Sąd Apelacyjny w Łodzi
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 421/13
Data wyroku: 2014-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Szybka, Dorota Rzeźniowiecka., Mirosław Godlewski
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 i art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt: III AUa 421/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 stycznia 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Iwona Szybka
Sędziowie: SSA Mirosław Godlewski (spr.)
SSO del. Dorota Rzeźniowiecka.
Protokolant: st.sekr.sądowy Patrycja Stasiak

po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 r. w Łodzi
sprawyK. S.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi wŁ.
o emeryturę,
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt: VIII U 1964/12;

zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie.

Sygn. akt III AUa 421/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 21 marca 2012 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ.odmówiłK. S.prawa do emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychponieważ ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 roku nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
W odwołaniu od powyższej decyzjiK. S.wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury. Odwołujący wskazał, że w okresie od 1 maja 1976 roku do 31 lipca 1980 roku świadczył pracę w szczególnych warunkach na stanowisku brygadzisty, a do zakresu jego obowiązków należało zajmowanie się organizacją, kierowaniem i nadzorem prac podległych mu brygad świadczących pracę przy transporcie, wymianie i ustawianiu transformatorów na stanowiskach pracy w rozdzielniach, podstacjach i stacjach wysokiego napięcia oraz elektrowniach i elektrociepłowniach podległychZjednoczeniu (...).
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013r. Sąd Okręgowy w Łodzi zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 21 marca 2012r. i przyznałK. S.prawo do emerytury od dnia 31 stycznia 2012r., orzekając jednocześnie o kosztach zastępstwa procesowego.
Wydając przedmiotowy wyrok sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.
K. S.ur. (...), w dniu 4 stycznia 2012 roku złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury.
Wnioskodawca ostatni stosunek pracy rozwiązał w dniu 25 sierpnia 2008 roku, nie przystąpił do Otwartego Funduszu Emerytalnego. Wnioskodawca udowodnił posiadanie łącznie ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Organ rentowy uznał wnioskodawcy 12 lat, 5 miesięcy i 11 dni pracy w warunkach szczególnych.
K. S.w okresie od 1 lipca 1969 roku do 31 sierpnia 1991 roku pracował w pełnym wymiarze czasu pracy wZakładach (...)na stanowiskach:
- od 01.07.1969 roku do 11.02.1970 roku - pomoc montera transformatorów - stażysty;
- od 12.02.1970 roku do 23.10.1972 roku - monter transformatorów;
- od 26.10.1974 roku do 30.04.1976 roku - mistrz transportu ciężkiego(...);
- od 01.05.1976 roku do 31.07.1980 roku - ślusarz remontowy maszyn i urządzeń - st. brygadzista;
- od 01.08.1980 roku do 31.07.1982 roku - kontroler jakości produkcji;
- od 01.08.1982 roku do 01.11.1989 roku - elektromonter maszyn wirujących - brygadzista;
- od 02.11.1989 roku do 31.01.1990 roku - kontroler jakości pojazdów samochodowych i sprzętu specjalnego;
- od 01.02.1990 roku do 28.02.1991 roku - technik ds. transportu;
- od 01.03.1991 roku do 31.08.1991 roku - kontroler jakości.
W świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnychZakład (...)zaświadczył, że wnioskodawca był zatrudniony w w/w przedsiębiorstwie od 1 lipca 1969 roku do 31 sierpnia 1991 roku i w tym okresie od 1 lipca 1969 roku do 31 sierpnia 1988 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy wytwarzaniu, przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku elektromontera wymienionym w wykazie A dziale II poz. 1 pkt 9 wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki, na którym są wykonywane prace w szczególnych warunkach.
Od 28 maja 1971 rokuK. S.posiada uprawnienia do wykonywania remontu transformatorów w warunkach warsztatowych, od 16 maja 1984 roku uprawnienia do prac warsztatowych konserwacyjno - remontowych urządzeń energetycznych do 1 kv i obsługi próbnika WN.
WZakładzie (...)w okresie od 1 lipca 1969 roku ubezpieczony pracował jako elektromonter transformatorów. Wymienione wyżej prace wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie od 26 października 1974 roku do 30 kwietnia 1976 roku wnioskodawca pracował na stanowisku umysłowym jako mistrz transportu i zajmował się organizacją pracy brygad transformatorowych w terenie. Dotyczyło to transportu w zakresie przewozu transformatorów. Wówczas ubezpieczony świadczył pracę w biurze i w terenie. Wnioskodawcy podlegały trzy brygady transportowe i on decydował kiedy i czy mają jechać. Brygady tego samego dnia były w trzech różnych miejscach, a wnioskodawca był obecny przy jednej. W miesiącu wyjeżdżał z brygadami od 7 do 15 razy. Jako majster transportowy miał też w obowiązkach nadzór nad montażem transformatorów.
Od 1 maja 1976 roku do 31 lipca 1980 roku ubezpieczonemu powierzono stanowisko pracy ślusarza starszego brygadzisty. Wykonywał on wtedy pracę w terenie i miał swoje miejsce pracy w specjalnym kontenerze. Jako ślusarz - starszy brygadzista wnioskodawca zajmował się transportem transformatorów, nadzorem ich montażu oraz demontażu. Do obowiązków pracowniczych wnioskodawcy należał przewóz transformatorów energetycznych wielotonowych i ustawianie ich na stanowisku, nadto ich przewóz w celu remontu do zakładu pracy. Ubezpieczony organizował drogę ich przejazdu i zajmował się zabezpieczeniem tej drogi. Podłączaniem transformatorów zajmowały się inne osoby. W czasie ustawiania transformatora były ustawione już inne transformatory, które normalnie pracowały, były o ciężarze nawet 120 ton i miały napięcie 110 - 220 KV. Ustawianie transformatorów miało miejsce w rozdzielniach, zakładach energetycznych i ciepłowniach. Rozdzielnie były różne i różnej wielkości. Czasami po przyjeździe brygady było konieczne podniesienie linii tramwajowej. Transformatory były ustawiane w zespole transformatorów będących już pod napięciem. Kiedy nie było transportu to pracownicy szykowali sprzęt do następnej pracy. Wymienione wyżej praceK. S.wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W 1979 roku zakres jego obowiązków uległ rozszerzeniu i poza wyżej wymienionymi czynnościami dodatkowo w godzinach rannych zajmował się rozdzielaniem prac pracownikom warsztatu samochodowego oraz prowadził dokumentację tego warsztatu.
W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Okręgowy stwierdził, że odwołanie jest zasadne.K. S.przysługuje prawo do emerytury przewidzianej wart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. Nr 153 z 2009r., poz. 1227 – tekst jednolity późn. zm. ), ponieważ legitymuje się on wymaganym 15 – letnim okresem pracy w szczególnych warunkach. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe potwierdziło fakt wykonywania przez ubezpieczonego pracy w szczególnych warunkach od 1 lipca 1969 roku do 11 lutego 1970 roku oraz od 1 maja 1976 roku do początku roku 1979 w pełnym wymiarze czasu pracy przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych jako elektromonter instalacji i urządzeń elektroenergetycznych oraz przy kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz dozorze inżynieryjno - technicznym na oddziale, w którym jako podstawowe wykonywane były prace przy wywarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych – to jest prace wymienione w dziale II 9 i dziale XIV pkt 24 wykazu A stanowiącego załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Tym samym odwołujący legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach w wymiarze ponad 15 lat i spełnił wszystkie przesłanki do przyznania żądanej emerytury, a zgodnie z art. 129 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy świadczenie to przysługuje od 31 stycznia 2012r., to jest od ukończenia 60 roku życia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w oparciu oart. 47714§ 2 k.p.c.orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd ustalił na podstawieart. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c.w związku z§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dzielonej z urzędu(DZ. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).
W apelacji organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając , naruszenie prawa materialnego, tj. art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (t. jedn. Dz. U. z 2009r., nr 153. poz. 1227) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i ustalenie, że ubezpieczony spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych z uwagi na posiadanie 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, podczas gdy ubezpieczony nie wykazał wymaganego zatrudnienia w tychże warunkach; oraz
naruszenie prawa procesowego, tj.art. 233 k.p.c.polegające na wydaniu wyroku bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
W ocenie skarżącego przypisanie przez Sąd Okręgowy stanowiska pracy wnioskodawcy do pozycji 1 pkt 9 w dziale II zarządzenia branżowego i poz. 24 w dziale XIV wykazu A dla resortu górnictwa i energetyki - elektromonter instalacji i urządzeń elektroenergetycznych oraz odpowiednio nadzór na pracami wykonywanymi w warunkach szczególnych, pozostaje w oczywistej sprzeczności z faktycznymi czynnościami wykonywanymi przez wnioskodawcę w spornym okresie. Nie można bowiem utożsamiać prac wykonywanych przez odwołującego w latach 1970- 72 (monter transformatorów), z pracami sensu stricte transportowymi. Pracę wnioskodawcy w latach 1974-1976 i 1976-1980 determinowały zadania związane z transportem sprzętu ciężkiego - kilkudziesięciotonowych transformatorów z tym, że w spornym okresie pracę tę charakteryzował dodatkowo nadzór nad brygadami transportowymi, czyli wyłącznie nad zespołami przewozowymi, które dostarczały transformatory na wskazane stanowiska pracy lub do miejsc ich przeznaczenia (wnioskodawca organizował i koordynował transport - por. zeznanie św.T. T. (1)). ŚwiadekR. T.wskazuje, że on sam pracował przy remontach maszyn przy przełącznikach, przeglądach, ale w innej brygadzie i nie wykonywali z wnioskodawcą tych samych czynności, gdyż ten ostatni zajmował się transportem sprzętu i jego przygotowaniem do przewozu, oznacza to, że nie mógł i nie działał w brygadach remontowych. Dlatego też nieprzypadkowo, zakład pracy ((...) S.Aktóry przejął byłego pracodawcę) odmawia