Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 620/13
Data wyroku: 2013-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron Andrzej Tekieli, Barbara Żukowska
Słowa kluczowe: Groźba Bezprawna
Podstawa prawna: art. 180§1 kk

Sygn. akt VI Ka 620/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 grudnia 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska  (spr.)
Sędziowie  SO Tomasz Skowron SO Andrzej Tekieli
Protokolant Jolanta Kopeć

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013r.
sprawyW. B.
oskarżonego zart. 190 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze
z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt VIII K 375/13

I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoW. B.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Kamiennej Górze do ponownego rozpoznania,
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.C. R.kwotę 516,60 zł w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt VI Ka 620/13

UZASADNIENIE
W. B.został oskarżony o to, że w dniu 14 kwietnia 2013 r. około godz. 17:00, wL., woj.(...), naul. (...)groziłM. K.popełnieniem przestępstwa pozbawienia jej zdrowia lub życia, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnione obawy ich spełnienia,to jest o czyn zart. 190 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 27 września 2013r. w sprawie VIII K 375/13:

1
W. B.uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
zasądził od Skarbu Państwa na rzeczC. R.kwotę 619,92 zł;

3
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy w kamiennej Górze zarzucając:

a
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj.:art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, nielojalnej wobec rzeczywistej ich treści i jednostronnie korzystnej dla oskarżonego oceny dowodów w postacizdeprecjonowanych przez Sąd zeznań pokrzywdzonejM. K.orazświadkaM. W., przy jednoczesnym, bezkrytycznym uznaniu zawiarygodne wszelkich twierdzeń oskarżonego oraz przywołanych przez niegoświadków, co w efekcie doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznegow sprawie;

b
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj.art. 214 § 1 kpk, poprzez przeprowadzenie dowodu z wywiadu środowiskowegodotyczącego pokrzywdzonejM. K.oraz świadkaM. W., pomimo, iż obowiązujące przepisy w tym przywołany artykuł ustawy proceduralnej nie przewidują możliwości przeprowadzenia takiego dowodu wobec innych stron lub uczestników postępowania poza oskarżonym, co skutkowało wprowadzeniem w poczet materiału dowodowego w sprawie oraz uwzględnieniem w procesie oceny pozostałych dowodów oraz wyrokowania w sprawie dowodów pozbawionych legalnego umocowania;

c
obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia,tj.art. 4 kpkw zw. zart. 167 kpkiart. 366 § 1 kpk, polegającą na nieprzeprowadzeniu z urzędu niezbędnych dla pełnego ustalenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego dowodów, poprzez m.in. nie przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy pokrzywdzonąM. K.a świadkiemM. W., konfrontacji pomiędzy świadkiemM. W.a świadkami wskazywanymi przez obronę, niedokonanie wizji lokalnej i eksperymentu procesowego w miejscu zamieszkaniaM. W.dla weryfikacji jej twierdzeń o przebiegu zdarzenia, zaniechanie weryfikacji wersji zdarzeń podawanej przez oskarżonego w zakresie dotyczącym złożenia przez niego w dniu zdarzenia skargi naM. K.w Komisariacie policji wL., jak i twierdzeń pokrzywdzonej o fakcie wzywania przez nią interwencji policji w dniu zdarzenia oraz wizyty w Komisariacie, czy wreszcie zaniechanie działań zmierzających do ostatecznego ustalenia czy nagranie ocenianego zdarzenia dokonywane rzekomo rzezM. K.w istocie istnieje, a jeżeli tak- zaniechanie zapoznania się z jego treścią, co w konsekwencji spowodowało niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, oparcie wyroku naniepełnym materiale dowodowym, a w efekcie - uznanie, iż oskarżonyW. B.nie dopuścił się zarzucanego mu występku zart. 190 § 1 kk;

d
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, przez niezasadne ustalenie na podstawie niepełnie i wadliwieocenionego materiału dowodowego, że oskarżonyW. B.zarzucanego mu czynu nie popełnił, skutkujący jego uniewinnieniem.

