Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 307/13
Data wyroku: 2013-07-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Andrzej Tekieli Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt VI Ka 307/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie  SO Andrzej Tekieli SO Andrzej Wieja
Protokolant Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Lesława Kwapiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013r.
sprawyM. P. (1)
oskarżonego zart. 204 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II K 1731/11
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. P. (1)w ten sposób:
- w pkt II części dyspozytywnej wyroku że uniewinnia go od popełniania zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku i stwierdza, że koszty postępowania w tej części ponosi Skarb Państwa,
- stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt V części dyspozytywnej wyroku straciło moc,
- na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkwymierza oskarżonemu za zbiegające się przestępstwa przypisane mu w pkt I, III i IV części dyspozytywnej wyroku karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 307/13

UZASADNIENIE
M. P. (1)(nazwisko rodoweS.) został oskarżony o to, że:

1
w okresie od 01 września 2010 roku do 6 grudnia 2010 roku wJ.działającwspólnie i w porozumieniu z inną osobą czerpali korzyści majątkowe z uprawiania przezV. W.prostytucji w wynajmowanym przez nich mieszkaniu znajdującym się przyul.(...)uzyskując z tego kwotę nie mniejszą niż po 4.500 zł, czyniąc z jegopopełnienia stałe źródło dochodu, przy czym czynu tegoM. P. (1)dopuścił się będącuprzednio skazany za przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia25.02.2005 roku sygn. III K 478/04 na karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności zaczyny zart. 158 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.orazart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 29.10.2007 r. sygn. II K 147/07 zaprzestępstwa podobne za czyny zart. 59 ust. l Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniunarkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności,następnie objętymi wyrokiem łącznym z dnia 26.08.2008 r. sygn. III K 326/08 na karę łączną8 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 27.05.2004 r. do dnia 29 stycznia2010 roku, kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony

to jest o czyn zart. 204  §  2 k.k.w zw. zart. 65  §  1 k.k.w zw. zart. 64  §  1 kk

2
w okresie od maja 20 l O roku do lipca 2010 roku, a w okresie od lipca 2010 roku do 17września 2010 roku oraz od przełomu listopada/grudnia 2010 roku do dnia 10 stycznia 2011roku wJ.przy ul.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działającwspólnie i w porozumieniu z inną osobą ułatwialiB. K.uprawianie prostytucji wten sposób, że udostępniali jej na ten cel pomieszczenia mieszkalne przy czymM. P. (1)czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt 1

to jest o czyn zart. 204  §  1 k.k .w zw. zart. 64  §  1 kk.

3
w dniu 06 grudnia 2010 roku wJ.zabrał w celu przywłaszczenia dwa telefonykomórkowe marki LG o wartości nie mniejszej niż 400 zł oraz Samsung wartości niemniejszej niż 200 zł w łącznej kwocie 600 zł, czym działał na szkodęV. W.przyczym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt 1

to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

4
w okresie od 6 grudnia 2010 roku do 08 grudnia 2010 roku wJ.działając czynemciągłym w wykonaniu z góry powziętego zamiaru używając przy tym przemocy i gróźbbezprawnych wobecV. W., zmuszał ja do określonego zachowania, pozbawił jąwolności, wywierał wpływ na nią jako świadka, jak również usiłował doprowadzić ją douprawiania prostytucji, w szczególności zaś:

A
w dniu 06 grudnia 2010 roku w mieszkaniu przy ul.(...), używając

wobec niej przemocy polegającej, na uderzeniu ją pięścią w twarz, kopiąc po całym
ciele, grożąc wywiezieniem za granicę, zmusił ją do rozebrania się, ogolenia części
głowy maszynka do golenia, a następnie kilkukrotnie zanurzył jej głowę w muszli
klozetowej, do napisania listu pożegnalnego do matki, a nadto zmusił ja do
rozebrania się i utrwalił jej nagi wizerunek robiąc zdjęcia aparatem cyfrowym, jak
też w celu uniemożliwienia złożenia zawiadomienia o przestępstwie i złożenia
zeznań w charakterze świadka na okoliczności przemocy stosowanej wobec
M. P. (2), obrotu narkotykami oraz jego udziału w pobiciu, przy czym
w/wm groźby wzbudziły u niej obawy, iż zostaną spełnione

B
w dniu 06 grudnia 2010 roku w mieszkaniu przyul (...)działając wspólnie iw porozumieniu zM. P. (2), która miała ją pilnować, pozbawiłV. W.wolności zakazując jej opuszczenie mieszkania do momentu jego powrotu

C
w okresie od dnia 07 grudnia 2010 roku do dnia 08 grudnia 2010 rokukilkukrotnie, w tym również za pośrednictwem telefonu groziłV. W.pozbawieniem życia oraz uszkodzeniem ciała w tym w celu uniemożliwienia jejzeznań w charakterze świadka, przy czym groźby te wzbudziły u w/wymuzasadnione obawy, że zostaną spełnione

D
w okresie od 06 grudnia 2010 roku do 08 grudnia 20101 roku, w tym wokolicznościach, jak opisane w pkt 1, jak też grożąc w/wym pozbawieniem życiaoraz uszkodzeniem ciała jej matkiB. W., a nadto żądając od niej kwoty2500 zł, usiłował doprowadzićV. W.do uprawiania prostytucji, przyczym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę w/wym.

przy czymM. P. (1)czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwaopisanych w pkt 1
to jest o czyn zart. 191 § 1 k.k.,art. 191a § 1 k.k.,art. 245 k.k.,  w  zw. zart. 11 § 2 k.k.,art.189 § 1 k.k.art. 245 k.k.iart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 13 §1 k.k.w zw. zart.203 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 27 marca 2013r. (sygn. akt IIK 1731/11):

I
oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynuopisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart.65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.j za to na podstawieart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 §1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart.45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej w kwocie 4.500złotych na rzecz Skarbu Państwa;

II. oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynuopisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 204 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 204 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności,
III. oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynuopisanego w pkt. 3 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego karęgrzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotychkażda
IV. oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynuopisanego w pkt. 4 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 191 § 1 k.k.,art. 191a § lk.k.,art. 245 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 189 § l k.k.art. 245 k.k.iart. 190 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 13 § l k.k.w zw. zart. 203 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § l k.k.i za to na podstawieart. 203 k.k.wymierzył mu karę l (jednego) roku i 8(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoM. P. (1)kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 3 (trzech) latpozbawienia wolności;

VI. na mocyart. 624 § l k.p.k.zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwakosztów sądowych w całości.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoM. P. (1). Na podstawie przepisów art.: 444k.p.k.; 445§ 1 k.p.k.oraz447 § 1 k.p.k.zaskarżył powyższe orzeczenie w całości. Na podstawie przepisuart. 427 § 2 k.p.k.zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

l
obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.}, która mogła mieć wpływ na treść

orzeczenia, mianowicieart. 41 § 1 k.p.k., polegająca na tym, że mimo istnienia okolicznościmogącej wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności Sędziego, wyrażającej się w
ujawnieniu przez Sędziego poglądu, co do przewidywanego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, sędzia nie został wyłączony od udziału w sprawie,

2
obrazę prawa procesowego, a mianowicieart. 7 k.p.k, orazart. 410 k.p.k., mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów oraz braku wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wszystkich istotnych okoliczności ujawnionych w sprawie korzystnych dla oskarżonego poprzez całkowite pominięcie zeznań świadkaM. K.iŁ. Z.złożonych w toku rozprawy, z jednoczesnym niewskazaniem przez Sąd, czy dał on wiarę tym zeznaniom, w jakiej części, a jak nie, to dlaczego, podczas gdy zeznania te są korzystne dla oskarżonegoM. P. (1), .co doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony dopuścił się czynów opisanych w pkt. 4 części wstępnej wyroku, przy czym Sąd oparł ustalenia faktyczne odnośnie tych istotnych okoliczności jedynie na podstawie zeznań pokrzywdzonejV. W., nie ustosunkowując się w ogóle do odmiennych dowodów dotyczącego tych samych okoliczności.

3
naruszenieart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku wszystkich dowodów, na których Sąd oparł ustalenia faktyczne dokonane w sprawie, a jedynie wymienienie części tych dowodów z ograniczeniem do wskazania, że ustaleń tych dokonano również na podstawie "pozostałego materiału dowodowego w sprawie", a także poprzez nieprzeanalizowanie przez Sąd i niedokonanie oceny dowodów w postaci zeznań wszystkich świadków, co uniemożliwia dokonanie analizy podstaw orzeczenia i tym samym kontrolę instancyjną,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt 3

k.p.k.), mający wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżonyM. P. (1):
- uderzył pokrzywdzonąV. W.dwukrotnie w twarz, jak również kopał ją po całym
ciele, w sytuacji kiedy obrażenia, których doznała pokrzywdzona tego nie potwierdzają,
- nakazał pokrzywdzonej rozebranie się do naga, po czym wykonał jej fotografię, w sytuacji
kiedy z opinii biegłego z zakresu informatyki jednoznacznie wynika, że w aparacie
fotograficznym zabezpieczonym w momencie zatrzymania oskarżonego nie było
rzeczonych zdjęć, ani takie zdjęcia nie zostały przez nikogo wykasowane z aparatu po ich
wykonaniu,
- zabrał w celu przywłaszczenia dwa telefony komórkowe markiL.należące dopokrzywdzonej, w sytuacji kiedy z zeznań świadkaM. K.wynika, że zjednego z tychże telefonów otrzymywał wiadomości tekstowe od pokrzywdzonej już podniu 08 grudnia 2010 r.,
- nakazał pokrzywdzonej ogolenie głowy, kiedy z zeznań świadkówB.1M.K.wynikało coś odmiennego, ewentualnie, w razie gdyby Sąd nie podzielił argumentacji obrońcy dotyczącej wyżej opisanych zarzutów wyrokowi zarzucił:
5. na podstawieart.438 pkt 4 kpkrażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności poprzez orzeczenie kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności podczas gdy okoliczności związane z zachowaniem oskarżonego i popełnionym czynem przemawiają za orzeczeniem kary znacznie niższym wymiarze.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie w zakresie zarzutu opisanego w punkcie 5 na podstawie przepisów art.art. 427§1 oraz 437§1 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Chybiony był pierwszy zarzut w apelacji, a mianowicie obrazy postępowania poprzez naruszenie dyspozycjiart. 41§1 kpk. Wbrew temu zarzutowi Sąd Rejonowy w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2012r. nie wyraził żadnego poglądu odnośnie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie któregokolwiek z zarzucanych oskarżonemu czynów. W postanowieniu tym Sąd I instancji wskazał jedynie, że ocena zachowań oskarżonego opisana w zarzucie 4 aktu oskarżenia zdaniem tego Sądu, z uwagi na zachowania oskarżonegoopisanew zarzucanym mu czynie może prowadzić do wniosku, że czyn ten zakwalifikować należy zart. 189§3 kk, a nie jak to przyjął oskarżyciel w proponowanej kwalifikacji prawnej zawartej w akcie oskarżenia zart. 189§1 kk. Powyższy pogląd wyrażony przez Sąd Rejonowy był jedynie zapatrywaniem prawnym i nie zawierał w najmniejszym stopniu oceny czyM. P. (1)zarzucanych zachowań wobec pokrzywdzonej dopuścił się czy też nie. W postanowieniu tym Sąd Rejonowy nie zawarł nawet w marginalnym zakresie oceny jakichkolwiek dowodów. Reasumując, jeszcze raz podkreślić, że Sąd Rejonowy w postanowieniu wskazanym wyżej zawarł jedynie swój pogląd prawny na kwalifikacje prawną czynu zarzuconego w akcie oskarżenia i odnosił się jedynie do zachowań opisanych w zarzucie aktu oskarżenia bez ujawnienia, czy zachowania te w istocie miały miejsce czy tez nie oraz nie zawarł żadnej oceny dowodów.
Nietrafne były zarzuty apelacji dotyczące obrazyart. 7 kpkiart. 410 kpkoraz wynikający z nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku oraz zarzut obrazyart. 424§1 pkt 1 kpk.
Zupełnie niezrozumiałe jest zawarte w zarzucie 2 apelacji stwierdzenie, iż Sąd I instancji pominął zeznania świadkówM. K.iŁ. Z.oraz, że nie wskazał, czy zeznaniom tym dał wiarę, czy jej odmówił. Sąd Rejonowy dokonał oceny zeznań tych świadków i swoją ocenę zawarł w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. W tym miejscu stwierdzić należy, że Sąd orzekający meriti odniósł się i ocenił wszystkie przeprowadzone dowody, o czym przekonuje pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wskazał dlaczego dał wiarę zeznaniom świadkówV. W.iB. W.,M. O.,B. K.w zakresie czynu, jaki jej dotyczył a dlaczego odmówił wiarygodności części wyjaśnień oskarżonego i zeznaniom świadkówB. K.w zakresie jakim dotyczyły one pokrzywdzonejV. W.oraz zeznaniom świadków wskazanych w apelacji tj.Ł. Z.iM. K.. Wystarczy wskazać na stronę 6 odwrót akapit trzeci, by stwierdzić, że zarzut braku oceny zeznańŁ. Z.jest nielojalny wobec treści pisemnego uzasadnienia wyroku. To samo dotyczy zarzutu apelacji w zakresie braku oceny zeznań świadkaM. K.. Ocena ta zawarta jest na stronie 7, akapit pierwszy uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy podziela ocenę wszystkich dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy oraz nie stwierdza błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez ten Sąd. Prawdą jest, iż w zeznaniachV. W.składanych na różnych etapach postępowania istnieją rozbieżności co do pewnych szczegółów a przede wszystkim co do udziału w zdarzeniachM. K.iB. K..V. W.wyjaśniła jednak dlaczego na początkowym etapie postępowania nie wskazywała na udziałM. K.w poszczególnych zdarzeniach i dlaczego różnie opisywała zachowaniaB. K.. Sąd Odwoławczy, tak jak to uczynił Sąd I instancji, argumentacjęV. W.uznaje za wiarygodną. Apelujący pomija to co najistotniejsze a mianowicie, że świadekV. W.była konsekwentna co do najistotniejszych, mających znaczenie dla oceny karnoprawnej, zachowań oskarżonego. Ta konsekwencja w tym zakresie i zbieżności relacjiV. W.z reakcją świadkaB. W.co do istoty przekonują o ich wiarygodności. Nadto zeznaniaV. W., czego apelujący nie chce dostrzec, w wielu punktach pokrywają się z relacją samego oskarżonego, który przyznaje się do niektórych zachowań wobecV. W.lecz w złagodzonej przez siebie formie, co wynika jedynie z przyjętej linii obrony. Dotyczy to chociażby przykładowo: wykonywania zdjęćV. W., uderzanie jej, golenia przez nią głowy.
W tej pierwszej kwestii wskazać należy, że sam oskarżony twierdził, iż robiłV. W.zdjęcia po tym jak ją uderzył. Wskazuje jedynie na innych ich charakter, niż podaje to pokrzywdzona. Nie jest argumentem na potwierdzenie tezy, że zdjęcia nie były wykonywane, to że biegły w aparacie oskarżonego nie ujawnił zdjęćV. W.ani nakręcanego filmu. Sam oskarżony twierdził bowiem, że materiały te z aparatu usunął. Wobec treści wyjaśnień oskarżonego nie można też rozstrzygnąć, czy wykonane zdjęcia i film zostały zapisane w pamięci aparatu, czy jedynie na jego zewnętrznej karcie pamięci, którą oskarżony mógł łatwo usunąć nie pozostawiając śladu w aparacie. Nie ma to jednak większego znaczenia skoro sam oskarżony przyznaje, że zdjęcia pokrzywdzonej wykonywał.
Trudno też przyjąć, byV. W.sama bez przymusu ogoliła sobie głowę oszpecając się, tym bardziej, że jej wygląd ma przecież znaczenie dla wykonywanego przez nią zajęcia. Wskazywała ona konsekwentnie, że to oskarżony zmusił ją do tego, a nie np.B. K.. To jedynie przykładowe wskazanie przyczyn, dla których Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, co do oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, na które wskazał Sąd orzekający meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Jeszcze raz podkreślić należy, że nie jest prawdą, że Sąd I instancji nie ocenił któregokolwiek z dowodów. Jest to twierdzenie gołosłowne, sprzeczne z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy stwierdza, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej, zgodnej z dyspozycjąart. 7 kpk, oceny wszystkich dowodów, nie naruszając normyart. 410 kpka poczynione ustalenia faktyczne w odniesieniu do czynów popełnionych na szkodęV. W., w oparciu o te dowody, były ustaleniami prawidłowymi.
Sąd Rejonowy dokonał także prawidłowej subsumpcji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu a popełnionych na szkodęV. W.. Swoją ocenę dowodów i argumentację co do przyczyn ustalenia takiego a nie innego stanu faktycznego Sąd Rejonowy zawarł w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie naruszając normyart. 424 kpk.
Apelujący nie kwestionował zresztą prawidłowości kwalifikacji prawnych w zakresie przypisanych oskarżonemu czynów a jedynie „w razie gdyby Sąd (odwoławczy) nie podzielił argumentacji obrońcy dotyczącej wyżej opisanych zarzutów” zakwestionował zasadność orzeczonej kary łącznej zarzucając jej rażącą surowość. Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu za poszczególne przepisane mu przestępstwa popełnione na szkodęV. W.nie raziły swoją surowością. Oscylowały one w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i były karami sprawiedliwymi.
Powodowało to, iż zaskarżony wyrok w omówionym wyżej zakresie na podstawieart. 437§1 kpkutrzymano w mocy.
Zarzuty apelacji, z wyjątkiem pierwszego, który jak wskazano wyżej nie był zasadny, nie dotyczyły czynu przypisanego w pkt II wyroku a popełnionego na szkodęB. K.. Sąd odwoławczy z urzędu, w oparciu o przepisart. 440 kpk, zbadał zasadność skazania oskarżonego w tym zakresie i stwierdził, że było ono niezasadne co powodowało konieczność zmiany zaskarżonego wyroku na podstawieart.437§2 kpkpoprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu popełnionego na szkodęB. K..
Już na wstępie rozważań w tym zakresie wskazać należy, że pomiędzy opisem czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II wyroku a treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku istnieje rażąca sprzeczność w zakresie jednego ze znamion przestępstwa zart. 204§1 kk, a to działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu za treścią zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia w pkt 2, że ułatwiał onB. K.uprawianie prostytucji poprzez udostępnianie mieszkania, przy czym oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Tymczasem z ustaleń Sądu I instancji zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wynika, że oskarżony owszem ułatwiałB. K.uprawianie prostytucji udostępniając jej mieszkanie lecz nie wynika z nich, by działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (str. 1 uzasadnienia). Wręcz przeciwnie z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wnioskować należy, iż Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżony nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Na stronie 7 uzasadnienia Sąd I instancji stwierdza jednoznacznie bowiem, że uznał za prawdziwe zeznaniaB. K.w zakresie uprawiania prostytucji w mieszkaniu udostępnionym przez oskarżonego. Sąd odwoławczy dokonując kontroli i oceny zeznańB. K.i wyjaśnień oskarżonego w zakresie udostępniania przez oskarżonegoB. K.mieszkania w celu uprawiania prostytucji stwierdza, że zeznania tego świadka i wyjaśnienia oskarżonego są zgodne i zasługują na danie im, w tym zakresie, wiary. Z zeznańB. K.i wyjaśnień oskarżonego wynika, że oskarżony ułatwiałB. K.uprawianie prostytucji udostępniając jej swoje mieszkanie , ale czynił to po koleżeńsku nie otrzymując odB. K.żadnych korzyści, w tym korzyści majątkowych. Przestępstwo spenalizowane wart. 204§1 kkjest przestępstwem kierunkowym, o czym przesądza wskazany w nim cel, a to działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Ułatwianie prostytucji bez wykazania działania w tym celu a np. w celu osiągnięcia korzyści osobistej a nie majątkowej lub bez osiągnięcia jakiejkolwiek korzyści (tak jak w rozpatrywanym przypadku) nie wypełnia znamion przestępstwa , w tym przestępstwa kuplerstwa spenalizowanego wart. 204§1 kk. Zważywszy na niemożność poczynienia innych ustaleń faktycznych niekorzystnych dla oskarżonego Sąd odwoławczy uznał, że oskarżony owszem ułatwiałB. K.uprawnianie prostytucji, udostępniając jej swoje mieszkanie, ale nie uczynił tego w celu osiągnięcia jakiejkolwiek korzyści w tym, co istotne, korzyści majątkowej. Powodowało to konieczność wydania orzeczenia reformatoryjnego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku a opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia tego czynu.
Konsekwencją uniewinnienia oskarżonego od popełnienia wskazanego wyżej przestępstwa była utrata mocy orzeczenia o karze łącznej wymierzonej w pkt V zaskarżonego wyroku i potrzeba orzeczenia nowej kary łącznej za przypisane oskarżonemu przestępstwa. Tym samym bezprzedmiotowy stał się zarzut apelacji dotyczący rażącej surowości kary łącznej.
Granice wymiaru kary łącznej wyznaczały kary jednostkowe i karę tę można było orzec od 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności przy zastosowaniu pełnej absorpcji do 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady kumulacji.
Sąd Okręgowy dostrzegając związek czasowy przypisanych oskarżonemu czynów a także fakt popełnienia wszystkich przestępstw na szkodę tej samej pokrzywdzonej a z drugiej strony różnorodność przestępstw, wielość naruszanych dóbr chronionych uznał, że sprawiedliwą karą łączną będzie kara pozbawienia wolności wymierzona przy zastosowaniu zasady asperacji, zbliżona do absorpcji i na podstawieart. 85kk,art. 86§1kkorzekł karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta powinna osiągnąć właściwe cele w zakresie oddziaływania wychowawczego wobec oskarżonego.
O kosztach postępowania w części jakiej uniewinniono oskarżonego od popełnienia jednego z czynów orzeczono na podstawieart. 630 kpk, a na podstawieart. 624§1 kpkzwolniono oskarżonego od ponoszenia pozostałych kosztów postępowania z uwagi na złą sytuację materialną oskarżonego.
uk