Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 693/13
Data wyroku: 2013-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Renta
Podstawa prawna: art. 57 ust. z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tj. Dz.u. z 2009r., nr 153, poz. 1227 ze zm.).
Teza: Stwierdzenie całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy stanowi jedną z przesłanek niezbędnych do nabycia renty.

Sygn. akt.

VI U 693/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

4 listopada 2013r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

na rozprawie w składzie:

Przewodniczący:

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Małgorzata Pyszka-Cichońska

po rozpoznaniu w dniu

4 listopada 2013r.

w Bydgoszczy

odwołania

J. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

z dnia

11 lutego 2013 r.

Nr

(...)

w sprawie

J. B.

przeciwko:

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

o rentę

1
Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.z dnia 11 lutego 2013 r. nr(...)i przyznaje ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 18 grudnia 2012r. do 31 lipca 2015r.

2
Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Sygn. akt VI U 693/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 11 lutego 2013r. r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.odmówiłJ. B.prawa do renty na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2009r., nr 153, poz. 1227 ze zm.), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 7 lutego 2013r., która uznała ubezpieczoną za zdolną do pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem jest niezdolny do pracy.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje
           :

Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy przytoczonej na wstępie – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki :

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonego i jego wpływu na zdolność do pracy.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji:
- internisty,
- specjalisty medycyny pracy,
- psychiatry,
- psychologa,
którzy rozpoznali u ubezpieczonego schizofrenię paranoidalną.

Zdaniem biegłych sądowych ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy od dnia złożenia wniosku o rentę do 07.2015r.
Uzasadniając swoje stanowisko biegli podali, że ubezpieczony jest leczony psychiatrycznie od 2012r., początkowo z rozpoznaniem zaburzeń psychotycznych prawdopodobnie w przebiegu schizofrenii, a następnie schizofrenii paranoidalnej. Występujące u ubezpieczonego zaburzenia mają charakter przewlekły, przy czym w czasie następowało ich nasilenie. Obecnie, jak wskazali biegli, utrzymują się przede wszystkim objawy negatywne.
Stopniowo zmniejszały się zdolności adaptacyjne, umiejętności społeczne oraz interpersonalne i nasilał się stopień nieprzystosowania w zakresie funkcjonowania psychospołecznego. Pomimo systematycznego leczenia nie osiągnięto pełnej remisji objawów chorobowych ( ubezpieczony był 2-kroptnie hospitalizowany ). U ubezpieczonego występują zmiany nastroju, zaburzenia napędu, lęk, niepokój, zaburzenia koncentracji, spadek motywacji, wycofanie i utratę zainteresowań, które powodują znaczne trudności w organizowaniu codziennego toku zajęć, tak iż ubezpieczony nie jest zdolny do regularnego wykonywania zatrudnienia zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami, a praca może być traktowana jedynie jako forma rehabilitacji społecznej.

- dowód – opinia biegłych sądowych (k. 21 – 22, k. 26akt)

Zastrzeżenia do opinii wniósł organ rentowy podnosząc, że podczas postępowania orzeczniczego w ZUS-ie występowała stabilizacja stanu psychicznego ubezpieczonego, a hospitalizacja mająca miejsce w marcu 2013r. stanowi nową okoliczność.

Sąd nie uwzględnił zastrzeżeń zgłoszonych przez organ rentowy, bowiem w skład zespołu biegłych sądowych wchodzili specjaliści z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonemu, którzy dokonali oceny stanu zdrowia ubezpieczonego zarówno na podstawie przedstawionej dokumentacji medycznej, jak i przeprowadzonych bezpośrednich badań, a wydana opinia została wyczerpująco uzasadniona. W ocenie Sądu sporządzona opinia w pełni odzwierciedla stan zdrowia ubezpieczonego i jego wpływ na zdolność do pracy. Zdaniem Sądu nie zaszły nowe okoliczności, o których mowa wart. 477 ( 14 ) § 14 k.p.c., które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania przez organ rentowy, w szczególności taką okoliczność nie stanowi kolejny pobyt ubezpieczonego w szpitalu, należy bowiem zauważyć, że ubezpieczony był już hospitalizowany w listopadzie 2012r., przy

czym biegli wydający opinię, nie wskazali, aby okolicznością przesądzającą o uznaniu ubezpieczonego za osobę częściowo niezdolną do pracy była okoliczność kolejnych pobytów ubezpieczonego w szpitalu i uzyskanych z nich dokumentacji medycznych.

W tej sytuacji, Sąd pozytywnie ocenił biegłych sądowych i zgodnie zart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.

Jednocześnie w myśl art. 118 ust.1 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS, Sąd ustalił brak odpowiedzialność organu rentowego za nie wyjaśnienie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, bowiem biegli sądowi dysponowali szerszą dokumentacją medyczną niż organ rentowy, a także mogli ocenić niekorzystne zmiany w stanie zdrowia ubezpieczonego z większej perspektywy czasu.

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz