Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 115/12
Data wyroku: 2012-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Kirejew, Wiesław Kosowski, Aleksander Sikora
Słowa kluczowe: Zbieg Przepisów, Czyn Ciągły, Narkomania
Podstawa prawna: art. 56 ust. 3 Ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 55 ust. 3  Ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt: II AKa 115/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2012 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Robert Kirejew (spr.)

Sędziowie

SSA Wiesław Kosowski
SSA Aleksander Sikora

Protokolant

Oktawian Mikołajczyk

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Tomasza Janeczka
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 roku sprawy

1
O. W.s.K.iD.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zast.art. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne;

2
A. B.s.A.iL.

ur. (...)wW.
oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne;

3
M. L.s.Z.iO.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i inne;

4
W. B.s.W.iI.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

5
Z. D.s.R.iA.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.przy zast.art. 64 § 1 k.k.

na skutek apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt. II K 143/10

1
zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonychO. W.,A. B.,M. L.,W. B.iZ. D.w ten sposób że:

-

w punkcie 10 – uznaje oskarżonegoO. W.za winnego tego, że w okresie od października 2006 r. do stycznia 2007 r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu zR. M.i innymi osobami,w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 1.100 gramów marihuany w ten sposób, że nabyte od innej osoby narkotyki zbył w kilku transakcjachR. M.i współdziałającej z nim osobie, celem dalszej odsprzedaży, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu sprzed 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 k.k.i za to na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu sprzed 9 grudnia 2011 r. orazart. 33 ust. 1 i 3 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.umarza postępowanie karne przeciwko OskarżonemuO. W.o czyn opisany w punkcie VIII wyroku;

w punkcie 14 przyjmuje, żeA. B.pomógłM. G.w udzielaniu substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, zamiast środka odurzającego w postaci marihuany;

w punktach 12, 14 i 19 – w opisie warunków powrotuA. B.do przestępstwa precyzuje datę wydania wymienionego tam wyroku Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie na 26.11.1993 r. (w miejsce nieprawidłowej – 26.11.1996 r.) i jego sygnaturę na II K 127/92 (w miejsce nieprawidłowej – II K 127/96), a także precyzuje okres odbywania kary łącznej: w punkcie 12 – na okres od 10.11.2000 r. do 14.06.2005 r. i w punkcie 14 – na okres od 10.11.2000 r. do 30.06.2006 r.;

w punkcie 16 - z opisu czynu i podstawy skazania eliminuje popełnienie przezA. B.przypisanego mu przestępstwa w warunkach powrotu do przestępstwa – w zw. zart. 64 § 1 k.k., a nadto z podstawy skazania eliminuje przepisust. 1 artykułu 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii wymierzonąA. B.w tym punkcie karę pozbawienia wolności łagodzi do 2 (dwóch) lat;

wpunkcie 23– z podstawy skazania eliminuje przepisust. 1 artykułu 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

wpunkcie 25– w opisie czynu sformułowanie „nakłaniał” zmienia na: „usiłował nakłonić”, za podstawę skazania przyjmujeart. 13 § 1 k.k.w zw.zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii, a za podstawę wymiaru kary –art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zast.art. 19 § 1 k.k.iart. 14 § 1 k.k.;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychO. W.,A. B.,M. L.,W. B.iZ. D.utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Częstochowie) na rzecz adwokatów:B. Ć.,M. W.,M. Ł.iM. P.– Kancelarie AdwokackiewC.kwoty po 1180,80 zł (tysiąc sto osiemdziesiąt złotych 80/100), w tym 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonymO. W.,A. B.,W. B. (1)iZ. D.w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonychO. W.,A. B.,M. L.,W. B.iZ. D.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 115/12

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II K 143/10, rozstrzygnął o odpowiedzialności karnejK. W.,O. W.,A. B.,M. L.,Ł. K.,W. B.iZ. D..

OskarżonegoO. W., w ramach czynów z punktów VII i VIII aktu oskarżenia, uznał za winnego jednego czynu ciągłego polegającego na tym, że w okresie od października 2006 r. do stycznia 2007 r. oraz od maja 2007 r. do czerwca 2007 r. wC.iK., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i psychotropowych w postaci amfetaminy i marihuany w ten sposób, że:

5
w okresie od października 2006 r. do stycznia 2007 r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu zR. M.i innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 1100 gramów marihuany w ten sposób, że wspólnie z inną ustaloną osobą nabyte wcześniej od innej osoby narkotyki zbył w kilku transakcjachR. M.i współdziałającej z nim ustalonej osobie celem dalszej odsprzedaży,

6
w okresie od miesiąca maja 2007 r. do początku czerwca 2007 r. wC.iK., działając wspólnie i w porozumieniu zR.(...), wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci 150 gram marihuany oraz 300 gram amfetaminy w ten sposób, że nabyte wcześniej od nieustalonej osoby narkotyki sprzedałR. M.celem ich dalszej odsprzedaży, przy czym polecił przekazanie pieniędzy za marihuanę za pośrednictwemK. W.

przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu części kary za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie III K 830/05 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i in. na karę 2 lat pozbawienia wolności, objętą karą łączną w wymiarze 2 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od dnia 14.07.2005 r. do dnia 5.10.2006 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku określonego wart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych.
Ponadto na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) orzekł od oskarżonegoO. W.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 1500 zł w związku z przypisanym mu przestępstwem.

Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Częstochowie uznał oskarżonegoA. B.za winnego tego, że w okresie od 15 czerwca 2005 r. do końca lata 2005 r. wC.orazS., w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy udzieliłM. G.środka odurzającego w postaci 5 gram marihuany w ten sposób, że po uzyskaniu jej odK. W.w trakcie przepustki z(...)wS.wniósł ten narkotyk do zakładu karnego, a następnie odsprzedałM. G.za karty telefoniczne o wartości 120 zł, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 26.11.1996 r., w sprawie sygn. II K 127/96 za czyn zart. 210 § 1 d.k.k.w zw. zart. 60 § 2 d.k.k.na karę 7 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbywał, w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 27.09.1996 r. w sprawie sygn. II K 111/96 kary łącznej 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 10.11.2000 r. do 27.02.2007 r., kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony, czym wyczerpał znamiona występku zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 30 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych. Ponadto na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) orzekł od oskarżonegoA. B.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 300 zł w związku z przypisanym mu przestępstwem z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd Okręgowy w Częstochowie uznałA. B.za winnego także tego, że w drugiej połowie 2006 r. w(...)wS., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, pomógłM. G.w udzielaniu wbrew przepisom ustawy znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że dwukrotnie przekazał mu kwoty po 700,- zł z przeznaczeniem na zakup po 100 gram amfetaminy każdorazowo, uzyskując oprócz zwrotu pieniędzy korzyść majątkową w postaci kart telefonicznych o łącznej wartości 600,- zł, przy czym zarzuconego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 26.11.1996 r., w sprawie sygn. II K 127/96 za czyn zart. 210 § 1 d.k.k.w zw. zart. 60 § 2 d.k.k.na karę 7 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbywał, w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 27.09.1996 r. w sprawie sygn. II K 111/96 kary łącznej 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 10.11.2000 r. do 27.02.2007 r., kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony, czym wyczerpał znamiona występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 30 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych. Ponadto w związku z tym przypisanymA. B.przestępstwem na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) orzekł od niego na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 1500 zł.
A. B.uznany został również za winnego tego, że w okresie od marca 2007 r. do końca kwietnia 2007 r. wC., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w szczególności zO. W.,K. W.,M. G.iM. L., wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i psychotropowych w postaci 2 kilogramów amfetaminy (2000 gram) i 6.000 tabletek ecstasy w ten sposób, że przekazałM. G.pieniądze w kwocie około 30.000,- zł na zakup narkotyków, po czym niezwłocznie po przywiezieniu narkotyków doC.odebrał od niego 1 kilogram amfetaminy i 2000 sztuk tabletek ecstasy, a w późniejszym czasie także odbierał pieniądze w kwocie co najmniej 6.500,- zł pochodzące ze sprzedaży narkotyków, a następnie z pozostałychM. G.tabletek odebrał jeszcze 2000 sztuk, a po aresztowaniuM. G.odebrał odM. L.około 1000 sztuk tabletek ecstasy i 300 gram amfetaminy, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w opisanych wyżej warunkach powrotu do przestępstwa, czym oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona występku określonego wart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych. W związku z tym przestępstwem na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) orzekł odA. B.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 1500 zł.
Nadto Sąd Okręgowy w Częstochowie uznałA. B.za winnego tego, że w kwietniu 2007 r. wG.utrudniał postępowanie karne o sygn. V Ds. 1/07/Sp Prokuratora Okręgowego w Częstochowie przeciwkoM. G.i innym osobom w ten sposób, iż po uzyskaniu wiadomości o zatrzymaniu i tymczasowym aresztowaniuM. G.oraz o ujawnieniu podczas jego zatrzymania narkotyków, spotkał się zD. B., o którym wiedział, że dostarczał narkotykiM. G.i przekazał mu tę informację, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku zart. 239 § 1 k.k.i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
A. B.został też tym samym wyrokiem uznany za winnego tego, że w dniu 27.07.2009 r. wC., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas zawierania umowy kredytu nr(...)na zakup towarów, złożył nieprawdziwe oświadczenie odnośnie faktu swojego zatrudnienia wfirmie (...)wC.na stanowisku magazyniera i uzyskiwanych tam dochodach w kwocie 2366 zł netto, wprowadzając w błąd co do tych faktów pracowników(...) Bank S.A., w wyniku czego doprowadził wskazany bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej, niż 3248,99 zł, odpowiadającej kwocie udzielonego kredytu, przy czym czynu tego dopuścił się w opisanych wyżej warunkach powrotu do przestępstwa, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku określonego wart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych. Z kolei na mocyart. 46 § 1 k.k.zasądzono od oskarżonegoA. B.na rzecz pokrzywdzonego(...) Bank S.A.obowiązek naprawienia szkody w kwocie 3.248,99 zł.
Ponadto na mocyart. 45 § 1 k.k.orzeczono wobecA. B.środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z pierwszych dwóch przypisanych mu przestępstw – w kwocie 720 złotych, natomiast na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.w miejsce kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonegoA. B.wymierzono mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych.

Sąd Okręgowy w Częstochowie w opisywanym wyroku w ramach czynów z punktów XIV, XVI, XVII, XVIII, XIX i XX aktu oskarżenia uznał oskarżonegoM. L.za winnego tego, że w okresie od października 2006 r. do dnia 10 kwietnia 2007 r. wC.iG., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielał innym osobom, a także uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i psychotropowych w postaci amfetaminy, marihuany i tabletek ecstasy w ten sposób, że:

-

w okresie od listopada 2006 r. do 10 kwietnia 2007 r. wC., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. G.i innymi osobami, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci nie mniej, niż 5 kilogramów marihuany (5.000 gram), w ten sposób, że po przyjmowaniu kolejnych partii narkotyku, spakowanych w tzw. kokony, wielkości 100 – 200 gram, odW. S.przezM. G., nabywał je odM. G.i przekazywał z zamiarem odsprzedaży innym osobom oraz osobiście udzielał ich innym osobom, a także w nie mniej niż kilku przypadkach, wspólnie zM. G.rozważał porcje uzyskanego narkotyku,

w okresie pomiędzy końcem października 2006 r., a początkiem grudnia 2006 r. wC., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zM. G.i innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 130 gramów amfetaminy i 450 sztuk tabletek ecstasy, w ten sposób, że odebrał wskazaną ilość narkotyków odM. G., a następnie przekazał innym osobom z zamiarem ich dalszej odsprzedaży oraz osobiście udzielał ich innym osobom,

w okresie pomiędzy końcem października 2006 r., a styczniem 2007 r. wC.iG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zM. G.,Ł. K.i innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 500 gramów amfetaminy i 2000 sztuk tabletek ecstasy, w ten sposób, że wspólnie zM. G.iŁ. K.pojechał samochodem tego ostatniego doG.w miejsce ustalonej transakcji narkotykowej i po odebraniu przezM. G.wskazanej ilości narkotyków wrócił z nim doC., gdzie na terenie warsztatu cholewkarskiego dokonał rozważenia i podziału przywiezionych narkotyków, odbierając następnie dla siebie 300 gramów amfetaminy i 1.500 sztuk tabletek ecstasy, które przekazał innym osobom, celem ich dalszej odsprzedaży oraz osobiście udzielał ich innym osobom,

w styczniu 2007 r. wC.iG.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zM. G.i innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 4000 sztuk tabletek ecstasy, w ten sposób, że uzyskał informację o osobach zainteresowanych nabyciem takiej ilości narkotyków, przekazał jąM. G., zawiózł go używanym przez siebie samochodem doG.w miejsce ustalonej transakcji narkotykowej, a następnie po odebraniu przez niego wskazanej ilości narkotyków zawiózł go w okolice stacji benzynowej, gdzie oczekiwałD. N., który całość przewożonych narkotyków odebrał z zamiarem dalszego wprowadzenia do obrotu,

w lutym 2007 r. wC.iG.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zM. G.i innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 500 gramów amfetaminy i 2000 sztuk tabletek ecstasy w ten sposób, że zawiózł używanym przez siebie samochodemM. G.doG., w miejsce ustalonej transakcji narkotykowej, po odebraniu przez niego wskazanej ilości narkotyków przywiózł go doC., gdzie na terenie warsztatu cholewkarskiego wspólnie z nim dokonał rozważenia i podziału przywiezionych narkotyków, odbierając następnie dla siebie 250 gramów amfetaminy i 1000 sztuk tabletek ecstasy, które przekazał innym osobom z zamiarem wprowadzenia do obrotu oraz osobiście je sprzedawał, a pozostałą część narkotyków w postaci 250 gramów amfetaminy i 1000 sztuk tabletek ecstasy wspólnie zM. G.przekazałM. U.,

