Sąd Okręgowy w Koszalinie
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 687/13
Data wyroku: 2013-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Żmuda, Grzegorz Polewiak, Sędzia Marek Walentynowicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt V Ka 687/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2013 r.

Sąd Okręgowy w Koszalinie V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia:  SO Marek Walentynowicz (spr.)
Sędziowie: SO Grzegorz Polewiak
SO Przemysław Żmuda

Protokolant: sekr. sąd. Jolanta Grosiak
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Wacława Jona
po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2013 r. sprawy

P. N.

oskarżonego zart. 177§1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoi pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych
od wyroku Sądu Rejonowego w Białogardzie
z dnia 17 lipca 2013 r.     sygn. akt II K 668/12

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
na podstawieart. 42§1 kkw zw. zart. 43§1 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat,

b
na podstawieart. 43§3 kknakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu,

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zwalnia oskarżonego oraz oskarżycieli posiłkowych od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt V Ka 687/13

UZASADNIENIE
P. N.został oskarżony o to, że:
w dniu 10 lipca 2010r. nadrodze nr (...)pomiędzy miejscowościamiK.-B., gminaK., województwo(...), kierując samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie zachowując szczególnej ostrożności podczas manewru wyprzedzania i nie upewniając się czy ma odpowiednią widoczność i dostatecznie dużo miejsca do wykonania manewru wyprzedzania, rozpoczął manewr wyprzedzania kolumny samochodów w chwili gdy z naprzeciwka nadjeżdżał samochód markiV. (...)nr rej. (...), którym kierowałP. S. (1), a następnie próbując uniknąć zderzenia z nim próbował wjechać za jadący w kolumnie samochód markiH. (...)nr rej. (...)kierowany przezA. R., jednak uderzył w tył samochoduH. (...)nr rej. (...), od którego odbił się i zderzył się z nadjeżdżającym z naprzeciwka samochodem markiV. (...)nr rej (...), zaś samochódH. (...)nr rej. (...)uderzył w tył jadącego przed nią samochodu markiF. (...)nr rej. (...)kierowanego przezJ. R., który w następstwie uderzył w tył jadącego przed nim samochodu markiO. (...)nr rej. (...)kierowanego przezA. S., w wyniku czego kierowca samochodu markiV. (...)nr rej. (...)P. S. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania kciuka, naruszających czynności narządu jego ciała na okres powyżej 7 dni, oraz pasażerowie samochodu markiV. (...)nr rej. (...):L. S.doznała obrażeń ciała w postaci wstrząśnienia mózgu,O. H.doznała urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu,J. H.doznała skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa z naderwaniem więzadeł.N., które to obrażenia naruszyły czynności narządów ich ciała na okres przekraczający 7 dni,
tj. o czyn zart. 177§1 kk.

Sąd Rejonowy w Białogardzie wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 668/12:

1
oskarżonegoP. N.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 177§1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69§1 i §2 k.k.iart. 70§1 pkt l k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby,

3
na podstawieart. 73§1 k.k.w okresie próby oskarżonego oddał pod dozór kuratora,

4
na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzeczJ. H.kwotę 2.000,00zł, a na rzeczL. S.,O. S.iP. S. (1)kwot po 1.000,00,

5
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania karnego i wymierzył mu opłatę w kwocie 300,00 złotych.

Powyższy wyrok apelacją zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając:
- naruszenie przepisów prawa procesowego -art. 415 § 5zd. ostatniek.p.k.w zakresie objętym pkt 4 wyroku albowiem - w czasie wyrokowania - z powództwa pokrzywdzonych toczyło się postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w Białogardzie I Wydziałem Cywilnym w sprawie o odszkodowanie, wiedzę o czym posiadał sąd I instancji i co skutkować winno oddaleniem żądań opartych o zasadę określoną wart. 456 § l k.k.,
nadto,
- rażącą niewspółmierność orzeczonej kary l roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności mimo warunkowego zawieszenia wykonania tej kary do stopnia zawinienia oskarżonego, do dyrektyw wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.polegająca na nie uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i warunków osobistych sprawcy, nie karanego i posiadającego bardzo dobre opinie środowiskowe, a w sytuacji, gdy zdarzenie drogowe, zawinione przez oskarżonego, miało charakter w rzeczywistości nieumyślny przez co orzeczona kara jawi się jako zbyt surowa,
co mając na uwadze, wniósł o:
- zmianę apelowanego wyroku poprzez wyeliminowanie z rozstrzygnięcia treści pkt 4 poprzez oddalenie żądań odszkodowawczych,
nadto o:
- zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczonej kary poprzez zmniejszenie jej wymiaru przy zachowaniu okresu zawieszenia i obligatoryjnego dozoru kuratorskiego - nie obciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego z uwagi na jego ciężką sytuację majątkową.

