Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 216/13
Data wyroku: 2013-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klara Łukaszewska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 77 kw

Sygn. akt VI Ka 216/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2013r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Klara Łukaszewska
Protokolant Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013r.
sprawyA. M.
obwinionego z art. 77 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 4 marca 2013r. sygn. akt II W 1665/12
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. M.w ten sposób, że:
- w pkt I części dyspozytywnej w miejsce kary grzywny orzeka karę nagany,
- w pkt II części dyspozytywnej eliminuje rozstrzygniecie dotyczące opłaty,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 216/13

UZASADNIENIE
A. M.został obwiniony o to, że:
w dniu 07 czerwca 2012r roku około godziny 18:00 na tereniegospodarstwa (...)wM.ul. (...), woj.(...), nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu swojego psa, w wyniku czego pies ugryzł w lewą dłońR. G., tj. o wykroczenie z art. 77kw.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4 marca 2013r. (sygn. akt IIW 1665/12):

I
uznał obwinionegoA. M.za winnego tego, że w dniu 07 czerwca 2012r. około godziny 18:00 na tereniegospodarstwa (...)wM.ul. (...), woj.(...), nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu swojego psa, tj. wykroczenia z art. 77 kw i za to na podstawie art. 77 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych,

II
na podstawieart. 118§1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart.21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.

Osobistą apelację od powyższego wyroku wniósł obwinionyA. M.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazęart. 77kw poprzez uznanie, że oskarżony nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psa, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza to, że obwiniony w pełni zachował środki bezpieczeństwa przewidziane prawem, nadto pies będący własnością obwinionego nie należy do rasy psów agresywnych w myślart. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt,

2
obrazę art. 1 w zw. z art. 4 kw poprzez uznanie obwinionego za winnego sprawstwa czynu z art. 77 kw, podczas, gdy pełna i kompleksowa analiza materiału dowodowego poparta doświadczeniem życiowym wskazuje bezspornie na to, że obrażenia odniesione przezR. G.nie mogły być spowodowane przez psa należącego do obwinionego.

Stawiając powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uniewinnienie ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obwinionego okazała się o tyle skuteczna, iż skutkowała zmianą orzeczonej wobec niego kary.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zarzuty skarżącego w istocie sprowadzały się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujących uznaniem jego sprawstwa i winy co do wykroczenia z art. 77 k.w. Należy zaś podkreślić, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku ma miejsce tylko wtedy, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzuty w tym przedmiocie nie mogą sprowadzać się do samej odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinny wskazywać jakich konkretnie uchybień w świetle zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd orzekający. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może się więc ograniczać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyroki SN: z dnia 20 lutego 1975 r., sygn. akt II KR 355/74, OSNPG 1975/9/84 oraz z dnia 22 stycznia 1975 r., sygn. akt I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58).
Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji miał prawo uznać, iż obwinionyA. M.prowadzi gospodarstwo(...)skoro to on figuruje jako właścicielgospodarstwa (...)przyul. (...)wM.na umowie z dnia 21 sierpnia 2011 r. i zobowiązuje się do wykonania zlecenia na rzeczD. S. (1)w postaci udostępnienia budynku z salą kominkową w okresie od 7 czerwca 2011 r. do 11 czerwca 2011 r. (k. 40). Należy jednocześnie podkreślić, iż sprawcą wykroczenia z art. 77 k.w. nie musi być właściciel zwierzęcia lecz ten, kto faktycznie trzyma zwierzę a obwiniony okoliczności tej nie kwestionował. (por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2003 r. sygn. akt III KK 26/03 LEX nr 77469).
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy również ustalił, iż obwiniony miał świadomość, że wśród osób, które mają przybyć na weseleD. S. (1)są goście, którzy mogą przyjechać wraz z psem. Okoliczność ta wynika nie tylko z zeznań tegoż świadka, ale również z relacjiD. S. (2). Zasadnie Sąd I instancji przydał walor wiarygodności zeznaniom wskazanych osób, słusznie podkreślając, żeD. S. (1)nie podobał się pomysł, aby goście przyjeżdżali z psami. Zresztą okoliczności tej skarżący nie kwestionuje, przyznając we wniesionym środku odwoławczym, iż organizatorka wesela zwracała się do niego z takim zapytaniem. W ocenie Sądu Odwoławczego nawet jeżeli jak obwiniony podnosi w apelacji nie został w dniu przyjazdu gości poinformowany przezD. S. (1)o tym, że jeden z uczestników imprezy przywiezie psa, gdyż jako panna młoda była „przejęta własnym ślubem, przyjęciem i gośćmi” to mając uprzednio taką informację oraz świadomość z czym wiąże się organizacja uroczystości weselnych, a przede wszystkim wiedzę jak reaguje jego pies na inne psy, przywożone na teren jego gospodarstwa to nic nie stało na przeszkodzie, aby sam się upewnił czy w związku z uprzednim zapytaniemR. G., któryś z gości faktycznie przywiezie swoje zwierzę. Wbrew twierdzeniom skarżącego zauważyć należy, iż do zajścia doszło w dniu 07 czerwca 2012 r., a więc w dniu, od którego została zawarta umowa zD. S. (1), a nie w trakcie trwania pobytu gości.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, iż to nie jego pies ugryzł w dłońR. G., gdyż wówczas rana byłaby znacznie większa to wskazać należy, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla odpowiedzialności obwinionego z art. 77 kw, gdyż nie jest koniecznym aby na skutek zaniechania sprawcy doszło do odniesienia obrażeń przez inną osobę. Mając to na uwadze Sąd Rejonowy natomiast dokonał zmiany w opisie przypisanego obwinionemu czynu (patrz pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku).
Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok miał na uwadze, iż miejsce, w którym doszło do zdarzenia nie jest miejscem publicznym a posesją obwinionego. Podkreślił, iż w normalnych okolicznościach trzymanie psa na ogrodzonej posesji jest wystarczającym zabezpieczeniem. Jednakże nie można zapominać, iż obwiniony na swojej posesji prowadzi działalność agroturystyczną i w dacie zdarzenia udostępnił jąD. S. (1)i jej gościom. Wiązało się to z wstępem na jej teren znacznej ilości osób. Stąd skoro jak zasadnie zauważył Sąd Rejonowy pies jest zwierzęciem, które kieruje się instynktem i stanowi potencjalne zagrożenie dla osób i mienia to w sytuacji gdy teren posesji jest dostępny dla obcych osób to okoliczność ta wymaga wzmożenia ostrożności i zwiększenia nakładu środków przy trzymaniu psa. Dla zaistnienia wykroczenia z przepisu art. 77 k.w. istotne jest bowiem by sprawca swoim postępowaniem nie zachował zwykłych lub nakazanych środków ostrożności. Zwykłych, a więc tradycyjnych, przyjętych zwyczajowo, naturalnych dla trzymania danego gatunku zwierzęcia, dodatkowo uzależnionych od jego cech osobniczych i ewentualnego, potencjalnego zagrożenia. W przypadku nakazanych środków, chodzi o te sposoby ostrożnego postępowania, które dla zwierząt zostały określone w obowiązujących przepisach prawa, a jak zasadnie przyjął Sąd I instancji nie dotyczy to rasy psa, który należał doA. M.. W okolicznościach niniejszej sprawy wystarczyłoby zatem chociażby zamknięcie psa, w szczególności, że jak wskazał obwiniony miał taką możliwość.
Należy jednak przyznać rację skarżącemu co do tego, iż równieżR. G.swoim zachowaniem przyczyniła się do zajścia. Sama możliwość przebywania w danym ośrodku ze zwierzęciem nie oznacza, iż nie jest koniecznym ustalenie zasad na jakich ma się to odbywać w szczególności, jeżeli jest to gospodarstwo agroturystyczne, w którym z reguły przebywają różnego rodzaju zwierzęta stanowiące atrakcje dla gości. Z relacji świadka nie wynika zaś aby ustalała warunki pobytu jej psa na terenie posesji obwinionego. W tym stanie rzeczy mając na uwadze okoliczności łagodzące, na które wskazał już Sąd I instancji Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu obwinionego będzie kara nagany. Zmiana rodzaju kary, orzeczonej wobec obwinionego musiała zaś skutkować nieobciążaniem go opłatą.
Stąd zaskarżony wyrok, na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.podległ zmianie jak w pkt I wyroku. Stosownie zaś doart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 119kpow Sąd zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania za postępowanie odwoławcze kierując się zasadą słuszności.