Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII W 9/13
Data wyroku: 2013-07-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pośpiech
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 66 kw

Sygnatura akt VII W 9/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 lipca 2013 roku

Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Pośpiech
Protokolant: Monika Nowak

po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2013 roku
sprawy
M. K.synaM.iJ.z domuD.
urodzonego (...)weW.

obwinionego o to, że

w dniu 27 maja 2012 r. około godziny 21:00 wB.znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0,83 mg/l w wydychanym powietrzu, umyślnie wprowadził w błąd funkcjonariuszy zKPB., powiadamiając o potrzebie podjęcia interwencji z powodu zaistnienia kradzieży
tj. o czyn z art. 66 § 1 kw

******************

I.uznaje obwinionegoM. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 66 § 1 k.w i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin;

II.na podstawieart. 119 k.p.w.w związku zart. 624 § 1 k.p.kzwalnia obwinionego do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych oraz od opłaty.

Sygn. akt VII W 9/13

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 27 maja 2012 rokuK. L.pełnił służbę dyżurnego w Komisariacie Policji wB.. W trakcie tego dyżuru odebrał on telefon od osoby, którą od razu rozpoznał jakoM. K..M. K.zgłaszał, że idąc w pobliżu dworca PKP wB.ktoś wybiegł z parku i zabrał mu saszetkę, w której znajdowały się pieniądze w kwocie 50 złotych. Mówił, że idzie w kierunku komisariatu i ma podartą koszulę.K. L.wydał polecenie udania się przez funkcjonariuszy policji w miejsce, gdzie przebywałM. K.nakazując jednocześnieM. K.pozostanie na miejscu. Kiedy funkcjonariusze policjiJ. Ł.iK. K.przybyli do miejsca gdzie znajdował sięM. K.to jest na wysokościBanku (...)przyul. (...), ten poinformował policjantów, że szedł w kierunku komisariatu a że ma podartą koszulę bo pokłócił się z dziewczyną , to wymyślił sobie zdarzenie z napadem i zaborem saszetki, żeby funkcjonariusze podjechali po niego, ponieważ on musiałby długo iść do komisariatu.M. K.był w widocznym stanie upojenia alkoholowego w związku z czym został doprowadzony do Komisariatu Policji wB.i tam zbadany na zawartość alkoholu we krwi. O godzinie 21.28M. K.miał w wydychanym powietrzu 0,83 mg/l alkoholu.

Dowody: zeznania świadkaK. L.– k. 61, zeznania świadkaJ. Ł.– k. 8, 61 – 62, zeznania świadkaK. K.– k. 60, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 2.

W toku postępowania sądowego obwiniony został poddany badaniu przez biegłą lekarz psychiatrę, która w wydanej przez siebie opinii stwierdziła, że w chwili popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu nie miał on zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

Dowody: opinia sądowo – psychiatryczna – k. 31 – 34.

ObwinionyM. K.zarówno w toku postępowania wyjaśniającego jak i sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania sądowego twierdził, że kiedy przyjechał do konkubinyU. D.został napadnięty przezA. D.– jej syna, który kazał mu się wynosić i wyprowadził go z posesji siłą stosując chwyty i rozdzierając koszulę na plecach. Obwiniony nie szarpał się z napastnikiem, dał się wyprowadzić, lecz zadzwonił na policję i jednocześnie szedł drogą w stronę komisariatu. W połowie drogi zobaczył radiowóz policyjny, „machnął” na niego, następnie wsiadł i pojechał razem z policjantami do komisariatu. Zdaniem obwinionego policjanci „nie kwapili się żeby podjąć coś” a powinni byli pojechać na miejsce zdarzenia. Obwiniony twierdził także, że zadzwonił na numer 997 i przedstawił przebieg zdarzenia oraz zidentyfikował napastnika.

