Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 149/13
Data wyroku: 2013-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pratkowiecki
Słowa kluczowe: Reformationis In Peius
Podstawa prawna: art. 109 kpsw

Sygn. akt. IV Ka 149/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Paweł Pratkowiecki

Protokolant

stażysta Antonina Kubiena

po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r.
sprawyK. W.(W.)
obwinionego o wykroczenie z art. 97 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy
z dnia 4 stycznia 2013 r. sygn. akt. VIII W 976/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymiar orzeczonej wobec obwinionego grzywny obniża do 300,00 (trzystu) złotych,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50,00 złotych zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 30,00 złotych opłaty za obie instancje.

Sygn. akt IV Ka 149/13

UZASADNIENIE
ObwinionyK. W.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 18.09.2012 r. o godzinie 14 wL.ul. (...)kierując samochodem osobowym markiv.onr rej. (...)uszkodził zaparkowany samochód markiP.onr rej. (...)wykonując manewr cofania,tj. o czyn z art. 97 k.w.

Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012 r. Sąd Rejonowy w Legnicy uznał obwinionegoK. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych.
Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowew kwocie 100 (stu) złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości obwiniony i stawiając zarzuty obrazy prawa procesowego oraz prawa materialnego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od postawionego zarzutu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie.
W sprawie poza sporem jest to, jaki przebieg miało krytyczne zajście. Obwiniony kwestionuje jedynie, że w wyniku jego zachowania doszło do uszkodzenia samochodu należącego do pokrzywdzonej. O tym, że takie uszkodzenie powstało stanowią jednak konsekwentne zeznania przywołanych przez Sąd Rejonowy świadków. Wpisują się one w logikę i charakter zdarzenia, które polegało przecież na tym, że obwiniony swoim pojazdem uderzyłw samochód pokrzywdzonej i doprowadził do zarysowań na zderzaku.
Podnoszona w apelacji okoliczność, że samochód należący do obwinionego posiada specjalne zderzaki, które amortyzują zetknięcie z innym pojazdem, jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, albowiem najwidoczniej tego typu właściwości nie posiadał pojazd pokrzywdzonej, z czym obwiniony powinien się liczyć.
Zupełnie nie przystają do realiów sprawy zarzuty apelacji sugerujące potrzebę przeprowadzenia skomplikowanych i szczegółowych ekspertyz na okoliczność źródła powstania uszkodzeń w pojeździe należącym do pokrzywdzonej, albowiem w obliczu zeznań świadków i wyjaśnień samego obwinionego oczywiste jest, że było nim zachowanie, jakie na drodze zaprezentowałK. W..
Chybione są również te zarzuty apelacji, które kwestionują możliwość przeprowadzenia w postępowaniu wykroczeniowm dowodu w postaci zdjęcia. Przepisy przywołane przez skarżącego (art. 41do 44k.p.w.) nie zawierają bowiem zamkniętego katalogu dopuszczalnych w tym postępowaniu dowodów, a jedynie regulują sposób przeprowadzania czynności przesłuchania świadka, opinii biegłego oraz oględzin, zatrzymania rzeczy i przeszukania. Dość stwierdzić, że w przepisach tych nie ma np. mowy o sposobie przeprowadzenia dowodu z dokumentu, ale przecież nie może być najmniejszej wątpliwości, że taki dowód jest w postępowaniu wykroczeniowym w pełni dopuszczalny.
Reasumując, sąd odwoławczy nie dopatrzył się w apelacji żadnych argumentów, które w sposób skuteczny podważałyby prawidłowość zaskarżonego wyroku w zakresie winy i sprawstwa obwinionegoK. W..
Mimo to Sąd Okręgowy uznał za celową zmianę zaskarżonego wyrokuw zakresie orzeczenia o karze. Skoro bowiem od wyroku nakazowego odwołał się jedynie obwiniony, a w toku przewodu sądowego nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności, które przemawiałyby na jego niekorzyść, to zdaniem sądu odwoławczego nie było podstaw do orzekania w zaskarżonym wyroku kary surowszej niż wymierzona w wyroku nakazowym. Oczywiście sąd odwoławczy ma świadomość, że w tym układzie procesowym (sprzeciw od wyroku nakazowego) nie obowiązuje zakazreformationis in peius, ale zarazem należy przyjąć, że orzekanie surowszej kary co do zasady winno się ograniczać właśnie do sytuacji, w których w późniejszym czasie ujawnią się niekorzystne dla obwinionego okoliczności. W przeciwnym razie można bowiem odnieść wrażenie, że kara zawiera w sobie także element swoistej sankcji za postawę procesową obwinionego, polegającą na skorzystaniu ze swoich uprawnieńi zakwestionowaniu wyroku nakazowego, a tym samym doprowadzeniu do konieczności rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.
Mając to na względzie sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył wymiar orzeczonej wobec obwinionego grzywny,a o kosztach procesu za postępowanie odwoławczy rozstrzygnął na podstawieart. 119 k.p.w.