Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 186/12
Data wyroku: 2012-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Siewielec, Andrzej Kaczmarek, Wojciech Zaręba
Słowa kluczowe: Przestępstwa Gospodarcze
Podstawa prawna: art. 286 § 1 k.k., art. 276 k.k.

Sygn. akt II AKa 186/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Wojciech Zaręba

Sędziowie:

SA Beata Siewielec
SA Andrzej Kaczmarek (sprawozdawca)

Protokolant

Artur Trubalski

przy udziale Jacka Kuźmy prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r.
sprawyK. K. (1),M. B. (1),G. K.oskarżonych zart. 286 § 1 k.k.i innych
orazE. S.oskarżonej o przestępstwo zart. 276 k.k.w zb. zart. 270 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonychM. B. (1)iG. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt IV K 157/09

I
zmienia zaskarżony wyrok wobecE. S., w części dotyczącej opisu przypisanego oskarżonej czynu, w ten sposób, że ustala, iż oskarżona czyniła przygotowania do podrobienia dokumentów w celu użycia ich za autentyczne;

II
w pozostałych częściach zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje obrońców oskarżonychM. B. (1)iG. K.za oczywiście bezzasadne;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P.– Kancelaria Adwokacka wL.oraz adw.W. W.– Kancelaria Adwokacka wL.– kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym z urzędu odpowiednio oskarżonymM. B. (1)iE. S.;

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoM. B. (1)780 (siedemset osiemdziesiąt) zł, a od oskarżonegoG. K.2100 (dwa tysiące sto) zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz od oskarżonegoM. B. (1)738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem zwrotu części wydatków poniesionych w drugiej instancji;

V
zwalnia w całości oskarżonychG. K.iE. S., a oskarżonegoM. B. (1)w pozostałej części od ponoszenia wydatków za drugą instancję i ustala, że wydatki te, łącznie z wydatkami związanymi z apelacją prokuratora, ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
K. K. (1),M. B. (1)iG. K.oskarżeni zostali o to, że:

I
w dniu 10 lipca 2008r. wL., działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach ustalonego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili(...) sp. z o.o.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 25 000 zł, w ten sposób, że po uprzednim wypożyczeniu zagęszczarki(...)w wypożyczalni przyul. (...)wL., wprowadzili pracownika wypożyczalni w błąd co do zamiaru zwrotu zagęszczarki, wiedząc, że zostanie ona sprzedana innej osobie, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.;

II
w dniu 1 sierpnia 2008r. wL., działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach ustalonego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili(...) S.A.i(...)E. (...).C do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 28 000 zł, w ten sposób, że po uprzednim wypożyczeniu pojazdu QuadY.Grizzly onr rej. (...)w wypożyczalni(...)E.przyul. (...)wL., wprowadzili pracownika wypożyczalni w błąd co do zamiaru zwrotu pojazdu wiedząc, że zostanie on sprzedany innej osobie, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.;

III
w dniu 26 sierpnia 2009r. wL.działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach ustalonego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili(...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 178 941,60 zł w ten sposób, że po uprzednim wypożyczeniu rusztowańL.w ilości 323 m2w wypożyczalni przyul. (...)wL., wprowadzili pracownika wypożyczalni w błąd co do zamiaru zwrotu rusztowań wiedząc, że zostaną one sprzedane innym osobom, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.w zw. zart.294 § 1 k.k.;

a nadtoK. K. (1)iM. B. (1)oskarżeni zostali o to, że:

IV
w okresie od 18 do 20 października 2008r. wL., działając wspólnie i w porozumieniu, doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem(...) s.c.wW.(...)z siedzibą wL.przyul. (...)w kwocie 2433 zł, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika hotelu co do uiszczenia opłaty za pobyt i konsumpcję, przy czym czynu tegoM. B. (1)dopuścił się w ciągu 142 dni po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był skazany na mocy wyroku III K 324/08 Sądu Rejonowego w Lublinie, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k., zaś wobecM. B. (1)zart.286 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.;

nadtoK. K. (1)oskarżony został o to, że:

V
w dniu 20 maja 2008r. wŚ.województwa(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłW. L.prowadzącą jednoosobowo działalność gospodarczą pod nazwąP. W.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 51 100 zł, w ten sposób, że po uprzednim wypożyczeniu 322,2 m2rusztowań aluminiowych(...)w wypożyczalni mieszczącej się przyAl. (...), wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru zwrotu rusztowań wiedząc, że zostaną one sprzedane innej osobie, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.;

VI
w dniu 21 lipca 2008r. wL.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić(...)z siedzibą wL.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 700 zł w ten sposób, że po uprzednim wypożyczeniu nawigacji samochodowej(...)marki G.model(...)200 wraz z akcesoriami w postaci uchwytu samochodowego, kabla zasilającego, kart pamięciM. (...)GB z adapterem wprowadził pracownika wypożyczalni w błąd co do zamiaru zwrotu nawigacji, chcąc sprzedać ją innej osobie, lecz zamierzonego czynu nie dokonał z uwagi na zwrot nawigacji przezA. K. (1), tj. o przestępstwo zart.13 § 1 k.k.w zw. zart.286 § 1 k.k.;

VII
w okresie od 12 kwietnia 2007r. do 19 kwietnia 2007r. wL.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził(...) Bank S.Ado niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24 980,11 zł z tytułu kredytu udzielonego na mocyumowy nr (...)w ten sposób, że ubiegając się o kredyt złotowy wprowadził w błąd pracowników banku co do osiąganych przez siebie dochodów, przekładając nierzetelne pisemne oświadczenie o wysokości dochodów z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.w zb. zart.297 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart.12 k.k.;

nadtoM. B. (1)oskarżony został o to, że:

VIII
w dacie dziennej bliżej nieustalonej października 2008r. wL.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błądA. K. (1)co do swojej tożsamośc8i, podając się zaK. M.– pracownika Kancelarii Adwokackiej wL.należącej do adwokataA. H., zażądał od niego kwoty 4600 zł tytułem kosztów sprawowanej obrony jego synaK. K. (1)w postępowaniu karnym i w ten sposób doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wskazanej kwocie, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu co najmniej 124 dni po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był skazany na mocy wyroku III K 324/08 Sądu Rejonowego w Lublinie, tj. o przestępstwo zart.286 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.;

E. S.oskarżona została o to, że:
w okresie od daty dziennej bliżej nieustalonej do dnia 3 listopada 2008r. wL.ukrywała dokument, którym nie miała prawa wyłącznie rozporządzać w postaci karty pojazdu seriiKP/A.numer(...)samochodu markiO. (...)wystawionej na nazwiskoP. K.oraz czyniła przygotowania do podrobienia dokumentów w ten sposób, że weszła w posiadanie:
- pieczęci o treści(...)M. B. (1)(...)-(...) L.,ul. (...)NIP (...)REGON(...),tel. (...);
- pieczęci o treści „S.- (...)M. B. (2)(...)-(...) L.,ul. (...),tel.:(...), NIP 712 299 36 49, Regon(...)”;
- gumowego odcisku pieczęci o treści „Uprawniony diagnosta –S. S.”;
- gumowego odcisku pieczęci o treści(...)/011(...)”; 21 niewypełnionych druków „Umowa o pracę”
- 3 niewypełnionych druków umowy użyczenia;
-3 niewypełnionych druków umowy komisowej przekazania-sprzedaży;
- 6 niewypełnionych umów komisowych przyjęcia;
tj. o przestępstwo zart.276 k.k.w zb. zart.270 § 3 k.k.w zw. zart.270 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Lublinie, wyrokiem z dnia 29 listopada 2011r. sygn. akt IV K 157/09 oskarżonegoK. K. (1)uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów wyczerpujących odpowiednio znamiona występków:
- czyn zpkt I art.286 § 1 k.k.
- czyn zpkt II art.286 § 1 k.k.
- czyn zpkt III art.286 § 1 k.k.i z opisu czynu wyeliminował „znacznej wartości”
- czyn zpkt IV art.286 § 1 k.k.
- czyn zpkt V art.286 § 1 k.k.
- czyn zpkt VI art.13 § 1 k.k.w zw. zart.286 § 1 k.k.
- czyn zpkt VII art.286 § 1 k.k.w zb. zart.297 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart.12 k.k.
i za czyny zpkt I, II, III, IV, V, VIprzyjmując, iż zostały popełnione w ciągu przestępstw określonymart.91 § 1 k.k.skazał na podstawieart.286 § 1 k.k.w zw. zart.91 § 1 k.k.orazart.33 § 2 i 3 k.k.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł;
na podstawieart.46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczfirmy PW (...)z siedzibą wŚ.kwoty 51 100 zł;
za czyn zpkt VIIna podstawieart.286 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 3 k.k.orazart.33 § 2 i 3 k.k.na karę roku pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł;
na podstawieart.46 § 1 k.k.orzeka obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) Bank S.Az siedzibą weW.kwoty 24 980,11 zł;
na podstawieart.91 § 2 k.k.iart.86 § 1 i 2 k.k.połączył kary pozbawienia wolności i grzywny i jako łączną wymierzyłK. K. (1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 300 (trzysta) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł;
na podstawieart.69 § 1 i 2 k.k.orazart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 4 (czterech);
na podstawieart.63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 3 listopada 2008r. do dnia 27 marca 2009r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;
zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając poniesionymi wydatkami Skarb Państwa.
oskarżonegoG. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt I, II i III aktu oskarżenia z tym, że z opisu czynu w pkt III wyeliminował „znacznej wartości” i przyjął, iż czyn opisany w pkt III wyczerpuje znamionaart.286 § 1 k.k., a czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonym wart.91 § 1 k.k.za czyny z pkt I, II, III skazał go na podstawieart.286 § 1 k.k.w zw. zart.91 § 1 k.k.orazart.33 § 2 i 3 k.k.na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł;
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoG. K.iK. K. (1)solidarnie obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) S.Az siedzibą wS.kwoty 142 364 zł;
na zasadzieart.69 § 1 i 2 k.k.orazart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu tytułem próby na okres lat 3 (trzech);
na podstawieart.63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 4 listopada 2008r. do dnia 2 lutego 2009r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;
zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając poniesionymi wydatkami Skarb Państwa.
oskarżonegoM. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt IV i V aktu oskarżenia wyczerpujących dyspozycjęart.286 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.i przyjmując, iż czyny te zostały popełnione w ciągu przestępstw określonymart.91 § 1 k.k.za czyny z pkt IV, V skazał go na podstawieart.286 § 1 k.k.orazart.33 § 2 i 3 k.k.na karę roku pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł;
na zasadzieart.63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 3 listopada 2008r. do 13 listopada 2008r.;
zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, obciążając poniesionymi wydatkami Skarb Państwa.
uniewinnił oskarżonego od dokonania czynów opisanych w pkt I, II i III aktu oskarżenia.
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej wL.adw.M. P.kwotę 4 059 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
E. S.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawieart.270 § 3 k.k.w zw. zart.11 § 3 k.k.skazał oskarżoną na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
na zasadzieart.69 § 1 i 2 k.k.orazart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat;
na podstawieart.44 § 2 k.k.orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w pkt 8,9,10,11 wykazu dowodów rzeczowych na k.1018-1019;
zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, obciążając poniesionymi wydatkami Skarb Państwa;
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej wL.adw.W. W.kwotę 1623,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Powyższy wyrok zaskarżony został apelacjami prokuratora i obrońców oskarżonychM. B. (1)orazG. K..

Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonychM. B. (1)w części dotyczącej czynów z pkt I, II i III aktu oskarżenia,K. K. (1)w części dotyczącej czynu z pkt VII aktu oskarżenia,E. S.w całości i zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa karnego procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicieart.4, 7, 92, 366 § 1, 410 k.p.k., uwzględnienie przez Sąd I instancji wyłącznie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności dla niego niekorzystnych, wadliwą i jednostronną ocenę przeprowadzonych dowodów dokonaną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz polegającą na nieobdarzeniu wiarą wyjaśnień współoskarżonegoK. K. (1), co w konsekwencji spowodowało niesłuszne uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, wyrażający się w uznaniu oskarżonegoM. B. (1)za niewinnego popełnienia zarzuconych mu czynów, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a szczególności wyjaśnieńK. K. (1), prowadzi do wniosku, iż popełnił on zarzucane mu przestępstwa;

3
obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart.413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegającą na niedokładnym określeniu czynu przypisanego oskarżonymK. K. (1)w pkt VII aktu oskarżenia,E. S., poprzez zaniechanie ujęcia w opisie czynów wszystkich znamion przypisanych im przestępstw.

Wskazując na powyższe autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów I, II i III aktu oskarżenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie Iv Wydział Karny, zmianę wyroku w części dotyczącej czynów z pkt VII aktu oskarżenia poprzez uzupełnienie opisu i przyjęcie, że przedłożone pisemne oświadczenie o wysokości dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej było okolicznością o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego w zarzucie wsparcia finansowego, oraz zmianę wyroku w części dotyczącej czynu zarzuconegoE. S.poprzez uzupełnienie opisu czynu i przyjęcie, że czyniła ona przygotowania do podrobienia dokumentów w celu użycia ich za autentyczne.

Obrońca oskarżonegoM. B. (1)zaskarżyła wyrok w części uznającej oskarżonegoM. B. (1)za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów zakwalifikowanych zart.286 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.iart.91 § 1 k.k.i zarzuciła:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, że oskarżonyM. B. (1)dopuścił się opisanych w pkt IV i V aktu oskarżenia przestępstw oszustwa podczas gdy prawidłowa ocena zebranych w sprawie dowodów prowadzi do odmiennego wniosku;

2
obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczeniaart.4, 5§2, 7, 167, 410 i 424§ 1 k.p.k.polegającą na:

⚫

dowolnej nieuwzględniającej zasad wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego, nienależyte rozważenie wszystkich istotnych okoliczności i dowodów w postaci zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonegoM. B. (1)oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających na jego korzyść, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania oskarżonegoM. B. (1)winnym popełnienia dwóch przestępstw zart.286 § 1 k.k.,

zaniechanie przez Sąd poczynienia jakichkolwiek działań dowodowych z urzędu poprzez oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach świadkaA. K. (1)w części gdzie twierdzi on, że w obecności żonyW. K.przekazał oskarżonemuM. B. (1)pieniądze w kwocie 4600 zł bez zweryfikowania zeznań tego świadka i skonfrontowania go zW. K.oraz aplikantem adwokackimM., któremu miał przekazać wspomniane pieniądze, a które to osoby nie były w procesie tym przesłuchane.

We wnioskach domagała się zmiany zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego IV Wydział Karny wL.i uniewinnienie oskarżonegoM. B. (1)od popełnienia wszystkich zarzucanych mu przestępstw, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy w/w oskarżonego do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoG. K.zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

⚫

obrazę przepisów postępowania, tj.art.4, 5§2, 7, 366§1 k.p.k.orazart.410 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, polegająca na ukształtowaniu przekonania co do zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii winy oskarżonego, podczas gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy dotyczące roliG. K.w wypożyczaniu przezK. K. (1)a następnie sprzedaży maszyn i urządzeń oraz rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoG. K.;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, wyrażający się w bezzasadnym uznaniu, że pomimo żeG. K.nie zrealizował wszystkich znamion przypisanych mu czynów, nie oznacza że ich nie akceptował, a tym samym jest możliwość przypisania mu współsprawstwa, jak również żeG. K.działał wspólnie i w porozumieniu zK. K. (1), gdzie ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z wyjaśnień oskarżonegoG. K.jak i innych współoskarżonych oraz z zeznań świadków wynika, iżG. K.jedynie pomagałK. K. (1)jako kolega podwożąc go swym samochodem i użyczając mu placu nadziałce swoich krewnych, przy tym nie wiedział on, że zamiaremK. K. (2)jest nielegalna odsprzedaż wypożyczonych maszyn i urządzeń jak również bezspornie wynika, iż nie uzyskał on z przestępczego procederuK. K. (1)żadnych korzyści majątkowych;

obrazę przepisów prawa materialnego, a toart.46 § 1 k.k.poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoG. K.obowiązku naprawienia szkody w sytuacji gdzie nie udowodniono popełnienia przez niego zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów i orzeczenie naprawienia szkody w wysokości dowolnie ustalonej przez Sąd.

Wskazując na powyższe skarżący domagał się:

1
zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia zarzucanych mu czynów

ewentualnie:

2
uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Z wniesionych środków odwoławczych jedynie apelacja wniesiona na niekorzyść oskarżonejE. S.zasługiwała na uwzględnienie. W pozostałym zakresie apelacja urzędu prokuratorskiego nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś zaskarżenie wyroku przez obrońców oskarżonychM. B. (1)iG. K.okazało się oczywiście bezzasadne.
Odnosząc się do uwzględnionego środka odwoławczego dość powiedzieć, że wskazane w nim uchybienie, wynikające z naruszenia treści normatywnejart.413 § 2 pkt 1 k.p.k., rzeczywiście miało miejsce, a brak w opisie czynu znamienia kwalifikującego, a mianowicie czynienia przygotowań do podrobienia dokumentu„w celu użycia ich za autentyczne”musiałby skutkować uniewinnieniem od popełnienia czynu lub taką jego modyfikacją, która wskazywałaby na zrealizowanie przez oskarżoną jedynie znamion występku stypizowanego wart.276 k.k., co wskazuje, że uchybienie to nie tylko mogło, ale miało wpływ na treść wyroku.
Konsekwencją więc uwzględnienia apelacji prokuratora była zmiana zaskarżonego w tej części wyroku.
Na uwzględnienie nie zasługiwała apelacja prokuratora w odniesieniu do oskarżonegoK. K. (1). Skarżący wskazał na uchybienie wynikające z naruszeniaart.413 § 1 pkt 2 k.p.k., a sprowadzające się do zaniechania, przez sądmeriti,ujęcia w opisie zarzuconego, a następnie przypisanego w zaskarżonemu wyrokowi czynu, wszystkich znamion przestępstwa opisanego wart.297 § 1 k.k., pozostającego w kumulatywnym zbiegu z występkiem zart.286 § 1 k.k.Autor apelacji powiada bowiem, że sąd pierwszej instancji, powielając błąd prokuratora zawarty w zarzucie aktu oskarżenia, w zakresie czynu opisanego w pkt VII, nie zawarł znamienia kwalifikującego ten czyn, a mianowicie, że nierzetelne, pisemne oświadczenie o wysokości dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej było„okolicznością o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego w zarzucie wsparcia finansowego”.
Nie sposób zgodzić się z apelującym prokuratorem. Idzie bowiem o to, że sąd pierwszej instancji, przypisując oskarżonemu popełnienie przestępstwa zarzuconego mu w pkt VII aktu oskarżenia, nazwał alternatywną czynność sprawczą, jak uczynił to autor aktu oskarżenia, a mianowicie, że oskarżony przedstawił nierzetelne oświadczenie o wysokości dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, co niewątpliwie przecież wskazuje na zrealizowanie znamienia określającego ten typ czynu zabronionego, a mianowicie wskazuje na istotne znaczenia tej czynności dla uzyskania wymienionego w zarzucie wsparcia finansowego.
W ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, zachowanie sprawcy przestępstwa stypizowanego wart. 297 § 1 k.k.polega, w jego stronie przedmiotowej, na przedkładaniu nieodpowiadających rzeczywistości dokumentów, oświadczeń, w celu uzyskania określonych tam świadczeń finansowych, zgodnie z przepisami określającymi warunki pozyskania danego świadczenia, a brak dookreślenia, w zarzucanym, a następnie przypisanym oskarżonemu czynie, istotności znaczenia czynności wykonawczych dla pozyskania danego świadczenia, w tym konkretnym przypadku, nie miał wpływu na treść zaskarżonego wyroku, co nie powinno chyba budzić wątpliwości, a skoro tak, to nie może być mowy o uchybieniu w rozumieniuart. 438 pkt 2 k.p.k.
Bezzasadnie podniesiony został zarzut opisany w pkt 1 skargi apelacyjnej urzędu prokuratorskiego, oparty na afirmowaniu uchybień w zakresie oceny ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, ze szczególnym eksponowaniem naruszenia zasady obiektywizmu.
Z oczywistych powodów nie zachodzi potrzeba czynienia rozważań w aspekcie naruszenia treści normatywnejart. 92 k.p.k., odnoszącego się przecież do orzeczeń w ogóle, a to dlatego, że w zakresie wyrokowania decydujące znaczenie ma treśćart. 410 k.p.k., którego naruszenie zostało przez skarżącego wyeksponowane.
Lektura uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego nie stanowi, w pełnym jego zakresie, zobrazowania jakich to konkretnie błędów przy ocenie dowodów dopuścił się sądmeriti, gdzie tkwią błędy logiczne w rozumowaniu sądu, w czym przejawia się niezgodność ocen z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym, lecz zawiera ocenę skarżącego, która jakkolwiek znajduje wsparcie w materiale dowodowym sprawy, to jednak w żadnym wypadku nie przesądza o bezzasadnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. K. (1), pomawiającego oskarżonegoM. B. (1)o popełnienie przestępstw opisanych w pkt pkt I, II i III aktu oskarżenia. W istocie rzeczy, poza faktem, że obaj oskarżeni się znali, depozycjeK. K. (1), w omawianym zakresie, nie zostały potwierdzone w taki sposób, aby pozwalały, ponad wszelką wątpliwość, uznać oskarżonegoM. B. (1)za winnego popełnienia tych przestępstw.
Sąd Apelacyjny w Lublinie pragnie zauważyć, że uchylenie zaskarżonego wyroku i cofnięcie sprawy do stadium postępowania przed sądem pierwszej instancji nie może wiązać się tylko z samym faktem wniesienia środka odwoławczego, trafnie nawet sygnalizującego uchybienia, które mogły mieć wpływ na treść wyroku. Idzie bowiem o to, że za tego rodzaju rozstrzygnięciem winny przemawiać zarówno względy procesowe jak i celowościowe, a więc nie tylko stwierdzenie uchybienia, oraz to, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy istnieje realna możliwość wydania innego, niż zaskarżone orzeczenie.
Na poparcie swojego stanowiska autor apelacji przytacza zeznaniaA. K. (2)– konkubiny oskarżonegoK. K. (1)– która, jakkolwiek nie posiadała wiedzy na okoliczność gróźb kierowanych przezM. B. (3), co podkreślił sądmeritiw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i czego nie kwestionuje autor apelacji, to jednak oświadczyła, żeK. K. (2)„bał się oskarżonegoM. B. (1)i się jego słuchał”. Ta ostatnia kwestia, podnoszona w apelacji prokuratora, nie podważa rozumowania sądu pierwszej instancji, a skarżący nie wskazuje jakie znaczenie ma ona dla(...), który przecież dysponując quadem, „wypożyczonym” na szkodę(...) s.c., nie opowiadał swojej konkubinie w jaki sposób wszedł w jego posiadanie. Uznanie wyjaśnieńK. K. (1)za wiarygodne tylko dlatego, że znał się on zM. B. (1)i był pod jego wpływem, to wnioskowanie w istocie bardzo niebezpieczne i wątpliwe, nawet w kontekście kolejnej okoliczności afirmowanej przez autora apelacji, a mianowicie zeznańK. Ł.– nabywcy zagęszczarki – które miały potwierdzać wyjaśnieniaK. K. (1).
Według autora apelacjiK. Ł.(podejrzany w sprawie VI Ds. 23/10/s o przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.i inne, k. 1717 – 1718) miał zeznawać na okoliczności obciążająceM. B. (1), i na dowód ten autor apelacji powołuje się w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego.
Pomijając już sam fakt, że „dowód” ów miał zostać złożony przez prokuratora do akt w toku rozprawy przed sądem pierwszej instancji, dość powiedzieć że rzeczony protokół w żadnym wypadku nie może stanowić dowodu – przede wszystkim dlatego, że protokół ów zawierawyciągz wyjaśnień podejrzanego, nie jest w żaden sposób uwierzytelniony, ani przez nikogo podpisany. Fragment owego wyciągu został jednak, podczas rozprawy głównej, odczytany, przez prokuratora,K. Ł.– zeznającemu w charakterze świadka – i świadek potwierdził jego treść, dodając, że jak rozmawiał on wcześniej zM. B. (1), to mówił on, że ma dostęp do materiałów budowlanych i może mu coś taniej załatwić (k. 1721). Na k. 1720v świadek nie zeznał że wie, iż oskarżonyB.wyłudził różne maszyny, ale słyszał o tym bo„ktoś kiedyś powiedział”. Oznacza to, że dowód z zeznańK. Ł.nie wspiera tezy głoszonej przez autora apelacji, ani bowiem świadek ten nie potwierdził wyjaśnień oskarżonegoK. K. (1), ani nie przedstawił żadnych przekonujących okoliczności, które czyniłyby wyjaśnienia tego oskarżonego, w omawianym zakresie, wiarygodnymi.
Nie znalazł więc Sąd Apelacyjny w Lublinie podstaw do uwzględnienia postulatu skarżącego prokuratora, dążącego do uchylenia zaskarżonego wyroku wobec oskarżonegoM. B. (1)i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Jak już wyżej zaznaczono oczywiście bezzasadna okazała się apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoM. B. (1). Apelacja ta zasadza się na względnych powodach odwoławczych, określonych wart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.z pierwotnym uchybieniem – według autorki wniesionego środka odwoławczego – wynikającym z naruszenia art.art. 4, 5 § 2, 7, 167, 410 i 424 § 1 k.p.k.i będącym następstwem naruszenia tych przepisów – błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegającym na wyrażeniu błędnego poglądu, że oskarżonyM. B. (1)swoim zachowaniem zrealizował występek oszustwa.
Lektura uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego upoważnia do stwierdzenia, że nie wyeksponowano w nim żadnych stanów, które wskazywałyby na naruszenie zasad obiektywizmu czy naruszenia regułyinformationiu in peius, a naruszenie zasady inicjowania postępowania dowodowego z urzędu, co zapewne – według obrońcy oskarżonego – ma wskazywać na naruszenie zasady obiektywizmu, w odniesieniu do czynu zrzuconegoM. B. (4), a opisanego w pkt V, następnie przypisanego w takich samym kształcie, wynika z niewłaściwego odczytania zeznań świadkaA. K. (1).
W pierwszej jednak kolejności należy odnieść się do podnoszonego uchybienia w zakresie numeracji czynów opisanych w pkt V aktu oskarżenia i przyjętych w części wstępnej zaskarżonego wyroku.
Bezspornie, w części wstępnej wyroku, opisano dwa różne przestępstwa pod takim samym numerem „V”. Pierwsze z nich (str. 3 wyroku) dotyczy przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.zarzuconego tylko i wyłącznie oskarżonemuK. K. (1). Drugie zaś (str. 4 wyroku) dotyczy przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.zarzuconego wyłącznie oskarżonemuM. B. (1), popełnionego na szkodęA. K. (1). W części dyspozytywnej kontestowanego orzeczenia sądmeritiuznał oskarżonegoM. B. (1)za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt pkt IV i V aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycjęart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Z oczywistych więc powodów nie może być tu mowy o przypisaniu oskarżonemuM. B. (1)popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k., zarzuconegoK. K. (1), już chociażby dlatego, że w kwalifikacji prawnej czynu z pkt V, przypisanego temu oskarżonemu, nie wskazano, aby popełniony on został w warunkach recydywy podstawowej lub aby czyn ten popełniony został wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.
Nie ulega wątpliwości, że wadliwie podniesione zostały oba zarzuty, ale niewątpliwe też jest, że błąd ten nie ma żadnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Istnieją bowiem wszelkie podstawy do prawidłowego odczytania rozstrzygnięcia sądumerititj. jakie czyny przypisano oskarżonemuM. B. (1)i za jakie czyny wymierzono mu karę przy zastosowaniu instytucji określonej wart. 91 § 1 k.k.
Pozostając przy rozważaniach dotyczących tego, przypisanego oskarżonemuM. B. (1), czynu zauważyć wypada, że, w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, nie zachodziła potrzeba inicjowania postępowania dowodowego z urzędu w celu weryfikowania depozycji świadkaA. K. (1)tj. przeprowadzenia dowodu z zeznań jego żony –W. K.– a to dlatego, że, wbrew twierdzeniom autorki apelacji,A. K. (1)nie zeznał, iż pieniądze, w kwocie 4600 zł, przekazał on oskarżonemu w obecności żonyW. K.. ŚwiadekA. K. (1)zeznał jedynie, że był wtedy w domu z żoną (k. 1298v), a nie że przekazywał pieniądze w obecności żony. Należy zwrócić również uwagę na fakt, że obrońca oskarżonego uczestniczyła w rozprawie głównej, w dniu kiedyA. K. (1)składał zeznania w charakterze świadka, i nie dostrzegła potrzeby weryfikacji zeznań tego świadka, mimo takiej możliwości przewidzianej przecież wart. 9 § 2 k.p.k.Nie dyskredytuje też tego dowodu fakt, żeA. K. (1), wręczając oskarżonemu, podającemu się za aplikanta adwokackiego z Kancelarii Adwokackiej adw.A. H., kwotę 4600 zł nie wręczył tej kwoty za pokwitowaniem, ani to, że regulując opłatę za wypożyczony przezK. K. (1)sprzęt, zażądał, od właścicielafirmy (...), pokwitowania uiszczenia kwoty 500 zł. Wszelako ta ostatnia kwota pozostawała w związku z możliwym przestępstwem, popełnionym przez syna świadka, i zapewne z tego powodu chciał on być w posiadaniu dowodu naprawienia szkody. Niepobranie zaś pokwitowania kwoty regulowanej za prowadzenie sprawy karnej syna mogło wynikać z zaufania świadka do osoby sprawującej zawód adwokata. Przecież kwota ta miała zostać przekazana adw.A. H., a więc osobie wykonującej zawód o wysokim stopniu zaufania publicznego. Poza sporem pozostaje też, że zarównoA. H.jak iK. M.– aplikant adwokacki – składali zeznania w niniejszej sprawie, i to z zachowaniem zasad bezpośredniości. Obrońca oskarżonego brała udział w rozprawie (zob. k. 1412 i k. 1416v oraz k. 1467 i k. 1468v – 1469v) i nie postulowała przeprowadzenia innych, w tym zakresie, dowodów, a w szczególności konfrontacji pomiędzy świadkami, depozycje których stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Wszystko to nie daje podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia sądumeritiw zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt V aktu oskarżenia.
Równie bezzasadne są zarzuty odnoszące się do czynu, popełnionego przez oskarżonego, wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymK. K. (1), a opisanym w pkt IV aktu oskarżenia.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że okoliczności zdarzenia opisanego w pkt IV nie są przez obrońcę oskarżonego kwestionowane. Wątpliwości obrońcy budzi ocena prawna czynu, który stanowił, według autorki apelacji,„niekaralne niewywiązanie się przez oskarżonego ze zobowiązania cywilno-prawnego”. Dalej skarżąca powiada, że oskarżony nie miał jednak zamiaru wyłudzenia należności (co już wskazuje na czyn zabroniony) za jego pobyt w chwili zawierania umowy i uiściłby ją niezwłocznie, gdyby nie fakt zatrzymania przez Policję.
Nie dostrzega jednak apelująca obrońca oskarżonego, że przestępcze zachowanie oskarżonego miało miejsce w okresie od 18 do 20 października 2008 r., a więc po upływie dwóch tygodni. Gdyby oskarżony chciał uregulować należność„niezwłocznie”, to miał ku temu wystarczająco dużo czasu. A przecież oskarżony, mający stałe miejsce zamieszkania wL.wspólnie zK. K. (1), zakwaterowali się w miejscowym hotelu i przez trzy dni korzystali z jego usług, co samo w sobie nie jest ani naganne, ani karygodne. Jednak deklaracja o uregulowaniu należności za hotel przez firmę, ze zobowiązaniem przedstawienia potwierdzenia uregulowania tej płatności absolutnie świadczy o działaniu oskarżonego z zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonego tym czynem do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Przecież oskarżeni nie tylko, że, wbrew wcześniejszym ustaleniom, nie wrócili po pracy do hotelu, ale nie mieli realnej możliwości dokonania przelewu z konta firmowego, bode factonie prowadzili żadnej działalności gospodarczej. Zarówno oskarżonyK. K. (1)jak i oskarżonyM. B. (1), jak sami wyjaśnili, utrzymywali się z prac dorywczych i nie mieli nic wspólnego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Te okoliczności ustalone przecież zostały przez sąd pierwszej instancji i obrońca oskarżonego ich nie zakwestionował.
Nawet gdyby pokrzywdzony odzyskał pieniądze w późniejszym terminie, to i tak nie miałoby to znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonego bowiem pochód przestępstwa stypizowanego wart. 286 § 1 k.k.kończy się z chwilą rozporządzenia przez pokrzywdzonego mieniem. To zaś, że oskarżony zachowaniem swoim zrealizował znamiona tego typu czynu zabronionego nie może budzić wątpliwości, a rozważania autorki apelacji, na ten temat, są całkowicie bezzasadne. Już bowiem w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1972 r. (sygn. akt VI KZP 49/72) wyrażono pogląd, akceptowany przez Sąd Apelacyjny w Lublinie, że zawarte wart. 121 § 2 Kodeksu wykroczeńokreślenie„wyłudza”inne podobne świadczenia, o którym wie, że jest płatne nie obejmuje wyłudzenia należności w hotelu bez zamiaru uiszczenia należności. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy skonstatował, że tego rodzaju zachowanie może stanowić przestępstwo zart. 205 k.k.(z 1969 r., obecnie zart. 286 § 1 k.k.).
Jeżeli więc zważyć, że oskarżeni, również oskarżonyM. B. (4), nie mieli zamiaru uiścić należności za pobyt w hotelu, co bezspornie wynika z poczynionych przez sądmeritiustaleń, to nie może być mowy, że doszło do„niekaralnego – niewywiązania się przez oskarżonego ze zobowiązania cywilno-prawnego”.
Reasumując, wbrew twierdzeniom autorki apelacji, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji nie uchybił żadnej, ze wskazanych w apelacji, normie procesowej, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznym przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób wyczerpujący, umożliwiający dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Orzeczona wobec oskarżonego kara, wymierzona z zastosowaniem instytucji przewidzianej wart. 64 § 1 k.k.nie razi swoją surowością i uwzględnia we właściwych, uzasadnionych ich rangą, proporcjach dyrektywy wymiaru kary. Skoro tak to zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, zwłaszcza, że w oświadczeniu procesowym oskarżonego – „autorskiej” apelacji – nie przedstawiono żadnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia. Nie znalazł też sąd odwoławczy podstaw do wyjścia poza granice wniesionych apelacji z powodów o których mowa chociażby wart. 439 i 440 k.p.k.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego znajduje swoje uzasadnienie w treściart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 616 § 2 k.p.k.w zw. zart. 624 k.p.k.