Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 188/13
Data wyroku: 2013-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska, Małgorzata Szyszko, Dorota Kropiewnicka
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: 437kpk

Sygn. akt. IV Ka 188/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Dorota Kropiewnicka
Sędziowie  SSO  Małgorzata Szyszko
SSO  Agata Regulska (spr.)
Protokolant Justyna Gdula
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Elżbiety Okińczyc
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r.
sprawyK. K.
oskarżonego o przestępstwa zart. 178 a § 1 kki zart. 289 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowegoT. Ł. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia
z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II K 517/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżyciela posiłkowego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IVKa 188/13

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Trzebnicy oskarżyłaK. K.o to, że:

I
w dniu 22.11.2011 roku weW., kierował pojazdem markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,9 promila alkoholu w wydychanym powietrzu;

tj. o czyn zart. 178 a § 1 kk;

II
w dniu 22.11.2011 roku weW.dokonał zaboru samochoduO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zaparkowanego przyul. (...)weW.w celu jego krótkotrwałego użycia, po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach tylnych, o wartości 10.000 zł na szkodęT. Ł. (1);

tj. o czyn zart. 289 § 2 kk;

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2012r. (sygnatura akt: IIK 517/12) Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia, II Wydział Karny:

I
oskarżonegoK. K.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo zart. 178 a § 1 kk, i za to na podstawieart. 178 a § 1 kkwymierzył mu karę 10 ( dziesięciu ) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoK. K.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo zart. 289 § 2 kk, i za to na podstawieart. 289 § 2 kkwymierzył mu karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kkjednostkowe kary pozbawienia wolności dla oskarżonegoK. K.połączył oraz wymierzył mu karę łączną 1 ( jednego ) roku i 4 ( czterech ) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 kkw zw. zart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech ) lat próby;

V
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 ( trzech ) lat, a także na podstawieart. 43 § 3 kkzobowiązał oskarżonego do zwrotu prawa jazdy do Urzędu Miejskiego weW.- Wydziału Komunikacji;

VI
na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł ( pięćset ) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

VII
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności w przypadku zarządzenia jej wykonania okres zatrzymania przez Policję od dnia 22.12.2011 r. do dnia 23.12.2011 r. przyjmując, że dzień zatrzymania odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart. 415 § 3 kpkpozostawił powództwo cywilne wniesione przezT. Ł. (2)bez rozpoznania;