wydania co do tej części zatrudnienia świadectwa pracy w warunkach szczególnych (por. też nie wymienione zatrudnienie w warunkach szczególnych w latach pracy 1974-1976 - mistrz transportu ciężkiego). Jeżeli nawet świadkowie mówią o montażu urządzeń, co jest mało wiarygodne w spornym okresie - to wobec licznych zmian stanowisk u wnioskodawcy, może się w ich zeznaniach mieszać wiedza o pracy z różnych okresów zatrudnienia wnioskodawcy w przedmiotowej firmie tym bardziej, że spośród tych pewien zakres prac był świadczony na stanowiskach, które były pracą w warunkach szczególnych. Skoro zakład pracy nie potwierdził tego okresu jako wykonywanego w warunkach szczególnych i nie przyporządkował go do żadnej pozycji stosownego wykazu, to jest to okoliczność istotna dla niniejszego rozstrzygnięcia i nie powinna być pomijana przy ocenie materiału dowodowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna, skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku i oddaleniem odwołania.
W rozpoznawanej sprawie jest sporne, czy ubezpieczony w okresach zatrudnienia: od 1 lipca 1969 roku do 11 lutego 1970r. na stanowisku pomocnika montera transformatorów – stażysty i od 1 maja 1976r. do 31 lipca 1980r. na stanowisku ślusarza remontowego maszyn i urządzeń – starszego brygadzisty wZakładach (...), stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w szczególnych warunkach określone w wykazie A dziale II i dziale XIV pkt 24 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. – prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych oraz prace polegające na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz dozorze inżynieryjno - technicznym na oddziale, w którym jako podstawowe wykonywane były prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Przy czym decydujący dla rozstrzygnięcia sprawy jest okres zatrudnienia od 1 maja 1976 roku do 31 lipca 1980 roku, albowiem nawet zaliczenie okresu zatrudnienia od 1 lipca 1969 roku do 11 lutego 1970 roku do pracy w szczególnych warunkach nie uprawniałoby wnioskodawcy do wcześniejszej emerytury.
Przepisart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 jednolity tekst) pozwala mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. nabyć, po osiągnięciu wieku przewidzianego, m.in. wart. 32, prawo do emerytury, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27, tj. 25 lat.
Emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (ust. 2 art. 184 ustawy).
Wiek emerytalny pracowników wykonujących pracę w warunkach szczególnych określa wydane na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnejrozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 4 z późn. zm.). Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn,
2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, żeK. S.spełnił wszystkie – przewidziane w/w przepisach – przesłanki do nabycia prawa do emerytury, w tym udowodnił wymagane 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednak, w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji oparł swoje stanowisko na materiale dowodowym, którego analiza nie pozwala na stwierdzenie, że w okresie od 1 maja 1976r. do 31 lipca 1980r.K. S.wykonywał pracę w szczególnych warunkach przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych oraz przy dozorze technicznym pracowników wykonujących prace przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych wZakładach (...). Odnosząc się bowiem do wykładni art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o FUS, należy podkreślić, że emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 ustawy przysługuje tylko ubezpieczonym będącym pracownikami, zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wykazanie zatrudnienia w szczególnych warunkach wymaga zatem wcześniejszego udowodnienia samego faktu zatrudnienia, a następnie przekonującego uprawdopodobnienia, że zatrudnienie to wykazywało wszelkie cechy określone w§ 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Tymczasem jak wynika z zeznań samego wnioskodawcy oraz przesłuchanych w sprawie świadków:T. T. (1)iR. T.,K. S.w spornym okresie wykonywał tylko i wyłącznie pracę polegającą na organizacji i transporcie ciężkich transformatorów oraz nadzorze nad brygadami transportowymi. ŚwiadekT.zeznał „K. S.pracował na różnych stanowiskach, najdłużej chyba w transporcie dużych transformatorów. Wnioskodawca nie woził tych transformatorów, był starszym brygadzistą i podlegały mu 3 brygady transportowe, a on koordynował ich pracę. Wnioskodawca zajmował się zorganizowaniem drogi przejazdu, także jej zabezpieczeniem”. Według świadkaT.K. S.„ miał pod sobą brygady transportowe, które zajmowały się przewozem i montażem transformatorów energetycznych na rozdzielni jak i były przewożone z rozdzielni do remontu do zakładu pracy. Wtedy wnioskodawca wsiadał z brygadą do auta, które wiozło transformator i jechał na miejsce montażu (…) Wnioskodawca miał swoje miejsce pracy w kontenerze także i w zimę, bo kontenery były ogrzewane. Kontenery były na terenie zakładu. Kiedy nie było transportu, to był szykowany sprzęt do następnej pracy. Brygady zajmowały się też naprawą i konserwacją sprzętu przewożącego, w szczególności podnośników usytuowanych na platformach aut”. Zgodnie zaś z wykazem Adział II rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 4 z późn. zm.), prace w szczególnych warunkach w energetyce to - „Prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych”.
Sąd Okręgowy nie wyjaśnił znaczenia przedmiotowego zakresu prac w energetyce z tego działu, przyjmując że roboty transportowe i organizacyjne wykonywane przez wnioskodawcę od 1 maja 1976 roku do 31 lipca 1980 roku wZakładach (...)to to samo co prace szczególne „w energetyce”. Zauważyć jednak należy, że energetyka to gałąź przemysłu zajmująca się wytwarzaniem (przetwarzaniem) energii elektrycznej oraz cieplnej i dostarczeniem jej odbiorcom. Nie jest zatem uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w „energetyce” wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych. Wówczas bowiem wykonywanie tak szeroko rozumianego rodzaju prac czyniłoby bezprzedmiotowymi granice pojęcia „energetyka” z działu II i przenosiłoby wcześniejsze uprawnienia emerytalne na różnorakie roboty nienależące do „energetyki” ale wykonywane w zakładach z branży energetycznej. Tym bardziej, że w samej „ energetyce” nie chodzi o wszelkie roboty elektryczne, lecz tylko literalnie wskazane w dziale II prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. A takich prac wnioskodawca bez wątpienia w spornym okresie nie wykonywał.K. S.nie zajmował się również nadzorem technicznym nad pracownikami wykonującymi prace w szczególnych warunkach polegające na montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych, gdyż nadzorował jedynie brygady transportowe. Podnieść przy tym należy, że utrwalona w orzecznictwie wykładnia pojęcia „nadzoru inżynieryjno – technicznego nad wydziałami” nie daje podstaw do przyjęcia, że wystarczające jest aby którykolwiek z podległych pracowników wykonywał pracę w szkodliwych warunkach, żeby można było przyjąć, iż jego przełożony miał również prawo do pracy w szczególnych warunkach z racji dozoru. Nie chodzi tu bowiem o jakikolwiek dozór ale o dozór specjalistyczny, nie wynikający tylko z relacji pracowniczego podporządkowania w zatrudnieniu.
Reasumując, stwierdzić należy, żeK. S.w okresie od 1 maja 1976 roku do 31 lipca 1980 roku nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach, dlatego nie spełnił wszystkich przesłanek zart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, warunkujących przyznanie prawa do emerytury, bowiem nie legitymuje się wymaganym 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, a Sąd Apelacyjny w Łodzi podziela to stanowisko, że z przywileju przejścia na emeryturę w niższym wieku emerytalnym, przysługującego pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, mogą korzystać wyłącznie pracownicy, który byli rzeczywiście zatrudnieni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szkodliwych warunkach pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97, OSNP 1998/21/638; 21 listopada 2001r., II UKN 598/00, OSNP 2003/17/419; 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, Lex nr 494129). Nadto w wyroku z dnia 21 listopada 2001r., II UKN 598/00, Sąd Najwyższy podkreślił, że o uprawnieniu do emerytury na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), decyduje łączne spełnienie przez pracownika wszystkich warunków określonych w tym przepisie, a nie jego przekonanie, że charakter lub warunki pracy wystarczają do uznania jej za wykonywaną w szczególnych warunkach.
Przewidziane w art. 184 w zw. z art. 32 cyt. wyżej ustawy prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym niż powszechnie przyjęty stanowi przywilej i odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 27 cyt. ustawy emerytalnej, a zatem regulujące je przepisy należy wykładać w sposób ścisły i gwarantujący zachowanie celu uzasadniającego to odstępstwo.
W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.orzekł, jak w sentencji.