Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 349/13
Data wyroku: 2013-08-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klara Łukaszewska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw

Sygn. akt VI Ka 349/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 sierpnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia  SO Klara Łukaszewska

Protokolant Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2013 r.
sprawyM. S.
obwinionej zart. 97kw w zw. zart. 49 ust. 2 pkt 4 Prawo o ruchu drogowym
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II W 1832/12

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionejM. S.w ten sposób, że uniewinnia ją od popełnienia przypisanego jej czynu,

II
stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 349/13

UZASADNIENIE
M. S.została obwiniona o to, że:
w dniu 23.10.2012r. około godziny 13.45 naul. (...)wJ.będąc kierującą pojazdem markiO.onr rej. (...)nie zastosowała się do znaku D-40 „strefa zamieszkania”, dokonując postoju poza miejscem wyznaczonym do parkowania, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4 PRD.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 9 maja 2013r. w sprawie sygn. akt II W 1832/12:
I. uznał obwinionąM. S.za winą popełniania czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4 PRD i za to na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4 PRD wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 złotych,
II. na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłat za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniezasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 2w zw. zart. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył jej opłatę w wysokości 30 złotych.

Osobistą apelację od powyższego wyroku wywiodła obwinionaM. S.zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 97 kw w zw. zart. 49 ust. 2 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowymz uwagi na brak znaku drogowego D-40, który obejmowałby swoim zakresemulicę (...),
2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż dowód w postaci zdjęcia fotograficznego przedłożonego przez Straż Miejską wskazuje na sprawstwo obwinionej w sytuacji, gdy znak D-40 obejmuje swym zakresem jedyniePlac (...),
3. naruszenie przepisów prawa procesowego a mianowicie z art. 93 § 1 i 2 kpsw poprzez uznanie obwinionej winnej czynu z uwagi na brak dostatecznie uzasadniających przesłanek czynu zabronionego zart. 17 § 1 kpk.

Stawiając powyższe zarzuty obwiniona wniosła o uchylenie wyroku i umorzenie postępowanie ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionej okazała się być zasadna, a jej wniesienie doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienieM. S.od zarzucanego jej czynu.
Już na wstępie podnieść należy, iż analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, jakim dysponował Sąd pierwszej instancji, na kanwie którego ów Sąd dokonał rekonstrukcji stanu faktycznego, prowadzi do wniosku, iż zarówno ustalenia faktyczne wyprowadzone z oceny dowodów, jak i ocena prawna zdarzenia poddanego osądowi nie znajdują poparcia ze strony Sądu Okręgowego.
Kluczową kwestią, jaka wyłaniała się w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy obwinionaM. S.naruszyła szczególne zasady ruchu, jakie obowiązują w strefie znaku D-40 („strefa zamieszkania”), parkując swój pojazd w miejscu do tego nie wyznaczonym, a tym samym czy naruszyła normę prawną zart. 49 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymw zw. zart. 97k.w.
Odpowiedź jest jednoznacznie negatywna.
Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, obwiniona nie wykroczyła przeciwko wymienionym przepisom, albowiem – jak trafnie wskazała autorka apelacji – zaparkowała swoje auto przed znakiem informującym o strefie zamieszkania (obwiniona nie wjechała do strefy zamieszkania), a więc w miejscu nieobowiązywania znaku D-40, co jasno wynika z dowodu w postaci znajdującej się w aktach sprawy fotografii miejsca zdarzenia (k.7). W takiej sytuacji przypisanieM. S.czynu, o jaki została obwiniona było wadliwe.
Podnieść w tym miejscu trzeba, iż nie ma racji skarżąca, gdy wskazuje w apelacji, iż jej uprawienie do parkowania w danym miejscu wynikało z faktu legitymowania się i posiadania przez męża obwinionej karty inwalidzkiej, albowiem jak trafnie wywiódł Sądmeriti, krytycznego dnia obwiniona (co sama przyznała wobecM. P., k. 28-28v) poruszała się autem z powodów nie związanych z przewiezieniem jej męża („powiedziała, że nie przewoziła męża, gdyż mąż przebywa w szpitalu”). Tym samym twierdzenia zawarte w apelacji, iż „samochód parkowałam tam gdzie mojemu choremu mężowi było najwygodniej do niego dojść”, w realiach sprawy okazały się być nieudolne.
Zauważyć trzeba, iż Sąd Odwoławczy nie wyklucza, iż obwiniona pozostawiając swój samochód w miejscu wskazanym przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, jak i wynikającym z fotografii miejsca zdarzenia mogła naruszyć inne przepisyustawy Prawo o ruchu drogowym. Sytuacja procesowa wynikająca jednak z faktu wniesienia apelacji wyłącznie na korzyść obwinionejM. S., ograniczała Sąd Okręgowy, co do możliwości czynienia ustaleń na niekorzyść apelującej z uwagi na zakazreformationis in peius(art. 434 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2kpow).
Mając na względzie powyższe, Sąd Odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uniewinnił obwinioną do zarzucanego jej czynu.
Na marginesie, zapoznając się z lekturą pisemnych motywów wyroku, Sąd Okręgowy zwraca uwagę, iż o ile oczywistym jest, że sąd w ramach dyrektyw wymiaru kary (art. 33 k.w.) winien brać pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego sprawcy – oceniony w niniejszej sprawie jako wysoki – o tyle podkreślić należy, iż wpływu na ową ocenę nie ma nagminność szerzenia się czynów tego rodzaju, albowiem okoliczność ta nie została wymienionaexpressis verbisw art. 47 § 6 k.w. (vide: wyrok SA w Łodzi z 25 stycznia 2001 r., AKa 261/00, Prok. i Pr. 2002, z. 7-8, poz. 21 - dodatek; SN w wyroku z 20 września 2002 r., WA 50/02, OSNKW 2003, z. 1-2, poz. 9; A. Zoll (w:) K. Buchała, A. Zoll, Kodeks..., s. 21-22; a także, jakkolwiek z pewnymi wahaniami, A. Wąsek (w:) M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks..., s. 364).
Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o treśćart. 634 k.p.k.w zw. zart.119kpow i w zw. zart. 118 § 2kpow.

Wyk. J.K.