Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 714/13
Data wyroku: 2013-09-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Małgorzata Tomkiewicz, Remigiusz Chmielewski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VII Ka 714/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 września 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Remigiusz Chmielewski,
Sędziowie:  SO Małgorzata Tomkiewicz,
SO Dariusz Firkowski (spr.),

Protokolant  sekr. sądowy Elżbieta Łotowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej

po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013r.
sprawyM. D. (1)(D.)
oskarżonego o przestępstwo zart. 190§1kkw zb. zart. 216§1kkw zw. zart. 11§2kkw zw. zart. 12 kki in.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. akt II K 662/12

I zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bartoszycach przekazuje,
II zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. D. (2)kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu oskarżonegoM. D. (1)w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku VAT od tej opłaty.

Sygn. akt VII Ka 714/13

UZASADNIENIE
M. D. (1)został oskarżony o to, że:

I w okresie od dnia 14 kwietnia 2010 roku do połowy miesiąca września 2011 roku, wB.i miejscowościK., gminaG., w woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie groził pobiciem, zabójstwem i zniszczeniem mieniaP. K. (1), podczas ich spotkań i rozmów telefonicznych, w wysłanych mu sms-ach i pokazywał je gestem, a groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, iż będą spełnione oraz w tym czasie wielokrotnie znieważał go, wyzywając słowami powszechnie uznanymi za obelżywe,
tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
II latem 2010 roku, wL., w woj.(...), stosował przemoc i groźbę bezprawną wobecP. K. (1)w celu zmuszenia go do określonego działania w ten sposób, iż grożąc mu pobiciem zmuszał do podpisania przygotowanej umowy kupna - sprzedaży jego samochodu markiV. (...), onr rej. (...), a następnie uderzył go pięścią w głowę i klatkę piersiową oraz kolanem w twarz,
tj. o przestępstwo zart. 191 § 1 k.k.;
III w okresie od zimy 2010 roku do lipca 2011 roku, wB., w woj.(...), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, co najmniej kilkakrotnie groził pobiciemK. W. (1), a groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, iż będą spełnione,
tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
IV w lipcu 2011 roku, wB., w woj.(...), groził pobiciemK. K., a groźba ta wzbudziła w niej uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona oraz w tym czasie znieważał ją słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe oraz naruszył jej nietykalność cielesną w ten sposób, że chwycił ją rękoma za ubranie i szarpał,
tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Bartoszycach wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013r. w sprawie II K 662/12

I oskarżonegoM. D. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z tym jednak ustaleniem w zakresie punktu III, iż oskarżony trzykrotnie groził pobiciemK. W. (1)i za to :
- za czyn określony w pkt. I aktu oskarżenia z mocyart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216§1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.kskazał go, zaś na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 12 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn określony w pkt. II aktu oskarżenia z mocyart. 191 § 1 kkskazał go i wymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
za czyn określony w pkt. III aktu oskarżenia z mocyart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkskazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- za czyn określony w pkt. IV aktu oskarżenia z mocyart. 190 § 1 k.k.w zb. zart. 216 § 1 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.kskazał go, zaś na podstawie art.. 190§ 1 kkw zw. 11§ 3 kkw zw. zart. 12 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
II na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce wymierzonych w pkt I wyroku wobec oskarżonegoM. D. (1)kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzył mu karę łączną 1 (jeden) roku pozbawienia wolności,
III na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70§1 pkt.1 k.k.,art. 71§1 k.k.iart. 73 §1 1 k.k.wykonanie wymierzonej wpunkcie IIkary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 (czterech) lat próby, wymierzając oskarżonemu karę 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych i oddając oskarżonego pod dozór kuratora sądowego,
IV na podstawie art. 72§1pkt.7a zobowiązał oskarżonegoM. D. (1)do powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonymP. K. (1)osobiście, telefonicznie i internetowo.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonego i zarzucił mu:
1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającą na obrazieart. 424 §1 kpk.art. 4 kpkorazart. 7 kpkpoprzez niedostateczne wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie odnośnie skazania oskarżonegoM. D. (1)na zeznaniachP. K. (1).K. K.,K. W. (1),M. M. (1).M. M. (2).M. R.,J. J.iK. D.złożonych w toku postępowania przygotowawczego, pomimo iż zeznania te pozostają w rażącej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego oraz z zeznaniami świadków7A. W. (1).M. B..P. B. (1)iD. B. (1).
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżonyD.popełnił czyny zarzucone mu punktach II, III i IV aktu oskarżenia, pomimo braku w tym zakresie dostatecznych dowodów.
3. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego za czyn z punktu I aktu oskarżenia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo tego, iż w przedmiotowej sprawie występują okoliczności, wskazujące na możliwość wymierzenia oskarżonemu za ten czyn kary samoistnej grzywny.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku i orzeczenie za czyn z pkt. I aktu oskarżenia samoistnej kary grzywny i uniewinnienie go od czynów z pkt. II – IV lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest zasadna w takim zakresie w jakim z jej treści wynika potrzeba uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Okręgowego konieczne jest ponowne przeprowadzenie dotychczasowych dowodów a to celem ustalenia kwestii odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane mu przestępstwa. W tej sytuacji przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutu związanego z kwestią wymiaru kary za czyn z pkt. I aktu oskarżenia.
Przede wszystkim zgodzić się należy z zarzutem skarżącego co do braku dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których nie dano wiary zeznaniom świadków:A. W., M.B.,P. B.iD. B.. Nie sposób bowiem uznać za prawidłowe jedynie stwierdzenia, że Sąd nie podziela ich twierdzeń z uwagi na ich sprzeczność z zeznaniami świadków którym dano wiarę – porównaj k.515. Oczywistym jest, że przy dwóch grupach dowodów Sąd I instancji miał prawo wybrać te, które w jego ocenie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności jednakże w takim wypadku konieczne jest tak przedstawienia okoliczności przemawiających za takim stanowiskiem ale i przekonującewykazaniepowodów, dla których inne dowody na ten przymiot nie zasługują. Tymczasem faktycznie – jak to trafnie zauważa skarżący- Sąd Rejonowy nie przedstawił analizy zeznań świadków opisujących zdarzenia zgodnie z wersją oskarżonego-k.520. W tej sytuacji w istocie nie jest możliwa kontrola instancyjna zapadłego orzeczenia, szczególnie w zakresie zachowań opisanych w pkt. II i IV aktu oskarżenia.
Ponadto w zakresie czynu z pkt. III aktu oskarżenia zauważyć należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku faktycznie nie wskazuje na czyn miałyby polegaćtrzykrotnezachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonegoK. W. (1)- porównaj k.512. Jak bowiem wynika z treści pkt. I sentencji, Sąd I instancji odmiennie niż to wskazano w akcie oskarżenia ustalił, żeM. D. (1)trzykrotnie groziłK. W.pobiciem. Tymczasem w uzasadnieniu jak na k.512 nie opisano tych trzech zachowań stwierdzając jedynie, że w okresie od zimy 2010r. do lipca 2012r. oskarżonykilkakrotniegroził pokrzywdzonemu, przy czym szczegółowo opisane jest jedynie zdarzenie faktycznie dotycząceM. Ł.. Zauważyć jednocześnie należy, żeK. W., któremu Sąd I instancji w pełni dał wiarę –k.514, w kontekście zarzutów stawianych oskarżonemu wskazywał, że świadkami zachowańM. D. (1)mieli być J.J.oraz P.B.i J.D.. Jednakże jak zdaje się wynikać z zeznań dwóch ostatnich wymienionych świadków z postępowania przygotowawczego, w czasie tego zdarzenia oskarżony miał jedynie zapukać w szybę pojazdu, którym kierował pokrzywdzony i nie wypowiadał wówczas żadnych gróźb- porównaj k.32odw-33, k.36odw.-37; Sąd Rejonowy zresztą uznał te zeznania za wiarygodne. Tym samym przy ponownym rozpoznaniu należy precyzyjnie ustalić czy ijakiezachowania oskarżonego względemK. W.winny być uznane za wyczerpujące dyspozycjęart.190§1 kk.
Odnośnie czynu z pkt. IV aktu oskarżenia, to oprócz uwag dotyczących konieczności dokonania analizy zeznań P. i D.B.konieczne jest dokonanie oceny i innych twierdzeń. Z treści zeznań pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego dotyczących robienia zdjęć pojazdowi przez oskarżonego wynika bowiem, że doszło wprawdzie do wymiany zdań pomiędzyM. D. (1)aK. K., jednakżeP. K.nie wspominał wówczas o tym aby oskarżony szarpał jego matkę za ubranie – k.40. RównieżK. D.stwierdziła, że nie słyszała aby oskarżony groziłK. K.a ponadto nic nie wspominała o szarpaninie-k.61odw.-62. W tej sytuacji Sąd I instancji winien wnikliwie i szczegółowo przesłuchać świadków na okoliczność zdarzenia z lipca 2011r. i dokonać ich pełnej oceny a to celem pewnego i jasnego ustalenia jego przebiegu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania-art.437§2 kpk,art.438pkt.2 kpkalbowiem wskazane uchybienia pozwalają na dokonanie rozstrzygnięcia w ramach kontroli odwoławczej-art.436 kpk. Przy ponownym rozpoznaniu postępowanie należy przeprowadzić z uwzględnieniem poczynionych uwag co winno być pomocne dla ustalenia stanu faktycznego i określenia kwestii odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane mu czyny.