Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 283/12
Data wyroku: 2012-11-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Krośnicki, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Formy Popełniania Przestępstw - Zjawiskowe, Zbieg Przepisów
Podstawa prawna: art.18§1 kk w zw. z art.156§1 w zb. z art.159 kk  w zw. z art.11§2 kk
Teza: 1) przepis art. 158 §  2 k.k. nie może pozostawać w zbiegu z przepisem art. 156 § 1 k.k. z uwagi na stronę podmiotową przestępstw penalizowanych tymi przepisami.  
2) dla przyjęcia umyślności sprawcy kierowniczego nie mają znaczenia ustalenia w zakresie strony podmiotowej przestępstwa popełnionego przez bezpośredniego sprawcę.

Sygn. akt II AKa 283/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 listopada 2012 roku

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia SA  Jan Krośnicki

      Sędziowie SA  Krzysztof Karpiński

 Hanna Wnękowska ( spr)

      Protokolant  st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoI. J.
po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012r.
sprawy:
1.K. M.
oskarżonego o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 158 § 2 k.k.w zb. zart. 159 k.k.w zb. zart. 156 § 1 pkt.2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
2.R. W.oskarżonego o przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 289 § 1 k.k.w zb. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 238 k.k.i zart. 233 § 1 k.k.;
3.A. N.oskarżonego o przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.oraz zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
4.T. P.oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 6 lutego 2012 r.
sygn. XVIII K 75/10
I. wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że
- z podstawy prawnej skazania oskarżonegoK. M.
eliminujeart. 158 § 2 k.k.;
- na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary pozbawienia wolności
wymierzonej oskarżonemuT. P.zalicza
okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 29 kwietnia 2010
roku do dnia 3 grudnia 2010 roku;
II. w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok w stosunku do oskarżonychK. M.,R. A.P. N.iT. P.utrzymuje w mocy;

III. zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za drugą instancję odK. M.180 zł, odR. W.,A. N.iT. P.- po 300 zł oraz od wszystkich oskarżonych pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających;

IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. S., obrońcy oskarżonegoK. M.oraz adw.L. B., obrońcy oskarżonegoT. P. kancelarie adwokackie wW., kwoty po 738 zł ( w tym 23 % VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
OskarżonyK. M.został oskarżony o to, że:
(XVIII czyn aktu oskarżenia) w okresie od 1 do 7 sierpnia 2005 r. wW., wykorzystując uzależnienie innych ustalonych osób od siebie, polecił tym osobom pobicieI. J.skutkiem czego sprawcy w dniu 8 sierpnia 2005 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu pobiliI. J.w ten sposób, że zadali pokrzywdzonemu nożem 7 ran kłutych: w klatkę piersiową w linii pachwowej o długości 2 cm i w linii pachwowej tylnej o długości 4 cm; w jamę brzuszną w okolicy śródbrzusza prawego o długości 3 cm, w lewe udo, w okolice lewego stawu kolanowego i 2 rany w okolice podudzia lewego, powodując ciężki uszczerbek na zdrowiuI. J., realnie zagrażający życiu pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dokonał działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 158 § 2 k.k.w zb. zart. 159 k.k.w zb. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k .

R. W.został oskarżony o to, że:
(XLIII czyn aktu oskarżenia) w dniu 23/24 lipca 2005 roku w okolicachW.działając wraz z innymi ustalonymi osobami udzielił im pomocy w dokonaniu zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu marki(...)nr rej. (...)wartości około 90000 zł stanowiącego własność(...) SAweW.wraz z przyczepąnr rej. (...)o wartości 1500 zł stanowiącej własnośćB. N., który to pojazd został następnie przez nich porzucony w miejscowościC.gm.G.z otwartymi drzwiami, co naraziło właściciela na niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu bądź też jego części,
tj. o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 289 § 2 k.k.
III. (XLIV czyn aktu oskarżenia) w dniu 23/24 lipca 2005 roku w okolicachW.działając wraz z innymi ustalonymi osobami dokonał zaboru odzieży w postaci dresów w ilości 7080 sztuk o wartości nie mniejszej niż 8850 zł, stanowiących własnośćL.N.T. L.,
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
(XLV czyn aktu oskarżenia) w dniu 24 listopada 2005 roku wŻ.w toku prowadzonego następnie w Prokuraturze Rejonowejw. R. M.postępowania przygotowawczego o sygn. Ds. 1230/05 złożył zawiadomienie o dokonanym na sobie rozboju z użyciem broni palnej w następstwie którego zabrano w celu przywłaszczenia kierowany przez niego samochód marki(...)nr rej. (...)o wartości około 90000 zł stanowiącego własność(...) SAweW.wraz z przyczepąnr rej. (...)o wartości 1500 zł stanowiącej własnośćB. N.i przewożonym przezeń ładunkiem w postaci dresów w ilości 7080 sztuk o wartości nie mniejszej niż 8850 zł, stanowiących własnośćL.N.T. L., wiedząc, że przestępstwa nie popełniono,
tj. o czyn zart. 238 k.k.
(XLVI czyn aktu oskarżenia) w dniu 2 września 2005 roku wS.składając zeznania mające służyć za dowód w toku postępowania przygotowawczego o sygn. Ds. 1230/05 zeznał nieprawdę o dokonanym na jego osobie rozboju z użyciem broni palnej w następstwie którego zabrano w celu przywłaszczenia kierowany przez niego samochód marki(...)nr rej. (...)o wartości 90000 zł stanowiącego własność(...) SAweW.wraz z przyczepąnr rej. (...)o wartości 1500 zł stanowiącej własnośćB. N.i przewożonym przezeń ładunkiem w postaci dresów w ilości 7080 sztuk o wartości nie mniejszej niż 8850 zł, stanowiących własnośćL.N.T. L., wiedząc, że przestępstwa nie popełniono.
tj. o czyn zart. 233 kk.
A. N.oskarżony został to, że:
(LXI czyn aktu oskarżenia) w okresie co najmniej od dnia 22 września 2005 roku do co najmniej 29 października 2005 roku wW.oraz na terenie województwa(...)brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezK. M.ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw, a w szczególności rozbojów, kradzieży rozbójniczych, obrotu środkami odurzającymi i innych,
tj. o czyn zart. 258§ 1k.k.
VIII. (LXIII czyn aktu oskarżenia) w dniu 29 października 2005 roku w miejscowościŻ.wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi mężczyznami używając przemocy polegającej na skrępowaniu kajdankami i taśmą plastikową pięciorga pracownikówhurtowni (...):D.L.M.,N.N.,B.KimN.,M. I.iS. J. (1)zabrał w celu przywłaszczenia towar w postaci butów sportowych i spodni jeansowych oraz pieniędzy o łącznej wartości 20800 zł oraz dokumentów w postaci paszportu(...)i prawa jazdy na nazwiskoB.KimN., prawa jazdy na nazwiskoD.L.M.i prawa jazdy na nazwiskoM. I., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
tj. o czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 k.k.

T. P.oskarżony został o to, że:
X. (LXVII czyn aktu oskarżenia) w dniu 5 października 2005 roku w miejscowościS.gm.N.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi mężczyznami używając przemocy, polegającej na przewróceniu na ziemię pracownika ochronyM. K.przytrzymanie go za ręce i nogi, zaklejeniu mu oczu taśmą samoprzylepną oraz skrępowaniu mu taśmą samoprzylepną nóg i rąk włamał się do pomieszczeń magazynowych znajdujących się na ochranianej przezM. K.posesji po czym zabrał w celu przywłaszczenia towar w postaci kurtek i koszul o łącznej wartości 15972 zł na szkodęSp. z o.o. (...),tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.

Zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowegow. W.z dnia 6 lutego 2012 roku sygn. XVIIIK 75/10 oskarżonyK. M.został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn został skazany na podstawieart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 158 § 2 k.k.w zb. zart. 159 k.k.w zb. zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.a na podstawie art.art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w wz. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 60 § 5 k.k.warunkowo zawieszono tytułem próby na okres lat sześciu; na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeczono wobec oskarżonego 50 000 zł nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoI. J..
Tymże wyrokiem oskarżonyR. W.został uznanyw ramach czynów zarzucanych mu w punktach XLIII i XLIV aktu oskarżenia, że w nocy z 23 na 24 lipca 2005 roku w okolicachW.udzielił innym ustalonym osobom pomocy w dokonaniu zaboru w celu krótkotrwałego użycia samochoduI.nr rej. (...)o wartości około 90 000 złotych stanowiącego własność(...) S.A.weW.wraz z przyczepąnr rej. (...)o wartości 1500 złotych stanowiącej własnośćB. N.oraz udzielił innym ustalonym osobom pomocy w dokonaniu zaboru odzieży w postaci dresów w ilości 7080 sztuk o wartości nie mniejszej niż 8850 złotych na szkodęL.N.T. L., w ten sposób, że przekazał tym osobom opisany wyżej samochód wraz z opisanym wyżej ładunkiem - to jest czynu stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 289 § 1 k.k.w zb. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na mocy tych przepisów skazano go, zaś na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
OskarżonyR. W.uznany został także za winnego czynu zarzuconego mu w punkcie XLV aktu oskarżenia z tym, że ustalono datę tego przestępstwa na dzień 24 lipca 2005 roku i za to na mocyart. 238 k.k.skazano go i wymierzono mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
OskarżonyR. W.uznany został także za winnego czynu zarzuconego mu w punkcie XLVI aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo zart. 233 k.k.i za to na mocy tego przepisu skazano go i wymierzono mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemuR. W.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na mocyart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres próby 5 (pięciu) lat;.
Tymże wyrokiem oskarżonyA. N.w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie LXI aktu oskarżenia uznany został za winnego tego, że w 2005 roku, daty początkowej nie ustalono, do co najmniej 29 października 2005 roku wW.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezK. M.- to jest czynu stanowiącego przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.i za to na mocy tego przepisu skazano go i wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
OskarżonyA. N.uznany został także za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie LXIII aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i na mocy tych przepisów skazano go, zaś na mocyart. 280 § 1 k.k.wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemuA. N.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej kary łącznej zaliczono oskarżonemuA. N.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 20 października 2009 roku do dnia 03 grudnia 2010 roku.
Tymże wyrokiemT. P.uznany został za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawieart. 280 § 1 k.k.skazano go na karę dwóch lat pozbawienia wolności.
Od wyroku tego apelację wnieśli obrońcy oskarżonych.

Apelacja obrońcy oskarżonegoK. M.zaskarżała wyrok w całości zarzucając:
A. Obrazę przepisów postępowania karnego to jestart. 7 k.p.k.poprzez
a) dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, i oparciu ustaleń faktycznych na zeznaniach i wyjaśnieniachM. R.,M. G.orazA. D., które skutkowały błędem w ustaleniach stanu faktycznego poprzez uznanie, że oskarżony, wykorzystując uzależnienie tych osób, polecił im dokonanie pobiciaI. J.z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, podczas gdy prawidłowa i dokonana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania analiza zebranych w sprawie dowodów nie pozwala na uznanieK. M.za winnego dokonania tego przestępstwa;
b) nieuzasadnione nie przeprowadzenie przed Sądem dowodów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez zaniechanie przesłuchania na rozprawieM. R.,M. G.
- 5k.p.k.poprzez nie uwzględnienie istniejących w sprawie istotnych wątpliwości, które winny przemawiać na korzyść oskarżonego
Na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonegoR. W.zaskarżała wyrok w całości zarzucając
- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia to jestart. 4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.oraz424§ 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na:
zaniechaniu obowiązku zbadania oraz uwzględnienia okoliczności przemawiających również na korzyść oskarżonego, poprzez uwzględnienie nie wyjaśnionych okoliczności wyłącznie na niekorzyśćR. W., wyrażające się bezpodstawnym oddaleniem postanowieniami wydanymi w toku rozprawy w dniu 21 września 2011 r. wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadków policjantów z Komendy Policji wŻ.i pracowników stacji paliw wHucie (...)będących konieczną oczywistością dowodową mogącą potwierdzić prawdziwość wyjaśnień oskarżonego, a mimo tego bezpodstawnie jej zaniechano;
rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyśćR. W.wyrażające się uznaniem, żeR. W.wspólnie ze świadkiemS. J. (2)zdemolowali lokalS. G., mimo, że świadek(...)zeznał, że nie było z nimR. W., co znajduje potwierdzenie w zeznaniach obecnych z nim w lokalu świadkówC. W.iP. T., w sytuacji, gdyS. G.w postępowaniu przygotowawczym zdarzenia takiego nie potwierdził, a przed Sądem nie został przesłuchany bowiem zmarł w 2006r., co o tyle jest istotne, że właśnie wówczasR. W.w ramach kompensaty szkód miał się zobowiązać do „wystawienia” towaru, która to okoliczność implikuje dalsze snute przez oskarżyciela zdarzenia, bowiem miała być motywem przestępczych, objętych zarzutem zachowań oskarżonego;
bezkrytycznym, dowolnym, dokonanym z rażącym naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów, bo opartym na podstawie nie wszystkich dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczania życiowego daniu wiary relacjomK. M.,M. G.,A. C. (1),H. B.,A. B.,T. K., którzy obciążyliR. W.współdziałaniem i to mimo sprzeczności w relacjach tych osób co do istotnych okoliczności, a którą to wiarygodność ma potwierdzić rzekomo obiektywną okoliczność w postaci braku interesu by pomówićR. W., w sytuacji, gdy udowodnienie im rozboju, nawet w wersji podstawowej, skutkowałoby kwalifikacją zart. 280 § 1 k.k., a więc krańcowo surowszą od tych z których zostali skazani, które to błędy proceduralne spowodowaliby uznanie sprawstwa i winyR. W.i w konsekwencji niesłuszne skazanie za przypisane mu czyny;
• powierzchownym, ogólnikowym uzasadnieniu orzeczenia, bo z pominięciem chociażby okoliczności co do czasu, miejsca i przebiegu przypisanych oskarżonemu czynów.
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku wyrażający się w uznaniu przez Sąd Okręgowyw. W., że zebrane w tej sprawie dowody pozwalają na przypisanie oskarżonemu przestępstw za które został skazany - podczas gdy swobodna, prawidłowa, kompleksowa oraz obiektywna i wnikliwa ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wyklucza uznanie winy oskarżonego, a co najmniej stwarza co do tego faktu nie dające się usunąć wątpliwości które zgodnie z treściąart.5 § 2 k.p.k.winny skutkować uniewinnieniemR. W..
W oparciu o treśćart.437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoR. W.od przypisanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowegow. W.w części dotyczącejR. W.i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonegoA. N.zaskarżyła wyrok w całości zarzucając:
Jeśli chodzi o czyn z pkt VI zaskarżonego orzeczenia (czyn LXI aktu oskarżenia), na zasadzieart. 427 § 2 i 438 pkt 2 k.p.k.-rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,5 § 1 k.p.k.,7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., polegającą na wadliwej ocenie dowodów, dokonanej w opozycji do zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało nietrafnym uznaniem, iż w przyjętym przez Sąd okresieA. N.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a nadto oparciu tych błędnych ustaleń tylko na części okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a konkretnie jedynym dowodzie w postaci wyjaśnieńK. M., z całkowitym pominięciem dowodów świadczących o braku winy oskarżonego bądź przynajmniej wątpliwości w tym zakresie, w tym między innymi wyjaśnień i zeznańA. C. (1),H. B.,A. B.,R. P.,T. K., którzy mimo takiej samej roli procesowej jakK. M.wykluczyli udział w grupie oskarżonego;
Jeśli chodzi o czyn z pkt VIII zaskarżonego orzeczenia (LXIII aktu oskarżenia), na zasadzieart. 427 § 2 i 438 pkt 2 k.p.k.- rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,5 § 1 k.p.k.,7k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., polegającą na wadliwej ocenie dowodów, dokonanej w opozycji do zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia rozboju wŻ., mimo że dowody w tym zakresie, na które powołał się Sąd w uzasadnieniu wyroku, w żadnym razie nie pozwalają na przyjęcie, iż swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego zart. 280 § 1 k.k., a nadto udział oskarżonego, nawet w zakresie innej roli niż ta wynikająca z opisu czynu, w tym przestępstwie wykluczyliA. C. (1),H. B.,T. K.,R. K.iD. B., którzy wedle aktu oskarżenia mieli brać udział w tym napadzie.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k.obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego.

Apelacja obrońcyT. P.zaskarżała wyrok w całości zarzucając:
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
1.art. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.polegającą na dokonaniu oceny dowodów w ramach której Sąd zastosował nierówne kryteria oceny dowodów świadczących na niekorzyśćT. P.w porównaniu do tych świadczących na jego korzyść oraz na daniu wiary jedynie dowodom świadczącym na niekorzyść wraz z pominięciem dowodów świadczących na korzyść,
2.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na nie wskazaniu przez Sąd Okręgowy w wyroku konkretnego zachowaniaT.P.oraz nie wskazaniu dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych, a także pominięciu w uzasadnianiu dowodów świadczących na korzyśćT. P.,
3.art. 5 § 1 k.p.k.polegająca na wydaniu wyroku skazującego, pomimo iż wina oskarżonego nie została udowodniona.
Obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 63 § 1 k.k.polegającą na niezaliczaniu na poczet orzeczonej wobecT. P.kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, tj. zatrzymania w dniu 04 listopada 2009 r. oraz tymczasowego aresztowania od dnia 04 listopada 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., podczas gdy przepis ten przewiduje obowiązek dokonania tego rodzaju rozstrzygnięcia.
Obrońca wniósł o:
zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i uniewinnienieT. P.od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LXVII aktu oskarżenia,
ewentualnie  w przypadku nie przychylenia się przez Sąd Apelacyjny do wniosku o uniewinnienieT. P., uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania,
ewentualnie  w przepadku nie przychylenia się przez Sąd Apelacyjny do powyższych wniosków, zmianę wyroku i zaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolnościT. P., tj. zatrzymania w dniu 04 listopada 2009 r. oraz tymczasowego aresztowania od dnia 04 listopada 209 r. do dnia 31 grudnia2010 r.
obrońca wniósł również o zasądzenie kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy należycie ocenił ujawniony materiał dowodowy i prawidłowo dokonał ustaleń o winie oskarżonych, a uzasadnienie wyroku, choć  jak podnoszą obrońcy oskarżonych - nie zawiera szczegółowej analizy wszystkich dowodów, pozwala na dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoK. M..
Apelacja jest oczywiście niezasadna albowiem abstrahuje od wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do popełnienia przedmiotowego czynu ujawniając wszystkie istotne okoliczności tego czynu  co spowodowało zastosowanie wobec oskarżonego obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 3 k.k.
Wbrew stanowisku skarżącego, podstawy ustaleń o winie oskarżonego nie stanowiły tylko relacjeM. R.,M. G.iA. D., ale przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonegoK. M.a relacje wymienionych w apelacji świadków stanowiły ich potwierdzenie.
Podkreślenia wymaga, że skarżący ani w zarzutach ani w wywodach apelacji nie odniósł się do wyjaśnieńK. M.( ani słowem o nich nie wspomniał ) i nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość wiarygodność tych wyjaśnień.
Nie przedstawił też żadnych argumentów, które podważyłyby wiarygodność relacjiM. R.,M. G.iA. D..
W tej sytuacji, przy uwzględnieniu argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny doszedłszy do przekonania , że konsekwentne wyjaśnieniaK. M.wraz z wyjaśnieniami i zeznaniami wymienionych wyżej bezpośrednich sprawców przedmiotowego pobicia stanowią wiarygodną i wystarczającą przesłankę ustaleń o winie oskarżonego  uznał kwestionowanie tych ustaleń za oczywiście niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia na rozprawie dowodu z zeznańM. R.iM. G., przypomnieć należy, że ich miejsce pobytu nie było znane, a zatem istniały podstawy do odczytania ich wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym  tym bardziej, że są one zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego i świadkaA. D., który także na rozprawie przyznał ,iż inicjatorem pobiciaI. J.był oskarżony.
Zważywszy, że ujawniony materiał dowodowy nie tylko nie dostarczył żadnych wątpliwości co do winy oskarżonego, ale jednoznacznie te winę wykazuje  zarzut obrazyart. 5 k.p.k.nie znajduje uzasadnienia.
Sąd z urzędu poprawił nieprawidłowo przyjętą przez Sąd Okręgowy kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemuK. M..
