Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 587/12
Data wyroku: 2013-10-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karolina Wołoszczuk

Sygn. akt II K 587/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 02 października 2013 roku

Sąd Rejonowy II Wydział Karny wŚ.w składzie:

Przewodniczący: SSR Karolina Wołoszczuk
Protokolant:  Barbara Lesiak

po rozpoznaniu w dniach 29.10.2012r., 03.12.2012r., 27.02.2013r., 08.07.2013r. i 25.09.2013r.
przy udziale Asesora Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyA. M. (1)

sprawy karnej

1.K. B. (1)

urodzonego (...)wB., synaZ.iE.z domuD.

oskarżonego o to, że:

    I.W dniu 28 października 2011r. w miejscowościŚ., woj.(...), wCentrum (...), łapiąc rękoma za szyjęŁ. R., przewrócił go na ziemię i groziłŁ. R.uszkodzeniem ciała, w celu zmuszeniaŁ. R.do zaniechania składania zeznań w charakterze świadka w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową wD.postępowaniu o sygn. akt(...)

tj. o czyn zart. 245 kk

    II.Na przełomie czerwca i lipca 2011 roku wN., woj.(...), w trakcie rozmowy na komunikatorze internetowym GG zJ. S. (1), groziłŁ. R.pobiciem, w celu zmuszeniaŁ. R.do zaniechania składania zeznań w charakterze świadka w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową wD.postępowaniu o sygn. akt(...)

tj. o czyn zart. 245 kk

2.M. S.

urodzonego (...)wD., synaJ.iI.z domuP.

oskarżonego o to, że:

III.W dniu 28 października 2011r. w miejscowościŚ., woj.(...), wCentrum (...)groziłŁ. R.pobiciem, w celu zmuszeniaŁ. R.do zaniechania składania zeznań w charakterze świadka w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową wD.postępowaniu o sygn. akt(...)

tj. o czyn zart. 245 kk

    IV.W listopadzie 2011r. wD., woj.(...), wZespole Szkół nr (...), groziłŁ. R.pobiciem, w celu zmuszeniaŁ. R.do zaniechania składania zeznań w charakterze świadka w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową wD.postępowaniu o sygn. akt(...)

tj. o czyn zart. 245 kk

I
oskarżonegoK. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 28 października 2011r. wCentrum (...)wŚ., woj.(...), groziłŁ. R.pobiciem przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. występku z art. 190 § 1 k i za ten czyn na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
oskarżonegoK. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 28 października 2011r. wCentrum (...)wŚ., woj.(...), naruszył nietykalność cielesnąŁ. R.w ten sposób, że złapał go za szyję i przewrócił na ziemię, tj. występku zart. 217 §1 kki za ten czyn na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 3 kkłączy kary orzeczone w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierza oskarżonemuK. B. (1)karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary ograniczenia wolności nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

IV
oskarżonegoK. B. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 245 kki kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa;

V
na podstawieart. 66§1 i 2 kkiart. 67§1 kkpostępowanie karne przeciwko oskarżonemuM. S.o czyn polegający na tym, że w dniu 28 października 2011r. wCentrum (...)wŚ., woj.(...), groziłŁ. R.pobiciem, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. o czyn zart. 190 § 1 kkwarunkowo umarza na okres 2 (dwóch) lat próby;

VI
na podstawieart. 67 § 2 kkoddaje oskarżonegoM. S.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VII
oskarżonegoM. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 245 kki kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa;

VIII
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. B.kwotę 929, 88 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemuK. B. (1)przed Sądem Rejonowym;

IX
zwalnia oskarżonegoK. B. (1)od uiszczenia opłaty oraz od ponoszenia wydatków powstałych od chwili wszczęcia postępowania zaliczając te wydatki na rachunek Skarbu Państwa;

X
zasądza od oskarżonegoM. S.na rzecz Skarbu Państwa wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania związane z udziałem tego oskarżonego w postępowaniu w wysokości 106,30 zł i wymierza mu opłatę w kwocie 60 zł.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

OskarżeniK. B. (1)iM. S.oraz pokrzywdzonyŁ. R.byli uczniami tej samej klasyZespołu Szkół nr (...)wD..
Przeciwko oskarżonemuK. B. (1)prowadzone było przez Prokuraturę Rejonową wD.postępowanie przygotowawcze w sprawie o sygn. akt(...), które zakończyło się wniesieniem aktu oskarżenia przeciwko kilku osobom, w tymK. B. (1)do Sądu Rejonowego wD..K. B. (1)został oskarżony o czyn zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkpolegający na tym, że w nocy z 7 na 8 maja 2011 roku wN.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami znęcał się fizycznie i psychicznie nadA. S., który był osobą nieporadną ze względu na stan psychiczny, w ten sposób, że kopał go po plecach, nogach i brzuchu, uderzał pasem po pośladkach oraz podrzucał go i opuszczał, czym spowodował u niego obrażenia, które naruszyły prawidłowe czynności narządów jego ciała na czas nie przekraczający 7 dni, a także wyśmiewał się z ww., rozebrał go do spodni, majtek, skarpet i butów oraz założył torebkę po prezencie na jego genitalia.
Świadkiem rozgrywających się w nocy z 7 na 8 maja 2011 roku zdarzeń był pokrzywdzonyŁ. R., który na etapie postępowania przygotowawczego o sygn. akt(...)złożył obciążające min. oskarżonegoK. B. (1)zeznania, przez co środowisko w którym funkcjonował uznało go za konfidenta.

Dowód:

-

wyjaśnienia oskarżonych:

K. B. (1)- k. 82-82v, 115, 130, 169-170,
M. S.- k. 71-72, 130, 170-170v;

-

zeznaniaŁ. R.- k. 4v-5, 22-23, 229-230, 230v-231;

-

kserokopia aktu oskarżenia z dn. 27.03.2012r., sygn. akt(...)

kserokopia protokołów przesłuchania Ł.R.z dn. 09.05.2011r. i z dn. 17.06.2011r.- k. 118-122.

Bliżej nieokreślonego dnia, na przełomie czerwca i lipca 2011 roku, a niedługo po tym jakK. B. (1)został zwolniony z izby zatrzymań, w której przebywał w związku z rozgrywającymi się wN.w nocy z 7 na 8 maja 2011 roku zdarzeniami, skontaktował się on za pomocą komunikatora internetowego GG zJ. S. (1). Wymieniona była wspólną znajomąK. B. (1)iŁ. R.. W tym czasie oskarżony przebywał już wN. (1), dokąd wyjechał obawiając się zemsty ze strony osób narodowości romskiej, które obwiniały go o śmierćA. S..K. B. (1)był zdenerwowany naŁ. R., gdyż wiedział, że ten złożył obciążające go zeznania.
Podczas prowadzonej zJ. S. (1)rozmowy oskarżony napisał jej aby przekazałaŁ. R., że „jest frajerem i poleci na buty”, co też ww. uczyniła przesyłając pokrzywdzonemu za pomocą komunikatora GG treść rozmowy jaką odbyła zK. B. (1). Po upływie około dwóch tygodniJ. S. (1)spotkała się przypadkowo z pokrzywdzonym, który zapytany o wiadomość odK. B. (1)wzruszył ramionami, zaśmiał się i odparł, że nie boi się groźby wypowiedzianej przez oskarżonego.

Dowód:

-

wyjaśnieniaK. B. (1)- k. 82-82v, 115, 130, 169-170 ;

zeznania świadków:

Ł. R.- k. 4v-5, 22-23, 229-230, 230v-231,
J. S. (1)- k. 32-33, 201v-20;,

-

wydruk zapisu rozmowyK. B.iJ. S.na komunikatorze internetowym, k. 25-26;

W dniu 28 października 2011 rokuK. B. (1)iM. S.orazŁ. R.przebywali w Centrum(...), mieszczącym się wŚ.przyul. (...). Tego dnia miało miejsce zakończenie kursu zawodowego w zakresie mechaniki pojazdów samochodowych, zwieńczeniem którego miała być uroczystość wręczenia świadectw jego ukończenia.
W oczekiwaniu na rozdanie świadectwŁ. R.wyszedł przed budynek Centrum gdzie stwierdził, że w oponach pojazdu markiA. (...), którego był właścicielem, brak było zaworów, tzw. wentyli. Pokrzywdzony podejrzewając, że dokonał tegoK. B. (1)powiedziałR. F.– innemu uczestnikowi kursu, że zadzwoni do(...)i, że oni „załatwią”K. B. (1).R. F.słowaŁ. R.odebrał jako groźbę dlatego też powiedział o niejK. B. (3), który w tym czasie stał przed budynkiem szkoły razem z innymi uczniami, w tym zM. S..
K. B. (1), usłyszawszy słowa wypowiedziane przezŁ. R., zdenerwował się i ruszył w kierunku budynku Centrum. Będąc wewnątrz podszedł do stojącego na korytarzu pod drzwiami klasyŁ. R., chwycił go za szyję i przewrócił na ziemię a następnie grożąc pokrzywdzonemu pobiciem zwrócił się do niego słowami „co ty kurwa myślisz że sięC.boję i tak i tak będziesz połamany a oni ci nic nie pomogą”.Ł. R.przestraszył się wypowiedzianej przezK. B. (1)groźby. W tym czasie na korytarzu znajdowało się wielu uczniów, którzy wracali do klas po zakończonej przerwie. OskarżonyM. S., który wraz z innymi osobami poszedł zaK. B. (1)obserwował całe zdarzenie z niewielkiej odległości i nie podchodził doK. B. (1)iŁ. R..

Dowód:

-

wyjaśnienia oskarżonych:

częściowoK. B. (1)- k. 82-82v, 115, 130, 169-170,
M. S.- k. 71-72, 130, 170-170v;

-

zeznania świadków:

Ł. R.- k. 4v-5, 22-23, 229-230, 230v-231,
R. F.- k. 300v,
R. Ś.- k. 34v, 202,
M. B.- k. 59v, 228v-229,
D. W., k. 11, 197v-198,
A. G. (1)- k. 30, 200,
A. R.- k. 291-291v.

Następnie oskarżeniK. B. (1)iM. S., jak również inne znajdujące się na korytarzu osoby, udali się do klasy, gdzie wręczane miały być świadectwa ukończenia kursu. PokrzywdzonyŁ. R.podniósł się natomiast z ziemi i odszedł na bok, po czym zadzwonił do swojej matkiR. R.i opowiedział jej o całym zajściu. Po tej rozmowieR. R.zadzwoniła na Policję, a następnie do zastępcy dyrektora Centrum –K. M. (1)z informacją, że jej syn został przewrócony na ziemię, żeby przetrzymać uczniów i czekać na Policję, którą już zawiadomiła.Ł. R.o zachowaniuK. B. (1)powiadomił również wychowawcę kursu mechanika pojazdów samochodowych –A. G. (2).
Już w klasie, gdzieŁ. R.wskazałK. M. (1)na oskarżonych jako osoby biorące udział w zdarzeniu na korytarzu Centrum,M. S.zdenerwował się i zagroziłŁ. R.pobiciem.Ł. R.przestraszył się wypowiedzianej przez oskarżonego groźby.
Po chwiliK. M. (1),Ł. R.iK. B. (1)opuścili klasę i udali się do pokoju nauczycielskiego, gdzie znajdował się komputer obsługujący monitoring szkolny. W międzyczasie do Centrum przyjechali funkcjonariusze Policji, po interwencji którychK. B. (1)iM. S.opuścili teren szkoły.

Dowód:

-

wyjaśnienia oskarżonych:

K. B. (1)- k. 82-82v, 115, 130, 169-170,
częściowoM. S.- k. 71-72, 130, 170-170v;

-

zeznania świadków:

Ł. R.- k. 4v-5, 22-23, 229-230, 230v-231,
R. R.- k. 13v-14, 230-230v ,
M. B.- k. 59v, 228v-229,
K. M. (1)- k. 37, 200-200v,
A. G. (2)- k. 40, 199v-200,
J. M.- k. 16- 17, 198
R. W.- k. 27-27v, 198-198v,
A. R.- k. 290-290v .

W dniu 3 listopada 2011 roku wZespole Szkół Nr (...)wD., tj. macierzystej placówceK. B. (1),M. S.iŁ. R., zorganizowane zostało spotkanie w którym uczestniczyli dyrektor szkoły –A. M. (2), wychowawca -M. C. (1), pedagog szkolny –T. R., pokrzywdzony i jego matka, rodziceK. B. (1)oraz oskarżonyM. S.i jego matkaI. S.. Spotkanie zorganizowano na prośbęR. R., a dotyczyło ono zdarzeń z dnia 28 października 2011 roku jakie miały miejsce wCentrum (...)wŚ.. Spotkanie przebiegało w spokojnej atmosferze, a głos zabierali przede wszystkim rodzice oskarżonych i matka pokrzywdzonego. W trakcie rozmowy rodziceK. B. (1)i matkaM. S.bronili oskarżonych mówiąc, żeŁ. R.straszy ich synów osobami narodowości romskiej.R. R.twierdziła zaś, że toK. B. (1)iM. S.grożą pokrzywdzonemu, podniosła również, że dotychczasowi znajomi odwrócili się od pokrzywdzonego uznając go za konfidenta.
Podczas spotkania oskarżony wspomniał o tym, aby rozwiązywać konflikty bez udziału policji. Żadna z postronnych osób biorących udział w rozmowie nie odebrała wypowiadanych przez oskarżonego słów jako groźby pobiciaŁ. R..Ł. R.nie przestraszył się wypowiedzianych przezM. S.słów.
Po spotkaniu, celem uniknięcia kolejnych konfliktowych sytuacji,K. B. (1)iM. S.przeniesieni zostali do równoległych klas.

Dowód:

-

wyjaśnieniaM. S.- k. 71-72, 130, 170-170v;

zeznania świadków:

częściowoŁ. R.- k. 4v-5, 22-23, 229-230,
częściowoR. R.- k. 13v-14, 230-230v,
A. M. (2)- k. 43v-44, 200v-201,
M. C. (1)- k. 48v, 199-199v,
T. R.- k. 45v-46, 201-201v,
I. S.- k. 290v-291.

K. B. (1)ma 20 lat, jest bezdzietnym kawalerem. Obecnie oskarżony jest bezrobotny, pozostaje na utrzymaniu rodziców. Nie był dotychczas karany sądownie.

Dowód:

-

dane osobo – poznawcze- k. 80-81, 160;

dane o karalności- k. 248.

M. S.ma 20 lat, jest bezdzietnym kawalerem. Oskarżony kontynuuje naukę w Liceum dla Dorosłych, w toku toczącego się postępowania przebywał za granicą w celach zarobkowych. Nie był dotychczas karany sądownie.

Dowód:

-

dane osobo – poznawcze- k. 69-70, 160;

dane o karalności- k. 249.

OskarżonyK. B. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
W toku postepowania przygotowawczego słuchany pierwotnie – po przedstawieniu zarzutów zart. 190 § 1 kk– wskazał, że zdarzenie z dnia 28 października 2011 roku rozpoczęło się w momencie gdyŁ. R.zaczął straszyć go osobami narodowości romskiej o czym dowiedział się od kolegiR. F.. Podał, że był zdenerwowany i złapałŁ. R.za szyję, a ten przewrócił się na ziemię. Jednocześnie zaprzeczył aby w trakcie tego zajścia groził pokrzywdzonemu uszkodzeniem ciała. Natomiast co do zdarzenia z przełomu czerwca i lipca 2011 roku przyznał, że napisał doJ. S. (1), aby przekazałŁ. R., „że poleci na buty”. Podał, że miało to miejsce zaraz po tym jak wyszedł „z dołka” i był zdenerwowany na pokrzywdzonego, gdyż ten zeznawał na jego niekorzyść.
Na rozprawie przed Sądem oskarżony podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia i dodał, żeŁ. R.był jego kolegą i nie miał z nim konfliktów ani zatargów, „aż do tamtej sprawy zC.” i to pokrzywdzony miał grozić mu, co skutkowało wyjazdem oskarżonego do Niemiec.

Wyjaśnienia oskarżonegoK. B. (1), k. 82-82v, 115, 130, 169-170

OskarżonyM. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
W toku postepowania przygotowawczego słuchany pierwotnie – po przedstawieniu zarzutów zart. 190 § 1 kk– wskazał, że zdarzenie z dnia 28 października 2011 roku zainicjowałŁ. R., który groziłK. R.. O groźbach tych oskarżonym powiedział ich kolegaR. F.. Podał, żeK. B. (1)zdenerwował się wówczas, poszedł do szkoły, gdzie złapałŁ. R.za kark, a ten przewrócił się na ziemię- on w zdarzeniu nie brał udziału. Następnie udał się do klasy, gdzie po chwili przyszedł pokrzywdzony z Dyrektorką szkoły, która oświadczyła, iż została wezwana Policja i, że on orazK. B. (1)mają „wstrzymane świadectwa”. Oskarżony wówczas się zdenerwował i zapytał się pokrzywdzonego „czemu podaje kolegów na policję” i „czy nie chce być połamany”. Odnośnie zdarzenia z dnia 3 listopada 2011 roku wyjaśnił, że podczas spotkania w szkole wD.nie groził pokrzywdzonemu, a jego wypowiedź miała na celu jedynie to, iż „można porozmawiać i wyjaśnić wszystko”.
Na rozprawie przed Sądem oskarżony podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia. dodając, że w czasie zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego iK. B. (1)nie rozmawiał zŁ. R.i nie wtrącał się w rozmowę ww. Wyjaśnił, że stał obok „w odległości 3-4 metrów”. Ustosunkowując się do swoich pierwotnych wyjaśnień podał, że „to wyrażenie, czy nie chce być połamany, to chodziło mi o to, że ktoś się wreszcie wkurzy naR.”. Odnośnie zdarzenia ze szkoły wD.podał jedynie, że nie rozmawiał zŁ. R.i nie widział się z nim przed spotkaniem.

Wyjaśnienia oskarżonegoM. S.- k. 71-72, 130, 170-170v.

Sąd zważył, co następuje:

