Sąd Apelacyjnyw Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 485/13
Data wyroku: 2013-09-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Kurzawa, Beata Byszewska, Beata Kozłowska
Słowa kluczowe: Uchylenie Uchwały
Podstawa prawna: art.25 ustawy o własności lokali

Sygn. akt I ACa 485/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 września 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SA Przemysław Kurzawa
Sędzia SA Beata Kozłowska
Sędzia SO (del.) Beata Byszewska (spr.)
Protokolant asystent sędziego Jacek Krentusz

po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)W.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej(...)wW.
o uchylenie uchwały
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I C 300/12

1
oddala apelację,

2

      zasądza od(...)W.na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej(...)wW.kwotę 135 zł (sto trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

I ACa 485/13

UZASADNIENIE
Dnia 27 marca 2012 r.(...)W.wniosło o uchylenie uchwały nr(...)podjętej przez Wspólnotę Mieszkaniową(...)w sprawie włączenia powierzchni strychu powstałej w wyniku adaptacji do części wspólnej nieruchomości z powodu jej niezgodności z obowiązującymi przepisami oraz naruszenia słusznego interesu powoda, poprzez naruszenie uprawnień właścicielskich powoda, a także wniósł o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu podała, iż wspólnota ma prawo podjąć uchwałę, która stanowi potwierdzenie przysługujących jej z mocy ustawy uprawnień, czyli że dany fragment budynku stanowi część nieruchomości wspólnej.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r., Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo i odstąpił od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego pozwanego.

Powyższe orzeczenie zapadło po dokonaniu przez Sąd Okręgowy następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych:
W budynku położonym wW.przyul. (...)stanowiącym dotąd własność(...)W.w dniu 31 lipca 1978 r. wyodrębniono i sprzedano pierwszy lokal. W przedmiotowym budynku na ostatniej kondygnacji znajdował się strych. Korzystali z niego mieszkańcy budynku, głównie w charakterze suszarni oraz przechowalni. W dniu 15 sierpnia 1990 r. pomiędzyPrzedsiębiorstwem (...)z siedzibą wW.aJ. S.zawarta została umowa użyczenia pomieszczenia strychowego wbudynku nr (...)przyul. (...)wW.w celu umożliwienia przeprowadzenia robót, mających na celu adaptację tego pomieszczenia na lokal mieszkalny z pracownią, na mocy uprzednio udzielonej promesy z dnia 19 października 1989 r. Decyzją Nr(...)z dnia 23 czerwca 1993 r. zezwolono na użytkowanie lokalu mieszkalnego z pracowniami, uzyskanego w wyniku adaptacji części poddasza w budynku mieszkalnym, położonym przyul. (...)wW., stanowiącym własnośćD.(...). Następnie decyzją z dnia 29 czerwca 1993 r. przydzielonoJ. S.iB. S.lokal nr (...)w domu nr(...)przyul. (...)wW., który powstał w wyniku adaptacji strychu. W dniu 19 lipca 1993 r. pomiędzy Zarządem(...)— Administracją(...)nr(...)aJ. S.iB. S.zawarta została umowa najmu lokalu mieszkalnego oraz pracowni plastycznej położonego wW.przyul. (...).
Uchwałą nr(...)z dnia 10 sierpnia 2011 r. Wspólnota Mieszkaniowa(...)przyul. (...)wW.wyraziła zgodę na włączenie powierzchni 99,75 m(

      2)stanowiącej obecnielokal nr (...), użytkowany przez najemcę(...).W.do części wspólnej nieruchomości.
W ocenie Sądu I instancji, podjęta uchwała podlega wprawdzie zaskarżeniu w trybie art. 25 u. w. 1., jednakże z uwagi na jej nienormatywną treść nie podlega ocenie z powodu jej niezgodności z przepisami prawa oraz naruszenia słusznego interesu powoda, ponieważ uchwała ta zawiera jedynie oświadczenie właścicieli co do ich przekonania o stanie prawnym jednego z lokali. Sąd Okręgowy wskazał, że właściciele poszczególnych lokali nie mają prawa do normatywnego przesądzania, czy dany lokal należy do części wspólnej nieruchomości, a ich oświadczenie w formie uchwały o wyrażeniu zgody na włączenie danego lokalu do części wspólnej nieruchomości nie powinno być badane w zakresie zgodności z przepisami prawa w postępowaniu, które nie zmierza do ustalenia tego prawa lub w postępowaniu zmierzającym wprost do jego wydania.
Zdaniem Sądu Okręgowego w trybie postępowania o uchylenie uchwały nie jest dopuszczalne ustalenie stanu prawnego nieruchomości, a zaskarżona uchwała nie może wywołać skutku w postaci przesądzenia o prawie własności.
Sąd I instancji wyraził pogląd, że postępowanie w przedmiocie uchylenia uchwały wspólnoty nie zmierza do odebrania przedmiotowego lokalu i z tego powodu zaskarżona uchwała nie może być oceniana pod kątem zgodności z prawem oraz naruszeniem interesów powoda. Postępowanie zaś o uchylenie uchwały właścicieli lokali nie może zastępować właściwego postępowania o wydanie lokalu czy ustalenie jego prawa własności.
Z tych względów Sąd Okręgowy oddalił powództwo, o kosztach orzekając na podstawieart. 102 k.p.c.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł powód.
Powód zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 233§ 1 k.p.c.przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób wadliwy, poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie podlega ocenie z powodu jej niezgodności z przepisami prawa oraz naruszenia słusznego interesu powoda.
Zgłaszając powyższy zarzut powód wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu.
Pozwana wniosła odpowiedź na apelację wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów.

