Sąd Rejonowy w Piasecznie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 1708/08
Data wyroku: 2012-04-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt I Ns 1708/08

UZASADNIENIE
W dniu 20 sierpnia 2008 rokuJ. K.wniósł o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości położonej wP.przyul. (...)oznaczonej jako(...)– o pow. 1,2524 ha (stanowiącej obecnie częśćdziałki ewidencyjnej nr (...)) i nr(...)o pow. 0,0054 ha (stanowiącej obecnie częśćdziałki ewidencyjnej nr (...)nr(...), nr 6 – zajętej pod pas drogowy) o łącznej powierzchni 12.578m2 na rzeczT. Z.z dniem 1 stycznia 1947 roku. Jako uczestników wskazał pozostałych spadkobiercówT. Z.:W. K.,M. K.,J. Ś., Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Powiatu(...)i GminęP..
W dniu 2 marca 2009 roku wnioskodawcaJ. K.sprecyzował wniosek wskazując, że wnosi o zasiedzenie gruntów opisanych na złożonej mapie jako działki(...)o pow. 0,0007HA,(...)o pow. 0,0035ha,(...)o pow. 0,0019ha i(...)o pow. 1,2517ha i łącznej powierzchni 1,2578ha.
Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 roku wnioskodawca podtrzymał dotychczasowe stanowisko, uczestnik Skarb Państwa podniósł, że gminaP.wniosła o zasiedzenie części przedmiotowej działki, uczestnicyJ. Ś.iM. K.poparli wniosek wnioskodawcy.
W piśmie z dnia 14 lipca 2009 roku złożonym na rozprawie w dniu 15 lipca 2009 roku Skarb Państwa wniósł o oddalenie wniosku. Na tej samej rozprawie uczestnik GminaP.wniosła o oddalenie wniosku zaś Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnikaJ. P. (1).
W toku rozprawy w dniu 4 września 2009 roku wnioskodawca podtrzymał wniosek precyzując, iż wnosi o zasiedzenie na rzecz spadkobiercówT. Z., uczestniczkaJ. P. (1)nie zawarła stanowiska w sprawie, Sąd zaś wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnikówZ. C.,J. P. (2),A. P..
W piśmie z dnia 25 września 2009 roku (data stempla pocztowego) wnioskodawca podtrzymał wniosek modyfikując, iż wnosi o zasiedzenie na datę 31.12.1936r. na podstawie art. 2265 KodeksuN.zaś według obowiązującegokodeksu cywilnegona podstawieart. XLIIprzepisów wprowadzających z dnia 23 kwietnia 1964r. w zw. zart. 50 § 1 dekretu z dnia 11 października 1946 roku.
Na rozprawie w dniu 22 października 2009 roku Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnikówJ. D.,P. D.,M. D..
Słuchany w trybie zabezpieczenia dowodu w dniu 6 września 2011 roku wnioskodawcaJ. K.wniósł o zasiedzenie na jego rzecz ewentualnie na synów.
W piśmie z dnia 10 stycznia 2012 roku uczestniczkaZ. C.poparła wniosekJ. K.o zasiedzenie.
W toku rozprawy w dniu 23 kwietnia 2012 roku wnioskodawca poparł wniosek precyzując początkową datę biegu zasiedzenia na 1 stycznia 1932 roku i wskazując, że data końcowa przy przyjęciu Kodeksu Napoleona to 1 stycznia 1942 roku zaś w przypadku przyjęcia złej wiary 1 stycznia 1962 rok nadto wniósł o ustalenie, że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Skarb Państwa wnosił o oddalenie wniosku i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego zaś GminaP.podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Przed Drugą Wojną ŚwiatowąT. Z.nieformalną umową nabył odP. P.nieruchomość wP.przyul. (...)o łącznej powierzchni 1,2524ha stanowiącej działki ewidencyjne o ówczesnych numerach(...)i(...).
    (dowód: zeznania uczestników:J. K.,Z. C.,M. K.,J. Ś., częściowoW. K.; zeznania świadków:B. Z.k. 112)

Działkę tę uprawiał sadząc ziemniaki i żyto. W czasie wojny działkę uprawiała za niego matka. Po wojnie uprawę działki kontynuowałT. Z., płacił od niej podatki.(dowód: zeznania uczestnikówJ. Ś.,J. K., nakaz płatniczy k. 16 – 19)
W latach 60 – tych powstał plan budowy oczyszczalni na terenieP.. W tym celu postanowiono zagospodarować nieruchomość należącą doT. Z.położoną przyul. (...).
W dniu 15 maja 1965 roku Podstołeczna(...)Osiedli (...)wW.zwróciła się doT. Z.z zawiadomieniem, iż działka należąca do niego wP.jest niezbędna pod budowę oczyszczalni ścieków, wskazując proponowaną cenę nabycia i prosząc o powiadomienie, czy wyraża zgodę. Pismo ponowiono w dniu 15 września 1965 roku.(dowód: pisma k. 325, 326)
Wobec braku wyrażenia zgody zostało przeprowadzone postępowanie wywłaszczeniowe.
Orzeczeniem z dnia 28 lutego 1966 roku nr SW.III – 1/207/65 Urząd Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wW.orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o pow. 12.578m2 położonej wP.należącej doT. Z.stanowiącejdziałkę (...).(dowód: kopia decyzji k. 62 – 65)
J. K.,W. K.,M. K.,J. Ś.i Skarb Państwa są spadkobiercami poT. Z., który zmarł 16 sierpnia 1976 roku.(dowód: odpisy postanowień k. 138 – 144, 146 – 148)
Obecnie dawnaul. (...)wP.nosi nazwęul. (...), zaś nieruchomość należąca przed wojną doT. Z.stanowi obecnie działki:(...)o pow. 0,0007ha;(...)o pow. 0,0035 ha;(...)o pow. 0,0019ha;(...)o pow. 1,2517ha i łącznej powierzchni 1,2578ha.

    (dowód: mapa k. 24 – 25)

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny Sąd oparł na treści dowodów: kopiach nakazów płatniczych k. 16 – 19, kopii decyzji k. 62 – 65, które choć nie stanowią dokumentu w rozumieniuart. 244 i 245 kpcjednak należy uwzględnić je jako dowód w sprawie, albowiem wkpcnie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych i dopuszczalne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Sąd oparł się również na dowodach w postaci dokumentów: mapy k. 24 – 25, odpisów postanowień k. 138 – 144, 146 – 148 i pism k. 325, 326. Wszystkie wskazane wyżej dowody nie były kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości Sądu co do ich rzetelności i prawdziwości.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówB. Z.iZ. B.. Świadkowie ci to dawne sąsiadkiT. Z.. Posiadały wiedzę na temat zakupu przez niego nieruchomości przed wojną przyul. (...)i choć wiedza ta nie była szczegółowa i częściowo zasłyszana od rodziców, jednak w ocenie Sądu nie wpływa to ujemnie na ich wiarygodność, gdyż świadkowie ci w okresie istotnym dla niniejszego postępowania byli małymi dziećmi, było to wiele lat temu stąd oczywista jest ich niepamięć co do szczegółów. W ocenie Sądu świadkowie ci zeznawali zgodnie z posiadaną wiedzą, która popierała twierdzenia wnioskodawcy, iżT. Z.faktycznie nabył nieruchomość wP.w okolicachul. (...)przed II Wojną Światową.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaT. P., albowiem są one sprzeczne z pozostałym materiałem zgromadzonym w aktach i nie znajdują poparcia w żadnym z pozostałych dowodów. Świadek ten twierdził, że znaW. K.bo mieli koło siebie ziemię - obecnie zasalonem (...). Pamięta że po wojnie ziemię uprawiałW. K.. Świadek był przekonany, że jest to ziemiaW. K., nigdy zaś nie widziałT.. Przede wszystkim trzeba wskazać, że uczestnikW. K.zeznając w toku rozprawy w kwietniu 2012 roku wskazał, że ma 65 lat – nie mógł więc po wojnie uprawiać ziemi, gdyż urodził się dopiero po wojnie. Ponadto w okresie po II Wojnie ŚwiatowejT. Z.zajmował się przedmiotową nieruchomością co wynika tak z zeznań wskazanych wyżej świadków jak i pozostałych uczestników. W ocenie Sądu świadek ten mógł pomylić okres, o którym opowiada z okresem późniejszym bądź wypowiadał się co do innej nieruchomości. W późniejszych bowiem latach działka była już zagospodarowana na potrzeby oczyszczalni.
Sąd dał wiarę twierdzeniom uczestnikówZ. C.,J. Ś.iM. K., gdyż znajdują potwierdzenie w materiale zgromadzonym w aktach. Uczestnicy nie pamiętali wielu szczegółów gdyż nie byli uczestniczkami transakcji zakupu nieruchomości ale uczestniczki pamiętały z lat dzieciństwa zaś uczestnik słyszał od babciK., że przed wojnąT. Z.kupił nieruchomość naul. (...). W ocenie Sądu uczestnicy ci zeznawali zgodnie z posiadaną wiedzą.
Zeznaniom wnioskodawcyJ. K.i uczestnikaW. K.Sąd dał wiarę częściowo poza twierdzeniami o zakupie nieruchomości z dochowaniem formy aktu notarialnego. Wnioskodawca raz powoływał się na nabycie formalne przezT. Z.działki przyul. (...)raz wskazywał, że kupił ją nieformalną umową. UczestnikW. K.wskazywał, że przedmiotowa nieruchomość kupiona została u notariusza a akt spłonął w 1939 roku podczas pożaru ich kamienicy. Sąd nie dał wiary tym twierdzeniom, albowiem odpis aktu notarialnego posiadany rzekomo przezT. Z.nie był jedynym, otrzymały go obydwie strony umowy nadto oryginał przechowywany był u notariusza. Ponadto jak wskazywali uczestnicyT. Z.nabył później kilka nieruchomości i wszystkie zostały nabyte w prawem przewidzianej formie. Nie może to stanowić dowodu tego że i nabycie działki naul. (...)odbyło się w ten sposób, zaś skoro w pozostałych przypadkach nie było problemu z odnalezieniem czy dotarciem do dokumentów nabycia to nieprawdopodobnym jest aby przez tyle lat – pożar miał miejsce w 1939 roku –T. Z.nie mógł odszukać, czy odtworzyć owego aktu notarialnego. W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom uczestników, albowiem korelują z pozostałym materiałem zgromadzonym w aktach.
Sąd zważył, co następuje:
Instytucja zasiedzenia stanowi jeden ze sposobów nabycia własności, który ma na celu uregulowanie i usankcjonowanie trwającego od dłuższego czasu stanu faktycznego innego, niż wynikałoby to ze stanu prawnego.
W ostatecznie zmodyfikowanym stanowisku wnioskodawca wskazał, że bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się 1 stycznia 1932 roku a więc w okresie w którym na tym terenie obowiązywał Kodeks Napoleona. Wnioskodawcy powoływali się na art. 2265 KodeksuN.wnosząc o zasiedzenie na tej podstawie ostatecznie z dniem 1 stycznia 1942 roku. Przepis ten wskazuje: „kto nabywa dobrą wiarą i przez tytuł sprawiedliwy nieruchomości, po dziesięciu latach nabywa iey własności prawém przedawnienia, ieżeli prawdziwy właściciel mieszka w obrębie sądu apellacyynego, w którego rozciągłości położona iest nieruchomość; a po dwudziestu latach, ieżeli ma zamieszkanie nie w rzeczonym obrębie”.
Jak to zostało ustalone w toku niniejszej sprawyT. Z.nabył nieruchomość przyul. (...)na podstawie nieformalnej umowy, dlatego też przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Ponadto należy zaznaczyć, iż od dnia 1 września 1939 roku do dnia 8 maja 1945 roku bieg terminu zasiedzenia ulegał zawieszeniu. Zgodnie bowiem zart. 121 pkt 4 kcbieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu co do wszelkich roszczeń, gdy z powodu siły wyższej uprawniony nie może ich dochodzić przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju - przez czas trwania przeszkody (podobnieart. 109przepisów ogólnych prawa cywilnego - ustawa z dnia 18 lipca 1950 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 311)).
Zgodnie z art. 2262 KodeksuN.: „Wszelkie sprawy, tak rzeczowe iak osobiste, podlegaią przedawnieniu ciągiem lat trzydziestu nabytemu, i przytaczaiący takie przedawnienie obowiązanym nie iest okazywać na to tytuł, ani nie można stawiać przeciw niemu wyiątku, wynikaiącego ze złey wiary”.
Taki sam termin zasiedzenia przewidują przepisydekretu z dnia 11 października 1946 roku prawo rzeczowe(Dz. U. Nr 57 poz. 319) stosowane wobec treściart. XXXIIIprzepisów wprowadzającychdekret prawo rzeczowedo zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed wejściem w życieprawa rzeczowego.
Artykuł 50 prawa rzeczowegostanowi bowiem, że kto posiada nieruchomość przez lat dwadzieścia, nabywa jej własność, chyba że w chwili objęcia nieruchomości w posiadanie był w złej wierze (zasiedzenie) (§1). Temu natomiast, kto posiada nieruchomość przez lat trzydzieści, nie można zarzucać złej wiary (§2).
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż przyjmując podany przez wnioskodawcę początek biegu terminu zasiedzenia, to jest 1 stycznia 1932 roku i mając na uwadze okres w którym bieg ten ulegał zawieszeniu termin zasiedzenia upłynąłby nie z dniem 1 stycznia 1962 roku jak wskazywał wnioskodawca, lecz z dniem 8 sierpnia 1966 roku.
Z dniem 1 stycznia 1965 roku zaś wszedł w życiekodeks cywilny– ustawa z dnia 18 maja 1964 roku (Dz. U. Nr 16 poz. 93). Zgodnie z ówcześnie obowiązującymart. 172 § 1 k.c.– posiadacz nieruchomości, nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeśli posiada nieruchomość nieprzerwanie od 10 lat jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Wtedy zgodnie z§ 2– nabycie własności następuje z upływem lat 20.
W myśl przepisów wprowadzających kodeks cywilny (Art. XLI) do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnego, stosuje się od tej chwili przepisy tego kodeksu; dotyczy to w szczególności możności nabycia prawa przez zasiedzenie (§ 1). Jeżeli natomiast termin zasiedzenia wedługkodeksu cywilnegojest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg zasiedzenia rozpoczyna się z dniem wejścia kodeksu w życie; jeżeli jednak zasiedzenie rozpoczęte przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnegonastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej, zasiedzenie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (§ 2).
Mając na uwadze treść powyższych przepisów zasiedzenie należy w niniejszej sprawie badać w oparciu o przepisydekretu prawo rzeczowe, gdyż w ten sposób liczony termin upłynie wcześniej.
W niniejszej sprawie kluczowym było ustalenie początku biegu terminu zasiedzenia, co z uwagi na odległe czasy było utrudnione pod względem dowodowym. Wnioskodawca początkowo utrzymywał, iż początek biegu zasiedzenia miał miejsce 1 stycznia 1927 roku, gdyż wtedy nastąpiło nieformalne (jak to zostało przez Sąd ustalone) nabycie nieruchomości. Wszyscy świadkowie natomiast i uczestnicy wskazywali zgodnie, iż nabycie nastąpiło z całą pewnością przed wojną. Nie potrafili jednak wskazać konkretnej daty – a nawet przybliżonej np. roku. Następnie wnioskodawca zmodyfikował wniosek wskazując jako początek biegu terminu zasiedzenia 1 stycznia 1932 rok. Data ta wskazana przez wnioskodawcę nie znajduje poparcia w pozostałym materiale zgromadzonym w aktach. Wszyscy bowiem oprócz wnioskodawcy, którzy mogą pamiętać okres przedwojenny wskazują jedynie, iż nabycie nastąpiło przed wojną. W tej sytuacji jako datę pewną, wobec braku innych dowodów wskazujących choćby pośrednio datę wcześniejszą ( za takowy nie można przyjąć twierdzeń uczestnikaW. K., który urodził się już po wojnie) – można przyjąć jedynie 31 sierpnia 1939 roku jako datę, w którejT. Z.z całą pewnością był posiadaczem nieruchomości przyul. (...)wP..
Posiadanie jest wtedy samoistne, gdy posiadacz włada rzeczą jak właściciel (art. 336 k.c.). Składają się na to dwa elementy:corpus possessionis(element fizyczny ) wyrażający się we władaniu rzeczą orazanimus possidendi(element psychiczny) wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa (władanie dla siebie). Dobra wiara, jako określenie występujące w wielu przepisachkodeksu cywilnego(por. np.art. 169 § 1 k.c.,art. 224-229 k.c.) w ujęciu tradycyjnym polega na błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu posiadacza nieruchomości, że przysługuje mu wykonywane przez niego prawo a w złej wierze jest ten, który wie albo powinien wiedzieć, że prawo własności nie przysługuje jemu, lecz innej osobie. Oznacza to, że decydujące znaczenie dla oceny "dobrej" lub "złej wiary" posiadacza mają elementy subiektywne, odnoszące się do jego stanu świadomości (por. postanow. SN z 19 lipca 2000r.II CKN 282/00 LEX nr 52565).
W przypadku, kiedy zasiedzenie dotyczy nieruchomości utrwalony został pogląd stanowiący obecnie zasadę prawną, iż nie można mówić o posiadaniu w dobrej wierze nawet w przypadku zawarcia nieformalnej umowy, skoro do przeniesienia prawa własności nieruchomości wymagana jest bezwzględnie forma aktu notarialnego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 roku, III CZP 108/91, OSNCP 4/92, poz. 48). Przesądza to praktycznie, iż w przypadku zasiedzenia nieruchomości zawsze mamy do czynienia z posiadaniem w złej wierze, zatem okres wymagany do zasiedzenia nieruchomości wynosi 30 lat.
Drugim rodzajem posiadania jest posiadanie zależne i powstaje ono na ogół w wyniku wydania rzeczy na podstawie umowy o czasowe z niej korzystanie. W typowych sytuacjach posiadania zależnego chodzi o użytkowanie wieczyste najem użyczenie zastaw obciążenie użytkowaniem itp. (orzeczenie SN z 9 września 1977r., II CR 304/77, OSNCP 7/78, poz. 111).
Do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie konieczne są dwie przesłanki: samoistne posiadanie i upływ czasu przewidzianego w ustawie.
Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie (cum animo rem sibi habendi).
W niniejszej sprawie uczestnik Skarb Państwa poodnosił, iż posiadanieT. Z.przedmiotowej nieruchomości miało charakter zależny, gdyż na to wskazuje treść protokołów granicznych z 1962 roku (k. 212 – 223v), gdzieT. Z.został wpisany jako użytkownik. W ocenie Sądu nie jest to dowód wystarczający do uznania, że było to posiadanie zależne. Wbrew twierdzeniom uczestnika określenie mianem użytkownika, w sytuacji, gdy jako wiadomoT. Z.nie posiadał aktu własności tej nieruchomości, mogło określać tę właśnie różnicę pomiędzy właścicielem a posiadaczem. W odczuciu zaś człowieka nie posiadającego specjalistycznej wiedzy prawniczej określenie go mianem posiadacza czy użytkownika nie miało większego znaczenia. JeśliT. Z.kupił przedmiotową ziemię, jak zgodnie wskazują uczestnicy, zwłaszczaZ. C., córkaP. P., który sprzedał ziemięT. Z.to czuł się jej właścicielem. Miał zapewne świadomość, że nie dopełnił wszelkich formalności skoro nie podpisał aktu notarialnego i nie posiadał aktu własności nieruchomości i dlatego nie kwestionował takich zapisów w przedmiotowych protokołach. Uczestnicy i świadkowie pamiętający czasy przed i po – wojenne wskazują zgodnie, żeT. Z.uprawiał ziemię naul. (...). W czasie wojny, w jego zastępstwie czyniła to jego matka. Po powrocie z walkT. Z.nadal uprawiał przedmiotową ziemię sadząc ziemniaki i żyto. W ocenie Sądu na podstawie tych ustaleń można przyjąć, iż charakter posiadania przedmiotowej nieruchomości przezT. Z.wskazywał na posiadanie samoistne. Władał on bowiem rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie i wszyscy uważali go za właściciela, czyli zamiar ten okazywał na zewnątrz.
Drugą z przesłanek koniecznych do zasiedzenia jest upływ terminu. W niniejszej sprawie jak to już zostało wskazane powyżej za datę pewną początku biegu terminu zasiedzenia można przyjąć rok 1939. Z uwagi na fakt, iż jak zostało ustalone już przed wojnąT. Z.uprawiał przedmiotową ziemię, posiadaczem jej zapewne był przed 31 sierpnia 1939 roku, jednak z uwagi na niemożność ustalenia dokładnej daty należy przyjąć ten termin.
Przyjmując zatem dzień 31 sierpnia 1939 roku jako początek biegu terminu zasiedzenia, licząc 30 letni jego okres i pamiętając o zawieszeniu jego biegu w okresie IIW.Światowej zasiedzenie nastąpiłoby z dniem 8 maja 1975 roku.
W tej dacie jednakT. Z.nie posiadał już przedmiotowej nieruchomości albowiem w latach 60 – tych działka ta została przeznaczona pod budowę oczyszczalni ścieków. W 1965 roku były kierowane doT. Z.pisma w przedmiocie wyrażenia zgody na przejęcie nieruchomości a wobec jej braku orzeczeniem z dnia 28 lutego 1966 roku nr SW.III – 1/207/65 Urząd Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wW.orzekł o wywłaszczeniu tej nieruchomości (k. 62 – 65). Dokładana data, kiedyT. Z.utracił posiadanie przedmiotowej nieruchomości nie jest znana. Uczestnicy i świadkowie mówią, że było to po wojnie, jedni wskazują lata 50 te, inni, żeT. Z.posiadał do 1962 roku następnie oddał na dwa trzy lata w dzierżawę a później nieruchomość została zabrana pod oczyszczalnię. Z zeznań również wynika, iż oczyszczalnia została postawiona dosyć szybko po tym jak nieruchomość została „zabrana”. Wobec tak zgromadzonych danych mając na uwadze datę wywłaszczenia jako datę pewną (art. 81 kc) należy przyjąć, iż posiadanie samoistne nieruchomości przezT. Z.ustało z dniem 28 lutego 1966 roku, zatem nie upłynął 30 letni okres zasiedzenia wymagany przez ustawę.
Z powyższych względów wniosek należało oddalić wobec nie spełnienia przesłanek zart. 172 kc,art. 50 dekretu prawo rzeczowei art. 2262 i 265 KodeksuN.. Na marginesie należy wskazać, że wskazany 30 letni okres nie upłynąłby w niniejszej sprawie także przy przyjęciu daty wskazanej ostatecznie przez pełnomocnika wnioskodawcy na datę 1 stycznia 1932 roku.
Na zakończenie należy wskazać, iż w ocenie Sądu fakt, iż decyzja wywłaszczeniowa równolegle do toku niniejszego postępowania była poddawana kontroli odwoławczej i w konsekwencji raz uchylania następnie uchylano decyzje uchylające i utrzymywano ją w mocy nie miał znaczenia dla niniejszego postępowania. Kwestie wywłaszczeniowe w tym odszkodowawcze należą do trybu administracyjnego i w nim winny być rozstrzygane. Postępowanie to zaś niezależnie od jego wyników nie wpłynie na fakt posiadania przezT. Z.przedmiotowej nieruchomości przed 1966 rokiem, kiedy nastąpiło wywłaszczenie.
O kosztach postępowania, Sąd orzekł zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 520 § 1 k.p.c.zgodnie z którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Sąd nie znalazł podstaw w niniejszej sprawie do zastosowania odstępstwa od tej zasady (art. 520 § 2 i 3 kpc) dlatego też oddalił wnioski uczestników o zasądzenie od wnioskodawcy na ich rzecz kosztów.