Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 272/13
Data wyroku: 2013-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Małgorzata Mojkowska, Paweł Rysiński
Słowa kluczowe: Kara Łączna
Podstawa prawna: art.85kk i art.86§1 kk

Sygn. akt II AKa 272/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 października 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Małgorzata Mojkowska

Sędziowie: SA – Paweł Rysiński (spr.)

       SO (del.) – Małgorzata Janicz

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r.
sprawy 1)B.A. J.oskarżonej zart. 297 § 1 k.k.i in.k.k.; 2)J. K.iA. W.oskarżonych zart. 297 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 7 grudnia 2012 r.    sygn. akt  XVIII K 268/10

1
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącejB.A. J.w ten sposób, że orzeczoną wobec niej karę łączną pozbawienia wolności obniża do lat 2 (dwóch);

na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie tak orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na 5 (pięcio) letni okres próby;
w pozostałej części zaskarżony w stosunku doB.A. J.wyrok utrzymuje w mocy;

2
w pozostałej zaskarżonej części tj. wobec oskarżonychJ. K.iA. W.utrzymuje wyrok w mocy, uznając apelacje obrońców za oczywiście bezzasadne;

3
zasądza na rzez Skarbu Państwa odB.A. J.koszty sądowe należne za obie instancje w tym 2.300 (dwa tysiące trzysta) zł z tytułu opłaty;

4
zasądza na rzecz Skarbu Państwa odJ. K.iA. W.po 1/3 poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków oraz z tytułu opłaty odJ. K.500 (pięćset) zł odA. W.– 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł;

5

      zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. K..A.. wW.738 zł ( w tym 23 % VAT) z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu osk.A. W.przed Sądem Apelacyjnymw. W..

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 7 grudnia 2012 r. rozstrzygnięto o odpowiedzialności karnej 25 osób oskarżonych o uzyskanie kredytów bankowych w sposób naruszający przepisyart. 297 § 1 k.k., ewentualnieart. 270 § 1 i art. 271 § 1 k.k.
Wyrok ten zaskarżyli apelacjami na korzyść obrońcy oskarżonychB.J.,J. K.iA. W..
Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny wyrok w stosunku do osk.K.iW.utrzymał w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. Nie wpłynęły w tej części sprawy wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W odniesieniu do sprawy osk.B.J.Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Stanęła ona pod zarzutami popełnienia dwóch czynów zart. 297 § 1 k.k.(pkt I i IIIa/o) oraz czynu zart. 18 § 2 i 3 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.(pkt IIa/o). Sąd Okręgowy uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów, przy czym uzupełnił każdorazowo ich opis o znamiona oszustwa zart. 286 § 1 k.k., zakwalifikował przypisane jej przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.(wpkt II i IIInadto zart. 294 § 1 k.k.) i skazał
- za czyn z pkt I a/o na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn z pkt II a/o na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę;
- za czyn z pkt III a/o na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 k.k.orzekł wobecB. J.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonejzarzucił wyrokowi w tej części obrazę przepisuart. 14 k.p.k., a w następstwie tego naruszenieart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.poprzez skazanie oskarżonej za czyny, które nie były objęte aktem oskarżenia, co uchybia zasadzie skargowości.
Nadto zarzucił orzeczeniu o karze pozbawienia wolności jej rażącą niewspółmierność przez takie ukształtowanie kar jednostokowych, a w szczególności kary łącznej, że nie pozwoliło to na warunkowe zawieszenie jej wykonania. Wniósł o uchylenie wyroku w odniesieniu do osk.B.J.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę orzeczenia w zakresie kary pozbawienia wolności w taki sposób, który umożliwi orzeczenie o warunkowym zawieszeniu jej wykonania.
Zarzut przekroczenia ram oskarżenia i uchybienie przez to zasadzie skargowości okazał się bezzasadny i to w sposób oczywisty. Pomijając brak w motywach apelacji stosowanego uzasadnienia tak istotnego zarzutu, obrońca poświęcił mu jedynie dziewięć wersów, hasłowo tylko sygnalizując rzekome uchybienie, to co ważniejsze w ogóle nie odniósł się do ustalonej na trwałe wykładni tożsamości czynów, a tym bardziej ustaleń i ocen sądu pierwszej instancji, który obszernie, przekonywująco i z powołaniem się na judykaty Sądu Najwyższego umotywował swój pogląd w tej kwestii.
Dlatego wystarczy jedynie przywołać, wskazywane przez Sąd Okręgowy postanowienie Sądu Najwyższego z 25 lutego 2002 r. – sygn.akt I KZP 1/02 (OSN 2002 z. 5-6 poz.35) wyjaśniające reguły ustalania tożsamości czynów na gruncie zachowań zabronionych przez przepisyart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny podziela wyrażone we wskazanym orzeczeniu poglądy prawne.
W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia zasady skargowości nie mógł być podzielony, jako oczywiście bezzasadny.
Zasadny natomiast okazał się zarzut rażącej niewspółmierności kary stawiany przez skarżącego w tym zakresie w jakim odnosi się do kary łącznej.
W szczególności sąd pierwszej instancji nie dość miał nawzględzie, że:

1
czyny przypisane oskarżonej popełnione zostały ponad 13 lat temu;

2
są one tego samego rodzaju, a ich zbieżność czasowa i przedmiotowa przemawiała za zastosowaniem przy orzekaniu kary łącznej zasady pełnej absorpcji;

3
oskarżona jest obecnie osobą 56 letnią;

4
cele kary, za przypisane oskarżonej przestępstwa, po upływie kilkunastu lat od ich popełnienia, nie muszą być osiągane przez karę izolacyjną ani w ich aspekcie zapobiegawczym i wychowawczym, ani w zakresie prewencji ogólnej.

Mając na uwadze powyższe przesłanki Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że orzeczoną wobecB.J.karę łączną pozbawienia wolności należy obniżyć do lat dwóch, a jej wykonanie warunkowo zawiesić na 5 – letni okres próby. Będzie to racjonalne, pozwoli nadto, co istotne, na realizowanie przez oskarżoną obciążających ją zobowiązań finansowych będących następstwem popełnionych przestępstw, co byłoby utrudnione, jeśli nie niemożliwe, gdyby oskarżoną osadzono w zakładzie karnym.
Z tych wszystkich przyczyn w odniesieniu do oskarżonejB.J.Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.