Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 2874/12
Data wyroku: 2013-02-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 2874/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2013 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 roku
sprawy przeciwkoP. M.synowiJ.iA.z domuK.
urodzonego (...)weW.
obwinionego o to, że
w dniu 28 marca 2012 r. około godziny 16:20 weW.kierując samochodem os. markiF. (...)onr rej. (...)jechał jezdniąul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...)i na wysokościposesji nr (...)po uprzednim zatrzymaniu wykonując manewr omijania nie zachował bezpiecznego odstępu w wyniku czego najechał na stojący samochód os. markiO. (...)onr rej. (...). Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 23 pkt 2 prd

******************

I
uniewinnia obwinionegoP. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 28 marca 2012 roku naulicy (...)weW., doszło do kolizji drogowej, w której uczestniczyli kierujący samochodemF. (...)nr rej. (...)P. M.i kierujący samochodem markiO. (...)nr rej. (...)K. G. (1). Jadącyulicą (...)w kierunkuulicy (...)zatrzymał samochód z przyczyn wynikłych z ruchu. W tym momencie kierowcaO. (...), którego pojazd stał zaparkowany częściowo na chodniku (od strony kierowcy), częściowo odulicy (...)(od strony pasażera), postanowił włączyć się do ruchu. W tym celu cofnął pojazdem i uderzył wówczas w samochód markiF. (...).

dowód:

akta sprawy VI W 2870/12;

wyjaśnienia obwinionego k.7-8, 47 akt;

notatka urzędowa o kolizji drogowej k.3 akt;

dokumentacja fotograficzna k. 31-35;

P. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu.P. M.w momencie kolizji znajdował się na jezdniulicy (...), zamierzał zaś na nią wjechać swoim pojazdemK. G. (1). Nie mógł – jak przyznał – uczynić tego ruszając do przodu, lecz włączenie się przez niego do ruchu, wymagało uprzedniego cofnięcia pojazdu. Zrozumiałym jest przy tym, że wykorzystał do tego moment zatrzymania samochodów poruszających się po jezdniulicy (...). W momencie wykonywania tego manewru uderzył w samochódP. M.. Ten nie omijał tego pojazdu, który zaparkowany nie utrudniał innym uczestnikom ruchu przejazdu. Żaden z wcześniej przejeżdżających samochodów nie uderzył w pojazdK. G., lecz do kolizji doszło dopiero w momencie, gdy ten zasiadł za kierownicą i zamierzał włączyć się do ruchu.
Zaakcentować przy tym należy, że prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 12 października 2012 rokuK. G. (1)skazany został za to, że w dniu 28 marca 2012 r. około godziny 16:20 weW.kierując samochodem os. markiO. (...)onr rej. (...)jechał jezdniąul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...)i na wysokościposesji nr (...)wykonując manewr cofania nie zachował szczególnej ostrożności, nie ustąpił pierwszeństwa w wyniku czego zderzył się z samochodem os. markiF. (...)onr rej. (...), którego kierujący jechał z tego samego i w tym samym kierunku i zatrzymał się bezpośrednio za nim z przyczyn wynikłych z ruchu. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Akta sprawy VI 2870/12 w całości potwierdzają więc opisany przez obwinionego przebieg wydarzeń. Znajdują przy tym częściowe odzwierciedlenie w zeznaniachK. G. (1), który przyznał, że do kolizji doszło w momencie, gdy zamierzał włączyć się do ruchu i wykonać manewr cofnięcia pojazdu, którym kierował. Z tego względu zeznaniaK. Ż.- koleżanki kierowcyO.- są całkowicie niewiarygodne. ŚwiadkowieR. G. (1)iR. G. (2)niczego do sprawy nie wnieśli.R. G. (2)nie widział momentu kolizji, natomiastR. G. (1)nie była w stanie określić, czy w momencie, gdy do niej doszło, jej syn uruchomił już stacyjkę w samochodzie i cofnął. Przyznała jednak, że nastąpiło to w momencie, gdy ten włączał się do ruchu.
Mając na względzie orzeczenie zapadłe przeciwkoK. G. (1)stwierdzić należy, że stan, w którym w obrocie prawnym funkcjonują wydane wobec różnych osób prawomocne orzeczenia, przyjmujące całkiem sprzeczne ze sobą założenia, co do tej samej okoliczności faktycznej, będącej podstawą ustalenia odpowiedzialności, nie jest stanem pożądanym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008 roku, sygn. IV KK 504/07, LEX nr 395229). Chociaż zatem Sąd samodzielnie rozstrzyga wszystkie kwestie prawne i faktyczne, to jednak nie sposób abstrahować od treści wydanego już orzeczenia, w którym stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu przypisane zostałoK. G.i było następstwem wykonania przez niego manewru cofania (co doprowadziło do kolizji).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uniewinniłP. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Wobec treści rozstrzygnięcia, kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa (art.118 § 2 kpw).