Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Kz 3/13
Data wyroku: 2013-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Wanda Jankowska – Bebeszko, Arkadiusz Tomczak, Katarzyna Wróblewska
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 17 § 1p. 2 k.p.k.
Teza: Wprawdzie sąd I instancji umarzając postępowanie w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. miał też obowiązek rozważyć, czy zachowanie będące przedmiotem zarzutu a/o nie stanowi innego przestępstwa niż zarzucane ( w granicach oskarżenia ), czego w tej sprawie nie uczynił, jednak to zaniechanie nie przesądza o konieczności ponownego rozpoznania w I instancji.

Sygn. akt X Kz 3/13

POSTANOWIENIE
Dnia 7 lutego 2013 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Katarzyna Wróblewska
Sędziowie:   SO Wanda Jankowska – Bebeszko (spr.)
SO Arkadiusz Tomczak
Protokolant: protokolant sądowy – stażysta Monika Parda

przy udziale Prokuratora Grażyny Łoniewskiej
po rozpoznaniu w sprawieB. O.
oskarżonego o przestępstwo zart. 271 § 3 k.k.
na skutek zażalenia prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego dlaW.wW.z dnia 29 listopada 2012 roku
w przedmiocie umorzenia postępowania
na podstawieart. 437 § 1 kpk

postanawia
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy dlaW.wW.umorzył na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 kpkpostępowanie karne wobec oskarżonegoB. O.z uwagi na brak ustawowych znamion czynu zabronionego.
Powyższe postanowienie w całości zaskarżył prokurator, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, polegający na niesłusznym uznaniu, żeB. O.nie jest, w rozumieniuart. 271 § 3 k.k., „inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu”, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do przeciwnych wniosków.
Wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do merytorycznego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie prokuratora nie jest zasadne.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych uznać należy za oczywiście bezzasadny.
Niesporne jest bowiem, że osoby wskazane w zaświadczeniach –M. C.iR. K.– nigdy nie były zatrudnione wfirmie (...). Ta okoliczność wynika zgodnie z materiału dowodowego, czego pełną świadomość miał autor aktu oskarżenia, skoro w jego uzasadnieniu stwierdza, iż ,, mężczyźni, na których były wystawione zaświadczenia, (…) nie byli zatrudnieni wfirmie (...)i służbowo nic ich nie łączyło z oskarżonym” ( k-142 ). W powyższej sytuacji nie było więc potrzeby dokonywania oceny materiału dowodowego i żadnej tego rodzaju oceny, wbrew treści zarzutu, Sąd Rejonowy nie przeprowadzał. Zupełnie zatem niezrozumiały jest tok rozumowania przedstawiony przez skarżącego, jakoby ,,inna”, jego zdaniem ,,prawidłowa” ( jakowoż nie sprecyzowana ), ocena dowodów miała prowadzić do konkluzji przeciwnej, tj. do ustalenia, że wskazane w zaświadczeniach osoby były pracownikami(...)( gdyż dopiero takie ustalenie mogłoby prowadzić do uznania, że oskarżony był osobą uprawnioną do wydania tych zaświadczeń ).
Prokurator nie dostrzega zatem istoty problemu, jaki w niniejszej sprawie zaistniał.
Kwestią sporną nie są ustalenia faktyczne, lecz wykładnia prawa materialnego a ściśle – wykładnia jednego ze znamion przestępstwa zart. 271 § 3 k.k.– „innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu”.
Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz poglądy doktryny, uznał, że oskarżony – w realiach tej sprawy – nie był ,,inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu” w rozumieniuart. 271 k.k.Stanowisko sądu I instancji jest prawidłowe. Ponieważ zostało wyczerpująco uzasadnione, nie ma potrzeby powtarzania argumentacji, jaka była podstawą powyższej decyzji. W zażaleniu nie przedstawiono żadnej argumentacji merytorycznie przeciwnej, zatem sąd odwoławczy nie ma do czego się ustosunkowywać, poza wykazaniem oczywistej nietrafności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Powoływanie się bowiem na fakt niesprawdzenia przez sąd okoliczności, czy oskarżony w ogóle zatrudniał jakiś pracowników, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Należy w tym miejscu przypomnieć, że – zgodnie z treściąart. 434 § 1 k.p.k.- jeśli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie w granicach zaskarżenia i w razieuwzględnieniauchybień wskazanych w tym środku ( ewentualnie podlegających uwzględnieniu z urzędu ).
Przy uznaniu zarzutu podniesionego w zażaleniu za oczywiście nietrafny, w rachubę wchodzą jedynie uchybienia podlegające rozważeniu z urzędu, tj. zart. 439bądź 440k.p.k.Takich uchybień Sąd Okręgowy się nie dopatrzył.
Wprawdzie sąd I instancji umarzając postępowanie w oparciu o przepisart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.miał też obowiązek rozważyć, czy zachowanie będące przedmiotem zarzutu a/o nie stanowi innego przestępstwa niż zarzucane ( w granicach oskarżenia ), czego w tej sprawie nie uczynił, jednak to zaniechanie nie przesądza o konieczności ponownego rozpoznania w I instancji.
Sugestie prokuratora zawarte w uzasadnieniu zażalenia, iż rozważyć należy, czy opisane w akcie oskarżenia przestępstwo nie wypełnia znamionart. 270 § 1 k.k.,art. 273 k.k.czy teżart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.są pozbawione podstaw. Z materiału dowodowego nie wynika przecież, by zaświadczenia o zatrudnieniu zostały podrobione bądź przerobione, przeciwnie oskarżony wyjaśnił, iż samodzielnie je wystawił. Jeśli natomiast oskarżony nie jest „inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu” w rozumieniuart. 271 § 1 k.k., bezprzedmiotowa jest analiza posłużenia się przez niego takim właśnie dokumentem (art. 273 k.k.). Z kolei prowadzenie postępowania w kierunku usiłowania popełnienia oszustwa ( pomijając kwestię braku podstaw faktycznych ), stanowiłoby, zdaniem Sądu Okręgowego, wyjście poza granice oskarżenia.
Zachowanie oskarżonego można wiązać jedynie z czynem określonym wart. 297 § 1 k.k.( przedłożenie dokumentu nierzetelnego w celu uzyskania kredytu ), jednak z akt sprawy nie wynika, by przekroczyło ono niekaralne stadium przygotowania ( dokumenty nie zostały złożone razem z wnioskiem o kredyt do banku, posiadał je w mieszkaniuJ. K.).
Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.