Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 284/13
Data wyroku: 2013-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach O Wykroczenia, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 119 §1 kw

Sygn. akt VIII Ka 284/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant: Aneta Chardziejko
bez udziału oskarżyciela publicznego,po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. sprawyM. T.obwinionej o czyny z art. 119§1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt XIII W 4189/12):

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

II
Zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60-zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za II instancję i obciąża ją zryczałtowanymi wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
M. T.została obwiniona o to, że:
1. w dniu 08.05.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży dwóch sztuk spodenek Adidas o wartości 78 złotych oraz sukience letniej o wartości 65 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119§1 k.w.
2. w dniu 15.05.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży kombinezonu jeansowego o wartości 35 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119§1 k.w.
3. w okresie od 27.03.2012 r. do 24.04.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży torebki o wartości 120 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119§1 k.w.
4. w okresie od 27.03.2012 r. do 24.04.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży perfum o wartości 56 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119§1 k.w.
5. w okresie od 27.03.2012 r. do 24.04.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży torebki o wartości 65 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.
6. okresie od 27.03.2012 r. do 24.04.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży tuniki o wartości 45 złotych na szkodęE. K. (1), tj. o czyn z art. 119§1 k.w.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt XIII W 4189/12 w punkcie I. obwinionąM. T.uznał za winną tego, że:
1. w dniu 08.05.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży dwóch sztuk spodenek Adidas o wartości 78 złotych na szkodęE. K. (1), tj. czynu z art. 119§1 k.w.;
2. w dniu 15.05.2012 r. w(...)przyul. (...)ze sklepu mieszczącego się wlokalu nr (...)dokonała kradzieży kombinezonu jeansowego o wartości 35 złotych na szkodęE. K. (1), tj. czynu z art.119§1 k.w.
i za to na mocy art. 119§1 k.w. w zw. z art. 9§2 k.w. wymierzył karę grzywny w wysokości 600 (sześciuset) złotych;
II. na mocyart. 62§3 k.p.w.w zw. zart.5§1 pkt 1 k.p.w.obwinioną uniewinnił od zarzutów opisanych wpkt 3-6;
III. na mocy art. 119§4 k.w. zobowiązał obwinionąM. T.do zapłaty na rzecz pokrzywdzonejE. K. (1)kwoty 113 (sto trzynaście) złotych tytułem równowartości ukradzionego mienia;
IV. zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 60 (sześćdziesięciu) złotych i zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100 (stu) złotych.
Powyższy wyrok, na podstawieart. 103 §1-2 i 4 k.p.w.w zw. zart. 105§1 k.p.w.zaskarżył w części tj. w pkt I, III-IV obrońca obwinionej. Na podstawieart. 109§2 k.p.w.w zw. zart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
I.art. 8 k.p.w.w zw. zart. 5§2 k.p.k.poprzez jego błędne niezastosowanie co do zarzutów zpkt 1-2przy jednoczesnym przyjęciu, że w przypadku czynów zarzucanych wpkt 3-6nie było podstaw do uznania winy w tym zakresie;
II.art. 8 k.p.w.w zw. zart. 7 kpkpolegającą na mylnym uznaniu, że obwinionaM. T.popełniła zarzucany jej czyn, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w postaci konsekwentnych wyjaśnień obwinionej oraz zeznań świadków) przeprowadzona w oparciu o zasadę swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów, opartej na wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego powinna doprowadzić do uniewinnienia obwinionej od zarzutów z pkt 1 – 2,
z ostrożności procesowej:
III.art. 82 k.p.w.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającej na rozstrzygnięciu sprawy przy pominięciu istotnych dowodów, tj. zeznań świadkaE. S.(k. 46 i k. 49), na co wskazuje pisemne uzasadnienie wyroku, w którym Sąd nie odniósł się do w/w dowodu, ustalając stan faktyczny tylko na podstawie zeznań świadkówE. K.(k. 46v – 47), D.K.(k. 47v – 48) iA. K.(vide: Pisemne uzasadnienie skarżonego wyroku Sądu Rejonowego, s. 2).
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:
I. Zmianę wyroku w skarżonej części i uniewinnienie obwinionej.
ewentualnie, z ostrożności procesowej:
