Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 298/13
Data wyroku: 2013-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogdan Górski, Teresa Zawiślak, Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Środki Karne
Podstawa prawna: 178a part. 1 kk, 178a par. 1 kk
Teza: orzeczony przez Sąd Rejonowy względem oskarzonego czas obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów nie jest adekwatny do stopnia naruszenia przez niego obowiązków i reguł ostrożności

Sygn. akt II Ka 298/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lipca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Bogdan Górski (spr.)

Sędziowie:

SO Jerzy Kozaczuk
SO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r.
sprawyM. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178 a §1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII K 124/13
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczony względem oskarżonegoM. G.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych podwyższa do wymiaru 3 (trzech) lat; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt II Ka 298/13

UZASADNIENIE
M. G.został oskarżony o to, że w dniu 27 lutego 2013r. naul. (...)wS.woj.(...), będąc w stanie nietrzeźwości (1.57 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiO. (...)nr rej. (...),
tj. o czyn zart. 178a § 1 kk.

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach:
I. oskarżonegoM. G.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § l kki za to na podstawieart. 178a § l kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych;
II. na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat;
III. na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 27 lutego 2013 roku do dnia 23 kwietnia 2013 roku;
IV. na podstawieart. 63 § l kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 27 lutego 2013r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny;
V. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200,00 zł (dwieście) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Apelacje od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny zaskarżając orzeczenie na niekorzyść oskarżonegoM. G.w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym. Powołując się na przepisyart. 427 § 2 i art. 438 pkt 4 kpkprokurator wyrokowi temu zarzucił: rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów

mechanicznych na okres zaledwie 2 lat w sytuacji, gdy stopień winy i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze zastosowanego środka karnego nakazują wymierzenie oskarżonemuM. G.surowszego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres nie krótszy niż 3 lata
Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoM. G.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat.
Na rozprawie odwoławczej prokurator poparł apelację.
Oskarżony wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze, że apelacja nie kwestionuje ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego oraz winy, należało uznać za niecelowe odnoszenie się do tych kwestii. Na potrzeby niniejszego uzasadnienia należało poprzestać tylko na stwierdzeniu, że Sąd Okręgowy w Siedlcach w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, w tym zakresie.
Należy również zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie problemem jest kwestia wymiaru środka karnego orzeczonego za popełniony przezM. G.czyn. W ocenie Sądu Okręgowego szczegółowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, dopuścił się zarzuconego mu uchybienia zart. 438 pkt 4 kpk.
Sąd I instancji wyrokując w niniejszej sprawie w niewystarczającym stopniu uwzględnił wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary zawarte wkodeksie karnym(m.in. wart. 53 kkw zw. zart. 56 kk), w wyniku czego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych został orzeczony na okres nieadekwatny do stopnia winy sprawcy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Należy zauważyć, iż przestępstwo, którego dopuścił się

oskarżony aktualnie stało się nagminne. Jednocześnie problem prowadzenia pojazdów, tak mechanicznych, jak i innych, pod wpływem alkoholu jest obecnie szeroko nagłaśniany przez środki masowego przekazu, które stale informują o tragicznych następstwach tego rodzaju postępowania. Nie powstrzymało to jednak oskarżonego, przed wprawieniem się w stan upojenia i prowadzeniem w tym stanie samochodu osobowego. Nie ulega wątpliwości, że zachowania takie wymagają napiętnowania. Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczony przez Sąd Rejonowy względem oskarżonego czas obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów nie jest adekwatny do stopnia naruszenia przez niego obowiązków i reguł ostrożności. Pamiętać przecież trzeba, że oskarżony kierował pojazd mechaniczny mając 1,57 mg/l, a więc ilość progową zart. 115 § 16 kk- decydującą o stanie nietrzeźwości i zarazem o uznaniu czynu za przestępstwo zart. 178a kk- przekroczył aż 1,32 mg/l. Kierował samochodem w takim stanie w terenie zabudowanym, jadąc głównymi ulicami miasta, po godzinie 16, kiedy natężenie ruchu jest bardzo duże, stwarzał tym samym ogromne zagrożenie dla innych uczestników, które ostatecznie miało newralgiczny finał. Nie przyświecał mu też żaden ważny cel, bo jechał on do domu z imienin – mógł więc poprosić kogoś o podwiezienie względnie skorzystać ze środków komunikacji publicznej. W tych okolicznościach nie zasługuje zatem na idącą tak daleko łagodność w zakresie ferowania orzeczenia w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów, poprzez orzeczenie go w wymiarze 2 lat. W jego sytuacji uzasadnione jest bowiem stanowisko, iż wymaga on dłuższego okresu, w którym będzie trwał jego rozbrat z wykonywaniem czynności kierowcy pojazdów mechanicznych, niezbędnego na refleksję odnośnie dotychczasowego postępowania. W ocenie Sądu odwoławczego takim okresem w realiach niniejszej sprawy będą 3 lata. Okres ten we właściwym zakresie uwzględnia nadto społeczną szkodliwość popełnionego czynu, stopień winy oskarżonego oraz względy prewencji ogólnej i szczególnej.
Faktem jest, że w wyniku uwzględnienia apelacji prokuratora wyrok został zmieniony na niekorzyść oskarżonego, co zgodnie z zasadą zart. 635 kpkw zw. zart. 627 kpknakazywałoby obciążyć go wydatkami za II instancję. Sąd Okręgowy uznał jednak, że w sytuacji majątkowejM. G.byłoby to dla niego zbyt uciążliwe, dlatego kwestie tę rozstrzygnął po myśliart. 624 kpk.
Z tych względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.