Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 199/12
Data wyroku: 2012-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Staśkiewicz, Stanisława Kubica, Barbara Pauter
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Sygn. akt III A Ua 199/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Stanisława Kubica

Sędziowie:

SSA Barbara Pauter
SSA Barbara Staśkiewicz (spr.)

Protokolant:

Adrianna Szymanowska

po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. we Wrocławiu
sprawy z wnioskuJ. C.
przeciwko  Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.
o wysokość świadczenia
na skutek apelacjiJ. C.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu
z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VIII U 1836/11
oddala apelację.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił odwołanie wnioskodawczyniJ. C.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.z dnia 26 sierpnia 2011 r.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych:
Wnioskodawczyni,urodzona (...), od dnia 1 marca 1990 r. pobiera emeryturę przyznaną na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 27). Podstawę wymiaru świadczenia wyliczono jej z wynagrodzenia za lata 1986-1988.
Zatrudnienie wnioskodawczyni wSpółdzielni (...)weW.ustało w dniu 28 lutego 1991 r., a następnie zostało podjęte od dnia 11 marca 1991 r. w wymiarze 4/5 etatu, a od dnia 2 stycznia 1992 r. na pełny etat. Z tego względu od dnia 1 marca 1992 r. zawieszono wypłatę emerytury w całości. Wnioskodawczyni kontynuowała zatrudnienie do dnia 31 października 1993 r., po czym od dnia 1 listopada 1993 r. pobierała emeryturę, której ostatecznie wskaźnik podstawy wymiaru został ustalony w wysokości 204,23%.
Decyzją z dnia 1 września 1999 r. organ rentowy wskazał, że wwpw wyliczony z 20 najkorzystniejszych lat wybranych z okresu 1959-1993 wynosi 172,89% i jest niższy od dotychczasowego.
Wnioskiem z dnia 13 lipca 2011 r. wnioskodawczyni zwróciła się o przeliczenie pobieranej emerytury o symbolu Ew90 na emeryturę zwykłą w związku z osiągnięciem 60 lat. Decyzją z dnia 27 lipca 2011 r. organ rentowy od dnia 1 lipca 2011 r. przyznał jej emeryturę znak E1. Podstawę wymiaru tego świadczenia stanowi podstawa wymiaru wcześniej przyznanej emerytury, wwpw wynosi jak dotychczas 204,23%, a z uwagi na wykazanie ponad 30 miesięcy okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu po przyznaniu emerytury, składnik emerytury wynoszący 24% obliczony został od kwoty bazowej obowiązującej od dnia 1 lipca 2011 r.
Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2011 r.J. C.domagała się przeliczenia podstawy wymiaru uwzględniającej dochód uzyskany w 1991-1993.
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2011 r. organ rentowy odmówił jej przeliczenia świadczenia, gdyż lata 1991-1993 wykraczają poza okres przyjęty do obliczania podstawy wymiaru.
Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie wnioskodawczyni jest niezasadne.
Sąd Okręgowy wskazał, że skoro wniosek o przyznanie emerytury został złożony przez wnioskodawczynię w grudniu 1990 r., to podstawa wymiaru obliczana była zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, to jest z 3 kolejnych lat przypadających w 12-leciu poprzedzającym bezpośrednio rok zgłoszenia wniosku o świadczenie, czyli z lat 1978-1989. Wobec tego wynagrodzenie uzyskane przez wnioskodawczynię po 1989 r. wykracza poza granice w/w okresu i tym samym nie może stanowić podstawy do obliczenia podstawy wymiaru świadczenia.
W świetle tych okoliczności Sąd Okręgowy przyjął, że prawidłowo organ rentowy odmówił wnioskodawczyni przeliczenia świadczenia z uwzględnieniem wynagrodzeń za lata 1991-1993.
Wnioskodawczyni zaskarżyła powyższy wyrok, podnosząc, że przepisy:art. 110, art. 11 i art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227) dopuszczają ponowne przeliczenie podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15 ustawy z liczby kolejnych lat kalendarzowych. Wobec powyższego wniosła o uwzględnienie okresu 1991-1993 w latach 1982-1993 i wyliczenie nowego wwpw, który jest korzystniejszy od wyliczonego wskaźnika z lat 1978-1989.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja wnioskodawczyni jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisuart. 233 kpc, nie popełnił też błędów w rozumowaniu w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, albowiem prawidłowo zinterpretował i zastosował odpowiednie przepisy prawa. Sąd Apelacyjny podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne.
Sporna kwestia w sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy wnioskodawczyni przysługuje prawo do przeliczenia jej emerytury z uwzględnieniem wynagrodzeń uzyskanych w latach 1991-1993.
Należy podkreślić, że podstawą rozstrzygnięcia sprawą jest przepisart. 111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który określa zasady przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego. Zgodnie zust. 1 pkt. 1tego przepisu wysokość emerytury oblicza się ponownie, z zastrzeżeniemust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myślart. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego: z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustaleniapoprzedniejpodstawy wymiaru świadczenia.
Jak wynika z akt sprawy poprzednia podstawa wymiaru emerytury wnioskodawczyni została ustalona z 3 kolejnych lat, czyli 1987-1989, z okresu 12 lat poprzedzających bezpośrednio rok zgłoszenia wniosku o emeryturę, czyli lat 1978-1989. To oznacza, że wnioskodawczyni może domagać się ponownego przeliczenia jej emerytury jedynie z trzech innych kolejnych lat, ale z okresu 1978-1989. Natomiast nie ma podstaw do przeliczenia jej emerytury z lat 1991-1993, gdyż lata te wykraczają poza okres wskazany do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 kpcoddalił apelacjęJ. C.jako bezzasadną.