Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 840/12
Data wyroku: 2012-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Ciuraszkiewicz, Ireneusz Lejczak, Danuta Rychlik-Dobrowolska
Słowa kluczowe: Świadczenie Przedemerytalne
Podstawa prawna: art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych

Sygn. akt III A Ua 840/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Ciuraszkiewicz

Sędziowie:

SSA Danuta Rychlik-Dobrowolska
SSO del. Ireneusz Lejczak (spr.)

Protokolant:

Adrianna Szymanowska

po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. we Wrocławiu
sprawy z wnioskuG. K.
przeciwko  Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wW.
o świadczenie przedemerytalne
na skutek apelacjiG. K.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Jeleniej Górze

z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII U 152/12
oddala apelację.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze oddalił odwołanie wnioskodawczyniG. K.od decyzji organu rentowego z dnia 21 grudnia 2011 r.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych.
Wnioskodawczyni,urodzona (...), udokumentowała okres składkowy i nieskładkowy w łącznej wysokości 36 lat 10 miesięcy i 19 dni.
W dniu 1 października 1991 r. wnioskodawczyni podjęła zatrudnienie wOśrodku (...)wS..
W dniu 29 listopada 2010 r.G. K.została zawiadomiona o planowanym przejściu z dniem 31 grudnia 2010 r. jej zakładu pracy do utworzonej instytucji gospodarki budżetowej(...)Centrum Usług(...)oraz, że dotychczasowe miejsce i rodzaj wykonywanej pracy i wynagrodzenie nie ulegną zmianie.
W dniu 1 stycznia 2011 r. wnioskodawczyni zawiadomiła pracodawcęCentrum Usług (...)wS.o zamiarze rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia za siedmiodniowym wypowiedzeniem w oparciu oart. 231§ 4 kp.
W dniu 7 stycznia 2011 r. nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy wnioskodawczynią aCentrum Usług (...)wS..
W dniu 4 lutego 2011 r. wnioskodawczyni zarejestrowała się w Powiatowej Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna, natomiast od dnia 12 lutego 2011 r. do chwili obecnej uprawniona jest do zasiłku dla bezrobotnych.
W dniu 15 września 2011 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o świadczenie przedemerytalne.
Decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r. odmówiono wnioskodawczyni prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd I instancji przyjął, że odwołanie wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy wskazał, że wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do świadczenia przedemerytalnego, gdyż stosunek pracy nie został z nią rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Powyższy wyrok w całości zaskarżyłaG. K., zarzucając mu naruszenieart. 233 § 1 kpcprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem z niego jasno wynika, że jej stosunek pracy został rozwiązany w trybieart. 231§ 4 kp. Nadto zarzuciła naruszenieart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychw związku zart. 2 pkt 29 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracyprzez błędną interpretację pojęcia „przyczyny dotyczące zakładu pracy” poprzez uznanie, iż przyczyny leżące po stronie zakładu pracy są całkowicie oderwane od woli pracownika. Zarzuciła również naruszenieart. 328 § 2 kpcprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem powołano jedynieart. 2 pkt 29 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bez wskazania. Czy chodzi olit. „a”, „b”, „c” lub „d”i w konsekwencji zaniechanie, która z opisanych sytuacji dotyczy niniejszej sprawy.
Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

ApelacjaG. K.jest niezasadna.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego ocena Sądu I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie narusza granic zastrzeżonych dla swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 233 § 1 kpc). Wbrew zarzutom podnoszonym w apelacji Sąd I instancji wydał trafne rozstrzygnięcie znajdujące uzasadnienie w całokształcie sprawy oraz treści obowiązujących przepisów, a Sąd Apelacyjny aprobując w pełni te ustalenia przyjmuje je za własne bez potrzeby szczegółowego ich przytaczania.
Zgodnie zart. 2 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych(Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. Nr 99, poz. 1001), zwanej dalej „ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet.
Z kolei po myśli pkt 5 tego przepisu prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet.
W sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy rozwiązanie z wnioskodawczynią stosunku pracy w trybieart. 231§ 4 kpmoże zostać uznane jako rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia.
Natomiast poza sporem jest, że spełnia ona pozostałe przesłanki do nabycia świadczenia przedemerytalnego.
Należy podkreślić, że pojęcie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy zostało uregulowane w sposób wyczerpujący wustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 tej ustawy za przyczyny dotyczące zakładu pracy uważa się:

-

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisamikodeksu pracy(lit. „a”);

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych (lit. „b”);

wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy (lit. „c”).

Z tego przepisu więc wynika, że przyczyny dotyczące zakładu pracy nie odnoszą się bezpośrednio do samego trybu rozwiązania stosunku pracy, czy też innych okoliczności związanych z motywacją rozwiązania stosunku pracy. Natomiast przyczyny te należy odnosić wyłącznie do pracodawcy. Z tych też względów skutek prawny wynikający zart. 231§ 4 kp, iż rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie powoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem, nie ma znaczenia dla oceny, czy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że instytucja przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę opisana wart. 231kpoznacza sytuację, gdy zakład pracy przechodzi z posiadania jednego podmiotu (dotychczasowego pracodawcy) w posiadanie kolejnego, który wskutek tego staje się pracodawcą dla przejętych pracowników. Konsekwencją tego jest zmiana pracodawcy i wstąpienie nabywcy zakładu w prawa i obowiązki zbywcy, będącego do tej pory stroną w stosunkach pracy z załogą. Skutek ten następuje w chwili przejęcia zakładu, automatycznie, z mocy prawa, bez potrzeby dokonywania przez strony jakichkolwiek dodatkowych czynności, zwłaszcza rozwiązywania wcześniejszych i nawiązywania nowych stosunków pracy. Zatem sam fakt przejścia zakładu pracy wnioskodawczyni nie powodował rozwiązania jej stosunku pracy. Tym samym wnioskodawczyni z dniem 1 stycznia 2011 r. z mocy prawa stała się pracownikiem nowego pracodawcy na tych samych warunkach zatrudnienia. Natomiast do rozwiązania jej stosunku pracy doszło wyłącznie z powodu złożenia przez nią oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy. W świetle tych okoliczności oświadczenie to wyklucza przyjęcie, iż rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Bez znaczenia jest także motywacja wnioskodawczyni, którą się kierowała, rozwiązując stosunek pracy w powyższym trybie, gdyż bez jej woli, przy zachowaniu tych samych warunków zatrudnienia, nie doszłoby w tym terminie do rozwiązania stosunku pracy.
Zatem trafna jest wykładnia celowościowa cytowanych wyżej przepisów przedstawiona przez Sąd I instancji, iż świadczenie przedemerytalne jest świadczeniem przewidzianym dla osób w wieku przedemerytalnym, które z przyczyn ich nie dotyczących, utraciły źródło zarobkowania, jakim jest stosunek pracy. Należy podkreślić, że wnioskodawczyni mogła kontynuować zatrudnienie, przynajmniej z przyczyn jej nie dotyczących, co oznacza, iż nie była zagrożona realną utratą pracy, ani pogorszeniem warunków pracy i płacy. W świetle tych okoliczności należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie spełnia warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i w konsekwencji nie przysługuje jej prawo do świadczenia przedemerytalnego.
Niezasadny jest również zarzut wnioskodawczyni, iż Sąd Okręgowy nie wskazał konkretnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że przepisart. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracyzawiera enumeratywnie wymienione przyczyny dotyczące zakładu pracy. Sąd I instancji wyraźnie stwierdził, że żadna z tych przyczyn nie zachodzi w sprawie, wobec czego wnioskodawczyni nie spełnia warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 kpcoddalił jej apelację jako bezzasadną.
R.S.