Sąd Apelacyjny zważył, że apelacja powoda jest nieuzasadniona.
Pozwana podniosła w apelacji tylko jeden zarzut- naruszenia przez Sąd Okręgowyart. 233§ 1 k.p.c.poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona uchwała nie podlega ocenie z powodu jej niezgodności z prawem i naruszenia słusznego interesu powoda.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut powyższy jest chybiony, bowiem przepis, którego naruszenie zarzuca apelujący odnosi się do mocy i wiarygodności dowodów i skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest wystarczające natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2012 r. I ACa 1033/12, Lex nr 1246686). Przepis 233§ 1 k.p.c.jest naruszony, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 01 lutego 2013 r. V ACa 721/12, Lex nr 1280278). Ponadto, dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970/00, Lex nr 53753, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r. II CKN 588/99, Lex nr 52347, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, Lex nr 53136).
Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów jest prawidłowa, Sąd wskazał jakim dowodom i z jakiej przyczyny dał wiarę.
Apelujący nie wskazał konkretnych zarzutów przeciwko dokonanej przez Sąd Okręgowy ocenie dowodów, szczególnie nie wskazał, który dowód i z jakiej przyczyny został wadliwie oceniony przez Sąd I instancji oraz w jaki sposób ta wada miałaby wpłynąć na wyprowadzone z oceny dowodów wnioski.
Apelacja powoda sprowadza się w istocie do polemiki z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną prawną zaskarżonej uchwały, zaś zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie może skutecznie podważyć oceny prawnej dokonanej przez Sąd I instancji.
Jednocześnie wskazać należy, że stanowisko Sądu Okręgowego odnośnie charakteru zaskarżonej uchwały jest prawidłowe. Trafnie Sąd ten uznał, że przedmiotowa uchwała zawiera oświadczenie wiedzy w przedmiocie własności konkretnego lokalu, nie mając charakteru normatywnego. Zaskarżona uchwała nie kreowała prawa własności spornego lokalu, a do oceny stanu prawnego danego lokalu, jak prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy, władny jest sąd we właściwym postępowaniu rozstrzygającym spór o prawo własności lokalu. Takim postępowaniem nie może być proces o uchylenie uchwały. W procesie tym nie może zostać ustalony stan prawny lokalu, gdyż dotyczy ono w świetle brzmienia art. 25 u.w.l. jedynie zgodności z przepisami prawa uchwał, których przedmiotem są czynności przekraczające zwykły zarząd nieruchomością wspólną, wymagające podjęcia uchwały przez właścicieli.
Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela także pogląd Sądu Apelacyjnego w Warszawie zaprezentowany w wyroku z dnia 26 października 2010 roku w sprawie I ACa 364/10 , do którego odwołał się także Sąd Okręgowy, że zaskarżona uchwała nie może być badana jako zgodna czy niezgodna z prawem, gdyż zawiera jedynie oświadczenie głosujących za jej przyjęciem właścicieli , co do ich przekonania o stanie prawnym jednego z lokali. Właściciele lokali jako członkowie wspólnoty nie są uprawnieni do normatywnego przesądzania, czy dany lokal stanowi ich własność. Z tych samych przyczyn brak jest podstaw do badania zaskarżonej uchwały w kontekście naruszenia interesu powoda, bowiem zawarte w uchwale oświadczenie o przekonaniu głosujących, że lokal stanowi ich własność nie ma żadnego wpływu na rzeczywisty stan prawny lokalu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.apelację oddalił.
O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto na podstawieart. 98 § 1 i 3w związku zart. 108 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Wysokość zasądzonych kosztów wynika z§ 10 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1349, ze zm.).