Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 156/13
Data wyroku: 2013-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Bogumiła Metecka-Draus, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Obrotowi Gospodarczemu
Podstawa prawna: art. 271 § 3 k.k., art. 296 § 1 i 3 k.k.

Sygn. aktII AKa 156/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski (spr.)

Sędziowie:

SA Piotr Brodniak
SA Bogumiła Metecka-Draus

Protokolant:

st. sekretarz sądowy Magdalena Budnik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. sprawy
I. W.
oskarżonej zart. 271 § 3 k.k.i inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt III K 266/10

uchyla zaskarżony wyrok i sprawęI. W.przekazuje Sądowi Rejonowemu Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt II AKa 156/13

UZASADNIENIE
I. W.została oskarżona o to, że:
I. w marcu 2008 roku, wT., w ramach działalności gospodarczej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczyła nieprawdę w operacie szacunkowym wykonywanym na zlecenieI. R., dotyczącym określenia wartości nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej wS.przyulicy (...)kompleksiedziałek nr (...), w zakresie okoliczności mających znaczenie prawne tj. realnej wartości nieruchomości poprzez wskazanie jej na poziomie 1.444.000 złotych, przy czym faktyczna wartość rynkowa nieruchomości w tym okresie wynosiła 3.467.000 złotych, czym udzieliła pomocy do popełnienia czynu polegającego na nadużyciu uprawnień do zajmowania się sprawami majątkowymiE. R.w dniu 28 marca 2008 roku wS., wynikających z przepisówustawy z dnia 25.02.1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczyoraz treści pełnomocnictwa z dnia 15.12.2004 r. do dokonywania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania, polegającego na zbyciu prawa wieczystego użytkowania nieruchomości zabudowanej położonej wS.przyulicy (...), składającej się zdziałek o numerach (...)z obrębu(...)D., o łącznym obszarze 1,4493 ha wraz z prawem własności budynków położonych na wspomnianej nieruchomości – nabytego uprzednio w ramach prowadzonej przezE. R.działalności gospodarczejPHU (...)z siedzibą wS.przyulicy (...), za kwotę 1.200.000 złotych w dniu 15.12.2004 roku, stanowiącego składnik majątku wspólnego małżonków – za kwotę 1.500.000 złotych,A.iJ. S.na mocy aktu notarialnego rep.(...)sporządzonego w Kancelarii Notarialnej notariuszaJ. J., pomimo braku faktycznej zgody małżonki –E. R.na podjęcie wspomnianej czynności prawnej, podczas gdy faktyczna wartość nieruchomości wynikająca ze sporządzonego operatu szacunkowego wynosiła 3.467.000, czym wyrządzono szkodę majątkowąE. R.w wielkich rozmiarach tj. w kwocie 2.023.000 złotych,
tj. o czyn zart. 271 § 3 kkw zb. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 296 § 1 i 3 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2013 r.,I. W.uznano za winną tego, że:
w marcu 2008 r. wT., w ramach działalności gospodarczej poświadczyła nieprawdę w sporządzonym przez siebie operacie szacunkowym według daty wyceny 28 marca 2008 r. wykonanym na zlecenieI. R., dotyczącym określenia wartości nieruchomości gruntowej położonej wS.przyul. (...), oznaczonychksięgą wieczystą (...), wyceniając ją na poziomie 1.444.000 zł, gdzie biegły sądowy wyliczył wartość tej nieruchomości na kwotę 3.467.000 zł w ten sposób, że dopuściła się poświadczenia faktów, które poddają się weryfikacji z puntu widzenia ich prawdziwości lub fałszu w wyniku odstępstwa od przepisów prawa dotyczących sporządzania takich operatów szacunkowych poprzez nie przytoczenie: oznaczenia nieruchomości z działu(...)księgi wieczystej, jej oznaczenia, położenia, sposobu korzystania, informacji czym jest zabudowana jak również, spisu praw związanych z nieruchomością z działu(...), czy obciążeń w dziale(...)i(...)księgi wieczystej, a nawet nie wskazała, który Sąd ją prowadził, nie wyjaśniła kwestii ile budynków znajduje się na tej nieruchomości 8 jak podała, czy też 11 jak wynikało z aktu notarialnego, a także w sposób nieprawidłowy niezgodny z przepisami prawa opisała nieruchomości porównawcze służące do dokonania wyceny przedmiotowej nieruchomości, nadto ustalając stan prawny nieruchomości opierała się na odpisie z księgi wieczystej z dnia 08 sierpnia 2007 r. sporządzając operat szacunkowy według stanu nieruchomości z dnia 25 marca 2008 r. – gdzie ustalenie i opisanie stanu prawnego z właściwej daty jest podstawowym wymogiem przepisów prawa, przez co w dacie jego sporządzenia operat szacunkowy zawierał błędy stanowiące odstępstwo od przepisów prawa i w konsekwencji błędy w wyliczeniach mające istotny wpływ na określoną wartość nieruchomości
tj. popełnienia czynu zart. 271 § 1 kki za przestępstwo to, na podstawieart. 271 § 1 kk, wymierzono jej karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 41 § 1 kkorzeczono wobec oskarżonejI. W.środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego na okres 2 (dwóch) lat.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,70 § 1 pkt 1 kk, wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonejI. W.warunkowo zawieszono na okres 2 (dwóch) lat próby.
Określono, iż koszty procesu w ½ ponosi oskarżonaI. W.oraz wymierzono jej opłatę w wysokości 60 (sześćdziesięciu) złotych.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonej i wniósł o:
„ I. zmianę poprzez uniewinnienieI. W.od przypisanego Jej czynu, a todlatego, że Sąd bezpodstawnie, dowolnie i błędnie przyjął, co miało wpływ na treść skarżonegowyroku, w następstwie obrazy przepisów art. Tak 7KPKiart. 5 § 2 KPKw kontekścieart. 4 KPK, że oskarżona poświadczyła w sporządzonym przez siebieoperacie szacunkowymdatowanym na 28 marca 2008 r., nieprawdę, gdy tymczasem podnoszone w opisie czynu mankamenty operatu szacunkowego nie musiały być wyrazem (świadomego) poświadczenia nieprawdy, lecz jak już, niedomogów warsztatowych oskarżonej, co, w świetle działaniaart. 5 § 2 KPK, w sytuacji, gdy oskarżona nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego Jej czynu, nie dawało i nie daje żadnych podstaw do przypisania i skazania oskarżonej za wygenerowany przez Sąd pierwszej instancji czyn, a w konsekwencji podnoszęzarzutobrazy wskazanych przepisów, które doprowadziły Sąd do błędnego wniosku, że przypisany oskarżonej w sentencjiwyrokuczyn, odpowiada czynowi stypizowanemu wart. 271 § 1 KK, gdy tymczasem dokonane – zgodnie ze wskazaniami przepisami - ustalenia powinny prowadzić, tym razem, Sąd drugiej instancji do wniosku, że treść wydanego przez oskarżonąoperatu szacunkowegonie miała znaczenia prawnego, co nakazuje uniewinnić oskarżoną również od przypisanego jej czynu nawet w przypadku ustalenia, że przedmiotowyoperatzawiera niedomagania wytknięte w opinii Komisji Arbitrażowej z 15.12.2012 r. oraz w ustnej opinii uzupełniającejA. W.iW. K.z 4.4.2013 r.
względnie
II.uchyleniei przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a todlatego, że Sąd pierwszej instancji:
a) wykreował w części dyspozytywnejwyroku– nie uprzedzając stronprzedwyrokowaniem –innyczyn jak zarzucony oskarżonejaktem oskarżenia, co miało wpływ m.in. na prawo oskarżonej do obrony, gdyż o brzmieniu (i treści) czynu, za któryI. W.została skazana, Ta mogła dowiedziała się dopiero z sentencji skarżonegowyroku, a w konsekwencji podnoszę zarzut obrazy m.in. przepisuart. 6 KPKw zw. 399§ 1 KPKiart. 176 Konstytucji RP
b) nie uwzględnił w swoich rozważaniach treści wystąpienia obrońcy ujętego w „ostatnim słowie”, co może mieć swą przyczynę w tradycyjnym bagatelizowaniu przez Sąd prawnego obowiązku zamieszczenia w protokole rozprawy treści głosów stron, a w konsekwencji podnoszęzarzutobrazy przepisuart. 410 KPKw zw. zart. 406 KPKw zw. zart. 143 § 1 pkt. 11 KPKiart. 148 § 1 pkt. 2 i § 2 KPKpoprzez nie zamieszczenie i nie wzięcie pod rozwagę za podstawę swego orzeczenia ujawnionej treści wystąpienia obrońcy, co mogło mieć wpływ na treść skarżonego wyroku.”

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja okazała się częściowo uzasadniona, choć jej główny wniosek zmierzający do uniewinnienia oskarżonej – przedwczesny.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, sąd rozstrzygający nie dokonał pełnych ustaleń faktycznych, gdyż nie wyjaśnił, czy w dniu 28 marca 2008 r. (tj. podpisania umowy sprzedaży z małżonkamiA.iJ. S., i jednocześnie sporządzenia przez oskarżoną operatu szacunkowego), nadziałkach o numerach (...), obrębu(...)D., przyul. (...)wS., było 8, czy też więcej budynków.
Wątpliwość ta powstała na skutek oświadczenia złożonego przez współoskarżonego w tej sprawieI. R., na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013r. ( por. k. 895 akt).
Podkreślić należy, że biegłaM. S., na której opinię przywołał się sąd rozstrzygający, w rzeczywistości nie widziała przedmiotowej nieruchomości, posługiwała się dokumentami które, jak wynika z wyżej wskazanego oświadczeniaJ. R., mogły nie być aktualizowane.
A wystarczyło na tę okoliczność uzupełniająco przesłuchaćJ. S., czego jednak sąd I instancji nie uczynił.
A zatem już powyższe musiało spowodować uchylenie wyroku.
Wątpliwości Sądu Apelacyjnego budzi również sposób opisania czynu przypisanego oskarżonej. Z jednej strony Sąd Okręgowy stwierdza, iżI. W.„dopuściła się poświadczenia faktów”, a dalej dodaje, że nie przytoczyła „oznaczenia nieruchomości z działu(...)księgi wieczystej, jej oznaczenia, położenia, sposobu korzystania”. Skoro nie przytoczyła faktów, to nie mogła się „dopuścić ich poświadczenia”.
Wreszcie, budzi zastrzeżenia Sądu Odwoławczego ocena dowodów dokonana na stronie 20-ej uzasadnienia (k. 920 odw. akt). Zdaniem Sądu Okręgowego „mnogość i różnorodność nieprawomocności ujawnionych w operacie szacunkowym (…) kategorycznie wyklucza możliwość dopuszczenia się ich przez nią nieumyślnie”. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, taka ocena jest zbyt uproszczona, pobieżna, i wykracza poza granice zakreśloneart. 7 k.p.k.. Nie ma żadnego dowodu na to, że mankamenty w postaci nie wskazania oznaczenia nieruchomości, jej położenia, czy też posłużenia się przez oskarżoną odpisem księgi wieczystej sprzed kilku miesięcy, było zamierzonymi działaniami, a nie są, przykładowo, skutkiem niechlujnego wykonania operatu szacunkowego.
Wskazywanie na olbrzymią różnicę wartości ocenianej nieruchomości, pomiędzy operatem sporządzonym przez oskarżoną, a opinią biegłejM. S., też nie jest wystarczające.
Jak już podniesiono wyżej, ta biegła nie widziała tej nieruchomości w rzeczywistości, nie ustalono też ostatecznie ile w dniu 28 marca 2008 r. było budynków nadziałkach (...). Zatem opiniaM. S.wcale nie musi być wiarygodna.
Należy zwrócić uwagę, że żonaI. R.-E. R., choć dysponowała operatem szacunkowym tej nieruchomości na kwotę 4 118 000 złotych, to w ramach zawartej ugody sądowej w sprawie podziału majątku, potwierdziła cenę spornej nieruchomości na kwotę 1 500 000 złotych i zadowoliła się znacznie mniejszą spłatą (vide k. 620 akt i nast.)
MałżonkowieE.iI. R.nabyli całą nieruchomość położoną przyul. (...), w grudniu 2004 r., za kwotę 1 250 000 złotych, a sprzedali ją w częściach, w listopadzie 2005 r. i marcu 2008r. za kwoty 540 000 złotych i 1 500 000 złotych, łącznie 2 040 000 złotych. A więc w ciągu 3,5 lat zyskali 790 000 złotych.
J. S.stara się sprzedać część nabytą odE.. iI. R., od grudnia 2010r., za 1 890 000 złotych, i sąd nie ustalił czy ostatecznie ją sprzedał, i za ile.
Tłumaczenie nie możności sprzedaży zastojem na rynku nieruchomości nie jest wystarczające, skoro jej cena wywoławcza, wierząc wyliczeniom biegłejM. S., wynosi jedynie 50 % wartości tej nieruchomości.
Zatem, różne wyceny i znaczące różnice pomiędzy nimi jeszcze nie przesądzają o umyślnym działaniu oskarżonej.
I to był drugi powód uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd rozstrzygający przeprowadzi postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie, w szczególności przesłucha uzupełniająco świadkaJ. S.. Przy ocenie dowodów i zachowania oskarżonej będzie uwzględniał również wyżej przytoczone uwagi, w szczególności zadba o właściwe stosowanieart. 7 i art. 5 § 2 k.p.k..
ChoćI. W.nadal formalnie jest oskarżona m.in. o przestępstwo zart. 18 § 2w zw. zart. 296 § 1 i 3 k.k., to jednak, zgodnie z zakazem wynikającym zart. 443 k.p.k., może być jedynie skazana za czyn kwalifikowany zart. 271 § 1 k.k.. Ten zaś podlega rozpoznaniu przez sąd rejonowy. Dlatego sprawę przekazano, według właściwości miejscowej, do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie.