Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 136/13
Data wyroku: 2013-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogusław Orzechowski, Małgorzata Beata Janicz
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 1 k.k.
Teza: Zdaniem sądu odwoławczego przypisanie temu oskarżonemu przestępstwa rozboju nastąpiło głównie z tego powodu, iż znajdował się w towarzystwie sprawców tego przestępstwa i jak ustalił sad meriti nie próbował mu zapobiec.

Sygn. akt X Ka 136/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy w WarszawieXWydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Bogusław Orzechowski (spr.)
Sędziowie: SO Małgorzata Beata Janicz

     WSO(del.) Piotr Raczkowski

Protokolant: st.sekr.sąd. Agnieszka Ryba
Przy udziale Prokuratora: Jolanty Pydyniak
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r.
sprawyD. D.
oskarżonego zart. 280 §1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa
z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt VIII K 239/06
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonegoD. D.od popełnienia zarzucanego mu czynu; kosztami sądowymi postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataM. Ż.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w II instancji.
Sygn. Akt X Ka 136/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa wyrokiem z dnia 26 listopada 2012 r. (sygn. akt VIII K 239/06) uznał oskarżonegoD. D.za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2004 r. wP.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, dokonał rozboju na osobieW. S., używając wobec niego przemocy poprzez przytrzymywanie za kurtkę i uderzanie pięściami w twarz, dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 5 złotych na szkodęW. S., tj. popełnienia czynu zart. 280 §1 kki za to na wymienionej podstawie skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności. Zaliczył na podstawieart.63 §1 kkna jej poczet okres tymczasowego aresztowania od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 16 grudnia 2004 r. oraz zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych postępowania.
Apelację od wyroku sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości i zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i polegający w szczególności na niezasadnym uznaniu, że oskarżonyD. D.wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu opisanego w akcie oskarżenia w sytuacji gdy z jego wyjaśnień oraz zeznańP. D.orazL. A.wynika jednoznacznie, że oskarżony nie brał udziału w zajściu, stał obok, nie realizował żadnych znamion czynu zabronionego i co więcej, zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonego oskarżony nie żądał pieniędzy od niego i w żaden inny sposób nie wpływał na pokrzywdzonego aby ten dał pieniądze pozostałym osobom, przyznającym się do tego przestępstwa. Nadto należy wskazać, że sąd I instancji błędnie ustalił, iz sam fakt przebywaniaD. D.w pobliżu zdarzenia sam w sobie powodował realizację znamion rozboju bowiem nie próbował on zapobiec temu zdarzeniu. Błędne ustalenia sądu wynikają też z wadliwie ocenionych i zinterpretowanych zeznań pokrzywdzonego, często różniących się od siebie w kluczowych dla oskarżonegoD. D.momentach.
2. obrazę przepisów postępowania karnego, co miało wpływ na treśc wyroku, w szczególności zaśart. 5 §2 kpk, co polegało na interpretowaniu wszelkich wątpliwości w sprawie wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i to w sytuacji gdy istotne dowody w sprawie w postaci zeznań samego pokrzywdzonego oraz pozostałych świadkówP. D.iL. A.potwierdzają w całości wyjaśnienia samegoD. D., a sąd I instancji, wbrew tym dowodom dokonuje interpretacji i ocen zachowania oskarżonego z wyłączeniem obiektywizmu i korzystnej dla oskarżonego oceny przebiegu wypadku, szczególnie w sytuacji gdy z powodów niezależnych od oskarżonego nie jest możliwa szczegółowa weryfikacja zeznań pokrzywdzonego, bowiem nie stawił się on w sądzie pomimo podejmowania wielu prób ze strony wymiaru sprawiedliwości.
Podnosząc te zarzuty obrońca wnosił w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoD. D.od zarzucanego mu czynu.
Na rozprawie apelacyjnej obrońca popierał wniesioną apelację a prokurator wnosił o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy jest zasadna, tak w zakresie podniesionych zarzutów, jak i sformułowanego wniosku.
Na wstępie należy zaznaczyć, że opisane przez sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne nie dają podstaw do przypisania oskarżonemuD. D.przestępstwa zart. 280 §1 kk. Jednocześnie kierunek wniesionej apelacji wyklucza już w niniejszej sprawie ewentualne poczynienie jakichkolwiek ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego. W tym stanie rzeczy jedynym możliwym orzeczeniem sądu odwoławczego jest odmienny co do istoty wyrok uniewinniający oskarżonego.
Ustalenia stanu faktycznego sądu meriti (k.1004) dotyczące dokonanego na osobieW. S.rozboju w odniesieniu doD. D.ograniczają się do stwierdzenia, że „podczas jego przebiegu stał obok brataP. D.iL. A.i widząc całe zdarzenie nie próbował zapobiec zdarzeniu”. Jak wynika z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy dopatruje się udziałuD. D.w rozboju gdyż „nie znajdując się w znacznej odległości od pokrzywdzonego i napastników nie starał się przerwać zdarzenia, bądź jemu zapobiec” (k.1008). Do powyżej przytoczonego ustalenia i jego interpretacji w żaden sposób nie przystaje przytoczone przez sąd meriti orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie w sprawie II A Ka 170/10 (k.1008) stwierdzające, iż o wspólnym działaniu mówi się także wtedy gdy wykonywana przez współsprawcę czynność ma istotne znaczenie dla popełnienia przestępstwa. Rzecz w tym, żeD. D., zgodnie z ustaleniem sądu I instancji nie wykonywał żadnej czynności a jedynie „widząc zdarzenie nie próbował mu zapobiec”.
Niezależnie od powyższego Sąd Rejonowy w części motywacyjnej uzasadnienia odmiennie niż w ustalonym stanie faktycznym określa odległośćD. D.od zajścia. W jednym przypadku stwierdza, że stał on obok brata iL. A.a w drugim, że w odległości, która nie była znaczna. Można z tego wnioskować, że w istocie sąd nie miał pewności z jakiej odległościD. D.obserwował rozbój. Ma przy tym rację skarżący, iż sąd I instancji wątpliwości, między innymi w tym zakresie, rozstrzygał na niekorzyść tego oskarżonego. Nawet bowiem z zeznań pokrzywdzonego wynika, że w newralgicznej fazie zajścia nie było w pobliżuD. D.. Zdaniem sądu odwoławczego przypisanie temu oskarżonemu przestępstwa rozboju nastąpiło głównie z tego powodu, iż znajdował się w towarzystwie sprawców tego przestępstwa i jak ustalił sąd meriti nie próbował mu zapobiec.
Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku , kosztami sądowymi postępowania w sprawie obciążając Skarb Państwa