Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 612/12
Data wyroku: 2013-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krystyna Kruzel, Wanda Arendarska, Marek Górny
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 55 § 1 (1) k.p.

Sygn. akt IV P 612/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 marca 2013 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Marek Górny
Ławnicy :W. A.,K. K.
Protokolant: Justyna Niemczyk - Szylar
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 rokuw.Wrocławiu
na rozprawie
sprawy z powództwa:B. C. (1)
przeciwko:M. G.prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Usługi(...)„(...)”M. G.
o odszkodowanie, wynagrodzenie, sprostowanie świadectwa pracy

I
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę(...),73 (jednego tysiąca stu siedemdziesięciu dwóch 73/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 1022,73 złotych od dnia 11 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty i od kwoty 150 złotych od dnia 11 maja 2012 r. do dnia zapłaty;

II
prostuje świadectwo pracy wydane powodowi przez pozwanego z dnia 19 kwietnia 2012 r., w ten sposób, że jako okres zatrudnienia powoda przyjmuje okres od 12 marca 2012 r. do 17 kwietnia 2012 r.;

III
w dalszym zakresie powództwo oddala;

IV
zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 382,50 (trzystu osiemdziesięciu dwóch 50/100) złotych z tytułu poniesionych kosztów procesu;

V
nakazuje pozwanemu uiścić na rzecz Skarbu Państwa kwotę 59 złotych z tytułu opłaty od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy;

VI
wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

UZASADNIENIE
PowódB. C. (1)w pozwie skierowanym przeciwkoM. G.prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Usługi(...)(...)c”M. G., wniósł o zasądzenie kwoty 7154 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 1904 zł od dnia 11 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty, od kwoty 750 zł od dnia 18 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty i od kwoty 4500 złotych od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł także o sprostowanie świadectwa pracy w pkt 1 poprzez wpisanie, że był zatrudniony od 12 marca 2012 r. W uzasadnieniu pozwu podniesiono, iż powód u pozwanego był zatrudniony od 12 marca 2012 r. do dnia 17 kwietnia 2012 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony. W dniu 5 marca 2012 r. na budowie przyul (...)w.W.wraz z kolegą rozmawiali z pozwanym o warunkach pracy. pozwany oświadczył, ze daje im stawkę 14 zł/godz na początek. Pozwany wystawił im formularze na badania lekarskiego. Pracę zaczęli świadczyć od 12 marca 2012 r. Pozwany jednak tego nie potwierdził na piśmie, mimo iż kilkakrotnie się o to upominali. Pozwany dopiero w dniu 2 kwietnia 2012 r. zawarł z powodem umowę o pracę, ale od tego właśnie dnia, bez uwzględnienia okresu pracy od 12 marca 2012 r. pozwany nie wypłacił powodowi wynagrodzenia za marzec. W tej sytuacji powód wraz ze znajomym poszedł do pracownika pozwanego – panaM.i oświadczył mu, że wobec braku wynagrodzenia rozwiązują umowę o pracę w trybie natychmiastowym. W dniu 7 maja 2012 r. powód otrzymał świadectwo pracy bez uwzględnienia zatrudnienia od 12 marca 2012 r. i ze zwolnieniem dyscyplinarnym. Dlatego też wnosi o sprostowanie świadectwa pracy i odszkodowanie za zwolnienie z pracy.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami związanymi ze stawiennictwem pozwanego na rozprawie. W uzasadnieniu podniesiono, iż powód podpisał umowę o pracę dnia 2 kwietnia 2012 r. w obecności pozwanego i uczynił to po zapoznaniu się z treścią umowy. Dnia 3 kwietnia 2012 r. brygadzista poinformował pozwanego, że powód nie pojawił się w pracy i nie poinformował o przyczynie nieobecności. Nie mając żadnych informacji o przyczynie nieobecności pozwany wysłał do powoda dnia 13 kwietnia 2012 r. pismo informujące, że z dniem 13 kwietnia 2012 r. rozwiązuje z nim umowę o pracę w trybie dyscyplinarnym. Wyżej wymienione pismo było awizowane dnia 19 kwietnia 2012 r. i zwrócono je z adnotacją listonosza, że adresata nie zastano. W związku z brakiem kontaktu z pracownikiem dnia 19 kwietnia 2012 r. zostało wydane świadectwo pracy i też nie zostało odebrane przez powoda. Dnia 24 kwietnia 2012 r. powtórnie wysłano świadectwo pracy, które powód odebrał osobiście 7 maja 2012 r. Na świadectwie widnieje pouczenie o terminach wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, lecz powód nigdy nie wystąpił z takim wnioskiem do pracodawcy. Po upływie przepisowych terminów, bo dopiero w dniu 18 czerwca 2012 r. powód wniósł pozew do tutejszego Sądu.

W toku rozprawy (k. 55) powód sprecyzował, że odszkodowania domaga się z tytułu rozwiązania przez niego umowy o pracę z winy pracodawcy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódB. C. (1), wraz ze znajomymS. S., w dniu 8 marca 2012 r. spotkali się, na terenie budowy prowadzonejw.W.przyul. (...), z pozwanymM. G., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Usługi(...)„Handlowiec”M. G.. Ustalono, iż powód orazS. S.zostaną zatrudnieni na stanowiskach cieśli, lecz wcześniej mieli wykonać badania lekarskie.
Dowód:

⚫

zeznaniaS. S.k. 54;

przesłuchanie powoda k. 55.

W dniu 12 marca 2012 r., w poniedziałek, powód iS. S.powrócili na budowę wraz z wykonanymi badaniami lekarskimi. W tym dniu podpisali informację o zapoznaniu pracownika z ryzykiem zawodowym, oświadczenie o zapoznaniu się z regulaminem i przeszkoleniu, informację o podstawowych warunkach pracy obowiązujących u pozwanego oraz oświadczenia o zapoznaniu się z przepisami dotyczącymi równego traktowania w miejscu zatrudnienia i kwestionariusze osobowe. Następnie w dniu 12 marca 2012 r. przystąpili do pracy na rzecz pozwanego.
Dowód:

⚫

oświadczenia k. 41, 42, 44;

informacja k. 43;

kwestionariusz osobowy k. 45 – 46;

zeznaniaS. S.k. 54;

zeznaniaM. C.k. 70;

przesłuchanie powoda k. 55.

W dniu 2 kwietnia 2012 r. na budowę przyjechał pozwany i wówczas w czasie przerwy śniadaniowej powód orazS. S.podpisali umowy o pracę na czas określony do dnia 31 sierpnia 2012 r. Obaj pracownicy nie zwrócili uwagi, iż jako moment zatrudnienia został wskazany w umowach dzień 2 kwietnia 2012 r. Wynagrodzenie określono na kwotę 1500 złotych brutto.
Dowód:

⚫

umowa o pracę k. 6;

zeznaniaS. S.k. 54;

przesłuchanie powoda k. 55;

częściowo przesłuchanie pozwanego k. 55.

Powód orazS. S.pracowali do 3 kwietnia 2012 r. i po tym dniu przestali stawiać się do pracy. Pozwany pismem z dnia 13 kwietnia 2012 r., przesłanym na adres zamieszkania powoda wskazany w kwestionariuszu osobowym, rozwiązał z nim umowę o pracę w „trybie dyscyplinarnym”, bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych oraz naruszenia regulaminu obowiązującego w firmie Usługi(...)„HANDLOWIEC” polegającego na niestawieniu się w miejscu pracy. Powód przesyłki nie odebrał, pomimo awizowania w dniu 16 kwietnia 2012 r.
W dniu 7 maja 2012 r. powód odebrał wysłane pocztą przez pozwanego świadectwo pracy, w którym wskazano, iż był zatrudniony w okresie od 2 do 17 kwietnia 2012 r. , zaś umowa o pracę została rozwiązana w trybieart. 30 §1 pkt 3 kpw zw. zart. 52 §1 kp.
Dowód:

⚫

rozwiązanie umowy o pracę wraz z potwierdzeniem odbioru k. 59;

świadectwo pracy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 59;

przesłuchanie pozwanego k. 55;

częściowo zeznaniaS. S.k. 54.

W dniu 11 maja 2012 r. powód przesłał za pośrednictwem poczty na adres wskazany w świadectwie pracy wniosek o sprostowanie świadectwa pracy. Pozwany nie udzielił odpowiedzi na to pismo.
Dowód:

⚫

przesłuchanie powoda k 55;

potwierdzenie nadania k. 51.

Za cały okres zatrudnienia powód nie otrzymał żadnego wynagrodzenia od pozwanego.
Dowód:

⚫

przesłuchanie powoda k 55;

przesłuchanie pozwanego k. 55.

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części, a mianowicie co do żądania powoda sprostowania okresu jego zatrudnienia wskazanego przez pozwanego w świadectwie pracy, oraz w zakresie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za okres od 12 marca 2012 r. do 3 kwietnia 2012 r. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić.
W odniesieniu do ustaleń dotyczących okresu zatrudnieniaB. C. (2), Sąd oparł się na zeznaniach świadkaS. S., który w spójny i precyzyjny sposób opisał ciąg zdarzeń dotyczących momentu nawiązania stosunku pracy powoda oraz tego świadka zM. G.. Z wersją świadka, który twierdził iż wraz z powodem rozpoczęli pracę w dniu 12 marca 2012 r., koresponduje treść dokumentów w postaci oświadczeń, kwestionariusza osobowego i informacji (k. 41 – 46), z których wynika, że zostały podpisane właśnie w tym dniu. Doświadczenie życiowe wskazuje, iż trudno byłoby wytłumaczyć ewentualną zwłokę pomiędzy momentem podpisania tego rodzaju dokumentów, a przystąpieniem pracowników do wykonywania obowiązków. Co więcej, nawet z zeznańM. C.wynika, iż omawiane dokumenty nie mogły być podpisane dwa lub trzy tygodnie wcześniej niż chwila przystąpienia do pracy. Z okoliczności tych wynika, że zeznaniaS. S.są wiarygodne w zakresie w jakim opisują kiedy doszło do rozpoczęcia świadczenia pracy przez powoda i tego świadka.S. S.oraz powód twierdzili przy tym, iż przez przeoczenie nie dostrzegli, że w podpisanych przez nich umowach o pracę, jako datę początkową okresu zatrudnienia wskazano dzień 2 kwietnia 2012 r. Zdaniem Sądu sama tylko treść umów o pracę nie może negować wartości dowodowej relacjiS. S.. Nie ulega wątpliwości, iż umowy o pracę zostały faktycznie podpisane w dniu 2 kwietnia 2012 r. i tego rodzaju omyłka pisarska, wywołana niestarannym przygotowaniem umów o pracę przez pozwanego, mogła nie zostać wykryta przez pracowników budowlanych. Gdyby faktycznie powód iS. S.rozpoczęli pracę w dniu 2 kwietnia 2012 r., to wówczas, w kontekście zeznańM. C., niewytłumaczalne pozostałoby dlaczego pozostałe dokumenty związane z zatrudnieniem podpisali już w dniu 12 marca 2012 r.
Z tych powodów Sąd uznał, iż okres zatrudnienia powoda rozpoczynał się w dniu 12 marca 2012 r., nie zaś w dniu 2 kwietnia 2012 r. Wbrew twierdzeniom pozwanego, powód udowodnił, iż zwrócił się przed upływem siedmiu dni od doręczenia mu świadectwa pracy o jego sprostowanie. Na tą okoliczność powód przedłożył potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej datowane na dzień 11 maja 2012 r., co potwierdza jego tezę, iż zwrócił się o sprostowanie świadectwa pracy i dopełnił tym samym wymaganej przezart. 97 §21kpprocedury.
Z uwagi na powołane okoliczności należało sprostować świadectwo pracy zgodnie z roszczeniem pozwu, to jest przyjąć okres jego zatrudnienia od dnia 12 marca 2012 r. do dnia 17 kwietnia 2012 r. W związku z tym orzeczono jak w punkcie II części dyspozytywnej wyroku.
W sprawie jest bezsporne, iż pozwany nie zapłacił powodowi żadnej części wynagrodzenia. Sąd doszedł do przekonania, iż jako wynagrodzenie należne powodowi należy uznać kwotę podaną w umowie o pracę (1500 złotych brutto miesięcznie). Trudno uznać, aby w tym zakresie powód miał również nie zapoznać się dokładnie z zapisami umowy o pracy.B. C. (1)nie przedstawił przy tym żadnego wiarygodnego dowodu, który pozwalałby przyjąć, iż kwota wynagrodzenia przyjęta w umowie o pracę jest inna niż faktycznie uzgodniona. Co więcej, powód twierdząc, że należało mu się wynagrodzenie w kwocie 14 zł za godzinę, w ogóle nie udokumentował, ani nie przedstawił ilości przepracowanych godzin. Mając to na względzie, wyliczenia przysługującego powodowi wynagrodzenia należało dokonać opierając się o treść umowy o pracę.
Powód wykonywał swoje obowiązki od 12 marca 2012 r. do 3 kwietnia 2012 r. Za okres od 4 kwietnia do 17 kwietnia 2012 r. wynagrodzenie nie przysługuje, gdyż w tym czasie powód nie świadczył pracy, a nie był to przestój spowodowany przez pracodawcę. W tym względzie Sąd uznał, że powód w żaden sposób nie wykazał, że faktycznie w dniu 3 kwietnia 2012 r.M. C.miał poinformować powoda, że udziela jemu orazS. S.dni wolnych. W tej części twierdzenia powoda orazS. S.są sprzeczne z relacjąM. C.. Co więcejS. S.odebrał oświadczenie pozwanego o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym, w którym podano jako przyczynę fakt niestawiennictwa do pracy. Świadek nie odwoływał od tego rozwiązania umowy o pracę, co wskazuje, że istotnie zarówno świadek, jak i powód po dniu 3 kwietnia 2012 r. nie stawiali się do pracy, przy czym czynili to bez zezwolenia pozwanego. W tej sytuacji wynagrodzenie należy się więc tylko do dnia 3 kwietnia 2012 r., co znajduje oparcie wart. 80 kp.
Mając to na uwadze zasądzono na rzecz powoda kwotę 1022,73 zł za dni przepracowane przez niego w marcu 2012 r., albowiem spośród 21 dni roboczych marca 2012 r. pracował przez 15 dni. Stosując analogiczną metodę i mając na uwadze, że w kwietniu 2012 r. powód przepracował dwa dni robocze, za ten miesiąc zasądzono na rzecz powoda kwotę 150 złotych. Odsetki zasądzono od dni następujących po dniach wymagalności płatności wynagrodzeń. W dalszym zakresie w odniesieniu do żądania zapłaty wynagrodzenia powództwo oddalono.
Sąd uznał, że powód nie udowodnił, iż miał złożyć pozwanemu oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy, to jest w trybieart. 55 §11kp. Powód wyraźnie w toku rozprawy sprecyzował, iż właśnie na tym opiera swoje roszczenie o zapłatę odszkodowania w kwocie 4500 złotych. Jednocześnie jednakżeB. C. (1)nie wykazał, iż faktycznie miałby rozwiązać umowę o pracę w tym trybie. Żaden dowód nie potwierdza wersji powoda, iż miał powiedziećM. C., że podjął taką decyzję. Nawet z zeznańS. S.nie da się wywieść, że powód miałby złożyć opisane wyżej oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy. Powód przy tym przyznał, że nie zachował potwierdzenia nadania tego oświadczenia. Równocześnie trzeba mieć na względzie, iż powód nie odbierał w kwietniu 2012 r. korespondencji kierowanej przez pozwanego i nie odwołał się od rozwiązania umowy o pracę dokonanego przez pozwanego. W tej sytuacji należało przyjąć, iż powód w ogóle nie złożył oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybieart. 55 §11kp. Powództwo w części dotyczącej zapłaty odszkodowania należało więc oddalić.

O kosztach postępowania orzeczono w zgodzie z zasadą wyrażoną wart. 98 §1 k.p.c., zgodnie z którą strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione koszty procesu, w tym koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie oraz po myśliart. 100 k.p.c., zgodnie z którym to przepisem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.
Co do roszczeń o charakterze pieniężnym Sąd zasądził na rzecz powoda 16,39 % żądania i dodatkowo sprostowano zgodnie z jego wnioskiem świadectwo pracy. Należy więc przyjąć, iżB. C. (1)wygrał sprawę w 25%. i właśnie w takim stosunku zostały rozdzielone wzajemnie poniesione koszty procesu.
Pozwany przedłożył spis kosztów, z którego wynika, iż miał ponieść koszty w kwocie 3699 złotych. Niewątpliwie, nawet biorąc pod uwagę właściwe stawki wyliczania podróży służbowej za jeden kilometr, pomijając opłaty za autostrady i obliczając w sposób prawidłowy koszt utraconego jednodniowego dochodu, to i tak koszty te znacznie przekraczają wynagrodzenie jednego adwokata, opierające się o przepisyrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Tymczasem zgodnie zart. 98 §2 kpc, suma kosztów poniesionych przez stronę nie korzystającej z pomocy adwokata lub radcy prawnego nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. W tej sytuacji należało więc zasądzić na rzecz pozwanego 75 % kosztów, jakie przysługiwałyby tytułem zwrotu kosztów procesu stronie reprezentowanej przez adwokata. I tak zgodnie z §6 pkt 3 w zw. z § 12 ust 1 pkt 2 oraz §12 ust 1 pkt 3 wskazanego wyżej Rozporządzenia łączna suma kosztów wynosi 510 złotych, zaś 75 % tej kwoty daje 382,50 złotych. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku.
Jako, że strona pozwana przegrała sprawę w 25 % to w takim zakresie nałożono na nią obowiązek zwrócenia Skarbowi Państwa opłaty stosunkowej od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy. Rozstrzygnięcie to znajduje uzasadnienie w dyspozycjiart. 113 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
W myśl zart. 4772k.p.c.zasądzając należność pracownika, sąd z urzędu nadaje wyroki przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z tego powodu orzeczono jak w punkcie VI części dyspozytywnej wyroku.

Zarządzenie:

1
odnotować,

2
doręczyć pozwanemu z pouczeniem;

2 kwietnia 2013 r.