Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 125/12
Data wyroku: 2012-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Staszkiewicz, Maria Malmon, Maria Rutkowska
Słowa kluczowe: Nauczyciel
Podstawa prawna: art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 c ustawy z dnia 26.01.1982r. Karta Nauczyciela

Sygn. akt IV P 125/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2012 r.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodniczący  SSR Anna Staszkiewicz
ŁawnicyM. M.,M. R.
Protokolant Arkadiusz Orzechowski

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. w Jeleniej Górze
sprawy z powództwaI. S.
przeciwkoGimnazjum Gminnemu wS.im.J. K.
o odszkodowanie

I
powództwo oddala,

II
zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
PowódkaI. S.w pozwie wniesionym przeciwko Gimnazjum Gminnemu wS.im.J. K.domagała się uznania za bezskuteczne wypowiedzenia stosunku pracy na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela oraz przywrócenia do pracy. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że u strony pozwanej jest zatrudniona od dnia 01.01.2001 r. na stanowisku pedagoga szkolnego na podstawie mianowania. W dniu 10.05.2012 r. zostało jej wręczone pismo rozwiązujące stosunek pracy na podstawie art. 20 Karty Nauczyciela. Jako przyczynę wskazano „zmiany organizacyjne, powodujące zmniejszenie liczby oddziałów oraz zmiany planu nauczania, w tym także zmianę przydziału planowanych godzin dydaktyczno – wychowawczych i opiekuńczych, uniemożliwiające dalsze zatrudnienie w pełnym wymiarze zajęć w ramach wyuczonej specjalności zawodowej na stanowisku pedagoga w Gimnazjum Gminnym wS.im.J. K.wS.”. Nie została poinformowana, w jakim zakresie nastąpiło zmniejszenie godzin na stanowisku pedagoga oraz czy wyraża zgodę na pracę w ograniczonej liczbie godzin.
W odpowiedzi na pozew z dnia 14.06.2012 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości w związku ze zmianą sytuacji – bezskuteczność rozwiązania stosunku pracy z powódką na podstawieart. 20 ust. 5 c ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela. W uzasadnieniu strona pozwana potwierdziła, że powódka jest zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku pedagoga szkolnego na podstawie mianowania oraz, że w dniu 10.05.2012 r. zostało jej wręczone rozwiązanie stosunku pracy na podstawieart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczycielaz przyczyn wskazanych w pozwie. Strona pozwana podniosła, że przyczyny podane w piśmie rozwiązującym są rzeczywiste i uzasadnione, ponieważ pozwany zachował tryb rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem zatrudnionym na podstawie mianowania określony w art. 20 ust. 1 powołanej ustawy. Nie zaistniały warunki do zastosowania ograniczenia wymiaru zatrudnienia wobec powódki w trybie art. 22 ust. 2 Karty Nauczyciela ze względu na ochronę trwałości stosunku pracy innego nauczyciela mianowanego o zbliżonych kwalifikacjach. Przywracanie powódki do pracy jest niecelowe, ponieważ na podstawieart. 20 ust. 5 c ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczycielana wniosek powódki dyrektor szkoły przeniosła ją w stan nieczynny z dniem 01.09.2012 r. na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 28.02.2013 r. Po upływie tego okresu stosunek pracy powódki wygaśnie.
W piśmie procesowym z dnia 27.09.2012 r. pełnomocnik strony pozwanej podtrzymał wniosek o oddalenie powództwa w całości wskazując, że przedstawione w piśmie kryteria zwolnienia powódki z pracy czynią wypowiedzenie uzasadnionym, natomiast przeniesienie w stan nieczynny nie jest dowolne lub dyskryminujące.
Na rozprawie w dniu 28.09.2012 r. powódka wniosła o zasądzenie odszkodowania w miejsce uznania wypowiedzenia za bezskuteczne i przywrócenia do pracy. Na rozprawie w dniu 27.11.2012 r. powódka oświadczyła, że obecnie dochodzi odszkodowania w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
I. S.jest zatrudniona w Gimnazjum Gminnym wS.im.J. K.od dnia 01.01.2001 r. na stanowisku pedagoga szkolnego w pełnym wymiarze czasu pracy, początkowo na podstawie umowy o pracę z dnia 25.01.2001 r., a od dnia 01.08.2002 r. na podstawie mianowania.
Dowód: kopia umowy o pracę k. 2B akt osobowych,
kopia aktu mianowania k. 12;

W dniu 10.05.2012 r.I. S.otrzymała pismo z dnia 10.05.2012 r., którym na podstawieart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczycielarozwiązano z nią stosunek pracy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 31.08.2012 r. Jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy wskazano zmiany organizacyjne, powodujące zmniejszenie liczby oddziałów oraz zmiany planu nauczania, w tym także zmianę przydziału planowanych godzin dydaktyczno – wychowawczych i opiekuńczych, uniemożliwiające dalsze zatrudnienie w pełnym wymiarze zajęć w ramach wyuczonej specjalności zawodowej na stanowisku pedagoga w Gimnazjum Gminnym wS.im.J. K..I. S.został pouczona o prawie złożenia odwołania do Sądu Pracy w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego pisma.
Dowód: rozwiązanie stosunku pracy z dnia 10.05.2012 r. k. 4 i 13;

W dniu 06.06.2012 r.I. S.złożyła w Gimnazjum Gminnym wS.im.J. K.wniosek o przeniesienie w stan nieczynny z dniem 01.09.2012 r.
Dowód: kopia wniosku o przeniesienie w stan nieczynny k. 14;

Na skutek tego wnioskuI. S.została przeniesiona przez dyrektora szkoły w stan nieczynny z dniem 01.09.2012 r. na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 28.02.2013 r.I. S.została przy tym poinformowana, że po upływie sześciomiesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym jej stosunek pracy wygaśnie, zaś w okresie pozostawania w stanie nieczynnym będzie otrzymywać wynagrodzenie zasadnicze.
Dowód: kopia pisma o przeniesieniu w stan nieczynny k. 15.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powódka, po sprecyzowaniu żądania pozwu, domagał się zasądzenia odszkodowania. Na rozprawie w dniu 27.11.2012 r. powódka oświadczyła przy tym jednoznacznie, że obecnie dochodzi odszkodowania w związku z wypowiedzeniem stosunku pracy.
Bezspornym jest, że w dniu 10.05.2012 r. z powódką został rozwiązany stosunek pracy, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, na podstawieart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela. Zgodnie z tym przepisem dyrektor szkoły w razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć rozwiązuje z nim stosunek pracy lub, na wniosek nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny. Nauczyciel zatrudniony na podstawie mianowania może wyrazić zgodę na ograniczenie zatrudnienia w trybie określonym wart. 22 ust. 2.
Niewątpliwym jest przy tym, że pozwem wniesionym do Sądu w dniu 15.05.2012 r. (data nadania listu poleconego w urzędzie pocztowym) powódka odwołała się od złożonego jej przez dyrektora pozwanego gimnazjum wypowiedzenia opartego naart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela. Na rozprawie w dniu 27.11.2012 r. powódka oświadczyła jednoznacznie, że domaga się odszkodowania w związku z wypowiedzeniem stosunku pracy.
Nie ulega również wątpliwości, że w dniu 06.06.2012 r. powódka złożyła w Gimnazjum Gminnym wS.im.J. K.wniosek o przeniesienie w stan nieczynny z dniem 01.09.2012 r. i wniosek ten został uwzględniony. Powódka została przeniesiona w stan nieczynny z dniem 01.09.2012 r. na okres 6 miesięcy.
Należy w tym miejscu wskazać, że stosownie do treści art. 20 ust. 5 c Karty Nauczyciela, wypowiedzenie jest bezskuteczne w przypadku złożenia przez nauczyciela, w terminie do 30 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia stosunku pracy z przyczyn określonych w ust. 1 pkt. 2, pisemnego wniosku o przeniesienie w stan nieczynny. Z upływem sześciomiesięcznego okresu pozostawania w stanie nieczynnym stosunek pracy wygasa.
Przesłanki określone w art. 20 ust. 5 c Karty Nauczyciela zostały wobec powódki spełnione, a zatem jej stosunek pracy ze stroną pozwaną trwał w momencie wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie. Tym samym nie mogła ona skutecznie domagać się w niniejszym procesie odszkodowania w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, skoro stosunek pracy trwał.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przy tym argumentację zawartą w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2011 r. (I PK 33/11). W wyroku tym Sąd Najwyższy stwierdził, że wypowiedzenie umowy jest bezskuteczne, jeśli nauczyciel w ciągu 30 dni od jego otrzymania złożył dyrektorowi wniosek o przejście na pół roku w stan nieczynny. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała również argumentacja zawarta w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd Najwyższy wskazał tam bowiem, że „wstępnie należy zauważyć, że nauczycielowi przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy w związku z bezprawnym wypowiedzeniem stosunku pracy, jak i roszczenie o przywrócenie do pracy w związku z wygaśnięciem stosunku pracy z powodu upływu okresu pozostawania w stanie nieczynnym. Chodzi tu jednak o ustalenie, czy podstawą tego roszczenia było wypowiedzenie, czy wygaśnięcie stosunku pracy. (…) W związku z tym należy rozstrzygnąć, czy roszczenie o przywrócenie do pracy z powodu wygaśnięcia stosunku pracy na skutek upływu okresu stanu nieczynnego jest roszczeniem alternatywnym w stosunku do roszczenia o przywrócenie do pracy w związku w z wypowiedzeniem stosunku pracy. Jest oczywiste, że choć są to roszczenia identyczne rodzajowo, to mogą być skutecznie dochodzone na innych podstawach faktycznych i prawnych. W przypadku roszczeń związanych z wypowiedzeniem stosunku pracy jest toart. 45 k.p.w związku z art. 91c Karty, natomiast roszczenie o przywrócenie do pracy w związku z wygaśnięciem stosunku pracy może być oparte naart. 56 § 1 k.p.w związku zart. 67 k.p.i w związku z art. 91c Karty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2009 r., I PK 118/09, OSNP 2011, nr 13-14, poz. 171). Także inne będą okoliczności faktyczne uzasadniające dochodzone roszczenia. W każdym razie w jednym przypadku muszą one dotyczyć wypowiedzenia, a w drugim przeniesienia w stan nieczynny, którego skutkiem jest wygaśnięcie stosunku pracy. (…) Reasumując w obecnym stanie prawnym w razie wypowiedzenia dokonanego w oparciu o art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty nauczyciel może dochodzić roszczenia o przywrócenie do pracy. W tym przypadku okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego roszczenia muszą być związane z rozwiązaniem stosunku pracy. Natomiast zgodne z prawem przeniesienie w stan nieczynny (na wniosek nauczyciela) powoduje bezskuteczność wypowiedzenia. W tej sytuacji nauczyciel może także dochodzić przywrócenia do pracy ale w oparciu o inną podstawę prawną i z powołaniem się na okoliczności związane z przeniesieniem w stan nieczynny i wygaśnięciem stosunku pracy. W takiej sytuacji nauczyciel składający wniosek o przeniesienie w stan nieczynny dokonuje wyboru swego statusu w ewentualnym procesie o przywrócenie do pracy. W rezultacie rezygnuje z możliwości kwestionowania dokonanego wypowiedzenia, które staje się z mocy prawa bezskuteczne”.
Powyższe okoliczności mają w pełni zastosowanie do sytuacji powódki pomimo, że ostatecznie dochodziła ona odszkodowania, nie zaś przywrócenia do pracy. Sąd w niniejszym postępowaniu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby przeniesienie powódki w stan nieczynny nastąpiło niezgodnie z prawem. Przeniesienie powódki w stan nieczynny spowodowało z kolei bezskuteczność wypowiedzenia jej stosunku pracy. Z tych względów Sąd nie był uprawniony w niniejszym postępowaniu do badania zasadności przyczyn wskazanych w piśmie z dnia 10.05.2012 r. uzasadniających, zdaniem strony pozwanej, rozwiązanie stosunku pracy z powódką na podstawieart. 20 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela.
Z tych względów Sąd oddalił powództwo.

Wobec tego, że strona pozwana była reprezentowana w niniejszym postępowaniu przez zawodowego pełnomocnika, stosownie doart. 98 § 1 i 3 kpci§ 11 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd oparł się na zasadzie prawnej wyrażonej w uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 24.02.2011 r. (I PZP 6/10) mającej analogiczne zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z tą uchwałą „podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa wart. 56 § 1w związku zart. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)”.