Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 818/13
Data wyroku: 2013-10-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka-sprawozdawca, Adam Sygit, Włodzimierz Hilla
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 818/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 października 2013 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca
SO Adam Sygit
Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs
przy udziale Janusza Bogacza Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 roku
sprawyD. B.,Ł. C.iS. S.
oskarżonych zart. 223 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw.zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 11 czerwca 2013 roku sygn. akt III K 674/11
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1. kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonychŁ. C.iS. S.w pkt. 3. obniża do roku;
2. kary łączne pozbawienia wolności orzeczone w odniesieniu do oskarżonegoŁ. C.w pkt. 5., do oskarżonegoS. S.w pkt. 6. obniża do roku i 4 (czterech) miesięcy;
3. na podstawieart. 69 § 1 k.k.orazart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie kar łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobecŁ. C.iS. S.oraz kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecD. B.warunkowo zawiesza na okresy próby 2 (dwóch) lat;
4. uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt. 7. i 8.;
5. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;
6. wymierza oskarżonymŁ. C.iS. S.opłaty w kwocie po 300 (trzysta) złotych za obie instancje,D. B.180 (sto osiemdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża oskarżonych wydatkami postepowania odwoławczego w częściach równych.

Sygn. akt IV Ka 818/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 11 czerwca 2013 roku sygn. akt III K 674/11Ł. C.został uznany za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku wB.przyulicy (...)podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierż.K. J.oraz st. Sierż.M. B.i st. Sierż.T. M.w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne tj. przestępstwa zart. 226 § 1 kki za to na podstawieart. 226 § 1 kkwymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Tymże wyrokiemS. S.został uznany za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku wB.przyulicy (...)podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierż.K. J.oraz st. sierż.M. B.i st. sierż.T. M.w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne tj. przestępstwa zart. 226 § 1 kki za to na podstawieart. 226 § 1 kkwymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
OskarżonychŁ. C.iS. S.uznano także za winnych tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku wB.przyulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych dokonali czynnej napaści na umundurowanych funkcjonariuszy Policji st. sierż.M. B.i st. sierż.T. M.w trakcie przeprowadzonej interwencji, w ten sposób, żeŁ. C.uderzył nogą w prawą rękę st. sierż.T. M.powodując u pokrzywdzonego ból prawej ręki, aS. S.dwukrotnie uderzył nogą w twarz st. sierż.M. B.tj. przestępstwa zart. 223 § 1 kki za to na podstawieart. 223 § 1 kkwymierzono im kary po 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem oskarżonegoD. B.uznano za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku wB.przyulicy (...)podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji st. sierż.M. B.obowiązków służbowych polegających na zatrzymywaniuS. S., uderzył pięścią ww. policjanta w twarz w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymywaniuS. S.tj. przestępstwa zart. 224 § 2 kki za to na podstawieart. 224 § 2 kkwymierzono mu karę roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 i 86 § 1 kkjednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobecŁ. C.iS. S.połączono i wymierzono tym oskarżonym kary łączne po 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Zasądzono także od oskarżonegoŁ. C.na rzeczT. M.kwotę 1000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.
Z tego samego tytułu od oskarżonegoS. S.zasądzono kwotę 1000 złotych na rzeczM. B..

Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.

Obrońca oskarżonegoD. B.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego na jego korzyść. Wyrokowi zarzucił:

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, żeD. B.dokonał uderzenia pięścią st.sierż.M. B.w celu zmuszenia go do zaniechania wykonywania czynności prawnych

obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia ,   w szczególności 2§ 2,4,5 § 1 i 7 kpkw zw. 92kpkzart. 410 kpkna skutek dokonania oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań i wiedzy doświadczenia życiowego i w konsekwencji:

uznanie wyjaśnień oskarżonego za tylko częściowo wiarygodne, podczas gdy ocena całokształtu materiału dowodowego wskazuje, iż to właśnie wyjaśnienia oskarżonegoB.zasługują na walor wiarygodności w całości, gdyż korelują one z zeznaniami świadkaP. S., która złożyła zeznania tożsame z wyjaśnieniami oskarżonego wskazujące, iż oskarżonyB.nie bił pięścią po twarzy świadkaM. B., a przecież oskarżonyB.został zatrzymany i tymczasowo aresztowany, więc nie miał możliwości uzgodnienia ze świadkiemP. S.przebiegu zdarzenia (w przeciwieństwie do policjantów),

uznanie, że oskarżonyB.bił pięścią po twarzy świadkaM. B., pomimo okoliczności, że to właśnie oskarżonyB.prosił gości baru o uspokojenie się i Sąda quow żaden sposób nie wyjaśnił po co w ogóle oskarżony zdecydowałby się na bicie interweniującego policjanta w sytuacji, gdy to właśnie oskarżonemu zależało na uspokojeniu gości i w tym celu pozostał w barze, w którym jego partnerka była barmanką, a nie po to by brać udział w awanturze,

uznanie zeznań świadków będących funkcjonariuszami Policji za wiarygodne w całości , podczas gdy różnią się one pomiędzy sobą w poszczególnych elementach przebiegu zdarzenia, a w szczególności różnią się częściowo od tych przedstawionych przed Prokuraturę Rejonową w Nakle i od wersji zdarzenia przedstawionej przez świadkaK. J., która na rozprawie zeznała, że to klienci byli tymi awanturującymi się (k.335 i n. -D. B.nie był klientem baru), a prawidłowa ocena wyżej wymienionych dowodów osobowych powinna prowadzić do ich ostrożnej oceny w zakresie w jakim wskazują one na sprawstwo oskarżonegoB., gdyż z wyjaśnień oskarżonego i z zeznań świadkówP. S.,A. A., A.A.(1)B,S.,M. B.wynika, iż to oskarżonyB.próbował uspokoić gości lokalu i nie miał on żadnego interesu i celu w tym, by bić funkcjonariusza PolicjiM. B., który już zdążył obezwładnić oskarżonegoS., a zatem brak jest podstaw do tego, by nie uznać wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaP. S.za wiarygodne w zakresie braku sprawstwa oskarżonegoB..

Stawiając te zarzutyobrońcaD. B.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoS. S.zaskarżył wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonegoS. S.w całości tj. punkty 2,3, 6, 8 wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownegorozpoznania Sądowi I instancji.

Nadto z ostrożności procesowej wniósł ozmianę zaskarżonego wyroku wymierzenie oskarżonemuS. S.kary pozbawienia wolności 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

⚫

rażącą niewspółmierności kary /surowość/ orzeczonej wobec oskarżonegoS. S./art. 438pkt4k.p.k./

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść, a polegających na przyjęciu, iż :

- oskarżonyS. S.działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymŁ. C.w dniu 2 sierpnia 2011 r. wB.przyul. (...)podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych dokonali czynnej napaści na umundurowanych funkcjonariuszy Policji tj.M. B.iT. M.w trakcie przeprowadzanej interwencji , w ten sposób, żeS. S.dwukrotnie uderzył nogą w twarzM. B., aŁ. C.uderzył nogą w rękęT. M.
- oskarżonyS. S.znieważył umundurowanych funkcjonariuszy PolicjiK. J.,M. B.i T.M.- w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe./art.438pkt3k.p.k./

⚫

obrazy przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegających na :

- dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonegoS. S., oskarżonegoD. B.oraz zeznań świadkówP. S.,A. A.,A. A.(1)B. S.,M. P.,M. B.(1), i w konsekwencji nie przyjęcia, iż oskarżonyS. S.odłączył się od grupy używającej wyzwisk wobec Policjantów i atakującej Policję i uciekł do środkabaru (...)/nie znieważał policjantów oraz nie dokonał czynnej napaści na nich. /art.438pkt2k.p.k./

ObrońcaŁ. C.zaskarżył wymieniony wyżej wyrok w części dotyczącej oskarżonegoŁ. C.w całości.
Na postawieart. 427 § 2 i 438 pkt 3 i 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazęart. 167 k.p.k.w zw. zart. 207 §1k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu przyulicy (...)wB.oraz miejsca wokół niego, co pozwoliłoby na odtworzenie przebiegu zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2011 roku i skonfrontowanie wersji zdarzenia przedstawianych przez oskarżonych i funkcjonariuszy policji, w zeznaniach których wystąpiła co do tego faktu wyraźna sprzeczność, a również umożliwiłoby podjęcie ustaleń, co do ewentualnej możliwości zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako jednego czynu lub zespołu zachowań zmierzających do wykonania z góry powziętego zamiaru.
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, że:
a)Ł. C.w chwili zdarzenia objętego aktem oskarżenia działając wspólnie i w porozumieniu zeS. S., dokonał czynnej napaści na umundurowanego st. sierż.T. M., w ten sposób, że uderzył pokrzywdzonego nogą w prawą rękę powodując u niego ból prawej ręki, czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 223 § 1 k.k., podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że:

•

pomiędzyŁ. C., aS. S.nie istniało jakiekolwiek porozumienie dotyczące planowania wspólnie i w porozumieniu napaści na funkcjonariuszy policji, i takiego zamiaru nie można również dostrzec w zachowaniu oskarżonych w chwili zdarzenia;

wersje zdarzenia przedstawione przez pokrzywdzonych oraz pozostałych funkcjonariuszy policji są niespójne i na ich podstawie nie można ustalić, w jakim miejscu doszło do zdarzenia;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, że zachowanie oskarżonegoŁ. C.nie stanowi jednego czynu lub zespołu zachowań zmierzających do wykonania z góry powziętego zamiaru, a tym samym wyczerpuje dyspozycje dwóch różnych przestępstw, co w konsekwencji stanowi naruszenie przepisuart. 11 § 1 k.k., ewentualnie 12k.k.

Z ostrożności procesowej niniejszemu wyrokowi zarzucił również:

•

rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego bezwzględnych kar pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat i sześciu miesięcy za przestępstwo zart. 223 § 1 k.koraz sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.

Mając powyższe na uwadze na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył co następuje:

Wniesione apelacje były zasadne jedynie w zakresie zarzutów dotyczących niewspółmierności kary orzeczonej wobec wszystkich oskarżonych i w tym zakresie skutkowały zmianą zaskarżonego wyroku.
Na wstępie należy stwierdzić, że sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, nie dopuszczając się jakichkolwiek naruszeń procedury, czy błędu w ustaleniach faktycznych. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez sąd orzekający ocena zebranych w sprawie dowodów, a także wyprowadzony na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wniosek w zakresie winy wszystkich oskarżonych odnośnie popełnienia zarzuconych i przypisanych im przestępstw.
Ocena materiału dowodowego, została przez Sąd I instancji dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych wart. 4 i 7 k.p.k., jest oceną szeroką i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych.
Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., należy stwierdzić w odniesieniu do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonych, iż jest on nietrafny i niezasadny.
Godzi się przy tym przypomnieć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.
Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Zarzut obrazy przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów nie może zaś ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (postanowienie SN z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 397/06,niepubl.). Sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności oskarżonego, kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Tego rodzaju uchybień autorzy apelacji nie wykazali w każdym razie nie sposób przyjąć, że poczynione przez sąd ustalenia co do faktu dokonanych przez oskarżonych czynów są nieprawidłowe.
Odmienna ocena zaprezentowana przez autorów apelacji w żaden sposób nie podważa tej oceny jaka została zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku, a którą sąd odwoławczy w całości akceptuje i podziela, uznając za własną.
W ocenie sądu odwoławczego analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, żadną miarą nie potwierdza zarzutów, by orzeczenie zapadłe w niniejszej sprawie oparte zostało o błędne ustalenia dokonane w wyniku dowolnej oceny materiału dowodowego z naruszeniem jak się podnosi w apelacjiart. 7 kpk.
Apelacje w tym zakresie - co należy stanowczo podkreślić– jawią się jako wybitnie polemiczne wobec prawidłowych i pełnych ustaleń sądu orzekającego oraz obszernej, wyczerpującej, logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych argumentówpozwalających na podzielenie tych zarzutów, tak błędu w ustaleniach faktycznych jak i obrazy przepisów procedury sformułowanych w środkach odwoławczych oraz przywiedzionej tam argumentacji na ich poparcie.
Przechodząc zaś do zarzutów rażącej niewspółmierności kary to tytułem uwag natury ogólnej należy zważyć, iż o intensywności kary decyduje określony wart.53 kksądowy wymiar kary opierający się na konstytucyjnej zasadzie swobody sędziowskiej. Co więcej, w przepisie tym wskazane są dyrektywy wymiaru kary, które sąd ma obowiązek uwzględnić. Są to współmierność kary do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy (prewencja indywidualna) oraz społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna). Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi, bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. ( patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r II Aka 116/00 Prok. i Pr. 2002/1/30).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż podniesiony w apelacjach zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonym jest oczywiście słuszny, bowiem wymierzone oskarżonym kary tak za poszczególne czyny jak i kary łączne pozbawienia wolności rażą swoją surowością
Jak wynika z uzasadnienia wyroku sąd orzekający przy wymiarze kary wziął pod uwagę rodzaj szczególnie chronionego dobra, które naruszyli oskarżeni, a jakim jest życie i zdrowie policjantów, powagę i właściwe funkcjonowanie policji jako instytucji, a tym samym wysoki stopień winy oskarżonych w odniesieniu do popełnionych przez nich czynów uznając równocześnie, że wymierzenie im kar łagodniejszych zwłaszcza z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie oddziaływałoby prewencyjnie.
W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti zbytnią wagę przyłożył do celów prewencyjnych jakie winna odnieść kara wobec oskarżonych, za mało zaś, mimo deklarowanej w uzasadnieniu należytej uwagi, osobom samych sprawców. Nie dokonał oceny ich dotychczasowego życia, ich postawy, nie wziął pod uwagę żadnych okoliczności , które mają znaczenie dla oceny osobowości sprawców pod kątem prognozowania celów wychowawczych jakie winna odnieść wymierzona kara.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy oskarżeni nie są sprawcami zdemoralizowanymi, poza oskarżonymD. B.nie byli karani. Niewątpliwie zdarzenie z dnia 2 sierpnia 2012 roku miało w ich życiu charakter incydentalny.
Oskarżeni mają krytyczny stosunek do swojego zachowania, ponieśli już represję karną związaną z tymczasowym aresztowaniem.
Te właśnie okoliczności, które uszły z pola widzenia sądowi meriti przemawiają zaś za przyjęciem, że po stronie wszystkich oskarżonych zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna,
W konsekwencji tego sąd odwoławczy uznał argumentację obrońców oskarżonych co do rażącej surowości kary za słuszną, uznając, że wymierzone oskarżonymŁ. C.iS. S.kary jednostkowe za czyn przypisany im w punkcie 3. w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak również kary łączne wymierzone tym oskarżonym w rozmiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności ( pkt 5 i 6) są rażąco niewspółmiernie surowe do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu i winy.
Do podobnego wniosku sąd odwoławczy doszedł w odniesieniu do oskarżonegoD. B., któremu wymierzono karę roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
W przekonaniu Sądu Odwoławczego wystarczająca i sprawiedliwą odpłatą za popełnione przezŁ. C.iS. S.przestępstwo zart. 223 § 1 kkprzypisane im w punkcie 3 wyroku jest kara roku pozbawienia wolności, natomiast jeśli chodzi o wymiar kary łącznej orzeczony wobec tych oskarżonych to karą właściwą i sprawiedliwą jest kara łączna roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Wreszcie za celowe i zasadne sąd odwoławczy uznał zastosowanie wobecwszystkich oskarżonychdobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności, w wypadku oskarżonychŁ. C.iS. S. (1)kar łącznych na okres próby 2 lat.
Uwzględniając wcześniejsze rozważania i uwagi należało uznać, że zachodzi wobec wszystkich oskarżonych pozytywna i uzasadniona prognoza kryminologiczna co do tego, że pomimo warunkowego zawieszenia orzeczonych kar pozbawienia wolności będą przestrzegać porządku prawnego i nie popełnia ponownie przestępstwa
Tak ukształtowany wymiar kary jest adekwatny tak do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości czynów jakich się dopuścili. Kary te winny spełnić zarówno cele w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej, czyniąc też zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd odwoławczy zmieniając zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze uchylił punkt 7 i 8 wyroku dotyczący orzeczonych od oskarżonychŁ. C.iS. S.kwot pieniężnych na rzecz pokrzywdzonych policjantówM. B.iT. M..
Ani w sentencji wyroku, ani w uzasadnieniu sąd meriti nie wskazał podstawy prawnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia, co w sposób oczywisty nie pozwalało na merytoryczną kontrolę w tym zakresie.
Sąd miał przy tym na uwadze, że ww. policjanci nie domagali się orzeczenia na ich rzecz zadośćuczynienia.
Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze i w konsekwencji wysokości opłat orzekając jak w części dyspozytywnej, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy w pozostałej części.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśliart. 636 kpkw zw. zart. 634 kpk.