Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 306/13
Data wyroku: 2013-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Krystyna Święcicka, Jerzy Kozaczuk
Słowa kluczowe: Wymiar Kary
Podstawa prawna: art. 177 par. 1 kk w zw. z art. 178 par. 1 kk
Teza: obowiązkiem sądu wydającego wyrok skazujący jest m.in. dokonanie właściwego rozstrzygnięcia, co do podstwy prawnej skazania kary i środków karnych, co oznacza, iż w takim przypadku sąd winien w sposó niebudzący wątpliwości określić nie tylko rodzaj kary, ale  także i jej wymiar

Sygn. akt II Ka 306/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lipca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SO Jerzy Kozaczuk (spr.)
SO Krystyna Święcicka

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r.
sprawy
G. G.

oskarżonej o czyn zart. 177 §1 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt II K 456/12
wyrok w zaskarżonej części dotyczącej orzeczenia o karze uchyla i w tym zakresie sprawęG. G.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt II Ka 306/13

UZASADNIENIE

G. G.
została oskarżona o to, że:

I
w dniu 13 kwietnia 2012 r. wS., woj.(...)umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując w stanie nietrzeźwości - 2,37 promila alkoholu etylowego we krwi - samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), zbliżając się do skrzyżowania nie zachowała należytej ostrożności i nie utrzymała odstępu niezbędnego do uniknięcia zderzenia z pojazdem poprzedzającym, wskutek czego uderzyła w stojący przed nią samochód osobowy markiA. (...)onr rej. (...)kierowany przezJ. S., a ten z kolei - wskutek siły uderzenia - najechał na poprzedzający go samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...)kierowany przezD. K., w następstwie czegoD. K.doznała obrażeń ciała we postaci skręcenia kręgosłupa szyjnego gdzie obrażenia te należą do średnio - ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający dni siedem, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy -

to jest o czyn zart. 177 § l kkw zw. zart. 178 § l kk,

II
w dniu 13 kwietnia 2012 r. naul. (...)wS., woj.(...)będąc w stanie nietrzeźwości 2,37 promila alkoholu etylowego we krwi prowadziła w ruchu lądowym samochód markiV. (...)nr rej. (...),

to jest o czyn zart. 178 a § l kk,

III
w dniu 13 kwietnia 2012 r. wS., słowami powszechnie uznanymi za obelżywe znieważyła funkcjonariuszy PolicjiM. M.iP. C.podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,

to jest o czyn zart. 226 § l kk.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach:
Oskarżoną

G. G.uznał za winną dokonania zarzucanych jej czynów, wyczerpujących dyspozycjęart. 177 § lw zw. zart. 178 § l kk, zart. 178 a § l kki zart. 226 § l kki za to:

I
za czyn I a/o na podstawieart. 177 § l kkw zw. zart. 178 § l kk, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 178 § l kkskazał ją na karę l (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
wobec skazania oskarżonej w pkt I wyroku na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł odG. G.na rzecz pokrzywdzonejD. K.nawiązkę w kwocie 5.000,00 (pięć tysięcy) złotych;

III
za czyn II a/o na podstawieart. 178 a § l kkskazał ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
wobec skazania oskarżonej w pkt II wyroku na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobecG. G.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 (trzech), a na podstawieart. 49 § 2 kkzasądził od oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 400,00 (czterysta) złotych tytułem świadczenia pieniężnego;

V
za czyn III a/o na podstawieart. 226 § l kkskazał ją na karę 3 (trzech) roku pozbawienia wolności;

VI
a podstawieart. 85 kkiart. 86 § l kkorzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i orzekł karę łączną l (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69 § l i 2 kkiart. 70 § l pkt l kkorzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonejG. G.tytułem próby na okres lat 3 (trzech);

VIII
na podstawieart. 71 § l kkorzekł wobec oskarżonej grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na podstawieart. 33 § 3 kkwysokość stawki dziennej na kwotę 20,00 (dziesięć) złotych każda z nich;

IX
na podstawieart. 63 § l kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonejG. G.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, to jest jeden dzień 13 kwietnia 2012 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny i w tym zakresie grzywnę uznał za wykonaną;

X
na podstawieart. 63 § 2 kkzaliczył oskarżonejG. G.na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 kwietnia 2012 roku do dnia 04 marca 2013 roku;

XI
zasądził od oskarżonejG. G.na rzecz oskarżycielki posiłkowejD. K.kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług tytułem wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika w sprawie;

XII
zwolnił oskarżonąG. G.od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej kary oraz środka karnego na niekorzyść oskarżonejG. G.. Wyrokowi temu zarzucił :

I
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 42 § 2 kkpoprzez zaniechanie orzeczenia wobec oskarżonej za czyn zarzucany jej w pkt I aktu oskarżenia wyczerpujący dyspozycjęart. 177 § l kkw zw. zart. 178 § l kkśrodka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sytuacji gdyG. G.czynu tego dopuściła się będąc w stanie nietrzeźwości, zaśart. 42 § 2 kknakłada w takiej sytuacji obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych,

II
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 2 pkt 2 kpkpoprzez niedokładne określenie rozstrzygnięcia co do kary wymierzonej oskarżonejG. G.za czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 226 § l kki skazanie jej na karę „3 (trzech) roku” pozbawienia wolności.

Powołując się na powyższe apelujący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1
orzeczenie na podstawieart. 42 § 2 kkwobec oskarżonejG. G.za czyn zarzucany jej w pkt I aktu oskarżenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat;

2
połączenie na podstawieart. 90 § 2 kkjednostkowych środków karnych w postaci zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych za czyny wyczerpujące dyspozycjęart. 177 § l kkw zw. zart. 178 §1 kkorazart. 178a § l kki orzeczenie wobecG. G.łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat;

3
orzeczenie wobec oskarżonejG. G.za czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 226 § l kkkary 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego wniósł odpowiedź na apelację, w której przyłączył się do stanowiska prokuratora w zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego podczas ferowania wyroku, wnosząc o wymierzenie za czyn z pkt II a/o zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w wymiarze roku i połączeniu go z zakazem orzeczonym za czyn z pkt I a/o poprzez orzeczenie go na poziomie 3 lat.
Na rozprawie odwoławczej oskarżyciel publiczny poprał apelację, modyfikując wniosek i domagając się uchylenia wyroku w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Do stanowiska tego przyłączył się zarówno obrońca oskarżonej, jak i oskarżycielka posiłkowa.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim podnosi uchybienia dotyczące rozstrzygnięć zawartych w wyroku.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż Sąd meriti prawidłowo ustalił stan faktyczny, jednakże nie ustrzegł się pewnych mankamentów w zakresie ferowania wyroku, które ostatecznie skutkować musiały uchyleniem orzeczenia w zaskarżonej części.
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że stosownie doart. 42 § 2 kkobligatoryjne jest orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju jeżeli uczestniczący w ruchu sprawca przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w chwili jego popełnienia w stanie nietrzeźwym. W realiach niniejszej sprawy bezspornie oskarżona dopuszczając się przestępstwa zpkt Iwyczerpującego znamionaart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kk, działała w warunkach o jakich traktuje treśćart. 42 § 2 kk. Mimo tego Sąd meriti nie orzekł za czyn zpkt Izakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa materialnego. Powyższe zaś uchybienie pociąga za sobą konieczność orzeczenia tak środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych za czyn zpkt Ia/o, jak też połączenia go ze środkiem karnym wymierzonym za czyn zpkt IIi orzeczenia w łącznym wymiarze.
Zgodzić się również należy z apelującym, iż sentencja wydanego w przedmiotowej sprawie przez Sąd Rejonowy wyroku w zakresie wymiaru orzeczonych kar i środków karnych nie odpowiada treściart. 413 kpk, a w szczególności§ 1 pkt 5 oraz § 2 pkt 1 i 2tego przepisu. Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z w/w artykułem obowiązkiem sądu wydającego wyrok skazujący jest m.in. dokonanie właściwego rozstrzygnięcia co do podstawy prawnej skazania kary i środków karnych, co oznacza, iż w takim przypadku sąd winien w sposób niebudzący wątpliwości określić nie tylko rodzaj kary, ale także i jej wymiar. Jak wynika natomiast z treści sentencji wyroku Sądu Rejonowego, w pkt I wyroku za podstawę wymiaru kary Sąd wskazałart. 178 § 1 kk, w sytuacji gdy winien nim byćart. 177 § 1 kk. Wpkt Vorzeczenia Sąd ten na podstawieart. 226 § 1 kkskazał oskarżonąG. G.na karę „3 (trzech) roku pozbawienia wolności”. Z tak sformułowanej treści rozstrzygnięcia nie można ustalić, czy jest to kara trzech miesięcy, trzech lat, czy też roku pozbawienia wolności. Usprawiedliwieniem powyższych uchybień w żadnej mierze nie może być uzasadnienie wyroku, w którym to Sąd Rejonowy wskazuje, iż odnośnie III z czynu wymierzył karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Analogiczne wątpliwości budzi również rozstrzygnięcie zawarte w pkt VIII wyroku dotyczące orzeczonej kary grzywny, gdzie wysokość stawki dziennej liczbowo wyrażona jest kwotą „20,00” natomiast słownie „(dziesięć) złotych każda z nich”. W tym przypadku również z uzasadnienia wyroku wynika, że stawka dzienna kary grzywny została orzeczona na poziomie dwudziestu złotych. Wprawdzie wyrok i uzasadnienie należy traktować jako całość, ale nie może to oznaczać akceptacji dla funkcjonowania w obrocie prawnym rozstrzygnięcia nieokreślającego w sposób zrozumiały dla przeciętnego obywatela wymiaru orzeczonej kary. Brak powyższego precyzyjnego określenia wymiaru orzeczonych kar jednostkowych, uniemożliwia również na podstawie samej lektury wyroku, przeprowadzenie oceny w zakresie prawidłowości orzeczonej na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkkary łącznej pozbawienia wolności, a ponadto czyni go w oderwaniu od uzasadnienia niejasnym i niezrozumiałym, a taki wyrok nie może funkcjonować w obrocie prawnym.
Podsumowując powyższe rozważania, należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy nie sprostał wymogom zawartym w/w artykułachkodeksu postępowania karnego. Na marginesie wypada dodatkowo wskazać, iż również troska o zapewnienie wyrokowi stabilności w instancji odwoławczej powinna skłaniać Sąd I instancji do poświęcenia kwestii wymiaru kary należnej uwagi i dołożenia starań, by w tej części rozstrzygnięcie wyroku było prawidłowe i precyzyjne.
Z tych względów oraz kierując się granicami zaskarżenia zawartymi w apelacji, przedmiotowy wyrok Sądu I instancji należało uchylić w części dotyczącej orzeczenia o karze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Rejonowy w Siedlcach ograniczy się już tylko do oceny kwestii rzutujących na wymiar kary i środków karnych, a wydany wyrok będzie zawierał właściwą redakcję orzeczenia w tym zakresie. Następnie Sąd Rejonowy uzasadni stanowisko swoje w tej kwestii, o ile oczywiście zajdzie taka konieczność.
W związku z powyższym na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpkSąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku.