Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1543/13
Data wyroku: 2013-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 1543/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2013 r.

Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Krzysztof Sajtyna
Protokolant:  sekr.sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r.
sprawyM. K.
obwinionego o wykroczenie zart.92 ak.w. w zw. zart.20 ust.3 pkt.1 litera d Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie
z dnia 5 lipca 2013r. sygn. akt II W 885/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
z opisu czynu zawartego w punkcie I części wstępnej wyroku, a przypisanego w punkcie 1 dyspozytywnej części wyroku eliminuje sformułowanie „o 87 km/h”;

2
wymierzą obwinionemu karę grzywny obniża do 800 (ośmiuset) złotych;

3
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty za obie instancje;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IX Ka 1543/13

UZASADNIENIE
M. K.został obwiniony o to, że:

I
w dniu 6 lipca 2012r. o godz. 23.10 w miejscowościJ.na trasie K-7 (Obwodnica) kierując pojazdem marki(...)nr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość jazdy o 87 km/hw obszarze o ograniczeniu prędkości do 70 km/h znakiem B-33 (157/70)

to jest popełnienie wykroczenia zart. 92ak.w. w zw. zart. 20 ust. 3 pkt 1 litera d Prawo o ruchu drogowym

II
w dniu 8 września 2012 roku o godz. 15.37 w miejscowościW.na trasie K-7 pow.J.kierując motocyklem marki(...)nr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość jazdyo 37 km/h

to jest popełnienie wykroczenia zart. 92ak.w. w zw. zart. 20 ust. 3 pkt 1 litera d Prawo o ruchu drogowym.

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem z dnia 5 lipca 2013 rokuw sprawie II W 885/12 orzekł, co następuje:

1
uznał obwinionegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanych mu w połączonych wnioskach o ukaranie opisanych w części wstępnej wyroku i przyjmując, że stanowią wykroczenia co do zarzutuzpkt I– z art. 92a k.w. w zw. z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002r., Nr 170, poz. 1393 ze zm.), a co do zarzutu z pkt II – z art. 92a k.w. w zw. zart. 20 ust. 3 pkt 1 lit. „d” ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2005r., Nr 108 poz. 908 ze zm.) i za to na podstawie art. 92a k.w. w zw. zart. 9 § 2k.w. iart. 24 § 1 i 3k.w. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 1500 zł

2
na podstawieart. 118 § 1 i § 3 k.p.w.oraz na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych oraz opłatęw kwocie 150 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
- obrazę zasad przepisów postępowania, w szczególnościart. 8 k.p.w.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.w zw. z§ 13 ust. 1) Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Polityki Socjalnej z dnia 20 stycznia 2004r.w sprawie wymagań którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości w ruchu drogowym, poprzez nie rozważanie przez Sąd I instancji istotnych wątpliwości dotyczących zarejestrowanego w dniu 6 lipca 2012r. wykroczenia polegającego na przekroczeniu przez obwinionego dopuszczalnej prędkości aż o 87 km/h;
- obrazę zasad postępowania, a w szczególnościart. 8 k.p.w.w zw. zart. 4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.oraz7 k.p.k.poprzez pominięcie w rozważaniach SąduI instancji okoliczności łagodzących sprawy przemawiających za nadzwyczajnym złagodzeniem orzeczonej w stosunku do obwinionego kary
i wnosił o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzutu opisanego w pkt 1 wyroku
ewentualnie
stosownie do art. 39 k.w. zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja częściowo zasługuje na uwzględnienie i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.
Zgodzić się trzeba ze skarżącym, iż Sąd I instancji nie dostrzegł problematyki związanej z wątpliwościami dotyczącymi zarejestrowanego w dniu 6 lipca 2012 r. pomiaru prędkości, który wskazywał na przekroczenie przez obwinionego dopuszczalnej prędkości aż o 87 km/h. Obwiniony będąc przesłuchiwany na rozprawie formalnie przyznał się do zarzutów i faktu przekroczenia prędkości, tym niemniej podnosił wątpliwości związane z wiarygodnością pomiaru fotoradaremI.(k. 45-45v).
Niezależnie od zasadności podnoszonych zastrzeżeń, sąd meriti winien usunąć je ponad wszelką wątpliwość szczegółowo przesłuchując świadkaP. C.na okoliczność sposobu przeprowadzenia pomiaru i odnieść się do tych okoliczności w swych rozważaniach, czego jednak nie uczynił.
Dodatkowo Sąd Okręgowy musi częściowo przyznać rację obwinionemu, gdy wskazuje na pewną niekonsekwencję w postępowaniu funkcjonariusza policji, jeśli chodzi o zaproponowaną wysokość mandatu karnego w kwocie 400 zł. Wprawdzie nie jest tak jak to podnosi skarżący, iż za przedmiotowe wykroczenie funkcjonariusz był zobligowany do nałożenia mandatu w kwocie 500 złotych, albowiem według taryfikatora mógł nałożyć mandat od 400 do 500 złotych, to jednak uwzględniając, iż prędkość miała być przekroczona o 87 km/h, a więc ponad 120%, trudno zrozumieć nienałożenie mandatu w maksymalnej wysokości.
Niezależnie od powyższego Sąd Odwoławczy stwierdził, iż w uzasadnieniu wyroku (k.62) sąd a quo motywując wymiar kary wskazał, iż przekroczenie dopuszczalnej prędkości wynosiło 57 km/h, a więc w sposób odmienny aniżeli w dyspozytywnej części wyroku.
Sąd Okręgowy uznał, iż z uwagi na charakter zarzutu i stan sprawy niecelowe jest jednak uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania celem wyjaśnienia powyższych wątpliwości i uznając, że sam fakt popełnienia przez obwinionego w dniu 6 lipca 2012 r. wykroczenia z art. 92a k.w. jest bezsporny, zmienił opis czynu eliminując szczegółowe ustalenie dotyczące rozmiaru przekroczenia prędkości w stosunku do dopuszczalnej.
Konsekwencją powyższego był znaczne złagodzenie orzeczonej grzywny.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie 109§ 2 k.p.w.w zw. zart. 456 k.p.k.iart. 4237 § 1 i 2 k.p.k.,art. 119 k.p.w.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 3 ust. 1w zw. zart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnychorzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.

/SSO Krzysztof Sajtyna/