Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 40/13
Data wyroku: 2013-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 40/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Mariusz Górski

Protokolant :

Agnieszka Paduch

przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 roku
sprawyD. S.
oskarżonego zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.iart. 178 a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 29 października 2012 roku, sygnatura akt VI K 437/11
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie 71§1 kkwymierza oskarżonemu 60 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia ) złotych ;
II. w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy;
II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z jego apelacją oraz wymierza mu 420 złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 40/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemD. S.uznany został za winnego, że w dniu 20 września 2009 roku nadrodze nr (...)pomiędzy miejscowościąR.iK., gm.R., woj.(...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,87 mg/dm3alkoholu we krwi, prowadził samochód osobowy markiV. (...)nr rej. (...)RV i nie dostosował prędkości do panujących warunków ruchu na drodze, w wyniku czego utracił panowanie nad pojazdem, zjechał na lewe pobocze gdzie uderzył w drzewo, powodując obrażenia ciała pasażerów tego pojazduT. A.iW. U., przy czymT. A.doznał obrażeń ciała w postaci złamania obu kości podudzia lewego, rany płatowej głowy, rany ucha lewego i lewego policzka oraz licznych drobnych otarć naskórka, aW. U.obrażeń ciała w postaci stłuczenia klatki piersiowej, krwiaka ściany klatki piersiowej, stłuczenia śledziony i stanu kolanowego prawego oraz złamania sześciu żeber po stronie lewej, zmian anatomicznych w zakresie kręgosłupa piersiowego, które to obrażenia u obu pokrzywdzonych osób naruszyły czynności narządów ciała na czas krótszy niż dni siedem w rozumieniuart.157§1 k.k.,
to jest za winnego popełnienia czynu zart.177§1 k.k.w zw. zart.178§1 k.k.i za to, na mocy tychże przepisów wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś zważywszy na treśćart.42§2 k.k.orzeczono wobec sprawcy 3-letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
D. S.uznany został także za winnego, że w dniu 20 września 2009 roku nadrodze nr (...)na odcinku pomiędzy miejscowościamiR.–K., gm.R., woj.(...), prowadził samochód osobowy markiV. (...)nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości -, 0,87 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu,
to jest za winnego dokonania czynu zart.178a§1 k.k.i za to , w oparciu o ten przepis wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś w oparciu oart.42§2 k.k.orzeczono wobec sprawcy 2-letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Zważywszy na treśćart.85 k.k.iart.86§1 k.k.wymierzonoD. S.karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie (art.69§1 k.k.iart.70§1 pkt. 1 k.k.) zawieszono warunkowo na okres lat 4.
Z koleiart.90§1 k.k.dał podstawę dla orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w łącznym wymiarze 3 lat.
Wyrok powyższy zaskarżył oskarżony oraz prokurator.
Pierwszy ze skarżących zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego prowadzi do wniosku, iż oskarżony nie popełnił żadnego z zarzucanych mu czynów.
Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego .
Z kolei prokurator zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoD. S.poprzez odstąpienie od orzeczenia kary grzywny i poprzestanie na wymierzeniu jako kary zasadniczej kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 – w sytuacji kiedy stan nietrzeźwości oskarżonego i obrażenia, których doznali pasażerowie wskazują, że dolegliwość kary powinna być większa i realna, czemu służyłoby orzeczenie kary grzywny obok karty pozbawienia wolności.
Tym samym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wyżej wzmiankowanej kary grzywny na podstawieart.71§1 k.k.wysokości 60 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna wynosi 20 złotych.

Sąd Okręgowy zważył:
Jedynie apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
Ad. apelacji oskarżonego
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał jedynie trafnej oceny dowodów, a stanowisko swe precyzyjnie i przekonująco uzasadnił.
W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego – zbędną wydaje się ponowna analiza dowodów, gdyż byłoby to jedynie powtarzaniem trafnych, podniesionych wcześniej argumentów.
Odnosząc się zatem wyłącznie do szczegółowych zarzutów apelującego należy stwierdzić, że o ile po pierwotnie przeprowadzonym postępowaniu można było mieć pewne, niewielkie wątpliwości co do sprawstwaD. S.o tyle obecnie, po sporządzeniu opinii przez Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej weW.(k.624-631) - nie można mieć jakichkolwiek podstaw dla przyjęcia, że to ktoś inny, a nie oskarżony kierował samochodem w chwili wypadku.
W szczególności należy podkreślić, że biegli wprost stwierdzili, iż uD. S.stwierdzono obciążenie typowe dla kierującego samochodem, a zatem nie mógł on zajmować innego miejsca w aucie w chwili zdarzenia.
Ad. apelacji prokuratora
Apelacja jest oczywiście trafna choć zdecydowanie spóźniona.
Powyższe stwierdzenie wynika z faktu, że oskarżyciel publiczny nie zaskarżył pierwszego wyroku Sądu I instancji (następnie uchylonego przez Sąd Okręgowy), gdzie przyjęto, żeD. S.kierowałG.mając we krwi 0,87 mg/dm3, podczas gdy badanie to miało miejsce w 4 godziny po wypadku, zaś w niemal godzinę po tym u sprawcy stwierdzono 3,15 ‰ alkoholu we krwi. Tak wiec, gdyby przeprowadzono stosowne badania retrospektywnie można by oczekiwać ok. 4‰ alkoholu we krwi sprawcy, a to musiałoby skutkować orzeczeniem kilkuletniej kary pozbawienia wolności.
Tak się jednak nie stało, choć i 0,87 mg/dm3alkoholu we krwiD. S.w powiązaniu ze skutkami, jakie spowodował swoim postępowaniem daje podstawę dla stwierdzenia, że wymierzona kara jest rażąco łagodną
Tak, więc, jedyne, co można było uczynić w omawianej sytuacji to uwzględnienie apelacji prokuratora i dlatego zdecydowano jak w wyroku.

dzk