Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 251/12
Data wyroku: 2012-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Andrzej Kot, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Recydywa, Formy Popełniania Przestępstw - Zjawiskowe
Podstawa prawna: art. 64 kk, art. 18 § 3 kk, art. 22 § 2 kk

Sygn. akt II AKa 251/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Tadeusz Kiełbowicz

Sędziowie:

SA Andrzej Kot
SA Cezariusz Baćkowski (spr.)

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Szczęsnego
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 roku
sprawyG. P. (1)
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.orazart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 23 maja 2012 roku sygn. akt III K 160/11

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoG. P. (1)wpkt I i IIczęści rozstrzygającej w ten sposób, że za podstawę skazania za przypisane tam przestępstwa przyjmujeart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. 2012.124 t.j.) zaś podstawę wymiaru kary uzupełnia o przepisart. 57 §2 k.k.iart. 22 § 2 k.k.i łagodzi do 6(sześciu) miesięcy orzeczoną karę pozbawienia wolności;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonegoG. P. (1)na rzecz Skarbu Państwa 140 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym 120 złotych opłaty za obie instancje.

UZASADNIENIE
G. P. (1)został oskarżony o to, że :

I
w okresie od czerwca do sierpnia 2004 roku wŚ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił pomocyK. P.do wytworzenia substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w znacznej ilości, w ten sposób, że udostępnił mu pomieszczenia i media służące do jej produkcji, w budynku mieszkalnym przyul. (...)wŚ., przy cym był uprzednio skazany wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 29 lutego 2000 r., sygn. akt: 119/05 za przestępstwo zart. 158 § 1 d.k.k.iart. 156 § 2 d.k.k.w zw. zart. 10 § 2 d.k.k.iart. 167 § 2 d.k.k., wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 10 października 1997 r. za przestępstwo zart. 236 d.k.k.,art. 235 d.k.k.,art. 233 § 1 d.k.k.oraz wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 7 kwietnia 1998 r., za czyn zart. 208 d.k.k., na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 grudnia 1999 r. do 15 marca 2001 r.;

tj. o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.

II
w okresie od czerwca do sierpnia 2004 r. wŚ., woj.(...)iwW.woj.(...), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu, udzielił pomocyK. K. (1)iK. P.do wytworzenia substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że w tym celu umówił spotkanie w/w, w trakcie którego doszli oni do porozumienia, aby z prekursora(...)uzyskanego odK. K. (1)razem produkować w znacznych ilościach amfetaminę, po czym podjęli jej produkcję w miejscowościW.;

tj. o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. (sygn. akt: III K 160/11) uznał oskarżonegoG. P. (1)za winnego tego, że w okresie pomiędzy czerwcem a sierpniem 2004 r. wŚ.w woj.(...), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii udzielił pomocyK. P.do wytworzenia substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że udostępnił mu pomieszczenia służące do jej produkcji w budynku mieszkalnym przyul. (...)wŚ., z tym, żeK. P.nie zdołał jej wyprodukować z powodu braku potrzebnych do tego umiejętności oraz użycia niewłaściwego składnika, przy czymG. P. (1)był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 11 września 1997 r., sygn. akt: II K 1119/95, za przestępstwa zart. 158 § 1 d.k.k.iart. 156 § 2 d.k.k.w zw. zart. 10 §2 d.k.k.oraz zart. 167 § 1 d.k.k.na kary 1 roku pozbawienia wolności, 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 28 grudnia 1999 r. do dnia 27 grudnia 2000 r., tj. czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.
Uznał oskarżonegoG. P. (1)za winnego tego, że w okresie pomiędzy czerwcem a sierpniem 2004 r. wŚ.w woj.(...), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii udzielił pomocyK. K. (1)iK. P.do wytworzenia substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że w tym celu umówił ich na spotkanie w trakcie którego doszli do porozumienia, aby razem produkować amfetaminę, której produkcję następnie podjęli, przy czymG. P. (1)był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 11 września 1997 r., sygn. akt: II K 1119/95, za przestępstwa zart. 158 § 1 d.k.k.iart. 156 § 2 d.k.k.w zw. zart. 10 § 2 d.k.k.oraz zart. 167 § 1 d.k.k.na kary 1 roku pozbawienia wolności, 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 28 grudnia 1999 r. do dnia 27 grudnia 2000 r., tj. czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.;
i przyjął, że w/w czyny zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 §1 k.k.wymierza za oba te występki karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w dniu 26 października 2010 r.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 3.854,41 zł oraz zwolnił go od opłaty.
Apelację od tego wyroku wniósł oskarżonyG. P. (1)za pośrednictwem obrońcy, który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił obrazę przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k.polegającej na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów mającej postać odmówienia waloru wiarygodności zeznaniom świadkówJ. D.,R. D.,B. D. (1),M. D. (1),M. L.,J. C.,T. S.,K. M. (1)pomimo, że przebieg wydarzeń będący przedmiotem toczącego się postępowania zrelacjonowany był przez nich w sposób zarówno spójny jak i logiczny.
Podnosząc powyższy zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoG. P. (1)okazały się w znacznej części bezzasadne.
W związku z twierdzeniami skarżącego o braku uK. P.odpowiedniej wiedzy niezbędnej do wytworzenia amfetaminy (co ustalił Sąd Okręgowy), korekty wymagała podstawa wymiaru kary za przypisany ciąg przestępstw. Natomiast już niezależnie od podniesionych zarzutów, konieczne było w oparciu o ustalenia poczynione w zaskarżonym wyroku co do wcześniejszej karalności, poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanych przestępstw poprzez wyeliminowanieart. 64 § 1 k.k.z podstawy prawnej skazania (art. 455 k.p.k.).
1.To prawda, żeK. K. (1)nie został przesłuchany na rozprawie głównej, co podnosi obrońca w uzasadnieniu apelacji. Sąd Okręgowy jednak odczytał jego zeznania ze śledztwa na podstawieart. 391 § 1 k.p.k.Był do tego w pełni upoważniony skoro świadek ten wówczas i obecnie (jak ustalił Sąd odwoławczy), jest poszukiwany w celu wykonania kary (sprawa III K 188/08 Sądu Okręgowego w Świdnicy) i przeprowadzenia postępowania karnego (sprawa III K 97/11 tego sądu) ponieważ ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości i mimo wydania europejskiego nakazu aresztowania nie został do tej pory ujęty (postanowienie z 18.10.2011 r., sygn. akt: III Kop 125/11 Sądu Okręgowego w Świdnicy).
Dalszą rzeczą jest, że podstawą ustaleń – co wynika z uzasadnienia wyroku – w zakresie drugiego z czynów zarzucanych oskarżonemuG. P. (1)(pomoc do wytwarzania narkotyków poprzez skontaktowanie osób, które podjęły potem produkcję) były wyjaśnienia tego oskarżonego i zeznaniaK. P.. RelacjęK. K. (1)Sąd I instancji traktował tylko pomocniczo, jako potwierdzającą współpracę zK. P.przy wytwarzaniu amfetaminy.
2.Podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych podczas rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.). Postąpienie wbrew temu nakazowi może więc polegać na oparciu orzeczenia tylko na części ujawnionych dowodów, lub na takich które do procesu nie zostały włączone. Obrońca nie wskazuje by sytuacje takie występowały w niniejszej sprawie, a Sąd odwoławczy ich nie dostrzega.
W sytuacji, gdy dowody są ze sobą sprzeczne, prezentują odmienne wersje przebiegu zdarzenia, to zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, wszystkie one nie mogą być prawdziwe i łącznie stać się podstawą ustaleń. To, że Sąd I instancji oparł się na tych które uznał za wiarygodne, a odrzucił te które jego zdaniem cechy tej nie mają, podając przekonywujące powody dla których tak uczynił, nie oznacza pominięcia tych ostatnich, a tylko inną ich ocenę, niż postuluje skarżący.
Jeśli więc obrońca zarzuca dowolność oceny dowodu, to chodzi o naruszenieart. 7 k.p.k.Mnożenie podstaw odwoławczych ponad rozsądną potrzebę, a dodatkowo sprzecznych ze sobą (jeśli sąd dowolnie ocenił dowód, to go nie pominął), nie wzmacnia siły przekazywania środka odwoławczego.
3.Obrońca oskarżonego kwestionując ocenę zeznańK. P.,J. D.,R. D.,B. D. (1),M. L.,J. C.,T. S.iK. M. (1), poprzestaje na stwierdzeniu, że relacja pierwszego ze świadków nie jest obiektywna i spójna, a pozostałych te cechy posiada. Skarżący nie wyjaśnia jednak jakich konkretnie uchybień w ocenie tych dowodów dopuścił się Sąd I instancji, jakie wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego, reguły poprawnego rozumowania pominął, jakich istotnych ujawnionych okoliczności nie dostrzegł.
Sąd Okręgowy wykazuje więc, że zeznaniaK. P.(k.238v-239v, 100-104, 122-126, 135-137) są obszerne, szczegółowe, konsekwentne, logiczne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności. Świadek opisuje tam nie tylko czynności podejmowane przezG. P. (1), co przecież jest wątkiem ubocznym tej relacji, ale i własne oraz innych osób, bardzo szerokie zaangażowanie w proceder wytwarzania, wprowadzania do obrotu narkotyków. Te ostatnie okoliczności potwierdził przecieżK. K. (1)(k.300-313).
Autor apelacji myli się podnosząc, że Sąd I instancji dokonał ustaleń „przede wszystkim – by nie powiedzieć, że wyłącznie – w oparciu o zeznania świadka koronnegoK. P.”(uzasadnienie apelacji). Lektura pisemnych motywów przekonuje, że również istotne były wyjaśnieniaG. P. (1)z postępowania przygotowawczego (k.155-156), które były zbieżne (np. co do miejsca, czasu, efektu produkcji narkotyku, obecnościG. P.przy próbach produkcji, jego zaangażowania w znalezienie miejsca do wytwarzania amfetaminy), z tym co powiedziałK. P.i uzupełniały tę relację o szczegóły, które znał oskarżony, a więc np. okoliczności wynajęcia pomieszczenia do produkcji amfetaminy.
Słusznie więc Sąd Okręgowy uznał te korespondujące ze sobą relacje za wiarygodne i odrzucił wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy (k.237v-238, 239v), gdzie przeczył sprawstwu i przedstawiał nieprzekonujące, naiwne powody złożenia wcześniejszych wyjaśnień. Trudno przecież podzielić twierdzeniaG. P. (1)z rozprawy (k.237v), że szczegółową treść wyjaśnień złożonych podczas śledztwa wymyślił skoro – jak trafnie zauważa Sąd I instancji – są one zgodne z tym co zeznałK. P.. Okazałoby się wtedy, że wytwór wyobraźni oskarżonego byłby zgodny z tym co wcześniej powiedział świadekK.p..
Obrońca nie kwestionuje tej oceny wyjaśnieńG. P. (1).
Sąd Okręgowy nie przekroczył granic zasady swobodnej oceny dowodów weryfikując zeznaniaJ. D.(k.171-173, 140). Przekonujące jest nie danie wiary świadkowi w tej części, gdzie przeczy kontaktowi z oskarżonym i „wynajęciu” mu pomieszczenia, skoro odmiennie wyjaśnił o tymG. P. (1)(k.155-156) co potwierdziłK. P.(k.122-123, 135). Ten ostatni opisuje przecież (k.123) wygląd budynku, sposób jego zamykania, wskazuje, że mieszkał tamJ. D., pamięta, iż prowadził on w opuszczonym budynku warsztat samochodowy. Wszystkie te uboczne, ale wskazujące, żeK. P.przebywał w budynku przyul. (...)okoliczności potwierdza przecieżJ. D.(k.140, 171-173).K. P.rozpoznał też tego świadka (k.136) na jednej z okazanych fotografii, jako ostatniego lokatora od któregoG. P. (1)wynajął pomieszczenie do produkcji amfetaminy, a przecieżJ. D.(k.172) zaprzecza by znał, czy „kojarzył” świadka.
Nie może natomiast zaskakiwać, żeJ. D.nie zauważył urządzeń do produkcji narkotyku, skoroK. P.wydaje się, że zdołał wprowadzić go w błąd co do powodów obecności w opuszczonym budynku.
Sąd I instancji nie stwierdził, „iż zeznaniaR. D.nic nie wniosły do sprawy”(uzasadnienie apelacji), lecz że wniosły do niej „niewiele”(uzasadnienie wyroku). To, żeR. D.nie widział w budynku niczego przypominającego laboratorium, nie może zaskakiwać skoro z jego zeznań i relacjiK. P., nie wynika by był w pomieszczeniu, gdzie świadek próbował wytworzyć amfetaminę.
Sąd I instancji podał przekonujące powody dla których uznał za niewiarygodne zeznaniaB. D. (1),M. D. (1),M. L.,J. C.,T. S.iK. M. (1). Wskazał, że są one sprzeczne z zeznaniamiK. P., wyjaśnieniamiG. P. (1)z postępowania przygotowawczego ze sobą wzajemne, a część świadków związana jest z oskarżonym więzami rodzinnymi i stąd zainteresowanie korzystnym dla niego rozstrzygnięciem.
Obrońca nie przytacza argumentów podważających to stanowisko Sądu poprzestając na wyartykułowaniu swojej odmiennej oceny. Tymczasem już na pierwszy rzut oka jest oczywiste, że zeznania świadków mających potwierdzić obecnośćG. P. (1)w Niemczech w czasie gdy miał popełnić zarzucane czyny, są ze sobą sprzeczne.
J. C.(k.326) twierdzi, że od lutego 2004 r. był z oskarżonym we Francji, a potem pod koniec marca, na początku kwietnia pojechali do Niemiec do siostry oskarżonegoM. L.. NatomiastK. M. (1)(k.359v-360) u którego mieli we Francji przebywać uważa, że byli u niego w wakacje 2004 r., a potem, że w kwietniu gdyż było gorąco, a więc ani nie w lutym, ani w marcu jak mówiłJ. C.. Jeśli świadkowie z powodu upływu czasu mogli pomylić miesiące, to trudno uznać by pomylili pory roku, to czy było gorąco i wakacje, czy późna zima – początek wiosny. Dodatkowo wedle pozostałych świadków mających potwierdzić wersję oskarżonego był on w Niemczech, w czasie kiedy wgK. M.oskarżony przebywał jeszcze we Francji. ZdaniemB. D. (1)(k.274) mieszkał wraz z oskarżonym i bratem na górze wynajmowanego budynku w północnych Niemczech (k. 274). Podobnie uważa siostra oskarżonegoM. L.(k.325v-326). Odmiennie sądząM. D. (1)(k.274v-275) iT. S.(k.326v-327), a także zmieniający zeznaniaB. D. (1)(k.375). Ich zdaniemG. P. (1)mieszkał na parterze budynku wraz z siostrą i jej konkubinem – obywatelem Niemiec. Skoro świadkowie ci spostrzegli, że oskarżony tam przebywa, to przecież trudno przyjąć, że nie zauważyli przez kilka miesięcy, czy mieszka zM. L.na dole, czy z pozostałymi na górze tego samego budynku.
DodatkowoB. D. (2)iM. D. (2)nie zauważyli by zG. P. (1)przyjechał ktoś jeszcze, w szczególnościJ. C.który przecież przez kilka miesięcy miał z nimi mieszkać w jednym budynku.
ZdaniemB. D. (1)oskarżony wynajmował z nimi pomieszczenia przez 1-1,5 miesiąca od kwietnia przez co mógł dopuścił się wŚ.zarzucanych czynów, zwłaszcza, że zdaniem świadka wyjeżdżał do Polski w czasie wspólnego zamieszkiwania (k.274).
Przeczą temuM. D. (2),M. L.,J. C.iT. S.wskazując, żeG. P. (1)nigdzie nie wyjeżdżał, a w Niemczech przebywał od kwietnia do co najmniej września 2004 r.J. C.zeznaje (k.326), że w Niemczech przebywali do końca 2004 r., tracąc, jak się zdaje z pola widzenia, że już od 14 września 2004 r. aż do początku 2005 r. oskarżony był tymczasowo aresztowany na terenie Niemiec.
Wskazane rażące sprzeczności wykluczają uznanie za wiarygodne omawianych tu zeznań świadków mających potwierdzić wersję o pobycie oskarżonego w Niemczech w okresie ujętym w zarzucanych mu czynach, co trafnie uznał Sąd I instancji.
Z tych wszystkich powodów zarzut obrazyart. 7 k.p.k.zawarty w apelacji obrońcyG. P. (1)byl niezasadny.
4.Nie budzi wątpliwości trafność ustaleń Sądu Okręgowego co do przebiegu zdarzeń gdy najpierwG. P. (1)na prośbęK. P.poszukującego miejsca do produkcji amfetaminy wskazał mu pomieszczenie w budynku, które wcześniej „wynajął” w tym celu, a potem dowiedziawszy się odK. P., że nie jest w stanie wytworzyć tego narkotyku, skontaktował się zK. K. (1)znającym proces technologiczny produkcji amfetaminy i mężczyźni produkcję taką podjęli. Tak określona podstawa faktyczna znajduje pełne oparcie w dowodach uznanych za wiarygodne.
Pomocnictwo polega na umyślnym ułatwieniu innej osobie popełnienia czynu zabronionego (art. 18 § 3 k.k.). Stanowi ono osobny typ czynu zabronionego, którego znamiona określaart. 18 §3 k.k.uzupełniony o przepis części szczególnejKodeksu karnego, lub pozakodeksowy charakteryzujący czyn zabroniony, którego popełnienie ma ułatwiać (tak: Kodeks karny, Część ogólna. Komentarz, t. I pod red. A. Zolla, Zakamycze 2006 r., teza 153 do art. 18 k.k.; Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, t. I pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego nb 96 do art. 18 k.k.). Istotnie – jak zauważa obrońca – zachowanie pomocnika musi mieć tę cechę, że obiektywnie czyni łatwiejszym wykonanie czynu zabronionego prze sprawcę głównego.
Nie może być to jednak rozumiane w ten sposób, że działania lub zaniechania pomocnika mają faktycznie ułatwić innej osobie popełnienie czynu zabronionego, ani być warunkiem koniecznym do jego popełnienia (por. Kodek karny. Część ogólna. Komentarz t. I, pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego, cyt. tam orzecznictwo i poglądy doktryny, por. też wyrok Sądu Najwyższego z 8.11.1972 r., Rw. 811/72 publ. A. Wąsek „Formy popełnienia przestępstwa w Kodeksie karnym z 1997 r.” seria Nowe Kodyfikacje Karne, Warszawa 1998 r., str. 144). Chodzi tylko o to by czynności pomocnika były zdatne ułatwić popełnienie przestępstwa przez sprawcę i z tym zamiarem zostały podjęte. Wszak zgodnie z zasadą subiektywizacji odpowiedzialności karnej „każdy kto popełnia czyn zabroniony w tej lub innej formie zjawiskowej, ponosić może odpowiedzialność karną tylko w granicach swej umyślności lub nieumyślności”.(A. Wąsek, tamże str. 159) –art. 20 k.k.Dla wypełnienia znamion typu czynu zabronionego pomocnictwa, nie mają więc zasadniczo znaczenia umiejętności, przygotowanie sprawcy przestępstwa którego popełnienie pełnomocnik ułatwia. Kwestie te mogą być oceniane na płaszczyźnie realnego zwiększenia lub nie przez zachowanie pomocnika stopnia zagrożenia dla dobra chronionego.
Tak więc okoliczność czyK. P.dysponował wszystkimi składnikami oraz wiedzą i umiejętnościami niezbędnymi do produkcji amfetaminy, nie ma znaczenia dla oceny wypełnienia przez oskarżonego znamion pomocnictwa do wytwarzania tego narkotyku. Może natomiast oddziaływać na kwestię wymiaru kary o czym będzie mowa niżej.
Co się zaś tyczy wyposażenia w instalację wodną i elektryczną domu, gdzie znajdowało się udostępnione przez oskarżonego pomieszczenie do wytwarzania narkotyku, to trzeba stwierdzić, że Sąd ustalił, iż takiej nie było. Jednak jak wynika z zeznańK. P.i wyjaśnieńG. P. (1)z postępowania przygotowawczego, te braki nie były przeszkodą do uruchomienia instalacji produkcyjnej. To, że do wytworzenia narkotyku nie doszło, nie wynikało z wad udostępnionego lokalu, lecz błędnego przekonaniaK. P.jak ma przebiegać proces produkcyjny, a wtórnie także z faktycznego braku jednego z substratów ((...)). Zaś samo znalezienie i przekazanie pomieszczenia przezG. P. (1)stwarzało okoliczności w których wykonanie czynu zabronionego – wytwarzania narkotyku było obiektywnie łatwiejsze niż wcześniej, gdy pomocnik nie zrealizował swojego zamiaru.
Dalszą rzeczą jest, że wówczasK. P.wbrew temu co sądził w rzeczywistości nie dysponował koniecznym do wytworzenia amfetaminy składnikiem ((...)), ani nie znał całego procesu produkcji, w szczególności końcowej jego fazy prowadzącej do wytworzenia amfetaminy. Dążąc do wykonania czynu zabronionego nie uświadamiał sobie, że od początku podejmowane działania nigdy nie mogły doprowadzić do wyprodukowania amfetaminy, ponieważ pozostawał w błędnym przekonaniu, że dysponuje wszystkimi substratami oraz wiadomościami o technologii produkcji amfetaminy. DziałanieK. P.zakończyło się więc wówczas w stadium usiłowania nieudolnego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 29.11.1976 r., I KR 196/76, OSNKW 1977, z. 6, poz. 61).
Użycie substancji o której błędnie sądził, że jest to(...)wskazuje na posłużenie się środkiem niezdatnym do popełnienia czynu zabronionego – wytworzenia amfetaminy. Nie budzi jednak wątpliwości, że pierwotną przyczyną dla której dokonanie przezK. P.czynu zabronionego o którym mowa, nie było możliwe było zastosowanie pod wpływem błędu technologii produkcji, która obiektywnie nie mogła doprowadzić do uzyskania narkotyku. Nieudolność usiłowania wynikała więc ze sposobu działania sprawcy. Przecież nawet gdybyK. P.dysponował autentycznym(...)to i tak nie wytworzyłby amfetaminy pozostając w błędnym przekonaniu, że wie jak to uczynić.
„Przepisart. 13 § 2 k.k.rozszerza formułę usiłowania (...) na tzw. usiłowanie nieudolne. Właściwie to chodzi o wprowadzenie karalności dwóch przypadków usiłowania nieudolnego – nieudolnego ze względu na brak przedmiotu lub ze względu na niezdatność środka. A conctrario – pozostałe przypadki usiłowania nieudolnego są de lege lata bezkarne”.(A. Wasek, tamże, str. 26). Taki charakter ma więc i usiłowanie nieudolne wytworzenia przezK. P.amfetaminy w udostępnionym przez oskarżonego pomieszczeniu, skoro nieuświadomiona niemożność dokonania czynu zabronionego wynikała z zastosowania sposobu działania, nie nadającego się do popełnienia przestępstwa nielegalnego wytwarzania narkotyku.
Stwierdzenie to, zważywszy na wcześniejsze uwagi, nie oznacza ekskulpacji oskarżonegoG. P. (1)za pomoc udzieloną sprawcy polegającą na udostępnieniu pomieszczenia. Wszak ponosi on odpowiedzialność karną za własny samoistny czyn zabroniony niezależnie od odpowiedzialności karnej osoby, której udzielił pomocy.
Zachowanie osoby której pomocnik ułatwia popełnienie czynu zabronionego, staje się dla niego istotne na etapie wymiaru kary, co wynika zart. 22 k.k.(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 29.04.2009 r., I KZP 6/09, OSNKW 2009, z. 6, poz. 43). Przepis ten kształtuje wymiar kary za niesprawcze formy współdziałania, gdy bezpośredni wykonawca tylko usiłował dokonać czynu zabronionego (art. 22 § 1 k.k.), lub nawet nie osiągnął tego stadium (art. 22 §2 k.k.) – por. cyt. postanowienie Sądu Najwyższego oraz przytoczone tam poglądy doktryny. (podobnie Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz t. I, pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego nb. 3 do art. 22 k.k.).
Skoro więc działanieK. P.próbującego wytwarzać amfetaminę w lokalu udostępnionym przez oskarżonegoG. P. (1)zakończyło się w fazie niekaralnego usiłowania nieudolnego, to w zakresie wymiaru kary wobec oskarżonego za udzielenie tej pomocy zastosowanie będzie miałart. 22 § 2 k.k.
Nie budzi wątpliwości, że drugie z zachowań przypisanych oskarżonemuG. P. (1), to jest umówienie spotkaniaK. P.iK. K. (1), stanowiło pomoc do wytwarzania przez nich amfetaminy.
Wbrew temu co podnosi w apelacji obrońca, zeznaniaK. P.nie ograniczają się do tego, że wraz z oskarżonym przyjechał pod domK. K. (1)z którym potem rozmawiał, a w tym czasieG. P. (1)pozostał w aucie.
Świadek ten wyraźnie wskazał (k.101,124), że poinformował oskarżonego o nieudanej próbie produkcji narkotyku w udostępnionym lokalu. WówczasG. P. (1)przekazał mu, że zna osobę która wie jak wytworzyć amfetaminę i tą osobą jestK. K. (1).K. P.przyznaje (k.124-125), że wiedział, iżK. K. (1)zna proces produkcji tej substancji psychotropowej, jednak nie znał miejsca pobytu świadka (k.239) i to właśnieG. P. (1)umówił ich na spotkanie (k.125). Jego rezultatem było uzyskanie przezK. P.pewności, że posiadana substancja to nie(...), i że wcześniej został wprowadzony w błąd co do końcowego przebiegu procesu wytwarzania amfetaminy, a także wspólne podjęcie przez świadków produkcji tego narkotyku.
Trzeba pamiętać, żeG. P. (1)przyznał (k.156v), że wiedział gdzie można spotkaćK. K. (1), oraz to, iż zK. P.pojechał pod dom tego świadka. Nie może zaskakiwać, żeK. K. (1)nie wymienia oskarżonego jeśli zważyć, że wgG. P. (1)iK. P.oskarżony nie uczestniczył w spotkaniu które umówił, lecz pozostał w aucie, a świadkowie rozmawiali w cztery oczy w ustronnym miejscu (k.239).
W takiej sytuacji Sąd Okręgowy nie popełnił błędu uznając, że zachowanie oskarżonego polegające na umówieniu spotkania, ułatwiło popełnienie przestępstwaK. K. (1)iK. P., skoro ten ostatni nie znał całego procesu produkcji narkotyku, ani nie wiedział gdzie przebywaK. K. (1), który takie wiadomości posiadał, a gdy się spotkali zaczęli wytwarzać amfetaminę.
Zarówno udostępnienie pomieszczenia jak i umówienie spotkania zostało dokonane przezG. P. (1)z zamiarem wsparcia sprawcy w popełnieniu czynu zabronionego – wytwarzania narkotyku. KiedyK. P.zwrócił się do oskarżonego o wyszukanie miejsca do produkcji narkotyku, ten takie „wynajął” i udostępnił, a gdy okazało się, że produkcja się nie udała wskazał świadkowi osoby, które wiedziały jak przebiega proces wywarzania amfetaminy i skontaktował ich ze sobą.
Wskazanie, udostępnienie miejsca do produkcji narkotyku z zamiarem ułatwienia jejK. P., stanowiło zakończoną realizację znamion pomocnictwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(teks jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 124).
Następnie w krótkim czasie, dowiedziawszy się o nieskuteczności próby wytwarzania amfetaminy do czego udzielał pomocy, wskazałK. P.osobę znającą proces produkcji tego narkotyku i w tym celu umówił ich na spotkanie. Chodzi więc o nowe działanie odpowiadające czasownikowemu znamieniu pomocnictwa, podjęte już po dokonaniu wcześniejszego pomocnictwa.
Sąd Okręgowy słusznie więc uznał, że chodzi o dwa występki pomocnictwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniistanowiące ciąg przestępstw zart. 91 § 1 k.k.
Nie można natomiast podzielić stanowiska tego Sądu, iżG. P. (1)dopuścił się przypisanych mu przestępstw w warunkachart. 64 § 1 k.k., co miałoby wynikać ze skazania oskarżonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 11.09.1997 r. (sygn. akt: II K 1119/95) za przestępstwa zart. 158 § 1 k.k. z 1969 r.iart. 156 § 2 k.k. z 1969 r.w zw. zart. 10 § 2 k.k. z 1969 r.na karę roku pozbawienia wolności i zart. 167 § 1 k.k. z 1969 r.na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, za które orzeczono karę łączną roku pozbawienia wolności, którą odbył w wymiarze co najmniej 6 miesięcy do 27.12.2000 r.
Jednym z warunków koniecznych recydywy specjalnej zart. 64 § 1 k.k.jest podobieństwo aktualnie przypisanego sprawcy przestępstwa do tego, za które wcześniej został skazany na karę pozbawienia wolności. Skoro zaś chodzi o odbycie zatoprzestępstwo do którego odnosi się podobieństwo co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, to i kara orzeczona za ten czyn musi wynosić co najmniej 6 miesięcy (por. np. Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz t. I, pod red. A, Zolla, teza 12 do art. 64 k.k.). Już więc z tego powodu niezależnie od braku podobieństwa, powrotnośćG. P. (1)do przestępstwa nie może wynikać z wcześniejszego skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z 11.09.1997 r. (sygn. akt: II K 119/95) za przestępstwo zart. 167 § 1 k.k. z 1969 r., skoro wymierzono za nie karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju, za podobne uważa się przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia (art. 115 § 3 k.k.).
Występek zart. 158 § 1 k.k. z 1969 r.iart. 156 § 2 k.k. z 1969 r.w zw. zart. 10 § 2 k.k. z 1969 r., przypisany cyt. wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy nie został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a czyny aktualnie przypisane z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia.
„O przynależności przestępstw do tego samego rodzaju, rozstrzyga nie tożsamość, lecz jednorodzajowość przedmiotu ochrony; patrząc w kategoriach tzw. indywidualnego przedmiotu ochrony oznacza to, że jednorodzajowymi są przestępstwa wymierzone przeciwko dobrom tego samego rodzaju, niekoniecznie dobrom identycznym”(Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz t. I, pod red. A. Zolla, teza 6 do art. 115 k.k.; por. też wyrok Sądu Najwyższego z 2.01.2002 r., II KKN 174/00, LEX nr 53000).
Art. 158 k.k. z 1969 r.chroni życie i zdrowie człowieka. To ostatnie dobro jest przedmiotem ochronyart. 156 § 2 k.k. z 1969 r.Przedmiotem zamachu oskarżonegoG. P. (1)w wypadku przestępstwa zart. 158 § 1 k.k. z 1969 r.iart. 156 § 2 k.k. z 1969 r.w zw. zart. 10 § 2 k.k. z 1969 r.przypisanego cyt. wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy, było więc zdrowie innej osoby.
W wypadku obecnie przypisanych przestępstw pomocnictwa do wytwarzania substancji psychotropowej (art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii) chodziło o narażenie na uszczerbek zdrowia publicznego, a więc zdrowia społeczeństwa jako pewnej całości, bliżej nieoznaczonego kręgu osób, które zostało abstrakcyjnie zagrożone czynami polegającymi na ułatwianiu sprawcy produkcji narkotyku. Nie godziły one w zdrowie, czy życie konkretnej osoby (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.09.2006 r., I KZP 19/06, OSNKW 2006 r., z. 11, poz. 99). Ten ostatni przedmiot ochrony nie znalazł się w znamionach typu czynu zabronionego przypisanego oskarżonemuG. P. (1). Tak więc przestępstwo zart. 158 § 1 k.k. z 1969 r.iart. 156 § 2 k.k. z 1969 r.w zw. zart. 11 §2 k.k. z 1969 r.za które oskarżony został uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy i taką odbył, nie są przestępstwami podobnymi do obecnie przypisanych mu występków zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 1 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 124).
Skutkowało to koniecznością wyeliminowania ich z podstaw skazania za oba te czyny.
Jednocześnie zważywszy, że jak już wskazano wyżej chronologicznie pierwszego czynu zabronionego którego popełnienie ułatwiał oskarżonyG. P. (1)(udostępnienie pomieszczenia do produkcji narkotyku), nie usiłowano dokonać (niekaralne usiłowanie nieudolne), podstawę wymiaru kary należało uzupełnić oart. 22 §2 k.k.dotyczący takiej sytuacji oraz oart. 57 § 2 k.k.regulujący wypadki zbiegu podstaw nadzwyczajnego złagodzenia (art. 22 § 2 k.k.) i nadzwyczajnego obostrzenia (art. 91 § 1 k.k.) kary. W realiach sprawy Sąd Apelacyjny uznał za właściwe orzekanie kary w granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 53 ust. 1 cyt. ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4.02.2008 r., III KK 363/07, OSNKW 2008 r., z. 4, poz. 28) tak jak to uczynił Sąd I instancji.
Mając na uwadze ustalenie, że oskarżony nie dopuścił się przypisanych mu przestępstw w warunkachart. 64 § 1 k.k., co Sąd Okręgowy uznał za istotną okoliczność obciążającą, oraz fakt niewielkiego potencjalnego zagrożenia dla dobra chronionego przez chronologicznie pierwszy z czynów przypisanychG. P. (1), zasadne było obniżenie do 6 miesięcy orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności za ciąg przestępstw.
Z tych wszystkich względów apelacja obrońcy oskarżonegoG. P. (1)była częściowo zasadna, co uwzględniając należało zmienić zaskarżony wyrok (art. 437 § 2 k.p.k.).

O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 10 ust. 1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).