Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1232/12
Data wyroku: 2012-09-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Uznańska Grzegorz Krężołek [ spr], Piotr Rusin
Słowa kluczowe: Interwencja Uboczna
Podstawa prawna: art. 76 k.p.c.

Sygn. akt : I ACz 1232/12

POSTANOWIENIE
Dnia 4 września 2012r

Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie :
Przewodniczący : SSA Piotr Rusin
Sędziowie :SSA Elżbieta Uznańska SSA Grzegorz Krężołek [ spr]
po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012r w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaA. N. R.wW.- Oddział Terenowy wO.

przeciwkoS. D.
przy interwencji ubocznej po stronie powodowejA. O.
o zapłatę
na skutek zażalenia interwenienta ubocznego
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2012r ,
sygn. I C 2050/10

P o s t a n a w i a

Oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie uchylił swoje postanowienie z dnia 14 września 2011 r., którym dopuścił do udziału w charakterze interwenienta ubocznego po stronie powodowejA. O.i oddalił jego interwencję uboczną.
Sąd podał, żeA. O.uzasadniając swój wniosek wskazał, że pozwanyS. D.dopuścił się szeregu matactw związanych z nieruchomością położoną w obrębieB.gminaS.objetą KW nr(...).
Podkreślił także, iż był już dwukrotnie dopuszczany przez sądy jako interwenient uboczny w sprawach związanych z tą nieruchomością oraz umową dzierżawy z dnia 18 lutego 1997 r. Stwierdził, że jest zmuszony przeciwdziałać destrukcyjnym zachowaniom pozwanego, który będzie usiłował po raz kolejny wprowadzić Sąd w błąd i uzyskać dla siebie korzystne orzeczenie.
Nadto na rozprawie argumentował , że w niniejszej sprawie musi bronić interesuA. N. R.Skarbu Państwa ponieważ pełnomocnicy Agencji popełniają błędy, a na skutek tych błędów Sądy wydawały orzeczenia, które są niekorzystne dla Skarbu Państwa. Nadto, jeżeli zostanie oddalone powództwo w niniejszej sprawie lub też będzie niekorzystne orzeczenie w stosunku do Agencji, to może się on stać stroną, którą Agencja będzie pozywała o zapłatę z tytułu umowy dzierżawy zawartej w dniu 18 lutego 1997r.

Sąd I instancji powołując się na przepisart. 76 k.p.c.stwierdził, że z interwencją uboczną może wystąpić ten, kto ma interes prawny w tym, aby sprawa została rozstrzygnięta na korzyść jednej ze stron. Podkreślił jednocześnie, że chodzi o interes prawny, a nie tylko faktyczny, tj. majątkowy, gospodarczy czy emocjonalny. Wyrok wydany w sprawie powinien bowiem oddziaływać na sferę prawną interwenienta ubocznego: na jego prawa majątkowe lub niemajątkowe, w zależności od charakteru spornego stosunku prawnego i charakteru stosunku prawnego łączącego interwenienta ze stronami lub jedną z nich. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie wnioskujący nie wskazał okoliczności, które by pozwalały ustalić, iż faktycznie po jego stronie istnieje obiektywny interes prawny uprawniający go do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego. Podnoszone przez niego argumenty sprowadzają się głównie do oceny zachowania pozwanego i poczucia subiektywnie odczuwanej sprawiedliwości. Natomiast w sposób enigmatyczny odnosi się on do kwestii kluczowej, tj., czy i jakie skutki prawne w sferze jego praw może wywołać rozstrzygnięcie jakie może zapaść w niniejszej sprawie.
Dlatego też, zdaniem Sądu, interes interwenienta jawi się jako interes faktyczny, a nie interes prawny. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na mocyart. 76 i nast. k.p.c.oddalił interwencję uboczną wnioskującego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskujący wniósł o jego uchylenie. Podniósł, iż jego interes prawny w rozpoznawanej sprawie w charakterze interwenienta ubocznego wynika z faktu, iż w przypadku oddalenia powództwa może on zostać pozwany przez stronę powodową o zapłatę z tytułu umowy dzierżawy zawartej w dniu 18 lutego 1997r. Skarżący dodał, że powodowa Agencja twierdzi, iż stroną tej umowy dzierżawy było jego przedsiębiorstwo –Przedsiębiorstwo (...)w PolsceC., podczas gdy nie posiada ono osobowości prawnej. Jego zdaniem stroną tej umowy był pozwany, który prowadził działalność gospodarczą podfirmą Przedsiębiorstwo (...)w PolsceC.. Podstawą prowadzenia przez pozwanego działalności gospodarczej pod wymienioną firmą była decyzja z dnia 24 stycznia 1997 r., która wygasła dopiero w dniu 30 stycznia 2007 r.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

ZażalenieA. O.nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu.
Przesłanką dopuszczalności wstąpienia do procesu jest legitymowanie się ubiegającego się o taki status interesu natury prawnej w tym by strona sporu , po której chce on uczestniczyć , wygrała proces albowiem wynik ten w sposób bezpośredni lub pośredni oddziała na sferę prawną potencjalnego interwenienta; godną ochrony. W tym właśnie celu ustawodawca procesowy dał zgłaszającemu tę interwencję to narzędzie by poprzez swój udział w postępowaniu w pewnym stopniu kształtował jego przebieg i poprzez to w swoisty sposób kontrolował czynności strony do której przystępuje z punktu widzenia celowości i merytorycznej poprawności tychże.
Gdy wspomniany interes ma charakter bezpośredni i zapadłe orzeczenie wprost wpływa na ukształtowanie praw i obowiązków interweniującego będziemy mieć do czynienia z interwencją samoistną , w przeciwnym przypadku , gdy ów związek ma jedynie pośredni charakter autor przystąpienia będzie interwenientem ubocznym niesamoistnym.
Zawsze jednak związek o którym mowa ma mieć charakter normatywny , nie zaś jedynie faktyczny , gospodarczy nie mówiąc już o związku li tylko emocjonalnym
/ por. dla przykładu orzeczenie SN z dnia 23 listopada 1982r , sygn. IV PR 329/82 , publ. OSNCP z 1983 nr 7 poz. 101./
W rozpoznawanej sprawie po stronie autora zażalenia związek natury prawnej , który usprawiedliwiałby jego udział w procesie w charakterze interwenienta ubocznego nie ma miejsca.
Zważywszy na jego argumentację mającą uzasadniać stanowisko przeciwne , która znalazła się we wniosku o przystąpienie , a została powtórzona bez żadnych istotnych uzupełnień w uzasadnienia zażalenia, jest zupełnie nie przekonująca.
Po pierwsze pomija ona zupełnie podstawę faktyczną żądania pozwu z której w sposób jednoznaczny wynika , że strona powodowa dochodzi odS. D.świadczenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości i nie lokuje źródła swojej pretensji finansowej wobec niego w treści umowy dzierżawy do której takie znaczenie z punktu widzenia swojego interesu / wyłącznie o charakterze majątkowym / przywiązuje żalący się.
Po wtóre zupełnie gołosłownym jest - w świetle dotąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - jest depozycjaA. O.o możliwości wystąpienia przez stronę powodową w razie przegrania sporu z obecnym pozwanym przeciwko żalącemu się kolejnym roszczeniem o charakterze odszkodowawczym.
Po trzecie nie jest w sposób oczywisty skutecznym sposobem dla wykazania po swojej stronie interesu prawnego wyrażanie subiektywnego przekonania o błędach popełnianych w sposobie prowadzenia sporu przez jego stronę czynną czy o tym , że pozwany swoim zachowaniem będzie chciał wprowadzić organ rozstrzygający o roszczeniu Agencji w błąd.
Z podanych wyżej przyczyn w uznaniu stanowiska prawnego Sądu meriti za usprawiedliwione , negujące je zażalenieA. O., Sąd Apelacyjny oddalił na podstawieart. 385 kpcw zw zart. 397 § 2 kpc.