Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
XVI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XVI GC 1740/11
Data wyroku: 2013-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Teza: przedawnienie roszczenia o odszkodowanie, ustalanie wysokości szkody

Sygn. akt XVI GC 1740/11

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 25 sierpnia 2011 r.(...) S.A.V.(...)wW.wniosła o zasądzenie od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.wW.kwoty 27.177 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lutego 2009 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu (pozew k. 3 – 91).
W uzasadnieniu powód wskazał, iż dochodzi odszkodowania z tytułu czynu niedozwolonego, za który odpowiedzialność ponosił ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.
Na skutek wypadku drogowego uszkodzony został ładunek przewożony przez samochódM. (...)onr rej. (...)m.in. baterie kondensatorów. Wysokość szkody wyniosła 27.177 zł.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwanyTowarzystwo (...) S.A.wW.zaskarżył wydany w sprawie nakaz zapłaty w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu (sprzeciw k. 107 – 112).
Pozwany podniósł zarzut przedawnienia a także wskazał, że według ekspertyzy prywatnej baterie kondensatorów nie zostały w wypadku uszkodzone.
Ustosunkowując się do sprzeciwu powód stwierdził, że roszczenie przedawnia się z upływem 20 lat, gdyż szkoda wynikła z występku. Ponadto stwierdził, że w pozwie zostały zgłoszone dowody na potwierdzenie wysokości szkody (k. 127 - 181).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9 maja 2007 r. wG.kierujący pojazdem markiT. (...)nr rej. (...)M. K.ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej wTowarzystwie (...) S.A.wW.(zwanym dalejW.) nie zachował ostrożności, nie dostosował prędkości do panujących warunków, zjechał na przeciwległy pas i uderzył czołowo w prawidłowo jadący z przeciwnego kierunku jazdy pojazd markiM. (...)onr rej. (...), którym kierowałJ. Z.(okoliczność nie sporna, dowód: zeznania świadkaJ. Z.k. 246, protokół oględzin miejsca wypadku i pojazdu k. 4 - 7v, k.10 - 11 v akt 2 Ds. 461/07, zdjęcia k. 49 - 58 akt 2 Ds. 461/07, szkice k.60 akt 2 Ds. 461/07, notatki policyjne k.1-3 v akt 2 Ds. 461/07). W wyniku wypadku pasażerka z samochoduT. (...)odniosła obrażenia, które naruszyły czynności narządów ciała na okres przekraczający 7 dni (dowód: kopia postanowienia o umorzeniu dochodzenia k. 26).
Uszkodzony został ładunek przewożony w samochodzie markiM. (...)nr rej. (...)należący doK. M.(dowód: zeznania świadkaJ. Z.k. 246, świadkaK. M.k. 262, świadkaZ. O.k. 280, dokumentacja fotograficzna k. 90, dowód z oględzin zdjęć k. 347 wydruki zdjęć k. 129 - 180 , kopia protokołu szkody k. 67 -68, kopie rachunków k. 34 - 36, 39 - 42, 45, 47- 48, zestawienie uszkodzeń k. 61 - 63, kopia listy przewozowej k. 76 - 78, opinia biegłego sądowego mgr inż.K. P. (1)k. 291 - 310).
Nie wszystkie przewożone kondensatory w ilości 66 sztuk zostały uszkodzone, nie wszystkie powinny być wymienione, zostały uszkodzone jedynie 3 z 6 obudowy kondensatorów (dowód: opinia biegłego sądowego mgr inż.K. P. (1)k. 305 - 306). Nie było podstaw do utylizacji wszystkich kondensatorów (dowód: opinia biegłego sądowego mgr inż.K. P. (1)k. 305 - 306). Koszt 7089,74 zł związany z utylizacją, wymianą wszystkich obudów kondensatorów, zakupem nowych kondensatorów nie był związany ze zdarzeniem wywołującym szkodę (dowód: opinia biegłego sądowego mgr inż.K. P. (1)k. 306).
Wysokość szkody wyniosła 20.087,26 zł (dowód: opinia biegłego sądowego mgr inż.K. P. (1)k. 291 - 310).
(...) S.A.V.(...)wW.(zwane dalej InterRisk) wypłaciłoK. M.na podstawie zawartej z nim umowy ubezpieczenia odszkodowanie łącznie w kwocie 27.177 zł (dowód: kopia decyzji o przyznaniu odszkodowania k. 31, 38, 50, kopia polisy k. 82).
W dniu 19 stycznia 2009 rI.wystąpiło z roszczeniem o zwrot wypłaconego odszkodowania doW.(dowód: informacja w treści pisma z 29.01.2009 r k. 75 akt szkody).
Warta odmówiła wypłaty odszkodowania najwcześniej w dniu 29 stycznia 2009 r.
Pozew został złożony w dniu 25 sierpnia 2011 r (dowód: stempel na kopercie k. 91).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych odpisów i kopii dokumentów złożonych w aktach oraz aktach szkody oraz aktach postępowania przygotowawczego 2 Ds. 461/07, twierdzeń stron co do okoliczności niespornych, zeznań świadkówJ. Z.(k. 245 - 246),K. M.(k. 262 - 263),Z. O.(k. 280 - 281) i pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki elektrotechniki, elektroenergetyki, elektroniki mgr inż.K. P. (2)(k. 291- 310) i uzupełniającej (k. 334 - 335).
Autentyczność złożonych dokumentów nie była kwestionowana. Żadna ze stron nie żądała złożenia oryginałów dokumentów tych, których złożono kopie.
Sąd dopuścił dowód z tych dokumentów (wymienionych w treści postanowienia z 29 maja 2012 r k. 214) znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego, które dotyczą okoliczności istotnych dla sprawy a ponadto ich dopuszczenie nie jest sprzeczne z zasadą bezpośredniości. Wniosek o dopuszczenie dowody z innych dokumentów oddalił.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaJ. Z.(k. 245 – 246)z wyjątkiem tego, iż w wyniku wypadku kondensatory uległy uszkodzeniu w 100 %tach, gdyż jest to sprzeczne z opinią biegłego Opinia biegłego jak zostanie wskazane niżej została uznana za prawidłową. Biegły wydał swoją opinię w oparciu o wiadomości specjalne, których świadek nie posiada. Dlatego też sąd nie dał wiary zeznaniom świadka w tej części, w pozostałej natomiast sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, gdyż nie są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem w sprawie.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaK. M.(k. 262 - 263)z wyjątkiem tego, że wszystkie kondensatory zostały uszkodzone, że było ryzyko przemieszczenia płytek wewnątrz kondensatora gdyż jest to sprzeczne z opinią biegłego, który wprost podważył wiarygodność takich zeznań. Jak wskazano wyżej biegły wydał swoją opinię w oparciu o wiadomości specjalne, których świadek nie posiada. Dlatego też sąd nie dał wiary zeznaniom świadka w tej części, w pozostałej natomiast sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, gdyż nie są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem w sprawie.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaZ. O.(k. 280 - 281)w całości, gdyż są spójne logiczne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaK. M.na okoliczność uzyskania przez niego odszkodowania, gdyż jest to okoliczność nie sporna (k. 214).

Sąd uznał opinię biegłego sądowegomgr inż.K. P. (2)(k. 291- 310 i k. 334 - 335)za prawidłowo sporządzoną w całości, gdyż jest spójna, logiczna, rzetelna, dokładna, kompletna, znajdująca oparcie w dokumentach przyjętych za podstawę dokonanych ustaleń faktycznych i sporządzona została przez osobę posiadającą fachową wiedzę w swej dziedzinie. Opinia biegłego jest konsekwentna. Biegły w swojej opinii podał szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie dla wyprowadzonych przez siebie wniosków ilustrując ją także odpowiednimi zdjęciami z materiału dowodowego i rysunkami.
Pozwany nie zgłaszał do niej uwag natomiast zastrzeżenia powoda stanowią polemikę w sferze wiadomości specjalnych. Sąd nie może oceniać opinii w zakresie przedstawionych tam wniosków wynikających z wiadomości specjalnych. Sąd może stwierdzić, iż wnioski czy inne twierdzenia zawarte w opinii są nie logiczne, sprzeczne, nie wiarygodne w tej części, w której nie odwołują się do wiadomości specjalnych lub dotyczą ogólnie dostępnej wiedzy.
To biegły ma wiedzę jak wykonany jest kondensator, i jakie czynniki powodują jego uszkodzenie a jakie nie świadczą jeszcze o niesprawności kondensatorów. Biegły ustosunkował się w pisemnej opinii uzupełniającej do zastrzeżeń powoda. W ocenie sądu biegły wyjaśnił w niej wszelkie wątpliwości. Żadne z jego twierdzeń nie jest nie logiczne, nie ma także w opinii sprzeczności. Nie ma podstaw, aby kwestionować twierdzenia biegłego w zakresie wiadomości specjalnych. Wnioski zostały przekonująco uzasadnione. Sąd wziął także pod uwagę, że w toku postępowania likwidacyjnego sporządzono prywatną ekspertyzę, której wnioski były tożsame z opinią wydaną w postępowaniu sądowym, co wskazuje, że inne osoby posiadające wiadomości specjalne także dochodzą do tych samych wniosków. Oczywiście opinia prywatna jest jedynie dowodem na złożenie przez daną osobę określonego oświadczenia, nie jest dowodem z opinii biegłego.
Dlatego sąd uznał opinię biegłego mgr inż.K. P. (2)w całości za prawidłową.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Roszczenie powoda oparte jest oart. 828 § 1 k.c.w zw. zart. 822 k.c.iart. 436 § 2 k.c.
Okoliczności dotyczące przebiegu zdarzenia z wyjątkiem tego, co uległo uszkodzeniu nie były sporne.
W pierwszej kolejności należało zbadać zarzut przedawnienia, gdyż gdyby był on zasadny to dalsze postępowanie byłoby zbędne.
Szkoda miała miejsce w dniu 9 lutego 2007 r. a pozew wniesiono w dniu 25 sierpnia 2011 r.
Zgodnie zart. 4421 § 1 kcroszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym przedawnia się z upływem trzech lat od dnia którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie. Powód powołuje się na przepisart. 4421 § 2 kczgodnie z którym jeżeli szkoda wynikła z występku roszczenie przedawnia się z upływem lat 20 od popełnienia przestępstwa.
Postępowanie karne zostało umorzone i nie ma wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa. Sąd cywilny jest władny także samodzielnie ustalić fakt popełnienia przestępstwa ale z ustaleniem reguł prawa karnego (por. wyrok SN z 7 lutego 2000 r. I CKN 208/98 nie publ.).
Z uwagi na fakt, iż winaM.K.`ego nie była kwestionowana i naruszenie przez niego zasad ruchu drogowego. W wyniku wypadku doszło do uszkodzenia ciała pasażerki naruszającego czynności narządów ciała na okres przekraczający 7 dni co wyczerpuje znamiona występku zart. 177 § 1 kk.
Nawet jednak gdyby uznać, iż jest to za mało do stwierdzenia tego występku to ważniejsze jest, że doszło w niniejszej sprawie do przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zgłoszenie szkody ubezpieczycielowi - pozwanemu. Do niniejszej sprawy ma bowiem także zastosowanie przepisart. 819 § 4 kczgodnie z którym bieg przedawnienia przerywa się przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub zgłoszenie zdarzenia. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia w którym zgłaszający roszczenie otrzymał na piśmie oświadczenie o przyznaniu lub odmowie świadczenia.
Jak wynika z akt szkody z pisma z dnia 29 stycznia 2009 r. (k. 75) szkodę zgłoszono w dniu 19 stycznia 2009 r. roszczenie nie było wówczas jeszcze przedawnione. Nie ma w aktach szkody ani aktach sprawy pisma odmawiającego wypłaty odszkodowania ale nawet gdyby przyjąć iż odmowa nastąpiła w dniu 29 stycznia 2009 r (jest to najwcześniejsza data jaką można przyjąć) to od tego dnia należy ponownie liczyć 3 letni termin przedawnienia, który znów skutecznie został przerwany przez wniesienie pozwu w sierpniu 2011 r.
Roszczenie powoda zatem nie uległo przedawnieniu.
Przechodząc do zarzutu odnośnie zarzutu wysokości szkody należy stwierdzić, iż przeprowadzone postępowanie potwierdziło w części zarzut pozwanego (o ile nie w całości gdyż pozwany nie wskazał dokładnie w jakiej części kwestionuje wysokość szkody).
Wysokość szkody wynika z opinii biegłego sądowego, którą to opinię sąd uznał za prawidłową, fachowo sporządzoną.
Wynika z niej, że nie ma dowodów, że uszkodzeniu uległo 66 sztuk kondensatorów i że nie można tego stwierdzić, bez przeprowadzenia pomiarów stanu izolacyjności (k. 305). Nie było zatem podstaw do zakwalifikowania wszystkich kondensatorów do wymiany. W związku z tym biegły wskazał, iż nie było podstaw do zakupu nowych kondensatorów i wysokość szkody powinna być pomniejszona o 5421,20 zł. Ponadto biegły stwierdził, że nie ma dowodów na to, że uszkodzeniu uległy wszystkie obudowy a jedynie można stwierdzić to w odniesieniu do 3 sztuk z 6. Zatem wypłacone odszkodowanie powinno być pomniejszone o kwotę 876,54 zł (k.306). Biegły uznał także za nienależny koszty utylizacji kondensatorów w kwocie 792 zł bowiem nie było podstaw do stwierdzenia, że kondensatory są nie sprawne. Łącznie zatem z opinii biegłego wynika, że wypłacone odszkodowanie powinno być pomniejszone o 7.089,74 zł. Co do pozostałej części wypłaconego odszkodowania biegły uwag nie zgłosił. Jak już wskazano wyżej sąd uznał opinię biegłego za prawidłową. Sąd przyjął opinię uzupełniającą sporządzoną w takiej formie (bez własnoręcznego podpisu) z uwagi na pobyt biegłego w Afganistanie. Jak już wskazano w ocenie sądu biegły wyjaśnił w niej wszelkie wątpliwości.
Uznając opinię biegłego za prawidłowo sporządzoną sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego na te same okoliczności co dotychczas (k. 348). Jak wskazuje się w orzecznictwie „Nie można przyjmować, że sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest dla strony niekorzystna. Potrzeba powołania innego biegłego powinna bowiem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii” (por. wyrok SN z 12.02.2003 r V CKN 1622/00 nie publ., wyrok SN z 4.08.1999 r. I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807). Jak już wskazano sąd nie znalazł podstaw do uznana, że wydana opinia jest wadliwa.
W tej sytuacji skoro powód wypłacił odszkodowanie w wysokości 27.177 zł a biegły zakwestionował wysokość odszkodowania w części dotyczącej łącznie kwoty 7.089,74 zł zatem wysokość szkody za którą odpowiada pozwany należy określić na kwotę 20.087,26 zł.
Na podstawieart. 828 § 1 k.c.w zw. zart. 822 k.c.iart. 436 § 2 k.c.iart. 361 k.c.należało zatem zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 20087,26 zł a żądanie zasądzenia kwoty 7089,74 zł oddalić.
O odsetkach sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c.w zw. zart. 455 k.c.w zw. zart. 817 § 1 k.c.
Dowodem na otrzymanie przez pozwanego zgłoszenia szkody jest pismo z dnia 29 stycznia 2009 r. znajdujące się w aktach szkody (k. 75) w treści którego znajduje się informacja o przyjęciu w dniu 19 stycznia 2009 r. zgłoszenia szkody.
30 dniowy termin do zapłaty należy liczyć od tej daty co oznacza, że termin zapłaty przypadał na dzień 19 stycznia 2009 r. Zatem roszczenie było wymagalne w dniu 19 lutego 2009 r.
O tej daty zatem Sąd zasądził odsetki ustawowe a żądanie zasądzenia odsetek za okres wcześniejszy oddalił.
O kosztach sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.rozliczając je stosunkowo.
Powód wygrał sprawę w 74 % tach, pozwany wygrał w 26 % tach.
Kosztami poniesionymi przez powoda była opłata sądowa od pozwu w kwocie 1359 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 2400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, opłata od zażalenia 272 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w postępowaniu zażaleniowym 600 zł, wydatki na poczet opinii biegłego 1436,40 zł. Łącznie powód poniósł koszty procesu w kwocie 6084,40 zł z czego 74 % to 4502,46 zł. Natomiast na koszty poniesione przez pozwanego złożyło się wynagrodzenie adwokata w kwocie 2400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Łącznie koszty procesu pozwanego wyniosły 2417 zł, z czego 26 % to 628,42 zł.
Dokonując kompensacji tych kwot i ich zaokrąglenia należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3874 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę sąd orzekł jak na wstępie.

Zarządzenie:
Odpis uzasadnienia wraz z odpisem wyroku doręczyć pełnomocnikom stron.
SP pokryte