Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 23/13
Data wyroku: 2013-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Siewielec, Zbigniew Makarewicz, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 280 §2 k.k.

Sygn. akt II AKa 23/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Beata Siewielec

Sędziowie:

SA Zbigniew Makarewicz (sprawozdawca)
SA Jacek Michalski

Protokolant

sekr. sądowy Anna Kijak

przy udziale Jacka Kuźmy prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r.
sprawyG. M.
oskarżonego zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i in.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II K 82/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną;

II
na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania również od dnia 3 października 2012 roku do dnia 28 lutego 2013 roku;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataG. S.Kancelaria Adwokacka wS.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję i określa, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
G. M.został oskarżony o to, że:
w okresie od 19 marca 2009 roku do dnia 20 kwietnia 2009 roku wS., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej orazw bezpośrednim zamiarze oraz chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego w postaci rozboju z użyciem broni palnej, nakłaniałA. B.do dokonania czynu polegającego na dokonaniu kradzieży cudzego mienia poprzez posłużenie się bronią palną oraz użycie gróźb natychmiastowego użycia przemocy wobec pokrzywdzonego, przy czym, czynu tego dopuścił się przed upływem okresu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej w warunkachart. 64§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 grudnia 2004 rokuw sprawie II K 513/04,
tj. o czyn zart. 18§2 kkw zw. zart. 280§2 kkw zw. zart. 64§2 kk.

Wyrokiem z dnia 3 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach:

I
oskarżonegoG. M.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w okresie od 19 marca 2009 roku do dnia 20 kwietnia 2009 roku wS., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 5 000 złotych oraz w bezpośrednim zamiarze chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego w postaci rozboju, nakłaniałA. B.do dokonania czynu polegającego na dokonaniu kradzieży cudzego mienia przy użyciu przemocy, groźby natychmiastowego jej użycia lub doprowadzenia bliżej nieokreślonego pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem okresu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej w warunkachart. 64§1 kkwyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 grudnia 2004 roku w sprawie II K 513/04, co wyczerpało dyspozycjęart. 18§2 kkw zw. zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kki za czyn ten skazał go na podstawieart. 18§2 kkw zw. zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kkwymierzając mu na podstawieart. 19§1 kkw zw. zart. 280§1 kkw zw. zart. 64§2 kkkarę 4 (cztery) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 5 lipca 2011 roku do dnia 3 października 2012 roku;

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.G. S.wS.kwotę 2214 zł (w tym 414 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu wykonywanej na rzecz oskarżonego;

IV
zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych przejmując wydatki postępowania w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Obrońca zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.

I
na podstawieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 2 i 3 kpkw zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w zaskarżonym wyroku, orzeczeniu temu zarzucał błąd w ustaleniach faktycznych, będącej wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania (zwłaszczaart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk), który to błąd wyrażał sięw przyjęciu, że:

- zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że oskarżonyG. M.w okresie od dnia 19 marca 2009 r. do dnia 20 kwietnia 2009 r. wS., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 5.000 zł oraz w bezpośrednim zamiarze chcąc, by inna osoba dokonała czynu zabronionego w postaci rozboju, nakłaniałA. B.do dokonania czynu polegającego na dokonaniu kradzieży cudzego mienia przy użyciu przemocy, groźby natychmiastowego jej użycia lub doprowadzenia bliżej nieokreślonego pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem okresu pięciu lat po odbyciu co najmniej roku kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 grudnia 2004 r., podczas gdy obiektywna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żadnym wypadku nie dawała podstawy do przyjęcia odpowiedzialności tego oskarżonego za czyn przypisany mu w wyroku,
- naruszenie przepisów postępowania poprzez:
a) zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii fonoskopijnej celem zbadania głosów osób rozmawiających telefonicznie w ujawnionych materiałach operacyjnych Policji w postaci komunikatorów z kontroli operacyjnej obiektów o kryptonimach PARTNER 5,6,9,10,14,
b) poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza PolicjiM. K., w sytuacji, gdy czynienie ustaleń faktycznych na podstawie tego rodzaju dokumentów w procesie karnym (w sytuacji, gdy ustawa przewiduje spisanie protokołu z przesłuchania) jest niedopuszczalne.
Z uwagi na charakter postawionych zarzutów wskazywał, iż zarzuty te co najmniej mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

