Sąd Okręgowy w Szczecinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 200/13
Data wyroku: 2013-10-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Bury, Agnieszka Bednarek-Moraś, Mariola Wojtkiewicz

Sygn. akt II Ca 200/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Wojtkiewicz

Sędziowie:

SO Agnieszka Bednarek - Moraś
SO Robert Bury (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sąd. Dorota Szlachta

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 roku wS.
sprawy z powództwaGminyŁ.
przeciwkoR. W. (1)
o eksmisję
na skutek apelacji wniesionej przez powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Łobzie
z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I C 312/12

oddala apelację.
Sygn. akt II Ca 200/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Łobzie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 roku w sprawie z powództwa GminyŁ.przeciwkoR. W. (1)uchylił wyrok zaoczny z dnia 27 września 2012 roku względem tego pozwanego w części, ustalił, że pozwanemu przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego i nakazał wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanemu oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Wyrok zapadł w sprawie, w której powódka domagała się nakazania pozwanymK. J.iR. W. (1)wydania lokalu mieszkalnego położonego w(...)/7 wskazując, że umowa najmu tego lokalu zawarta zK. J.wygasła wskutek wypowiedzenia. W lokalu mieszka jedynie pozwanyR. W. (1).
PozwanaK. J.wniosła o przyznanieR. W. (2)prawa do lokalu socjalnego. PozwanyR. W. (1)nie stawił się na rozprawę i nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie, wyrokiem częściowo zaocznym z dnia 27 września 2012 roku uwzględniono powództwo w stosunku do pozwanego, ustalając, że nie przysługuje jemu uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Pozwany w sprzeciwie od wyroku zaocznego domagał się jego uchylenia, wskazał na swoją trudną sytuację materialną i brak dochodów.
Sąd ustalił, że umowa najmu lokalu mieszkalnego, stanowiącego własność Gminy, zawarta z pozwanąK. W.skutecznie wygasła wskutek wypowiedzenia, spowodowanego z kolei niepłaceniem czynszu. W lokalu mieszka jedynieR. W. (1), który jest kawalerem, nie ma dzieci, nie korzysta z pomocy opieki społecznej, od 2001 roku nie ma stałej pracy. Obecnie utrzymuje się z prac dorywczych za drobne kwoty, ubranie, papierosy lub jedzenie. Nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna.
Sąd przyjął zasadność powództwa na podstawieart. 222 § 1 k.c.ustalając brak uprawnienia pozwanych do władania lokalem mieszkalnym. W ocenie Sądu I instancji, pozwany spełnia opisaną wart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorówprzesłankę implikującą konieczność orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego - posiada status bezrobotnego. Wskazano także, że pozwany nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, jego dochód miesięczny nie pozwala na wynajęcie lokalu na zasadach ogólnych (§ 8 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej wŁ.nr V/24/03 z dnia 15 lutego 2003 roku), co także skutkuje orzeczeniem o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego.
Wyrok został zaskarżony w całości apelacją przez powódkę, która zarzuciła naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.wskutek nierozważenia w sposób wszechstronny zebranego materiału sprawy, pominięcia dowodu z zaświadczenia z dnia 17 sierpnia 2012 roku Powiatowego Urzędu Pracy wŁ., z którego wynika, że pozwanyR. W. (1)był zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 16 lipca 2007 roku do 24 sierpnia 2007 roku, a w rezultacie błędne przyjęcie, że pozwany posiada status osoby bezrobotnej,art. 14 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j.: Dz. U. z 2005 roku, poz. 266 z późn. zm., dalej:ustawa o ochronie praw lokatorów) w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(t.j.: Dz.U. z 2013 roku, poz. 674 z późn. zm.) przez błędną wykładnię. Powódka domagała się zmiany zaskarżonego wyroku i utrzymania w całości wyroku zaocznego z dnia 27 września 2012 roku względem pozwanego, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W ocenie apelującej, pozwany nie posiada statusu bezrobotnego. Obowiązek przyznania uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego dotyczy osób mających status bezrobotnego jednak w rozumieniuart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bezrobotnym jest osoba spełniająca szereg warunków szczegółowo określonych w ustawie i zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Powódka stwierdziła także, że dotychczasowy sposób korzystania z lokalu przez pozwanego nie uzasadnia przyznania uprawnienia do lokalu socjalnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja jest bezzasadna.
Postępowanie apelacyjne przed sądem odwoławczym jest kontynuacją postępowania przed sądem pierwszej instancji, w dalszym ciągu następuje merytoryczne rozpoznanie sprawy. Roszczenie poddane pod osąd jest ponownie rozpatrywane, więc Sąd Okręgowy dokonuje własnych ustaleń faktycznych i ich subsumcji prawnej. Sąd Odwoławczy przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji, bez ich ponownego przytaczania. Odmiennie przedstawia się ocena prawna statusu osoby bezrobotnej, niż dokonana przez Sąd I instancji, jednak nie ma to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Trafnie wskazuje apelujący, że obowiązek przyznania uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego dotyczy osób mających status bezrobotnego w rozumieniuart. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a jednym z warunków uzyskania tego statusu jest zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Pozwany nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, więc nie spełnia przesłanki, o jakiej mowa w art.art. 14 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów jest trafny, jednak nie wpływa na ocenę prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji.
Zgodnie zart. 14 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorówSąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały. Pozwany, jak wynika z jego zeznań, od dłuższego czasu nie uzyskuje żadnych dochodów, a prace dorywcze wykonuje za żywność albo inne świadczenia, spełnia zatem kryterium progu dochodowego, o jakim mowa w § 4 ust. 1 uchwały Nr V/24/03 Rady Miejskiej wŁ.z 15 lutego 2003 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminyŁ.. Przyznanie pozwanemu uprawnienia do lokalu socjalnego wynika zart. 14 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorówi jest uzasadnione ustaleniem, że pozwany nie osiąga żadnych dochodów. Sąd I instancji trafnie przyznał pozwanemu uprawnienie do uzyskania lokalu socjalnego.
Z powyższych przyczyn apelacja podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.
SSO Robert Bury (spr.)  SSO Mariola Wojtkiewicz SSO Agnieszka Bednarek-Moraś