Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 659/13
Data wyroku: 2013-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Chudy, Dariusz Firkowski, Małgorzata Tomkiewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VII Ka 659/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 sierpnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Dariusz Firkowski
Sędziowie  SO Magdalena Chudy
SO Małgorzata Tomkiewicz (spr.)

Protokolant  st.sekr.sądowy Jolanta Jankowska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Waśniewskiego
po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013r.
sprawyB. L. (1)iP. M. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart. 13§1 kkw zw zart. 279§1 kkw zw zart. 64§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonych i obrońcę oskarżonegoP. M. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie
z dnia 9 kwietnia 2013r. sygn. akt II K 172/13

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że :

- podstawę prawną wymiaru kar orzeczonych wobec każdego z oskarżonych uzupełnia oart. 64& 2kk;
- kary pozbawienia wolności wymierzoneB. L. (1)iP. M. (1)łagodzi do 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy ;
II. w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzeczadw. R. R.kwotę 420 zł. tytułem opłaty za obronę z urzędu wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60zł. tytułem podatku VAT od tej należności;
IV. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
B. L. (1)iP. M. (1)zostali oskarżeni o to, że:

I
w nocy 10 grudnia 2012 r. wO.działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać kradzieży z włamaniem dosklepu (...)przyulicy (...)w ten sposób, iż usiłowali wyważyć drzwi wejściowe w celu dostania się do wnętrza pomieszczeń, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji,

II

przy czymB. L. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj.  o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,

natomiastP. M. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne będąc uprzednio skazanym na warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k.,

Sąd Rejonowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym,wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 roku, w sprawie o sygn. akt II K 172/13 orzekł:
I. o skar ż onychB. L. (1)iP. M. (1)uznał za winn ych   popełnienia  z ar z u con ego  im czynu i za to:
-B. L. (1)po przyjęciu, iż zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne będąc uprzednio skazanym na warunkach określonych wart. 64 § 2 k.k., co wyczerpuje znamiona czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
-P. M. (1)za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności,
II. na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zniszczenie dowodów rzeczowych zapisanych podpoz. 38/13Księgi Przechowywanych Przedmiotów SR w Olsztynie.
III. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. , Nr 49, poz. 223 ze zm.) zwolnił oskarżonych z kosztów postępowania.

Od powyższego wyroku apelację wnieśli oskarżeniB. L. (1)iP. M. (1)oraz obrońca oskarżonegoP. M. (1).

Obrońca oskarżonegoP. M. (1)na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w punkcie I co do oskarżonegoP. M. (1)i na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k., wyrokowi zarzucił :
1.błąd w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na:
a) ustaleniu przez Sąd I Instancji, żeP. M. (1)był tą samą osobą, którą z balkonu swego mieszkania widział wcześniej świadekK. Z. (1),
b) ustaleniu przez Sąd I instancji, że szkody w drzwiach od zaplecza sklepu rybnego, zarówno te wcześniejsze, jak i stwierdzone później wynikają z działań oskarżonegoP. M. (1), a co za tym idzie ustalenie, że to on dopuścił się usiłowania kradzieży z włamaniem,
c)stwierdzenie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie oskarżonemuP. M. (1)popełnienia przedmiotowego czynu.
2.naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wydane orzeczenie, a mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, tj.
a) nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego,
b) danie wiary zeznaniom świadkaK. Z. (1).
3.rażącą niewspółmierność karyw stosunku do ewentualnie popełnionego przez oskarżonego przestępstwa poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońcaP. M. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej.

OskarżonyP. M. (1)zaskarżył wyrok w całości. Skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nie przesłuchanie świadków w sposób szczegółowy, danie wiary zeznaniom świadkaK. Z. (1)oraz odmowę przyznania pomocy prawnej z urzędu. Ponadto wymieniony zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżącego rozpoznałK. Z. (1)jako tę samą osobą, którą widział wcześniej z balkonu swego mieszkania. Nadto skarżący podniósł, iż z ustaleń Sądu wynika, iżP. M. (1)twierdził, żeB. L. (1)poszedł do sklepu monopolowego i wrócił po minucie, podczas gdy w ocenie skarżącego, on już potem nie widziałB. L. (1).

