Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 474/13
Data wyroku: 2013-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Nowak, Wojciech Arczyński, Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 474/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 9 maja 2013 rokuSąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon-DomagałaSędziowie: SO Wojciech ArczyńskiSO Tomasz Nowak (spr.)Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowskaprzy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziorypo rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 rokusprawyD. M.oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegood wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicachz dnia 14 stycznia 2013 roku sygn. akt II K 1273/12Iutrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;IIzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. Ś.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzęduw postępowaniu odwoławczym;IIIzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.IX Ka 474/13UZASADNIENIEProkurator Rejonowy w Starachowicach oskarżył:1D. M.2S. D.o to, że:w nocy 15 na 16 września 1012 roku wS.działając wspólniei w porozumieniu dokonali kradzieży portfela z pieniędzmi w kwocie 70 złotych, telefonu komórkowegomarki N.wartości 40 złotych, karty bankomatowejbanku (...), dowodu osobistego, zaświadczenia o numerze NIP, plecaka koloru czarno – czerwonego z kamizelka odblaskową wartości 30 złotych na szkodęZ. W., stosując wobec wymienionego przemoc w postaci przewrócenia na ziemię, uderzania i kopania po całym ciele powodując obrażenia w postaci ogólnego potłuczenia ciała, zwłaszcza twarzy i głowy, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów jego ciała na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, przy czym pokrzywdzony był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych wart. 156 § 1 kklub 157§ 1 kk, tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 kkiart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.Sąd Rejonowy w Starachowicach wyrokiem z dnia 14 stycznia 2013 roku w sprawie II K 1273/12 orzekł, co następuje:1D. M.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia tj. dokonania występku zart. 280 § 1 kkiart. 158 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 280 § 1 kkw związku zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;2na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonejD. M.kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 04 października 2012 roku do 14 stycznia 2013 roku ustalając, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi rzeczywistego pozbawienia wolności;3S. D.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia z tym, że z jego opisu wyeliminował zapis „telefonu komórkowegomarki N.wartości 40 złotych”, tj. dokonania występku zart. 280 § 1 kkiart. 158 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 280 § 1 kkw związku zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;4na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonejwpunkcie 3S. D.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił ustalając okres próby na 5 lat;5na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonejS. D.kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 05 października 2012 roku do 14 stycznia 2013 roku ustalając, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi rzeczywistego pozbawienia wolności;6zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. Ś.kwotę 885,60 złotych tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzęduD. M.;7zwolniłD. M.iS. D.od kosztów sądowych którymi obciążył Skarb Państwa.Powyższy wyrok zaskarżył w całości w części dotyczącej oskarżonegoD. M.jego obrońca zarzucając:1mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.art. 2 § 2, art. 4, 5 § 2, art. 7 i art. 366 § 1 kpkpoprzez nieobiektywne i przekraczające swobodną ocenę dowodów przyjęcie, że oskarżonyD. M.dopuścił się zarzucanego czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje takich podstaw;2mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił przestępstwo zarzucane mu aktem oskarżenia, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i prawidłowy ustalony stan faktyczny przeczą temu wnioskowi.Ponadto, na wypadek gdyby sąd okręgowy nie podzielił powyższych zarzutów dodatkowo na podstawieart. 427 § 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 4 kpkzaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary w sensie jej nadmiernej surowości, wymierzonej oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo, polegającą na orzeczeniu wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat, co w stosunku do okoliczności łagodzących występujących po stronie oskarżonego, w szczególności jego młodego wieku i faktu, że pokrzywdzony nie rości żadnych pretensji do niego, sprawia, że tak orzeczona kara stanowi zbytnią dolegliwość dla sprawcy.Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. M.od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczeniew stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący pięć lat oraz oddanie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby, ewentualnieo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Starachowicach, nadto wniósł o zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję oraz przyznanie na rzecz adw.R. Ś.wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.Sąd Okręgowy zważył, co następuje:Apelacja nie jest zasadna.Wbrew wywodom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dowody, które poddał gruntownej analizie w pisemnych motywach wyroku. Sąd ten wskazał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym i z jakich przyczyn cech wiarygodności odmówił.Podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy dokonał analizy dowodów we wzajemnym powiązaniu ze sobą. Słusznie sąd I instancji oparł się w niniejszej sprawie na dowodach w postaci: częściowo zeznań świadkaZ. W., na zeznaniach świadków:P. B.,K. Ł.,M. C., częściowo wyjaśnień oskarżonegoS. D., częściowo wyjaśnień oskarżonegoD. M.oraz w postaci protokołu oględzin miejsca rozboju, oględzin zdjęcia z monitoringu, protokołu przeszukania pomieszczeń, protokołu zatrzymania rzeczy i oględzin telefonu, danych od operatorów telefonicznych, który to materiał dowodowy właściwie Sąd Rejonowy uznał za stanowczy, zbieżny ze sobą i tworzący jednolitą, wzajemnie ze sobą korespondującą całość, który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż także oskarżonyD. M.dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.Przy tak stanowczym, logicznym i spójnym ze sobą materiale dowodowym podzielić należy jako właściwe stanowisko Sądu Rejonowego przypisujące oskarżonemuD. M.winę odnośnie czynu opisanego w zaskarżonym wyroku i słusznie sąd ten odmówił wiary sprzecznym z wiarygodnym materiałem dowodowym – wskazanym przez sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku – wyjaśnieniom oskarżonegoM., które również w ocenie Sądu Okręgowego należy uznać za gołosłowne, wykrętne i stanowiące jedynie linię obrony oskarżonego – zmierzającego za wszelką cenę do uniknięcia odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie i to w sposób niezbyt konsekwentny – gdy chodzi o podawany przez oskarżonego sposób wejścia w posiadanie telefonu zabranego w czasie rozboju pokrzywdzonemuZ. W.(tzn. czy znalazł czy dostał od oskarżonegoD.?).W tej sytuacji – zdaniem Sądu Okręgowego – jako absolutnie chybione należy uznać obydwa zasadnicze zarzuty apelacyjne skarżącego, tj. zarówno zarzut mającej mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazy przepisów postępowania, tj.art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpkpoprzez nieobiektywne i przekraczające swobodną ocenę dowodów przyjęcie, że oskarżonyD. M.dopuścił się zarzucanego czynu, podczas gdy – zdaniem autora apelacji – prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego nie daje takich podstaw oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający mieć wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił przestępstwo zarzucane mu w akcie oskarżenia, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy – zdaniem skarżącego – i prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczą takiemu wnioskowi.Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja skarżącego stanowi jedynie gołosłowną i nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami sądu I instancji i nie zawiera żadnego argumentu, który byłby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, a ponadto opiera się ona na wyjątkowo tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.Tymczasem – w ocenie sądu odwoławczego – ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w sposób jednoznaczny wynikają z dokonanej przez tenże sąd prawidłowej oceny dowodów, która nie przekracza w żadnym stopniu granic swobodnego uznania sędziowskiego zakreślonych treściąart. 7 kpk, a jest ona wszechstronna, logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również uwzględnia – wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego – okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, przy czym nie zachodziła nawet konieczność rozstrzygnięcia nie dających usunąć się wątpliwości, bowiem w ocenie Sądu Okręgowego takowe wątpliwości nie zachodziły w niniejszej sprawie, a autor apelacji mimo podniesienia zarzutu obrazyart. 5 § 2 kpknie wskazuje jakie konkretne wątpliwości zachodzącew niniejszej sprawie zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego, podobnie jak i nie wskazuje jakie okoliczności istotne w sprawie nie zostały wyjaśnione formułując zarzut obrazyart. 366 § 1 kpk, czyniąc tym samym wskazane ostatnio zarzuty zupełnie chybionymi i gołosłownymi.Ponadto sąd odwoławczy zwraca uwagę, iż podstawą zaskarżonego wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, o czym przekonuje treść pisemnych motywów, które zostały sporządzone w sposób zgodny z wymogamiart. 424 kpk.Zdaniem Sądu Okręgowegopodzielić należy w całościjako trafne, rzeczowe i przekonywujące ustalenia i rozważania sądu rejonowego zaprezentowane w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (patrz k. 375 – 388), których nie ma potrzeby w tym miejscu przypominać ani powtarzać.Odnosząc się bliżej do wyżej wskazanych zarzutów apelacyjnych skarżącego należy jedynie w ocenie sądu odwoławczego zwrócić szczególną uwagę na najistotniejsze kwestie.Otóż w szczególności – wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego – ma absolutnie rację sąd I instancji słusznie podnosząc, iż wyjaśnienia oskarżonegoD. M.w części w której zaprzecza on swemu udziałowi w przestępstwie rozboju na szkodęZ. W.nie zasługują na wiarę, skoro są one nielogiczne, niespójne, a przede wszystkim pozostają w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, a w szczególności z treścią zeznań pokrzywdzonego świadkaZ. W.oraz z treścią wyjaśnień współsprawcy czynu – oskarżonegoS. D..Słusznie podnosi Sąd Rejonowy, iż wprawdzie z treści zeznań pokrzywdzonego nie wynika aby rozpoznał on sprawców rozboju na jego osobie – co zdaniem sądu odwoławczego – nie może specjalnie dziwić, skoro do protokołu okazania oskarżonegoD. M.(k. 15 – 16) świadek ten stwierdził, iż sprawców widział „przez chwilę”i nie zapamiętał ich na tyle, aby rozpoznać te osoby.Z drugiej strony świadekW.dość dokładnie opisał przebieg zdarzenia, sposób pobicia i zaboru przedmiotów stanowiących jego własność oraz zachowania obu sprawców.Ma także rację sąd I instancji trafnie podnosząc, iż brak rozpoznania sprawców przez pokrzywdzonego oraz pewne nieścisłości w jego relacji co do szczegółów zdarzenia w związku z dynamicznym jego przebiegiem, stanem nietrzeźwości pokrzywdzonego, czy też późną porą zdarzenia, absolutnie nie może podważać wiarygodności zeznań świadkaZ. W.oraz ich znaczenia dowodowego, a wręcz przeciwnie. Wprawdzie świadekZ. W.w toku niniejszego postępowania nie zdołał rozpoznać twarzy napastników, niemniej jednak ponad wszelką wątpliwośćwidział ich wcześniej jako tych, którzy przebywali pod sklepem w którym robił zakupy.Z kolei z samych wyjaśnień oskarżonychD. M.iS. D.równie kategorycznie wynika, że po obejrzeniu przez nich zdjęcia z zapisu monitoringu (k. 6)rozpoznali się obajna tymże zdjęciu, przy czymD. M.jako osobasiedzącana murku przy sklepie, zaśS. D.jako osobastojąca.Nadto mając na uwadze, ostatecznie konsekwentne twierdzenia współoskarżonegoS. D., który w sposób zasadno zgodny z relacjami pokrzywdzonego przedstawił przebieg przedmiotowego zdarzenia, opisując aktywną w nim rolę zarówno swojej osoby jak ioskarżonegoD. M., to w tej sytuacji ma rację sąd I instancji słusznie podnosząc, iż wina oskarżonegoD. M.w zakresie przypisanego mu czynuistotnie nie budzi żadnych wątpliwości.Wobec powyższego jako nietrafne należy uznać argumenty skarżącego zawarte w jego apelacji. W świetle treści zeznań świadka, pokrzywdzonegoZ. W.i jego dość szczegółowej relacji dotyczącej przebiegu rozboju na jego osobie i zachowania poszczególnych sprawców i ich roli w przestępstwie (aczkolwiek bez formalnego ich rozpoznania), absolutnie nie należy przeceniać – jak to czyni autor apelacji – znaczenia bezspornej okoliczności, iż pokrzywdzony w czasie zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości. Należy jednak mieć na uwadze, że stan ten nie był znaczny i zapewne nie miał istotniejszego wpływu na zdolność postrzegania, zapamiętywania czy odtwarzania zdarzeń przez pokrzywdzonego. W związku z powyższym w ocenie sądu odwoławczego nie należy także przeceniać wagi i znaczenia stwierdzenia pokrzywdzonego w toku przewodu sądowego, iż ma on kłopoty z pamięcią. Analiza treści zeznań świadkaW.nie wskazuje na wystąpienie okoliczności zakłócających obserwację, zapamiętywanie lub odtwarzanie zdarzeń, a dostrzeżone przez sąd I instancji nieścisłości co do szczegółów przebiegu przedmiotowego zdarzenia zapewne wynikają z dynamiki zdarzenia jak i upływu czasu pomiędzy zdarzeniem a składaniem zeznań na rozprawie.Ponadto w istocie rzeczy autor apelacji nie wskazał jakichkolwiek zasadnych argumentów, które skutecznie podważyłyby wiarygodność relacji współoskarżonegoD.w zakresieobciążającym w niniejszej sprawie oskarżonegoD. M..Skarżący nie wskazał żadnego logicznego powodu dla którego oskarżonyD.chcąc rzekomo ukryć prawdziwego sprawcę zdarzenia wskazał fałszywie akurat na oskarżonegoD. M., z którym przecież nie pozostaje w żadnym konflikcie.Również dokonana przez Sąd Rejonowy prawidłowa ocena dowodów pozwoliła na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, którą sąd okręgowy podzielił jako właściwą w zakresie ustaleń faktycznych, winy oskarżonegoM.i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu.Zdaniem Sądu Okręgowego również sąd I instancji wymierzając oskarżonemuM.stosowną karę uwzględnił i należycie rozważył wszystkie okoliczności zgodnie z dyrektywami zawartymi wart. 53 § 1 i 2 kk, a wymierzoną karę należy uznać za adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego i wagi przypisanego mu czynu.W tej sytuacji jako oczywiście chybiony należy w ocenie sądu odwoławczego uznać także alternatywny zarzut apelacyjny, a dotyczący rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary polegający – zdaniem skarżącego – na wymierzeniu wobec oskarżonegobezwzględnejkary pozbawienia wolności, zwłaszcza w sytuacji gdy zdaniem skarżącego uwzględni się wszystkie okoliczności łagodzące po stronie oskarżonego w postaci młodego wieku oraz faktu, że pokrzywdzony nie rości sobie żadnych pretensji do oskarżonego.Sąd Rejonowy dostrzegł prawidłowo(patrz k. 386)wskazaną ostatnio okoliczność młodego wieku oskarżonego, ale i również okoliczność skrzętnie pominiętą przez skarżącego, iż mimo młodego wieku oskarżonyD. M.był w ciągu niespełna roku przed przedmiotowym zdarzeniemdwukrotnie karanyza poważne przestępstwa podobne (zart. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki zart. 279 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 91 § 1 kk), gdzie orzeczono wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Mimo zastosowania w tychże sprawach wobec oskarżonegoM.środków probacyjnych oskarżony nie wykorzystał danej mu szansy na wdrożenie się do przestrzegania porządku prawnegoi ponownie oraz w okresie próbypopełnił kolejne przestępstwo godzące w to samo dobro prawne, a cechujące się wysokim stopniem winy oskarżonego i wysokim stopniem społecznej szkodliwości czynu oskarżonego.Ponadto nie sposób przecenić wagi stanowiska pokrzywdzonego, iż nie rości pretensji do oskarżonego, co jest zrozumiałe w sytuacji gdy pokrzywdzony nie był w stanie formalnie rozpoznać go jako sprawcę rozboju (a o czym była mowa powyżej).W tej sytuacji w ocenie sądu odwoławczego ma także rację sąd I instancji zasadnie podnosząc, iż wobec oskarżonegoD. M.brak jest podstaw do przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej co do jego zachowania w przyszłości, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania wobec niego po raz kolejny dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymałw mocy zaskarżony wyrok nie znajdując wystarczających podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacyjnych.Na podstawie§ 19, § 14 art. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.IX.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. 02.163.1348 z późn. zm.) sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. Ś.kwotę 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto na przepisachart. 626 § 1 kpk,art. 634 kpk,art. 624 § 1 kpkmając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego oraz rodzaj wymierzonej mu kary.Z tych względów orzeczono jak wyżej.SSO Wojciech Arczyński SSO Aleksandra Babilon-Domagała SSO Tomasz Nowak