Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 882/13
Data wyroku: 2013-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Żmigrodzka
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt XI Ka 882/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2013r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym

w składzie:Przewodniczący: SSOSławomir KaczorSędziowie: SOEwa Bogusz – Patyra – spr.
SOKatarzyna Żmigrodzka

Protokolant:apl. sędz. Kamila Sawicka

przy udziale Prokuratora Urszuli Komor
po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r.
sprawyJ. R.
oskarżonego zart. 157 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II K 1229/12

uchyla zaskarżony wyrok i sprawęJ. R.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Radzyniu Podlaskim do ponownego rozpoznania.

Sygn. aktXI Ka 882/12

UZASADNIENIE
J. R.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 26 maja 2012 roku wU., woj.(...), przy użyciu drewnianego kołka uderzył w głowę jadącego rowerem, drogą gruntowąW. K., powodując tym samym jego upadek, a następnie kilkakrotnie uderzył nim w/w po całym ciele, wskutek czego pokrzywdzony doznał wstrząśnienia mózgu, złamania kości łokciowej prawej oraz stłuczenia łokcia lewego, które to obrażenia ciał naruszyły czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu,

tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.,

II
w okresie od 2006 roku w czasie bliżej nie ustalonym d 26 maja 2012 roku wU.woj.(...)warunkach czynu ciągłego wielokrotnie groziłW. K.pozbawieniem życia, przy czym wzbudziły one w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.kw zw. zart. 12 k.k.

Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z dnia 23 maja 2013r. uznałJ. R.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i skazał go za czyn I wyczerpujący dyspozycjęart. 157 § 1 k.k.na mocy tegoż artykułu na karę jednego roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, natomiast za czyn II wyczerpujący dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na podstawieart. 190 § 1 k.k.na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 k.k.orzeczone w ten sposób kary jednostkowe pozbawienia wolności Sąd połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę jednego roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie tak orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 4 lata. Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł od oskarżonego grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnastu) złotych a na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonego na rzeczW. K.nawiązkę w kwocie 5 000 (pięciu tysięcy) złotych. Sąd na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania od dnia 26 do 28 maja 2012. r. uznając w ten sposób grzywnę za uiszczoną w wysokości 6 stawek dziennych. Ponadto Sąd zasądził za rzecz Skarbu Państwa kwotę 450 (czterystu pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty i 488 (czterysta osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem wydatków postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wniósłobrońca oskarżonego. Na zasadzieart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości:
Na zasadzieart. 438 pkt. 1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 366 k.p.k.w zw. zart. 9 § 1 i 167 k.p.k.objawiające się w niezapoznaniu się przez Sąd z materiałami wcześniejszych skarg składanych przezW. K., orzeczeniami kończącymi postępowanie i jednocześnie uznanie winy za rzekome groźby karalne w okresie od 2006 do 2012 r., przez co nie zostało ustalone czy za czyn objęty zarzutem nie toczyło się inne postępowanie (co stanowi negatywną przesłankę do skazania za czyn z pkt. II aktu oskarżenia) oraz nie została ustalona wiarygodność pokrzywdzonego i treść jego wcześniejszych zeznań opisujących zachowanie oskarżonego, które to okoliczności mają znaczenia dla oceny wiarygodności pokrzywdzonego;

2
obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 12 k.k.poprzez uznanie, że rzekome groźby karalne złożone wg zeznań pokrzywdzonego „2 lata temu, 4 lata temu”stanowią czyn ciągły z rzekomymi groźbami wypowiedzianymi krytycznego dnia, podczas gdy nie sposób uznać, aby groźby wypowiadane co dwa lata były dokonywane w krótkim odstępie czasu;

3
obrazęart. 424 § 1 pkt. 2 k.p.k.objawiający się w niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z jakich względów Sąd uznał, że rzekome groźby te były realne i z jakich powodów wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę spełnienia, tym bardziej że pokrzywdzony nie wskazał czy obawiał się spełnienia tych gróźb;

4
obrazęart. 392 k.p.k.poprzez odczytanie zeznańM. W.bez bezpośredniego przesłuchania jej na rozprawie, pomimo tego, że jej zeznania są sprzeczne z zeznaniami świadkaK. K.odnośnie istotnej okoliczności, mianowicie tego czy widzieli oskarżonego wracającego z miejsca rzekomego napadu czy nie i w tej sytuacji przesłuchanie tego świadka było niezbędne;

5
art. 410 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez pominięcie istotnych wątpliwości przemawiających na korzyść oskarżonego w postaci protokołu oględizn miejsca zdarzenia, gdzie stwierdzono: „Na drodze widoczne ślady znoszenia (bocznego poślizgu) koła. W rejonie roweru nie ujawniono żadnych śladów krwi oraz innych śladów, mogących mieć związek ze zdarzeniami.” oraz wniosków opinii biegłego z zakresu medycyny, który wskazując na mechanizm powstania urazów ujawnionych u pokrzywdzonego nie wykluczył powstania ich na skutek upadku z roweru bądź uderzenia w drzewo;

6
obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.objawiające się w uznaniu winy oskarżonego pomimo licznych sprzeczności w zeznaniach świadków, dotyczących istotnych kwestii, odnoszących się do zachowania pokrzywdzonego i oskarżonego, przez co doszło do wadliwego uznania winyJ. R..

Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, co powoduje konieczność wydania orzeczenia kasatoryjnego.
Przede wszystkim słusznie podnosi skarżący, iż Sąd Rejonowy, dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, pominął dowód w postaci protokołu oględzin miejsca zdarzenia, który w istotny sposób podważa wiarygodność relacji pokrzywdzonego odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 26 maja 2012r. Z treści tego dowodu wynika, że rower leżał na środku drogi gruntowej doB., na drodze widoczne były jedynie ślady znoszenia (bocznego poślizgu) koła, a w rejonie roweru nie ujawniono żadnych śladów krwi oraz innych śladów mogących mieć związek ze zdarzeniem (k 6-7). Dopełnieniem protokołu oględzin jest dokumentacja fotograficzna znajdująca się na k 65-66.
Nadto zasadnie wskazuje skarżący, iż Sąd Rejonowy nie przeprowadził dowodów pozwalających na ustalenie czy nie toczyło się postępowanie w przedmiocie gróźb karalnych jakie miał wypowiadaćJ. R.pod adresemW. K.przed dniem 26 maja 2012r, tym bardziej, że jak na rozprawie zeznałW. K., oskarżony wcześniej mu groził, była sprawa i umorzono postępowanie (k 102). Obowiązkiem Sądu Rejonowego było zatem podjęcie inicjatywy dowodowej i poczynienie ustaleń także w tym zakresie, wszak prawomocne umorzenie postępowania w przedmiocie gróźb, obligowałoby do czynienia ustaleń jedynie w zakresie tych zachowań oskarżonego z zarzutu aktu oskarżenia, które nie były objęte uprzednio prowadzonym postępowaniem. Nadto w przypadku uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie gróźb wypowiadanych w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ustalić należało, czy zarzut aktu oskarżenia w sprawie niniejszej nie obejmuje fragmentu już osądzonego całego czynu ciągłego, co z kolei mogłoby przesądzać o zaistnieniu negatywnej przesłanki procesowej zart. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k.
Już z tych względów koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawyJ. R.Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przesłucha oskarżonego, oczywiście o ile nie skorzysta on z przysługującego mu prawa do odmowy złożenia wyjaśnień i udzielenia odpowiedzi na zadane pytania, prawidłowo stosującart. 389 kpk.
Szczegółowo przesłucha pokrzywdzonego, dążąc do precyzyjnego i chronologicznego odtworzenia przebiegu wydarzeń oraz zachowań oskarżonego, w tym sposobu zadawania uderzeń, przy czym ze względu na treść wyjaśnieńJ. R.(k 33) oraz zeznańG. G.(k 104v) rozważy zasadność przesłuchaniaW. K.z udziałem biegłego (art. 192 § 2 k.p.k.), a w razie istnienia ku temu podstaw, poddania pokrzywdzonego, za jego zgodą, stosownemu badaniu (art. 192 § 4 k.p.k.).
Nadto Sąd Rejonowy przesłuchaM. W., zaś odnośnie pozostałych świadków może poprzestać na ujawnieniu ich zeznań zgodnie zart. 442 § 2 k.p.k.Uzupełni materiał dowodowy w zakresie uprzednio prowadzonego lub prowadzonych postępowań odnośnie gróźb karanych zgłaszanych przezW. K., których sprawcą miał byćJ. R., a także przeprowadzi dowody nieosobowe zgodnie z przepisamikpki ewentualnie inne dowody z urzędu lub na wniosek stron, których potrzeba wyłoni się w toku postępowania.
Zgromadzony materiał dowodowy podda wnikliwej analizie. Oceny wszystkich dowodów dokona zgodnie z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w granicach określonych wart. 7 kpkoraz respektując zasady wynikające zart. 4 kpk. Na tej podstawie ustali stan faktyczny, który podda właściwej ocenie prawnej. W razie potrzeby Sąd Rejonowy swoje stanowisko uzasadni, zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 kpk.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 kpkorzekł jak w wyroku.