Ponadto wyrok apelacją zaskarżył pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zarzucając rażącą niewspółmierność kary, przez nieorzeczenie wyższego okresu próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary, nieorzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, nieorzeczenie wyższych kwot zadośćuczynienia. W petitum wniósł o zmianę orzeczonej kary poprzez podwyższenie okresu warunkowego zawieszenia wykonania, kary do 5 lat, a także orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat. Nadto kwoty orzeczone tytułem zadośćuczynienia na rzeczJ. H.,L. S.,O. S.orazP. S. (1)powinny zostać zwiększone odpowiednio do kwot 15.000, 4.000 i po 2.000 złotych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 415 § 5 zd. II nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Jak wynika z niekwestionowanej przez strony kopii protokołu Sądu Rejonowego w Białogardzie Wydział I Cywilny z dnia 12 września 2013 roku sygn. akt I Co 1148/13 o zawezwanie do próby ugodowej (karta 402 akt), do zawarcia ugody nie doszło. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutami zawartymi w apelacji obrońcy, że wynikające z popełnienia przestępstwa roszczenie dotyczące zadośćuczynienia jest przedmiotem innego postępowania, albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Sąd Okręgowy nie znalazł wiec podstaw do zmiany wyroku przez wyeliminowanie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 4 wyroku, dotyczącego orzeczonego zadośćuczynienia.
Natomiast na uwzględnienie zasługiwała ta część apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, gdzie zaskarżono orzeczenie o karze na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej nieorzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Ma rację skarżący, że kwestia niekaralności oskarżonego w okresie tej konkretnej sprawy nie może mieć charakteru nadrzędnego. Zmiana wyroku na niekorzyść oskarżonego w tej części jest możliwa i to w oparciu o dokonanie ustaleń sądu a quo, który w sposób jednoznaczny przyjął, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego z uwagi na jego przebieg, jak również skutki jest wysoki. To również sąd a quo ustalił w sposób prawidłowy, że oskarżony umyślnie naruszył podstawowe zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie zachował szczególnej zasady ostrożności podczas manewru wyprzedzania, nie upewniając się, że ma dostatecznie dużo miejsca do wykonania tego manewru, rozpoczął ten manewr w chwili, gdy z naprzeciwka nadjeżdżał samochódV.P. S. (1), a następnie próbując uniknąć zderzenia popróbował wjechać za samochódH. (...)A. R., jednak uderzył w tył jej samochodu i odbijając się od niego wjechał na przeciwny pas, gdzie doszło do zderzenia zV. (...). PonadtoH. (...)uderzyła w jadący przed nią samochód markiF. (...)J. R., a ten uderzył w tył samochoduO. (...)A. S.. W wyniku tego kierowca i pasażerowie samochodu odnieśli obrażenia ciała na okres powyżej 7 dni. Takie karygodne zachowanie oskarżonego, który w tak rażący sposób zlekceważył podstawowe zasady ruchu drogowego musiały wręcz w oczywisty sposób skutkować zmianą wyroku w ten sposób, że Sad Okręgowy na podstawieart. 42§1 kkw zw. zart. 43§1 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat oraz na podstawieart. 43§3 kknałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.
Natomiast nie podzielono zarzutów i wniosków apelacji dotyczącej podwyższenia orzeczonych kwot zadośćuczynienia na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych. Należy zgodzić się z apelującym, że uzasadnienie sądu a quo dotyczące orzeczonych kwot zadośćuczynienia, mówiąc oględnie jest niedostateczne. Jednakże prawidłowo ujawniona wszelka dokumentacja lekarska, jak również dotycząca już wypłaconych kwot pozwala sądowi na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia i w tej części zaskarżonego wyroku. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania tylko w tej części uniemożliwiałoby pokrzywdzonym uzyskanie w krótkim czasie jakichkolwiek kwot z tytułu zasądzonego zadośćuczynienia Przedstawiona dokumentacja lekarska jak i pozostała dotycząca sytuacji zdrowotnej, majątkowej i osobistej pokrzywdzonych w pełni pozwala zaakceptować rozstrzygnięcie sądu co do wysokości zasądzonych kwot zadośćuczynienia.
Zresztą zgodnie zart. 415 § 6 kpk, jeżeli zasądzone między innymi zadośćuczynienie za doznaną krzywdę nie stanowi pełnego zadośćuczynienia można dochodzić dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.
Tak zmodyfikowany wyrok sądu a quo przez orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat powoduje, że pozostałe zarzuty zawarte w apelacji obrońcy jak i pełnomocnika zarzucające rażącą niewspółmierność kary są bezzasadne. Przy takiej modyfikacji wyroku i orzeczonych przez sąd a quo kwotach zadośćuczynienia, brak jest podstaw do zmiany wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności w pkt 1 wyroku, jak i okresu próby zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Również z uwagi na orzeczony środek karny jak i zadośćuczynienie, celowym jest pozostawienie rozstrzygnięcia o dozorze kuratora.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy stwierdza, że kara wymierzona oskarżonemu, jako całość rozstrzygnięcia, uwzględnia przesłanki zart. 53 kk, jest współmierna do wysokiego stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie przekracza stopnia zawinienia sprawcy. Wobec powyższego na podstawieart. 437 § 2 kpkSąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji.
Na podstawieart. 634 kpk,624 § 1 kpkbiorąc pod uwagę sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, jak i oskarżycieli posiłkowych za uzasadnione uznano zwolnienie ich od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Wobec powyższego należało orzec jak na wstępie.