Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 162/13
Data wyroku: 2013-05-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hubert Gąsior, Jan Krośnicki, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art.8 i 11 Ustawy Lutowej

Sygn. akt II AKa 162/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

Sędziowie: SA – Jan Krośnicki (spr.)

       SO (del.) – Hubert Gąsior

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r.
sprawy o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłą z wykonania części kary pozbawienia wolności, której nie powinien ponieść wnioskodawcaS. N. (1)
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt  XVIII Ko 321/12
- zmienia w zaskarżonej części wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną pkt. II orzeczenia przyjmuje przepisy art. 11 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 ust. 1 Ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 z późn. zmianami) o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego – kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowyw. W.wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt XVIII Ko 321/12 w jego pkt. II-gim zasądził na podstawieart. 55 § 1 k.p.k.od Skarbu Państwa na rzeczS. N. (1)kwotę 35.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty za doznaną krzywdę wynikłą z wykonania względem niego części w okresie od 19 grudnia 1984 r. do 29 czerwca 1985 r. kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 171/85 Sądu Rejonowegow. P.której nie powinien ponieść.
Od tego rozstrzygnięcia apelację złożył Prokurator, który zarzucił wyrokowi obrazę prawa materialnego tj. art. 11 ust. 1 w zw. zart. 8 ust. 1 i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegopoprzez jego niezastosowanie.
W konkluzji apelacja wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i oparcie orzeczenia na przepisach art. 11 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy z 23 lutego 1991 r. Prokurator w apelacji nie kwestionował wysokości zasądzonego na rzeczS. N. (1)zadośćuczynienia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna.
Z prawidłowo dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, że wnioskodawcaS. N. (1)po zwolnieniu z internowania w dniu 13 siepania 1982 r. kontynuował działalność opozycyjną polegającą na dostarczaniu zabronionej prasy, prowadzeniu działalności wydawniczej, organizacjiwydawnictwa (...), a także na pracy w tym wydawnictwie, nagrywaniu oraz dostarczaniu kaset, książek, prasy i ulotek.
Będąc członkiem(...)w(...)organizował w swoim mieszkaniu spotkania związkowe, została też w nim założona tajna komisja związku.
Wskutek działalności podziemnej prowadzonej przeciwko ówczesnej władzyS. N. (1)został zatrzymany w dniu 19 grudnia 1984 r.
Na mocy wyroku Sądu Rejonowego wP.z 28 czerwca1985 r. o sygn. akt II K 171/85S. N. (1)został uznany za winnego tego, że w okresie od 22 października do 17 grudnia 1984 r. działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi wskazanymi osobami, w celu wywołania niepokoju publicznego drukował i publikował bez wymaganego zezwolenia różnego rodzaju wydawnictwa i publikacje prasowe, w tym m.in.:(...)i(...), tj. przestępstwa zart. 282a § 1 d.k.k.w zw. zart. 45 ustawy Prawo Prasowew zw. zart. 10 § 2 d.k.k.i za to został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i 250.000 zł grzywny.
Sąd Wojewódzkiw. W.wyrokiem z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie o sygn. akt Kr 1417/85 złagodziłS. N.karę grzywny do 100.000 zł, zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania i uznając, iż została wykonana w całości.
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 23 lutego 1995 r. w sprawie o sygn. akt II KRN 264/94 zmienił powyższe wyroki i uniewinniliS. N.od popełnienia przypisanych mu czynów.
Analiza powyższych akt spraw karnych w sposób niewątpliwy wskazuje, żeS. N. (1)odbywał karę pozbawienia wolności za działalność opozycyjną godzącą w podstawy ustrojowe PRL w celu odzyskania niepodległości przez Polskę.
Orzekając w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy nie zauważył , że ustawą z dnia 19 września 2007 r. zostały zmienione niektóre przepisyUstawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
I tak przepisart. 1 ust. 1otrzymał brzmienie, w którym wydłużono czasokres działalności niepodległościowej począwszy od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989 r., natomiast przepisart. 11 ust. 1odwołał się do przepisówart. 8-10, które mają odpowiednie zastosowanie również wobec osób, co do których zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia, jeśli oskarżonego uniewinniono lub postępowanie umorzono z powodów, o których mowa wart. 17 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.
Zgodnie z tym przepisem roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie nie przedawniają się.
Nadmienić należy, iżS. N. (1)wniosek o zadośćuczynienie złożył po upływie 18 lat od wyroku Sądu Najwyższego a więc uchybiając terminowi wskazanemu wart. 555 k.p.k.Wprawdzie zarzutu przedawnienia prokurator nie podniósł, jednakże ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. zwana lutową w swojej znowelizowanej treści problem ten w sposób jednoznaczny uregulowała w przepisach art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1.
Z tych więc wszystkich powodów i uznając, że przepisy ustawy lutowej mają zastosowanie w niniejszej sprawie jako, że stanowią
„lex specials”
          w stosunku do przepisówRozdziału 58 kodeksu postępowania karnego, Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie.