Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1688/12
Data wyroku: 2013-07-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kasicka, Janina Kacprzak, Ewa Naze
Słowa kluczowe: Podstawa Wymiary Składek
Podstawa prawna: art. 83 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 8 i 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

Sygn. akt: III AUa 1688/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 lipca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Janina Kacprzak (spr.)
Sędziowie: SSA Ewa Naze
SSO del. Joanna Kasicka
Protokolant: st.sekr.sądowy Kamila Tomasik

po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r. w Łodzi
sprawyJ. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi wŁ.
o wysokość podstawy wymiaru składek,
na skutek apelacji wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt: VIII U 2989/12,

oddala apelację.

Sygn. akt III AUa 1688/12

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołanieJ. S.od decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wŁ.z dnia 25 czerwca 2012 roku, którą to decyzją Zakład ustalił miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczneJ. S.z tytułu prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 roku do 23 czerwca 2011 roku.
Powyższe rozstrzygniecie zapadło po ustaleniu przez Sąd Okręgowy, żeJ. S.prowadzi od 1983 roku pozarolniczą działalność gospodarczą od 1983 roku w zakresie transportu osobowego. Z tego tytułu zgłosił się do ubezpieczeń zdrowotnych od 1 stycznia 1999 roku, a do ubezpieczeń społecznych tylko w okresie od 1 do 3 stycznia 1999 roku. Decyzją z 1 grudnia 2011 roku ZUS objąłJ. S.ubezpieczeniami społecznymi z tytułu prowadzenia powyższej działalności gospodarczej za okres od 1 stycznia 2011 roku do 23 czerwca 2011 roku. Odwołanie ubezpieczonego od tej decyzji zostało prawomocnie oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 marca 2012 roku w sprawie VIII U 170/12.
W tak ustalonym stanie faktycznym sąd pierwszej instancji uznał odwołanie za niezasadne, powołując przepisyart. 6 ust. 1 pkt 4, art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychoraz § 3 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek (Dz. U. nr 165, poz. 1197 ze zm.).
Wyrok sądu pierwszej instancji zaskarżony został w całości apelacją ubezpieczonegoJ. S.. Apelacja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, to jest naruszenie art. 24 ust. 4 w zw. zart. 18 ust. 8 i 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychpoprzez błędną wykładnię prowadzącą do nieuwzględnienia obowiązującego okresu przedawnienia.
Powołując się na powyższy zarzut ubezpieczony wniósł o „uchylenie” zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego za postępowanie przed sądami I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego.
Organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji.

Sąd Apelacyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna. Przede wszystkim zauważyć należy, że apelacja oparta jest wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa przepisów prawa materialnego, zatem okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy są bezsporne. Z tych bezspornych okoliczności wynika, że skarżący w okresie od 1 stycznia 1999 roku do 23 czerwca 2011 roku podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu, co zostało stwierdzone decyzją organu rentowego z 1 grudnia 2011 roku, a której prawidłowość została potwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego oddalającego odwołanie skarżącego od tej decyzji. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie, zakreślonym treścią decyzji z 25 czerwca 2012 roku, jest podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne skarżącego za cały okres objęty wyżej wymienioną prawomocną decyzją z 1 grudnia 2011 roku. Skarżący nie kwestionuje wysokości podstaw wymiaru składek na jego ubezpieczenia społeczne, określonych decyzją z 25 czerwca 2012 roku – co wynika jednoznacznie z treści odwołania, jak i treści apelacji. Zarzuca zaskarżonemu wyrokowi jedynie błędną wykładnię art. 24 ust. 4 w zw. zart. 18 ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. nr 205, poz. 1585 t.j. ze zm.). Zarzut naruszenia wymienionych przepisów jest chybiony, gdyż po pierwsze: sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, a apelacja nie zarzuca naruszenia przepisów prawa procesowego, chociażbyart. 328 § 2 k.p.c., po drugie przepisy art. 18 ust. 8 i ust. 9 powołanej ustawy nie pozostają w żadnym związku z art. 24 ust. 4 tej ustawy. Stąd też, jak należy się domyślać, skarżącemu w istocie chodziło o naruszenieart. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychprzepisu przez jego niezastosowanie. Przepis art. 24 ust. 4 powołanej ustawy dotyczy terminu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast art. 18 ust. 8 powołanej ustawy określa w jaki sposób ustala się kwoty podstawy wymiaru składek osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. W myśl tego przepisu podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybie art. 19 ust. 10 na dany rok kalendarzowy. Składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku. Z kolei ust. 9 art. 18 dotyczy proporcjonalnego zmniejszenia podstawy wymiaru składek za miesiące, w których nastąpiło odpowiednio objęcie ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi lub ich ustanie i jeżeli trwały one tylko przez część miesiąca. Z przedstawionej materii uregulowań przepisów objętych zarzutem apelacyjnym jednoznacznie wynika, że w związku pozostają tylko przepisy art. 18 ust. 8 i ust. 9 ustawy. Natomiast art. 24 ust. 4 ustawy, jako przepis regulujący kwestie przedawnienia należności z tytułu składek nie odnosi się w żadnej mierze do przepisów regulujących zasady ustalania podstawy wymiaru składek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w ramach uprawnień wynikających z art. 83 ust. 1 ustawy może wydać decyzję ustalającą prawidłowe podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w każdym czasie. Prawo do wydania takiej decyzji nie ulega przedawnieniu. Przedawnieniu, o którym mowa wart. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychpodlegają jedynie należności z tytułu składek. Stąd też zarzut przedawnienia może być brany pod uwagę tylko w sprawach z odwołań od decyzji wymierzających wysokość składek, w tym ustalających wysokość zaległości w opłacaniu składek i zobowiązujących do ich zapłacenia.
Mając na uwadze powyższe, a w szczególności okoliczność, że skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustalenia wysokości podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne skarżącego, wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, a apelacja jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.