Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1393/13
Data wyroku: 2013-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Adam Zarzycki, Adam Kabziński

Sygn. akt IX Ka 1393/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2013 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki
Sędziowie: SO Adam Kabziński
SO Zbigniew Karamara (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Anna Misztal

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 roku
sprawyM. K.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicach
z dnia 9 lipca 2013 roku sygn. akt II K 349/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonegoM. K.uniewinnia od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu;

II
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. IX Ka 1393/13

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że w dniu 13 stycznia 2013 roku w miejscowościG.gminaP.w województwie(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 0,45 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiD. (...)onumerze rejestracyjnym (...)będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Starachowicach prawomocnym wyrokiem II K 412/09 z dnia 26 sierpnia 2009 roku za prowadzenie pojazdu tj. o przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.
Sąd Rejonowy w Starachowicach wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 roku w sprawie II K 349/13 w ramach zarzucanego czynuM. K.uznał za winnego tego, że w dniu 13 stycznia 2013 roku w miejscowościG.gminaP.usiłował prowadzić w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód osobowy markiD. (...)onumerze rejestracyjnym (...)będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Starachowicach prawomocnym wyrokiem II K 412/09 z dnia 26 sierpnia 2009 roku za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lecz czynu zamierzonego nie dokonał z uwagi na podjęcie interwencji przez funkcjonariuszy Policji tj. popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 178 a § 4 k.k.i za ten czyn na podst.art. 14 § 1 k.k.w zw.art. 178 a § 4 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił, w trybieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.na okres próby wynoszący 3 lata. Nadto na podst.art. 42 § 2 k.k.,art. 43 § 1 k.k.Sąd orzekł w stosunku doM. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Jednocześnie na podst.art. 63 § 2 k.k.Sąd na poczet orzeczonego środka karnego zaliczyłM. K.okres zatrzymania praw jazdy od dnia 13 stycznia 2013 roku. Nadto na podst.art. 49 § 1 i 2 k.k.Sąd zasądził odM. K.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 200 zł. Sąd obciążył również oskarżonego kosztami sądowymi w wysokości 210 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyM. K.zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
Obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na jego rozstrzygnięcie tj:

-art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów przejawiającej się w zdyskwalifikowaniu zeznańK. B.,E. K.i jego wyjaśnień, tylko dlatego, że są sprzeczne z zeznaniami policjantówŁ. T.iA. W.bez uwzględnienia okoliczności w jakich doszło do odjęcia interwencji, warunków drogowych, w tym braku śladów wskazujących na usiłowanie wyjechania przez niego samochodem na jezdnię;
-art. 172 kpkpoprzez nie skonfrontowanie sprzecznych ze sobą dowodów w postaci zeznań świadków i jego wyjaśnień, która to czynność pozwoliłaby na wyjaśnienie wielu okoliczności związanych z usytuowaniem jego pojazdu, ustalenia miejsca krawędzi drogi z uwagi na jej niewidoczność (duże opady śniegu);

2
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, wynikający z przyjęcia że w dniu 13 stycznia 2013 roku wG.usiłował prowadzić w ruchu lądowym samochód osobowymarki D. (...), lecz czynu tego nie dokonał z uwagi na podjęcie interwencji przez funkcjonariuszy pomimo, że właściwa ocena dowodów zaprzecza takim ustaleniom.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od postawionego mu zarzutu, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Starachowicach.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja wywiedziona przez oskarżonegoM. K.okazała się o tyle skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.
Nie wdając się w merytoryczne rozważania na temat podniesionych w apelacji zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sąd I instancji wydając przedmiotowe orzeczenie dopuścił się uchybienia, które to skutkowało koniecznością uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Podkreślić należy, iż sprawcą czynu zart. 178 a § 4 k.k.jest osoba, która prowadziła w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w jakiejkolwiek strefie ruchu, to jest w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym pojazd mechaniczny będąc wcześniej prawomocnie skazana za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.
A zatem do znamion przestępstwa opisanego wart. 178 a § 4 k.k.należy m.in. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przyjął, iż zachowanie oskarżonego przybrało jedynie formę usiłowania i jego czyn zakwalifikował jako przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 178 a § 4 k.k.W opisie czynu przypisanego oskarżonemu pominął jednak jego szczególne znamię, które przesądza o odpowiedzialności oskarżonego. Mianowicie nie wskazał, iżM. K.w trakcie zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości. Co prawda Sąd Rejonowy próbował ten błąd naprawić wydając postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, niemniej jednak tego rodzaju niedopatrzenia nie można traktować w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej.
Podkreślić należy, iż zgodnie z jednolitym poglądem prezentowanym w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, niedopuszczalnym jest prostowanie w trybieart. 105 k.p.k.błędnych rozstrzygnięć sądu co do winy i kary. W drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie można ich zatem zmieniać lub uzupełniać. Przepisart. 105 k.p.k.zezwala bowiem na sprostowanie orzeczenia lub zarządzenia tylko w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej i rachunkowej, niedopuszczalna jest natomiast jakakolwiek ingerencja w merytoryczną treść wyroku (tak. wyrok SN z 19.07.2007 w sprawie V KK 376/06). Stąd też przyjmuje się w judykaturze Sądu Najwyższego, że prostowanie w trybie określonym wart. 105 k.p.k.merytorycznych elementów wyroku nie pociąga za sobą skutków prawnych (por. wyrok SN z 3 kwietnia 2006 r., V KK 482/05, post. SN z 16 grudnia 2009 r., IV KK 347/09).
W ocenie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie postanowienie Sądu Rejonowego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, odnosiło się w istocie do merytorycznej treści orzeczenia, a zatem ingerowało w rozstrzygnięcie podlegające wzruszeniu wyłącznie na drodze postępowania odwoławczego. A zatem jako niedopuszczalne i nieskuteczne nie wiązało Sądu Okręgowego.
Zdaniem Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż czyn przypisany oskarżonemu w wyroku wypełnił znamiona przestępstwa zart. 178 a § 4 k.k.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy w trybieart. 456 k.p.k.w zw. zart. 437 § 2 kpkzmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonegoM. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.

SSO Adam Zarzycki SSO Zbigniew Karamara SSO Adam Kabziński