w miesiącu marcu 2007 r. wC.iG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu zM. G.A.,K. W.,O. W., uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 2 kilogramów amfetaminy (2000 gram) i 6000 tabletek ecstasy, w ten sposób, że zawiózł używanym przez siebie samochodemM. G.doG., w miejsce ustalonej transakcji narkotykowej, po odebraniu przez niego wskazanej ilości narkotyków przywiózł go doC., następnie po rozdzieleniu przywiezionych narkotyków i sprzedaży części z nich zabranej przezM. G., wspólnie z nim dwukrotnie przekazałA. B.pieniądze w łącznej kwocie co najmniej 6.500 zł pochodzące ze sprzedaży narkotyków, a po aresztowaniuM. G.przekazałA. B.przechowywane w warsztacie cholewkarskim około 1000 sztuk tabletek ecstasy i 300 gram amfetaminy, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

czym wyczerpał znamiona ustawowe występku określonego wart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. iart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na mocyart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych. W związku z tym przestępstwem na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) orzekł odM. L.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 3.000,- zł.
Sąd Okręgowy w Częstochowie uznałM. L.za winnego także tego, że w okresie od listopada 2006 r. do dnia 10 kwietnia 2007 r. wC., działając w zamiarze, abyM. G.podżegał inne osoby do tego, aby wbrew przepisom ustawy oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonywały przywozu do Polski z terytorium innego państwa znacznych ilości środków odurzających w postaci kokainy, nakłaniał go do wyszukiwania takich osób i przekonywania ich do przystąpienia do przestępczego procederu, czym oskarżonyM. L.wyczerpał znamiona występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. i za to na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w brzmieniu sprzed dnia 9.12.2011 r. iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 50 złotych.
Ponadto oskarżonyM. L.w ramach czynów zarzucanych mu w punktach XXI i XXII aktu oskarżenia uznany został za winnego czynu ciągłego polegającego na tym, że w okresie od października 2006 r. do kwietnia 2007 r. wC.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy:

-

dwukrotnie udzieliłM. G.nieodpłatnie środka odurzającego w postaci pojedynczych porcji kokainy,

wbrew przepisom ustawy udzieliłŁ. K.nieodpłatnie środka odurzającego w postaci pojedynczej porcji kokainy,

wbrew przepisom ustawy dwukrotnie udzieliłM. G.nieodpłatnie środka odurzającego w postaci pojedynczych porcji marihuany,

czym wyczerpał znamiona ustawowe występku zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.i za to na mocyart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.sąd I instancji wymierzył oskarżonemuM. L.karę łączną 5 lat pozbawienia wolności oraz 350 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Nadto na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył temu oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 20.10.2009 r. do dnia 12.12.2011 r.

Sąd Okręgowy w Częstochowie rozpatrywanym wyrokiem uznałW. B.za winnego tego, że w okresie od dnia 22 grudnia 2006 r. do marca 2007 r. wC., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, udzielał innym osobom substancji psychotropowych w ten sposób, że w trzech transakcjach nabywał odM. G.znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż łącznie 150 gram amfetaminy, którą następnie odsprzedawał innym osobom, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15.11.2004 r., sygn. VK 136/02, za czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i in. na karę 4 lat pozbawienia wolności objętą karą łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 6.01.2000 r. do dnia 22.12.2006 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych. W związku z tym przestępstwem na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) Sąd Okręgowy w Częstochowie orzekł odW. B.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 600,- zł.

Ponadto Sąd Okręgowy w Częstochowie uznałZ. D.za winnego tego, że w okresie od 22 grudnia 2006 r. do 7 lutego 2007 r. wC., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, udzielał innym osobom substancji psychotropowych w ten sposób, że w dwóch transakcjach nabywał odM. G.znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż łącznie 120 gram amfetaminy, którą następnie odsprzedawał innym osobom, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 12.03.1999 r., w sprawie III K 1473/98, za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.na karę 5 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w ramach wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 5.09.2000 r., sygn. IIK 88/00, w okresie od 11.05.2002 r. do dnia 22.12.2006 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485) iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,- złotych. W związku z tym przestępstwem na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) Sąd Okręgowy w Częstochowie orzekł odZ. D.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.nawiązkę w kwocie 600,- zł.
Sąd Okręgowy w Częstochowie zasądził również stosowne wynagrodzenie od Skarbu Państwa dla obrońców oskarżonych, świadczących obronę z urzędu, a także zwolnił wszystkich oskarżonych z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa opłaty oraz poniesionych wydatków postępowania.

Tym samym wyrokiem rozstrzygnięto o winie oskarżonych:K. W.– którego sprawa została wyłączona do odrębnego rozpoznania na etapie postępowania odwoławczego przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, a takżeŁ. K., co do którego wyrok sądu I instancji stał się prawomocny ze względu na niezaskarżenie go w stosunku do tego oskarżonego przez żadną ze stron.

W apelacji wniesionej na korzyść oskarżonegoO. W.jego obrońca zaskarżając wyrok w całości podniósł zarzuty:

-

obrazy przepisów postępowania, polegającego na naruszeniu art. 17 § 1 pkt 7 polegającym na tym, że z uwagi na toczące się w stosunku do tego samego czynu postępowania sądowe przed Sądem Okręgowym w Częstochowie w sprawie II K 80/09 postępowania w stosunku do oskarżonego nie powinno być wszczynane, w związku z czym obrońca wniósł o umorzenie postępowania,

z ostrożności procesowej - błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia, które miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na:

a
uznaniu, iż w okresie od października 2006 r. do końca stycznia 2007 r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu zD. C.ps.(...),R. M.i inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy brał udział w procederze wprowadzania do obrotu znacznych ilości środków odurzających w postaci nie mniej niż 1100 gramów marihuany, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu części kary za umyślne przestępstwo podobne,

b
uznaniu, że od stycznia do początku czerwca 2007 r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu zR.M.iK. W.brał udział w procederze wprowadzania do obrotu znacznych ilości środków odurzających i psychotropowych w postaci 150 gr marihuany a także nie mniej niż 300 gram amfetaminy, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu części kary za umyślne przestępstwo podobne.

Podnosząc ten zarzut obrońcaO. W.wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

ObrońcaA. B.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucając:

1
obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanieart. 239 § 1 k.k., podczas gdy ustalony przez sąd stan faktyczny nie wskazuje na nastąpienie skutku zachowaniaA. B.opisanego w pkt. 18 części dyspozytywnej wyroku pozostającego z tym zachowaniem w związku przyczynowym;

2
mające wpływ na treść skarżonego wyroku naruszenie prawa procesowego w postaciart. 7 k.p.k.polegające na nieprawidłowej ocenie wyjaśnień i zeznańM. G.poprzez przyznanie im przymiotu wiarygodnych, oraz wyjaśnieńA. B.poprzez uznanie ich za niewiarygodne oraz zeznańB. J.poprzez uznanie ich za niewiarygodne, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie zarzucanych oskarżonemu czynów i przypisanie mu ich sprawstwa, podczas gdy analiza prawidłowo ocenionego materiału dowodowego prowadzić powinna do wniosku, że oskarżonyA. B.nie dopuścił się czynów opisanych w pkt. 12, 14 i 16 części dyspozytywnej wyroku;

3
mające wpływ na treść skarżonego wyroku naruszenie prawa procesowego w postaciart. 7 k.p.k.polegające na nieprawidłowej ocenie zeznańW. K., a w konsekwencji dokonanie na ich podstawie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, żeA. B.wniósł na teren zakładu karnego narkotyki, które to zachowanie było przedmiotem czynu przypisanego mu w pkt. 12 części dyspozytywnej skarżonego wyroku;

4
mające wpływ na treść skarżonego wyroku naruszenie prawa procesowego w postaciart. 7 k.p.k.polegające na nieprawidłowej ocenie wyjaśnień i zeznańD. B.orazA. B.w zakresie czynu opisanego w pkt. 18 części dyspozytywnej wyroku i przypisanie jego sprawstwa oskarżonemu, podczas gdy analiza prawidłowo ocenionego materiału dowodowego w tym zakresie prowadzić powinna do wniosku o niepopełnieniu przez oskarżonego tego czynu.

Na podstawie tych zarzutów obrońca wniósł o uniewinnienieA. B.od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącymA. B.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

ObrońcaM. L.w apelacji wniesionej na korzyść tego oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisuart. 192 § 2 k.p.k.poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i oddalenie na podstawie tegoż przepisu wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa, podczas gdy podstawą tego wniosku był przepisart. 169 § 2 k.p.k.,

II
mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisuart. 169 § 2 k.p.k.w zw. zart. 193 § k.p.k.poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność ustalenia kryteriów wiarygodności zeznań świadkaM. G.,

III
mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisuart. 391 § 1 k.p.k.poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i odczytanie zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego przez świadkaM. G.– wobec stwierdzenia świadka, iż podtrzymuje zeznania dotychczas złożone,

a w konsekwencji;

IV
przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadkaM. G.przy jednoczesnej odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych, w tym zwłaszczaM. L.orazŁ. K.oraz zeznaniom świadkaD. N.– w zakresie, w jakim nie są one zbieżne z zeznaniami w/wM. G.

oraz

V
mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, że:

1
oskarżonyM. L.wiedział, jaki był cel wyjazdów doG., oraz że oskarżonyM. L.wspólnie i w porozumieniu zM. G.nabył, a następnie sprzedał wymienione w punkcie 23 wyroku środki odurzające i substancje psychotropowe,

2
oskarżonyM. L.nakłaniałM. G.do wyszukiwania osób skłonnych do wyjazdu poza granice kraju w celu przemytu kokainy,

3
oskarżonyM. L.udzieliłM. G.iŁ. K.kokainy i marihuany

-

-

podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie takich ustaleń.

Podnosząc te zarzuty obrońcaM. L.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie.

Opisany wyrok zaskarżył w całości na korzyść oskarżonegoW. B.jego obrońca zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

-

-

art. 4 k.p.k.polegającą na naruszeniu zasady obiektywizmu poprzez kierunkowe nastawienie do sprawy, co doprowadziło do oceny materiału dowodowego w sposób podporządkowujący tę ocenę z góry przyjętym założeniom,

art. 5 § 2 k.p.k.polegającą na rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości,

art. 7 k.p.k.poprzez nieuzasadnioną i poczynioną bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego,

II
stanowiący konsekwencję powyższych uchybień błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezzasadnym uznaniu, iż oskarżonyW. B.swoim działaniem w okresie od dnia 22 grudnia 2006 r. do marca 2007 r. wC.wyczerpał znamiona ustawowe występku określonego w art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo braku dowodów potwierdzających wersję zdarzenia opisaną przez świadkaM. G.wbrew wyjaśnieniom współoskarżonegoZ. D..

Powołując się na sformułowane zarzuty obrońcaW. B.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieW. B.od stawianego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie.

Obrońca oskarżonegoZ. D.zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II K 143/10, w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucając:

1
mający wpływ na treść skarżonego orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonegoZ. D., wynikający z nieprawidłowej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnieńM. G.orazZ. D.polegającej na uznaniu za wiarygodne tych pierwszych, a za niewiarygodne wyjaśnieńZ. D., podczas gdy prawidłowo oceniany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, żeZ. D.swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa,

2
obrazę prawa materialnego, tj.art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 64 § 1 k.k.poprzez ich nieuprawnione zastosowanie orazart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniipoprzez jego niezastosowanie

i na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o uniewinnienieZ. D..

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Spośród wniesionych apelacji na częściowe uwzględnienie zasługiwała jedynie apelacja obrońcy oskarżonegoO. W.i dlatego doszło do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść tego oskarżonego. Ponadto z uwagi na liczne mankamenty, jednak nie skutkujące potrzebą uchylenia wyroku, konieczne okazało się także dokonanie dalszych korekt kwestionowanego orzeczenia, nie ukierunkowanych na niekorzyść oskarżonych. Zdecydowana większość rozstrzygnięć zawartych w wyroku sądu I instancji okazała się jednak trafna, oparta na prawidłowych ustaleniach faktycznych wynikających z prawidłowo ocenionych dowodów i nie obarczona uchybieniami z zakresu prawa karnego materialnego lub procesowego, a zastosowane kary i środki karne nie cechowały się niewspółmiernością, wobec czego w pozostałym zakresie, nie objętym zmianami, zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonychO. W.,A. B.,M. L.,W. B.iZ. D.utrzymano w mocy.
Pisemny środek odwoławczy wniesiony na korzyść oskarżonegoO. W., jak również stanowisko samego oskarżonego wyrażane w toku rozpraw przed sądem odwoławczym oraz prezentowane w jego pismach procesowych, w częściach, w jakich zmierzały do wykazania, iż sąd I instancji błędnie ustalił, żeO. W.brał udział w obrocie narkotykami w sposób opisany w sentencji zaskarżonego wyroku, nie były trafne. Apelacja obrońcy w tym zakresie wręcz rozmijała się z realiami niniejszej sprawy, gdyż niekorzystne dla oskarżonegoO. W.ustalenia faktyczne w tej sprawie poczynione zostały nie na podstawie zeznań świadkaM. G., kwestionowanych przez obrońcę, a w głównej mierze w oparciu o zeznania świadkaR. M., które sad I instancji uznał za wiarygodne. Pozytywna ocena prawdziwości zeznańR. M.zaprezentowana przez Sąd Okręgowy zasługiwała na akceptację. Sąd meriti uznał wypowiedziR. M.za spójne, konsekwentne i logiczne, a ponadto wskazał, że zeznania tego świadka dotyczące uwikłaniaO. W.w proceder handlu narkotykami znajdowały wsparcie w innych dowodach, tj. zeznaniach świadka koronnegoP. Z., zeznaniach świadkówM. G.,D. N.,M. N., treści grypsu autorstwa oskarżonego, zabezpieczonego w domuA. W.oraz informacjach dotyczących zatrzymaniaD. C.i wyjazdu za granicęM. T. (1). Analiza rzetelności zeznańR. M.przeprowadzona przez Sąd Okręgowy nie naruszała reguł zawartych w przepisieart. 7 k.p.k.i przez to mieściła się w granicach dopuszczalnej sędziowskiej swobody przy ocenie dowodów. Konstatacji tej nie zmienia treść zeznań świadkaK. M.przesłuchanego w toku postępowania odwoławczego, który zaprzeczył swemu udziałowi w przewożeniu narkotyków lub pieniędzy pomiędzy swoim bratem aO. W., gdyż zeznając, że nie pamięta takich okoliczności, świadekK. M.mógł kierować się chęcią nie obciążania nikogo swymi zeznaniami.
Nie można było natomiast odmówić częściowej słuszności pierwszemu z zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonegoO. W.. Jego treść była zgodna z wypowiedziami procesowymi tegoż oskarżonego w toku całego postępowania wskazującymi na okoliczność, że w odniesieniu do tych samych czynów, których dotyczy niniejsze postępowanie, toczy się już przeciwko niemu wcześniej wszczęte postępowanie karne, prowadzone obecnie przed Sądem Okręgowym w Częstochowie pod sygnaturą akt II K 80/09. W wymienionej, odrębnej sprawie, w której postępowanie w istocie zostało wszczęte wcześniej i prowadzone było początkowo przez Prokuraturę Apelacyjną w Katowicach pod sygnaturą akt V Ds 50/09/Sp,O. W.postawiono zarzut udziału w obrocie narkotykami poprzez zakup wC.odM. T. (2)za pośrednictwemP. Z.2 kg marihuany w lutym 1997 r. i 500 g amfetaminy w kwietniu 1997 r.
Oczywistym jest, że za to samo przestępstwo należy uznać udział w obrocie polegający na zakupie, jak i na sprzedaży tej samej partii narkotyku. W sprawie rozpatrywanej przez Sąd Apelacyjny przypisanoO. W.sprzedaż narkotykówR. M.w dwóch etapach. Pierwszy z nich miał nastąpić w okresie od października 2006 r. do stycznia 2007 r. i siłą rzeczy te transakcje nie mogły dotyczyć środka odurzającego objętego postępowaniem toczącym się obecnie przed Sądem Okręgowym w Częstochowie, gdyż tamtą partię narkotykówO. W.nabyć miał później. Drugi natomiast etap odnosił się do przeprowadzanych wK.w okresie od maja do czerwca 2007 r. transakcji sprzedaży 150 g marihuany i 300 g amfetaminy. Sąd I instancji przyjął, że były to narkotyki nabyte przezO. W.z innego źródła, aniżeli transakcja kupna odM. T. (2)rozpatrywana w sprawie II K 80/09. Należy jednak uznać, że dla takiego ustalenia nie było wystarczających podstaw dowodowych. Sąd meriti oparł się co do tej kwestii jedynie na zeznaniachR. M., w których wskazywał, że samO. W.mówił mu, iż narkotyki sprzedawane w maju i czerwcu 2007 r. pochodzą ze źródła dostaw wK.. Przy uwzględnieniu, żeO. W.w swych wyjaśnieniach neguje w ogóle swój udział w obrocie narkotykami, nie sposób wykluczyć, że w istocie ta partia narkotyków pochodziła z kupna odM. T. (2), a jedynie oskarżony nie chciał wyjawić tego źródła swojemu nabywcy - także pochodzącemu zC.R. M.. Sąd odwoławczy stwierdził, że co do tej okoliczności pojawiły się wątpliwości, których w obecnym stanie sprawy nie można rozwiać żadnymi nadającymi się do przeprowadzenia dowodami, wobec czego należało zastosować regułę określoną wart. 5 § 2 k.p.k.Rozstrzygnięto więc na korzyść oskarżonego, że czyn z punktu VIII aktu oskarżenia, stanowiący składnik czynu ciągłego przyjętego przez sąd pierwszej instancji w punkcie 10 zaskarżonego wyroku, był tożsamy z przestępstwem zarzucanymO. W.we wcześniej wszczętym postępowaniu, prowadzonym aktualnie przed Sądem Okręgowym w Częstochowie pod sygnaturą akt II K 80/09. Z tego względu Sąd Apelacyjny na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.zmieniając zaskarżone rozstrzygnięcie umorzył postępowanie karne przeciwko OskarżonemuO. W.o czyn opisany w punkcie VIII aktu oskarżenia.
Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia, przy stwierdzeniu prawidłowości orzeczenia sądu I instancji odnośnie do pierwszego etapu działania opisanego w punkcie 10 zaskarżonego wyroku, była konieczność zmiany tego punktu orzeczenia sądu I instancji poprzez przypisanie oskarżonemuO. W.tylko działania stanowiącego pierwszą część przyjętego bezzasadnie przez sąd I instancji czynu ciągłego. Przestępstwo opisano zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego w odniesieniu do czynu z okresu od października 2006 r. do stycznia 2007 r., poczynionymi na podstawie dowodów zasadnie uznanych za wiarygodne.
Na marginesie trzeba zaznaczyć, że przyjęta w punkcie 10 zaskarżonego wyroku konstrukcja czynu ciągłego była niezrozumiała. Zakładała ona dopuszczenie się czynu ciągłego w dwóch przedziałach czasowych, rozdzielonych okresem trzech miesięcy. Jest to nie do pogodzenia z wymaganą przy czynie ciągłym jego realizacją „w wykonaniu powziętego z góry zamiaru”, istniejącego w każdym momencie trwania czynu ciągłego. Nie może on być przerwany na jakiś czas i ponownie się odradzać, gdyż wtedy w odniesieniu do drugiego okresu nie byłby już „powzięty z góry”. Przyjęta przez sąd I instancji konstrukcja czynu ciągłego, jeśli zostałaby pozostawiona bez zmiany, wywoływałaby też skutek w postaci stanu rzeczy osądzonej za czas od początkowego do końcowego momentu całego, nawet podzielonego na krótsze odcinki, czynu ciągłego.
Sąd odwoławczy opisując na nowo przestępstwo przypisane oskarżonemuO. W., z uwagi na kierunek apelacji, nie mógł orzec na niekorzyść oskarżonego i uzupełnić opisu tej części czynu o jakieś znamię. Nie można było więc stwierdzić, żeO. W.działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdyż nie przyjął tego sąd I instancji w swym opisie czynu, mimo że w akcie oskarżenia zarzucano popełnienie przestępstwa właśnie w takim celu. Konsekwencją tego była niemożność przypisania oskarżonemuO. W.popełnienia przestępstwa w warunkach powrotu do przestępstwa, czyli w zw. zart. 64 § 1 k.k., ponieważ wcześniej nie był karany za przestępstwa podobne do tego, za które skazuje się go w tym przypadku, albowiem jedynym elementem świadczącym o podobieństwie, zgodnie zart. 115 § 3 k.k., było tu działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny uznałO. W.za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w brzmieniu sprzed 9 grudnia 2011 r. w związku zart. 12 k.k.i za to przestępstwo polegające na udziale w obrocie środkiem odurzającym w postaci marihuany w ilości 1,1 kilograma skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 200 stawek dziennych po 50,- złotych. Uznano, że takie kary odpowiadają znacznemu stopniowi społecznej szkodliwości tego czynu, wiążącym się głównie z ilością sprzedawanegoR. M.narkotyku, a także uwzględniają wielokrotną uprzednią karalność oskarżonegoO. W.oraz jako czynnik łagodzący fakt, że przestępstwo związane było z obrotem tzw. narkotykiem miękkim, jakim jest ziele konopi indyjskiej, czyli marihuana. Przy określaniu wysokości stawek dziennych grzywny wzięto pod uwagę młody wiek oskarżonego, jego sytuację majątkową i zdolność do zarobkowania. Bez zmian pozostawiono natomiast rozstrzygnięcie o nawiązce odO. W.na rzeczStowarzyszenia (...)wC.uznając je za w pełni uzasadnione i trafne.
Sąd odwoławczy nie uwzględnił apelacji wniesionej na korzyść oskarżonegoA. B..
Nie zasługiwał na akceptację zarzut obrazy przepisuart. 239 § 1 k.k.poprzez przyjęcie, że zrealizowane zostały wszystkie znamiona tego występku w sytuacji, gdy nie doszło do skutku w postaci utrudnienia postępowania karnego. Wbrew twierdzeniom apelującego, ustalenia sądu I instancji objęły także zaistnienie skutku wymaganego dla przyjęcia, że dokonane, a nie tylko usiłowane było przestępstwo tzw. poplecznictwa. Sąd Okręgowy wykazał, że po umówionym przezA. B.spotkaniu zD. B., na którym przekazał mu informację o zatrzymaniu przez PolicjęM. G.i znalezieniu w jego mieszkaniu narkotyków,D. B.podjął działania zmierzające do uniknięcia ustalenia jego związków z zatrzymanym, tj. usunął kartę SIM z telefonu i zmienił aparat telefoniczny, za pomocą któregoM. G.nawiązywał z nim wcześniej kontakty. W ten sposób ewidentnie utrudnione zostało śledztwo prowadzone w tamtym czasie przeciwkoD. B.przez Prokuraturę Okręgową w Częstochowie i utracony został dowód w postaci możliwości wykazania za pomocą bilingów telefonicznych i badania telefonu komórkowegoD. B.jego kontaktów zM. G.. Niczego tu nie zmienia fakt, że ostatecznie doszło do wykrycia przestępstw popełnionych przezD. B.i przedstawienia mu zarzutów udziału w obrocie znacznymi ilościami narkotyków, a to w oparciu o zeznania i wyjaśnieniaM. G.orazD. B., gdyż utrudnione, ale nie niemożliwe było dokonywanie ustaleń w tej kwestii po ostrzeżeniu przekazanym przezA. B.D.B..
Uwagę zwracała też okoliczność, eksponowana przez sąd meriti, żeA. B.w toku postępowania zmieniał swe wyjaśnienia odnośnie do spotkania zD. B.. Oskarżony początkowo zaprzeczał jakiejkolwiek znajomości i kontaktom zD. B.(k. 1856-1857), następnie przyznał, że zna osobę o pseudonimie(...)pochodzącego zG.(konfrontacja zM. G.k. 1870-1875), po czym potwierdził fakt spotkania z nim i poruszenia „przy okazji” tematu zatrzymaniaM. G.(konfrontacja zD. B.k. 1880-1884). Zasadnie sąd I instancji uznał, że modyfikowane pod wpływem przebiegu postępowania wyjaśnieniaA. B.nie brzmiały wiarygodnie, wobec czego prawidłowo dał w tym zakresie wiarę zeznaniomD. B., zwłaszcza składanym w postępowaniu przygotowawczym w tej sprawie.
W zestawieniu ze zmienianymi w zależności od postępów śledztwa wyjaśnieniamiA. B.jako zdecydowanie bardziej przekonujące jawiły się zeznania świadkaM. G., które znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadka koronnegoP. Z., zeznaniachD. B., w fakcie, żeA. B.skontaktował się zD. B.celem ostrzeżenia go o tymczasowym aresztowaniu, jak również w tym, żeM. G.wiedział, kiedyA. B.korzystał z jednodniowej przepustki z zakładu karnego w czerwcu 2005 r. i że w jej trakcie spotkał się zK. W.wZ.. Miarodajności zeznańM. G.i wspierających ich dowodów nie osłabiały zeznania świadkaB. J.– zupełnie niewiarygodnego, powiązanego ze środowiskiem przestępczym i potwierdzającego wszystko, co mogłoby przemawiać na korzyść oskarżonychO. W.iA. B.. Także wypowiedzi świadkaW. K.nie świadczyły o nieprawdziwości zeznańM. G., gdyż świadek ten ostatecznie nie wykluczył możliwości wniesienia przezA. B.narkotyków na teren jednostki penitencjarnej. Dokładna analiza dowodów, na których sąd I instancji oparł swe ustalenia faktyczne, prowadziła do wniosku, że całkowicie zasadnie, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami wiedzy Sąd Okręgowy przypisał przymiot wiarygodności zeznaniomM. G.. Podniesione w apelacji obrońcy zarzuty naruszenia przepisuart. 7 k.p.k.okazały się więc nietrafne.
Sąd odwoławczy nie mógł jednak zignorować okoliczności, że zaskarżony wyrok w odniesieniu doA. B.zawierał szereg niedokładności i błędów, które należało skorygować w zgodzie z przepisamiart. 437 § 1, 440 i 455 k.p.k., aby uczynić orzeczenie czytelnym i prawidłowym.
I tak w punkcie 14 wyroku sąd I instancji przyjął, żeA. B.pomagałM. G.przy udzielaniu innym osobom marihuany przekazując mu pieniądze na zakup amfetaminy. Niezgodność rodzaju narkotyku była zapewne efektem pomyłki, a ponieważ z zeznańM. G.wynikało, że w tym przypadku chodziło o amfetaminę, sąd odwoławczy dokonał stosownej zmiany treści orzeczenia w tym punkcie.
