Sąd Apelacyjny w Gdańsku
V Wydział Cywilny
Sygnatura akt: V ACa 177/13
Data wyroku: 2013-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Gawrylczyk, Rafał Terlecki, Zbigniew Koźma
Słowa kluczowe: Nieuczciwa Konkurencja
Podstawa prawna: art. 15 ust. 1 ppkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

Sygn. akt V ACa 177/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Zbigniew Koźma

Sędziowie:

SA Włodzimierz Gawrylczyk
SO del. Rafał Terlecki (spr.)

Protokolant:

sekretarz sądowy Joanna Makarewicz

po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie
sprawy z powództwaA. G.
przeciwko(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w(...)
z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt VIII GC 186/11

I
oddala apelację;

II
zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt: VACa 177/13

UZASADNIENIE
Powódka -A. G., domagała się zasądzenia od pozwanego -(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.kwoty 32.827,04zl wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu.
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 26 września 2011 r., w sprawie prowadzonej pod sygn. akt VIII GNc(...), Sąd uwzględnił roszczenie powódki i orzekł zgodnie z żądaniem zawartym w pozwie.
Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty domagał się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powódki na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VIII GC 186/11, Sąd Okręgowy w(...)oddalił powództwo oraz obciążył powódkę kosztami postępowania.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu I instancji:
Sąd Okręgowy w(...)ustalił w pierwszej kolejności, że strony łączyła wieloletnia współpraca, podejmowana w oparciu o umowy handlowe, każdorazowo negocjowane. Między innymi strony łączyła umowa współpracy handlowej(...)zawarta w dniu 28 lutego 2008 r. W imieniu powódki umowę ta podpisałM. G.– mąż powódki działający jako jej pełnomocnik.
Na podstawie przedmiotowej umowy powódka jako dostawca zobowiązała się do dostarczania na rzecz zamawiającego (pozwanego) towarów na zasadach szczegółowo określonych w umowie i załącznikach do umowy.
W § 2 umowy, strony zawarły zapis, iż powódka udziela pozwanemu rabatu promocyjnego uwidocznionego na fakturze, obowiązującego w okresie wspólnie ustalonych promocji. Strony umówiły się, że wysokość powyższego rabatu będzie ustalana indywidualnie do danej promocji pomiędzy stronami w formie pisemnej. W § 4 umowy pozwany zobowiązał się do świadczenia na rzecz powódki za wynagrodzeniem usług marketingowych polegających na gromadzeniu i opracowywaniu danych statystycznych dotyczących rotacji towarów pomiędzy pozwanym a poszczególnymi sklepami sieci(...)Za świadczenie usług powódka zobowiązała się zapłacić pozwanemu wynagrodzenie netto w wysokości 1,5 % wartości netto obrotów miesięcznie. W § 9 strony umówiły się, że powódka zamawiać będzie u pozwanego w ramach budżetu promocyjnego wynoszącego 6 % wartości miesięcznych obrotów netto promocje należących do powódki marek produktów w gazetkach promocyjnych wydawanych przez pozwanego. Z tytułu świadczonych w oparciu o umowę z dnia 28 lutego 2008 roku - usług marketingowych i promocyjnych pozwany wystawił powódce faktury na kwotę 6553,46 zł i na kwotę 26 213,86 zł.
Powódka obciążyła zaś pozwanego fakturami na kwotę 7910,40 i na kwotę 26 668,48 zł.
Na mocyaneksu nr (...)z dnia 7 lutego 2011 r. zawartego między powódkąA. G.a(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwe(...)i pozwanym doszło do przeniesieniaprzedsiębiorstwa (...)na rzecz(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwe(...). Przedmiotowy aneks dotyczył umowy o współpracy handlowej z siecią(...)nr(...)zawartej między stronami sporu w dniu 29 marca 2010 r.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w(...)ustalił na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów i dowodu z przesłuchania stron oraz świadków –M. G.,Z. B.,M. B.,J. B.iK. D..
Sąd I instancji dopuścił dowód z przesłuchania stron, tj.A. G.(powódki) oraz reprezentanta strony pozwanej -B. G..
Sąd Okręgowy wskazał przy tym, że powódka zeznała, iż wszelkimi szczegółami związanymi z przedmiotową umową stron, zajmował się jej mąż. Podała, że nie zna treści przedmiotowej umowy. Ze względu na brak wiedzy w tym zakresie, powódka oświadczyła, że nie jest w stanie wypowiedzieć się na okoliczności wskazane w tezie dowodowej.
Reprezentant pozwanej Spółki oświadczył, że pracuje w niej od 2009 r., jednak posiada wiedzę odnośnie tego, ze powódka nie zgłaszała w trakcie trwającej z pozwanym (od roku 2005) współpracy żadnych uwag, czy skarg powstałych na tle przedmiotowej umowy. Zdaniem przedstawiciela pozwanego, współpraca stron układała się dobrze, a umowa była w całości wykonywana.
W pierwszej kolejności uznał Sąd Okręgowy, że zarzut braku legitymacji czynnej powódki, wysunięty przez pozwanego, jest nieuzasadniony. Zarówno bowiem z zeznań świadkaM. G.jak i z treści zawartego między stronamianeksu nr (...)z dnia 7 lutego 2011 r. do umowy o współpracy handlowej(...)wynika, że przejęcie praw i obowiązków przezfirmę (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwywodzi się jedynie do praw wynikających z umowy, do której odnosi się aneks, nie zaś umowy objętej niniejszym sporem sądowym.
Dalej Sąd Okręgowy skonstatował, że rozstrzygnięcie między stronami niniejszego sporu w istocie rzeczy sprowadzało się do oceny czy w związku z zawartą między stronami umową o współpracy handlowej - centrum logistyczne nr(...)doszło do naruszenia przepisów art. 15 ust 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Sąd Okręgowy stwierdził, że skoro powód kwestionował prawidłowość postanowień zawartej z pozwanym umowy, w tym prawidłowość obciążania go kosztami umówionych usług i promocji, to na nim spoczywał ciężar wykazania, że były one niezasadne, zbyt wysokie i nieadekwatne do kosztów rzeczywistych.
Sąd Okręgowy, szeroko omawiając reguły oświadczeń woli określone wart. 65 kc, doszedł do wniosku, że pozwany wykazał, że powódka złożyła oświadczenie woli dokonywania przez pozwaną na jej rzecz usług marketingowych i promocyjnych w roku 2008 na warunkach określonych w łączącej strony umowie. Wskazał Sąd bowiem, że czynem nieuczciwej konkurencji będzie pobieranie opłat przez zamawiającego bez ekwiwalentu – niejako „pustych”. W sytuacji natomiast, gdy opłaty te będą pobierane za dodatkowe świadczenia – faktycznie wykonane – nie można mówić o naruszeniu zasad konkurencji.
Sąd Okręgowy wskazał, że pozwany nie tylko wykazał, że powódka zamówiła usługi promocyjne, lecz również wykazał ich wykonanie – jak choćby w postaci gazetki promocyjnej. Wskazał też Sąd Okręgowy, że działania promocyjne pozwanego nie ograniczały się tylko do promowania nazwy sieci handlowej pozwanego, lecz operowały zawsze firmą dostawcy towaru. Tym samym w ocenie Sądu Okręgowego, działania podjęte przez pozwanego miały wymierny skutek promocyjny dla powódki. Powódka nie wykazała, aby działania pozwanego zostały wykonane nieprawidłowo, niezgodnie z umową, lub by koszty działań promocyjnych zostały zawyżone.
W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd I instancji stwierdził, że analizując treść złożonego przez powódkę pozwu zauważyć należy, że oprócz treści znajdującej się na stronie pierwszej i drugiej uzasadnienia odnoszącej się do konkretnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, pozostała treść ma charakter uniwersalny, o dużym stopniu ogólności, mająca charakter wzorca pozwu stosowanego w dochodzeniu roszczeń z tytułu opłat półkowych. Dalej Sąd zważył, że w pozwie brak jest jakichkolwiek stwierdzeń odnoszących się co do rzeczywistej współpracy między stronami, okoliczności związanych z zawarciem umowy o współpracy handlowej nr(...), prowadzenia ewentualnych pertraktacji, faktycznej realizacji tej umowy i wywiązywania się przez pozwanego, w szczególności w zakresie wykonywania usług marketingowych oraz promocyjnych.
W dalszej części uzasadnienia Sąd Okręgowy wskazał jeszcze, że przesłuchana za stronę powodową właścicielkafirmy (...), która podpisała osobiście z pozwanym umowę o współpracy handlowej nr(...)oświadczyła, że nie posiada żadnej wiedzy na temat zawartej z pozwanym umowy, gdyż w tym czasie urodziła dziecko, a wszystkim zajmował się jej mąż.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy zważył, że w tych okolicznościach, gdy z uwagi na cofnięcie zgłoszonych dowodów i brak jakiejkolwiek wiedzy właścicielki na temat zawarcia i wykonywania łączącej ją z pozwanym umowy, powódka swoje roszczenia wywodzi na podstawie nie popartych żadnymi dowodami twierdzeń, zawartych jedynie w pozwie, które to co już wyżej podkreślono, ograniczają się do ogólnych stwierdzeń nie znajdujących odniesienia w konkretnym stanie faktycznym, to brak było podstaw do uwzględnienia powództwa. Sąd Okręgowy stwierdził bowiem, że w niniejszej sprawie, nie zostało udowodnione, że postępowanie pozwanego naruszało przepisy art 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,
Sąd Okręgowy zaznaczył jeszcze, że nie wystarczyło proste, jak to czyni powód w pozwie, odwołanie się do ich nazwy i funkcji, ale konieczne było wykazanie, że nastąpiło rzeczywiste naruszenie interesu dostawcy. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy wyraził przekonanie, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano, aby zaistniała sytuacja pobierania przez pozwaną tzw. "czystych" opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży, nazywanych też "opłatami półkowymi", które niewątpliwie w myśl art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji są opłatami nienależnymi, tj. pobieranymi "za nic". Sąd dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w trybieart. 233 kpcuznał zatem, że roszczenie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu albowiem powódka nie wykazała, aby pozwany dopuścił się czynu nieuczciwej konkurencji opisanego w art. 15 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Z tych samych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia roszczenia powódki w oparciu o przepisyart. 410 k.c.w zw. zart. 405 k.c.
O kosztach procesu orzeczono stosownie doart. 98 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w(...)z dnia 6 grudnia 2012 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt VIII GC 186/11, wywiodła powódka, zaskarżając ten wyrok w całości oraz formułując następujące zarzuty:
- naruszenie przepisów postępowania, a to:

A
art. 233 kpcpoprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału w sprawie,

B
art. 227 kpcpoprzez nieuwzględnienie faktów mających istotne znaczenie dla sprawy,

Nadto powódka zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci:

-

art. 3 w zw. z treścią art. 15 Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż opłaty pobrane przez pozwanego nie są deliktem czynu nieuczciwej konkurencji,

art. 353 (1) kcpoprzez jego błędną wykładnię i uznanie iż umowa łącząca strony była zawarta w oparciu o zasadę swobody umów i nie miała na celu obejścia przepisów ustawy (o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) .

Nadto powódka wskazała, że zaskarżonemu wyrokowi zarzuca nierozpoznanie istoty sprawy na skutek w/w naruszeń prawa procesowego jak i materialnego.
Wskazując na powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu od pozwanego na rzecz powoda za obie instancje według norm przepisanych, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu apelacji - powódka odniosła się do wskazanych wyżej zarzutów, szczegółowo argumentując swoje stanowisko w sprawie.

Pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny podziela dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne i rozważania w zakresie oceny materiału dowodowego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przyjmując je za podstawę także własnego rozstrzygnięcia i odwołuje się do nich bez potrzeby ich powtarzania.
W apelacji postawione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Zauważyć trzeba, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skuteczne zatem zgłoszenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r. II CKN 60/97).
Wyjaśnić przy tym trzeba, że w świetle utrwalonego stanowiska judykatury sąd odwoławczy bierze pod uwagę z urzędu jedynie przepisy prawa materialnego, związany jest natomiast zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa procesowego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r.,IIICZP 49/07).
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że są one bezzasadne.
Przepisart. 233 § 1 k.p.c.bezpośrednio dotyczy oceny dowodów i w konsekwencji ustaleń stanu faktycznego. Zarzut naruszenia tego przepisu może więc odnosić się wyłącznie do tego materiału dowodowego, który został przeprowadzony w postępowaniu sądowym, a nie dowodów, których sąd nie przeprowadził. Zarzut apelacyjny eksponujący obrazęart. 233 § 1 k.p.c.nie może być też stawiany skutecznie, jeżeli skarżący nie przedstawia, który dowód został wadliwie oceniony i dlaczego.
Z treści uzasadnienia apelacji można wprowadzić wniosek, że powódka kwestionuje ocenę dowodu w postaci łączącej strony umowy w współpracy. Jednakże Sąd Okręgowy dowód ten uwzględnił w całości, a jedynie nie wyprowadził z niego wniosków oczekiwanych przez skarżącą. Treść łączących strony zapisów umowy była w istocie bezsporna między stronami. Natomiast podnoszone w apelacji argumenty odnoszące się do okoliczności związanych z realizacją umowy nie znajdują oparcia w pozostałym materiale dowodowym. Jest bezsporne że umowa została zawarta między siecią handlowa a dostawcą towaru. Co samo w sobie nie świadczy o tym, że jest stosunek prawny sprzeczny z ustawą. Wnioski takie byłyby uprawnione w sytuacji , jak wyżej wskazano braku ekwiwalentności świadczeń obu stron. W szczególności do wniosków oczekiwanych w apelacji nie prowadzą zeznania powódki, która stwierdziła, że nie posiada żadnych wiadomości dotyczących realizacji umowy. Jednocześnie powódka cofnęła zgłoszony w pozwie wniosek o przesłuchanie świadków. Wbrew twierdzeniu apelacji, zeznania powódki Sąd Okręgowy dokładnie zanalizował – wskazując na brak wiedzy powódki o procesie negocjowania umowy. Zeznania zaś strony pozwanej wskazują na to, że umowa była wykonywana. W tej sytuacji niezrozumiałe są zarzuty powódki dotyczące braku wszechstronnego zbadania materiału dowodowego. Podnoszona przez powódkę okoliczność, że umowa miała charakter szablonowy, ograniczający możliwość negocjacji, nie jest wystarczająca do przyjęcia tezy, iż z treści łączącej strony umowy wynikało prawo do pobierania tzw. „opłat półkowych”. Wprost przeciwnie: literalna treść umowy wskazuje na to, że strona pozwana zobowiązana było do świadczeń ekwiwalentnych, a brak dowodów przeciwnych, wskazujących na to, że przewidziane umową świadczenia związane były jedynie ze standardową sprzedażą towarów ostatecznym odbiorcom. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, to właśnie na powódce spoczywał ciężar dowodu w niniejszej sprawie, tj. zwłaszcza co do kwestii ewentualnego wykazania, że pozwany pobierał tzw. "opłaty półkowe", co stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji, tj. mogłoby wypełniać hipotezęart. 15 ust. 1 pkt 4) Ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Powódka zgłosiła wniosek o przesłuchanie świadkaM. G.– osoby która negocjowała umowę – ale na inne okoliczności faktyczne. Sąd Apelacyjny zważył, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie było przeszkód, aby powódka zgłosiła ewentualny wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaM. G., tj. swojego męża również na okoliczność sposobu zawarcia umowy. Powódka w swoich zeznaniach wskazywała bowiem, że:"wszystkimi szczegółami umowy zajmował się jej mąż.Wiedziała zatem, ktomoże mieć ewentualne informacje istotne z punktu widzenia tejże sprawy. Nie przejawiła jednak żadnej inicjatywy dowodowej w tym zakresie, choć był on możliwy do przeprowadzenia i dostępny dla strony. Tym bardziej, że strona nie działała w procesie sama, a była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Jeżeli zaś strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowe rezygnuje z przeprowadzania dowodu na okoliczności mające decydujące znaczenie dla wyniku sporu sadowego, ponosi tego konsekwencje.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie było zatem rzeczą pozwanego by dowodzić - jak twierdzi powódka, że pobierał opłaty, które były wykorzystywane na czynności dotyczące interesu powódki, jej marki, logo czy towaru. To bowiem powódka podnosiła, że tak nie było, a więc to ją obciążał ciężar przeprowadzenia tego dowodu zgodnie zart. 6 Kodeksu cywilnego.
Nadto stwierdzić tu jeszcze należy, że powódka we wniesionej apelacji nie wskazała, jakie zasady logicznego rozumowania miałby naruszyć Sąd Okręgowy, oceniając materiał dowodowy w sprawie, a tylko tak sformułowany i należycie uzasadniony zarzut naruszenia przez Sądart. 233 § 1 k.p.c.mógłby ewentualnie skutkować jego uwzględnieniem.
Ugruntowany w orzecznictwie i judykaturze jest pogląd, że przepisart. 227 k.p.c., nie może być przedmiotem samodzielnego zarzutu apelacyjnego. Naruszenieart. 227 k.p.cmoże być podstawą sformułowania zarzutu, jeżeli strona wykaże, że sąd przeprowadził dowód na okoliczności niemające istotnego znaczenia w sprawie i mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, a także gdy sąd odmówił przeprowadzenia dowodu na fakty mające istotne znaczenie w sprawie, wadliwie oceniając, że nie mają one takiego charakteru (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 listopada 2008 r., II PK 47/08 i postanowienie Sądu Najwyższego z 11 maja 2005 r., III CK 548/04). Analiza uzasadnienia tego zarzutu apelacji prowadzi do wniosku że zarzut ten opiera się na nieporozumieniu. Apelujący bowiem wskazuje, że Sąd I instancji skupił się na wyjaśnieniu, czy umowa była wykonywana, nie zaś na pobraniu opłat innych niż marża handlowa. Słusznie wskazał natomiast Sąd Okręgowy, że pobieranie opłat za dodatkowe usługi świadczone przez właściciela sieci handlowej jest dopuszczalne, niedopuszczalne jest natomiast pobieranie opłat bez wykonania realnej usługi na rzecz dostawcy towaru.
Zarzuty naruszenia prawa materialnego także są chybione. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżąc zasadności tych zarzutów upatruje w błędnie jej zadaniem ustalonej podstawie faktycznej. Jednakże Sąd II instancji analizując zarzuty naruszenia prawa procesowego uznał, że są one bezzasadne, a w konsekwencji stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony prawidłowo.
Ustawodawca dla zaistnienia czynu nieuczciwej konkurencji wymaga spełnienia dwóch przesłanek: pobierania innych aniżeli marże handlowe opłat oraz uwarunkowanie przyjęcia do sprzedaży towaru od wyrażenia zgody na uiszczanie takich opłat(por. Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; Nowińska Ewa, Du Vail Michał; Autor komentarza do roz. 2 art. 15: Ewa Nowińska, Michał du Vail; LexPolonica).
Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy stwierdzić należy po raz kolejny, że powódka nie wykazała, aby zachowanie pozwanego wyczerpywało treść art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. Hipotezą czynu nieuczciwej konkurencji unormowanego w art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. jest bowiem uwarunkowanie przyjęcia do sprzedaży od uzyskania za to od dostawcy opłat. Otóż z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy odbiorca narzuca dostawcy takie opłaty bez spełnienia przez niego świadczenia wzajemnego i bez negocjacji. Nie można jednak wykluczyć, że między dostawcą a kupującym mogą być nawiązywane relacje umowne, które będą uzasadniały obowiązek świadczenia pieniężnego po stronie dostawcy wówczas, gdy będą one stanowiły ekwiwalent świadczeń ze strony kupującego, polegającego na innych świadczeniach niż sprzedaż samego towaru. Sama okoliczność, że projekt umowy został sporządzony przez kupującego i przesłany do akceptacji nie oznacza jeszcze, że dostawca pozbawiony był jakiejkolwiek możliwości negocjacji warunków umowy. Taka okoliczność musiałaby wynikać z ustaleń faktycznych w danej sprawie. Dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. nie są zatem objęte takie sytuacje, w których obowiązek świadczenia pieniężnego powstaje jako ekwiwalent świadczeń kupującego, nieobjętych treścią umowy sprzedaży. Dopuszczalność ich zawarcia wynika z obowiązującej zasady swobody umów (art. 3531k.c.).
Skutkiem zamieszczenia w umowie klauzul zakazanych na mocy art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. jest nieważność ex lege umowy w tej części (art. 58 § 1 i 3 k.c.). W niniejszej sprawie powódka jednakże nie udowodniła, aby zachowanie pozwanego wyczerpywało hipotezę z przywołanego wyżej przepisu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a więc także i zarzut naruszeniaart. 58 § 1 i 2 k.c.nie mógł odnieść zamierzonego efektu. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie można też dopatrzyć się w łączącej strony umowie naruszenia inny przepisów prawa materialnego czy zasad współżycia społecznego. Skoro bowiem powódka nie wykazała, aby zachodził brak ekwiwalentności świadczeń, to tego typu umowy, które zapewniają sprzedawcy promocję jego produktów (gazetki promocyjne) oraz umożliwiają racjonalne planowanie sprzedaży (dane statystyczne dotyczące rotacji towarów), uznać należy za dopuszczalne w świetle obowiązującej zasady swobody umów.

W tym stanie rzeczy nie podzielając wskazanych wyżej zarzutów apelacji ani argumentacji zgłoszonej na jej poparcie, na podstawieart. 385 k.p.c.oddalono apelację.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 5w zw. z§ 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduz dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu.