.1994 r., k. 25,
- akt notarialny z dnia 12.12.2007 r., k. 27-28,
- decyzja z dnia 25.09.1992 r., k. 31 i k. 40, ,
- Decyzja z dnia 15.02.1977 r., k. 41,
- decyzja z dnia 20.12.1977 r., k. 42,
- informacja ze Starostwa Powiatowego wL.z dnia 16.06.2010 r., k. 47,
- wypis z rejestru gruntów z dnia 14.06.2010 r., k. 50 wraz z wyrysem mapy ewidencyjnej, k. 51,
- materiał poglądowy z widokiem krów w aktach SR w Lubinie o sygn. II W 70/10, k. 14-16,
- częściowo zeznania świadkaI. Z., k. 33,
- zeznania świadkaM. S., k. 33-odwrót,
- przesłuchanieJ. Z., k. 33-34,
- częściowo przesłuchanieN. Z., k. 34.

Wyrokiem z dnia 07.01.2010 r. , który uprawomocnił się 14.01.2010 r. w sprawie II W 70/10 Sąd Rejonowy w Lubinie skazałN. Z.na karę nagany za to, że w okresie od czerwca 2009 r. do 22.08.2009 r. wS.wypasała 2 krowy nadziałce nr (...)należącej doJ. Z., czym działała na jego szkodę, tj. za wykroczenie zart. 151 § 1 kodeksu wykroczeń.

Dowód:
- wyrok z dnia 07.01.2010 r. II W 70/10 z zarządzeniem o prawomocności, k. 42 i 49 akt II W 70/10.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo częściowo zasługuje na uwzględnienie.
N. Z.przyznała, że w 2009 r. wypasała krowy nadziałce nr (...)wS.. Ta kwestia nie była miedzy stronami sporna.
Pozwana broniła się argumentem, że działka ta nie stanowi własnościJ. Z.. Jednocześnie starała się wykazać, że działka ta była własnością jej i jej mężaM. Z. (2), a oni darowali ją synowiD. Z..
Twierdzenia pozwanej, co do właścicieladziałki nr (...)nie są zgodne ze stanem faktycznym. Zarówno zksięgi wieczystej (...), jak i z dokumentów przedkładanych przez pozwaną w toku postępowania w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 08.04.1994 r., decyzji z dnia 15.02.1977 r., decyzji z dnia 20.12.1977 r., decyzji z dnia 25.09.1992 r., oraz z dokumentów, o które zwrócił się Sąd w postaci: informacji ze Starostwa Powiatowego wL.z dnia 16.06.2010 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia 14.06.2010 r. wraz z wyrysem mapy ewidencyjnej wynika jednoznacznie, że właścicielemdziałki nr (...)położonej wS.jestJ. Z..M. Z. (1)– matka i jednocześnie spadkodawczyniJ. Z.- w 1977 r. przekazaładziałkę nr (...)na Skarb Państwa, pozostawiając ją sobie w dożywotnim użytkowaniu, a następnie w 1992 r. decyzją administracyjną znów otrzymała ją na własność nieodpłatnie. Zatem, skoroJ. Z.jest spadkobiercąM. Z. (1), to do jego majątku weszładziałka nr (...).
Z aktu notarialnego przedłożonego przez pozwaną wynika, że nie obejmował ondziałki nr (...)i nie przenieśli oni własności tej działki na rzeczD. Z.. Poza tym, wbrew twierdzeniomN. Z., Sąd karny również nie umorzył jej sprawy o wykroczenie z art. 151 §1 kw, lecz skazał ją na karę nagany, czyli uznał ją za winną popełnienia wykroczenia, a tym samym potwierdził, że nie jest ona właścicielkądziałki (...), która należy doJ. Z..
Pozwana nie ma więc prawa bez zgodyJ. Z.do wypasu zwierząt na jego działce, a tym samym jest odpowiedzialna za szkodę, jaką na tej działce wyrządziły należące do niej krowy.
Żądanie pozwu co do zasady należało uwzględnić na podstawieart.  431  § 1 k.c., zgodnie z którym kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, zobowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy.
W niniejszej sprawie wynika, żeN. Z.celowo i świadomie wyprowadzała krowy na wypas na działkę powoda, zatem jej odpowiedzialność za szkodę jest niewątpliwa.
Do ustalenia pozostawała wysokość szkody poniesionej przez powoda. Nie ulega wątpliwości, że skoro krowy były na jego działce wypasane i zjadały należącą do niego trawę – to poniósł on z tego tytułu szkodę majątkową.
Przepisart. 322 k.p.c.stanowi, że w sprawie o naprawienie szkody, jeśli Sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Z tej możliwości skorzystał Sąd w niniejszej sprawie, ponieważ dokładne ustalenie, ile krowy zjadły trawy i jaka była jej wartość, po pierwsze wymagałoby wiadomości specjalnych – powołania biegłego, co byłoby nieracjonalne ze względów ekonomicznych, gdyż koszt opinii biegłego zbliżony byłby do wartości przedmiotu sprawy. Poza tym żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie takiego dowodu, a po drugie nie ma gwarancji, że biegły ustaliłby wartość szkody ze stuprocentową pewnością, mając na względzie okres, w jakim krowy były wypasane (od sierpnia do grudnia).
Z powyższych względów Sąd, mając na względzie wszystkie okoliczności sprawy, określił wartość szkody na 135 zł. Kwota ta została obliczona w oparciu o nakłady poniesione przez powoda na uprawę łąki. Jak wynikało z przesłuchaniaJ. Z.przeznaczył on 250 zł na nawiezienie łąki polifoską i 20 zł na paliwo do ciągnika używanego przy nawożeniu. Pozwana nie kwestionowała tych danych, ani nie przedstawiła na te okoliczność żadnych kontrdowodów. Zatem całe nakłady wyniosły 270 zł. Sąd zasądził na rzecz powoda połowę tej kwoty, czyli 135 zł z tego względu, że powód przeprowadził w 2009 r. pierwszy pokos, a zatem zebrał częściowy plon będący efektem powyższych nakładów. Drugiego pokosu z winy pozwanej nie zrobił i z tego względu należał mu się choćby zwrot połowy nakładów poniesionych na uprawę trawy, gdyż wydane przez niego pieniądze w tym zakresie nie przyniosły żadnej korzyści. Nie można zaś z góry zakładać, że powód oddałby również i tą trawę nieodpłatnie. Na skutek działania zwierząt pozwanej został niewątpliwie pozbawiony możliwości sprzedaży trawy.
Sąd nie orzekł o odsetkach od kwoty 135 zł, gdyż powództwo nie zawierało takiego roszczenia.
W dalszym zakresie Sąd powinien oddalić powództwo, lecz omyłkowo nie zawarł w treści wyroku takiego punktu, co jest oczywistym niedopatrzeniem Sądu.
Sąd nie uwzględnił roszczenia powoda o wynagrodzenie za straty moralne, gdyż uznał, że w świetle obowiązujących przepisów i ustalonego stanu faktycznego przepisów nie ma podstaw do zasądzenia kwoty z tego tytułu.
Na podstawieart. 102 k.p.c.Sąd w punkcie II wyroku odstąpił od obciążeniaN. Z.obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzeczJ. Z.w zakresie przegranej części powództwa, ze względu na jej sytuację finansową.