Przede wszystkim wskazać należy, że przepisart. 158 § 2 k.k.nie może pozostawać w zbiegu z przepisemart. 156 § 1 k.k.a to z uwagi na stronę podmiotową przestępstw penalizowanych tymi przepisami. Ciężki uszczerbek na zdrowiu należący do znamion przedmiotowych przestępstwa zart. 158 § 2 k.k.objęty jest nieumyślnością , natomiast spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu o którym mowa wart. 156 § 1 k.k.jest przestępstwem umyślnym. Skoro więc strony podmiotowe przestępstw penalizowanych omawianymi przepisami wykluczają się nawzajem, jeden czyn nie może jednocześnie być przestępstwem zart. 158 § 2 k.k.i zart. 156 § 1 k.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny wyeliminował z podstawy skazania oskarżonegoK. M.przepisart. 158 § 2 k.k., albowiem oskarżony polecając bezpośrednim sprawcom pobicie pokrzywdzonego poprzez zadawanie mu ciosów nożamiod pasa w dółgodził się na spowodowanie przez nich ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Podkreślić w tym miejscu należy, że dla przyjęcia umyślności sprawcy kierowniczego nie mają znaczenia ustalenia w zakresie strony podmiotowej przestępstwa popełnionego przez bezpośredniego sprawcę.
Tak zmieniona przez Sąd Apelacyjny kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu w pełni wyraża zawartość kryminalną tego czynu. Oskarżony wykorzystując uzależnienie innych osób polecił im (art. 18 § 1 k.k.) pobicie przy użyciu nożyI. J.(art. 159 k.k.) , w wyniku czego pokrzywdzony doznał uszczerbku na zdrowiu realnie zagrażającego jego życiu , który to skutek oskarżony przewidywał i godził się z nim (art. 156 § 1 pkt.2 k.k.).
Wymierzona oskarżonemu kara , z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia, której wykonanie warunkowo zawieszono, w żadnym razie nie może zostać uznana za rażąco łagodną, jeśli się zważy na znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu wyrażający się przede wszystkim w okolicznościach i motywach przedmiotowego czynu.
Dyrektywom wymiaru kary odpowiada także wysokość orzeczonej na rzecz pokrzywdzonego nawiązki.
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoR. W.
Wbrew zarzutom apelacji , Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął za podstawę ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności popełnienia czynu opisanego w pkt. XLIII i XLIV aktu oskarżenia, wyjaśnienia i zeznaniaK. M.,M. G.,A. C. (1),H. B.,A. B.iT. K., zasadnie uznając ich relacje za wiarygodne. Podkreślenia wymaga, że są one konsekwentne i - co do istotnych okoliczności - zgodne, a sprzeczności podnoszone w apelacji nie mogą poddać w wątpliwość ich wiarygodności.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że z relacji wszystkich wymienionych wyżej osób wynika, że zdecydowana większość sprawców nie uczestniczyła bezpośrednio w przejęciu samochoduI.oczekując w pobliżu na sygnał ,że samochód został przejęty. Z relacji tych wynika także, że po samochódI.pojechali sprawcy należący do grupy zŁ..W tym zakresie ich relacje są zgodne i konsekwentne.
Spośród osób uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu do grupy zŁ.należeli:A. B.,T. M.,E. S.iS. G..
Podnoszone w apelacji sprzeczności między wyjaśnieniamiA. B.iT. K.dotyczą jedynie okoliczności, który ze sprawców (z grupy zŁ.) podszedł do kierowcy samochoduI.(z przywołanej w apelacji relacjiA. B.wynika ,że po samochódI.pojechał on wrazT. M.iE. S.oraz, że do samochodu podszedł zE. S.zaśT. K.stwierdził, że do samochodu podszedłS. G.z jednymz chłopaków zŁ.).
Zważywszy, że wszyscy oni należeli do tzw. grupy zŁ., uznać należy, że przedmiotowe, podnoszone w wywodach apelacji różnice mają charakter drugorzędny, są uzasadnione wielością osób uczestniczących w omawianym zajściu a także wielością przestępstw popełnionych i opisywanych przez świadków.
Ta uwaga dotyczy także pozostałych sprzeczności eksponowanych w apelacji, przy czym jeśli chodzi o okoliczność czyR. W.został uderzony czy też sam się uderzył dodać należy, żeA. C. (1), który na k. 3135 wyjaśnił ,że kierowcaponoć został lekko uderzony, nie był obecny przy przejmowaniu samochoduI., zatem nie może mieć kategorycznej wiedzy w tej kwestii, co zresztą jednoznacznie zaakcentował (ponoćzostał uderzony). Natomiast powołane w apelacji zeznaniaA. B., że kierowca sam się uderzył zgodne są z zeznaniamiH. B.z których wynika, iżT. M., po rozładowaniu towaru, mówił do wszystkich, którzy byli wówczas obecni ,iż kierowcaI.sam się uderzył żeby mieć jakiś ślad.
Należy zauważyć, że tego rodzaju sprzeczności z pewnością nie występowałyby gdyby sprawcy uzgodnili  jak sugeruje skarżący - przedstawianą wersję zdarzeń. Niewątpliwie ustalono by wówczas jednoznacznie kto przejął samochódI., co stało się z kierowcą itp.
Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wszystkie wymienione wyżej osoby niezgodnie z prawdą przedstawiają przebieg przedmiotowego zdarzenia. Sąd Okręgowy stanowisko to logicznie i przekonująco uzasadnił a skarżący kwestionując je, nie przedstawił argumentów, które mogłyby poddać w wątpliwość jego trafność.
Nieuprawnione jest zawarte w wywodach apelacji twierdzenie ,że zeznaniaS. J. (2)obalają tezę byR. W.miał jakikolwiek interes w wystawieniu samochoduI.(str. 8 apelacji).
Przypomnieć należy ,że Sąd Okręgowy ustalił,iż  powodem dla któregoR. W.zdecydował się „wystawić” samochódI.było zajście w barze należącym doS. G., w którym uczestniczyłR. W.i w wyniku, którego wyposażenie baru zostało częściowo zniszczone. Jak wynika z wyjaśnieńK. M.,R. W. w odpowiedzi na żądanie zwrotu kosztów  oświadczył, że nie ma pieniędzy, ale pracuje u chińczyków i zrekompensuje straty wystawiając towar, który wozi. Był zdesperowany i przestraszony gdyż jego towarzysz został zraniony nożem przezH. B.przybyłego wraz zK. M.iM. G., na pomocS. G..
Wbrew wywodom apelacji, zeznaniaS. J. (2)nie podważają powyższych ustaleń albowiem zasadnie zostały przez Sąd Okręgowy uznane za niewiarygodne w części dotyczącej udziałuR. W..
ZeznaniaS. J. (2), dotyczące towarzyszących mu wówczas osób pozostają bowiem w sprzeczności zeznaniamiP. T., (według relacji(...)był z nim wówczas w barze), który stwierdził,,żebył w tym barze, pił piwo z kolegą ale(...)wtedy nie było.Mogło tak być ,że(...)mógł doznać obrażeń ale mnie przy tym nie było.(...)mówił ,że został tam pobity…nie mówił kto brał udział w tym zdarzeniu.. on sam chyba tego nie wiedział bo był pijany(k10115).
ZeznaniaC. W., drugiego, wg(...)towarzyszącego mu wówczas mężczyzny, nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy ustaleń w tym zakresie jeśli się zważy ,że świadek ten  z uwagi na stan nietrzeźwości w jakim się wówczas znajdował  niewiele pamiętał.Zeznał on, że coś mi się przypomina ,że(...)został ranny w jakiejś bójce , ale wtedy byłem bardzo pijany…..Ja praktycznie od razu uciekłem na początku. Przy tamtym zdarzeniu nie był obecnyR., którego nazwiska nie znam(pokazał naW.). Brał w nim udział panP., którego nazwiska nie znam.Z zeznań tych jednoznacznie wynika , że świadek-z uwagi na stan nietrzeźwości i oddalenie się z miejsca zdarzenia - nie może mieć stanowczej wiedzy w przedmiocie osób uczestniczących w tym zdarzeniu.
Nietrafny jest także zarzut obrazyart. 170 § 1 pkt.3 k.p.k.Sąd Okręgowy zasadnie oddalił wnioski dowodowe o których mowa w zarzucie apelacji, a postanowienie w tym przedmiocie należycie uzasadnił(k. 1014, 1015 ).
Zarzut obrazy przepisuart. 5 § 2 k.p.k.ocenić należy jako nieprawidłowy gdyż realia dowodowe sprawy nie upoważniały do jego postawienia. O naruszeniu zasady in dubio pro reo nie można bowiem mówić wówczas, gdy Sąd, w wyniku pełnej i poprawnie dokonanej swobodnej oceny dowodów uzna ,że wątpliwości nie istnieją a ujawnione dowody stanowią wystarczającą przesłankę ustaleń o winie oskarżonego  a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznał apelację obrońcy oskarżonegoR. W.za niezasadną.
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoT. P.
Zarzuty apelacji kwestionujące poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia o winie oskarżonego są niezasadne.
Na wstępie należy przypomnieć, że osoby biorące udział w przedmiotowym napadzie podzielone były na dwie grupy : pierwsza miała za zadanie obezwładnienie pracownika ochrony, druga ( tzw. ładowacze ) miała za zadanie załadowanie towaru na samochód a następnie wyładowanie go w miejscu przeznaczenia. Jak wynika z wyjaśnieńK. M.iA. C. (1),T. P.należał do pierwszej grupy, w skład której wchodzili takżeK. M.,A. C. (1)iD. S..
W tej sytuacji nierozpoznanie go przez sprawców wymienionych w apelacji a należących do drugiej grupy (tzw. ładowaczy) jest całkowicie uzasadnione, zwłaszcza, że przedmiotowy napad był jedynym , w którym brał udziałT. P.oraz, że - jak wyjaśniliK. M.iA. T.P.nie udał się ze sprawcami na miejsce wyładunku towaru.
Wskazać w tym miejscu należy na zacytowany w apelacji na str. 3 fragment zeznańD. D. (2), z którego jednoznacznie wynika, że byłby w stanie rozpoznać jako biorące udział w napadzie tylko te osoby, które były w jego grupie - świadek zeznał bowiem, że gdyby okazano mu osobę, którajako ładowaczbrała udział w napadzie, to wówczas rozpoznałby ją.
Spośród sprawców należących do grupy obezwładniającej, na udziałT. P.wskazali jednoznacznieK. M.iA. C. (1), których wyjaśnienia i zeznania Sąd Okręgowy zasadnie uznał za wiarygodne a swą ocenę logicznie i przekonująco uzasadnił.
Oceny tej nie poddają w wątpliwość zachodzące między nimi, wskazane w wywodach apelacji, rozbieżności, gdyż dotyczą one okoliczności drugorzędnych i uzasadnione są wielością przestępstw dokonywanych przezK. M.iA. C. (1).
Wbrew stanowisku skarżącego zeznania i wyjaśnieniaD. S.nie podważają ustaleń Sądu w przedmiocie udziałuT. P.. Przypomnieć należy, żeD. S.opisując na k. 977 przebieg przedmiotowego napadu stwierdził m.in., że udział w obezwładnieniu pracownika ochrony brała takżeosoba, której danych nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć.Te wyjaśnienia nie wykluczają udziałuT. P., podobnie jak nie wykluczają tego przywołane w apelacji zeznaniaD. S.złożone na rozprawie w dniu 28 września 2011 roku. Jeśli się zważy, że przedmiotowy napad był jedynym w którym brał udziałT. P.oraz ,że nie był on członkiem grupyK. M.- całkowicie zrozumiałym jest, że po upływie 6 lat od tego napadu,D. S.patrząc naT. P.oświadczył, że go nie zna.
Mając na uwadze powyższe a także uwzględniając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny uznał, iż ujawniony materiał dowodowy stanowi wystarczającą i wiarygodną podstawę ustaleń o winie oskarżonegoT. P..
Wbrew zarzutowi apelacji, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika ,że ustalona przez Sąd Okręgowy rola oskarżonegoT. P.w przedmiotowym napadzie polegała na udziale w obezwładnieniu pracownika ochrony.
Zasadnie natomiast podnosi skarżący, iż Sąd Okręgowy , z obraząart. 63 § 1 k.k.nie zaliczył na poczet kary wymierzonej oskarżonemu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, z tym jednak, że zaliczeniu nie podlega cały ten okres to jest od dnia 4.11.2009r. do dnia 3.12.2010 r gdyż okres od 4.11.2009r. do 28.02 2010r. zaliczono na poczet kary orzeczonej w sprawie V K 211/10 Sądu Okręgowego WarszawaP.wW., a w okresie od 28.02.2010r. do 29.04.2010r wprowadzono do wykonania karę orzeczoną w sprawie IIK 458/06 Sądu Rejonowego w Wołominie ( k. 10343 ).
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoA. N..
Apelacja jest niezasadna.
Wbrew zarzutowi apelacji, na udziałA. N.w grupie przestępczej wskazują nie tylko wyjaśnieniaK. M.ale takżeA. W.iA. B..
A. W.rozpoznałA. N.jako mężczyznę któryniekiedy uczestniczył w spotkaniach grupyB.(k. 7722).
A. B.w toku postępowania przygotowawczego rozpoznałA. N.jako członka grupyK. M.ps. (...)i wyjaśnił, że parę razy widział go na spotkaniach grupy (k 7217). Zeznając na rozprawie w charakterze świadka potwierdził te wyjaśnienia (k. 9987) i dopiero odpowiadając na pytania obrońcy oskarżonego nabrał wątpliwości co do swego rozpoznania oświadczając, żena zdjęciach niektórzy są do kogoś podobni.W rezultacie oświadczył ,że nie znaA. N.i nie wie dlaczego go pomówił.
Sąd Okręgowy zasadnie odmówił wiary odwołaniu przezA. B.jego wyjaśnień dotyczącychA. N.. Podkreślenia wymaga, że początkowo świadek potwierdził je bez żadnych zastrzeżeń a nadto nie potrafił logicznie wyjaśnić dlaczego miałby, wbrew prawdzie, pomówićA. N.o udział w grupie przestępczej. Przedmiotowe, złożone w toku śledztwa, wyjaśnieniaA. B.pozostają w zgodzie z wyjaśnieniamiK. M.konsekwentnie twierdzącego ,żeA. N.był członkiem jego grupy.
Wbrew zarzutowi apelacji udziałuA. N.w grupie nie wykluczyłR. P.. RozpoznającA. N.jako mężczyznę, który jeździł zT.(K.), oświadczył on jedynienie kojarzę by był na spotkaniach grupy.Zauważyć w tym miejscu trzeba, żeT. K., członek grupyK. M., zajmował się w organizowaniem tzw. ładowaczy.
A. C. (1), do którego także odwołuje się skarżący oświadczył jedynienie przypominam sobie żebym razem z nim dokonał jakichś przestępstw((...)).
Przywołane wyżej , niekategoryczne stwierdzenia dotyczące udziałuA. N.w grupieK. M.nie sposób uznać za stanowcze wykluczenie tego udziału. Nie może też być uznane za zaprzeczenie tego udziału niewskazanie naA. N.przezH. B.iA. C. (1)podczas odtwarzania składu grupy.
Podkreślenia bowiem wymaga, że grupaK. M.była bardzo liczna i nie wszyscy członkowie grupy znali się nawzajem i wiedzieli o swoim uczestnictwie. Z wyjaśnieńA. C. (2)wynika, że członkowie grupyK. M.mieli pod sobą jeszcze inne osoby.Dotyczyło to np.T. K., który zajmował się organizowaniem tzw. ładowaczy ( wyjaśnieniaA. C. (2) k 3137).
P. G., członek grupyK. M.oświadczył wprost, że nie znał wszystkich członków grupy (k. 9983), podobnie -M. G., który stwierdził ,że skład grupy był tak liczny ,że nie pamięta wszystkich jej członków (k. 1830).
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny uznał, iż ujawniony materiał dowodowy stanowi wystarczającą przesłankę ustaleń o winie oskarżonegoA. N.w zakresie czynu przypisanego mu w pkt. VII zaskarżonego wyroku.
Brak jest także podstaw by kwestionować ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie czynu opisanego w pkt LXIII aktu oskarżenia.
O udzialeA. N.w napadzie wŻ.wyjaśnialiK. M.iD. S.. Sąd Okręgowy zasadnie dał wiarę ich konsekwentnym wyjaśnieniom i zeznaniom a swą ocenę logicznie uzasadnił.
Oceny tej nie poddaje w wątpliwość podnoszona w apelacji okoliczność, żeD. S.(odmiennie niżK. M.) wyjaśnił, iż oskarżony nie tylko przepakowywał towar ale także pilnował pracowników hurtowni. Zważywszy na ilość relacjonowanych przez nich przestępstw tego rodzaju rozbieżności uznać należy za uzasadnione.
Podkreślenia wymaga, żeK. M.iD. S.konsekwentnie i zgodnie , twierdzili, żeA. N.brał udział w napadzie wŻ.oraz byli zgodni co do tego, że przeładowywał towar.K. M.stwierdził też, żena tę robotę wziął goK.i był zatrudniony do ładowania tego obuwia(k. 8589).
Podkreślić należy, że wyjaśnienia te korespondują z wyjaśnieniamiK. N., który przyznał, iż na prośbę znajomegoT.brał udział wprzeładowaniu dwóch tirów(k. 8186) oraz, że na miejsce załadunku przywiózł go ówT..
Wbrew twierdzeniom zawartym w wywodach apelacji opisane przezA. N.okoliczności pozwalają przyjąć, że miało to miejsce podczas przedmiotowego napadu. Oskarżony wyjaśnił bowiem m.in. ,że na miejscu było kilka osób, że on przenosił paczki z rampy hali do zaparkowanego tira , paczki podawał mu jeden z mężczyzn, a na tirze stał inny, który układał towar.
W tej sytuacji, powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, że wymienieni w apelacji uczestnicy przedmiotowego napadu nie potwierdzili udziału w nimA. N., nie tylko nie podważa ustaleń Sądu Okręgowego ale świadczy o tym ,że albo nie pamiętają oni wszystkich osób biorących udział w tym napadzie (jak np.A. C. (1), który wymienił sprawców ale oświadczył, żebyli też inni ludzie , których nie pamiętam -k. 2083 ) albo też świadomie ukrywają udziałA. N.(jak niewątpliwieT. K.).
W świetle wyjaśnień i zeznańK. M.iD. S.dotyczących udziałuA. N.w przedmiotowym napadzie , przy uwzględnieniu omówionych wyżej dowodów wskazujących na udział tego oskarżonego w grupie przestępczejK. M. nie ulega wątpliwości, że oskarżony wiedział, że bierze udział w rozboju zorganizowanym przez tę grupę.
Odnosząc się do przedstawionej w wywodach apelacji argumentacji kwestionującej prawidłowość przypisania współudziału w rozboju, w sytuacji gdy oskarżonyA. N.(który tylko ładował towar) nie wypełnił żadnego ze znamion przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.stwierdzić trzeba ,że argumentacja ta abstrahuje od istoty współsprawstwa, z której wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców (postanowienie SN z dnia 1 marca 2005 r., III KK 249/04, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 63).
Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że czynności wykonywane podczas przedmiotowego rozboju przezA. N.wynikały z uzgodnionego przez sprawców podziału ról - oskarżony należał do grupy tzw. ładowaczy, organizowanej przezT. K..
Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności , przy uwzględnieniu argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny uznał apelację obrońcy oskarżonegoA. N.za niezasadną.
Na marginesie należy zauważyć, że w przyjętej przez Sąd Okręgowy podstawie prawnej wymiaru kary za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. IX wyroku brak jestart. 64 § 2 k.k., jednak wobec zaskarżenia wyroku jedynie na korzyść oskarżonego Sąd Apelacyjny nie mógł dokonać stosownego uzupełnienia tej podstawy.
Kary wymierzone oskarżonymR. W.,T. P.iA. N.nie noszą cech rażącej niewspółmierności.
Zostały orzeczone z uwzględnieniem wszystkich okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, które to okoliczności znalazły należyty wyraz w wysokości kar, a w odniesieniu doR. W. także w zastosowaniu warunkowego zawieszenia wykonania kary.
W wysokości kar łącznych orzeczonych wobec oskarżonychR. W.iA. N.znalazł prawidłowy wyraz związek podmiotowo-przedmiotowy między przypisanymi im przestępstwami.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.