Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 99/13
Data wyroku: 2013-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kosecka-Sobczak, Irena Śmietana, Piotr Żywicki
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art.286§1kk w zw. z art.12kk

Sygn. akt VI Ka 99/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak

Sędziowie:

SO Irena Śmietana (spr.)
SO Piotr Żywicki

Protokolant

sekr.sądowy Aneta Zembrzuska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Barbary Marszyckiej
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013r.,
sprawyT. K. (1)
oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu
z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II K 986/10

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla pkt III dot. zobowiązania oskarżonego do naprawienia szkody,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt VI Ka. 99/13

UZASADNIENIE
T. K. (1)został oskarżony o to, że:

I. w okresie od dnia 18 kwietnia 2012r. do 20 kwietnia 2012r. wE.działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemK. K. (1)w łącznej kwocie 14.000zł poprzez pobranie zaliczki w kwocie 8.000zł oraz 6.000zł na wykonanie usługi budowy domku letniskowego, wiedząc o tym, że tej usługi nie wykona, czym działał na szkodęK. K. (1),
tj. o czyn zart. 286 par. 1 kkw zw. zart. 12 kk,

II. w kwietniu 2012r. wE.działając z góry przyjętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemŁ. B.w kwocie 10.000zł poprzez pobranie zaliczki w kwocie 10.000zł na wykonanie usługi budowy schowka na narzędzia, wiedząc o tym, że tej usługi nie wykona, czym działał na szkodęŁ. B.,
tj. o czyn zart. 286 par. 1 kkw zw. zart. 12 kk.

Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013r. w sprawie II K. 986/12 uznał oskarżonegoT. K. (1)za winnego tego, że:
- w okresie od 18 kwietnia 2012r. do 20 kwietnia 2012r. wE.działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemK. K. (1)w łącznej kwocie 14.000zł poprzez pobranie zaliczki w kwocie 8.000zł oraz 6.000zł na wykonanie usługi budowy domku letniskowego, wiedząc o tym że tej usługi nie wykona, czym działał na szkodęK. K. (1), czyn ten zakwalifikował zart. 286 par. 1 kkw zw. zart. 12 kk,
- w okresie od listopada 2011r. do kwietnia 2012r. wE.działając z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemŁ. B.w kwocie 10.000zł poprzez pobranie zaliczki w kwocie 10.000zł na wykonanie usługi budowy schowka na narzędzia, wiedząc o tym, że tej usługi nie wykona, czym działał na szkodęŁ. B., czyn ten zakwalifikował zart. 286 par. 1 kkw zw. zart. 12 kki ustalając, iż czyny te zostały popełnione w warunkachart. 91 par. 1 kk, na mocyart. 286 par. 1 kkw zw. zart. 91 par. 1 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocyart. 69 par. 1 i 2 kkw zw. zart. 70 par. 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat. Na mocyart. 46 par. 1 kkzobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczK. K. (1)kwoty 14.000zł i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony, zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżony działając z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemK. K. (1)iŁ. B.poprzez pobranie zaliczek na wykonanie usług, wiedząc , iż usług tych nie wykona, co doprowadziło do nieuzasadnionego uznania, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów,
2. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia:

a)art. 4, 7, 410 i 424 kpkwyrażający się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, przez dowolne, wybiórcze ich uwzględnienie, niepełną ocenę przy niedostatku prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przy jednoczesnym naruszeniu zasady obiektywizmu,
b)art. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego, który w toku postępowania konsekwentnie i logicznie wyjaśniał, iż zawierając umowy z pokrzywdzonymi nie miał zamiaru nie wywiązać się z zawartych umów, co stanowi brak podstaw do uznania, że działał on z góry powziętym zamiarem,

c) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, a mianowicieart. 415 par. 5 kpkpolegające na orzeczeniu wobec oskarżonego na podstawieart. 46 par. 1 kkobowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 14,000zl na rzeczK. K. (1), pomimo że o roszczeniu wynikającym z zarzucanego przestępstwa wcześniej rozstrzygnięto w postępowaniu cywilnym.
W odpowiedzi na apelację oskarżyciel posiłkowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie pkt III dot. obowiązku naprawienia szkody, zaś w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego była zasadna tylko w zakresie naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 415 par. 5 kpk, natomiast w pozostałym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie bowiem zart. 415 par. 5 kpkobowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo też o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Zakaz wynikający zart. 415 par. 5 zd .2 kpkodnosi się do każdego przypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, a więc także określonego wart. 46 par. 1 kk. Przepis ten jednoznacznie wyklucza dopuszczalność rozstrzygania w różnych postępowaniach o tej samej szkodzie. Jeżeli zatem roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania lub też prawomocnie orzeczono, to nie jest możliwe ponowne orzekanie o obowiązku naprawienia szkody. Sąd nie powinien zatem orzekać o środku karnym przewidzianym wart. 46 par. 1 kkw sytuacji, gdy zachodzi tożsamość roszczenia, którego dotyczy wniosek o naprawienie szkody z roszczeniem, o którym prawomocnie orzeczono nakazem zapłaty. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sygn. IX Nc. 9941/12 Sądu Rejonowego w Elblągu w dniu 13 września 2012r. wydano nakaz zapłaty przeciwkoT. K. (1), którym nakazano mu zapłatę kwoty 14.000zł na rzeczK. K. (1), zaś postanowieniem z dnia 14.11.2012r. nadano klauzulę wykonalności.
Z powyższego wynika, że zaskarżony wyrok został wydany z oczywistą obraząart. 415 par. 5 kpk, ponieważ Sąd orzekając o zobowiązaniu oskarżonego do naprawienia szkody nie uwzględnił treści nakazu zapłaty. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dacie wydawania wyroku fakt wydania nakazu zapłaty nie był znany Sądowi I instancji, mimo iż pokrzywdzonyK.słuchany był na rozprawie w dniu 28 listopada 2012r., jednakże nikt się go nie zapytał, czy wniósł ewentualnie pozew przeciwko oskarżonemu o zapłatę kwoty 14.000zł.
Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia naruszeniaart. 415 par. 5 kpkoraz niewątpliwego wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia należało zaskarżony wyrok zmienić i uchylić rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania oskarżonego do naprawienia szkody.
Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów stwierdzić należy, iż całkowicie wybiorczo przytoczone przez skarżącego argumenty dla poparcia prezentowanego stanowiska były całkowicie chybione i stąd nie mogły się ostać w świetle zebranych w sprawie w sprawie dowodów. Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący, które następnie poddał wnikliwej i rzetelnej analizie i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski co do winy oskarżonegoK.w zakresie przypisanego mu przestępstwa. Przedmiotem rozważań były wszystkie istotne w sprawie dowody i zostały one ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyprowadzone zatem na tej podstawie stanowisko Sądu orzekającego korzysta z ochrony przewidzianej wart. 7 kpk, a ponieważ jednocześnie nie zostało ono w żaden rzeczowy i przekonywujący sposób podważone przez apelującego, dlatego też w całej rozciągłości zasługuje na aprobatę sądu odwoławczego.
Zdaniem Sądu Okręgowego całkowicie niezasadny był zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Sąd odwoławczy podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że dla skuteczności tego zarzutu niezbędnym jest przedstawienie nie samej tylko polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia, lecz koniecznym jest wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się ten sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Temu zadaniu skarżący jednak nie sprostał, nie przytoczy bowiem w apelacji żadnych okoliczności, które mogłyby podważać prawidłowe wnioski Sądu orzekającego co do sprawstwaT. K.w przypisanym mu czynie. Szeroka i należycie umotywowana argumentacja Sądu Rejonowego zawarta w pisemnych wyroku, a dotycząca kwestii sprawstwa oskarżonego czyni zbędnym i nieracjonalnym powtarzanie tych samych racji i argumentów, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro Sad Okręgowy w całości ją podzielił. Wystarczającym zatem będzie odesłanie skarżącego do lektury uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.
Zdaniem Sądu II instancji nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut obrazyart. 4 , 7 i 410 kpk. Sąd Okręgowy w pełni akceptuje utrwalony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym przedmiotem zarzutów apelacji w oparciu o przepisart. 438 pkt 2 kpkmogą być tylko konkretne przepisy prawa formalnego nakazujące bądź zakazujące dokonywania określonych czynności. Aby zatem skutecznie podnieść zarzut obrazyart. 4 kpkkoniecznym jest wskazanie naruszenia konkretnych, szczegółowych przepisów, które wskazywałyby na naruszenie przez Sąd zasady obiektywizmu, a tego skarżący nie uczynił.
Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazyart. 7 kpkstwierdzić należy, iż sąd orzekający, rozstrzygając o winie oskarżonego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochronąart. 7 kpkdopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie oskarżonego bądź to na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zresztą wspomniany zarzut nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku – jak ma to miejsce w przypadku apelacji lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sama bowiem możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych.
Reasumując należy stwierdzić, że Są d orzekający po prawidłowym przeprowadzeniu przewodu sądowego poddał zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnej i wnikliwej analizie, a tok swego rozumowania zaprezentował w jasnym i przekonywującym uzasadnieniu. Ocena materiału dowodowego dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych wart. 4, 5 i 7 kpk, nie zawiera błędów faktycznych czy logicznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, poza przedstawioną powyżej zmianą wyroku, w pozostałej części utrzymał go w mocy jako w pełni słuszny i trafny.