Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 234/12
Data wyroku: 2013-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Maria Adamów

Sygn. akt IIK 234/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 stycznia 2013 r.
Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu, Wydział II Karny w składzie:

Przewodnicząca: Sędzia Sądu RejonowegoM. A.
Protokolant : Anna Baraniak

Przy udziale Prokuratury Rejonowej w Kędzierzynie –Koźlu –W. K.
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012r., 05 września 2012r., 15 października 2012r. i 09 stycznia 2013r. wK.

sprawyJ. Z. (1), synaJ.iJ.z domuP.,urodzonego dnia (...)wK.

oskarżonego o to, że

1
w okresie od 16 września 2011 r. do 21 listopada 2011r. wK.woj.(...)naul. (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru kierował wobecM. M. (1)groźby karalne grożąc mu pobiciem i pozbawieniem go życia oraz osób mu najbliższych, przy czym groźby z uwagi na formę wypowiedzi, okoliczności czynu oraz osobę grożącego wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kk

2
w dniu 22 listopada 2011r. wK.woj.(...)naul. (...), kierował wobecE. N.groźby karalne grożąc jej pozbawieniem życia oraz osób jej najbliższych, przy czym groźby z uwagi na formę wypowiedzi, okoliczności czynu oraz osobę grożącego wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 kk

3
w dniu 22 listopada 2011 roku na klatce schodowej budynku mieszkalnego położonego wK.ul. (...)uderzyłE. N.zaciśniętą pięścią w głowę oraz w prawy bark, w wyniku czego doznała ona obrażeń ciała w postaci krwiaka w okolicy ciemieniowo – skroniowej lewej oraz stłuczenia barku prawego, co spowodowało rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów jej ciała na czas poniżej dni siedmiu

tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 kk

I
Uznaje oskarżonegoJ. Z. (1)za winnego popełnienia czynów opisanych w punkcie 1 i 2 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 12 kkiart. 190 § 1 kkprzyjmując, iż dopuścił się ich w ciągu przestępstw o jakim mowa wart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkwymierza mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności.

II
Uznaje oskarżonegoJ. Z. (1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 3 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 157 § 2 kki za to na podstawieart. 157 § 2 kkwymierza mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności.

III
Na podstawieart. 85 kk,art. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkw miejsce kar jednostkowych orzeczonych w punktach poprzedzających orzeka wobec oskarżonegoJ. Z. (1)karę łączną 8 ( ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

IV
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej w punkcie poprzedzającym kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 ( trzech) lat.

V
Na podstawieart. 73 § 1 kkoddaje oskarżonego pod dozór kuratora.

VI
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawiania wolności – w przypadku zarządzenia jej wykonania- zalicza oskarżonemu okres zatrzymania od 23.11.2011 roku do 25.11.2011 roku, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawiania wolności.

VII
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. D.z Kancelarii Adwokackiej wK.kwotę 797,04 zł (siedmiuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych 04/100) w tym podatek VAT w wysokości 23 %, tytułem zwrotu poniesionej a nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoJ. Z. (1).