II
na podstawieart. 437 § 2 kpkwnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w SiedlcachII Wydziałowi Karnemu;

III
wnosił o zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja na uwzględnienie nie zasługuje.
Apelacja słusznie podnosi, że wyłączenie jednego czynu zarzucanego oskarżonemu do odrębnego postępowania w sytuacji gdy pozostałe zarzuty łączące się z tym czynem oceniane są w innym postępowaniu nie jest trafnym rozwiązaniem i utrudnia prawidłowe wyrokowanie. Nie jest to jednak błąd proceduralny przesądzający nieprawidłowość zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja procesowa wymaga jednak od sądu szczególnej staranności przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd meriti sprostał powyższej staranności.
Apelacja zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku będący wynikiem obrazy przepisów postępowania,a w szczególnościart. 4, 5 § 2, 7 i 410 kpk, wbrew unormowaniuart. 410 kpkswoje zarzuty zawęża jedynie do oceny materiałów operacyjnych Policjiw postaci komunikatów z kontroli operacyjnej obiektów o kryptonimach PARTNER 5,6,9,10,14 oraz notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza PolicjiM. K..
Zgodnie zart. 410 kpkpodstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, zaś apelacja dokonuje wybiórczej oceny dowodów, wyłącznie na użytek wniesionego środka zaskarżenia i nie dostrzega całości materiału dowodowego zgromadzonegow sprawie, a w szczególności omówionych przez sąd zeznań świadków:M. K.,Ł. W.,Ł. M.,K. F.,M. C.iA. B..
Z zeznań tych świadków jednoznacznie wynika, że oskarżonyG. M.wystąpił w sprawie w charakterze „egzekutora” sprawiedliwości po pobiciu przezA. B.jednego z członków świata przestępczegowS.J. B..
A. B.to również jeden ze sprawców wielu przestępstw na terenieS.i jego zeznania oraz wyjaśnienia złożone w prowadzonych sprawach są bardzo rozbieżne i podyktowane są uwarunkowaniami świata przestępczego,w którym w/w funkcjonuje. Sąd meriti miał na uwadze tą okoliczność i dokonał szczegółowej analizy tego dowodu dając wiarę tym stwierdzeniom, które znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonymw sprawie. W tych warunkach szczególne znaczenie ma notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza PolicjiM. K.(k. 502-504).
Apelacja błędnie wskazuje, że sąd dokonał ustaleń faktycznych na podstawie tej notatki z obrazą prawa procesowego. Wprawdzie sąd wskazał(k. 652v), że ustalenia faktycznie w sprawie poczynił między innymi na podstawie notatki urzędowej (k. 502-504), lecz na okoliczności wskazane w niej przesłuchał funkcjonariusza policjiM. K.(k. 461-462, 499v-500)i w swoich ustaleniach odniósł się jedynie do zeznań wymienionego świadka,a nie do treści notatki.
Zgodnie zart. 174 kpkdowodu z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pisma, zapisów lub notatek urzędowych, zaś zgodnie zart. 393 § 1 kpkna rozprawie nie wolno odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest sporządzenie protokołu, lecz ustawa nie zawiera zakazu przesłuchania osób dokonujących czynności procesowej, z której przeprowadzenia wymagane jest spisanie protokołu (por. postanowienie SNz 11 października 2006 r., VII 22/06, LEX nr 198091).
ZeznaniaM. K.stanowią jedynie uzupełnienie materiału dowodowego na podstawie którego sąd dokonał ustaleń faktycznych. Ustalenia te zostały dokonane głównie na podstawie zeznań świadków:Ł. Ł.M.oraz częściowo na podstawie zeznańA. M.C.w zakresie w jakim są one zbieżne z zeznaniami wymienionych świadków.
