Sąd Okręgowy w Białymstoku
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 764/13
Data wyroku: 2013-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Tabor, Elżbieta Siergiej, Grażyna Wołosowicz
Słowa kluczowe: Stwierdzenie Nabycia Spadku
Podstawa prawna: art. 932 § 4 i § 5 kc
Teza: brak

Sygn. akt II Ca 764/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Renata Tabor

Sędziowie:

SSO Elżbieta Siergiej
SSO Grażyna Wołosowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Ewa Bagieńska

po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. S.iM. S. (1)
przeciwko(...) Spółce Jawnejz siedzibą wS.,M. K. (1)iM. K. (2)
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanych
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt I C 2640/(...)

I
oddala apelację;

II
zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powodów solidarnie kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
PowodowieJ. S.iM. S. (1)wnieśli pozew przeciwko(...) Spółce JawnejwB.k/K.,M. K. (1)orazM. K. (2), w którym domagali się zasądzenia solidarnie od pozwanych na rzecz powodów kwoty 35.000 złotych tytułem części wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez(...) Spółkę Jawnąz nieruchomości powodów położonej w obrębie(...)wsiH.GminaZ., w skład której wchodzą działki onumerach geodezyjnych (...), dla których Sąd Rejonowy w Białymstoku IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach:(...)i(...)o łącznej powierzchni 0,4926 ha. Ponadto wnieśli o zasądzenie od pozwanych solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Pozwani(...) Spółka JawnawB.k/K.,M. K. (1)orazM. K. (2)wnieśli o oddalenie powództwa oraz obciążenie powodów kosztami procesu.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku zasądził solidarnie od pozwanych solidarnie na rzecz powodów kwotę 10 224,95 zł, w pozostałym zakresie powództwo oddalił i zniósł wzajemnie koszty postępowania. Ponadto nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa solidarnie na rzecz powodówJ. S.iM. S. (1)kwotę 6,26 zł tytułem części niewykorzystanej zaliczki.
Sąd I instancji ustalił, iż w dniu 25 marca 2010 rokuM. S. (1)iJ. S.kupili odB. K.iM. K. (2)wspólników(...) Spółki Jawnejz siedzibą wB.k/K.nieruchomość zabudowaną budynkiem warsztatowym i wiatą o konstrukcji stalowej wraz z infrastrukturą CO, wodnokanalizacyjną i elektryczną, instalacją pneumatyczną. Nieruchomość jest ogrodzona ogrodzeniem stalowym. W jej skład wchodzą działki oznaczonenumerami geodezyjnymi (...)o łącznej powierzchni 0,4926 ha, położone w obrębie(...)– wsiH., gminaZ.. Cena sprzedaży wynosiła 470.000 złotych. Termin wydania nieruchomości strony określiły do dnia 17 kwietnia 2010 roku. Strony ustaliły przy podpisywaniu aktu notarialnego, że pozwani opuszczą nieruchomość do końca kwietnia 2010r., z jednoczesnym zastrzeżeniem, że w okresie tym na nieruchomość zaczną się sprowadzać powodowie. W kwietniu na nieruchomość weszli powodowie i jednocześnie trwało wyprowadzanie się z niej pozwanych. Opuszczanie przez nich pomieszczeń wydłużało się. Pomieszczenia były opróżniane z maszyn i sprzętów sukcesywnie. Na nieruchomości znajdowały się:

1
Wiata stalowa odkryta wolnostojąca z portiernią o powierzchni 172m2;

2
Wiata stalowo – murowana o powierzchni 281m2, podzielona na 2 części w jednej z nich ustawiona była gilotyna do dnia 30.05.2010 r.;

3
Hala przemysłowa o powierzchni 600 m2. W niej znajdował się duża ilość maszyn i z tego pomieszczenia zaczęto stopniowo wywozić maszyny, trwało to do 17.06.2010. Dodatkowo w hali tej znajdowały się pomieszczenia z funkcją socjalną na parterze o powierzchni 126m2i z funkcją biurową na parterze ( 46m2) i piętrze (176m2), które zostały opuszczone do 22.07.2010r.;

4
Hala magazynowa o powierzchni 400m2opuszczana sukcesywnie, ostatecznie do dnia 22.07.2010 r.;

5
Wiata stalowa odkryta o powierzchni 190m2.

M. S. (1)iJ. S.wzywaliB. K.iM. K. (2)wspólników(...) Spółki Jawnejz siedzibą wB.k/K.do usunięcia gilotyny, jako utrudniającej korzystanie z nabytego budynku warsztatowego i wiaty, a nadto wezwali ich do uiszczenia czynszu za bezumowne korzystanie ze stanowiących ich własność pomieszczeń. W czasie wymiany korespondencji również pozwani wzywali do wydania gilotyny i umożliwienia demontażu budynku w celu usunięcia tej maszyny.
W dniu 30 maja 2011 roku, w toku procesu o nakazanie usunięcia gilotyny w sprawie I C 137/11 prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Białymstoku, wspólnicy(...) Spółki Jawnejusunęli gilotynę z nieruchomościM. S. (1)iJ. S..
BiegłyM. S. (2)po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości gruntowej zabudowanej o nr ewid.działki gruntowej nr (...)o łącznej powierzchni 4926 m2położonej wH.(B.) gm.Z., mając na uwadze jej cechy w postaci: lokalizacji, dostępności, stanu technicznego budynku, powierzchni użytkowej działki, w sporządzonej w dniu 21.03.2013. roku opinii ustalił wartość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości gruntowej za okres od kwietnia 2010r. do maja 2011r. i wskazał, że wartość czynszu dzierżawnego netto za całą nieruchomość (bez wydatków eksploatacyjnych) wynosi 6 767 zł miesięcznie. W treści opinii biegły wskazał czynsz dzienny dla poszczególnych pomieszczeń zlokalizowanych na nieruchomości.
Sąd I instancji zaznaczył, iż w wydanym w dniu 09.12.2011 r. wyroku w sprawie I C 137/11 przesądzono o odpowiedzialności pozwanych z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości powodów i przyjęto, że po jej sprzedaży i po upływie terminu wydania nieruchomości pozwani byli posiadaczami nieruchomości w złej wierze. Sąd I instancji zaznaczył, iż nie jest związany ustaleniami faktycznymi i poglądami prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia zapadłego w sprawie I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku i w związku z tym przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia okresów bezmownego korzystania z nieruchomości powodów.
Sąd I instancji zaznaczył, że strona powodowa wnosząc o zasądzenie kwoty 35 000 zł dochodziła wynagrodzenie za korzystanie przez pozwanych z:
1. hali o powierzchni 800m2przez okres 3 miesięcy;
2. hali o powierzchni 400m2przez ok. 5 miesięcy;
3. pomieszczeń biurowych o powierzchni 352m2przez okres ok. 4 miesięcy;
4. pomieszczenia z gilotyną do blach przez okres roku do dnia 30 maja 2011 r.
Sąd I instancji wskazał, iż materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, stron i dowodów zgromadzonych w aktach sprawy I C 137/11 był w zakresie okresów korzystania przez pozwanych z poszczególnych pomieszczeń nieprecyzyjny. Porównując twierdzenia stron i zeznania świadków z poprzedniej i obecnej sprawy Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, iż budzą one wątpliwości. Dlatego okres posiadania poszczególnych pomieszczeń przez pozwanych określił w oparciu o pierwsze wezwanie do zapłaty skierowane przez powodów do pozwanych i wskazane tam terminy, gdyż zostało ono sporządzone na przełomie listopada i grudnia 2010r., czyli w stosunkowo niewielkim odstępie czasowym od przekazywania poszczególnych pomieszczeń. Za datę początkową do ustalania wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości Sąd Rejonowy przyjął koniec kwietnia 2010 roku, gdyż taki termin wydania nieruchomości został ostatecznie określony zgodnie przez strony.
Wysokość czynszu możliwego do uzyskania w przypadku wynajmu przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy ustalił posiłkując się opinią biegłego sądowego z zakresu szacowania nieruchomościM. S. (2), która nie była kwestionowana przez strony. Do obliczenia należnego wynagrodzenia Sąd ten przyjął:

1
Powierzchnię hali przemysłowej o powierzchni 600m2. Strona powodowa nie wykazała bowiem istnienia hali o powierzchni 800m2. Biegły sądowy sporządzający opinię w obu sprawach zinwentaryzował obiekty znajdujące się na tej nieruchomości i ustalił, że największa hala na nieruchomości ma powierzchnię 600m2. Taki zapis znajdował się w opinii biegłego w aktach sprawy I C 137/11, jak i w opinii sporządzonej przez biegłego w niniejszej sprawie i nie był przez strony kwestionowany. Budynek ten jest wprawdzie połączony z wiatą stalowo – murowaną o powierzchni 281m2, lecz suma powierzchni obu obiektów (881 m2) przekracza powierzchnię opisywaną przez powodów. Ponadto w części tej wiaty trzymana była gilotyna. Co do okresu posiadania powód wskazywał, że była ona opróżniona w końcu lipca 2010r., pozwany twierdził, że do końca kwietnia, a w całości opróżniono ją około 15 maja. Świadkowie podawali okresy od końca kwietnia do połowy lipca. W wezwaniu do zapłaty spisanym przez pozwanych określono datę „do 17.06.2010.” Sąd Rejonowy przyjął zatem okres od 01.05.2010. do 17.06.2010., tj. 48 dni x stawka dzienna czynszu dla tej hali - 112,80 zł = 5 414,40 zł.

2
Hala magazynowa o powierzchni 400m2. Powód wskazywał, że pozwani opuścili ją w końcu września, pozwany twierdził, że nastąpiło to w kwietniu, a ostatnie maszyny wywieziono w końcu maja. Świadkowie podawali, że maszyny stały jeszcze w maju, w maju były przeciągane, inni podawali, że pomieszczenia opuszczane były latem, a nawet we wrześniu. W wezwaniu do zapłaty określono datę do 22.07.2010. Sąd Rejonowy przyjął zatem okres od 1.05.2010. do 22.07.2010. tj. (31+ 30+22) 83 dni x stawka dzienna czynszu dla tej hali - 75,20 zł = 6 241,60 zł.

3
Pomieszczenia socjalno - biurowe o powierzchni 348 m2(z ustaleń z opinii biegłego: 126 m2+ 46m2+176m2). Powód wskazywał na opuszczenie ich z końcem sierpnia, pozwany podawał datę 17.04.2013, w innym miejscu twierdził, że trwało to do końca maja. Świadkowie podawali: w maju były zajęte, opróżnione około lipca, inni, że dopiero we wrześniu. W wezwaniu do zapłaty strona powodowa wskazała datę do 22.07.2010. Do rozliczenia przyjęto zatem okres od 1.05.2010. do 22.07.2010. tj 83 dni x stawka dzienna dla tych pomieszczeń 13,2 zł ( suma 6,5 zł i 6,7 zł) = 1095,60 zł.

4
Pomieszczenie magazynowe z gilotyną zajmowane było najdłużej. Bezspornym było, że maszynę tę usunięto z pomieszczenia dopiero 30.05.2011. Wątpliwości budziła powierzchnia pomieszczenia, jaką ona zajmowała. Strony zgodnie przyznały, że zajmowała ona jedynie część wiaty stalowo-murowanej o powierzchni 281m2. Powód wskazywał na jej większą część, pozwany na mniejszą. Powód nie wykazał, że stała ona w większym pomieszczeniu, przyjęto zatem powierzchnię pomieszczenia 98m2. Pozwani podnosili, że nie mieli możliwości usunięcia maszyny, bowiem wiązało się to z koniecznością rozebrania dachu, na co nie zezwalał powód. Gdyby jednak pozwani zachowali termin przyjęty w akcie notarialnym, w okresie gdy władali powyższą nieruchomością, mogli to uczynić bez przeszkód. Przewlekając usunięcie maszyny do czasu, gdy na nieruchomość weszli powodowie, sami narazili się na koszty związane z przedłużonym korzystaniem z pomieszczenia przez nią zajmowanego. Dlatego Sąd Rejonowy policzył okres od 01.05.2010. do 30.05.2011. tj. 395 dni x 3,73 zł (stawka dzienna dla części 98m2)= 1473,35 zł.

Suma wszystkich pozycji wyniosła 14.224,95 zł, co po pomniejszeniu jej o kwotę 4.000 zł zasądzoną w postępowaniu I C 137/11 dało 10.224,95 zł i taką kwotę Sąd I instancji zasądził solidarnie na rzecz powodów na podstawieart. 224 § 2 k.c.w zw. zart. 225 k.c.oddalając powództwo w pozostałym zakresie. O kosztach procesu orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.znosząc je wzajemnie, zaś niewykorzystaną część zaliczki zwrócił powodom na podstawieart. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych( Dz.U.2010.90.594 j.t.).
Powyższy wyrok zaskarżyli apelacją pozwani w całości zarzucając mu:

1
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez powierzchowną analizę materiału dowodowego i oparcie wyroku jedynie na podstawie wezwania do zapłaty wystosowanego przez powodów do pozwanych jako reakcja na wezwanie pozwanych do umożliwienia im usunięcia gilotyny z pominięciem zeznań świadków i dokumentów poświadczających usunięcie pozostałych urządzeń pozwanych już w maju 2010 roku,

2
obrazęart. 100 k.p.c.poprzez zniesienie wzajemne kosztów procesu, podczas gdy powodów należy uznać za stronę, która przegrała proces, albowiem w stosunku do żądania pozwu uzyskała jedynie 29% żądania.

Wskazując na powyższe wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów kosztów procesu wraz z kosztami za postępowanie w I i II instancji.

SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i przyjmuje je za własne, jak też w całości aprobuje motywy, jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, jak też w sposób prawidłowy rozliczył między stronami koszty procesu. Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest trafny, choć sporządzone do niego uzasadnienie jest niepełne, pozbawione szczegółowej analizy zeznań świadków przesłuchanych na okoliczność ustalenia, kiedy i jakie urządzenia usunięto z nieruchomości powoda. Tym niemniej wnioski wysunięte przez Sąd I instancji są prawidłowe, a zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.jest chybiony.
Analiza zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie w kontekście zeznań tych samych świadków (poza świadkiemJ.M. K.przesłuchanym wyłącznie w niniejszej sprawie) przesłuchanych w sprawie o sygn. akt I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji ustalając okresy bezumownego korzystania trafnie przyjął okresy wykorzystywania pomieszczeń (poza pomieszczeniem zajętym przez gilotynę) wskazane w wezwaniu do zapłaty złożonym do akt sprawy I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku. Skarżący podnosili, iż opróżnienie pomieszczeń nastąpiło do końca maja 2010 roku, za wyjątkiem pomieszczenia zajmowanego przez gilotynę, co ich zdaniem wynika z zeznań świadków. Podkreślenia wymaga jednak, iż zeznania złożone przez świadków w obu sprawach są rozbieżne, poza zeznaniami świadkaZ. W.przesłuchanego na wniosek powodów. Świadek ten w obu sprawach wskazywał na te same terminy opuszczenia pomieszczeń. Mianowicie w niniejszej sprawie świadekZ. W.zeznał, iż w dużej hali pracownicy powoda zaczęli pracować od połowy lipca, niższa hala była wolna około września, a pomieszczenia biurowe i socjalne były zajęte do września. Również z zeznań złożonych przez tego świadka w sprawie o sygn. akt I C 137/11 wynika, że główny lokal został opróżniony z maszyn do wakacji 2010 roku, jedna hala została opuszczona do końca lipca 2010 roku, zaś część biurowa i inne pomieszczenia były opuszczane po wakacjach, we wrześniu, a pozwani wyprowadzali się przez cały lipiec. Te zeznania są spójne, w obu sprawach świadek wskazywał na te same okresy opróżnienia pomieszczeń, wobec czego złożone przez niego zeznania należało uznać za wiarygodne. Zeznania te korelują z okresami zajmowania pomieszczeń wskazanymi w wezwaniu do zapłaty sporządzonym przez powodów.
Choć świadekP. P.zeznając w niniejszej sprawie wskazał, iż duża hala została opuszczona na przełomie kwietnia i maja 2010 roku, zaś druga hala i pomieszczenia biurowe w maju 2010 roku, to w końcowej części zeznań podał, iż pozwani przez cale lato wywozili maszyny i nie pamiętał, kiedy dokładnie hale zostały opróżnione. Natomiast w sprawie o sygn. akt I C 137/11 zeznał, iż główna hala została opróżniona około czerwca, a druga hala około lipca 2010 roku, co podważa miarodajność zeznań świadka złożonych w niniejszej sprawie jeśli chodzi o okres opróżnienia pomieszczeń określony na maj 2010 roku.
Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom złożonym przez świadkówM. O.,E. Z.,G. S.iJ.M. K.– pracowników pozwanych.
ŚwiadekM. O.przesłuchany w niniejszej sprawie zeznał, iż duża hala została opróżniona do końca maja, a mniejsza nie wiedział kiedy, gdyż nie zajmował się wywożeniem z niej maszyn. Nie wiedział również, kiedy opróżniono pomieszczenia biurowe. Z zeznań tych wynika jednak, że mniejsza hala była opróżniana w późniejszym czasie, gdyż na datę opróżnienia dużej hali pozostałe pomieszczenia były zajęte. W sprawie o sygn. akt I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku świadek ten zeznał natomiast, iż jedna hala została opróżniona z maszyn do maja 2010 roku, a pozostałe pomieszczenia nie wiedział kiedy.
Zeznania złożone przez świadkaE. Z.są sprzeczne, ponadto świadek zasłaniał się niepamięcią. Jak zeznał, maszyny z hali głównej zostały wyprowadzone do końca maja, być może wcześniej, bądź później, w dalszej zaś części zeznań podał, iż wszystkie pomieszczenia zostały opróżnione po maju. W sprawie o sygn. akt I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku zeznał zaś, iż maszyny z hali głównej zostały usunięte w maju 2010 roku, również w maju 2010 roku został opróżniony magazyn. Jednocześnie świadek ten nie pamiętał, czy wywoził narzędzia z magazynu również we wrześniu 2010 roku, nie pamiętał, czy usuwał narzędzia z magazynu w lipcu 2010 roku, czy w sierpniu.
Zeznania świadkaG. S.Sąd Okręgowy uznał za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia, gdyż świadek był na nieruchomości jedynie dwa dni i zajmował się przeciąganiem jedynie części maszyn z hali. Jak zeznał w niniejszej sprawie, tylko przez dwa dni w połowie maja opróżniał halę z maszyn. Z zeznań świadkaG. S.złożonych w sprawie o sygn. akt I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku wynika również, że świadek przeciągał jedynie część maszyn i nie wiedział nic na temat opróżniania pomieszczeń z innych maszyn, gdyż na nieruchomości pracował tylko dwa dni.
Na jeszcze inne daty opróżnienia pomieszczeń wskazywał świadekJ.M. K.. Zgodnie z zeznaniami tego świadka złożonymi w rozpoznawanej wszystkie pomieszczenia, w tym hala, pomieszczenia biurowe i magazyn, poza pomieszczeniem zajmowanym przez gilotynę, zostały opróżnione do końca czerwca 2010 roku, co pozostaje w sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków. W konsekwencji zeznania te, jako niemiarodajne, nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych.
Co dofaktury VAT nr (...)z dnia 28 maja 2010 roku na wynajem żurawia, na którą powołują się skarżący w apelacji należy wskazać, iż dokument taki nie został złożony ani do akt niniejszej sprawy, ani do akt sprawy I C 137/11. Brak jest zatem dokumentu potwierdzającego fakt użycia ciężkiego sprzętu do opróżnienia pomieszczeń. Ponadto z zeznań świadków wynika, że maszyny były usuwane nie tylko przy pomocy ciężkiego sprzętu, lecz także ręcznie, a ponadto przy użyciu wózków widłowych.
Wbrew przekonaniu skarżącychfaktura VAT nr (...)z dnia 28 maja 2010 roku na sprzedaż urządzeń nie stanowi dowodu na okoliczność opróżnienia w maju 2010 roku wszystkich pomieszczeń, poza pomieszczeniem zajmowanym przez gilotynę. Faktura ta (k. 82 akt IC 137/11) potwierdza sprzedaż jedynie pieca hartowniczego i prasy, tymczasem pozwani zajmowali szereg pomieszczeń, w których znajdowała się znaczna ilość maszyn i urządzeń, jak też innych sprzętów, a z zeznań świadków nie można wyprowadzić wniosku, że proces opróżniania pomieszczeń faktycznie zakończył się w maju 2010 roku.
Twierdzenia zawarte w apelacji, zgodnie z którymi powodowie nie wyrażali zgody na usunięcie gilotyny, co miało opóźnić datę opróżnienia pomieszczenia zajmowanego przez gilotynę, nie zostały wykazane ani w prawomocnie zakończonej sprawie o sygn. akt I C 137/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku, ani w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne Sądu I instancji i oparte na nich wnioski należy uznać za prawidłowe.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszeniaart. 100 k.p.c.polegający, zdaniem skarżących, na nieuzasadnionym wzajemnym zniesieniu między stronami kosztów procesu. Wprawdzie powodowie wygrali jedynie w 29 %, niemniej jednak rozliczenie kosztów procesu poniesionych przez obie strony stosownie do wyniku sprawy prowadzi do wniosku, że przypadające na każdą ze stron koszty procesu odpowiadają w przybliżeniu kwotom, które zostały w rzeczywistości przez nie wydatkowane. Dysproporcja ta jest nieznaczna, gdyż wynosi 70,54 złotych, która to kwota należałaby się powodom przy stosunkowym rozdzieleniu kosztów procesu. W konsekwencji Sąd I instancji był uprawniony do tego, by nie zasądzać tej niewielkiej różnicy na rzecz powodów, lecz orzec o zniesieniu wzajemnie kosztów procesu między stronami.
Mając powyższe na uwadze orzeczono na podstawieart. 385 k.p.c., jak w sentencji.
O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.z uwagi na wynik postępowania w drugiej instancji. Wysokość tych kosztów ustalono zgodnie z§ 12 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. z 2013 r., poz. 490 j.t.).