VIII
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając Skarb Państwa poniesionymi w sprawie wydatkami a na podstawieart. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychodstępuje od obciążenia oskarżonego stosowną opłatą.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. Z. (1)zamieszkuje wK.w mieszkaniu położonym na parterze przyul. (...). Mieszkanie naprzeciwko zajmowała rodzinaM.. Od pewnego czasu pomiędzy rodzinąZ.iM.dochodziło do nieporozumień. Inni sąsiedzi nie reagowali i w żaden sposób nie próbowali interweniować w czasie scysji. W obawie o swoje zdrowie i życieM.iM. M. (1)składali pisemne zawiadomienia do organów ścigania oraz wzywali na interwencję policjantów z Komisariatu Policji wK.. W okresie pomiędzy 16 września 2011r. a 21 listopada 2011r.,J. Z. (1)był bardzo aktywny wobecM. M. (1), szczególnie kiedy znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu. Wówczas często kopał po drzwiach wejściowych do mieszkania sąsiada, wyzywał go, a także groził, że go zabije oraz podpali. W takich sytuacjach państwoM.wzywali na interwencję policję. Jednakże, kiedy przybywali policjanci, zazwyczaj nie zastaliJ. Z. (1), który albo oddalał się z miejsca zamieszkania, albo zamykał się we własnym mieszkaniu i nie otwierał drzwi. Zdarzenia takie miały miejsce między innymi w dniach: 18 września 2011r., 19 września 2011r., czy 24 września 2011r. Za każdym razem, kiedyJ. Z. (1)spotkałM. M. (1), zaczepiał go i groził mu pozbawieniem życia. W dniu 17 października 2011r. wszedł do mieszkania państwaM.i krzyczał, że chce zabić „tego skurwiela”. Te słowa słyszał będący wówczas w pobliskim pomieszczeniu gospodarczymM. M. (1)i kiedy wszedł do mieszkania zastał w toalecie przestraszoną żonę i syna. Wezwał na interwencję policję. W dniu 21 listopada 2011r., w godzinach rannych, kiedyM. M. (1)chciał z synem wyjść do szkoły, został uderzony przez sąsiada, który napierał na drzwi.M. M. (1)zdążył zamknąć drzwi mieszkania i z synem wyszedł przez okno. Ponieważ rodzina obawiała się, iżJ. Z. (1)spełni swe groźby, a do tej pory nie otrzymali żadnej pomocy od jakiegokolwiek organu, zawnioskowali w gminie o zmianę mieszkania, jak to zrobili ich poprzednicy, i w styczniu 2012r. wyprowadzili się naOsiedle (...). Od tego czasuJ. Z. (1)już im nie groził.

dowód: - zeznania świadkaM. M.– k. 5-6, 48-49, 90, 171,
- zeznania świadkaM. M.– k. 52, 178,
- zeznania świadkaE. N.– k. 42, 43-44, 126, 171,
- zeznania świadkaA. A.– k. 50, 178-179,
- zeznania świadkaB. A.– k. 51, 179,
- zeznania świadkaK. B.– k. 53, 196,
- zeznania świadkaA. W.– k. 54, 179,
- zeznania świadkaA. S.– k. 76, 196,
- zeznania świadkaK. F.– k. 81, 196-197,
- zeznania świadkaM. N.– k. 82, 197,
- zeznania świadkaM. P.– k. 83, 197,
- po części wyjaśnieniaJ. Z.– k. 60-61, 67-69, 170,
- protokół zatrzymania osoby – k. 63,
- opinia psychologiczna – k. 116-118.

W dniu 22 listopada 2011r. około godz. 18.00E. N.zamieszkała wK.przyul. (...), wyszła na korytarz, aby zapalić papierosa. Ponieważ drzwi wyjściowe z klatki schodowej były otwarte, chciała je zamknąć. Kiedy przymykała jedną część drzwi, wówczas nadszedł sąsiadJ. Z. (1)i drugim skrzydłem drzwi uderzył ją w lewą rękę. Wówczas zwróciła się do niego z zapytaniem, dlaczego tak robi. Mężczyzna nie odpowiedział i opuścił teren klatki schodowej. Kobieta wróciła do mieszkania i o zdarzeniu opowiedziała będącym w mieszkaniu wnuczkom i ich małżonkom:M.iK. B. (2)orazB.iA. K. (1). Po kilku minutachE. N.usłyszała kopanie do drzwi swojego mieszkania.O.je, aby zobaczyć, co się dzieje. Wtedy zobaczyła na korytarzuJ. Z. (1), który był pod wyraźnym działaniem alkoholu. Była zaskoczona zachowaniem sąsiada, z którym do tej pory nie miała żadnego konfliktu. Miała natomiast wiedzę o jego podobnym zachowaniu wobec rodzinyM.. Zapytała więc, co robi zwracając się do niego „ty alkoholiku”. Wówczas mężczyzna podszedł do drzwi i próbował wejść do mieszkania. Kobieta nie chciała go wpuścić i trzymała drzwi. WtedyJ. Z. (1)wyciągnął zaciśniętą dłoń i uderzyłE. N.w głowę i prawy bark. Krzyczał przy tym widząc domowników: „ja was wszystkich pozabijam”. Wnukowie widząc, co się dzieje, podbiegli do drzwi i wypchnęli sąsiada na klatkę schodową, a następnie przed budynek. Na zewnątrz doszło do przepychanki i zbiegli się niektórzy sąsiedzi. NastępnieJ. Z. (1)udał się w kierunku rynku miasta, aE. N.z wnuczkami wróciła do mieszkania i zawiadomiła o zdarzeniu Komisariat Policji wK.. Przybyli na miejsce policjanci nie zastaliJ. Z. (1), a pokrzywdzoną pouczyli, iż winna udać się do lekarza celem ustalenia obrażeń ciała. Po krótkim czasie policjanci spotkaliJ. Z. (1)w okolicy rynku i przewieźli do Komisariatu Policji, gdzie poddali go badaniu na zawartość alkoholu. Przeprowadzone badanie wykazało 1,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Po badaniach lekarskich mężczyzna pozostał zatrzymany do wytrzeźwienia. Ponieważ po pewnym czasie uskarżał się na ból głowy, został przewieziony na badania na Izbę Przyjęć Szpitala wK., a następnie zwolniony do domu. Ponownie został zatrzymany w dniu następnym.
Zaraz po zdarzeniu zJ. Z. (1),E. N.udała się do lekarza POZ, który skierował ją następnie do Szpitala wK.. Podczas badania lekarz stwierdził ranę tłuczoną kości w okolicy ciemieniowo-skroniowej po stronie prawej oraz bolesność i ograniczenie ruchomości barku prawego. LekarzA. J.- biegły specjalista medycyny sądowej w wydanej opinii orzekł, iż powyższe obrażenia ciała spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż dni 7.

dowód: - zeznania świadkaM. M.– k. 5-6, 48-49, 90, 171,
- zeznania świadkaM. M.– k. 52, 178,
- zeznania świadkaE. N.– k. 42, 43-44, 126, 171,
- zeznania świadkaF. Ł.– k. 88, 179-180,
- zeznania świadkaK. B.– k. 53, 196,
- zeznania świadkaA. W.– k. 54, 179,
- zeznania świadkaJ. M.– k. 89, 180,
- zeznania świadkaB. P.– k. 93, 180,
- zeznania świadkaM. B.– k. 207-208,
- zeznania świadkaK. B.– k. 208,
- zeznania świadkaB. K.– k. 208,
- zeznania świadkaA. K.– k. 208-209,
- po części wyjaśnieniaJ. Z.– k. 60-61, 67-69, 86-87, 170,
- obdukcja lekarska – k. 47,
- protokół badania alcosensorem – k. 58,
- protokół zatrzymania osoby – k. 63,
- opinia psychologiczna – k. 116-118,
- karta informacyjna z izby przyjęć – k. 127,
- opinia biegłego medycyny sądowej – k. 136.

OskarżonyJ. Z. (1)jest żonaty. Na utrzymaniu posiada dwoje dzieci. Nie pracuje zawodowo, a czasami trudni się pracami dorywczymi. Nie ma majątku. W przeszłości leczył się przez krótki okres czasu odwykowo. Nie był leczony psychiatrycznie. W opinii wydanej w innej sprawie w dniu 21 lipca 2011r., biegli psychiatrzy orzekli, iżJ. Z. (1)nie jest upośledzony umysłowo i nie wykazuje zaburzeń psychotycznych.
Oskarżony był karany jeden raz. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 20 marca 2012r., został skazany za czyny zart. 226 § 1 kk,art. 224 § 2 kk,art. 157 § 1 kk,art. 190 § 1 kkiart. 217 § 1 kkna karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3. W okresie próby został oddany pod dozór kuratora oraz zobowiązany do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i wyrównania szkody na rzecz dwóch pokrzywdzonych.

dowód: - wyjaśnieniaJ. Z.– k. 170,
- dane osobowe – k. 137,
- opinia sądowo-psychiatryczna – k. 72-75,
- dane o karalności – k. 203.

J. Z. (1)zarówno podczas postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem, nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Wyjaśniał, iż nikomu nie groził i nie uderzył nikogo. Dodał, iż on sam został pokrzywdzonym bowiem w dniu 22 listopada 2011r. został uderzany po głowie przez sąsiadów. Nie zna powodu, dlaczego sąsiedzi mieliby tak się wobec niego zachować.

dowód: - wyjaśnieniaJ. Z.– k. 60-61, 67-69, 87, 170.

Sąd zważył, co następuje:

Wina i sprawstwo oskarżonegoJ. Z. (1)odnośnie zarzucanych mu czynów nie budzą – zdaniem Sądu – żadnych wątpliwości. Materiał dowodowy w sprawie stał się wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.
Za podstawę ustaleń w zakresie stanu faktycznego Sąd przyjął zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, a to:M. M. (1),M.M.,E. N.,M. B. (2),K. B. (2),B. K. (2)iA. K. (1), którzy byli bezpośrednimi świadkami zdarzeń albowiem – w ocenie Sądu – korespondują one ze sobą, są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają, doznają przy tym wsparcia w dowodach z dokumentów, a zwłaszcza w obdukcji lekarskiej i opinii biegłego co do obrażeń ciałaE. N., wyniku badania na zawartość alkoholu u oskarżonego, czy też protokołu zatrzymaniaJ. Z. (1). W zeznaniach zarówno pokrzywdzonych, jak i pozostałych bezpośrednich świadków zdarzeń, Sąd nie dopatrzył się żadnych luk logicznych, niekonsekwencji, czy też elementów konfabulacji, które mogłyby pozbawić te zeznania waloru wiarygodności. Oboje pokrzywdzeni od samego początku składali zeznania tej samej treści, nie zmieniali ich i nie odwoływali, a jedynie podawali więcej szczegółów.M. M. (1)czuł się zagrożony ze strony sąsiada, iż jego groźby wypowiadane pod jego adresem zostaną spełnione i dlatego zdecydował się złożyć zawiadomienie o przestępstwie. Mimo stanu zdrowia psychicznego pokrzywdzonego, należało uznać, iż jego zeznania mają wartość dowodową, a świadek nie przejawia skłonności do konfabulacji, co podkreśliła biegła psycholog w wydanej na użytek tej sprawy, opinii odnośnie stanu zdrowia psychicznegoM. M. (1). Świadek zaznaczył, iż negatywne nastawienie oskarżonego do jego osoby datuje się od momentu, kiedy jako osoba narodowości romskiej odmówił składania zeznań na korzyść żony oskarżonego, która również jest narodowości romskiej. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadkaM. M. (1), a to z uwagi na fakt, iż są one zbieżne z zeznaniamiM.M.i pośrednio policjantów:A. S. (2),K. F. (2),M. N. (2)iM. P. (2), którzy przyjeżdżali na zgłaszane przez pokrzywdzonego interwencje. Wprawdzie nigdy nie zastali oskarżonego, bo ten oddalał się, ale za wiarygodnością przemawia powód wezwania policjantów oraz opisywane przez nich zachowanie członków rodzinyM., którzy byli roztrzęsieni i wystraszeni podczas interwencji. Wersję pokrzywdzonego potwierdza także w swych zeznaniachE. N., która słyszała wyzwiska i groźby wypowiadane przezJ. Z. (1)pod adresemM. M. (1)oraz fakt kopania przez oskarżonego po drzwiach mieszkania rodzinyM.. Kiedy tylko złożyła zeznania w tej sprawie, na drugi dzień sama stała się pokrzywdzoną przezJ. Z. (1). Należy podkreślić, iż sąsiedzi w większości przypadków słyszeli krzyki na korytarzu, albo wiedzieli o nieporozumieniach pomiędzyJ. Z. (1)aM. M. (1), tak jak na przykładA. A. (2)czyB. A. (2), ale nikt nie chciał się wtrącać. Niektórzy z nich wskazywali jednakże, iż rodzina zajmująca mieszkanie przed rodzinąM., wyprowadziła się z powoduJ. Z. (1), który z nimi wszedł w konflikt. Również rodzinaM.wyprowadziła się z zajmowanego mieszkania.
W sprawie zdarzenia z udziałem oskarżonego iE. N., Sąd uznał wersję przedstawioną przez pokrzywdzoną za wiarygodną. Kobieta nie była w konflikcie z oskarżonym, a tylko i wyłącznie jego zachowanie w dniu 22 listopada 2011r. spowodowało, że pokrzywdzona zmuszona została wezwać na interwencję policjantów. Osobiście stwierdziła, żeJ. Z. (1)zaczyna w stosunku do jej osoby zachowywać się podobnie jak doM. M. (1). Z uwagi na różnicę wieku i doznane obrażenia ciała, nie mogła i nie chciała przejść obojętnie obok tego problemu. Miała świadomość, że sąsiad jest po spożyciu alkoholu i reaguje gwałtownie. Kiedy nie chciała wpuścić go do mieszkania, została uderzona w głowę i bark, usłyszała słowa groźby wypowiedziane pod jej adresem i osób jej najbliższych. Po zdarzeniuJ. Z. (1)postąpił jak zazwyczaj w takich sytuacjach – udał się w kierunku rynku miasta. Kobieta miała w pamięci postępowanie oskarżonego w stosunku do rodzinyM., zatem – aby nie pozostać w podobnej sytuacji – miała podstawy, aby przypuszczać, że oskarżony spełni groźby tym bardziej, iż uderzył ją. Jedynie pokrzywdzona i będąca w mieszkaniu jej najbliższa rodzina widziała i słyszała zdarzenie, którego uczestnikiem byłJ. Z. (1). Natomiast inni świadkowie jak:K. B. (4),A. W. (2),J. M. (2),F. Ł. (2), czyB. P. (2), widzieli jedynie sytuację przed budynkiem, czyli po przestępczym działaniu oskarżonego na klatce schodowej i progu do mieszkaniaE. N..K. B. (4)iA. W. (2)usłyszeli nadto, bezpośrednio po zdarzeniu, jeszcze przed przyjazdem policjantów, jak pokrzywdzona żali się na zachowanieJ. Z. (1), który jej groził i uderzył. W danej sytuacji miała podstawy, aby obawiać się spełnienia gróźb, co z resztą zeznała, a – jak podkreśliła – przestała się bać oskarżonego później, kiedy została pouczona przez policjantów o sposobie postępowania wobec oskarżonego.
W związku z powyższym, Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, że nie groził członkom rodzinyM.. Gdyby zachowanieJ. Z. (1)było poprawne, małżonkowieM.nie składaliby zawiadomień przeciwko sąsiadowi i nie wyprowadziliby się z dotychczas zajmowanego mieszkania. Jeżeli inni sąsiedzi wiedzieli lub słyszeli o negatywnym nastawieniuJ. Z. (1)doM. M. (1), a kopanie po drzwiach spostrzegłaE. N.i zeznała o tym jeszcze zanim została napadnięta przez oskarżonego, to trudno w tej sytuacji przyjąć wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. Sąd nie dysponował żadnym dowodem na poparcie wersji przedstawionej przez oskarżonegoJ. Z. (1), a podważającej zeznania świadków. Podobnie w sytuacji z udziałem pokrzywdzonejE. N.. Oskarżony przemilczał moment kontaktu z pokrzywdzoną, a skupił się na tym, co działo się potem przed klatką schodową. Miał w pamięci, iż to on był uderzony, ale nie pamiętał, iż wcześniej sam uderzył sąsiadkę na progu jej mieszkania. WyjaśnieniaJ. Z. (1)odnośnie zdarzenia z udziałemE. N.pozostają w odosobnieniu i w ocenie Sądu nie są wiarygodne. Zdaniem Sądu te wyjaśnienia także nie są wiarygodne także z tego powodu, iż oskarżony w chwili zdarzenia był po spożyciu alkoholu, co potwierdza przeprowadzone w niedługim czasie badanie na zawartość alkoholu, a zatemJ. Z. (1)nie był w stanie należycie zapamiętać wydarzeń ze swoim udziałem, a pozostali bezpośredni świadkowie byli trzeźwi, co oznacza, że ich zdolność postrzegania i reagowania była należyta. W świetle tych tak jednoznacznych w swej wymowie dowodów nie mogły się ostać zaprzeczeniaJ. Z. (1)podawanym przez świadków faktom, jakoby nigdy sąsiadom nie groził pozbawieniem życia i nie spowodował obrażeń ciała uE. N.i są to zwykłe pomówienia. Treść płynąca z wyjaśnieńJ. Z. (1)jest bowiem – jak już wcześniej zostało podkreślone - odosobniona i nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, który jest ze sobą zbieżny i logiczny. W tym też zakresie nie można przyjąć, aby wyjaśnienia oskarżonego zasługiwały na wiarę. Zdaniem Sądu, wyjaśnienia oskarżonego zmierzają do uwolnienia się od odpowiedzialności karnej. Z tego też powodu, przy ustalaniu stanu faktycznego, Sąd jedynie w niewielkiej części oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego przyjmując za prawdziwe tylko te ich fragmenty, które zbieżne były z resztą materiału dowodowego.
Dokonując zatem przedstawionej wyżej oceny dowodów Sąd uznał, że całokształt powziętych w oparciu o nie ustaleń w pełni uprawnia do stwierdzenia , iż dowiedzioną została winaJ. Z. (1)w odniesieniu do zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstw. Zachowanie oskarżonego w stosunku doM. M. (1)należy traktować jako groźbę karalną, a w stosunku doE. N.– groźbę karalną i naruszenie czynności narządów jej ciała. Jak wskazuje praktyka sprawcy tego rodzaju przestępstw działają z reguły bez obecności przypadkowych świadków. Bazują bowiem na zastraszaniu swoich ofiar, mylnie myśląc, że pokrzywdzona osoba nie zadba o swoje prawa.
Nie budzi zatem zastrzeżeń kwalifikacja prawna przyjęta przez Oskarżyciela Publicznego,
bowiem ujawnione w relacjach świadków działania oskarżonego wobec pokrzywdzonegoM. M. (1)w okresie od 16 września 2011r. do 21 listopada 2011r., kiedy to kierował wobec niego groźby pobicia i pozbawienia go życia oraz osób mu najbliższych, wyczerpały w istocie ustawowe znamiona przewidzianego wart. 190 § 1 kkprzestępstwa groźby karalnej w związku zart. 12 kk, a wobec pokrzywdzonejE. N.w dniu 22 listopada 2011r. – znamiona groźby karalnej zart. 190 § 1 kk.
Sprawcą przestępstwa stypizowanego wart. 190 § 1 kkjest bowiem ten, kto grozi innej
osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Występek ten zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Należy podkreślić, iż przedmiotem ochrony w tym przepisie jest wolność człowieka przed obawą popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub szkodę osoby mu najbliższej. Chodzi zatem o ochronę poczucia bezpieczeństwa jednostki. Groźba jest oddziaływaniem na psychikę drugiej osoby przez przedstawienie zagrożonemu zła, które go spotka ze strony grożącego, albo innej osoby, na której zachowanie grożący ma wpływ. Może ona być wyrażona za pomocą wszystkich środków, mogących przekazać do świadomości odbiorcy jej treść. Dla wypełnienia znamionart. 190 § 1 kknie jest wymagane, aby sprawca osobiście groził pokrzywdzonemu. Nie jest też konieczne, aby grożący miał w rzeczywistości zamiar zrealizowania groźby. Wystarczy, że treść groźby zostanie przekazana zagrożonemu. Jest to bowiem przestępstwo przeciwko wolności, a nie przeciwko dobrom, które narusza przestępstwo będące treścią groźby. Słowa groźby wypowiedziane w stosunku doM. M. (1), a takżeE. N., wzbudziły u każdego z nich uzasadnioną obawę, że groźba może być spełniona. Pokrzywdzeni potraktowali groźby poważnie i uważali ich spełnienie za prawdopodobne. Nie jest wymagane natomiast obiektywne niebezpieczeństwo realizacji groźby. Subiektywna obawa każdego z pokrzywdzonych i ich przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji gróźb przez oskarżonego, były w pełni uzasadnione, bowiem okoliczności, w jakich groźby zostały wypowiedziane, jak i osoba grożącego, zrobiły wrażenie nawet na obiektywnym, normalnie wrażliwym obserwatorze, iż groźba wyrażona została na serio i daje podstawy do uzasadnionej obawy. Nadto oskarżony działał w stosunku doM. M. (1)czynem ciągłym w okresie czasu od 16 września 2011r. do 21 listopada 2011r. Zgodnie z treściąart. 12 kkdwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu, a tak mamy w tej konkretnej sytuacji, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony, a przedmiotem zamachu jest dobro osobiste i tożsamość pokrzywdzonego. Zachowanie oskarżonego wyczerpywało za każdym razem dyspozycjęart. 190 § 1 kk. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, a swoim celowym, bez powodu, postępowaniem dążył do oddziaływania na psychikę drugiej osoby.
Jeżeli natomiast chodzi o uszkodzenia ciała, jakich doznała pokrzywdzonaE. N.
na skutek uderzenia jej zaciśniętą pięścią w postaci krwiaka w okolicy ciemieniowo-skroniowej oraz stłuczenia barku prawego, to biegły z zakresu medycyny sądowej określił, iż stanowią one skutki o jakich mowa wart. 157 § 2 kk. Ustalone działanie oskarżonego wobec pokrzywdzonej w dniu 22 listopada 2011r. wyczerpało w istocie ustawowe znamiona przewidzianego wart. 157 § 2 kkprzestępstwa lekkiego uszczerbku na zdrowiu ściganego w trybie prywatnoskargowym, które Prokurator objął ściganiem z urzędu. Biegły z zakresu medycyny sądowej określił skutki naruszenia czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia i uznał je jako trwające nie dłużej niż dni siedem.
Treśćart. 157 § 2 kkstanowi, że kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Nie mając wątpliwości co do winy oskarżonegoJ. Z. (1), należało zastanowić
się nad wymiarem kary za przypisane w akcie oskarżenia czyny.
Biorąc pod uwagę treśćart. 91 § 1 kk, który stanowi, iż jeżeli sprawca popełnia w
podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, Sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Dlatego też karę za groźby karalne wobecJ. Z. (1)należało wymierzyć stosując przepisart. 91 § 1 kk.
Wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za groźby karalne z art.
190§ 1 kkpopełnione w ciągu przestępstw o jakim mowa wart. 91 § 1 kki 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 157 § 2 kk, Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynów. Oceniając tenże stopień, Sąd miał na uwadze zarówno składające się nań elementy podmiotowe, jak i przedmiotowe. W szczególności Sąd uwzględnił stopień winy oskarżonego. W ramach tej oceny Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że przypisanych mu występków oskarżony dopuścił się z winy umyślnej. Poza tym Sąd wziął pod uwagę czasokres działaniaJ. Z. (1). W ramach oceny stopnia społecznej szkodliwości Sąd uwzględnił motywy, pobudki oraz emocje, które towarzyszyły działaniu oskarżonego, a także rodzaj naruszonych dóbr chronionego przez prawo, mając na względzie, iż zdrowie i życie są najważniejsze. Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego. W tym też zakresie jako okoliczność obciążającą przyjął jego poprzednią karalność za przestępstwo podobne, a okoliczności łagodzących w zasadzie nie dopatrzył się.
Z uwagi na to, żeJ. Z. (1)popełnił ciąg przestępstw zart. 190 § 1 kki
przestępstwo zart. 157 § 2 kkzanim zapadł pierwszy wyrok i wymierzono mu za nie kary pozbawienia wolności, Sąd, na podstawieart. 85 kk,art. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżanemu kara jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, stopnia winy, będzie zatem stanowiła dlań dostateczną dolegliwość, spełni swój cel wychowawczy i uczyni przy tym zadość wymogom prewencji ogólnej. Sąd zawiesił warunkowo wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat, zgodnie z treściąart. 70 § 1 pkt 1 kki w tym okresie oddał go pod dozór kuratora na podstawieart. 73 § 1 kkuznając, iż jest to wystarczające, aby osiągnąć wobec sprawcy cele kary. W uzasadnieniu zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, Sąd dał wyraz zasadzieultima ratiokary pozbawienia wolności określającej prymat kar wolnościowych przed bezwzględną karą pozbawienia wolności. W ocenie Sądu zarówno warunkowe zawieszenie wykonania kary, jak i okres próby, są jak najbardziej słuszne i celowe w sytuacji oskarżonego. Czas ten pozwoli zweryfikować zachowanie oskarżonego w kontekście pozytywnej prognozy będącej podstawą warunkowego zawieszenia wykonania kary. Dolegliwość kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jaj wykonania polega na istniejącym przez okres próby zagrożeniu wykonania kary, pełni zatem funkcję ostrzegawczą i hamującą przed naruszeniem obowiązku prawnego. Groźba wykonania kary stanowi więc motywację dla oskarżonego do powstrzymywania się od popełniania kolejnych przestępstw. W ocenie Sądu oskarżony zasłużył na skorzystanie z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, a z tego tytułu, również przy pomocy kuratora sądowego, wyciągnie właściwe wnioski na przyszłość. Zdaniem Sądu, oskarżony będzie postępował roztropnie, aby kara nie została wprowadzona do wykonania.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze z jednej strony, aby jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy, a z drugiej – stopnia społecznej szkodliwości czynu – i w ocenie Sądu zostało to osiągnięte. W konsekwencji tego kara jest wyważona i adekwatna do zawinienia. Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotowe zdarzenia będą nauczką dla oskarżonego i w przyszłości nie dopuści się już podobnych czynów.
Z uwagi na fakt, że oskarżony był zatrzymany w okresie od 23 listopada 2011r. do 25 listopada 2011r., Sąd, na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczyłJ. Z. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności – w przypadku zarządzenia jej wykonania – ten okres rzeczywistego pozbawienia go wolności.
Z uwagi na sytuację materialną, oskarżony miał ustanowionego obrońcę z urzędu w osobie adwokatA. D.z Kancelarii Adwokackiej wK.. Zatem, na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpk, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego obrońcy koszty poniesionej, a nie opłaconej obrony z urzędu oskarżonegoJ. Z. (1)w wyliczonej kwocie 797,04 zł.
Mając na względzie sytuację materialną oskarżonego, który pozostaje na utrzymaniu żony i pracuje czasami dorywczo, Sąd na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych. W ocenie Sądu ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe dla oskarżonego dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
W zaistniałym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.