Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 450/13
Data wyroku: 2013-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: L.Gutkowski
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

IX Ka 450/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
29 października 2013r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w IX Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO B.Plewińska
Sędziowie SO: L.Gutkowski (spr)
M. Wiśniewski
Protokolant: st. sekr. sąd. K.Kotarska
przy udziale Prok. Prok. Okr. B.Mentel
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013r. sprawy:
B. T., oskarżonego zart.278§l kk, z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17 czerwca 2013r.
sygn. akt IIK 139/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy za oczy­wiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych należ­nych za drugą instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu od­woławczym obciąża Skarb Państwa;

III
zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu na rzecz adw.D. N.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) zł brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonego w postępo­waniu odwoławczym.

Sygn. akt IX Ka 450/13

UZASADNIENIE
Z. R.orazB. T.zostali oskarżeni o to, że:
w dniu 5 listopada 2012 roku wT.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia laptopmarki A., telefon komórkowymarki S., pendrivemarki C., tj. rzeczy o łącznej wartości 880 zł na szkodęM. K.,
tj. o czyn zart. 278 §1 kk

Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 roku(sygn. akt II K 139/13)

I
uznał oskarżonychZ. R.iB. T.za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w akcie oskarżenia z tym ustaleniem, że przedmiotem zaboru był laptopA.oraz telefonS., tj. mienie o łącznej wartości 700 złotych, tj. występku zart. 278 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 1 kkwymierzył każdemu z oskarżonych karę po 10 miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonych wobec każdego z oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby,

III
na podstawieart. 73 § 1 kkw okresie próby oddał każdego z oskarżonych pod dozór kuratora sądowego,

IV
na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 kkorzekł wobec każdego z oskarżonych karę po 30 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych,

V
zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu – na rzecz adw.D. N.kwotę 672,- złote tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuB. T.z urzędu,

VI
zwolnił każdego z oskarżonych od obowiązku uiszczenia opłaty a wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciążył Skarb Państwa.

Od powyższego wyrokuapelację wniósł obrońca oskarżonegoB. T.zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy oskarżony nie przyznał się do winy, a wyjaśnieniaZ. R.są fałszywym pomówieniem.
W związku z powyższym zarzutem obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoB. T.od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy oceniając zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy nie uchybił przepisom postępowania ani też nie poczynił błędnych ustaleń faktycznych.
Jak wskazuje treść apelacji, obrońca kwestionuje te ustalenia sądu meriti, które zostały poczynione w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonegoZ. R., mimo że oskarżonyB. T.generalnie zaprzeczał by dopuścił się zarzuconej mu kradzieży. Rzecz jednak w tym, że stanowisko swoje obrońca konstruuje na wybitnie fragmentarycznej ocenie dowodów akcentując przede wszystkim wyjaśnieniaB. T.. Podstawę natomiast rozstrzygnięcia sądu I instancji był całokształt zebranego materiału dowodowego, bez selektywnego pomijania dowodów. Sąd Rejonowy – po rzetelnej analizie dowodów - słusznie uznał, że oskarżonyB. T.nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu i kwestionując twierdzeniaZ. R.w zakresie wspólnego zaboru laptopa i telefonu, zmierzał do wyłączenia swojej odpowiedzialności.
Wbrew stawianym zarzutom Sąd Rejonowy w sposób szczególnie wnikliwy i zgodny z treściąart. 7 kpkdokonał oceny zarówno wyjaśnień oskarżonego, jak i pozostałych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnieńZ. R., gdyż w istocie były to jedyne dowody, których analiza dała podstawy do ustaleń w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynu. WyjaśnieniaB. T.orazZ. R.jak i podnoszone przez nich okoliczności poddane zostały szerokiej ocenie uwzględniającej reguły określone wart. 7 kpk. Sugestie obrońcy (i oskarżonego), iż relacjeZ. R., który stanął pod zarzutem popełnienia kradzieży wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymB. T., stanowiły wyłącznie pomówienie i w związku z tym nie można było im dać wiary, okazały się pozbawione słuszności.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji, przesądzając o winie oskarżonego rzeczywiście oparł się głównie na wyjaśnieniachZ. R., jednak obrońca pomija, że jego wersję logicznie uzupełniają zeznaniaM. K.czy zeznaniaP. Ł.. Okoliczność, iżZ. R.został oskarżony o dokonanie czynu podlegającemu osądowi w niniejszej sprawie, a popełnionego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymB. T., nie może - wbrew temu, co twierdzi obrońca -a prioriwykluczać uznania ich za pełnowartościowy materiał dowodowy. Dowód z pomówienia może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków i nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia. Za takie właśnie należy uznać wyjaśnieniaZ. R..
RelacjeZ. R.były na tyle logiczne, stanowcze oraz niezmienne, że nie sposób było odmówić im wiary.Z. R.– w przeciwieństwie doB. T.- był konsekwentny, jeśli chodzi o prezentowanie okoliczności w jakich doszło do kradzieży laptopa i telefonu na szkodęM. K.. Równie stanowczo opisywał okoliczności sprzedaży skradzionych rzeczy w lombardzieP. Ł.. Niezmiennie wreszcie podawał, że kradzieży dokonał wspólnie i w porozumieniu zB. T..
W zeznaniachZ. R.próżno szukać chęci bezpodstawnego obciążaniaB. T.czy powoływania się na współudział z nim w celu umniejszenia (bądź wykluczenia) swojej roli w popełnionym czynie.Z. R.na żadnym etapie postępowania nie ukrywał żadnych okoliczności potwierdzających jego udział w kradzieży. Nigdy nie zaprzeczał, aby ukradłM. K.laptop i telefon. Nie pomijał okoliczności dla siebie niekorzystnych, a potwierdzających jego winę w zakresie zarzuconego mu czynu, popełnionego wspólnie z oskarżonymB. T.. Wyjaśnienia te stanowiły zresztą podstawę do jego skazania za tę kradzież. PostawaZ. R.nie pozwala więc przyjąć, że jego wyjaśnienia były wyrazem osobistego zainteresowania w sprawie wyrażającym się chęcią przerzucenia odpowiedzialności naB. T.przy jednoczesnym umniejszeniu swojego stopnia zawinienia.
ZeznaniaA. O.,na które powołuje się obrońca w apelacji twierdząc, że zeznania te podważają wiarygodnośćZ. R.wcale do takiego wniosku nie prowadzą. ZeznaniaA. O.w zakresie jakim podał, żeZ. R.miał powiedzieć doB. T., że „go udupi”, są na tyle nieprecyzyjne i mało szczegółowe, że nie sposób w oparciu o twierdzenia tego świadka przyjąć, iż faktycznieZ. R.mijał się z prawdą w zakresie, w jakim wskazywał naB. T.jako współsprawcę kradzieży. ZeznaniaA. O.nie przekonały by ocena wyjaśnieńZ. R.dokonana przez sąd I instancji była błędna. Materiał sprawy nie ujawnił zresztą byZ. R.miał jakikolwiek interes w bezpodstawnym obciążeniuB. T.. Na istnienie ewentualnego motywu nie powoływał się teżB. T..
Trafnie więc w oparciu o analizę wyjaśnieńZ. R.- uzupełnionych relacjamiM. K.iP. Ł.- Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn. WyjaśnieniaB. T.były zmienne oraz zawierały sprzeczności, które wychwycił sąd merita, a które niewątpliwie dyskwalifikują jego szczerość. PostawaB. T.w toku postępowania ewidentnie świadczy o tym, że zależało mu na uniknięciu odpowiedzialności za zarzucony mu czyn. Swoimi wyjaśnieniami starał się wykazać, że nie miał nic wspólnego z kradzieżą laptopa i telefonu, lecz jego wyjaśnienia w tej części okazały się zupełnie niewiarygodne zważywszy na przekonującą i logiczną wersjęZ. R..
Akceptując więc ustalenia sądu I instancji w całości oraz jego wnioski co do winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu, Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku.
Podobnie orzeczenie o karze nie budzi zastrzeżeń. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby uwzględnił w sposób należyty wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 kk, a kształt kary dostosował do potrzeb zapewnienia celów kary. Kara ta nie jest surowa biorąc pod uwagę dotychczasową postawę oskarżonego.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia, zaś wydatkami postępowania odwoławczego, w tym kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w tymże postępowaniu ustalonymi po myśli§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r., Nr 163 poz. 1348 ze zm.), obciążono Skarb Państwa.