Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 18/13
Data wyroku: 2013-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Tomala, Krzysztof Zaremba, Jacek Szreder
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 1 kk w zw. z art. 64 1 kk

Sygn. aktIV Ka 18/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Michał Tomala
Sędziowie: SO Jacek Szreder (spr.)
SO Krzysztof Zaremba
Protokolant: Kamila Michalak
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Ilony Talar
po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r.
sprawyA. K.
oskarżonego zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. IV K 899/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelacjęza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. U.kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki związanez postępowaniem odwoławczym i wymierza mu 400 (czterysta) złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 18/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie IV K 899/11A. K.został uznany za winnego, że w dniu 3 czerwca 2011 r. wS.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumienie zD. P., po uprzednim zastosowaniu wobecJ. Z.przezD. P.przemocy polegającej na odepchnięciu go ręką, a następnie popchnięciu w/w pokrzywdzonego ręką, a także po zastosowaniu przezD. P.wobecJ. Z.groźby natychmiastowego użycia przemocy przez zapowiedź zadania uderzenia w głowę, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia laptopam-ki A.wraz z myszka i zasilaczem o wartości 2.255,30 zł, torby przenośnej o wartości 54,88 złotych, telefonu komórkowego z-ki Samsung o wartości 270, 00 złotych, odtwarzacza DVD o wartości 900,00 złotych oraz pieniędzy w kwocie co najmniej 180,00 złotych i wina m-ki tokaj o wartości 12 złotych, czym działali na szkodęJ. Z.iD. Z., przy czymA. K.dopuścił się tego czynu będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 24.02.2003 r., sygn. akt V K 93/03 za czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 18.09.2003 r., sygn. akt V K 1037/03 za czyn zart. 279 § 1 kkorazart. 278 § 1 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 11.06.2003 r., sygn. akt V K 671/03 za czyn zart. 281 kkorazart. 280 § 1 kkna karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 08.12.2004 r., sygn. akt V K 195/04 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkna karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 12.12.2005 r., sygn. akt V K 217/04 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkna karę 1 roku pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 12.10.2006 r., sygn. akt V K 880/06, w którym orzeczono wobec niego karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, w okresie od 22.07.2006 r. do 5.02.2008 r., kiedy to na podstawie postanowienia sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2008 r. został z odbywania reszty kary warunkowo zwolniony,
tj. czynu zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Za tak przypisane przestępstwo na podstawieart. 280 § 1 kkwymierzono oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono mu, po myśliart. 63 § 1 kk, okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 8 marca 2011 r. do 10 czerwca 2011 r. i od 21 maja 2012 r.
Dalej przyznano obrońcyA. K.od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na koniec zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części go dotyczącej oraz zwolniono go od opłaty.
Apelację wywiódł obrońca oskarżonego.
Na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkiart. 427 § 1 i 2 kpkzaskarżył on wyrok Sądu I instancji w całości.
Na podstawieart. 438 pkt. 3 kpkwyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, iżA. K.działając wspólnie i w porozumieniu zD. P.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziliJ. Z.orazD. Z.do stanu bezbronności grożąc natychmiastowym użyciem przemocy, a następnie dokonali zaboru ich mienia czym w konsekwencji wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 kkpomimo, iż analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się tego przestępstwa.
W oparciu o przepisart. 427 § 1 kpkobrońca oskarżonego wniósł o uznanieA. K.za winnego popełnienia czynu zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki wymierzenie mu za ten czyn kary 1 roku pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga apelacyjna obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna.
Forsowany nią zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść w rozumieniuart. 438 pkt. 3 kpkznamionuje procesową skuteczność w takiej wyłącznie sytuacji, gdy ustalenia faktyczne Sądu ad meritii nie znajdują oparcia w żadnym z zebranych dowodów, bądź też okazują się zgodne jedynie z dowodami ocenionymi prze ów Sąd jako pozbawionymi przymiotu wiarygodności.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy wskazał bardzo klarownie, które fakty uznał za udowodnione i w jakich dowodach znalazły one odzwierciedlenie.
Z drugiej strony Sąd I instancji całkowicie przekonująco umotywował powody zdyskwalifikowania według kryterium wiarygodności wyjaśnień obu oskarżonych stanowiących dowody przeciwne (rzecz jasna wyłącznie w zakresie rzekomego nie sięgania przez nich po przemoc fizyczną i werbalną, jako że w pozostałej części nosiły one cechę przydatnych do zrekonstruowania przebiegu przedmiotowego zdarzenia).
Sąd merytorycznie właściwy w sposób całkowicie trafny, spotykający się z pełną aprobatą Sądu odwoławczego, ustalił sposób działania obu sprawców, rolę każdego z nich w popełnionym przestępstwie, zdemaskował łączące ich pełne porozumienie i współdziałanie, obejmowanie przez nich swoją świadomością i wolą czynności sprawczych realizowanych przez każdego z napastników, a wreszcie zidentyfikował bezbłędnie zamiarA. K.(iD. P.).
Przedstawiona w apelacji obrońcy oskarżonego teza o rzekomym dopuszczeniu się krytycznego dnia przezA. K.jawi się jako całkowicie chybiona, oderwana od realiów rozpatrywanej sprawy, wymowy całokształtu materiału dowodowego, ignoruje racje przedstawione przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Świadczy ona o wyjątkowo wybiórczym podejściu autora apelacji do wydźwięku poszczególnych dowodów, skupieniu się przezeń tylko na relacjiA. K., a jednocześnie intencjonalnym pominięciu, w celu ograniczenia zakresu odpowiedzialności prawnokarnej oskarżonego, innych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnieńD. P..
Na domiar tego treść apelacji przekonuje o przejściu przez obrońcęA. K.do porządku nad współdziałaniem obu sprawców i łączącym ich porozumieniem, podjęciu próby, z góry skazanej na niepowodzenie w realiach przedmiotowej sprawy znajdujących odbicie w pierwszoinstancyjnych ustaleniach faktycznych, zresztą w istocie niekwestionowanych w ostatecznym rozrachunku w wywiedzionej apelacji, wzajemnego odseparowania od siebie działań podejmowanych przez każdego z napastników.
Uwadze skarżącego zdaje się uchodzić pierwotna inicjatywaA. K.popełnienia przedmiotowego przestępstwa, wciągnięcia w nieD. P., zaplanowanie przezeń sposobu wykorzystania zaufania pokrzywdzonego do jego osoby, podstępne spowodowanie otwarcia przezJ. Z.drzwi mieszkania poprzez zasugerowanie mu przez oskarżonego rzekomego przyjazdu karetki pogotowia ratunkowego.
Już wyłącznie takie nastawienie oskarżonego przekonuje, iż był on zdeterminowany od chwili podjęcia zamiaru zaboru mienia na szkodę pokrzywdzonych od przełamania ich oporu, dążył do wtargnięcia do ich mieszkania, zakładał plądrowanie ich lokalu w ich obecności i wbrew oczywistemu, oczekiwanemu sprzeciwowi z ich strony.
W istocie bezpośrednio po otwarciu drzwi do swego mieszkania przezJ. Z.ten ostatni został popchnięty, napastnicy dostali się do wnętrza w sposób gwałtowny, zdecydowany, bezwzględnie wykorzystali swoją przewagę fizyczna i zachowanie ofiary.
D. P.wyartykułował pod adresemJ. Z.groźbę natychmiastowego użycia przemocy, zapowiedział uderzenie go w głowę, zaś któryś ze sprawców wyrwał kabel telefoniczny z gniazdka, a następnie rozbił aparat telefoniczny o podłogę.
Bezsprzecznie działania podejmowanie przez poszczególnych sprawców były w pełni akceptowane przezA. K.iD. P., obliczone zostały na doprowadzenie pokrzywdzonych do stanu bezbronności, wyeliminowanie możliwości przeciwstawienia się ich zamiarowi splądrowania mieszkania, czego najlepsze świadectwo stanowi deklaracjaD. P.przedstawione w toku przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, stosownie do której ani on aniA. K.(określony wówczas przezeń imieniem(...)) nie zrobili krzywdy starszym osobom,tylko „on sterroryzował ich słownie”.
W podsumowaniu stwierdzić należy, iż subsumcja pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycznych w stosunku doA. K.(iD. P.) pod normąart. 280 § 1 kkokazuje się w pełni prawidłowa, wyłącznie w płaszczyźnie tego przepisu identyfikować należy zamiar oskarżonego, tylko on pozwala na kompletne prawne odzwierciedlenie czynności sprawczychA. K.oraz współdziałającego z nimD. P..
Postawa pokrzywdzonych zaprezentowana w toku rozprawy głównej, życzliwość okazana z ich strony napastnikom, pozostaje bez znaczenia dla przyjętej kwalifikacji prawnej, jednocześnie jednak wskazuje na krytycyzm pokrzywdzonych, ich dystans do sprawcy, brak jakichkolwiek tendencji do wyolbrzymiania okoliczności niekorzystnych dla sprawców, bądź ich bezpodstawnego kreowania.
Kara dobrana wobecA. K.żadną miarą nie razi niewspółmiernością, nadzwyczajną surowością, nieuzasadniona dolegliwością, ale okazuje się wyważona.
Dobrana w stosunku do oskarżonego represja karna jawi się jako adekwatna do stopnia jego winy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, prawidłowo uwzględnia okoliczności korzystne, jak i dlań niekorzystne (drobiazgowe ich omówienie w pisemnych motywach zaskarżanego wyroku czyni zbędnym powielanie ich w tym miejscu, zwłaszcza w obliczu braku jakichkolwiek zarzutów odwoławczych skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu o karze).
Podstawę prawną Sądu odwoławczego stanowił przepisart. 437 § 1 kpk.
Na podstawie§ 1, § 2, § 14 ust. 2 pkt. 4 i § 19 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduprzyznano obrońcyA. K.od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym i opłaty za to postępowanie oparte zostało na przepisachart. 636 § 1 kpkiart. 8w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w prawach karnych, a uwzględniło sytuacje majątkową oskarżonego i poziom jego możliwości zarobkowych.
TB

Jacek Szreder MichałTomalaKrzysztof Zaremba