II. Uchylenie wyroku w skarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Białymstoku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd Okręgowy nie stwierdził uchybień, które rodziłyby wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku. Postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sądmeritipoddał logicznej analizie zgromadzone w sprawie dowody, z jednym wyjątkiem (o czym niżej). Wnioski ocenne Sądu pierwszej instancji są zgodnie z dyrektywą bezstronności (art. 4 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.), czego dowodem jest uniewinnienie obwinionej od czterech zarzucanych jej czynów i nie wykraczają poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.Jako takie nie wzbudziły wątpliwości Sądu Okręgowego.
Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku odniósł się do większości zagadnień podnoszonych w apelacji. Wskazał przy tym fakty, które uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Okoliczności ta zwalniają Sąd Okręgowy od odnoszenia się w szerszym zakresie do zarzutów apelacyjnych, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem poglądów przedstawionych przez Sąd I instancji (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2003 r., sygn. akt III KK 108/02, Lex nr 81194).
W tym miejscu wskazać jedynie należy, że Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych w kwestionowanym zakresie zasadnie oparł się na zeznaniach naocznych świadków zdarzeń, tj.E. K. (1),A. K. (2)iD. K.. Zeznania te są spójne, konsekwentne i układają się w logiczną całość. Tym samym dają pełne podstawy do uznaniaM. T.za winną popełnienia przypisanych jej czynów.
Wiarygodności zeznańE. K. (1)nie podważa to, że o dokonanych przez obwinioną kradzieżach zawiadomiła policję dopiero 18 maja 2012 r. (notabenetrzy dni po dokonaniu ostatniej kradzieży) oraz, że jej zeznania dotyczące kradzieży, o których mowa w pkt. od 3 do 6 części wstępnej wyroku (notabeneoparte na zasadzie skojarzeń, nie poparte innymi przekonywującymi dowodami) nie dawały wystarczających podstaw do uznaniaM. T.za winną ich popełnienia.
Dodać należy, że trudno sobie wyobrazić, jakie znaczenia z punktu widzenia wiarygodności zeznańE. K. (1)orazD. K., a tym samym ustaleń faktycznych ma okoliczność, że w/w odmiennie wskazywali miejsce pracy obwinionej.
Faktem jest, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do zeznańE. S., czym naruszył dyspozycjęart. 401 k.p.k.w zw. zart. 82 k.p.w.Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść zaskarżonego wyroku (art. 438 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 109§2 k.p.w.), albowiem zeznania tego świadka nie miały żadnego znaczenia z punktu widzenia ustaleń faktycznych w kwestionowanym zakresie Zważywszy, że obwinionaM. T.przebywała w sklepie należącym doE. K. (1)w dniach 8 maja 2012 r. i 15 maja 2012 r. sama.
Na marginesie, nie jest prawdą, jakobyE. S.stwierdziła, że obwiniona nie dopuściła się zarzucanych jej czynów (vide k. 49). Podała natomiast m.in., iż w trakcie pobytów w sklepie (wraz z obwinioną) „rozdzielały się” i „każda oglądała to co ją interesowało” Zeznania te – w realiach niniejszej sprawy – nie podważają więc ustaleń Sądu I instancji w zakresie przypisanych obwinionej czynów.
W świetle powyższych dowodów Sąd I instancji słusznie nie dał wiary wyjaśnieniomM. T., traktując je w kategoriach przyjętej przez obwinioną linii obrony.
Cechy oczywistej bezzasadności wykazuje zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 5§2 k.p.k.(w zw. zart. 8 k.p.w.). O naruszeniu tej regulacji można mówić jedynie wówczas, gdy sąd (a nie strona), mimo powziętych w sprawie wątpliwości co do stanu faktycznego, przyjmuje wersję wydarzeń niekorzystną dla oskarżonego (vide m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2012 r., V KK 61/12, LEX nr 1228657). Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że takie wątpliwości powziął.
Reasumując, ustalenia faktyczne Sądu I instancji z całą pewnością nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, zważywszy, że orzeczonej wobec obwinionej kary nie sposób uznać za niewspółmierną, a zwłaszcza w stopniu rażącym (videart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 109§2 k.p.w.), należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono – w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu – na mocyart. 119 k.p.w.w zw. zart. 636§1 k.p.k., w tym o wysokości zryczałtowanych wydatków w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji na mocy§3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków …. (Dz. U. Nr 118 , poz. 1269), zaś o opłacie na mocyart. 119 k.p.w.w zw. zart. 617 k.p.k.w zw. zart. 21 pkt 2w zw. zart. 8w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).