Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 71/01
Data wyroku: 2001-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Mieszczańska, Jan Dybek, Jolanta Śpiechowicz
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt: II AKa 71/01

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 marca 2001 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Śpiechowicz (spr.)

Sędziowie

SA Jan Dybek
SO del. Elżbieta Mieszczańska

Protokolant

Barbara Oleś

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego
po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2001r.
sprawy z wnioskuL.P.,T. P.iT. Z.
- o odszkodowanie
z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawców
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 14 grudnia 2000r. sygn. akt XVI1 Ko 291/96

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok a kosztami postępowania odwoławczego obciążą Skarb Państwa.

II AKa 71/01

UZASADNIENIE
Sad Okręgowy w Katowicach, postanowieniem z dnia 14.12.2000 r. sygn. XVI1 Ko 291/96 oddalił wniosekL.P.,T. Z.iT. P.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za represjonowanieC. P.w latach 1948-1957 przez władze b. ZSRR.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawców zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niewzięciu pod uwagę wszystkich okolicz­ności sprawy, a przede wszystkim faktu, iżC. P.został aresztowany, a następnie skazany z powodu przynależności do Armii Krajowej.
W oparciu o ten zarzut apelacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie wniosku, względnie o przekazanie sprawy do ponow­nego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny uznał apelację za całkowicie bezzasadną.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie ma­teriału dowodowego i trafnie ustalił, że brak jest przesłanek do zasądzenia na rzecz wnioskodawców żądanego w trybie ustawy z dnia 23-11.1991 r. o uznanie za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego odszkodowania.
Zasądzenie odszkodowania w oparciu o cyt. ustawę warunkowane jest udowodnieniem związku zachodzącego pomiędzy wykazywaną szkodą lub krzywdą a orzeczeniem, którego nieważność została stwierdzona lub takiego związku z represjami, jakie osobę tę spotkały ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych w warunkach, o których mowa w ust.2 a i 2b art.8 ustawy lutowej. Ten związek musi być udowodniony, nie może opierać się jedynie na domniemaniu, przy tym ciężar dowodu (lub co najmniej inicjatywy dowodowej) spoczywa na wnioskodawcy,(Por. wyrok SA Wroc ­ław II AKa 69/99 OSA 1999/4/35).
Dostarczone przez wnioskodawców dokumenty stanowią jedynie nikłą poszlakę, iż represje z jakimi zetknął sięC. P.związane były z jego wcześniejszą przynależnością do Armii Krajowej i w ża­den sposób, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie stanowią przekonującego dowodu .6 istnieniu tegoż związku.
Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, iż zgodnie z art.8 ust 2b ustawy lutowej, nawet gdyby przyjąć, że związek taki istniał, to działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, o której mowa w ust. 2a musiała mieć miejsce w okresie od l7.IX.1939r. do 5.11.1946 r., bowiem wolą ustawodawcy była realizacja roszczeń odszkodowawczych za działalność osób repre­sjonowanych na wschód od linii Curzona, jedynie w tym wąskim przedziale czasowym.
Skoro więcC. P.aresztowany został dopiero 6 sierp­nia 1948 r., przeto także i ta, wymieniona wyżej przesłanka nie jest spełniona, stąd też wyrok Sądu I instancji należało utrzymać w mocy.