Sąd Okręgowy w Szczecinie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 228/13
Data wyroku: 2013-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Miller-Młyńska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: atr 184 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VI U 228/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 marca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodnicząca:

SSO Monika Miller-Młyńska

Protokolant:

St. sekr. sądowy Katarzyna Herman

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. wS.
sprawyS. D. (1)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wS.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaS. D. (1)
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.
z dnia 18 grudnia 2012 roku znak:(...)

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeS. D. (1)prawo do emerytury, poczynając od 1 listopada 2012r.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówiłS. D. (1)prawa do emerytury po osiągnięciu 60 roku życia, z uwagi na nieudowodnienie przez niego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Organ rentowy odmówił uwzględnienia w stażu pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 1 lutego 1977 r. do 31 grudnia 1998 r., mimo iż za ten okres przedstawiono stosowne świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, z uwagi na rozbieżności w nazwach stanowisk wpisanych w tym dokumencie oraz w zwykłym świadectwie pracy.
Odwołaniem z dnia 18 stycznia 2013 rokuS. D. (1)zaskarżył powyższą decyzję, wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do emerytury, po doliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999 r. w(...)Wskazał, że w tym okresie zajmował się dozorem inżynieryjno-technicznym nad pracami wykonywanymi w lakierni w procesie lakierowania niezhermetyzowanego.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

S. D. (1)urodził się w dniu(...)roku. Jego łączny staż ubezpieczeniowy (udowodnione okresy składkowe i nieskładkowe) na dzień 1 stycznia 1999 r. wynosił 29 lat, 4 miesiące i 12 dni.
Ubezpieczony nie przystąpił do Otwartego Funduszu Emerytalnego, nie pozostaje w zatrudnieniu.
Wniosek o emeryturę złożył w organie emerytalnym w dniu 2 listopada 2012roku.
Okoliczności niesporne, a nadto dowody:
- wniosek k. 1-3 plik II akt rentowych ;
- kwestionariusz dot. okresów składkowych i nieskładkowych - k. 4 plik II akt rentowych;
- raport z ustalenia uprawnień do świadczenia -k. 28 plik II akt rentowych;
- świadectwa pracy - k. 3 - 7 plik(...).

W okresie od 1 września 1970 r. do 13 kwietnia 1973 r. ubezpieczony był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Szkole Podstawowej wC.na stanowisku nauczyciela, co dało łącznie 2 lata, 7 miesięcy i 13 dni pracy w warunkach szczególnych
Okoliczności niesporne, a nadto dowód: świadectwo pracy - k. 4 plik(...).

S. D. (1)był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w(...)w okresie od 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999 r., najpierw na stanowisku zastępcy kierownika, a od 1 października 1978 r. - kierownika produkcji.
W okresach od 28 września 1994 r. do 30 września 1994 r., od 9 marca 1995r. do 28 kwietnia 1995 r., od 3 kwietnia 1999 r. do 9 kwietnia 1999 r. oraz od 28 czerwca 1999r. do 30 czerwca 1999r. ubezpieczony korzystał z zasiłku chorobowego.
Na obu zajmowanych stanowiskach (zastępca kierownika, kierownik produkcji) ubezpieczony w całym okresie zatrudnienia sprawował dozór inżynieryjno-techniczny nad pracownikami zatrudnionymi w wydziale miar metrycznych (tj. drewnianych miar stosowanych w budownictwie). Ubezpieczony nadzorował wszystkie etapy produkcji tych miar: na oddziale lakierni w procesie lakierowania niezhermetyzowanego (lakier znajdował się w otwartych kadziach lub zbiornikach) sprawował nadzór bezpośrednio, natomiast na pozostałych oddziałach (oddział obróbki drzewnej, montażu, nanoszenia skali metrycznej) nadzór bezpośredni nad pracownikami w jego imieniu sprawowali mistrzowie. Codziennie rano ubezpieczony spotykał się z mistrzami i omawiał z nimi pracę na poszczególnych odcinkach, następnie udawał się do lakierni, gdzie pozostawał przez całą zmianę roboczą. Do obowiązków S.D.związanych z pobytem w lakierni należało dopilnowanie, aby lakier przygotowany przez pracownice miał odpowiednią konsystencję i był w prawidłowy sposób nanoszony na listewki; brał nadto udział w selekcjonowaniu listewek pod kątem występowania ewentualnych wad. Ubezpieczony sprawował osobisty nadzór nad tymi właśnie pracami, z uwagi na fakt, iż były one wykonywane na ostatnim etapie produkcji miar, i rzutowały na całość ich wykonania.
Prace bezpośrednio przy dozorze inżynieryjno-technicznym w miejscu wykonywania prac lakierniczych ubezpieczony wykonywał stale, w pełnym wymiarze czasu pracy, w godzinach od 6 do 14.00 lub od 7 do 15.00.
W ramach sprawowanego dozoru inżynieryjno-technicznego ubezpieczony wykonywał również prace związane z prowadzeniem niezbędnej dokumentacji, tj. sporządzał raporty z produkcji, informował dyrekcję o ilości i wartości wytworzonych miar, podpisywał specyfikacje, raz w miesiącu sprawdzał sporządzone przez mistrzów karty pracy. Prace te miały charakter marginalny, były wykonywane mniej więcej na pół godziny pod koniec zmian roboczych, kiedy pracownice kończyły zmianę przy lakierowaniu i zajmowały się porządkowaniem miejsc pracy. Ubezpieczony szedł wówczas do swojego biura, które znajdowało się w tym samym budynku co lakiernia, tyle że na drugim piętrze i zajmował się sprawami biurowymi.
Przez cały okres zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie ubezpieczony nie wykonywał nigdy stricte prac pracownika umysłowego. Był natomiast przez pracodawcę zaliczany do takich pracowników, a to w celu określenia odpowiedniej grupy wynagrodzenia. W zakładzie pracy istniał bowiem podział na pracowników umysłowych i fizycznych, związany był z systemem wynagradzania. Pracownicy z grupy pracowników umysłowych wynagradzani byli stawką miesięczną, natomiast pracownicy fizyczni stawką godzinową lub akordową.
W dniu 30 czerwca 1999 r. pracodawca ubezpieczonego potwierdził wykonywanie przez ubezpieczonego w czasie zatrudnienia w(...)pracy w warunkach szczególnych. Wystawił mu wówczas bowiem świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym wskazał, żeS. D. (1)był zatrudniony w zakładzie od 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999r. i w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierownika produkcji wymienione w wykazie A dział XIV poz. 24 wykazu stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach. (dozór inżynieryjno - techniczny/kontrola międzyoperacyjne/kontrola jakości produkcji nad oddziałem lakierni - proces lakierowania niezhermetyzowany.
Dowody:
- świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 30.06.1999 r. - k. 5 plik II akt rentowych;
- wywiad zawodowy z 30.06.1999 r. - k. 23 plik II akt rentowych;
- świadectwo pracy z 28.06.1999 r. - k. 7 plik KPU;
- karta zasiłkowa - k. 7 plik KPU;
- karta zasiłkowa - koperta k. 18 akt sprawy;
- zeznania ubezpieczonego - k. 21-23 w zw. z k. 26 akt sprawy;
- zeznania świadkaJ. G.- k. 23-26 akt sprawy.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie okazało się zasadne.
Zgodnie z przepisemart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U.09.153.1227, dalej jako: ustawa emerytalna), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego, wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a i 50e i 184.
W myśl przepisu art. 184 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej - ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 (tj. w przypadku mężczyzn – 60 lat), 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku 65 lat - dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (co najmniej 25 lat dla mężczyzn).
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Z dniem 1 stycznia 2013 r. art. 184 ust. 2 został zmieniony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, otrzymując brzmienie: „emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.". Aktualnie - od dnia 1 stycznia 2013 r. - ustawodawca nie uzależnia więc możliwości przyznania prawa do wcześniejszej emerytury od rozwiązania stosunku pracy.
Wykaz prac zaliczanych do prac w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze zamieszczony został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Przepis §4 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi przy tym, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W myśl przepisu §2 powołanego aktu prawnego, okresami pracy uzasadniającymi prawo do emerytury są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o którym mowa stwierdza przy tym zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 cytowanego rozporządzenia lub w świadectwie pracy.
W załączniku do powyższego rozporządzenia, w wykazie A w dziale XIV, dotyczącym prac różnych, pod pozycją 17 wskazano że pracami w szczególnych warunkach jest „lakierowanie ręczne lub natryskowe - niezhermetyzowane”. Natomiast pod pozycją 24 wskazano, że pracami w warunkach szczególnych są również prace polegające na „kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz dozorze inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie”.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt, że ubezpieczony ukończył 60 lat w dniu 11 maja 2011 roku, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego oraz, iż posiada łączny okres składkowy i nieskładkowy przekraczający 25 lat. Bezspornym było również, że ubezpieczony w okresie od dnia 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w spółce(...)(nazwy przedsiębiorstwa ulegały zmianie). Przedmiotem sporu pozostawało więc wyłącznie ustalenie, czy wypracowany przez ubezpieczonego okres pracy w wyżej wskazanym zakładzie pracy należy uznać za okres pracy w szczególnych warunkach.
W ramach postępowania dowodowego Sąd dopuścił dowód z dokumentów zawartych w aktach emerytalnych ubezpieczonego. Autentyczność tych dokumentów nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Zostały one sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby, w ramach ich kompetencji, stąd też Sąd ocenił je jako wiarygodne. Prymat wiarygodności przyznał Sąd także zeznaniom świadkaJ. G.oraz korespondującym z nimi zeznaniom ubezpieczonego. Oceniając zeznania świadka Sąd miał na względzie, żeJ. G.jest osobą obcą dla ubezpieczonego i nie mającą żadnego interesu w tym, by nieprawdziwie zeznawać na korzyśćS. D. (1), narażając się jednocześnie na odpowiedzialność karną. Zeznania świadka były przy tym spójne, konsekwentne i zbieżne z wyjaśnieniami ubezpieczonego, nie budząc jakichkolwiek wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności.

Na wstępie Sąd zwrócił uwagę, że ubezpieczony jako dowód zatrudnienia w szczególnych warunkach w spornych okresach przedstawił wystawione mu przez pracodawcę świadectwo pracy w warunkach szczególnych, w którym potwierdzono, że był zatrudniony w zakładzie od 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999r. i w tym okresie - stale i w pełnym wymiarze czasu pracy - wykonywał pracę w szczególnych warunkach. W myśl przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.: „okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy.” Oznacza to, że świadectwo pracy wydane pracownikowi przez pracodawcę z zachowaniem warunków przewidzianych powyższą normą stanowi domniemanie i podstawę do przyjęcia, iż okres pracy w nim podany jest okresem pracy w warunkach szczególnych, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Przy tym dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska (w niniejszym postępowaniu pracownik umysłowy: zastępca kierownika, kierownik produkcji), tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to bowiem praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W świetle powyższego w celu wykazania stażu pracy w warunkach szczególnych zazwyczaj wystarczające jest przedłożenie przez ubezpieczonego świadectwa pracy w warunkach szczególnych, w którym zakład pracy określi charakter pracy wg działu i pozycji wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.
Skoro jednak organ rentowy zakwestionował przedłożone dokumenty, Sąd dodatkowo przeprowadził dowód z przesłuchania ubezpieczonego oraz świadka na okoliczność ustalenia, czy faktycznie we wskazanym w świadectwie pracy w warunkach szczególnych okresie zatrudnienia ubezpieczony wykonywał prace wymienione w wykazie. W ocenie Sądu zeznania świadka oraz ubezpieczonego w pełni potwierdziły ów fakt. Szczegółowa analiza zakresu obowiązków ubezpieczonego na stanowisku zastępcy kierownika oraz kierownika produkcji dokonana w oparciu o zeznania przesłuchanych osób pozwoliła bowiem na ustalenie, iż w ramach zajmowanego stanowiska ubezpieczony wykonywał czynności związane bezpośrednio z nadzorem inżynieryjno-technicznym przy wykonywaniu prac związanych z lakierowaniem niezhermetyzowanym. Mianowicie w ramach zajmowanego stanowiska ubezpieczony osobiście nadzorował ostatni etap produkcji miar metrycznych na oddziale lakierni w procesie lakierowania niezhermetyzowanego. Do jego obowiązków należało dopilnowanie, aby lakier przygotowany przez pracownice miał odpowiednią konsystencją, sprawowywanie nadzoru nad prawidłowością nanoszenia lakieru na listewki, branie udziału w selekcjonowaniu listewek pod kątem występowania ewentualnych wad. Prace bezpośrednio przy dozorze inżynieryjno-technicznym w miejscu wykonywania prac lakierniczych ubezpieczony wykonywał przy tym codziennie (stale) w pełnym wymiarze czasu pracy, w godzinach od 6 do 14.00 lub od 7 do 15.00.
Stałemu wykonywaniu bezpośredniego nadzoru nad oddziałem lakierni nie przeczy przy tym fakt, że w zakresie swych obowiązków ubezpieczony – zatrudniony jako kierownik produkcji – nadzorował wszystkie etapy produkcji miar: w tym również prace na oddziałach obróbki drzewnej, montażu, nanoszenie skali metrycznej. W tym miejscu podkreślić bowiem należy, że ubezpieczony w czasie zmian roboczych przebywał niemal wyłącznie na oddziale lakierni, natomiast nadzór bezpośredni nad pracownikami oddziału obróbki drzewnej, montażu, nanoszenia skali metrycznej w jego imieniu sprawowali mistrzowie. Ubezpieczony sprawował osobisty nadzór nad oddziałem lakierni, gdyż był to ostatni etap produkcji miar, rzutujący na całość wykonania.
Nie uszło również uwadze Sądu, żeS. D.w ramach swoich obowiązków wykonywał prace związane z prowadzeniem dokumentacji dotyczącej wykonywach obowiązkami. Okoliczność ta nie zaprzeczyła jednak możliwości ustalenia, że ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał nadzór na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Podkreślić bowiem należy, że zarówno z zeznań ubezpieczonego, jak i z zeznań świadka (dyrektora zakładu) wynika, że obowiązki biurowe osób zatrudnionych na stanowiskach kierowników miały marginalny charakter, a większość czasu ubezpieczony spędzał bezpośrednie na terenie lakierni bezpośrednio nadzorując wykonywanie prac. Prace biurowe ubezpieczony wykonywał mniej więcej na pół godziny pod koniec zmiany, kiedy pracownice kończyły zmianę przy lakierowaniu i zajmowały się porządkowaniem miejsc pracy. Nadto wskazać należy, że wykonywanie przez ubezpieczonego prac związanych z dokumentowaniem przebiegu prac w związku z pełnionym dozorem nie oznacza, iż ubezpieczony nie wykonywał czynności „dozoru inżynieryjno-technicznego na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie” w pełnym zakresie czasu pracy. W wyroku z dnia 24 września 2009 r. (II UK 31/09, LEX nr 559949) Sąd Najwyższy wyjaśnił wszak, że jeśli czynności ogólnie pojętej kontroli oraz dozoru inżynieryjno-technicznego wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na stanowisku pracy związanym z określoną w pkt 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. kontrolą lub dozorem inżynieryjno-technicznym, to okres wykonywania tej pracy jest okresem pracy uzasadniającym prawo do świadczeń na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu, niezależnie od tego ile czasu pracownik poświęca na bezpośredni dozór pracowników, a ile na inne czynności ściśle związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część, takie jak sporządzanie związanej z nim dokumentacji. Czym innym jest bowiem wykonywanie czynności administracyjno-biurowych ściśle związanych ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, a czym innym wykonywanie w ramach zakresu obowiązków również innych czynności, niemających związku z wykonywaniem bezpośredniego dozoru nad procesem produkcji. Wykonywanie takich czynności w ramach zakresu obowiązków na danym stanowisku pracy uniemożliwia sprawowanie dozoru stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji wyłącza zaliczenie takiego okresu zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie w wyroku z dnia 11 marca 2009 r. (sygn. akt II UK 243/08. Lex nr 550990) Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż czynności obejmujące sporządzenie dokumentacji związanej z dozorem stanowią integralną część sprawowanego dozoru. Nie ma zatem podstaw do ich wyłączania i traktowania odrębnie. W sytuacji, gdy dozór inżynieryjno-techniczny jest pracą w szczególnych warunkach i praca polegająca na dozorze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, nie ma żadnej potrzeby ustalania, ile czasu pracownik poświęcał na bezpośredni nadzór nad pracownikami, a ile na inne czynności, które również były związane z tym dozorem. Odróżnić jedynie należy czynności administracyjno - biurowe ściśle związane ze sprawowanym dozorem inżynieryjno - technicznym, stanowiące jego immanentną cechę, od czynności, które nie pozostają w żadnym związku z tym dozorem i stanowią dodatkowe obowiązki. Identyczny pogląd wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 30 stycznia 2007 r., I UK 195/07 (LEX nr 375610). W ocenie Sądu Okręgowego, który przytoczone wyżej stanowiska w pełni podziela, koniecznym było więc przyjęcie, że wykonywanie przez ubezpieczonego prac biurowych polegających na sporządzaniu raportów z produkcji, informacji o ilości i wartości wytworzonych miar, podpisywaniu specyfikacji, sprawdzaniu kart pracy było ściśle związane z wykonywanym dozorem.

Na zakończenie Sąd zwrócił uwagę, że z ustaleń stanu faktycznego wynikało, że w okresach od dnia 28 września 1994 r. do 30 września 1994 r., od 9 marca 1995r. do 28 kwietnia 1995 r., od 3 kwietnia 1999 r. do 9 kwietnia 1999 r. oraz od 28 czerwca 1999 r. do 30 czerwca 1999 r. ubezpieczony korzystał z zasiłku chorobowego. Okresy te polegały więc wyłączeniu ze stażu pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych, a to w myśl normy art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którą przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 roku wynagrodzenie lub świadczenie z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

W wyniku tak poczynionych ustaleń faktycznych i na tle dokonanych rozważań prawnych, koniecznym było uznanie – przy wzięciu pod uwagę zasad doświadczenia życiowego oraz logiki - iż w okresie od 1 lutego 1977 r. do 30 czerwca 1999 r. (z wyłączeniem okresów korzystania z zasiłków chorobowych) ubezpieczony pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych, wykonując prace wskazane pod pozycją 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. „kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie - w niniejszym stanie faktycznym były to lakierowanie ręczne lub natryskowe - niezhermetyzowane (wykaz A dział XIV poz. 17) a więc – w konsekwencji- że legitymuje się on na dzień 31 grudnia 1998 r. okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych przekraczającym 15 lat.

W myśl przepisu art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej - świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, z uwzględnieniem ust. 2. Ubezpieczony 60 lat ukończył w dniu 11 maja 2011 r. wniosek o emeryturę złożył jednak w dniu 2 listopada 2012 r.
W tym stanie rzeczy, na podstawieart. 47714 § 1 i 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w ten sposób, że przyznałS. D. (1)prawo do emerytury od dnia 1 listopada 2012 r. (tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożył on wniosek o emeryturę).