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żadnej mierze nie daje podstaw do uznania, że oskarżeniK. B. (1)iM. S.dopuścili się zarzucanych im aktem oskarżenia czynów, tj. występków zart. 245 kk. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło jedynie na przypisanie oskarżonemuM. S.jednego występku zart. 190 § 1 kk, zaśK. B. (1)występku zart. 190 § 1 kki zart. 217 § 1 kk.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że przeciwko oskarżonemuK. B. (1)prowadzone było dochodzenie w sprawie o sygn. akt(...). Nie ulega wątpliwości również i to, że ww. postępowanie przygotowawcze zakończyło się wniesieniem aktu oskarżenia przeciwkoK. B. (1), który został oskarżony o czyn zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a którego dopuścić się miał w nocy z 7 na 8 maja 2011 roku wN.na szkodęA. S.. W końcu poza sporem było, że świadkiem rozgrywających się tamtej nocy zdarzeń był pokrzywdzonyŁ. R., który na etapie postępowania przygotowawczego o sygn. akt(...)złożył obciążające oskarżonegoK. B. (1)zeznania. Powyższe znalazło potwierdzenie w zeznaniachŁ. R.jak i dowodach wynikających z dokumentów w postaci kserokopii aktu oskarżenia z dnia 27 marca 2012 roku sporządzonego w sprawie o sygn. akt(...)(k. 108-112) oraz kserokopii protokołów przesłuchania pokrzywdzonego z dnia 9 maja 2011 roku i z dnia 17 czerwca 2011 roku (k. 118-122). Wreszcie okolicznościom tym nie przeczył sam oskarżonyK. B. (1).
W pierwszej kolejności odnosząc się do zdarzenia chronologicznie pierwszego, tj. z przełomu czerwca i lipca 2011r. ustalając stan faktyczny w tej części Sąd oparł się na wyjaśnieniachK. B. (1), zeznaniachŁ. R.iJ. S. (1), a także na dowodzie wynikającym z dokumentu w postaci wydruku zapisu rozmowy ww. oskarżonego iJ. S. (1)na komunikatorze internetowym GG (k. 25-26) dołączonym przez pokrzywdzonego do protokołu jego przesłuchania z dnia 16 stycznia 2012 roku.
OskarżonyK. B. (1)składając wyjaśnienia w tym zakresie podał, że rozmawiał zJ. S. (1)za pomocą komunikatora internetowego GG i przyznał, że w trakcie tej rozmowy napisał do ww. aby przekazała pokrzywdzonemu, „że poleci na buty”, ale jak oświadczył „nie miałem na myśli grożenia mu”.J. S. (1)potwierdziła, iż taka rozmowa miała miejsce dodając, że w trakcie bezpośredniego spotkania z pokrzywdzonym przekazała mu dodatkowo jej treść.
W tym miejscu wskazać należy, że penalizacji zart. 245 kkpodlega używanie przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub dopuszczenie się naruszenia nietykalności cielesnej w związku z ich czynnościami. Stosownie zaś do treściart. 115 § 12 kkgroźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa wart. 190 kk, jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej. Innymi słowy groźba jest to zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie spotkać mogą osobę zagrożoną lub osobę dla niej najbliższą, wzbudzająca obawę jej urzeczywistnienia. Zagrożony musi potraktować groźbę poważnie i dostrzegać jej spełnienie jako prawdopodobne.
Rozpatrując odpowiedzialność karnąK. B. (1)w zakresie czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku pod rozwagę należałoby wziąć tę część wyjaśnień oskarżonego, złożonych w toku postępowania przygotowawczego, w której wskazał, że groziłŁ. R., iż ten „poleci na buty”, „zaraz po tym jak ja wyszedłem z dołka” ( k. 82) i dodał, że wiedział, iżŁ. R.złożył obciążające go zeznania, a w związku z tym był na niego zdenerwowany. Jedynie te słowa można ewentualnie interpretować pod kątem groźby, o której mowa wart. 245 kk, o ile tylko uznać ją za groźbę karalną w rozumieniuart. 190 kk, a zatem za taką, która wzbudza uzasadnioną obawę jej spełnienia, nie tylko subiektywnie, ale również dla obiektywnego obserwatora.
Z perspektywy powyższego w rozpoznawanej sprawie znamienną jest ta część zeznańJ. S. (1), złożonych na rozprawie przed Sądem, kiedy świadek wskazuje na zachowanie pokrzywdzonego, którego spotkała po upływnie około dwóch tygodni od rozmowy z ww. oskarżony. Według relacjiJ. S. (1),Ł. R.zapytany wówczas o wiadomość odK. B. (1)„ramionami się tak stegował i powiedział, że się go nie boi.Zaśmiał się pod nosem i tylko tyle” ( k. 202). Zważyć zatem należy, że dla obiektywnego obserwatora, jakim była w tym przypadkuJ. S. (1), zachowanieŁ. R.nie świadczyło o tym, że pokrzywdzony potraktował groźbęK. B. (1)poważnie i dostrzegł możliwość jej spełnienia. Również postawaŁ. R.nie wskazuje na to, iż pokrzywdzony bał się gróźbK. B. (1), „że poleci na buty”. W pierwszej kolejności zważyć należy, że groźba ta została przekazana pokrzywdzonemu na przełomie czerwca i lipca 2011 roku, a mimo toŁ. R.nie zawiadomił organów ścigania. Co prawda powyższe determinowane mogło być tym, iż środowisko w którym funkcjonował pokrzywdzony uznało go za konfidenta, a w związku z tym mógł nie chcieć mieć dalszych z tego tytułu nieprzyjemności. Założenie to jest jednak mało prawdopodobne jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iżŁ. R.w toku pierwszego przesłuchania w niniejszej sprawie, tj. bezpośrednio po zdarzeniach z dnia 28 października 2013r. słowem nie wspomniał o tym incydencie. Co istotneŁ. R.o groźbie tej „przypomniał sobie” przeszło 6 miesięcy od zdarzenia i powiadomił o niej organy ścigania dopiero podczas kolejnego przesłuchania przeprowadzonego dopiero w dniu 16 stycznia 2012 roku dołączając do protokołu wydruk zapisu rozmowyK. B. (1)iJ. S. (1). W drugiej kolejności ponieść należy, iż zeznania pokrzywdzonego, jakie ten złożył w postępowaniu przygotowawczym odnośnie omawianego zdarzenia są nader lakoniczne, a w rzeczy samej ograniczają się jedynie do kilku zdawkowych zdań z których nie wynika chociażby dlaczego pokrzywdzony o całym zdarzeniu zawiadomił tak późno, a co najważniejsze czy obawiał się tej konkretnej groźby, a przecież jest to element konieczny do postawienia zarzutu czy to zart. 245 kk, czy zart. 190 § 1 kk. Powyższe zostało doprecyzowane dopiero na rozprawie przed Sądem, kiedyŁ. R.zeznał wprost „ja się nie przestraszyłem tego co powiedziałB.” ( k. 229v). W ocenie Sądu , gdyby pokrzywdzony faktycznie przestraszył się słów przekazanych mu za pośrednictwem komunikatora internetowego to zdarzenie to byłoby dla niego na tyle ważnym incydentem, że angażując w niniejszą sprawę policję poinformowałby niezwłocznie o powyższym organy ścigania.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że zachowanieK. B. (1)nie wypełniło znamion występku zart. 245 kk, ani zart. 190 § 1 kk, co skutkować musiało uniewinnieniem oskarżonego w tej części.
Ustalając stan faktyczny w zakresie zdarzeń z dnia 28 października 2011 roku Sąd oparł się w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonychK. B. (1)iM. S., a także na zeznaniachŁ. R.,R. F.,A. R.,M. B.iA. G. (2). W niewielkim zakresie Sąd oparł się na zeznaniachR. R.,R. Ś.,K. M. (1),A. G. (1),D. W.,J. M.iR. W..
W omawianym przypadku punktem wyjścia dla analizy dowodów winna być ta część zeznańŁ. R.w której pokrzywdzony wskazał, że w dniu 28 października 2011 roku, kiedy to oczekiwał na świadectwo ukończenia kursu mechanika samochodowego w jego samochodzie „zostały skradzione wentylki” i zeznał, że „jestem pewien że to ich sprawa i to oni dokonali tego czynu w ramach zemsty za moje zeznania w sprawie śmierci cygana zN.” ( k. 4v).
Nie powielając wcześniejszych rozważań odnośnie istoty czynu zart. 245 kkdodać należy, że występek ów charakteryzuje się podwójnym przedmiotem ochrony: jednym jest prawidłowe i wolne od nacisków funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, drugim zaś nietykalność cielesna i wolność człowieka. Jest to typ przestępstwa formalnego z działania i jest ono dokonane niezależnie od tego, czy zachowanie sprawcy osiągnęło zamierzony skutek – wywarło lub nie wpływ na osoby (świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela, oskarżonego). Świadkiem w rozumieniu cytowanego przepisu jest zarówno osoba, która uzyskała już taki status w toczącym się postępowaniu, jak i osoba, która posiada potencjalną wiedzę odnośnie danego zdarzenia, ale nie była w sprawie jeszcze przesłuchana. Orzecznictwo i doktryna dopuszcza również możliwość przyznania statusu świadka osobie posiadającej wiedzę odnośnie danego zdarzenia w sytuacji gdy żadne postępowanie jeszcze się nie toczy. Dotyczy to zazwyczaj sytuacji, gdy sprawca dopuszcza się przestępstwa na danej osobie, a następnie używa przemocy, bądź groźby bezprawnej w celu zaniechania złożenia przez nią zawiadomienia organów ścigania o popełnionym uprzednio przestępstwie.
W tym miejscu wskazać należy, iż ze zgodnych wyjaśnień oskarżonychK. B. (1)iM. S.wynika, że zdarzenie z dnia 28 października 2011 roku sprowokowałŁ. R., który groził pierwszemu z ww. osobami narodowości romskiej.M. S.wyjaśnił, że „ktośŁ. R.wykręcił wentyle w samochodzie.Ł.myślał, że zrobił toB.i zaczął grozićK.cyganami” ( k. 71). O powyższym poinformował oskarżonych ich kolega z klasy –R. F.. Zbieżnie sytuację tą opisał oskarżonyK. B. (1), który od samego początku twierdził, iż ww. świadek podszedł do niego, gdy ten przebywał przed budynkiem Centrum, i przekazał słowa pokrzywdzonego. Co należy zaznaczyć zarówno z wyjaśnieńM. S., jak iK. B. (1), wynikało, iż słowa te dotyczyły wyłącznie drugiego z nich.
Okoliczność, iż całą sytuację konfliktową sprowokował pokrzywdzony potwierdził w swych zeznaniach przesłuchany na rozprawie przed SądemR.F.. Świadek zeznał, że „pamiętam, żeŁ.powiedział coś takiego, że zadzwoni doC., żeM.iK.dostaną”. Jak podał dalej„to co powiedziałR.odebrałem jako groźbę dlatego poszedłem do oskarżonych i im to powiedziałem. Ja mniej więcej powiedziałem oskarżonym co przekazał miR.” ( k. 300v).
Zeznania podobnej treści jakR. F.złożył na rozprawie przed SądemA. R.Zważyć należy, że świadek ten opisując całe zajście podał jego okoliczności zbieżnie do wyjaśnień oskarżonych.A. R.zeznał bowiem, że „
    siedzieliśmy przed szkołą, byłem ja,K., chybaM.też był, pewnie jakieś osoby tez były ale nie pamiętam. Przyszedł do nas kolega i powiedział, żeŁ.groziK. C., ten kolega nazywa sięF. R.. Mówił, że ktoś wcześniej spuścił mu powietrze z kół i podejrzewa o toK.
” ( k. 291).
W ocenie Sądu, właśnie te okoliczności, tj. kradzież zaworów z opon pojazduŁ. R., oskarżenie o ten czynK. B. (1)i groźby wypowiedziane przezŁ. R.wobec oskarżonegoK. B. (1), tłumaczą dalszy bieg zdarzeń z udziałem ww. oskarżonego jakie miały miejsce wCentrum (...)wŚ., a nie forsowana w akcie oskarżenia teza, iżK. B. (1)swoim zachowaniem miał wpływać naŁ. R., aby ten zaniechał składania zeznań w postępowaniu o sygn. akt(...)
Nie budził wątpliwości Sądu dalszy tok zdarzeń, jaki miał miejsce tuż po tym kiedyK. B. (1)dowiedział się o wypowiadanych przez pokrzywdzonego groźbach. Oskarżony sam bowiem przyznał, że „jak koledzy powiedzieli mi, żeR.w szkole powiedział, że przyjadą do mnieC., to ja zdenerwowałem się i od razu do niego podszedłem. Złapałem go za szyję i on się przewrócił”( k. 82). Choć oskarżony utrzymywał, żeŁ. R.udawał kiedy upadł na ziemię, gdyż jak na rozprawie przed Sądem określił „nagle takie wiotkie nogi zrobił” to okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach pokrzywdzonego, jak i zgodnej z nimi depozycji bezpośredniego świadka tego zdarzenia, tj.M. B.. Świadek ten zeznał bowiem, że „Ł. R.był na korytarzu(…).Podszedł do niego od przodu,złapał go za kark i położył na ziemie” ( k. 228v). Potwierdzeniem tego, iżK. B. (1)przewrócił pokrzywdzonego na ziemię są także zeznaniaD. W.iA. G. (1), tj. funkcjonariusza Policji, który przeglądał zapis monitoringu zCentrum (...)oraz udostępniającego go zastępcy dyrektora tejże placówki. TakżeR. Ś., chodź w przewarzającej mierze zasłaniał się niepamięcią, zeznał wprost „K. B. (1)podszedł doŁ. R.złapał go za szyje i przewrócił na ziemię” ( k. 34v).
Nie miał także wątpliwości Sąd, że oskarżonyK. B. (1), po tym jak przewróciłŁ. R.na ziemię, groził pokrzywdzonemu pobiciem. Powyższy wniosek Sąd przyjął mając na uwadze spójne w tym zakresie zeznaniaŁ. R.iM. B.. Zarówno pokrzywdzony, jak i ww. świadek zeznali bowiem zgodnie, żeK. B. (1)grożąc pokrzywdzonemu zwrócił się do niego słowami „co ty kurwa myślisz że sięC.boję i tak i tak będziesz połamany a oni ci nic nie pomogą”. Choć oskarżony podał, że powiedział do pokrzywdzonego tylko tyle, iż ten „jest za krótki”, a on może „odbić piłeczkę z cyganami w jego kierunku”, to w żaden sposób tak w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie przed Sądem, nie potrafił w racjonalny sposób wyjaśnić co miał na myśli wypowiadając te słowa. Biorąc te okoliczność pod rozwagę, a także fakt, iż wersjaŁ. R.znalazła potwierdzenie w zeznaniach bezpośredniego i postronnego świadka zdarzenia, Sąd nie dał wiary tej części wyjaśnieńK. B. (1), kiedy zaprzeczał aby groził pokrzywdzonemu. Groźba taka została niewątpliwie wypowiedziane, ale w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby miała ona na celu wywarcie wpływu naŁ. R., jako świadka w toczącym się postępowaniu przygotowawczym. Już na marginesie zauważyć trzeba, żeŁ. R.składał obciążająceK. B. (1)zeznania w maju i czerwcu 2011r., czego oskarżony miał już wówczas świadomość, dodatkowo zaś oskarżony i pokrzywdzony spotykali się praktycznie codziennie, albowiem byli uczniami jednej klasy. Z niewiadomych zatem powodówK. B. (1)zamierzał wpłynąć naŁ. R., aby ten zaniechał bądź zmienił swoje zeznania dopiero kilka miesięcy później i to na forum praktycznie całej szkoły. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zachowanie oskarżonegoK. B. (1)wobecŁ. R.w dniu 28 października 2011 roku wypełnia znamiona nie występku zart. 245 kk, a czynów kwalifikowanych zart. 217 § 1 kkiart. 190 § 1 kk.
Przestępstwa zart. 217 § 1 kkdopuszcza się ten kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, przy czym naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Strona podmiotowa przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej polega na umyślności w obu jej formach, tj. zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego. Niewątpliwie zatemK. B. (1)łapiąc pokrzywdzonego za szyję i przewracając na ziemie, naruszył nietykalność cielesnąŁ. R.i nie ma tu znaczenia to, iż pokrzywdzony nie odniósł żadnych obrażeń, albowiem naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń, jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny (vide wyrok SA w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2012r., II AKa 137/12).
Przedmiotem ochrony przepisuart. 190 § 1 kkjest wolność psychiczna człowieka, tj. wolność od spowodowanego działaniami innych ludzi uczucia strachu lub zagrożenia powodującego dyskomfort psychiczny i obniżającego standard jego życia psychicznego. Dla bytu tego przestępstwa niezbędne jest wyartykułowanie groźby popełnienia przestępstwa, a bez wątpienia zachowanie oskarżonego polegające na grożeniuŁ. R.pobiciem stanowi realizację części znamion czynu zart. 190 § 1 kk. Jednakże warunkiem uznania tego zachowania za omawiany występek jest osiągnięcie skutku zachowania sprawcy w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy spełnienia wypowiedzianych gróźb. Posłużenie się w omawianym przepisie pojęciem uzasadnionej obawy oznacza, iż należy uwzględnić poza subiektywnymi odczuciami zagrożenia u pokrzywdzonego także obiektywne okoliczności, które wskazują, że istotnie groźba mogła wzbudzić u zagrożonego obawę jej spełnienia. Do okoliczności tych należy zaliczyć przede wszystkim okoliczności wypowiedzenia groźby, sposób jej wypowiedzenia, a także osobę sprawcy. Dynamiczny przebieg zdarzenia, agresywne zachowanie oskarżonego wobecŁ. R., polegające nie tylko na wypowiedzeniu groźby pobicia, ale również fizyczny na niego atak, miejsce w którym oskarżony je wypowiadał – na forum publicznym w szkole, a przede wszystkim przewaga fizycznaK. B. (1)nad pokrzywdzonym, który jest raczej drobnej postury, nie pozostawiają wątpliwości, że groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Okoliczności i przebieg zdarzenia pozwalają nadto przyjąć, że groźba wypowiedziana przez oskarżonego mogła wzbudzić obawę jej spełnienia również u postronnego obserwatora.
Wszystkie powyższe okoliczności, którymi Sąd kierował się uznając, że zachowaniu oskarżonego nie sposób przypisać występku zart. 245 kksą aktualne również wobecM. S.. Dodatkowo zaś podkreślić należy, że z zeznań samego pokrzywdzonego nie wynika, iż ww. oskarżony w dniu 28 października 2011 roku miał wpływać naŁ. R., aby ten zaniechał składania zeznań w postępowaniu o sygn. akt(...). Zauważyć bowiem należy, że w zasadzie tylko w pierwszych zeznaniach złożonych w toku postępowania przygotowawczegoŁ. R.traktował jednakowo obu współoskarżonych. Jak pokrzywdzony wówczas zeznał „
    oni niejednokrotnie próbowali na mnie wymusić zmianę zeznań i również w tym dniu dopuścili się takiego zachowania”. W ocenie Sądu nie są to zeznania szczere i wiarygodne, a raczej traktować należy je jako zeznania złożone pod wpływem zaistniałej sytuacji, bardzo emocjonalne. Brak w nich również konsekwencji. Choć pokrzywdzony twierdził, że przed dniem 28 października 2011 roku oskarżeni wielokrotnie wymuszali na nim zmianę zeznań, to mimo tego nie podał jakiego rodzaju i kiedy padały groźby mające wywrzeć na niego w tym zakresie wpływ, wspomina jedynie o tych objętych niniejszym postępowaniem traktując tożsamo groźby i wyzwiska, które miały padać pod jego adresem ze strony różnych osób. Ponadto zeznania te, mimo, iż dotyczyły kilkuetapowego zdarzenia z udziałem dwóch oskarżonych, są zeznaniami lakonicznymi i nie ma w nich żadnych szczegółów istotnych z punktu widzenia postawionegoM. S.zarzutu zart. 245 kk, a opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku. Dopiero na rozprawie przed Sądem pokrzywdzony doprecyzował co myśli i w jaki sposób odbiera poszczególne zachowaniaK. B. (1)iM. S., jak je ocenia w danym kontekście i z jego zeznań rodził się całkowicie odmienny obraz zdarzeń. Istotnym jest i to, że począwszy od swoich pierwszych zeznań odnośnie zdarzenia rozgrywającego się na korytarzuCentrum (...)mówi wyłącznie oK. B. (1). Pokrzywdzony nie zarejestrował abyM.S.był na korytarzu, a wręcz w ogóle go z tym zdarzeniem nie kojarzył. Nie wyjaśnionym zatem było dlaczego twierdził, że późniejsze już zachowanieM.S.ma związek z toczącym się postępowaniem w sprawie(...), skoro w tym dniu nie było na ten temat mowy, a jak już wyżej wykazano całą sytuację konfliktową wykreował 28 października 2011 roku sam pokrzywdzony straszącK. B. (1)osobami narodowości romskiej. Znamienne są tutaj zeznaniaM. B., który na rozprawie przed Sądem podał, że „

S.stał odR.w odległości ok. 6m. Jak było to zdarzenie toS.nie podchodził, on stał i obserwował” ( k. 229). W końcu odnotować należy, żeK. B. (1)począwszy od swoich pierwszych wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego, aż do tych złożonych na rozprawie przed Sądem twierdził, że nie rozmawiał nigdy zM. S.na temat toczącego się przeciwko niemu postępowania ani na tematŁ. R.. Nie sposób zatem odkodować intencji oskarżyciela publicznego, którymi ten kierował się przyjmując, żeM. S.grozić miał pokrzywdzonemu w celu zmiany jego zeznań, których i w jakim zakresie. Jak przyznał sam pokrzywdzony nie pamiętał, czyM. S.był obecny na 18-tce, na której doszło do zdarzenia objętego postępowaniem(...)i nie miał wiedzy odnośnie tego, czy oskarżony zeznawał w tamtej sprawie. W ramach zatem zarzucanegoM. S.czynu Sąd nie dopatrzył się podstaw do przypisania mu odpowiedzialności zart. 245 kk, mógł natomiast przypisać mu występek zart. 190 § 1 kk, którego oskarżony dopuścił się w klasie, gdzie oczekiwał na rozdanie świadectw ukończenia kursu.
Nie budziło wątpliwości Sądu, żeŁ. R., po tym jak wstał z ziemi, zatelefonował do swojej matki, aby poinformować ją o zaistniałej sytuacji. Powyższe wynika wprost z zeznań pokrzywdzonego iR. R.. Bezsprzecznym było i to, żeR. R.o całym zdarzeniu poinformował, tak Policję, jak i zastępcę(...) Centrum (...). Okoliczność ta znalazła potwierdzenie w zeznaniachK. M. (1)i interweniujących w dniu 28 października 2011 roku funkcjonariusz Policji, tj.J. M.iR. W..
K. M. (1)zeznała, że kiedy weszła do klasy, w której przebywali obaj oskarżeni,Ł. R.wskazał jej naK. B. (1)iM.S., jako osoby biorące udział w zdarzeniu. Wtedy też, jak wynika z zeznańM. B.,M. S.dowiedziawszy się, że „Policja jest powiadomiona(…)groziłŁ.pobiciem mówiąc co ty frajerze chcesz wpierdol mogę cię połamać jak tak dalej będziesz postępował i załatwiał sprawy przez Policje to cię połamię”. Podobnie sytuację tą przedstawił sam oskarżonyM. S., który przesłuchany pierwotnie podał, że „powiedziała(K. M.– dop. S.R.),że zaraz przyjedzie Policja i że ja iK.mamy wstrzymane świadectwa. Ja wtedy zdenerwowałem się i zapytałemŁ.czemu podaje kolegów na policję. Zapytałem go czy nie chce być połamany”. A zatem wypowiadane wobecŁ. R.przez oskarżonegoM. S.groźby były reakcją na wezwanie Policji, a nie miały związku z toczącym się w sprawie(...)postępowaniem przeciwko oskarżonemuK. B. (1). Powyższy wniosek jest tym bardziej uprawniony jeżeli weźmie się pod uwagę tą część zeznańŁ. R.złożonych na rozprawie przed Sądem w której wskazał wprost „moim zdaniemS.się zdenerwował bo ja zadzwoniłem na policję a on był dobrym kolegąK.” ( k. 231). RównieżK. M. (1)stwierdziła, że dopiero po tym jak poinformowała obecnych w klasie uczniów, że została wezwana Policja i wymieniła nazwiska obu oskarżonychM. S.zdenerwował się i zareagował agresywnie.
Nie budziło wątpliwości Sądu, że wypowiadane przez oskarżonegoM. S.groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia. Jak bowiem wynikało z zeznańA. G. (2)– wychowawcy kursu w którym uczestniczyli pokrzywdzony i oskarżeni –Ł. R.był wyraźnie przestraszony i unikał konfrontacji słownej.
Powyższe okoliczności zadecydowały o przypisaniu oskarżonemuM. S.wyłącznie występku zart. 190 § 1 kk.
Ustalając stan faktyczny w części dotyczącej zdarzenia z dnia 3 listopada 2011 roku Sąd oparł się częściowo na wyjaśnieniachM. S.oraz częściowo na zeznaniachŁ. R.iR. R., a przede wszystkim na zeznaniach postronnych, obiektywnych, a tym samym wiarygodnych świadków tj.A. M. (2),M. C. (2),T. R.iI. S..
OskarżonyM. S.składając wyjaśnienia w tym zakresie podał, że podczas spotkania w szkole wD.nie groził pokrzywdzonemu, a jego wypowiedź miała na celu jedynie to, iż „można porozmawiać i wyjaśnić wszystko”, ustosunkowując się zaś do zeznańŁ. R.stwierdził, iż nie powiedział, że całą sprawę „można załatwić na ręce”. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego albowiem znajdują one potwierdzenie w zeznaniach postronnych uczestników spotkania, tj. dyrektora, pedagoga i wychowawcy. Żadna z obecnych osób nie słyszała, aby oskarżony groził pobiciem pokrzywdzonemu, sam zaś pokrzywdzony w toku swoich pierwszych zeznań interpretuje słowa, które miał wypowiedzieć oskarżony nie jako groźbę, ale jako prowokację z jego strony „ do bójki” (k.5). Niewiarygodnym jest to, aby w sytuacji gdy wszyscy w/w znajdują się w małym pomieszczeniu, siedząc przy jednym stole, zaś spotkanie przebiega w spokojnej atmosferze i aktywnie uczestniczą w nim przede wszystkim rodzice oskarżonego i pokrzywdzonego, nikt poza pokrzywdzonym i jego matką nie słyszał groźby pobicia, i aby nikt na tą groźbę nie zareagował. Budzi zdziwienie również i to, że ani pokrzywdzony ani jego matka nie zareagowali w żaden sposób na rzekomo wypowiedzianą przez oskarżonego groźbę. W tym miejscu wskazać należy, że nawet jeśli przyjąć tak jak opisał to pokrzywdzony, żeM. S.zwrócił się do niego słowami „co ty masz 15 lat, że chodzisz na Policję, takie sprawy można załatwić na ręce”, zważyć należy, że żadna z postronnych osób biorących udział w rozmowie nie odebrała wypowiadanych przez oskarżonego słów jako groźby pobiciaŁ. R.. I takA. M. (2)zeznał, że „nie przypominam sobie abyS.w trakcie tej rozmowy groziłŁ.” ( k. 44).M. C. (2)podała, że „nie pamiętam abyM.wypowiadał jakieś groźby wobecŁ.” ( k. 48 v).T. R.pamiętała zaś jedynie, że podczas rozmowy „była mowa o tym, że takie nieporozumienia należy załatwiać bez udziału policji” ( k. 46). Także z zeznańR. R.nie sposób wywnioskować czy wypowiadane przezM. S.w dniu 3 listopada 2011 roku słowa stanowiły groźby pobicia pokrzywdzonego. Świadek stwierdziła bowiem, że „wydaje mi się, że to spotkanie przebiegało w sposób cichy, spokojny”. W końcu samŁ. R.interpretując na rozprawie przed Sądem słowaM. S.stwierdził, że „ja się nie przestraszyłem tego co on powiedział pod moim adresem, dlatego, że byli wszyscy obecni to się nie przestraszyłem, była też moja mama”. Dodatkowo zauważyć należy, iż z zeznańI. S.wynika, że toR. R.sprawiała wrażenie osoby bardziej przestraszonej całą sytuacją, niż sam pokrzywdzony, który w jej ocenie „nie wyglądał na osobę, która by się bała lub w jakiś sposób była zastraszona”. Spostrzeżenia te podzielali takżeA. M. (2),M. C. (2)iT. R..
Nawet jeśli rozważać odpowiedzialność karnąM. S.w zakresie zdarzenia z dnia 3 listopada 2011 roku to nie sposób uczynić tego w odniesieniu do czynu zart. 245 kk. Już sam bowiem kontekst wypowiedziŁ. R.wskazuje, że rzekoma groźba jego pobicia miała związek z rozgrywającymi się w dniu 28 października 2011 roku zdarzeniami i faktem, iż w całą sprawę zaangażowana została Policja. Niezależnie jednak od powyższego brak w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że groźba pobicia w ogóle została wypowiedziana i że wzbudzała ona uzasadnioną obawę jej spełnienia, co skutkować musiało uniewinnieniem oskarżonegoM. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Reasumując, mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, wobec braku znamion czynu zabronionego Sąd w oparciu oart. 414 § 1 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 2 kpk, uniewinniłK. B. (1)iM. S.od popełnienia zarzucanych im – odpowiednio – w punkcie II i IV części wstępnej wyroku czynów zart. 245 kk, o kosztach postępowania w tej części orzekając po myśliart. 632 pkt 2 kpk.
Analiza zgromadzonych w sprawie dowodów – o czym mowa powyżej – pozwoliła natomiast przyjąć, że oskarżeniK. B. (1)iM. S.dopuścili się w dniu 28 października 2011 roku czynów zart. 190 § 1 kk, a pierwszy z nich dodatkowo także zart. 217 § 1 kk.
UznającK. B. (1)za winnego czynu przypisanego mu w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, tj. występku zart. 190 § 1 kk, Sąd na podstawie powołanego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zaś uznając go za winnego występku zart. 217 § 1 kkopisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku Sąd wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności. Wymierzając oskarżonemu jednostkowe kary ograniczenia wolności Sąd w każdym z przypadków, na podstawieart. 35 § 1 kk, zobowiązał oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym.
Jako, że oskarżony popełnił kilka przestępstw zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich a wymierzono za nie kary ograniczenia wolności podlegające łączeniu, Sąd w oparciu oart. 85 kkoraz86 § 1 i 3 kkpołączył kary orzeczone wobec oskarżonego w pkt I i II wyroku i wymierzyłK. B. (1)karę 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Kształtując ją na takim poziomie Sąd miał na uwadze z jednej strony więź czasową między przypisanymi oskarżonemu czynami, bliski związek przedmiotowo- podmiotowy z drugiej zaś różne dobra prawne zaatakowane przez oskarżonego.
Przy wymiarze kar zarówno jednostkowych, jak i łącznej Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 kkoraz54 § 1 kki baczył by były one adekwatne tak do stopnia zawinienia i społecznej szkodli­wości czynu, jak i do osobowości i warunków osobistych oskarżonego, miał na uwadze tak okoliczności łagodzące jak i obciążające. Ponadto Sąd uwzględnił cele zapobiegawcze i wychowawcze, którą orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeń­stwa, bacząc przede wszystkim na lokalne i rodzinne środowisko oskarżonego- aby on sam, jak i jego otoczenie zrozumiało, że za popełnione przestępstwa sprawca musi ponieść karę. Niezależnie od powyższego Sąd miarkował wymiar kary , bacząc na to, iż oskarżony jest sprawcą młodocianym, co nakazuje priorytetowo traktować dyrektywę wychowawczego oddziaływania kary. Wymierzając karę młodocianemu należy zawsze rozważyć jej aspekt wychowawczy, co uzasadnione jest szczególnymi warunkami i właściwościami osobistymi takich sprawców, w większym stopniu podatnych na negatywne wpływy zewnętrzne.
Jako okoliczności obciążające Sad uznał duży ładunek agresji towarzyszący oskarżonemu, popełnienie czynów na terenie szkoły w obecności innych uczniów. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał przede wszystkim młody wiek oskarżonego, jego uprzednią niekaralność oraz sprowokowanie zaistniałej sytuacji przez pokrzywdzonego, co oczywiście w żadnej mierze nie usprawiedliwia zachowaniaK. B. (1), ale nie może pozostać bez wpływu na wymiar kary.  Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz ilość czynów przypisanych oskarżonemu i fakt, że dopuścił się wobec pokrzywdzonego przemocy fizycznej Sąd odmiennie ocenił sytuację obu oskarżonych i uznał, że warunkowe umorzenie postępowania wobecK. B. (1)będzie zbyt łagodnym środkiem, zaś oskarżony musi ponieść karę, a kara ograniczenia wolności biorąc pod uwagę młody wiek oskarżonego i kształtowanie świadomości prawnej lokalnej społeczności będzie miało wymiar najbardziej wychowawczy.
Jednocześnie przypisując oskarżonemuM. S.czyn zart. 190 § 1 kkSąd uznał, że wobec tego oskarżonego są spełnione wszelkie przesłanki do zastosowania środka probacji jakim jest warunkowe umorzenie postępowania.
Zgodnie z dyspozycjąart. 66 § 1 kkSąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W ocenie Sądu przedmiotowe zdarzenie miało w niebudzącym zastrzeżeń dotychczasowym życiuM. S.charakter jedynie incydentalny, a co za tym idzie jego skazanie stanowiłoby zbyt daleko idącą represję karną. W przekonaniu Sądu stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie jest znaczny. Niewątpliwie okoliczności popełnionego czynu, działanie pod wpływem emocji, zważywszy na młody wiek oskarżonego i sprowokowanie całej sytuacji przez pokrzywdzonego pozwalają uznać, że stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego u czynu nie są znaczne. Nie bez wpływu na ocenę Sądu ma postawa samego pokrzywdzonego, który dążył do pojednania się z oskarżonym. Nadto dotychczasowy sposób życiaM. S., jego młody wiek, dotychczasowa niekaralność a także postawa po popełnieniu przestępstwa (kontynuowanie nauki i jednoczesne wykonywanie pracy zarobkowej) uzasadniają przypuszczenie, iż pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego nie popadnie on ponownie w konflikt z prawem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd warunkowo umorzył postępowanie wobec oskarżonego wyznaczając maksymalny okres próby 2 lat. Jednocześnie Sad w oparciu oart. 67 § 2 kkoddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, który wpłynie dyscyplinująco na oskarżonego i przestrzeganie przez niego porządku prawnego.
Jako, że oskarżonyK. B. (1)korzystał w toku postępowania sądowego z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd w oparciu oart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maj 1982 roku Prawo o adwokaturzew zw. z§ 14 ust. 2 pkt 3, § 16 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. B.kwotę 929,88 zł, która obejmuje 420 zł (sprawę ostatecznie rozpoznano w postępowaniu zwyczajnym), 336 zł za kolejne 4 odroczenia, powiększone o 23 % stawkę VAT.
Jednocześnie mając na uwadze aktualną sytuację oskarżonegoK. B. (1), który jest bezrobotny i nie posiada majątku, Sąd w oparciu oart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. Nr) zwolnił oskarżonego od ponoszenia wydatków powstałych od chwili wszczęcia postępowania zaliczając te wydatki na rachunek Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty.
OskarżonegoM. S.Sąd natomiast obciążył kosztami postępowania stosownie do treściart. 629 kpkw zw. zart. 627 kpkuznając, że jego sytuacja majątkowa oraz fakt, że oskarżony pracuje i uzyskuje dochód, pozwala na obciążenie tymi kosztami w części od której ten oskarżony nie został uniewinniony. Koszty te obejmują kwotę 106, 30 zł tytułem wydatków związanych z udziałem tego oskarżonego w postępowaniu, tj. 30 zł z ogólnej kwoty wydatków poniesionych w toku postępowania przygotowawczego, 50 zł tytułem opłaty za kartę karną, 21, 30 zł wynagrodzenia dla świadków ( ¼ ogólnych wydatków w tym zakresie) oraz ¼ ryczałtu za doręczenia pism sądowych, tj. 5 zł. Jednocześnie w oparciu oart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) Sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w wysokości 60 zł.