Sąd Apelacyjny w Lublinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 570/13
Data wyroku: 2013-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Oworuszko, Jerzy Nawrocki, Grzegorz Wójtowicz
Słowa kluczowe: Uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej
Podstawa prawna: art. 16 ust. 1 i art. 22 ust. 2 i 5 o.w.l.

Sygn. akt I ACa 570/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 grudnia 2013 roku
Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Jerzy Nawrocki

Sędzia:
Sędzia:

SA Bożena Oworuszko (spr.)
SO del. Grzegorz Wójtowicz

Protokolant

Sekretarz sądowy Magdalena Szymaniak

po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku w Lublinie na rozprawie

sprawy z powództwa(...)przy ulicy(...)wW.

przeciwkoL. L.
o sprzedaż lokalu w drodze licytacji

na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia14 marca 2013 roku, sygnatura akt I C 1729/12

oddala apelację.

I ACa 570/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym z dnia 14 marca 2013r. Sąd Okręgowyw Radomiu oddalił powództwo(...)przyul. (...)wW., w którym domagała się ona nakazania sprzedaży w drodze licytacjilokalu mieszkalnego Nr (...)położonego przyul. (...)wW.wraz z udziałemw prawie własności działki, stanowiącej własność pozwanejL. L..
Sąd I instancji ustalił, że pozwana, będąca członkiem powodowej Wspólnoty nie uiszczała zobowiązań finansowych dotyczących zaliczek związanych z użytkowaniem lokalu. Na lipiec 2012r. jej zaległość wynosiła 17.896,86 zł. W dniu 21 marca 2012r. ogół właścicieli podjął uchwałę upoważniającą zarządcę do podjęcia działań zmierzających do ściągnięcia zaległych opłat. Nadto zarządca został upoważniony do wytoczenia powództw odnoście sprzedaży lokali jeżeli pomimo wezwać zaległości nie zostaną uregulowane.
W tych okolicznościach, Sąd I instancji uznał, że powództwo nie jest zasadne. Powołał się na treśćart. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994r.o własności lokali, który wskazuje kiedy może nastąpić przymusowa sprzedaż lokalu. Jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządui dla swej skuteczności wymaga podjęcia przez wspólnotę stosownej uchwały (art. 22 ust. 2 i 5 pkt 7 ustawy o własności lokali).
W ocenie Sądu Okręgowego taka uchwała nie została podjęta.

    Apelacjęod powyższego wyroku wniosła powodowa(...)przyul. (...)wW.. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego –art. 339 kpcw zw. zart. 130, 65 i 68 kpcprzez wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo, podczas gdy okoliczności sprawy nie budziły wątpliwości ani nie wskazywały na działanie w celu obejścia prawa. Nadto skarżący wywodził na konieczność wezwania do uzupełnienia braku lub odrzucenia pozwu.
Wskazując na powyższe skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna, a zaskarżone rozstrzygnięcie – prawidłowe i słuszne.
Podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku uregulowane są wart. 386 § 2, 3 i 4 kpc. Stanowią je: stwierdzona nieważność postępowania, zachodząca postawa do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania,w razie nierozpoznania istoty sprawy, albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postpowania dowodowego w całości.
Żadna ze wskazanych wyżej przyczyn w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, a nawet nie jest zarzucana przez skarżącą powódkę.
Zatem podniesione zarzuty mogą być rozpatrywane wyłączniew kontekście ewentualnej zmiany zaskarżonego wyroku. Nie jest to jednak uprawniony wniosek. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącej nie dopuścił się Sąd I instancji obrazyart. 339 kpc. Przepis ten (art. 339 § 2 kpc) wskazuje, że w przypadku, gdy zachodzą podstawy do wydania wyroku zaocznego (art. 339 § 1 kpc) przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda (…) chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a zwłaszcza w świetle uchwały z dnia 21 marca 2012r. nie ma wątpliwości, że twierdzenia powoda o podstawach dla orzeczenia przymusowej sprzedaży lokalu pozwanego co najmniej budziły uzasadnione wątpliwości. Treść wspomnianej uchwały odnosi się – jak to wynika z jej nazwy – do upoważnienia zarządcy nieruchomości do podjęcia działań zmierzających do ściągnięcia od właściciela lokalu zaległych należnych opłat. Skupia się ona – w§ 2– na trybie postępowaniaw przypadku zaleganiem z opłatami.
Nie ulega wątpliwości – na co słusznie wskazuje Sąd I instancji – że sprzedaż lokalu przez wspólnotę wymaga podjęcia stosownej uchwały przez jej członków (art. 22 ust. 2 i ust 5 pkt 7 ustawy o własności lokali). Zatem – wytoczenie powództwa zart. 16 ust 1 ustawy o własności lokali, wymaga, istnienia prawomocnej uchwały zezwalającej na powyższą czynność.
Faktem jest, że w końcowym fragmencie uchwały z 21 marca 2012r. znajduje się część upoważniająca zarządcę do „wytoczenia powództwa do sprzedaży w/w lokalu/i wyłącznie na podstawie przepisówkpco egzekucji z nieruchomości”. Jednakże wbrew wywodom i twierdzeniom apelującej nie jest to uchwała spełniająca wymogi zart. 16 ust. 1w zw. zart. 22 ust. 2 i 5 pkt 7 ustawy o własności lokali.
Przede wszystkim podkreślić należy, że cytowane wyżej sformułowanie stanowi w istocie powtórzenie treści uprawnień i wymagań jakie zawarte są w przetoczonych przepisach ustawy. Zatem powtarzanie ich w ogólnym, a nawet dosłownym kształcie jest zbyteczne.
By można było mówić o spełnieniu warunku istnienia uchwały zezwalającej na powyższe działanie koniecznym jest, by uchwała odnosiła się do konkretnego członka wspólnoty i konkretnego lokalu. Uchwała taka - podlega zaskarżeniu i kontroli na drodze sądowej, a zainteresowany członek wspólnoty winien mieć zapewnioną możliwość jej kwestionowania i wskazywania swoich racji.
Blankietowość i ogólnikowość uchwały tych wymogów nie spełnia,a jej treść mogłaby być dowolnie użyta w stosunku do każdego z członków wspólnoty, który zalega z opłatami eksploatacyjnymi.
Nie można też zgodzić się z apelująca, by uchwała ta wymagała uzupełnienia lub doprecyzowania. Jej treść jest jasna i niewątpliwa. Uboczną kwestią jest w jaki sposób miałaby się ta precyzacja odbywać.
Chybione są poglądy skarżącej na pojęcie res judicata i niemożności wytoczenia powództwa ponownie. W przypadku podjęcia uchwały dotyczącej konkretnej osoby i lokalu, nie ma przeszkód, by zmiana tych okoliczności faktycznych stanowiła przeszkodę w ponownym wytoczeniu powództwa.
Odosobnione jest zatem ostatecznie stanowisko skarżącej co do podstaw dla odrzucenia pozwu w oparciu oart. 199 kpc.
Z tych też wszystkich względów i na zasadzieart. 385 kpcorzeczono jak w sentencji.

16.12.2013r.
BO/dk