OskarżonyB. L. (1)zaskarżył wyrok kwestionując swoje sprawstwo w zakresie zarzucanego mu czynu i podniósł, iż nie działał wspólnie i w porozumieniuP. M. (1)usiłując dokonać kradzieży z włamaniem do sklepu rybnego. Skarżący podniósł, iż będąc przy sklepie odszedł, gdy usłyszał głosy z balkonu, zaśP. M. (1)kazał mu wracać, gdy zobaczył jak wymieniony odchodzi z tego miejsca.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje co do zasady nie zasługują na uwzględnienie. Natomiast częściowo jest zasadny zarzut obrońcy oskarżonegoP. M. (1)w zakresie wskazującym na rażącą surowość wymierzonej kary pozbawienia wolności.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy oskarżonych i kwalifikacji prawnej przypisanych im czynów. Dokonana w tym zakresie analiza materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom zawartym w apelacjach- wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym wart. 4 kpka przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 kpki przekonująco uzasadnione.
Apelacje obu oskarżonych i obrońcyP. M. (1)nie wskazują na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawierają też takiej, merytorycznej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć.
Nie powielając logicznych wywodów Sądu I-szej instancji podkreślić jedynie należy, że na sprawstwo oskarżonych w zakresie przypisanego im czynu wskazują zarówno zeznaniaK. Z. (1),S. K.jak i pośrednio twierdzenia samych oskarżonych oraz logika wynikająca z faktów. To, iż to właśnie oskarżeni znajdowali się przy sklepie rybnym w pierwszej fazie zajścia tj. jeszcze przed przybyciem funkcjonariuszy Policji wynika nie tylko z zeznańK. Z. (1), który rozpoznał w oskarżonych tych mężczyzn, których obserwował ze swojego balkonu ale również z twierdzeń samegoB. L. (1), który – jak wynika to z treści apelacji- stwierdził, że odszedł spod tego sklepu, gdy usłyszał głos z balkonu. (k.292). To natomiast, że oskarżeni byli również tymi samymi mężczyznami, którzy przy tym samym sklepie znajdowali się kilkadziesiąt minut poźniej wynika z oczywistego faktu, że właśnie oni zostali przy tym sklepie zatrzymani. Jeśli przy tym weźmie się pod uwagę fakt, iż zarówno w trakcie pierszych (nieformalnych) oględzin drzwi sklepu dokonanych przezA. K.iK. Z. (1)oraz w trakcie tych dokonanych kilkadziesiąt minut później ujawniono ewidentne ślady włamania, przy czym w pobliżu miejsca zdarzenia ujawniono łom oraz uszkodzoną kłódkę zabezpieczającą kratę, zaśP. M. (1)był bezspornie tą osobą, która została oświetlona światłami nadjeżdżającego radiowozu i która manipulowała przy drzwiach sklepu, przy czym zarówno on jak i stojący wówczas na rogu sklepu B.L.podjęli ucieczkę na widok funkcjonariuszy, to teza iż oskarżeni z przedmiotową próbą włamania nie mieli nic wspólnego brzmi naiwnie. Wniosek ten jest oczywisty jeśli dodatkowo zwróci się uwagę na fakt, iż oskarżeni byli jedynymi osobami, które tempore crimins były widziane na miejscu zdarzenia. ZarównoK. Z.jak iS. K.oraz przybyli na miejsce funkcjonariuszeP. B.,M. R.iZ. S.kategorycznie zaprzeczyli aby w tym czasie przy wymienionym sklepie czy też w jego pobliżu dostrzegli jakąkolwiek inną grupę mężczyzn. Odnotować też trzeba, żeP. M. (1)w jednym ze swoich wyjaśnień (k.57-58) w pełni przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, przy czym – wobec faktu, iż w trakcie tych wyjaśnień oskarżony wskazywał na takie szczegóły jak np. wygląd łapki, która służyła mu do wyrwania kłódki - trudno dać wiarę jego późniejszym zapewnieniom, iż wówczas przyznał się on do czynu, którego nie popełnił a uczynił to jedynie z obawy przed przesłuchującymi go Policjantami. Trudno też podzielić wynikające z apelacjiB. L. (1)zapewnienia, że z włamaniem tym nie miał on nic wspólnego i odbyło się ono wbrew jego woli skoro wymieniony towarzyszyłP. M.w obu fazach owej próby włamania, był na miejscu zdarzenia przez co najmniej kilkadziesiąt minut a przede wszystkim nie odszedł wtedy, gdy zostali oni spłoszeni przezK. Z. (1).
Podnieść należy, iż odwoływanie się przez oskarżonychP. M. (1)iB. L. (1)w apelacjach do różnych wersji przebiegu zdarzenia w żaden sposób nie może podważyć trafności stanowiska Sądu Rejonowego co do przypisania oskarżonym zarzucanego im czynu i stanowi jedynie polemikę z ustalonym w toku postępowania stanem faktycznym.
Odnosząc się natomiast do ewentualnego wniosku obrońcyP. M. (1)o jego uniewinnienie, to w świetle przytoczonych okoliczności stwierdzić należy, że brak jest podstaw do takiej zmiany wyroku z powodu potwierdzenia sprawstwa oskarżonegoP. M. (1).
W pełni bowiem podzielić należało stanowisko Sądu Rejonowego co do konieczności orzeczenia wobecP. M. (1)jak iB. L. (1)bezwzględnej kary pozbawienia wolności. W tym zakresie, wskazać w szczególności należy na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonych i popełnienie zarzucanego im czynu w warunkach tzw. multirecydywy. Tylko bowiem kara w postaci bezwzględnej, winna spełnić wobec wymienionych cele określone wart.53 k.k., w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Natomiast całkowicie słuszny jest sformułowany przez obrońcęP. M. (1)zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do popełnionego czynu. Zważyć bowiem należy, iż czyn przypisany oskarżonym zakończył się na etapie usiłowania, za które wprawdzie przewidywana jest kara w granicach ustawowego zagrożenia dla danego przestępstwa, to jednakże w tym konkretnym przypadku nie można nie odnotować faktu, że de facto (poza uszkodzeniem drzwi, które stanowiło czyn współukarany włamania) pokrzywdzony żadnej szkody nie poniósł.
Zatem na tle okoliczności przedmiotowej sprawy, które nie budzą wątpliwości, zachodziła konieczność dokonania korekty w zakresie rozstrzygnięcia o karze wobec każdego oskarżonego poprzez jej złagodzenie do 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Nadto uzupełniono również podstawę prawną wymiaru tychże kar oart. 64 § 2 k.k.Tym samym tak ukształtowany wymiar kary winien odzwierciedlać społeczną szkodliwość czynu i stopień zawinienia oskarżonych oraz spełnić wobec wymienionych cele określone wart. 53 kk, w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Na marginesie należy podnieść, iż zarzut oskarżonegoP. M. (1)dotyczący odmowy przyznania pomocy prawnej z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż oskarżony złożył wniosek o przyznanie obrońcy z urzędu w dniu 17 kwietnia 2013 r. do celu sporządzeniu apelacji na etapie postępowania odwoławczego. Tenże wniosek zaś został uwzględniony. Nadto jeszcze na etapie postępowania przygotowawczegoP. M. (1)w dniu 11 grudnia 2012 r. swoim podpisem potwierdził odbiór „Pouczenia podejrzanego o uprawnieniach i obowiązkach”, z którego m.in. wynika, iż podejrzanemu przysługuje prawo do (…) korzystania z pomocy obrońcy.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych zmieniono w sposób wyżej opisany, a w pozostałym zakresie jako trafny utrzymano go w mocy -art. 437 § 2 kpk,art. 438 pkt. 2-4 kpk.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono w myślart. 624 § 1 kpkuznając, że przemawia za tym trudna sytuacja materialna oskarżonych, którzy nie mają żadnego istotnego majątku ani stałego źródła dochodu.
O opłacie i podatku VAT dla obrońcy z urzęduP. M. (1)orzeczono na podstawieart. 29 ustawy prawo o adwokaturzeoraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy.