Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 63/13
Data wyroku: 2013-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Czecharowski, Jarosław Góral, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Narkotyki, Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art.280§2 kk, art.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2007r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 63/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Jarosław Góral

      Sędziowie: SA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

SA – Marek Czecharowski (spr.)

      Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska

przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r.
sprawy

1
R. W. (1),

2
R. S. (1)

3
R. O. (1)

oskarżonych zart. 280 § 2 k.k.– ad. 1, zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., zart. 258 § 2 k.k., zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii– ad. 2, zart. 258 § 2 k.k., zart. 56 ust. 1oraz zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii- ad. 3
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt  VIII K 253/10

I
na podstawieart. 105 § 1 k.p.k.dokonuje sprostowania oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych w ten sposób, że w orzeczeniu o łącznych karach grzywny wymierzonych oskarżonymR. S. (1)iR. O. (1)w miejsce określenia „zł” wpisuje „stawek dziennych”, a w części dotyczącej opłat należnych od oskarżonych wpisuje w miejsce wymienionych tam kwot następujące kwoty:

odR. W. (1)– 300 (trzysta) zł, a odR. S. (1)iR. O. (1)po 860 (osiemset sześćdziesiąt) zł;

II
utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonych częściach;

III
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze po 1/3 wydatków z nim związanych oraz tytułem opłat odR. W. (1)– 300 (trzysta) zł, a odR. S. (1)iR. O. (1)po 860 (osiemset sześćdziesiąt) zł;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. J.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
W sprawie o sygn. akt VIII K 253/10 zawisłej przed Sądem Okręgowymw. W.odpowiadali m. in.:

R. W. (1)
oskarżony o to, że:

I
w dniu 27 sierpnia 2001 r. wW.w mieszkaniu przyul. (...)działając wspólnie i porozumieniu zB. L. (1),P. S. (1),D. R.ps. (...)i innym ustalonym sprawcą dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci noża na osobieB. K., w ten sposób, że w czasie gdyB. K.był bity przez pozostałych sprawców zadał mu nożem cios w prawe udo czym spowodował ranę kłutą, a następnie zabrał celem przywłaszczenia zegarek męskimarki C., złotą bransoletkę, pieniądze w kwocie 8000 zł i samochód osobowy markiO. (...), czym działał na szkodęB. K.

tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.
orazM. S.(nie skarżący wyroku),R. S. (1)iR. O. (1)o to, że:
II. w dniu 28 lipca 1998 r. wW.przyul. (...)działając wspólnie i porozumieniu zeS. K.ps. (...),A. G.,M. K. (1),M. N. (1)ps. (...)zM.",D. E.ps. (...),M. B.,R. K. (1)ps. (...),A. K.ps. (...),R. S. (2)ps. (...)vel(...)vel(...),P. W.i innymi ustalonymi i nieustalonymi mężczyznami dokonali rozboju na osobieW. G., który został kilka razy uderzony kijem bejsbolowym w różne części ciała oraz zadano mu kilka ciosów nożem w okolice podudzia, pleców, pośladków, a następnie dokonano zaboru celem przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki N.wartości 700 zł, portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 450 zł i dokumentów oraz zegarkaT.I.o wartości 350 zł, przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw
tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

nadtoM. S.iR. S. (1)o to, że:
III. w okresie od początku 1999 r. do 21 lutego 2001 r. wW.i okolicach działając wbrew przepisom ustawy oraz wspólnie i w porozumieniu zP. R.,Ł. C. (1)i innymi osobami brali udział w obrocie znacznej ilości środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w postaci kokainy o łącznej wadze nie mniejszej niż 2 kilogramy, marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 10 kilogramów i heroiny o łącznej wadze nie mniejszej niż 10 kilogramów, przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
IV. w bliżej nieustalonym okresie, na przestrzeni od połowy 1998 do1999 r. wW.bez wymaganego zezwolenia posiadali pistolety nieustalonego typu kaliber 5,56 mm wraz z amunicją, przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw
tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
V. w okresie od wiosny 1998 r. do 17 stycznia 2000 r. wW.i okolicach brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przezS. K.ps. (...)mających na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, takich jak wymuszenia rozbójnicze, rozboje z użyciem broni palnej i innych niebezpiecznych przedmiotów, a także przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i wolności, takich jak pobicia i pozbawienie wolności innych osób oraz obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k.(w brzmieniu Dz. U. 1999.83.931)
VI. w okresie od 17 stycznia 2000 r. do 6 lutego 2001 r. wW.i okolicach brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przezM. N. (1)ps. (...)zM.mających na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, takich jak wymuszenia rozbójnicze, rozboje z użyciem broni palnej i innych niebezpiecznych przedmiotów, a także przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i wolności, takich jak pobicia i pozbawienie wolności innych osób oraz obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
tj. o czyn zart. 258 § 2 kk(w brzmieniu Dz. U. 1999.83.931)

nadtoR. O. (1)o to, że:
VII. w okresie od wiosny 1998 r. do końca 1998 r. wW.i okolicach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przezS. K.ps. (...)mających na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, takich jak wymuszenia rozbójnicze, rozboje z użyciem broni palnej i innych niebezpiecznych przedmiotów, a także przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i wolności, takich jak pobicia i pozbawienie wolności innych osób oraz obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
tj. o czyn zart. 258 § 2 kodeks karny(w brzmieniu Dz. U. 1997.88.553)
VIII. w dniu 3 sierpnia 1998 r. wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zeS. K.ps. (...),M. N. (1)ps. (...)zM.",M. K. (1),A. G.,P. R.,Ł. C. (1),D. E.ps. (...),M. B.,R. K. (1)ps. (...),A. K.ps. (...),G. K.ps. „Japan",R. S. (2)ps. (...)vel(...)vel(...),P. W.i innymi ustalonymi i nieustalonymi groźbami gwałtownego zamachu na mienie usiłował doprowadzićR. S. (3)właścicielkę agencji towarzyskiej przyul. (...)wW.do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1000 USD płatnych miesięcznie, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
IX. w bliżej nieustalonym okresie 1998 r. wW.działając wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 100 gramów zbywając ww. narkotyk w ilościach po 20 - 30 gramów każdorazowoP. R.iŁ. C. (1)
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
X. w bliżej nieustalonej dacie w 2002 r. wW.działając wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 0,5 kilograma heroiny i 200 gramów kokainy, które przyjął za pośrednictwemM. B.ps. (...)i mężczyzny ops. (...)odP. R.iŁ. C. (1)celem sprzedaży
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

nadtoR. S. (1)o to, że:
XI. w sierpniu/wrześniu 2004 r. wW.działając wbrew przepisom ustawy oraz wspólnie i w porozumieniu zP. R.brał udział w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci heroiny o łącznej wadze nie mniejszej niż 100 gramów
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2012 r. Sąd Okręgowy oskarżonegoR. W. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego pod punktem I z tym, że wyeliminował z opisu czynu nazwiskaB. L. (1),P. S. (1),D. R.ps. (...)i przyjął, iż oskarżony działał z innymi ustalonymi sprawcami i za to z mocyart. 280 § 2 k.k.skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; oskarżonychR. S. (1)iR. O. (1)od popełnienia czynu opisanego pod punktem II uniewinnił, kosztami postępowania w sprawie w tej części obciążył Skarb Państwa; w ramach czynu opisanego pod punktem III oskarżonegoR. S. (1)uznał za winnego tego, że w okresie od początku 1999 r. do 21 lutego 2001 r. wW.i okolicach działając wbrew przepisom ustawy oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w obrocie znacznej ilości środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi a w tym nie mniej niż 0,5 kg heroiny, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i za to z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.skazał go, a z art. 56 ust. 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i na podstawieart. 33 k.k.orzekł karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł; oskarżonegoR. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego podpunktem Vi za to z mocyart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; oskarżonegoR. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego podpunktem VIi za to z mocy art: 258§ 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; oskarżonegoR. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego podpunktem VIIi za to z mocyart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; oskarżonegoR. O. (1)od popełnienia czynu opisanego pod punktem VIII uniewinnił; kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa; oskarżonegoR. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego pod punktem IX z tym, że przyjął, iż obrót nie dotyczy znacznej ilości środka odurzającego a czyn stanowi przestępstwo z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to z mocy art. 56 ust. 1 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawieart. 33 k.k.orzekł karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł;
oskarżonegoR. O. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego pod punktem X i za to z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go, a z art. 56 ust. 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i na podstawieart. 33 k.k.orzekł karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł;
oskarżonegoR. S. (1)uznał za winnego czynu opisanego pod punktem XI i za to z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani skazał go, a z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z 25 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawieart. 33 kkorzekł karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł;
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuR. S. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy i karę łączną grzywny w wymiarze 70 zł stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł, oskarżonemuR. O. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i karę łączną grzywny w wymiarze 70 zł stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 40 zł; na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie i tak oskarżonemuR. W. (1)od dnia 22 lutego 2010 r. do 26 lipca 2012r., oskarżonemuR. O. (1)od 24 lutego 2010 r. do dnia 26 lipca 2012r., oskarżonemuR. S. (1)od dnia 26 lutego 2010 r. do dnia 26 lipca 2012r.; zasądził od oskarżonychR. W. (1)400 zł,R. S. (1)800 zł i odR. O. (1)800 zł tytułem opłaty i obciążył ich kosztami postępowania w sprawie na rzecz Skarbu Państwa; zasądził na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.M. R., kwotę 3720 zł plus VAT; na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. B., kwotę 1800 zł plus VAT; na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.J. J., kwotę 960 zł plus VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu.

Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy trzech oskarżonych. Czwarty –M. S.skazany na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności nie odwołał się od zapadłego wyroku, który tym samym uprawomocnił się w części jego dotyczącej.

Obrońca osk.R. W. (1)zarzucił wyrokowi:
1. obrazę przepisów postępowania a w szczególności -art.5 § 2 k.p.k.- przez to, że Sąd nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść ww. oskarżonego,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że zeznania św.L.są wystarczające do ustalenia winy osk.W.w sytuacji gdy są one sprzeczne z zeznaniami innych świadków a w szczególności pokrzywdzonego.
W uzasadnieniu skarżący przywołał zeznania świadkówS.,S., a przede wszystkim pokrzywdzonegoB. K.w których negują oni udział oskarżonego w przestępstwie rozboju na osobie tego ostatniego. Zwrócił też uwagę na fakt, że czyn zarzucany oskarżonemuR. W.nie ma żadnego związku z zarzutami stawianymi pozostałym oskarżonym, co spowodowało, że „nie został poważnie potraktowany” przez Sąd orzekający.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. W..

Obrońca osk.R. S. (1)zaskarżył wyrok w części uznającej jego winę i zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że działanie oskarżonego wyczerpywało znamiona czynu z ( pkt III a/o ) art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k., czynów (pkt V i VIa/o) zart. 258 § 2 k.k., oraz czynu z ( pkt XI a/o ) art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w szczególności:

a) żeR. S. (1)brał udział w zorganizowanych grupach przestępczych (pkt V, VI a/o), podczas, gdy co najwyżej mógł być tak odbierany przez świadkówŁ. C. (1)orazP. R.z racji pokrewieństwa ze swym bratemM. S.oraz znajomościami z osobami o przestępczej reputacji;
b) żeR. S. (1)brał udział w nielegalnym obrocie środkami odurzającymi (pkt III a/o) podczas gdy co najwyżej mógł być postronnym obserwatorem transakcji tego rodzaju obrotu między świadkamiŁ. C. (1)iP. R., czego przyczyną był fakt, że w transakcjach takich uczestniczył brat oskarżonegoM. S.;
c) żeR. S. (1)brał udział w nielegalnym obrocie środkami odurzającymi (pkt XI a/o), podczas gdy nie ma na to żadnego dowodu, ponad niespójne, chwiejne i ogólnikowe pomówienia jedynego świadkaP. R.uczestnika tej transakcji;
d) żeR. S. (1)brał udział w nielegalnym obrocie środkami odurzającymi (pkt XI a/o), gdy co najwyżej ilość środka odurzającego w tym zarzucie mogła wynosić 50 gram i być przeznaczona na własny użytek;
- co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony swym zachowaniem wyczerpał dyspozycję zarzuconych i przypisanych mu czynów.
2. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na:
a) naruszeniuart. 5 § 2 k.p.k.poprzez brak jego zastosowania i brak rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości związanych z nagłym olśnieniem świadka koronnegoM. K. (1)i niedającym się w sposób racjonalny wytłumaczyć faktem, iż zeznając po raz kolejny świadek ten stwierdził, że zna jednak i ma coś do powiedzenia o działalności przestępczej oskarżonegoR. S. (1), podczas gdy zeznając po raz pierwszy stanowczo twierdził, iż osoby tej nie zna, co sądmeritizupełnie pominął, a co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia, albowiem doprowadziło do bezpodstawnego skazania tegoż oskarżonego.
b) naruszenieart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione danie wiary zeznaniom świadka koronnegoM. K. (1)w części dotyczącej oskarżonegoR. S. (1)pomimo, iż z prawidłowej analizy i oceny dowodu z zeznań tego świadka wynika, że nie znał oraz nie zna on tego oskarżonego i nic na temat jego działalności przestępczej nie ma do powiedzenia, co miało wpływ na treść wyroku poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn z pkt III, V, VI a/o;
c) naruszenieart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione danie wiary zeznaniom świadkówŁ. C. (1)iP. R.w części dotyczącej oskarżonegoR. S. (1), pomimo iż z prawidłowej analizy i oceny dowodu z zeznań tych świadków nie wynika, byR. S. (1)był członkiem zorganizowanych grup przestępczych, o których w pkt V i VI a/o, a co najwyżej uczestnikiem spotkań towarzyskich, co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia, albowiem doprowadziło do bezpodstawnego skazania tegoż oskarżonego.
W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, iż jego mandantowi zarzuca się czyny popełnione w okresie 1999 do 2004 r., ale zeznania na ich temat zostały złożone dopiero w 2009 r. i różnią się znacznie do przestawionych w postępowaniu sądowym w latach 2011 i 2012.
Przywołał zeznania św. koronnegoM. K., który najpierw stwierdził, że nie ma wiedzy na temat członkostwa w grupie przestępczej R.S.i jego działalności, by po kilku miesiącach przypomnieć sobie, że był żołnierzem w grupie i uczestniczył w spotkaniach grupowych w komisie naK.. Członkostwo w grupie nie wynika też z zeznań św.C.iR.. Zdaniem obrony R.S.może być postrzegany jako osoba znana w środowisku przestępczym z racji tego, że aktywny był w nim jego brat, a on – ze względów towarzyskich – mógł być widziany w tym gronie.
Co do pozostałych zarzutów skarżący kwestionuje je z uwagi na interes prawny osób pomawiających oskarżonego, a także odmiennie wylicza ilość środków odurzających, które mogły być ewentualnie przedmiotem transakcji i to na użytek własny oskarżonego.
W konkluzji apelujący wniósł o uniewinnienie R.S.od popełnienia przypisanych mu czynów.
Obrońca osk.R. O. (1)skarżąc wyrok w części skazującej jego klienta zarzucił:
- naruszenie prawa procesowego w postaciart. 7 k.p.k.w związku zart. 410 k.p.k.mające wpływ na treść wyroku wyrażające się w pominięciu przy ocenie materiału dowodowego treści zeznań świadkówR.,C.iK.w części, w której kwestionują oni przynależnośćR. O. (1)do grupy przestępczej,
- a także naruszenieart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przyjęcie najmniej korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia opisanego w pkt. X wyroku, poprzez uznanie jego winy na podstawie zeznań świadkówP. R.iŁ. C. (1)relacjonujących obrót środkami odurzającymi zM. B.i mężczyzną ops. (...), którzy powoływali się na osobęR. O. (1), w sytuacji braku dowodów mogących potwierdzić ewentualną świadomość oskarżonego w tym zakresie, nadto
- naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.wobec uznania, że oskarżonyR. O. (1)wziął udział w obrocie środkami odurzającymi w ilości nie mniejszej niż 100 gramów zbywając ww. narkotykP. R.iŁ. C. (1)wobec pozbawienia waloru wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoR. O. (1)po części potwierdzonych obiektywnymi środkami dowodowymi.
Podnosząc te zarzuty wniósł o zmianę skarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Żadna z apelacji nie zasługuje na uwzględnienie a wyrok należało skorygować jedynie w trybieart. 105 §1 k.p.k.tj. sprostowania oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych.
Na wstępie stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób nie nasuwający zastrzeżeń, zebrany materiał ocenił prawidłowo z poszanowaniemart. 7 k.p.k.wyciągając trafne wnioski co do winy oskarżonych w przypadkach, w których przypisał im sprawstwo określonych czynów. Szanując reguły postępowania, nie znajdując kategorycznych dowodów winy, z szeregu czynów uniewinniłm. in. oskarżonychR. S. (1)iR. O. (1).
Trzeba także odnotować, iż przedmiotowa sprawa była swego rodzaju „odpryskiem” bardzo obszernych postępowań toczących się przeciwko wielu osobom, które w latach 90 – tych minionego wieku działały w zorganizowanych grupach przestępczych (w tym przypadku szczególnie naŻ.) popełniając wiele przestępstw. Grupy te wzajemnie zwalczały się, co skutkowało śmiercią kilkunastu osób z ich kręgu, dopuszczały się dużej liczby przestępstw, w których poszkodowani byli także ich członkowie (przykłademB. K.), a nawet rozpadem struktur lub podporządkowaniem ich lub poszczególnych osób silniejszym w danym momencie jednostkom.
Konsekwencją tego była zmienność powiązań, interesów, zależności itp., co w przypadku toczących się postępowań przygotowawczych i sądowych rzutowało na postawę występujących w nich osób, które stosownie do aktualnej swojej sytuacji prezentowały lub też ukrywały wiedzę na temat środowiska przestępczego.
Pamiętać trzeba o tym dokonując oceny wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków wywodzących się ze wspomnianego kręgu. Charakterystyczna przy tym cecha i swojego rodzajunotoriumjest stosunek do osób ze świata przestępczego, które podjęły współpracę z organami ścigania czy to w charakterze świadka koronnego czy też tzw. małego świadka koronnego, a więc korzystającego z dobrodziejstwaart. 60 § 3 i 4 k.k.Eksponuje się przy tym, rzekome lub rzeczywiste (wyolbrzymiając je) konflikty między pomawiającymi i pomawianymi, lub przytoczone zasłyszane ponoć, bezpośrednio lub przez inną osobę o kryminalnej przeszłości, groźby o zamiarze bezpodstawnego pomówienia osób oskarżonych w określonej sprawie.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż cechą łączącą wszystkie apelacje jest próba dezawuowania świadków pomawiających oskarżonych o dokonanie zarzucanych im czynów. Dotyczy to przede wszystkim zeznańM. K. (1)(świadek koronny) a takżeśw. B. L.orazŁ. C.i P.R..
W dodatku, argumentacja zaprezentowana w apelacjach odwołuje się niejednokrotnie do fragmentów depozycji ww. osób, w oderwaniu od całościowego obrazu środowiska, w którym działali oskarżeni w niniejszej sprawie, którzy dopuścili się zarzucanych im i przypisanych przestępstw.
Taka konfrontacja fragmentów ich wypowiedzi nieraz odnotowanych w protokołach przesłuchań, które dzielą miesiące, a nawet lata może stwarzać wrażenie sprzeczności nakazujących – i słusznie – zachowanie ostrożności w ocenach.
Jednakże skonfrontowanie ich z szerszym materiałem dowodowym, a więc wypowiedziami innych oskarżonych lub świadków mówiących o grupie czy poszczególnych jej członkach, pozwala uzyskać potwierdzenie, z pozoru niepewnych relacji, innych przesłuchiwanych - zeznających na temat konkretnej osoby czy zdarzenia.
Dobrym tego przykładem jest relacja św.P. S. (1), który zeznając na okoliczność rozboju na osobieB. K., wyklucza udział w zajściuosk. R. W., bagatelizuje jednocześnie swoją rolę w tym zdarzeniu i neguje użycie wobecK.noża.
Jednocześnie inne przesłuchanieP. S.w charakterze podejrzanego, przynosi potwierdzenie przestępczej działalności osk.R. S. (1)(negowanej nie tylko przez samego zainteresowanego, ale i inne pytane o to osoby np.św. A. G.czyT. S.).P. S. (1)zaś opowiadając na temat grupy kierowanej przezM. N.stwierdzam. in., że zN.„chodziliO., braciaS.…”dodając„ale nie wiem jak oni do końca odgrywali rolę. Mówię o braciachS.”.W dodatku (co wyklucza argument o ewentualnych uprzedzeniach do wspomnianych osób) stwierdza dalej„Jedynych których lubiłem z tej grupy to braciaS.”.Wreszcie dodaje nadal spontanicznie„…S.kręcili towarem, mam na myśli narkotyki. Moim zdaniem współpracowali zP.(osk. Ł. C.przyp. S.A.) iR., potem nawet pracowali dlaP.iR.”(k. 1664 i nast.).
Sąd Okręgowy przywołał m. in. te relacje jako podstawę swoich ustaleń co do członkostwa w grupie przestępczejosk. R. S.iO.(str. 2 pisemnych motywów wyroku), choć nie przytoczył ich omawiając stawiane ww. zarzuty udziału w obrocie środkami odurzającymi, gdzie skoncentrował się na relacjachśw. Ł. C.i P.R.jako kontrahentach w tych transakcjach.
Konkludując – Sąd I instancji przekonywująco ocenił materiał dowodowy odnoszący się do przypisanych przez siebie czynów wszystkim oskarżonym, choć jak wyżej wykazano akta sprawy zawierają więcej ujawnionych i niejednokrotnie ogólnikowo tylko przywołanych dowodów. Trafnie też ocenił zeznania świadków dających oskarżonym alibi wprost lub poprzez stwierdzenia tego rodzaju, że nie widzieli oskarżonego w określonym gronie lub też, że jeśli bywał w nim lub w konkretnym miejscu to tylko towarzysko. Dotyczy to zwłaszcza osk.R. S. (1), którego postać prezentowana jest jako drugoplanowa w stosunku do brata –M. S., skazanego w przedmiotowej sprawie, a który wyroku nie zaskarżył. Z relacji zawartych w aktach sprawy osoba R.S.faktycznie jawi się jako odgrywająca mniejszą rolę niż brat, zwłaszcza, że mówiący o nim podkreślają, iż był w tym czasie czynnym narkomanem.
Sąd Okręgowy dokonując ustaleń przypisał oskarżonym jedynie te czyny, które znalazły oparcie w niebudzących wątpliwości dowodach . W przypadkach rodzących się wątpliwości w stosunku doR. S.iR. O.– uniewinnił ich od popełnienia zarzucanych im czynów.
Odnosząc się jeszcze indywidualnie do argumentów zawartych w apelacji dotyczącejR. W.- obrońca podkreśla, że „pokrzywdzonyK.w żadnym stopniu nie obciążał osk.W.”. Taką podstawę B.K.rzeczywiście przyjął relacjonując, a w praktyce zasłaniając się niepamięcią co do przedmiotowego zdarzenia. Oczywisty fakt znalezienia się w szpitalu, w związku z raną uda w wyniku ciosu nożem, próbuje bezskutecznie umiejscowić w innych okolicznościach. Niechętnie przyznaje też pozostałe okoliczności pobicia po zwabieniu go przezB. L.do mieszkania wynajmowanego od św.K.przez … oskarżonegoR. W., którego sprawstwu użycia noża zaprzecza. Okoliczność ta wynika natomiast bezspornie z zeznańL., który przede wszystkim przyznaje swój udział w rozboju i to jako osoby, która spowodowała przedmiotowe zdarzenie podstępnie zwabiając pokrzywdzonego. Dodaje przy tym, iż sam był zaskoczony pojawieniem sięR. W.i jego zachowaniem. Postawa natomiastK.jest zrozumiała, gdy się uwzględni, że jest to osoba wywodząca się z tego samego środowiska, mająca w nim nie zawsze dobre notowania (vide wyjaśnieniaR. K.k. 1052), dealer narkotyków pracujący dlaL. C.(k. 453) i P.R.(k. 506). Zdarzenie przedmiotowe miało zaś charakter wewnętrznych rozrachunków.
Fakt napadu w mieszkaniuR. K., wynajmowanym przezR. W.potwierdzają też inni (skazani w odrębnym postępowaniu za ten czyn) jak choćbyP. S., który w myśl reguł środowiskowych – o których była mowa na wstępie – próbuje bagatelizować rolę swoją czy bliskiego mu mężczyzny ops. (...)iR. W., a przebiegiem zajścia obciążaL.i jego znajomych, zaś o zaborze mienia pokrzywdzonego mówi bezosobowo używając określenia„zabrano samochód”(k. 760 – 71 t. XVI akt).
Sąd Apelacyjny nie znalazł też podstaw do zakwestionowania poprawności przyjętych kwalifikacji prawnych czynów przepisanych oskarżonym, natomiastzwraca uwagę Sądu Okręgowego, iż przywołując jako podstawę prawną wymierzonych grzywien, które stanowiły w świetle przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii obligatoryjną karę winien powołaćart. 33 § 1 i 3 k.k., bowiem§ 2tegoż przepisu nie ma, co oczywiste, zastosowania w przedmiotowych przypadkach.
Kary wymierzone oskarżonym (w przypadku R.S.iR. O., kary jednostkowe i kary łączne) nie noszą cech rażącej surowości bowiem wymierzone zostały w granicach ustawowego minimum lub w wysokości do niego zbliżonej. Sąd w przypadku każdego z oskarżonych omówił okoliczności obciążające i łagodzące. Należytą uwagę poświęcił też karom łącznym wskazując przyczynę posłużenie się jedynie częściową absorpcją przy łączeniu kar.
Argumentacja przytoczona w pisemnych motywach wyroku jest w pełni przekonywująca.
Wobec dostrzeżenia błędów w wyliczeniu wysokości opłat należnych z tytułu orzeczonych w I instancji kar, Sąd Apelacyjny dokonał ich sprostowania w trybieart. 105 k.k., bowiem błędy te należą do kategorii oczywistych, tak jak i postawienie znaku określającego polską walutę po odnotowaniu w nawiasie słownego wyrazu liczbowego wymiaru stawek dziennych łącznej grzywny (ostatnia strona wyroku Sądu Okręgowego).
Wobec nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych wyłącznie na korzyść oskarżonych Sąd Apelacyjny na podstawieart. 636 i 633 k.p.k.orazart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa należne opłaty i proporcjonalną część wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym.
Na rzecz występującego jako obrońca z urzęduosk. R. W.adwokata – zasądził od Skarbu państwa stosowne honorarium za udział w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.