Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII W 5/13
Data wyroku: 2013-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pośpiech
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygnatura aktVII W 5/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2013 roku

Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Pośpiech
Protokolant:  Marzena Matusiewicz
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 roku, 19 marca 2013 roku, 23 kwietnia 2013 roku i 16 lipca 2013 roku
sprawy

R. N.
          z domuG.córkiJ.iS.z domuG.,urodzonej (...)wmiejscowości M.
obwinionej o to, że
w dniu 10 lutego 2012 roku około godz. 19:00 wB.naul. (...)poruszając się pieszo gwałtownie wtargnęła na jezdnię i doprowadziła do kolizji drogowej z prawidłowo jadącym samochodem osobowymR. (...)onr rej. (...)
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

******************

I
uznaje obwinionąR. N.za winną popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 39 § 1 i 2 kw wymierza jej karę nagany;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 119 kpww związku zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza jej opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

Sygn. akt VII W 5/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 10 lutego 2012 rokuS. K.jechał wrazM. N.samochodem markiR. (...)onr rej. (...). Poruszali sięulicą (...)wB.. Warunki pogodowe tego, to jest leżący śnieg oraz temperatura powietrza oscylująca wokół - 16 stopniC.powodowały, żeS. K.jako kierujący poruszał się niewielką prędkością. Zaczął omijać stojące na prostej drodze z prawej strony zaparkowane pojazdy. Gdy je wyminął jechał w dalszym ciągu prosto a samochód znajdował się na środku drogi. W pewnym momencie nagle z prawej strony szybko się poruszając weszła na jezdnięR. N..S. K.zaczął gwałtowanie hamować i odbijać kierownica auta w lewą stronę. Nie udało się jednak uniknąć zderzenia,R. N.uderzyła swoim ciałem w prawy bok samochodu. Na miejsce kolizji przybyła córkaR. N.i pogotowie ratunkowe.
Dowody: zeznania świadkaS. K.– k. 23, 72, zeznania świadkaM. N.– k.73, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego – k. 14 – 16, protokół oględzin pojazdu – k. 18 – 20, materiał fotograficzny – k. 26 – 33, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego i wypadków drogowych.
W toku postępowania sądowego obwiniona poddana została badaniu przez biegłą lekarz psychiatrę, którzy w wydanej opinii stwierdziła, że w chwili popełnienia zarzucanego jej czynu miała ona zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.
Dowody: opinia sądowo =- psychiatryczna – k. 63 – 65.
ObwinionaR. N.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego. Wyjaśniła, że nie wtargnęła ani nie wbiegła na jezdnię, szła normalnie, nie biegła i będąc na środku jezdni prze którą przechodziła wjechał w nią samochód.

Sąd zważył, co następuje.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd uznał, że wyjaśnienia obwinionej nie zasługują na wiarygodność. Są bowiem całkowicie sprzeczne zarówno z zeznaniami świadkówS. K.iM. N.jak i opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego i wypadków drogowych. Brak jest jakichkolwiek powodów, dla których należałoby zdeprecjonować wartość wymienionych dowodów. Zeznania świadków są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Wywód przedstawiony w opinii biegłego nie nasuwa zastrzeżeń i spełnia warunki stawiane takim dowodom przezKodeks postępowania karnego.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że jezdnia, na której nastąpiło zdarzenie i po której poruszał się samochodemS. K.była całkowicie pokryta warstwą ubitego śniegu. Zdaniem biegłego, usytuowanie pojazdu po jego zatrzymaniu w stosunku do miejsca uderzenia wskazuje, że prędkość pojazdu w chwili zderzenia była niewielka, w granicach 22 km/h i nie przekraczała prędkości dozwolonej w tym miejscu. Na niewielką prędkość pojazdu wskazuje również doświadczenie życiowe, którego wskazania pozwalają twierdzić, że samochód, którym kierowałS. K.nie byłby w stanie rozwinąć w tych warunkach większej prędkości gdyż z pewnością doszłoby do wcześniejszego zderzenia z zaparkowanymi pojazdami lub wpadnięcia w poślizg a gdyby poruszał się z większą prędkością obrażenia ciała uR. N.byłby z pewnością znacznie poważniejsze. Ponadto, gdyby miało dojść, jak twierdzi obwiniona do uderzenia jej przez samochód w momencie gdy była już na jezdni, a więc na nią nie wtargnęła, to uszkodzenia samochodu wówczas powstałby w innej części samochodu w szczególności na jego przedzie. Biegły w opinii stwierdza, że wielkość deformacji błotnika wskazuje na znaczną siłę poprzeczną uderzenia co z kolei wskazuje, że w momencie uderzenia w samochód piesza poruszała się biegnąc lub szybko idąc, a w momencie bezpośrednio przed uderzeniem w samochód znajdował się on przed pieszą, co należy określić jako przemieszczenie pieszej na samochód. Ustalenia tego nie zmienia wynikające z protokołu oględzin pojazdu pęknięcie górnej części zderzaka przedniego, albowiem gdyby miało ono pochodzić od uderzenia pieszej to biorąc pod uwagę twierdzenia obwinionej o dużej prędkości z jaką poruszał się pojazd byłyby te uszkodzenia z pewnością większe a nadto trudno sobie wyobrazić, że z uszkodzeniami lewego boku pojazdu, które są dość poważne, a które widoczne są doskonale na materiale fotograficznymS. K.mógłby i chciałby się normalnie poruszać po drogach jak również wykorzystać sytuację kolizji zR. N.do złożenia fałszywych zeznań, że uszkodzenia, które powstały w innych okolicznościach powstały na skutek przedmiotowej kolizji. Na takie twierdzenie brak na to jakichkolwiek dowodów
Jeśli chodzi o zeznania świadkówE. B.iB. H.to nie miały on większej wartości dowodowej dla ustalenia stanu faktycznego, świadkowie ci nie byli bowiem bezpośrednimi obserwatorami zdarzenia, na miejsce przybyli później. Ich zeznania nacechowane były dużym ładunkiem subiektywizmu, co w szczególności dotyczy zeznań świadkaE. B.. Sprowadzały się zresztą owe zeznania do wykazania, żeR. N.nie mogła wtargnąć na jezdnię ponieważ nie jest w stanie biegać z uwagi na stan zdrowia. W tym zakresie pozostają te zeznania sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym omówionym wyżej. Dla dokonania ustaleń faktycznych nie miały również znaczenia zeznania świadkówA. B.iW. T.. Nie byli oni również bezpośrednimi obserwatorami zdarzenia, na miejscu zdarzenia wykonywali jedynie czynności jako funkcjonariusze policji. Czynności te i wynikające z nich fakty zostały opisane protokołach oględzin pojazdu i miejsca wypadku drogowego.
Mając powyższe rozważania na względzie sąd uznał, że zarówno sprawstwo jak i wina obwinionej zostały udowodnione, a czynem swoim wyczerpała ona ustawowe znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw, albowiem poruszając się pieszo gwałtownie wtargnęła na jezdnię i doprowadziła do kolizji drogowej z prawidłowo jadącym samochodem osobowym markiR. (...).
Za popełnione wykroczenie sąd wymierzył obwinionej karę nagany uznając, że zarówno stopień zawinienia i społecznej szkodliwości nie jest znaczny, w istocie zachowanie obwinionej było incydentalne i wynikało z nieuwagi, a najbardziej znaczącą szkodę poniosła sama obwiniona.
Na podstawieart. 118 § 1 kpworaz§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 rokuw sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (…) obciążono obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz wymierzono jej opłatę w kwocie 30 złotych.