Błędnie, w ślad za aktem oskarżenia, podano datę i sygnaturę wyroku jednostkowego stanowiącego podstawę do przyjęcia powrotuA. B.do przestępstwa. Wyrok ten, co potwierdzają dane o karalności (k. 1840-1841) i jego odpis (k. 1843-1845), wydany został w dniu 26 listopada 1993 r. Jego prawidłowa sygnatura to II K 127/92. Mimo że na znajdującym się w aktach sprawy odpisie znajduje się zakreślenie sygnatury i poprawienie jej na II K 127/96 (k. 1840), to nie ulega wątpliwości w świetle danych o karalności i treści wyroku łącznego (k. 1842), że właściwa sygnatura posiada końcówkę „/92”, która wskazuje na rok założenia akt sprawy, co musiało nastąpić wcześniej niż data wydania wyroku oraz wyroku łącznego. Ponadto w opisie warunków recydywy podano pełen okres odbywania przezA. B.kary pozbawienia wolności orzeczonej tym wyrokiem, gdy tymczasem wykraczał on poza daty poszczególnych przypisanych zaskarżonym wyrokiem przestępstw. Należało zatem skorygować daty odbywanej uprzednio kary pozbawienia wolności ograniczając je do okresów poprzedzających popełnienie przestępstw stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. Z tych powodów zmieniono zaskarżony wyrok w punktach 12, 14 i 19 w sposób dokładnie opisany w wyroku odwoławczym.
Nie dokonano natomiast podobnej zmiany w punkcie 16 wyroku Sądu Okręgowego, gdyż podobnie, jak w przypadkuO. W., sąd I instancji przemodelował w tym punkcie opis czynu eliminując z jego treści działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co także w tym przypadku uniemożliwia przyjęcie recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.z uwagi na brak podobieństwa występku opisanego przez sąd meriti w punkcie 16 wyroku do przestępstw poprzednio popełnionych przezA. B.. Dlatego z orzeczenia pierwszoinstancyjnego w tym punkcie wyeliminowano działanie oskarżonegoA. B.w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.i z uwagi na fakt, iż w ten sposób przestała istnieć znacząca okoliczność wpływająca obostrzająco na wymiar kary, złagodzono karę za ten czyn do dwóch lat pozbawienia wolności. Nie wpłynęło to jednak na zmianę wymiaru kary łącznej, która ukształtowana została przy częściowym zastosowaniu absorpcji odpowiednim do związków między przestępstwami przypisanymiA. B.i wymiarami kar jednostkowych po zmianie dokonanej w II instancji.
Poprawiono też zgodnie z przepisemart. 455 k.p.k.kwalifikację prawną czynuA. B.opisanego wpunkcie 16, poprzez wyeliminowanie z podstawy skazaniaustępu 1 artykułu 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Ten sam czyn nie może bowiem być uznawany za wyczerpujący jednocześnie znamiona typu podstawowego i typu kwalifikowanego danego przestępstwa, a przepis art. 56 ust. 3 powołanej ustawy poprzez ujęte w nim odesłanie doust. 1tegoż artykułu zawiera już w sobie samodzielnie pełny zestaw znamion przestępstwa. Powołanie w podstawie skazania, że jeden czyn wyczerpuje znamiona określone wart. 56 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniibyło błędne z prawnego i logicznego punktu widzenia, wobec czego kwestia ta została objęta zmianą dokonaną przez sąd odwoławczy z urzędu.
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. L.także nie została uwzględniona. Nie były zasadne zarzuty odnoszące się do nieprawidłowości, które miały spowodować nieuprawnioną odmowę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność oceny wiarygodności dowodu z zeznań świadkaM. G.. Nie miał racji skarżący twierdząc, że postulowany przezeń dowód z opinii biegłego psychologa winien być dopuszczony w oparciu o przepisart. 169 § 2 k.p.k.i błędnie zastosowano do tej kwestii przepisart. 192 § 2 k.p.k.Potrzeba przeprowadzenia tego dowodu miała wszakże wynikać z wątpliwości, z uwagi na nadużywanie alkoholu w przeszłości i treść opinii sądowo-psychiatrycznych, co do zdolności świadkaM. G.do prawidłowego zapamiętywania i relacjonowania faktów. W takiej sytuacji podstawę dla przesłuchania świadka w obecności biegłego psychologa i dopuszczenia dowodu z opinii psychologicznej odnośnie oceny zdolności świadka do prawidłowego postrzegania i odtwarzania faktów stanowi właśnie przepisart. 192 § 2 k.p.k., a nie normy o charakterze ogólnym, jakimi są przepisyart. 162 § 2 k.p.k., czy teżart. 193 § 1 k.p.k.
Słusznie więc sąd I instancji rozpatrywał wniosek obrońcy przez pryzmat unormowania zart. 192 § 2 k.p.k.i oddalając wniosek przepisu tego nie naruszył. Norma ta ma bowiem charakter fakultatywny, a Sąd Okręgowy przekonująco wykazał w pisemnym uzasadnieniu wyroku brak potrzeby dopuszczania takiego dowodu ze względu na sylwetkę oraz postawę świadkaM. G.i treść dotyczącej go opinii sądowo – psychiatrycznej, nie odbiegającej od opinii wydawanych w odniesieniu do oskarżonych występujących w tej sprawie.
Skarżący zdaje się przeceniać wartość ewentualnie wydanej opinii biegłego psychologa odnoszącej się do wypowiedziM. G.pomijając fundamentalną zasadę, że do oceny wiarygodności zeznań poszczególnych świadków powołany jest wyłącznie sąd orzekający i żaden biegły nie jest uprawniony do formułowania wniosków w tym zakresie (zasada ta wielokrotnie znajdowała swój wyraz w orzecznictwie sadów, ostatnio powtórzył ją Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. II KK 304/11, Lex nr 1108466).
W procedowaniu sądu I instancji nie sposób też dopatrzyć się pogwałcenia przepisuart. 391 § 1 k.p.k.Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów rozpraw przed Sądem Okręgowym wynika, że świadekM. G.na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. (k. 4218-4223) najpierw składał obszerne spontaniczne zeznania dotyczące okoliczności wszystkich zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem, a dopiero później odczytano w oparciu o przepisart. 391 § 1 k.p.k.jego zeznania z postępowania przygotowawczego z uwagi na fakt, ze świadek pewnych szczegółów nie pamiętał. Odczytywanie uprzednich zeznań kontynuowano na kolejnych rozprawach, po czym świadek każdorazowo odnosił się do treści odczytanych wypowiedzi. Zarzut sformułowany wpunkcie IIIapelacji obrońcy oskarżonegoM. L.należało więc uznać za oczywiście bezzasadny.
Sąd I instancji mimo nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa podołał przeprowadzeniu szczegółowej i prawidłowej ocenie dowodów zebranych w trakcie postępowania i nie przekroczył przy tym granic swobodnej oceny dowodów, ujętych w przepisieart. 7 k.p.k.W następstwie oceny dowodów nie doszło też do błędnych ustaleń faktycznych rzutujących na treść orzeczenia. Sąd Okręgowy szczegółowo i wnikliwie przeanalizował główny dowód w tej sprawie, jakim były obszerne zeznania świadkaM. G., wskazał i przytoczył, w jakich punktach zeznania tego świadka były potwierdzane pozostałymi elementami materiału dowodowego, słusznie ocenił, iż świadek ten w istocie nie miał interesu w niezgodnym z prawdą pomawianiu oskarżonych, w tymM. L.o dokonanie poważnych przestępstw, a następnie wyprowadził trafny wniosek o wiarygodności zeznańM. G.. Podkreślić przy tym trzeba, w ślad za sądem I instancji, że samM. L.w swych wyjaśnieniach z postępowania przygotowawczego (k. 1522-1525) przyznał, że wiedział, iżM. G.kupował narkotyki od(...)zG.i przyznał, że kiedyś pojechał z nim na spotkanie z tym(...). Podczas konfrontacji zM. G.w toku śledztwa (k. 1280-1289)M. L.potwierdził też, ze wyjeżdżał zM. G.doG.domyślając się, że są to wyjazdy w interesach narkotykowych, a ponadto sam kupował odM. G.amfetaminę i marihuanę, które zażywał. ZeznaniaM. G.co do obecności innej osoby towarzyszącejM. G.przy transakcjach narkotykowych potwierdzał zarówno świadekD. B., jak i świadekD. N.oraz świadekP. Z.. Z kolei oskarżonyŁ. K.przyznał zgodnie z wypowiedziamiM. G., że zdarzało się, iż oskarżony częstował tego świadka marihuaną. Relacjonowane przezM. G.nakłanianie do wyszukania osób skłonnych do przemytu kokainy potwierdzała okoliczność, żeŁ. K.wraz z żoną zostali zatrzymani w Hiszpanii właśnie w trakcie takiego przemytu. Wszystkie te elementy powiązań między zeznaniami świadkaM. G.a pozostałymi dowodami zostały wychwycone i prawidłowo ocenione przez sąd meriti, natomiast zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych podniesione przez obrońcęM. L.jawią się w świetle tych okoliczności jako nieuzasadnione.
Mógł też sąd I instancji stwierdzić, co kwestionuje apelujący, że niezgodności pomiędzy zeznaniamiM. G.iD. B.dotyczyły kwestii o drugorzędnym znaczeniu, gdyż w istocie chodziło tu o nieścisłości co do ilości narkotyku sprzedanego w ramach pierwszej transakcji (protokół konfrontacji k. 1256-1260) i nie miało to decydującego znaczenia dla oceny wiarygodności wypowiedziM. G.. Niedokładnie też obrońca podnosił, że toD. B.miał słyszeć odM. G., aby nic nie mówił kierowcy obecnemu przy transakcji, gdyż taka wypowiedź padła z ust świadkaD. N.na rozprawie (k. 4217-4218) i zasadnie sąd meriti nie przydał jej większego znaczenia w świetle wcześniejszych zeznań tego świadka, w których o niczym podobnym nie wspominał.
Z wszystkich przedstawionych powodów apelacja obrońcy oskarżonegoM. L.nie została uwzględniona.
Niezbędne jednak okazało się poprawienie przyjętej przez sad I instancji kwalifikacji prawnej czynów przypisanychM. L.. Z podobnych względów, jak w przypadku czynu z punktu 16 zaskarżonego wyroku dotyczącegoA. B., z punktu 23 wyroku pierwszoinstancyjnego wyeliminowano z podstawy skazania przepisust. 1 artykułu 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Te same powody legły też u podstaw wyeliminowania z punktu 25 wyroku z podstawy skazania przepisu ust. 1 artykułu 55 cytowanej ustawy. W punkcie tym konieczne było ponadto przyjęcie, ze czynM. L.stanowił jedynie usiłowanie nakłonienia do pomocnictwa do przemytu znacznej ilości narkotyków, gdyż nakłanianyM. G.nie podjął się wyszukiwania i namawiania innych osób do dokonania przestępstwa zart. 55 ust. 3 powołanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Dlatego jako podstawę skazania w tym przypadku przyjętoart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a jako podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności – przepis art. 55 ust. 3 cytowanej ustawy przy zastosowaniuart. 19 § 1 k.k.iart. 14 § 1 k.k.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonegoM. L.utrzymano w mocy.
Nie zasługiwała na uwzględnienie również apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoW. B..
Sąd I instancji, w ocenie sądu odwoławczego, nie dopuścił się przy rozpatrywaniu zarzutu stawianego temu oskarżonemu naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do podstawowych zasad postępowania dowodowego, tj.art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.Nie wystąpił też błąd przy ustaleniu, że oskarżonyW. B.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. W tej kwestii Sąd Okręgowy dysponował stanowczymi i konsekwentnymi zeznaniami świadkaM. G., których treść wsparta została zapisami ujętymi w billingach rozmów telefonicznych, z których wynikało, że w okresie od lutego do marca 2007 r. doszło do 87 kontaktów telefonicznych i sms-owych pomiędzy oskarżonym a świadkiem. Z drugiej strony oskarżonyW. B.twierdził w swych wyjaśnieniach, że nie znałM. G.i nie kontaktował się z nim. Słusznie więc przy takim zestawie dowodów sąd meriti uznał za bardziej przekonujące zeznania świadka wsparte dowodem o charakterze obiektywnym, a nie gołosłowne, sprowadzające się do prostej negacji wyjaśnienia oskarżonego. Przedstawionego przez sąd I instancji rozumowania nie można było uznać za nieuprawnione, a złożona w tej sprawie apelacja obrońcy oskarżonegoW. B.nie zawierała argumentów mogących skutecznie podważyć stanowisko przyjęte przez Sąd Okręgowy.
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoZ. D.opierała się na zarzucie błędu w ustaleniach sądu I instancji przy stwierdzeniu sprawstwa czynu przypisanegoZ. D.. Drugi z zawartych w środku odwoławczym zarzutów nie został sformułowany prawidłowo, gdyż w istocie nie chodziło skarżącemu o obrazę prawa materialnego, która mogłaby wystąpić przy prawidłowych ustaleniach faktycznych, a w istocie obrońca nadal kwestionował dokonaną przez sąd meriti rekonstrukcję wydarzeń, która legła u podstaw subsumpcji stanu faktycznego pod zastosowane przepisy ustawy karnej.
Odnosząc się zatem do właściwego zarzutu apelacyjnego i w tym przypadku sąd odwoławczy stwierdził brak podstaw do podważenia przyjętej przez sąd I instancji oceny jako wiarygodnych zeznań świadkaM. G.– tym razem w części obciążającej oskarżonegoZ. D.. Zeznania te wsparte były, jak wyeksponował to sąd orzekający w I instancji, tylko dowodem pośrednim, tj. zeznaniami świadka koronnegoP. Z., który zeznał, że we wcześniejszym okresie przekazywał amfetaminę, która miała trafić do przebywającego w zakładzie karnymZ. D.. Jednakże w zestawieniu z faktem, że w swych wyjaśnieniachZ. D.kwestionował jakikolwiek swój związek z narkotykami, aM. G.nie miał żadnego uchwytnego powodu, aby bezpodstawnie pomawiać tego oskarżonego o popełnienie przestępstwa, ocena sądu I instancji, że bardziej wiarygodne okazały się zeznania świadkaM. G.od wyjaśnieńZ. D.jawi się jako trafna i nie naruszająca reguł określonych wart. 7 k.p.k.Dlatego także i ta apelacja nie została uwzględniona w toku kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.
Z wszystkich przedstawionych powodów Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie w szczegółowo opisanych punktach, utrzymując to orzeczenie w mocy w pozostałym zakresie i zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz obrońców koszty obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Oskarżonych zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą z uwagi na ich trudną sytuację materialną.