Sąd Okręgowy w Szczecinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 1719/13
Data wyroku: 2013-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Małgorzata Grzesik, Wiesława Buczek-Markowska, Mariola Wojtkiewicz
Podstawa prawna: art. 130 § 1 kpc

Sygn. akt II Cz 1719/13

POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący SSO Mariola Wojtkiewicz (spr.)

Sędziowie: SO Wiesława Buczek - Markowska
SO Małgorzata Grzesik

po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. w Szczecinie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.
z udziałemA. I.
o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu

na skutek zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 14 sierpnia 2013 r. Sygn. akt I Ns 866/13
postanawia:

uchylić zaskarżone zarządzenie.

SSO Małgorzata Grzesik SSO Mariola Wojtkiewicz SSO Wiesława Buczek - Markowska

Sygn. akt II Cz 1719/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. Przewodniczący Sądu Rejonowego w Gryfinie Wydziału I Cywilnego zwrócił wniosek(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu.
W uzasadnieniu Przewodniczący wskazał, iż w dniu 26 lipca 2013 roku wnioskodawczyni(...) Sp. z o.o.wP., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o stwierdzenie o zasiedzenia służebności przesyłu. Podkreślił, iż stosownie do treściart. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychniniejszy wniosek podlega stałej opłacie w kwocie 200 zł. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie został należycie opłacony (uiszczono opłatę w kwocie 40 zł). Zgodnie zart. 1302§ 1 k.p.c.pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, które nie zostało należycie opłacone, przewodniczący zwraca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Z uwagi na to, iż wnioskodawczyni reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie opłaciła należycie wniosku złożonego w niniejszej sprawie, zdaniem Przewodniczącego należało zwrot.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wywiódł pełnomocnik powódki zaskarżając je w całości, zaskarżonemu zarządzeniu zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:
1)art. 1302§ 1 k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wniosek z dnia 19 lipca 2013 r. wniesiony przez zawodowego pełnomocnika reprezentującego wnioskodawczynię, nie został należycie opłacony i jako taki podlega zwrotowi, podczas gdy na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy przesłanka ta nie zaistniała;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2)art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że od wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu pobiera się opłatę stałą w kwocie 200 zł;
3)art. 23 pkt 1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego niezastosowanie jako podstawy określenia opłaty sądowej od pisma inicjującego niniejsze postępowanie.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż służebność przesyłu jest trzecią kategorią służebności - obok służebności gruntowych osobistych — funkcjonujących aktualnie wKodeksie cywilnym, a zatem nie powinny budzić wątpliwości zasady ustalania opłaty od wniosku inicjującego postępowanie w tym przedmiocie, na tle regulacji ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Skarżący podkreślił, iż w świetle wyżej podniesionej argumentacji, treść art. 39 ust. 1 uksc nie może mieć zastosowania do ustalania opłaty właściwej dla wniosku w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia służebności przesyłu - skoro jest to wyraźnie inny, różny i odrębny od służebności gruntowej rodzaj ograniczonegoprawa rzeczowego— a w ww. przepisie ustawodawca wymienia jedynie postępowanie w przedmiocie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie. Wobec powyższego zdaniem skarżącego oczywistym staje się to, że do wniosku o stwierdzenia nabycia służebności przesyłu w drodze zasiedzenia zastosowanie ma wyłącznie zasada ogólna wynikająca z art. 23 pkt 1 uksc, co w praktyce oznacza konieczność uiszczenia opłaty sądowej od takiego wniosku w wysokości 40zł. Skarżący podkreślił, iż podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2010 r. (V CZ 38/10, LEX nr 694014) wydanym na gruncie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się uzasadnione.
Zgodnie z treściąart. 1302§ 1 k.p.c.Pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, które nie zostało należycie opłacone, przewodniczący zwraca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu.
Wnioskodawca uiścił tytułem opłaty kwotę 40 złotych. Ustalenia zatem wymaga czy wnioskodawca wniósł opłatę we właściwej wysokości.
Zgodnie zart. 23 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychopłatę stałą w kwocie 40 złotych pobiera się od wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego lub samodzielnej jego części, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W myśl zaś zart. 39 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychopłatę stałą w kwocie 200 złotych pobiera się od wniosku o:
1)ustanowienie drogi koniecznej;
2)rozgraniczenie nieruchomości;
3)stwierdzenie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie.

Zdaniem Sądu Okręgowego wbrew ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy, stwierdzenie nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie nie będzie podlegało opłacie wskazanej w wyżej przytoczonym przepisie, jako przepisie szczególnym do art. 23.
Rację bowiem należy przyznać skarżącemu, iż służebność przesyłu jest odrębnym od służebności gruntowej czy osobistej ograniczonymprawem rzeczowym.
Nadto jak wynika z orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt V CZ 38/10 przepisyustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(w skrócie u.k.s.c.) powinny być wykładane ściśle, a stosowanie w drodze analogii lub odpowiednio określonego przepisu do niewskazanego w nim stanu faktycznego czy prawnego powinno być zupełnie wyjątkowe i dotyczyć tylko takich sytuacji, gdy ustawa w ogóle nie reguluje wysokości opłaty od danego pisma procesowego. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia Sąd Najwyższy wyraził ważki dla niniejszej sprawy pogląd, iż zart. 23 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychod wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego pobiera się opłatę stałą w kwocie 40 zł, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 23 pkt 1 u.k.s.c. jest tylko inny przepis tej ustawy. Jeżeli zatem nie ma w u.k.s.c. innego przepisu określającego wysokość opłat należnych od wniosku o wszczęcie danego rodzaju sprawy w postępowaniu nieprocesowym, zastosowanie ma art. 23 pkt 1 tej ustawy, a nie inny przepis, regulujący wysokość opłat w podobnych sprawach.
Mając zatem na uwadze powyższe argumenty Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone zarządzenie, na postawieart. 386 § 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.iart. 398 k.p.c.

SSO Małgorzata Grzesik SSO Mariola Wojtkiewicz SSO Wiesława Buczek - Markowska

(...)
(...)

1
(...)

2
(...)

3
(...)

4
(...)

5
(...)