Stawiając powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o uchylenie powyższego wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze - VIII Zamiejscowy Wydział Karny z/ s w Kamiennej Górze i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora i zawarty w niej wniosek są zasadne.
Prawidłowość dokonanych przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie ustaleń faktycznych budzi wątpliwości, a to z uwagi na wady postępowania dowodowego, powierzchowną, nie dość wnikliwą ocenę przeprowadzonych dowodów, która to ocena w żadnym razie nie może korzystać z ochrony oceny swobodnej.
Wyrok oparty na niepewnych ustaleniach faktycznych musi być uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Jako niebudzące wątpliwości są tylko te ustalenia Sądu Rejonowego, iż pomiędzyM. K.orazM. W.a pozostałymi mieszkańcami budynku przyul. (...)wL.istnieje konflikt. Istnienie owego konfliktu i wynikającej w związku z tym konstatacji, iż Sąd miał do czynienia z dwiema grupami dowodów, wymagało przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego a następnie dokonania oceny pozyskanych dowodów zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd Rejonowy ocenił, za „znacznie bardziej wiarygodną” grupę dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadkówJ. K.,D. R.,E. R.,G. K., którzy podali „jedną i taką samą wersję wydarzeń”, „wszystkie te osoby potwierdziły, że oskarżony nie wyrażał się wulgarnie doK.ani też jej nie groził...”.
Oceniając te dowody, jako „jednobrzmiące, logiczne i wzajemnie się uzupełniające”, Sąd Rejonowy jednocześnie zeznaniaM. K.iM. W.ocenił jako „sprzeczne, nielogiczne i niezasługujące na wiarę”.
Z treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy nie zastosował jednak jednolitych kryteriów dokonując oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego, zeznańJ. K.,D. R.,E. R.iG. K.a dowodów z zeznańM. K.iM. W.. Sąd Rejonowy uwzględnił, iż świadkowieE. R.,D. R.,J. K.iG. K.„wzajemnie potwierdzali i uzupełniali swoje wypowiedzi zależnie od tego, z jakiej pozycji i w jakiej temporalnie części tego zdarzenia dana osoba w nim uczestniczyła, czy też to zdarzenie obserwowała”, natomiast w sposób drobiazgowy wyeksponował wszelkie niekonsekwencje w zeznaniachM. K.iM. W., nie uwzględniając przy tym, iż mogły one również być wynikiem pozycji świadka obserwującego zdarzenie, upływu czasu i ułomności ludzkiej pamięci a także wynikać z braku precyzji w procesowych wypowiedziach złożonych w toku postępowania przygotowawczego.
M. W.przesłuchana została po raz pierwszy w charakterze świadka w dniu21 maja 2013r. a będące przedmiotem sprawy zdarzenie miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2013r.
Sąd Rejonowy eksponując sprzeczności w zeznaniach złożonych przezM. K.iM. W.nie uwzględnił, iż po odczytaniu im w toku rozprawy głównej zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym potwierdziły ich prawdziwość, nie dążył do wyjaśnienia podkreślonych w uzasadnieniu różnic między zeznaniami tychże świadków chociażby poprzez zadanie szczegółowych pytań przeprowadzenie konfrontacji, o ile uznał różnice te za istotne, przesądzające o odrzuceniu złożonych zeznań jako niewiarygodnych a nie spowodowanych np. niepamięcią czy pomyleniem szczegółów relacjonowanych po upływie długiego czasu.
Sąd Rejonowy zdecydowanie negatywnie ocenił sylwetkęM. K.bazując na wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach przyjaznych mu świadków oraz na treści wywiadu środowiskowego. Oczywiście rację ma prokurator podnosząc w apelacji, iż żaden przepis proceduralny nie zezwala na dopuszczenie dowodu z wywiadu środowiskowego odnośnie pokrzywdzonego czy świadka. Treść pozyskanych wywiadów środowiskowych odnośnieM. K.iM. W.zaliczonych w poczet materiału dowodowego z całą pewnością miała wpływ na ustalenie Sądu Rejonowego, iżM. K.„ma powszechną opinię osoby wulgarnej, aroganckiej i opryskliwej. Poprzez liczne awantury oraz ciągłe wzywanie na interwencje policji usiłuje wymusić na otoczeniu zachowanie zgodnie z jej oczekiwaniami”.
Sąd Rejonowy poza wykazaną wadliwością postępowania, dopuszczając wywiad środowiskowy dotyczący pokrzywdzonej, jako dowód w sprawie, w sposób bezrefleksyjny przyjął jego treść nie analizując na jakiej podstawie w wywiadzie stwierdzono negatywne cechyM. K., czy opinię osoby konfliktowej, wulgarnej i opryskliwej ma istotne – jak ustalił – „powszechną”, czy też jest to opinia wynikająca z relacji skłóconych z nią sąsiadów, zwłaszcza, iż w owym wywiadzie zawarte jest stwierdzenie, że ... „nie licząc interwencji na tle konfliktu sąsiedzkiego...” nie były przeprowadzane wobecM. K.żadne interwencje.
W sytuacji, gdy pokrzywdzona pozostaje w konflikcie z sąsiadami utrzymującymi natomiast dobre relacje z oskarżonym, występującymi w sprawie w charakterze świadków, Sąd I instancji winien dążyć do obiektywnego ustalenia tych obiektywnych okoliczności, które mogły mieć znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy a nie tylko oceniając wewnętrzną zgodność w relacjach „dwóch grup dowodowych”.
Sąd Rejonowy nie ustalił w sposób pewny, czyM. W.istotnie mogła obserwować przebieg będącego przedmiotem sprawy zdarzenia – czy było to obiektywnie możliwe, czy istotnie pokrzywdzona w dniu zdarzenia ok. godz. 18 informowała o przebiegu zdarzenia Komisariat Policji wL., czy pokrzywdzona posiada, chociażby nienajlepsze technicznie, nagranie przebiegu zdarzenia, o którym zeznała, a którym Sąd Rejonowy w ogóle się nie zainteresował.
Poza jakimkolwiek zainteresowaniem Sądu Rejonowego pozostało również nagranie dokonanie i przedłożone do akt sprawy przez świadkaM. W.dotyczące wprawdzie – jak wynika z zeznańM. W.innego zdarzenia - ale mające obrazować zachowanie sąsiadów na podwórku, spożywanie alkoholu.
Nagranie to może mieć znaczenie dla oceny uciążliwości (bądź nie) zachowań sąsiadów dla osób nieuczestniczących w ich spotkaniu, dla stwierdzenia możliwości obserwacji podwórka przezM. W.i słyszalności wypowiadanych przez sąsiadów słów.
Mając na uwadze powyższe uwagi oraz konieczność uzupełnienia materiału dowodowego wobec słuszności zarzutów i argumentów podniesionych w apelacji prokuratora Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Rejonowy winien przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe uwzględniając uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu a także - mając przy tym pełną swobodę procedowania - winien rozważyć według własnego uznania racjonalność wykonania także ewentualnie innych czynności zgodnie ze stanem i potrzebami bieżących ustaleń, a następnie winien podjąć decyzję merytoryczną, której kierunku Sąd Odwoławczy w żadnej mierze nie sugeruje.