Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKzw 130/13
Data wyroku: 2013-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Słowa kluczowe: Środki Zabezpieczające, Koszty Procesu
Podstawa prawna: art. 201 kkw, art. 618§1 kpk (a contrario) w zw. z §13 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dn. 10.08.2004r. (Dz. U. Nr 179, poz 1854)
Teza: (...) za wskazanie propozycji miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego, dokonane w trybie §13 ust. 3 w zw. z §12 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających (Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854), Komisji Psychiatrycznej do Spraw Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia – wynagrodzenie nie przysługuje. (...)

Sygn. akt II AKzw 130/13

POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący : SSA Dariusz Czajkowski

Protokolant  : Agnieszka Rezanow-Stöcker

BEZ UDZIAŁU STRON

po rozpoznaniu w sprawieW. W.s.E.
zażalenia wniesionego przez Komisję Psychiatryczną ds. Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia
na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt II Ko2 1/03
w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia z tytułu sporządzenia opinii na podstawieart.437§1kpk

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku Komisji Psychiatrycznej ds. Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia o wypłatę wynagrodzenia za sporządzenie opinii z dnia 21 listopada 2012r. dotyczącej wskazania miejsca realizacji środka zabezpieczającego orzeczonego wobecW. W..
Zażalenie na to postanowienie złożyła Komisja Psychiatryczna ds. Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podał, że wystawiony rachunek odnosi się do czynności wykazanych w Załączniku Nr 2 do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.12.1971r. w pozycji IV- inne czynności, tzn. chodzi tu o wydanie opinii wyłącznie na podstawie akt sprawy. Z kolei działalność komisji określona jest wKodeksie Karnym Wykonawczymwart. 201§2, jako wydawanie opinii na rzecz sądów w ramach orzekania środków zabezpieczających. W ocenie skarżącego opinie wydawane przez Komisję spełniają kryteria opinii określone wart. 193§1 i 2 kpki za ich sporządzenie przysługuje wynagrodzenie. Podniósł ponadto, że Sąd powinien wydać postanowienie o zasięgnięciu opinii w sprawie realizacji środka zabezpieczającego orzeczonego wobecW. W., a wadliwy tryb nie pozbawia opiniującego prawa do wynagrodzenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd Okręgowy orzekając w przedmiocie dalszego stosowania wobecW. W.środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym oparł się na aktualnej opinii sądowo-psychiatrycznej Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych wS.z dnia 4 października 2012r., z której wynika, że nadal wymaga on stosowania środka zabezpieczającego, tj. pobytu i leczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym o wzmocnionym stopniu zabezpieczenia. Wobec stanu zdrowia skazanego szpital ten wydał w dniu 7 listopada 2012r. kolejną opinię sądowo-psychiatryczną zalecającą pilną zmianę miejsca wykonywania środka zabezpieczającego na oddział o podstawowym zabezpieczeniu właściwym dla miejsca zamieszkania. W uzasadnieniu wskazano, że pacjent z racji niedołężności fizycznej nie wymaga wzmocnionych środków zabezpieczenia, w dalszym jednakże ciągu utrzymują się zaburzenia myślenia sprowadzające konieczność kontynuowania detencji.
Wobec powyższego sędzia Sądu Okręgowego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 8 listopada 2012r. na podstawie § 13 ust. 2 i 3 w zw. z§12 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających(Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854) zwrócił się do Komisji Psychiatrycznej do spraw Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowiao wskazanie propozycji miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającegowobec podejrzanegoW. W..
Zgodnie z przepisem§ 13 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających(Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854) w celu zapewnienia prawidłowego przenoszenia sprawców do innego zakładu wykonującego środek zabezpieczającysąd może zasięgać opinii Komisji.
W sytuacji gdyby Sąd nie skorzystał z takiej możliwości - zasięgnięcia opinii, zobowiązany byłby przesłać komisji stosowną dokumentację, a więc orzeczenie sądu o zastosowaniu środka zabezpieczającego, opinie biegłych psychiatrów i ewentualnie inne opinie, a także opinię kierownika zakładu, w którym internowany przebywał.Komisja po otrzymaniu stosownej dokumentacji niezwłocznie, najpóźniej w terminie miesiąca, przesyła sądowi propozycję miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego wraz z jej uzasadnieniem (§13 ust. 2 i 3 Rozporządzenia).
Zatem to od decyzji Sądu zależy czy przed wydaniem postanowienia w przedmiocie przeniesienia internowanego do innego zakładu zamkniętego należy zasięgnąćopiniikomisji do spraw środków zabezpieczających.
Jeżeli sąd uzna za niezbędne zasięgnięcie opinii Komisji to wyda stosowane postanowienie na podstawie przepisówKodeksu postępowania karnego(art. 193kpk). W takim przypadku, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zgodzić się należy ze skarżącym, że za wydanie opinii przysługuje wynagrodzenie. Sąd Apelacyjny podziela w tym zakresie stanowisko zarówno Sądu Apelacyjnego w Lublinie (postanowienie z dnia 12 maja 2010r. sygn. akt II AKzw 62/10), jak i Sądu Apelacyjnego w Łodzi (postanowienie z dnia 10 marca 2010r., sygn. akt II AKzw 91/10).
W innym wypadku Sąd przesyła komisji stosowną dokumentację, a komisja niezwłocznie przesyła sądowi propozycję miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego wraz z jej uzasadnieniem (§13 ust. 2 i 3 Rozporządzenia).
W tym miejscu należy podzielić zapatrywania Sądu Apelacyjnego w Lublinie (postanowienie z dnia 12 maja 2010r. sygn. akt II AKzw 62/10), że „(…)od oceny sądu zależy, czy przed wydaniem postanowienia w przedmiocie przeniesienia sprawcy do innego zakładu zamkniętego należy zasięgnąć opinii komisji do spraw środków zabezpieczających”
W niniejszej sprawie, jak wynika z dogłębnej analizy akt sprawy, Sąd Okręgowy w Olsztynie nie zwracał się do Komisji Psychiatrycznej do spraw Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowiao wydanie opinii w trybie§ 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowiaz dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających(Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854).
Sędzia Sądu Okręgowego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 8 listopada 2012r. zwrócił się do Komisji Psychiatrycznej do spraw Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia jedynieo wskazanie propozycji miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego wobec podejrzanegoW. W..Powołał się ponadto na§ 13 ust. 2 i 3w zw. z§12 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających(Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854).
Komisja winna była zatem w trybie§ 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r.przesłać tylko propozycję miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego wraz z jej uzasadnieniem, a nie wydać opinię w trybie § 13 ust. 1 w/w Rozporządzenia (czego sporządzenia sąd nie zlecał).
Wobec powyższego skonstatować należy, że zawskazanie propozycji miejsca dalszego wykonywania środka zabezpieczającego, dokonane w trybie§13 ust. 3w zw. z§12 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004r. w sprawie wykazu zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających(Dz. U. z 2004r. Nr 179, poz. 1854), Komisji Psychiatrycznej do Spraw Środków Zabezpieczających przy Ministrze Zdrowia – wynagrodzenie nie przysługuje.
W demokratycznym państwie prawnym nie może być bowiem tak, że organ realizujący ustawowe zadania publiczne, powołany i działający przy naczelnym organie administracji rządowej, będzie otrzymywał wynagrodzenie za każdą urzędową czynność z zakresu powierzonych mu kompetencji. Organ taki może żądać wynagrodzenia tylko wtedy, gdy wykonywana czynność jest wskazanaexpressis verbis wustawie jako odpłatna lub której odpłatność-jak w przypadku ekspertyz mających charakter opinii w rozumieniuart.193 § 1 i § 2 k.p.k.-da się wyprowadzić z przepisów szczególnych (art.618f§ 1 k.p.k.)
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.

(...)(...)

(...)

(...)