Sąd Apelacyjny w Krakowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 344/12
Data wyroku: 2012-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Pyjas-Luty, Iwona Łuka-Kliszcz, Jadwiga Radzikowska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art.49, art.4 ustawy o emeryturach pomostowych

Sygn. akt III AUa 344/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Iwona Łuka-Kliszcz

Sędziowie:

SSA Jadwiga Radzikowska
SSA Agata Pyjas - Luty (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Mariola Pater

po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. w Krakowie
sprawy z wnioskuJ. Ż.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wK.
o emeryturę pomostową
na skutek apelacji wnioskodawcyJ. Ż.
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział VII Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 28 grudnia 2011 r. sygn. akt VII U 330/11

I
z m i e n i a zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznajeJ. Ż.emeryturę pomostową od dnia 29 sierpnia 2009 r.,

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wK.na rzecz radcy prawnegoA. J.kwotę 120 zł oraz 23 % tej kwoty jako podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym,

III
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wK.na rzeczJ. Ż.kwotę 30 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego,

IV
nie stwierdza odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Sygn. akt. III AUa 344/12

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wK.z dnia 3 grudnia 2009 r. w ten sposób, że przyznałJ. Ż.emeryturę pomostową od dnia 29 sierpnia 2009 r.
Na skutek apelacji organu rentowego Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania z uwagi na nierozpoznanie przez ten Sąd istoty sprawy oraz istnienie braków w ustaleniach faktycznych, powodujących konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Motywując swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że Sąd Okręgowy nie zbadał, czy organ rentowy zasadnie odmówił zaliczenia zatrudnienia wnioskodawcy w okresach od dnia 13 lutego 1976 r. do dnia 4 stycznia 1977 r. oraz od dnia 5 listopada 1982 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. jako pracy w warunkach szczególnych, która to kwestia była przyczyną zaskarżenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jednocześnie zaliczył mu pracę w okresie od dnia 9 lipca 1979 r. do dnia 6 października 1979 r. i od dnia 2 kwietnia 1980 r. do dnia 11 października 1980 r. w(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąoraz w okresie od dnia 21 września 1981 r. do dnia 26 kwietnia 1982 r. w(...) spółce akcyjnej, mimo że okoliczność zatrudnienia w tych okresach wnioskodawca podał dopiero w postępowaniu przed Sądem Okręgowym i wtedy też przedstawił świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 10 lutego 2010 r. i z dnia 24 marca 2010 r. Dokumentami tymi organ rentowy nie dysponował w dacie wydania decyzji. Sąd Apelacyjny stwierdził uchybienia w dokonanej ocenie wymienionych nowych dowodów, wskazując potrzebę ich właściwej i pełnej weryfikacji. Uznał, iż konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości celem jednoznacznego ustalenia, czy wnioskodawca w spornych okresach (kwestionowanych w zaskarżonej decyzji oraz nowo wskazanych w toku postępowania sądowego) wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisówustawy o emeryturach pomostowych.
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r. wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wK.z dnia 3 grudnia 2009 r.
Sąd ten ustalił, żeJ. Ż.,urodzony (...), na dzień 17 sierpnia 2009 r. posiadał łącznie ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaliczył mu 14 lat, 1 miesiąc i 7 dni pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. W okresie od dnia 13 września 1974 r. do dnia 31 maja 1975 r.J. Ż.zatrudniony był wZakładzie Produkcji (...)wŚ.(obecnieGrupa (...) Spółka AkcyjnawŚ.) na stanowisku maszynisty maszyn do produkcji elementów z betonu komórkowego - operatora transportu pneumatycznego. W okresach od dnia 13 lutego 1976 r. do dnia 4 stycznia 1977 r. i od dnia 1 września 1978 r. do dnia 2 czerwca 1979 r. pracował wElektrowni (...)wŚ.(obecnieElektrownia (...) Spółka AkcyjnawŚ.) na stanowisku montera pomocniczych urządzeń cieplno - mechanicznych. Zajmował się remontem pomp ciśnieniowych, rurociągów przesyłowych popiołów oraz pomagał spawaczowi przy wymianie rur. W okresach od dnia 9 lipca 1979 r. do dnia 6 października 1979 r. i od dnia 2 kwietnia 1980 r. do dnia 11 października 1980 r.J. Ż.zatrudniony był wPrzedsiębiorstwie (...)wK.(obecnie(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwR.) na stanowisku montera. Dni 20 - 21 sierpnia 1979 r., 12 -13 maja 1980 r. i 16 - 20 1980 r. to nieusprawiedliwione nieobecności wnioskodawcy w pracy, natomiast 15 - 26 sierpnia 1980 r. to czas urlopu bezpłatnego. W okresach 24 - 26 września 1979 r., 28 - 29 września 1979 r., 1- 5 października 1979 r., 15 - 18 maja 1980 r., 10 - 19 lipca 1980 r. i 23 - 25 lipca 1980 r.J. Ż.przebywał na zwolnieniach lekarskich. W okresie od dnia 21 września 1981 r. do dnia 26 kwietnia 1982 r. pracował wZakładach (...)(przejęte przez(...) spółkę akcyjnąwW.) na stanowisku montera kotłów. W trakcie zatrudnienia nie przebywał na urlopach bezpłatnych. W okresie od dnia 5 listopada 1982 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. zatrudniony był wHucie im. (...)wK.na stanowisku ślusarza remontowego. Zajmował się remontem pomp i rurociągów, urządzeń na piecach martenowskich i tandemach, czyszczeniem bojlerów (co 2 lub 6 miesięcy) oraz usuwaniem nieszczelności kaloryferów. Był palaczem tlenowym (wycinał starą instalację przeznaczoną do remontu i opalał części przeznaczone do usunięcia i zużyte).
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji, powołując się na treśćart. 4w związku zart. 3 ust. 1 i 3oraz treśćart. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz. U. Nr 237, poz. 1656), uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził bowiem, że odwołujący, będąc zatrudniony w okresach od dnia 13 września 1974 r. do dnia 31 maja 1975 r. wZakładzie Produkcji (...)wŚ.na od dnia 13 lutego 1976 r. do dnia 4 stycznia 1977 r. i od dnia 1 września 1978 r. do dnia 2 czerwca 1979 r. wElektrowni (...)wŚ., od dnia 9 lipca 1979 r. do dnia 6 października 1979 r. i od dnia 2 kwietnia 1980 r. do dnia 11 października 1980 r. wPrzedsiębiorstwie (...)wK., od dnia 21 września 1981 r. do dnia 26 kwietnia 1982 r. wZakładach (...)i od dnia 5 listopada 1982 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. wHucie im. (...)wK., nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, gdyż prace te nie zostały wymienione w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy. Wobec niewykazania 15 – letniego stażu pracy w warunkach szczególnych, a tym samym niespełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do nabycia emerytury na podstawieart. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, Sąd oddalił odwołanie na zasadzieart. 47714§ 1 k.p.c.

Apelacjęod powyższego wyroku wywiódł odwołującyJ. Ż., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wypływ na wynik sprawy to jestart. 233 § 1 i 2 oraz art. 328 § 2 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, a to zeznań świadkówJ. K.,A. K.iM. S., świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 26 stycznia 2010 r. oraz przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku dowodów, na których sąd się oparł i przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom z zeznań wymienionych świadków i świadectwa pracy; ponadto naruszenie przepisów postępowania poprzez nieprzyznanie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi reprezentującemu odwołującego z urzędu; nadto naruszenie prawa materialnego tj. art. 49 w zw. zart. 4 ustawy o emeryturach pomostowychpoprzez błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki wymagane celem przyznania prawa do emerytury pomostowej; wreszcie naruszenie prawa materialnego a toart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowychpoprzez błędne przyjęcie, iż prace które wykonywał odwołujący nie zostały wskazane w załącznikach nr 1 i 2 do tej ustawy, gdy tymczasem objęte są pracami wskazanymi w pozycji 28 czy 30 załącznika nr 1. Powołując się na powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie odwołania i przyznanie prawa do emerytury pomostowej.
Zdaniem skarżącego, Sąd Okręgowy nie rozważył wszechstronnie zebranego materiału dowodowego i dokonał jego oceny z pominięciem istotnej części dowodów, a to zeznań świadków:J. K.,A. K.iM. S.. Pomimo uznania ich za wiarygodne, nie znalazły odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu sprawy. Sąd nie uwzględnił, że zgodnie z tymi zeznaniami praca wykonywana przez odwołującego była pracą w szczególnych warunkach i za taką uznawał ją pracodawca. Nie dokonał też oceny czynności faktycznie wykonywanych przez odwołującego, ograniczając się do stwierdzenia, że prace te nie zostały wymienione w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy, przy czym wniosków tych nie uzasadnił.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołującyJ. Ż.posiada 15 - letni okres pracy w warunkach szczególnych w rozumieniuart. 49 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz. U. Nr 237, poz. 1656), a tym samym, czy spełnia przesłanki do przyznania mu emerytury pomostowej na podstawie art. 49 powołanej ustawy. Organ rentowy nie kwestionował przy tym jego stażu pracy w warunkach szczególnych wynoszącego 14 lat, 1 miesiąc i 7 dni (praca na stanowisku manewrowego i ustawiacza wymieniona w poz. 6 Załącznika Nr 2 do cyt. wyżej ustawy ), zaś pozostałe okresy zatrudnienia, to jest od dnia 13 września 1974 r. do dnia 31 maja 1975 r., od dnia 13 lutego 1976 r. do dnia 4 stycznia 1977 r., od dnia 1 września 1978 r. do dnia 2 czerwca 1979 r., od dnia 9 lipca 1979 r. do dnia 6 października 1979 r., od dnia 2 kwietnia 1980 r. do dnia 11 października 1980 r., od dnia 21 września 1981 r. do dnia 26 kwietnia 1982 r. i od dnia 5 listopada 1982 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. były przedmiotem postępowania dowodowego.
Należy zwrócić uwagę, że sporna kwestia – ustalenie czy wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych - jest zagadnieniem zarówno ze sfery okoliczności faktycznych jak i oceny prawnej. Sąd Okręgowy, ponownie rozpoznając sprawę, dokonał prawidłowych, aczkolwiek niedostatecznie szczegółowych ustaleń faktycznych, dotyczących zatrudnieniaJ. Ż.w spornych okresach i wykonywanych przez niego w tym czasie obowiązków. Oparł się na odpowiednich dokumentach i zeznaniach świadków oraz zeznaniach odwołującego i dokonał właściwej oceny tych dowodów, dając im wiarę. Nie jest zasadny zarzut skarżącego, że Sąd ten pominął istotne dowody w postaci zeznań świadkówJ. K.,A. K.iM. S.oraz świadectwa pracy z dnia 26 stycznia 2010 r. Na tych dowodach oparł się bowiem, ustalając okoliczności dotyczące zatrudnienia odwołującego w Hucie imieniaL.wK., czemu dał wyraz na stronie 6 uzasadnienia. Z zeznań świadków wyprowadził również prawidłowe wnioski co do okoliczności faktycznych. Natomiast ocena, czy wykonywanie określonych czynności stanowi pracę w warunkach szczególnych, jest również oceną prawną i opinia świadków w tym przedmiocie nie może mieć znaczenia dla kwalifikacji prac wnioskodawcy jako zatrudnienia w szczególnych warunkach. Również taka interpretacja pracodawcy i wynikające stąd konsekwencje, to jest przyznawanie odpowiednich uprawnień pracownikom, nie przesądza tej kwestii. Tym samym twierdzenie świadków, że odwołujący pracował w warunkach szczególnych nie może mieć przełożenia na stan faktyczny sprawy.
Sąd Apelacyjny podziela powyższe ustalenia faktyczne i przyjmuje je za własne. Widząc jednak potrzebę dokładniejszego wyjaśnienia charakteru wykonywanych przez odwołującego prac, zasadnym było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez przesłuchanie wnioskodawcy. Jak wynika z jego zeznań, w okresie zatrudnienia wGrupa (...) Spółce AkcyjnejwŚ., to jest od dnia 13 września 1974 r. do dnia 31 maja 1975 r., wykonywał stale prace przy rozładunku i załadunku wagonów z cementu i wapna, zaś na polecenie przełożonego również sporadycznie inne prace.W Elektrownia (...) spółce akcyjnejw okresie od 13 lutego 1976 r. do 14 lutego 1977 r. i od 1 września 1978 r. do 2 czerwca 1979 r. jako ślusarz remontowy wykonywał prace remontowe polegające na oczyszczaniu pomp ciśnieniowych, będących urządzeniami energetycznymi i wymianie ich elementów.W (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąw okresie od 9 lipca 1979 r. do 6 października 1979 r. pracował bezpośrednio na konstrukcjach stalowych na wysokości, a w okresie od 2 lutego 1980 r. do 11 października 1980 r. pracował przy montażu urządzeń elektrycznych na tych stalowych konstrukcjach.W (...)(obecnie(...) Spółka AkcyjnawW.) w okresie od 4 września 1981 r. do 26 kwietnia 1982 r. był zatrudniony przy bieżącym remoncie kotłów i młynów węglowych, będących urządzeniami energetycznymi. WHucie im. (...)(obecnie(...) Spółka AkcyjnaOddział wK.) w okresie od 5 listopada 1982 r. do 30 kwietnia 1990 r. pracował jako ślusarz remontowy w brygadzie energetycznej na stalowni przy remoncie pieców martenowskich, wymianie rurociągów, oczyszczaniu kotłów. Do jego obowiązków należały prace wewnątrz kotłów, wycinanie palnikiem acetylenowo – tlenowym elementów do rurociągów oraz spawanie.
Dokonując oceny prawnej ustalonego przez Sąd Okręgowy i uzupełnionego w postępowaniu apelacyjnym stanu faktycznego, należy uznać, że w rozpatrywanych okresach wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych(zgodnie z wymaganiem określonym w art. 49 pkt 3 ustawy). Przedmiotowy przepis definiuje prace w warunkach szczególnych (art. 3 ust. 1) i w szczególnym charakterze (art. 3 ust. 3), odnosząc je jednocześnie do prac wymienionych w załączniku do ustawy. Dodfac także należy, że pracownikami wykonującymi prace w warunkach szczególnych i w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy są także osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lubart. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o czym stanowi art. 3 ust. 7 ustawy. Rozstrzygając sprawę, Sąd Okręgowy nie uwzględnił postanowień tego przepisu i w konsekwencji nie rozważył, czy w spornych okresach wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych w rozumieniuart. 32 i art. 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., nr 153, poz. 1227 z późn. zm.).
Dla ustalenia rodzajów prac, stanowiących prace w warunkach szczególnych w rozumieniu powyższych przepisów, art. 32 ust. 4 ustawy odsyła do przepisów dotychczasowych, to jest dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., nr 8 poz. 43 z późn. zm.). Wykaz prac w szczególnych warunkach zawiera załącznik do rozporządzenia (§ 1 ust. 1 rozporządzenia). Dokonując prawnej oceny, czy wykonywane przez wnioskodawcę czynności w spornych okresach zatrudnienia, stanowią pracę w warunkach szczególnych w rozumieniuart. 49 pkt 3 ustawy o emeryturach pomostowych, konieczne jest ustalenie, czy znajdują się one w wykazach A lub B, stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia.
W pierwszym z tych okresów, to jest od 13 września 1974 r. do 31 maja 1975 r. wnioskodawca wykonywał pracę, wymienioną w dziale V pkt 21 wykazu A rozporządzenia jako produkcja elementów budowlanych z pyłów dymnicowych. Był bowiem zatrudniony na stanowisku maszynisty maszyn do produkcji elementów z betonu komórkowego - operatora transportu pneumatycznego i pracował głównie przy rozładunku i załadunku wagonów z cementu i wapna. Zatem wykonując obowiązki pracownicze, brał udział w procesie produkcji materiałów budowlanych z betonu komórkowego, pracując przy tym w środowisku, w którym był narażony na bezpośredni kontakt z pyłami dymnicowymi, stanowiącymi składnik wapna i betonów lekkich.
W kolejnym okresie, to jest od 13 lutego 1976 r. do 14 lutego 1977 r. oraz od 1 września 1978 r. do 2 czerwca 1979 r. wnioskodawca wykonywał pracę ujętą w dziale II pkt 1 wykazu A rozporządzenia jako prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Wśród wymienionych istotna dla oceny przedmiotowego okresu jest praca przy remoncie urządzeń elektroenergetycznych, gdyż taką wykonywał odwołujący, będąc zatrudniony na stanowisku ślusarza remontowego. Do jego obowiązków należało oczyszczanie i naprawianie pomp ciśnieniowych, będących urządzeniami elektroenergetycznymi.
Także w okresie od 9 lipca 1979 r. do 6 października 1979 r. oraz od 2 lutego 1980 r. do 11 października 1980 r. odwołujący wykonywał czynności stanowiące prace określone w dziale II pkt 1 wykazu A rozporządzenia, jednak tym razem były to prace przy montażu urządzeń elektroenergetycznych. Będąc w tym czasie zatrudniony na stanowisku montera, montował konstrukcje stalowe, a następnie -w drugim okresie - montował urządzenia elektroenergetyczne na wymienionych konstrukcjach.
W kolejnym przedziale czasowym – od 4 września 1981 r. do 26 kwietnia 1982 r. - był zatrudniony jako monter kotłów. Wbrew nazwie zajmowanego stanowiska, jego praca polegała na bieżącym remoncie kotłów i młynów węglowych, stanowiących urządzenia energetyczne, a zatem również w tym wypadku odpowiadała ona pracy wymienionej w dziale II pkt 1 wykazu A rozporządzenia jako remont urządzeń elektroenergetycznych.
W ostatnim ze spornych okresów, czyli od 5 listopada 1982 r. do 30 kwietnia 1990 r. wnioskodawca wykonywał prace ujęte w dziale XIV pkt 25 wykazu A rozporządzenia jako bieżąca konserwacja agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Pracując jako ślusarz remontowy, dokonywał bowiem bieżącej konserwacji pieców martenowskich, oczyszczając je i wymieniając rurociągi lub ich elementy, pracując wewnątrz kotłów i wykonując prace przy wycinaniu palnikiem acetylenowo – tlenowym i spawaniu. Do zakresu jego czynności należał też remont tych pieców. Powyższe prace były przez niego wykonywane na oddziale będącym w ruchu, to jest na stalowni wHucie im. (...). Powyższe prace, wykonywane wewnątrz kotłów oraz przy wycinaniu i spawaniu termicznym odpowiadając także pracom wymienionym w pozycji 28 i 30 Załącznika Nr 1 doustawy o emeryturach pomostowych.
Skoro w spornych okresach wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, stwierdzić w konsekwencji należy, iż były to także prace w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 49 pkt 3 tej ustawy.
Powyższe ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że wraz z niespornym, uwzględnionym przez organ rentowy okresem 14 lat 1 miesiąca i 7 dni oraz po odliczeniu dni niewykonywania przez niego pracy, okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych do dnia 31 grudnia 2008r. wynosi ponad wymagane 15 lat. Tym samym spełnia on przesłanki prawa do emerytury pomostowej określone w art. 49 powołanej wyżej ustawy.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na zasadzieart. 386 § 1 k.p.c.w punkcie I sentencji zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznałJ. Ż.emeryturę pomostową od dnia 29 sierpnia 2009 r.
Sąd Apelacyjny nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o czym orzekł w punkcie IV sentencji na zasadzieart. 118 ust. 1a zd. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nie było to bowiem konsekwencją zaniedbania organu rentowego, albowiem wyjaśnienie spornych kwestii co do charakteru pracy wnioskodawcy możliwe było dopiero w toku postępowania sądowego wobec braku w tym postępowaniu ograniczeń dowodowych.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.oraz§ 12 ust. 1 pkt 2w zw. z§ 11 ust. 2w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(tekst jedn. Dz. U z 2002 r., nr 163, poz. 1349).