Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 708/12
Data wyroku: 2012-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Szybka, Romuald Kompanowski, Lucyna Guderska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt: III AUa 708/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Iwona Szybka (spr.)
Sędziowie:SSA Lucyna Guderska
SSO del. Romuald Kompanowski
Protokolant: sekr. sądowy Patrycja Stasiak

po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. w Łodzi
sprawyF. J.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wP.
o emeryturę,
na skutek apelacji wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Płocku
z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt: VI U 974/11;

oddala apelację.

Sygn. akt III AUa 708/12

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2011. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wP.odmówiłF. J.prawa do emerytury, ponieważ nie udowodnił on 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2012r. Sąd Okręgowy w Płocku oddalił odwołanie.
Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygniecie na następujących ustaleniach i rozważaniach:

F. J.urodził się(...)., w dniu 28 stycznia 2011r. złożył wniosek o emeryturę. Na dzień 1.01.1999r. udowodnił łącznie 27 lat 4 miesiące i 3 dni okresów składkowych i nieskładkowych.

Od 8 września 1975r. do 15 września 1981r. odwołujący zatrudniony był wGminnej Spółdzielni (...)wP.na stanowisku montera punktu mechaniki pojazdowej. Swoją pracę wykonywał na terenie warsztatu, gdzie znajdowały się kanały remontowe. Wnioskodawca wykonywał wszystkie prace przy naprawie samochodów, przeważnie w kanałach remontowych. Zajmował się montażem i demontażem silników, naprawą przednich zawieszeń, tylnych mostów, skrzyń biegów w takich samochodach, jak:Ż.,N., Tarpan. Wykonywał też prace spawalnicze i blacharskie związane z remontem tych samochodów. Naprawy te odbywały się też na poziomie zerowym. Zakład pracy wystawił wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym stwierdził, żeF. J.w okresie od 8 września 1975r. do 15 września 1981r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych, lakierowanie natryskowe na stanowisku montera punktu mechaniki pojazdowej, które to prace są wymienione w załączniku do Uchwały Zarządu Głównego(...)z 25.09.1983r. w dziale XIV poz. 12, 15 i 17 pkt 1,1, 2.

Od 15 września 1981r. do 31 października 1993r.F. J.był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym (...) spółka z o.o.wO.. Wykonywał tam pracę mechanika samochodowego, zajmował się głównie spawaniem i pracami blacharskimi. Nie pracował w sposób ciągły w kanale remontowym i nie pracował w ten sposób przy pracach spawalniczych. Zakład pracy wystawił wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym stwierdził, żeF. J.w okresie 15 września 1981r. do 31 października 1993r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace na stanowisku mechanik samochodowy – blacharz-spawacz przy naprawie pojazdów samochodowych i lakierowanie natryskowe.

Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom świadków i odwołującego. Wynika z nich, że odwołujący zajmował się wszelkimi naprawami pojazdów, poza tym wykonywał prace spawalnicze i blacharskie przy tych naprawach. Nie świadczył pracy tylko w kanałach. Z opinii biegłego z zakresu bhp wynika, że proces technologiczny naprawy samochodów nie wymaga ciągłego przebywania w kanale, za wyjątkiem smarowania sworzni układu kierowniczego, naprawy drążków kierowniczych, wymiany oleju. Z opinii biegłego ds. techniki samochodowej wynika, że odwołujący jako mechanik samochodowy zmuszony był być wielozadaniowy i wykonywać wszystkie prace przy przydzielonej mu do remontu jednostce, w tym prace w kanale i poza nim.
Sąd Okręgowy uznał i ocenił opinie biegłych jako rzetelne, jasne, spójne i zawierające kompleksową odpowiedź na pytanie sądu. Biegły ds. bhp kategorycznie stwierdził, że praca wykonywana przez wnioskodawcę nie była pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu rozporządzenia RM z 7.02.1983r. Biegły wniosek ten oparł na analizie rodzaju i charakteru pracy wykonywanej przez wnioskodawcę oraz w oparciu o akty resortowe. Z uwagi na zastrzeżenia wnioskodawcy Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego ds. techniki samochodowej, który potwierdził wnioski biegłego ds. bhp. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że wnioskodawca nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w kanałach remontowych.
Za niezgodne ze stanem rzeczywistym Sąd Okręgowy uznał świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych wystawione przez obu pracodawców.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał odwołanie za niezasadne. Powołał się na art. 184, ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz rozporządzenie RM z 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wnioskodawca spełnił warunki do nabycia wcześniejszej emerytury za wyjątkiem warunku 15 lat pracy w warunkach szczególnych. W ocenie Sądu Okręgowego, organ rentowy zasadnie zakwestionował świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że odwołujący nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prac przy naprawie pojazdów mechanicznych w kanale remontowym ( Wykaz A, dział XIV poz. 16), jak również prac przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym (Wykaz A, dział XIV poz. 12), czy lakierowania ręcznego niezhermetyzowanego (Wykaz A, dział XIV poz. 17). Wnioskodawca wykonywał wszystkie prace związane z naprawą i remontem pojazdów, szereg wykonywanych czynności odbywało się z poziomu zerowego i dlatego nie można zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy uznać, że łącznie wykonywane przez niego prace stanowiły zatrudnienie w warunkach szczególnych.

Apelację od powyższego wyroku wniósłF. J..
Wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie odwołania oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 184 ustawy emerytalnej i przepisów rozporządzenia RM z 7.02.1983r. poprzez przyjęcie, że tylko wykonywanie czynności jednego rodzaju wymienionych w rozporządzeniu stale i w pełnym wymiarze czasu pracy uprawnia do ubiegania się o przyznanie wcześniejszej emerytury. Zarzucił ponadto przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie wyroku na opiniach biegłych sądowych, które sporządzone są w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa albowiem dotyczą zagadnień, co do których wyłącznie sąd może rozstrzygać i orzekać oraz nie uwzględnienie korzystnych dla skarżącego zgodnych zeznań świadków, z których wynika, że oprócz prac w kanale remontowym wykonywał czynności spawalnicze, blacharskie i lakiernicze, które stanowią pracę w warunkach szczególnych i uprawniają do wcześniejszej emerytury.
W uzasadnieniu wskazał, że w spornych okresach wykonywał prace wymienione w Wykazie A dział XIV poz. 12, 14, 16, 17 i 13.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu albowiem Sąd Okręgowy wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawnych i ustalonym przez Sąd Okręgowy stanie faktycznym.
Zgodnie z treścią art. 184 ustawy emeryturach i rentach z FUS ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Zgodnie zaś z treścią par. 4 ust. 1 rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Pracą w warunkach szczególnych jest przy tym praca świadczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wskazanych w załączniku A do rozporządzenia z 7.02.1983r. (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Normatywne rodzaje prac w szczególnych warunkach wyróżnia kryterium merytoryczne i formalne; pierwsze dotyczy wykonywania stale i w pełnym wymiarze takiej pracy, warunkiem drugiego jest wymienienie jej wrozporządzeniu z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Praca która nie spełnia łącznie obu kryteriów nie uprawnia do emerytury w niższym wieku emerytalnym określonym w tym rozporządzeniu. ( tak: wyrok Sądu Najwyższego z 2009-02-10, II UK 199/08). Nawet jeżeli pracodawca uznał pracę na danym stanowisku za pracę w szczególnych warunkach, taki pracownik może nie otrzymać wcześniejszej emerytury. ZUS odmówi jej bowiem, gdy nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. ( tak: wyrok Sądu Najwyższego z 2011-10-05, II UK 43/11; wyrok SN z 2010-05-25, I UK 3/10). Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.Decydującą rolę w analizie charakteru pracy ubezpieczonego z punktu widzenia uprawnień emerytalnych ma zatem możliwość jej zakwalifikowania pod którąś z pozycji wspomnianego załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów. W świetleart. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychpracami w szczególnych warunkach nie są bowiem wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami, lecz jedynie takie, które zostały rodzajowo wymienione w tymże rozporządzeniu. ( por. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2010-06-01, II UK 21/10, Opubl: Legalis). Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy oznacza, że pracownik nie ma powierzonych innych obowiązków jak tylko te, które dotyczą pracy w szczególnych warunkach. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2011-10-17, I UK 174/11, Legalis).
Wynikające z wykazu A, stanowiącego załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji, jako pracy w szczególnych warunkach w rozumieniuart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1272). ( por. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2010-06-01, II UK 21/10, opubl. Legalis).
Przenosząc powyższe ustalenia ogólne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca nie pracował ani w okresie od 8 września 1975r. do 15 września 1981r., ani w okresie od 15 września 1981r. do 31 października 1993r. w warunkach szczególnych. Sąd Apelacyjny podziela bowiem ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy i przyjmuje je za własne.
Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że ZUS nie uznał żadnego okresu pracy wnioskodawcy jako pracy w warunkach szczególnych. Wnioskodawca natomiast wniósł o uznanie, że w warunkach szczególnych pracował od 8 września 1975r. do 15 września 1981r. oraz od 15 września 1981r. do 31 października 1993r. Do wymaganych 15 lat konieczne jest zatem łączne zaliczenie obu okresów, choć nie w całości. Żaden okres pojedynczo nie obejmuje bowiem 15 lat. Dokonując ustaleń odnośnie pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w powyższych okresach Sąd Okręgowy przesłuchał świadków, wnioskodawcę i dopuścił dowód z opinii biegłych i doszedł do trafnego wniosku, że ubezpieczony nie pracował stale i pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wymienionych w wykazie A stanowiącym załącznik do Rozporządzenia z dnia 7.02.1983r. W powyższych okresach wnioskodawca pracował wGminnej Spółdzielni (...)wP.na stanowisku montera punktu mechaniki pojazdowej oraz wPrzedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym (...) spółka z o.o.wO., gdzie wykonywał pracę mechanika samochodowego. Obaj pracodawcy wystawili wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Spółdzielnia wpisała, że wnioskodawca jako monter punktu mechaniki pojazdowej wykonywał prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych i lakierownie natryskowe, które to prace są wymienione w Uchwale Zarządu Głównego(...)z 25.07.1983r. dziale XIV poz. 12, 15 i 17 pkt 1,1,2.(...)wpisał, że wnioskodawca pracował na stanowisku mechanika samochodowego i wykonywał prace naprawcze i remontowe przy naprawie pojazdów mechanicznych w kanale lub prace spawalnicze blacharskie, które to prace są wymienione w wykazie A dział XIV poz. 12 pkt 8 i 16 pkt 1 Zarządzenia Ministra Przemysłu Hutniczego i Maszynowego z dnia 30.03.1985r.
Tymczasem z materiału dowodowego sprawy nie wynika, że wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał tylko prace wymienione w świadectwach wykonywania pracy w warunkach szczególnych, czy też prace wymienione w wykazie A do rozporządzenia z 7.02.1983r. W apelacji wnioskodawca starał się przekonać Sąd Apelacyjny, że w spornych okresach jako mechanik samochodowy wykonywał tylko prace w warunkach szczególnych, dodając do prac wskazanych przez pracodawców jeszcze prace z działu XIV poz.14 i 13. Twierdzenia te są jednak gołosłowne i niewiarygodne.
Z wyjaśnień wnioskodawcy złożonych na rozprawie w dniu 19.10.2011r. wynika, że pracując w GS(...)wszystkie prace remontowe przy samochodach wykonywał tylko w kanale oraz, że zajmował się spawaniem i te prace wykonywał poza kanałem. Dalej wyjaśniając wnioskodawca zeznał, że robił „wszystko przy naprawie danego pojazdu”. Z zeznań świadkaA. W.wynika, że wnioskodawca jako mechanik wykonywał wszystkie prace jakie były potrzebne, wszystkie prace jakie mu polecono i wykonywał je w kanale oraz na zewnątrz i wewnątrz samochodów. Z zeznaniami tymi korespondują zeznania świadkaA. M., który zeznał, że wnioskodawca pracował jako mechanik w warsztacie i zajmował się naprawą samochodów na terenie warsztatu, pracował poza kanałem i w kanale, a poza tym spawał elementy do samochodu albo „coś dla GS”. Ponadto z zaświadczenia z dnia 24.02.1989r. ( znajdującego się w aktach osobowych wnioskodawcy) wynika, żeF. J.w ramach czynności montera mechaniki samochodowej między innymi zajmował się spawaniem i blacharstwem. Z pisma z dnia 1.11.1975r. (znajdującego się w aktach osobowych wnioskodawcy) wynika, że wnioskodawca zajmował się usługami na rzecz jgu i dla ludności.
W ocenie Sądu Apelacyjnego brak zatem przekonywujących dowodów na to, że w okresie od 8 września 1975r. do 15 września 1981r.F. J.pracował stale i pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że odwołujący się w powyższym okresie wykonywał wszystkie prace jakie były konieczne w procesie naprawy pojazdów. Pracował zatem w kanale i poza nim, spawał, ale też wykonywał inne prace niezbędne, które nie były pracami w warunkach szczególnych. Niewątpliwie część wykonywanych przez wnioskodawcę prac była pracami w warunkach szczególnych ( prace w kanale, spawalnicze, lakiernicze), ale nie wszystkie. Stanowisko Sądu Apelacyjnego znajduje potwierdzenie w opinii biegłego ds. bhp. i w opinii biegłego w zakresie techniki samochodowej. W opiniach tych biegli opisali zawód mechanika samochodowego i wskazali jakie czynności mechanik w praktyce wykonuje oraz jakimi urządzeniami się posługuje. Porównując wymienione tam prace z Wykazem A do rozporządzenia RM z 7.02.1983r., należy dojść do wniosku, że nie wszystkie prace należące do procesu naprawczego, są pracami w warunkach szczególnych. Wszystkie prace wykonywane poza kanałem, a nie będące jednocześnie wymienione w dziale XIV ( do tego działu odnosi się wnioskodawca) nie są pracami wykonywanymi w warunkach szczególnych. To, że wnioskodawca był uniwersalny i wykonywał wszystkie prace naprawcze wynika z zeznań świadków i wnioskodawcy. Wynika też z liczby osób zatrudnionych w warsztacie ( w sumie 3) i konieczności wykonywania przez wszystkich niezbędnych prac bez żadnej specjalizacji. Oznacza to zatem jednoznacznie, że wnioskodawca nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych.
Tożsama ocena charakteru pracy i czynności wykonywanych przez wnioskodawcę odnosi się też do okresu zatrudnienia w(...)od 15 września 1981r. do 31 października 1993r. Tu także, co wynika z zeznań świadkaA. W.,M. C.i samego wnioskodawcy, wnioskodawca wykonywał wszystkie prace w procesie naprawy pojazdów, wśród których, co wynika z opinii biegłych, nie wszystkie są wykonywane w warunkach szczególnych. Brak zatem podstaw aby zaliczyć ten okres pracy do pracy w warunkach szczególnych.

Apelujący zawarł w apelacji własne ustalenia i własną ocenę stanu faktycznego. Ustalenia te i ocena mijają się jednak nie tylko z zeznaniami świadków, ale także z zeznaniami odwołującego się złożonymi na rozprawie w dniu 19.10.2011r. Początkowo bowiem wnioskodawca zeznał, że pracował tylko w kanale, a poza nim wykonywał tylko prace spawalnicze. Potem natomiast, że wykonywał wszystkie prace przy naprawie pojazdu. W apelacji natomiast wskazał, że wykonywał tylko prace przy spawaniu, przy naprawie pomp wtryskowych, wtryskiwaczy i gaźników do silników spalinowych, w kanałach remontowych, lakierowanie ręczne lub natryskowe, obsługa urządzeń i narzędzi wibracyjnych lub udarowych. Tymczasem z opinii biegłego w zakresie techniki samochodowej wynika, że w pracy mechanik samochodowy wykorzystuje narzędzia monterskie takie, jak klucze monterskie, wkrętaki, młotki, płasko-szczypce, narzędzia pomiarowe takie jak suwmiarki, śruba mikrometryczna, ciśnieniomierze, szczelinomierze. Nie ma dowodów aby uznać, że wnioskodawca jako mechanik samochodowy, poza kanałem wykonywał tylko prace, które wymienił w apelacji i nie pracował przy użyciu narzędzi, którymi wszyscy mechanicy się posługują. W ocenie Sądu Apelacyjnego zawarte w apelacji twierdzenia co do zakresu i rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w obu spornych okresach nie znalazły potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skarżący nie wyjaśnił przy tym, nawet w apelacji, na czym polegały prace blacharskie, które wykonywał, a podnieść należy, że prace te nie są wymienione w wykazie A w dziale XIV.
Za niezasadny zatem należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zeznania świadków odnośnie prac wykonywanych przez wnioskodawcę w spornych okresach i prawidłowo ustalił, że w okresach tych wnioskodawca nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji wszechstronnie rozważył zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny według takich kryteriów jak : zgodność z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej bez przekroczenia granic wyznaczonych przepisemart. 233 par. 1 kpc, a skarżący choć zarzucił Sądowi Okręgowemu obrazę prawa procesowego, to nie wskazał jakie kryteria sędziowskiej oceny dowodów zostały naruszone. Zarzuty pod adresem opinii biegłych są o tyle bezzasadne, że rozstrzygnięcie w sprawie tak naprawdę nie wymagało widomości specjalnych. Ostatecznie Sąd Okręgowy dokonał ustaleń odnośnie rodzaju prac wykonywanych w spornych okresach przez wnioskodawcę przede wszystkim na podstawie zeznań świadków i wnioskodawcy. Sąd dał wiarę tym zeznaniom, bo wynikało z nich, że odwołujący zajmował się wszelkimi naprawami pojazdów, a poza tym wykonywał czynności blacharskie i spawalnicze przy tych naprawach oraz, że nie pracował wyłącznie w kanale. Podkreślić trzeba, że opinie biegłych miały charakter uzupełniający, a nie decydujący i jak wynika z ich treści, wnioski końcowe opinii sprecyzowane zostały także na podstawie zeznań w/w osób. Dlatego też w pełni zaaprobować należy stanowisko tego Sądu, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby wnioskodawca przez 15 lat pracował w warunkach szczególnych. Apelujący w żaden sposób nie podważył oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, a przedstawił jedynie własne stanowisko w sprawie, które jego zdaniem jest jedynie słuszne. Własne stanowisko w sprawie apelujący opiera na tym samym materiale dowodowym, ale wyciąga z niego wnioski odmienne aniżeli uczynił to Sąd Okręgowy. Jeżeli jednak z zebranego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 2006-03-14, I UK 203/05). W sprawie brak jednak materiału dowodowego pozwalającego na wysnucie wniosku, zeF. J.pracował 15 lat w warunkach szczególnych.

Zważywszy na powyższe Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 kpcoddalił apelację.