Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 105/13
Data wyroku: 2013-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Eliza Proniewska, Piotr Bojarczuk
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk
Teza: Prokurator nie wykazał skutecznie, aby ocenia materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji była wadliwa, a więc pozostawała w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

X Ka 105/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie  X  Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Eliza Proniewska
Sędziowie: SO Piotr Bojarczuk
SR del. Edyta Syczewska-Kuźniak (spr.)Protokolant: sekretarz sądowy Monika Matuszczak
Przy udziale Prokuratora Agnieszki Zabłockiej-Konopka
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r.
sprawyP. B.
oskarżonego zart. 228 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie
z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II K 1146/10
orzeka:
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, kosztami postępowania przed sądem II instancji obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt X Ka 105/13

UZASADNIENIE
P. B.został oskarżony o to, że:
w nieustalonych dniach pomiędzy lutym, a końcem kwietnia 2000 roku wK.w związku z pełnieniem funkcji publicznej Ordynatora wCentrum (...).(...)(...)wK., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu przyjął dwukrotnie odS. J.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 20.000 zł oraz dolarów amerykańskich o równowartości około 10.000 zł w zamian za hospitalizację i leczenie operacyjne jej mężaS. J., tj. o czyn zart. 228 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy dla w Piasecznie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie II K 1146/10 oskarżonegoP. B.uniewinnił od zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Od powyższego orzeczenia apelację wniósł Prokurator. Zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpkzaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia –t.j.art. 2 § 2 kpk,art. 167 kpk,art. 352 kpk,art. 366 § 1 kpkorazart. 410 kpk, a polegającą na niewyczerpaniu w pełni inicjatywy dowodowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadkówB. K. (1)orazB. D., których potrzeba przeprowadzenia wynikała z okoliczności sprawy;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uprawnia do przypisaniaP. B.zarzucanego mu czynu, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem oskarżonego, w sytuacji gdy właściwa ocena zgromadzonych dowodów prowadzi do wniosku, że zachowanieP. B.wypełniło dyspozycjęart. 228 § 1 kk.

