Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 394/13
Data wyroku: 2013-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Nowicka, Marzena Polak, Andrzej Walenta
Słowa kluczowe: Oszustwo, Usiłowanie, Poświadczenie Nieprawdy
Podstawa prawna: art. 297 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 244 kk

IX Ka 394/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 października 2013 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Nowicka (spr.)
Sędziowie:  SO Marzena Polak
SO Andrzej Walenta
Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak

po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013r.
sprawyR. M.oskarżonego zart. 297§1 kkiart. 13§1 kkw zw. zart. 286§1 kkw zw. zart. 11§2 kkiart. 244 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K 536/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w tym opłatą w wysokości 260 (dwustu sześćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt IX Ka 394/13

UZASADNIENIE
R. M.został oskarżony o to, że:

III
w dniach 10 – 12 października 2011 roku wT., działając wspólnie i w porozumieniu zK. L.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzićBank (...) S.A.Oddział wT.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15000 złotych w ten sposób, że wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach wfirmie (...)z/s wI.ul. (...), w którym poświadczył nieprawdę co do zatrudnieniaK. L.w swojej firmie, któreK. L.przedłożył przy zawieraniu umowy lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji

tj. o czyn zart. 297 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

IV
w dniu 12 października 2011 r. wT.przyul. (...)kierował pojazdem markiM. (...)o numerach rej.(...)pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego wI.sygn. akt VI K(...)zakazu prowadzeniu pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy tj. od 21.10.2010 r. do 21.10.2011

tj. o czyn zart. 244 kk
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 roku (sygn. akt II K 536/12):
(...)

III
uznał oskarżonegoR. M.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia, tj. występku zart. 297§lkk iart. 13§lkkw zw. zart. 286 § 1 kki w zw. zart. 11 § 2 kki za to w myślart. 11 § 3 kkna podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkwymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył oskarżonemuR. M.za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia karę grzywny w wysokości 20 (dwudziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, przy czym na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu zatrzymanie w dniach 12.10.2011 r. i 13 .10.2011 r. i przyjął, że jeden dzień zatrzymania jest równoważny dwom stawkom dziennym grzywny;

V
uznał oskarżonegoR. M.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia, tj. występku zart. 244 kki za to na podstawieart. 244 kkwymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw miejsce orzeczonych wobec oskarżonegoR. M.w pkt III i V wyroku jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby;

(...)
VIII. zasądził od oskarżonegoR. M.na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 260 (dwustu sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył go wydatkami w części w kwocie 130 (stu trzydziestu) złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj:

-

art. 5 §2 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na rozstrzygnięciu w zaskarżonym wyroku nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady in dubio pro reo oraz na fragmentarycznej ocenie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy,

art. 4 kpkw zw. zart. 366 §1 kpkpolegającą na nie wyjaśnieniu i częściowym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego przy całkowitym braku inicjatywy w dążeniu do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

art. 7 kpkw zw. zart. 424 §1 kpkpoprzez jednostronną ocenę dowodów, co stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz na nie wskazaniu w uzasadnieniu wyroku na jakich konkretnie dowodach sąd meriti się oparł wydając wyrok i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych a także nie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku.

W związku z powyższymi zarzutami obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna.
Należy przypomnieć, że prawidłowość orzeczenia uzależniona jest od zrealizowania przez sąd dwóch podstawowych obowiązków. Pierwszego, polegającego na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący a do tego przewidziany przepisamikodeksu postępowania karnegooraz drugiego sprowadzającego się do oceny wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Instancyjna kontrola zaskarżonego wyroku prowadziła do wniosku, że Sąd Rejonowy rozpoznający przedmiotową sprawę, uczynił zadość obu tym wymaganiom. Dokonana przez sąd ocena wszystkich zgromadzonych dowodów jest bezbłędna. Uwzględnia ona bowiem treść owych dowodów, ich wzajemne relacje, a także wskazania wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Taki charakter tej oceny w konsekwencji powoduje, że korzysta ona z ochrony przynależnej jej z mocyart. 7 kpk.
Nie doszło także w przedmiotowej sprawie do obrazyart. 5 § 2 kpk. Skuteczne posłużenie się tym zarzutem, może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów a do takiej właśnie kategorii należy zarzut skarżącego. Powołanie się na istnienie nie dających się usunąć wątpliwości - jedynie w oparciu o subiektywne oceny i przekonania i w celu wsparcia tym stwierdzeniem polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie - nie stwarza stanu nie dających się usunąć wątpliwości o jakim mowa wart. 5 §2 kpk.
Słuszności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego nie podważają argumenty przytoczone przez apelującego. Te bowiem są nad wyraz polemiczne i co więcej, w wielu miejscach w ogóle nie uwzględniają treści zgromadzonych dowodów. Wbrew sugestiom skarżącego, to nie ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji, lecz ocena forsowana przez niego w apelacji jest fragmentaryczna i wybitnie wybiórcza. Obrońca kwestionując bowiem rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego akcentuje wyjaśnieniaK. L.z rozprawy oraz wersję prezentowaną przez oskarżonegoR. M., który konsekwentnie nie przyznawał się do winy odmawiając składania wyjaśnień, a pomija zupełnie stanowcze twierdzeniaK. L.z postępowania przygotowawczego oraz uzupełniające je zeznaniaP. K. (1),P. K. (2),D. B.czyP. J.. Jednoznaczna wymowa zeznań w/w świadków w powiązaniu z pierwszymi wyjaśnieniamiK. L.– ocenianymi przez pryzmat zasad logiki i doświadczenia życiowego – przekonują o winie oskarżonego w zakresie obu przypisanych mu czynów.

K. L.logicznie i rzeczowo zrelacjonował jak doszło do wystawienia przezR. M.fałszywego zaświadczenia o zatrudnieniu oraz podał okoliczności w jakich wykorzystał to zaświadczenie starając się o przyznanie kredytu wbanku (...). Poza tymK. L.opisał szczegółowo jaka była rolaR. M.akcentując to, że zgodził się on na podział po połowie pieniędzy pochodzących z kredytu oraz, że woził go zI.doT.do banków, w których starał się o kredyty. WersjęK. L.logicznie uzupełniają relacjeD. B.iP. J., a także zeznaniaP. K. (1)iP. K. (2).
Faktem jest, żeK. L.zmienił swoje wyjaśnienia na rozprawie przed sądem I instancji przecząc by umówił się z oskarżonymR. M.odnośnie podziału pieniędzy z kredytu oraz negując by toR. M.prowadził samochód w dniu 12 października 2011 roku, jednakże Sąd Rejonowy słusznie uznał, że zmienione wyjaśnienia nie zasługują - z przyczyn wypunktowanych w pisemnym uzasadnieniu wyroku - na wiarę. Rzecz bowiem w tym, że w postępowaniu przygotowawczymK. L.przyznając się do popełnienia zarzuconych mu czynów wyjaśnił, że zwrócił się doR. M.z prośbą by ten wystawił mu fikcyjne zaświadczenie o zatrudnieniu, gdyż zamierzał je wykorzystać starając się o kredyt w banku.K. L.dodał, że w zamian za wyświadczenie tej przysługi zaproponowałR. M.podział po połowie pieniędzy z udzielonego kredytu, na coR. M.przystał. Nie ma powodu by wyjaśnieniom w tej części nie dać wiary gdyżK. L.nie miał żadnego motywu by bezpodstawnie obciążaćR. M.. Nie było też tak, że powołując się na okoliczności niekorzystne dlaR. M.chciał umniejszyć swój udział w popełnionym wspólnie z nim przestępstwie bądź że przerzucał całą odpowiedzialność za ten czyn na niego. Nie sposób przy tym uwzględnić tłumaczeńK. L.kiedy podawał, że jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego w zakresie dotyczącymR. M.były wynikiem manipulacji ze strony przesłuchujących go funkcjonariuszy policji, którzy nakłonili go do obciążeniaR. M.. Sugestii tych dowody przeprowadzone w sprawie - chodzi między innymi o zeznaniaA. P.- nie potwierdziły. Zresztą wyjaśnieniomK. L.w analizowanej zakresie przeczą zasady logiki. Jaki bowiem policjanci nakłaniającyK. L.do obciążeniaR. M.mieliby motyw czy interes i dlaczego mieliby doradzać żebyK. L.nie brał wszystkiego na siebie.
Tak więc okoliczności przytaczane przezK. L.w postępowaniu przygotowawczym świadczą ewidentnie o tym, że oskarżonyR. M.dopuścił się czynu zarzuconego mu w punckie III a/o.R. M.doskonale zdawał sobie sprawę z tego w jakim celu ma zostać wykorzystane wystawiane przez niego fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu.K. L.prosząc go o to otwarcie przyznawał, że nie ma pieniędzy i potrzebuje wziąć kredyt a że jego działalność nie przynosiła dochodów to do ubiegania się o kredyt musi mieć wystawione przez niego zaświadczenie o zatrudnieniu. Jak wynika z wyjaśnieńK. L.,R. M.za tę przysługę miał otrzymać połowę pieniędzy z kredytu. O tym, że faktycznieR. M.miał otrzymać taką rekompensatę świadczy jego zaangażowanie w sprawę. Otóż, jak wynika z wyjaśnieńK. L.,R. M.woził go zI.doT.do banków, w których miał się starać o kredyty. Był na spotkaniu w(...)zP. J.. Zawiózł go też dobanku (...). Powyższe przekonuje, że faktycznieR. M.liczył na wymierną korzyść i miał interes w tym byK. L.otrzymał kredyt. W przeciwnym razie z pewnością nie podejmowałby aktywności o jakich mówiłK. L..
Także wyłącznie pierwotna wersjaK. L.odnośnie prowadzenia w dniu 12 października 2011 roku samochodu przezR. M.okazała się prawdziwa. Wyjaśnienia w tym zakresie potwierdzają zeznaniaP. K. (1)iP. K. (2), z których jednoznacznie wynika, że 12 października 2011 roku toR. M.prowadził samochód, którym obaj oskarżeni przyjechali naulicę (...)dobanku (...), w którymK. L.miał wziąć kredyt.P. K. (1)iP. K. (2)zaznaczali, że obserwowali samochód oskarżonych już od momentu kiedy jechaliulicą (...)aż do czasu kiedy zaparkował na parkingu w pobliżu ich radiowozu. Jak podkreślali, pasażer, którym okazał sięK. L.udał się do banku a kierujący - oskarżonyR. M.pozostał w samochodzie siedząc na fotelu kierowcy. Tak więc przez wzgląd na stanowcze zeznaniaP. K. (1)iP. K. (2)późniejszych wyjaśnieńK. L., w których zaprzeczył byR. M.prowadził samochód podając, że samochodem kierował bliżej nieokreślony mężczyzna o imieniuB., nie można uznać za polegające na prawdzie.
Uwzględnienie więc wyjaśnieńK. L.z postępowania przygotowawczego oraz zeznańD. B.iP. J.a takżeP. K. (1)orazP. K. (2), które podważyły wiarygodnośćR. M.kiedy nie przyznawał się do winy, prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzuconych mu czynów.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniesionej apelacji oraz nie dostrzegając żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze i będących podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu, Sąd Okręgowy uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kary jednostkowe za przypisaneR. M.czyny zostały ukształtowane prawidłowo. Ich wymiar uwzględnia dyrektywy zart. 53 kk. Kary te zostały orzeczone w dolnych granicach zagrożenia ustawowego więc z pewnością nie można ich uznać za surowe. Złagodzeniu tychże kar sprzeciwiała się dotychczasowa karalność oskarżonego. Zasadne było również wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany mu w punckie III zaskarżonego wyroku - z uwagi na jego działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej - kary grzywny. Ilość stawek dziennych jak również ich wysokość zostały ukształtowane w sposób uwzględniający dyrektywy zawarte wart. 53 kk, jak również wart. 33 § 1 i 3 kk. Podobnie zastrzeżeń nie budzi kara łączna, której wymiar uwzględnia zarówno reguły określone wart. 86 § 1 kk, jak również został ukształtowany w sposób umożliwiający spełnienie wobec oskarżonego celów kary.
O kosztach procesu w postępowaniu przed Sądem Okręgowym orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzając od oskarżonego opłatę sądową w kwocie 260 złotych obliczoną po myśliart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoraz obciążając go wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, albowiem jego sytuacja majątkowa na to pozwalała