Sąd zważył, co następuje.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd doszedł do przekonania, że wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarygodność. Są bowiem sprzeczne z zeznaniami świadków – funkcjonariuszy policji, które to zeznania są wiarygodne i wartościowe. W istocie bowiem sąd nie dopatrzył się żadnego powodu, dla którego należałoby zeznania świadkówK. L.,K. K.iJ. Ł.zdeprecjonować. Zeznania tych świadków są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Korespondują także z protokołem z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, z którego wynika obwiniony poddany został badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu o godzinie 21.28. Tym samym traci sens wywód obwinionego zawarty w pismach kierowanych do sądu jakoby istniała sprzeczność pomiędzy godziną zgłoszenia przez obwinionego potrzeby interwencji a podjęciem tejże interwencji przez funkcjonariuszy policji. Podkreślić w tym miejscu należy jednak, że w tym zakresie obwiniony błędnie czyni opierając się na notatkach urzędowych funkcjonariuszy policji a nie na ich zeznaniach albowiem notatki urzędowe nie mogą stanowić dowodu. Zgodnie bowiem z art. 39 § 4 kpow dowodu z wyjaśnień lub zeznań nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Jedynym zatem dowodem wskazującym na określone fakty mogą być zeznania świadków. Z zeznańK. K.iJ. Ł.wynika natomiast, że wyjechali na interwencję około godziny 21.00, nie jest zatem wykluczone, że była to w rzeczywistości godzina 21.13, zwłaszcza, że jak to wyżej napisano koresponduje to z zapisem godziny w protokole z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym. Za wiarygodnością zeznań świadków przemawia również fakt, że nie mieli oni żadnego racjonalnego powodu by nie podjąć interwencji w sytuacji opisanej w wyjaśnieniachM. K.gdyby rzeczywiście został on zaatakowany przez inną osobę, w tym przezA. D.– syna konkubiny. Sugestie obwinionego wyartykułowane przez niego na rozprawie w dniu 1 lipca 2013 roku jakobyA. D.jako policjant był chroniony przez funkcjonariuszy policji przez odpowiedzialnością karną należało uznać za rażąco niewiarygodne i nie poparte żadnymi dowodami lub choćby tylko poszlakami bądź informacji mogącymi prowadzić do dowodów.
Mając powyższe rozważania na względzie sąd uznał, że zarówno sprawstwo jak i wina obwinionego zostały udowodnione a czynem swoim wyczerpał on ustawowe znamiona czynu opisanego art. 66 kw, albowiem umyślnie wprowadził w błąd funkcjonariuszy z Komisariatu Policji wB.co do konieczności potrzeby podjęcia interwencji z powodu zaistnienia kradzieży.
Sąd wymierzając obwinionemu karę uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest dość znaczny z uwagi na niepotrzebne zaangażowanie sił i środków służby państwowej powołanej do zwalczania przestępczości i zapewniającej porządek publiczny jaką jest Policja. Stopień zawinienia należało również uznać za znaczny z uwagi na widoczną i jaskrawą umyślność w działaniu obwinionego. Z zeznań świadkaK. L.wynika bowiem, że obwinionyM. K.jest znany funkcjonariuszom policji wB.z tego rodzaju zachowań i nie zdarzyło się ono pierwszy raz. Tego rodzaju zachowanie obwinionego jest wyrazem lekceważenia i braku szacunku okazywanego policjantom jako funkcjonariuszom publicznym. Natężenie znamion czy nie było jednakże na tyle duże by konieczne stało się wymierzenie obwinionemu kary aresztu. W ocenie sądu kara ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej prawy na cele społeczne będzie karą wystarczającą do spełnienia funkcji kary – wychowawczej i prewencyjnej jak również uświadamiającej obwinionemu naganność jego zachowania. Sąd nie dopatrzył się w dzianiu obwinionego żadnych okoliczności łagodzących,, natomiast do okoliczności obciążających zaliczyć należało fakt, że obwiniony był pod wpływem alkoholu.
W związku odbywanie przez obwinionego kary pozbawienia wolności sąd, na podstawieart. 199 kpww związku zart. 624 § 1 kpkzwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych oraz od opłaty.