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Piasecznie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez Prokuratora nie jest zasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.
W opinii Organu odwoławczego, Sąd pierwszej instancji przeprowadził przewód sądowy zgodnie z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, stosownie do wymogówart. 439 kpklubart. 440 kpk.
Odnosząc się do pierwszego z podniesionych przez skarżącego zarzutów stwierdzić należy, iż nie ma racji Prokurator wywodząc, że Sąd I instancji winien z urzędu dopuścić dowód z przesłuchania w charakterze świadkówB. K. (2)orazB. D.. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż powyższe osoby mają wiedzę w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.B. K. (1)miał jedynie zawieźćS. J.na pierwszą wizytę u oskarżonego, w trakcie wizyty oczekiwał w samochodzie.S. J.w swoich zeznaniach podawała, iż w trakcie przedmiotowej wizyty nie wręczała oskarżanemu pieniędzy za leczenie męża„bo przecież jeszcze męża wtedy nie było wK., on był wŁ.” (k. 410). Odnośnie zaśB. D.– istotnie świadekS. J.przesłuchiwana w postępowaniu przygotowawczym podała, że w luźnej rozmowie telefonicznej mówiła siostrze o wręczaniu pieniędzy (k. 178). Jednakże szczegółowo dopytywana na tę okoliczność na rozprawie sprecyzowała, że:„To były luźne rozmowy z moją siostrą, nie mówiłam jej konkretnie komu dałam pieniądze i ile. Mówiłam raczej, że nie mogęS.przeliczać na pieniądze”(k. 410). W tej sytuacji brak było podstaw do przesłuchiwaniaB.D.w charakterze świadka w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie Sadu Okręgowego przeprowadzenie wskazywanych przez skarżącego dowodów niewątpliwie przedłużałoby postępowanie, a okoliczności, które miałby zostać udowodnione poprzez przesłuchanie świadkówB. K. (2)orazB. D.nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Nie był zasadny również drugi z podnoszonych przez autora apelacji zarzutów, a mianowicie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, albowiem Prokurator nie wykazał skutecznie, aby ocenia materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji była wadliwa, a więc pozostawała w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Najistotniejszym dowodem w niniejszej sprawie były zeznania świadkaS. J.. Słusznie Sąd Rejonowy dostrzegł i poddał szczegółowej analizie szereg rozbieżności w tychże zeznaniach. Wbrew stanowisku skarżącego stwierdzonych niekonsekwencji nie sposób wytłumaczyć upływem czasu. Z doświadczenia życiowego wynika, iż mechanizm funkcjonowania pamięci ludzkiej jest taki, że z upływem czasu zacierają się w pamięci pewne szczegóły, fragmenty zdarzeń, a nie taki, że zapisują się one w pamięci w sposób odmienny od ich rzeczywistego przebiegu, tym bardziej jeśli dotyczy to kwestii istotnych. Zaś w przedmiotowej sprawie świadekS. J.nie zasłaniała się niepamięcią, ale relacjonowała pewne elementy zdarzeń zupełnie odmiennie niż uprzednio. Przy czym różnice w relacjach dotyczyły okoliczności niezwykle istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, takich jak rodzaj waluty, czy też miejsce przekazania pieniędzy. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż po raz pierwszy świadek była przesłuchiwana po upływnie około 9 lat od zdarzenia i wówczas – pomimo znacznego upływu czasu – w sposób dość szczegółowy zrelacjonowała przebieg zdarzeń. Relacja świadka – 3 lata później – na rozprawie również była szczegółowa, odnosiła się nawet do wielu elementów nieistotnych, w tej sytuacji nie sposób uznać, iż stwierdzone w zeznaniach świadka rozbieżności wynikają z upływu czasu, i jak twierdzi autor apelacji są konsekwencją oczywistego procesu zapominania. Nie można zaaprobować zawartego w apelacji poglądu, iż wskazane niespójności miałaby świadczyć o tym, że wypowiedź świadka jest szczera, a wersja przez nią przedstawiona nie była przygotowana, wyuczona i zaplanowana. Świadek nie przedstawiała bowiem jednej wersji wydarzeń, a istniejących pomiędzy wersjami różnic nie udało się w sposób logiczny wyjaśnić w toku postępowania dowodowego. Nie można zgodzić się też ze skarżącym, iż zawiadamiając o popełnieniu przestępstwa świadek narażała się na odpowiedzialność karną (art. 229 § 1 kk), a to ze względu na treść przepisuart. 229 § 6 kk.
W tym miejscu należy dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż na etapie postępowania przygotowawczego świadekS. J.dodatkowo opisywała dwa zdarzenia, kiedy miała wręczać pieniądze innemu lekarzowi – doktorowiZ.. Relacje te były bardzo szczegółowe (k. 64). Natomiast na rozprawie podała, iż nie pamięta, aby wręczała jakiekolwiek korzyści innym, poza oskarżonym, lekarzom. Podała, że doktoraZ.wspomina dobrze i nie pamiętała okoliczności jego dotyczących, o których była mowa w ujawnionych jej zeznaniach (k. 409). Okoliczność ta – chociaż nie odnosząca się bezpośrednio do zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania - niewątpliwe rzutuje również na ocenę zeznań przedmiotowego świadka, poważając ich wiarygodność.
Słusznie przeto Sąd Rejonowy podnosił w pisemnych motywach wyroku, że zeznania świadka ze względu na brak konsekwencji, sprzeczności, niejasności i zabarwienie emocjonalne ich treści należą do tych, które należy oceniać szczególnie ostrożnie, także w kontekście braku jakiegokolwiek odzwierciedlenia w innych ujawnionych dowodach. W konsekwencji usprawiedliwiona była ocenia Sądu Rejonowego, iż zeznania świadkaS. J.w zakresie dotyczącym okoliczności rzekomego wręczania oskarżonemu kopert z pieniędzmi nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie.
W tej sytuacji ocena wyjaśnień oskarżonego, nie przyznającego się do winy, ma znaczenie drugorzędne wobec braku wiarygodnego dowodu mającego potwierdzić jego sprawstwo w zakresie stawianego zarzutu.
Reasumując stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dążył do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zbadał sprawę wnikliwie i wszechstronnie. Zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera luk. Sąd I instancji dokonał wnikliwej analizy i rzetelnej oceny materiału dowodowego z zgodnie z wymogamiart. 7 kpk, t.j. zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż apelacja Prokuratora jest niezasadna.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na mocyart. 636 §1 kpk.