Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 451/13
Data wyroku: 2013-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Aleksandra Nowicka, Marzena Polak, Barbara Plewińska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Dozór, Kurator
Podstawa prawna: art. 178 a § 1 kk

IX Ka 451/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu w Wydziale IX Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – S.S.O. Aleksandra Nowicka (spr.)

Sędziowie:  S.O. Marzena Polak
S.O. Barbara Plewińska

Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Maćkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013r.
sprawyP. M.oskarżonego zart. 178a§1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 14 czerwca 2013r.,sygn. akt VIII K 647/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocyart. 73§2 kkoddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami powstałymi w tym postępowaniu obciąża Skarb Państwa.

IX Ka 451/13
UZASADNIENIENIE
P. M.został oskarżony o to, ze w dniu 3 maja 2013r. wT.o godz. 22:50 przyul. (...)kierował pojazdem markiB.onr rej. (...)po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości ( badanie 0,63 mg/l, II badanie 0,64 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) tj. o czyn zart. 178a§ 1 kk.
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013r. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego jemu czynu stanowiącego występek zart. 178a§ 1 kki za to na mocy tego przepisu wymierzył jemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres lat 3, wymierzył karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł a, zasądziło do oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 200 zł oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy, i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Od powyższego wyroku apelację złożył Prokurator zaskarżając powyższe orzeczenie na niekorzyść oskarżonego w całości, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnegoart. 73 §2 kkpoprzez nie orzeczenie na jego podstawie obligatoryjnego dozoru kuratora bowiem oskarżony jest sprawcą młodocianym. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie o oddanie oskarżonego na podstawieart. 73 §2 kkpod dozór kuratora, a w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, Sąd Rejonowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy pozwalając na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów, poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, ocena których nie wykazała błędów natury logicznej i faktycznej, była zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, znajdując swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu Sąd wskazał jakie fakty uznał za ustalone, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a następnie wskazał prawidłowe wnioski jakie wyprowadził z dokonanych ustaleń.
Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu nie budzi wątpliwości. Kara pozbawienia wolności, została orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z uwzględnieniem zasad wymiaru kary.
Nie ulega kwestii i nie wymaga szerszych wywodów, ze Sąd I Instancji istotnie przeoczył umieszczenie postanowienia o oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego (choć napisał o tym rozstrzygnięciu w uzasadnieniu wyroku) co w tym przypadku jest postanowieniem obligatoryjnym. Kwestia ta nie była w żaden sporna, wątpliwa i nie wymaga jakiejkolwiek wykładni ze strony sądu odwoławczego.
Stąd tez decyzja Sądu o konieczności uzupełnienia zaskarżonego orzeczenia o dodanie stosownego postanowienia na podstawieart. 73 §2 kk.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek zart. 439kpkiart. 440 kpk.
O kosztach postępowania orzeczono w myślart. 635 kpkw zw. zart. 624 §1 kpk.