Podobnie komunikaty z kontroli operacyjnej obiektów o kryptonimach PARTNER 5,6,9,10,14 nie są jedynym dowodem świadczącym o winie oskarżonego, lecz w powiązaniu z pozostałymi dowodami omówionymi przez sąd tworzą logiczną całość świadczącą o tejże winie.
Apelacja dążąc do zdyskredytowania powyższych materiałów niejawnych podnosi zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii fonoskopijnej celem zbadania głosów osób rozmawiających telefonicznie w ujawnionych materiałach operacyjnych Policji.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że sąd meriti na wniosek obrońcy k. 535v przeprowadził bezpośredni dowód z materiału niejawnego poprzez odsłuchanie komunikatów z kontroli operacyjnej obiektów o kryptonimie(...). Na rozprawach w dniu 5 czerwca 2012 r. (k. 544), 21 sierpnia 2012 r. (k. 584), 4 września 2012 r. (k. 590), 7 września 2012 r.(k. 596), 11 września 2012 r. (k. 598) z udziałem oskarżonego i obrońcy dokonano wielogodzinnych przesłuchań powyższych nagrań. W toku tych przesłuchań istniała możliwość weryfikacji głosów utrwalonych powyższymi nagraniami. Obrońca i oskarżony nie mieli jednak uwag odnośnie autentyczności prezentowanego materiału dowodowego i nie zgłosili w tym zakresie żadnych wniosków dowodowych.
W tych warunkach zarzut dotyczący opinii fonoskopijnej zgłoszony dopiero w apelacji zmierza jedynie do przedłużenia postępowania w sprawiei nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Reasumując w ocenie Sądu Apelacyjnego sąd meriti w rozpoznawanej sprawie przeprowadził prawidłową ocenę materiału dowodowego zgodnie zart. 410 kpkomawiając wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, zaś dokonana ocena nie zawiera błędów natury faktycznej ani logicznej. Wbrew stanowisku apelacji sąd nie miał wątpliwości w zakresie dokonanych ustaleń i z tego względu zarzut obrazyart. 5 § 2 kpknie znajduje uzasadnienia. Natomiast eksponowana przez skarżącego zasada obiektywizmu określona wart. 4 kpknie obliguje sądu do interpretowania materiału dowodowego jedynie na korzyść oskarżonego, lecz nakazuje obiektywny stosunek do stron procesowych oraz do tego materiału. Powyższa zasada procesowa winna również obowiązywać kwalifikowaną stronę procesową jaką jest obrońca.
Brak jest również podstaw do uznania, że sąd orzekł w sprawie z obraząart. 7 kpk. Sąd meriti dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z wymaganiami i uprawnieniami wynikającymi z wymienionego przepisu, zaś możliwość przeciwstawienia dokonanym ustaleniom odmiennego stanowiska, co czyni apelacja, nie świadczy o tym, że skarżone orzeczenie dotknięte jest błędem w ustaleniach faktycznych.
Odnosząc się zgodnie zart. 447 § 1 kpkdo kwestii orzeczonej wobec oskarżonego kary Sąd Apelacyjny również w tym zakresie podzielił stanowisko Sądu I instancji. Przy uwzględnieniu uprzedniej karalności oskarżonego, działania w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 2 kkoraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, orzeczona wobec niego kara 4 lat pozbawienia wolności nie może być uznana za niewspółmiernie surową.
Uwzględniając omówione okoliczności i podzielając stanowisko sądu meriti, wobec nie stwierdzenia uchybień uwzględnianych z urzędu, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Orzeczenie odnośnie aresztu międzyinstancyjnego uzasadniaart. 63 § 1 kkzaś odnośnie kosztów sądowych za drugą instancjęart. 624 § 1 kpk, bowiem oskarżony nie posiada majątku i ma do odbycia długą karę pozbawienia wolności.