IX
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w sprawie w kwocie 198,68 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 300 zł.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżyciel posiłkowy osobiście zaskarżając wyrok w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o karze.
W jej treści zarzucono Sądowi Rejonowemu wymierzenie kary rażąco łagodnej mając na uwadze okoliczności czynu oraz nierozpoznanie powództwa cywilnego. Wniesiono o podwyższenie kary i rozpoznanie powództwa przez zasądzenie żądanej kwoty.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Apelacja jest oczywiście bezzasadna.
Analiza akt sprawy pozwoliła Sądowi Odwoławczemu na stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sprawie poprawnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu Odwoławczego zebrany w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy, ujawniony w toku posiedzenia, został przez Sąd I instancji oceniony prawidłowo i wszechstronnie, a jego całokształt dawał wystarczające podstawy, by uznać oskarżonego winnym popełnienia zarzuconych mu przestępstw zart. 178a§1 kkiart. 289§2 kk.
Zapoznawszy się z aktami postępowania oraz treścią uzasadnienia orzeczenia wydanego w sprawie, Sąd Odwoławczy z przekonaniem stwierdził, iż decyzja Sądu Rejonowego nie jest rezultatem niedokładnego i nieprecyzyjnego postępowania dowodowego ani też nieprawidłowej czy dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
Sąd Rejonowy, uznając winę i sprawstwo oskarżonego w odniesieniu do zarzucanych oskarżonemu aktem oskarżenia czynów, wymierzył mu odpowiednio kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i jednego roku pozbawienia wolności, a następnie karę łączną 1 roku oraz 4 miesięcy pozbawienia wolności i wysokość kary, jako nadmiernie łagodnej, jest przedmiotem zarzutu apelującego.
Zgodnie z treściąart. 53 §1 i 2 k.k.Sąd wymierzając karę, czyni to według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę. Winien jednak brać pod uwagę szereg ogólnych oraz szczególnych dyrektyw, do których należą m.in. stopień winy, społecznej szkodliwości czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Na wymiar kary winny mieć również wpływ motywacja i sposób zachowania się sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz zachowanie się po jego popełnieniu.
Analizując treść uzasadnienia wyroku i akta sprawy należy stwierdzić, iż Sąd I instancji uczynił zadość wszystkim wymienionym wyżej dyrektywom ujętym wart. 53 § 1 i 2 k.k., a co za tym idzie kary jednostkowe orzeczone wobec oskarżonego (plasujące się w środkowym przedziale ustawowego zagrożenia ) nie mogły być uznane za nazbyt łagodne (również przy pełnym uwzględnieniu okoliczności wskazywanych przez apelującego takich jak wysokie stężenie alkoholu we krwi oskarżonego, rozmiar niebezpieczeństwa spowodowanego w ruchu drogowym, skutki zdarzenia). Jakkolwiek oskarżony był osobą uprzednio karaną sądownie, to twierdzenia apelującego o działaniu w warunkach recydywy, nie znajdują uzasadnienia. Wbrew temu, co twierdzi oskarżyciel posiłkowy, z akt sprawy (danych o karalności) nie wynika, by oskarżony uprzednio kierował samochodem pod wpływem alkoholu czy spowodował wypadek komunikacyjny w przeszłości.
W ocenie Sądu Odwoławczego również orzeczona kara łączna pozostaje karą odpowiednią, uwzględniającą we właściwym stopniu bliskie relacje pomiędzy oboma przestępstwami, zaś perspektywa zarządzenia jej wykonania winna skutecznie zniechęcić oskarżonego do działań niezgodnych z prawem. Orzeczony przy tym zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwuletni zabezpieczy innych użytkowników dróg przed niebezpieczeństwem ze strony sprawcy, stanowiąc jednocześnie, w połączeniu z wymierzoną karą, czynnik wychowawczego oddziaływania na oskarżonego.
Zdaniem Sądu Odwoławczego również decyzja pozostawieniu powództwa cywilnego bez rozpoznania była w pełni uprawniona. Zgodnie z przepisemart. 415§3 kpkpozostawienie powództwa bez rozpoznania jest jedynym możliwym orzeczeniem w przypadku stwierdzenia, że materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy nie wystarcza do rozstrzygnięcia o roszczeniu, a uzupełnienie tego materiału spowodowałoby znaczną przewlekłość postępowania. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, ustalenie zasadności roszczeń majątkowych pokrzywdzonego niewątpliwie wiązałoby się z koniecznością prowadzenia dalszego postępowania dowodowego jedynie w tym zakresie. Żądania pokrzywdzonego są przy tym rozległe, gdyż domaga się on zarówno zapłaty kwoty stanowiącej równowartość zniszczonego samochodu, zwrotu poniesionych kosztów jego utylizacji jak również zasądzenie kwoty tytułem utraconych korzyści (wynikających z niemożności zarobkowania nie posiadając samochodu). W szczególności ostatnie żądanie wymagałoby szczegółowego ustalania związku przyczynowego pomiędzy utratą pracy i możliwości zarobkowania a zdarzeniem. W toku postępowania karnego pokrzywdzony nie przedstawił żadnych dokumentów uzasadniających swoje żądanie. Weryfikacja wartości samochodu wymagałaby dopuszczenia dowodu z opinii rzeczoznawcy, co niewątpliwie w znacznym stopniu wydłużyłoby proces karny.
Pozostawienie powództwa adhezyjnego bez rozpoznania, zgodnie z przepisemart. 67§1 kk, nie uniemożliwia pokrzywdzonemu dochodzenia swoich roszczeń w procesie cywilnym.
Również w pozostałym zakresie, przy braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych wart.439 kpkiart.440 kpk, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, zwalniając jednocześnie oskarżyciela posiłkowego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.
.