Sąd Apelacyjny w Krakowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III APz 14/13
Data wyroku: 2013-07-01 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION
Sędziowie: Agata Pyjas-Luty, Ewa Drzymała, Jadwiga Radzikowska
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach Ze Stosunku Pracy
Podstawa prawna: art. 464 kpc

Sygn. akt III APz 14/13

POSTANOWIENIE
Dnia 1 lipca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jadwiga Radzikowska

Sędziowie:

SSA Ewa Drzymała
SSA Agata Pyjas - Luty (spr.)

Protokolant:

st. prot. sądowy Anna Baran

po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaJ. B.
przeciwko Wojskowej Komendzie Uzupełnień wN.
o zapłatę uposażenia
na skutek zażalenia pozwanego Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 29 marca 2013 r. sygn. akt IV P 3/13

p o s t a n a w i a :

o d d a l i ć zażalenie.

Sygn. akt III APz 14/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2013 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę z powództwaJ. B.przeciwko Wojskowej Komendzie Uzupełnień wN.o zapłatę uposażenia według właściwości Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.w celu nadania jej biegu na drodze służbowej w trybie administracyjnym. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że powód swoje roszczenia wywodzi ze stosunku służbowego, który łączył go jako żołnierza zawodowego z Wojskową Komendą Uzupełnień wN.. Kwestię właściwości w sprawach dotyczących uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych określa natomiastart. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych(Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), przekazując je do kompetencji wymienionych w tym przepisie organów wojskowych, przy czym właściwość organów wojskowych obejmuje zarówno wydawanie decyzji w sprawach wymagających załatwienia w takiej formie, jak i działania służące realizacji uprawnień żołnierza zawodowego wynikających wprost z przepisów prawa. Zastosowanie przez ustawodawcę takiej formy załatwienia sprawy nie pozbawia żołnierza ochrony sądowej i jeżeli organ nie wypłaca przysługujących mu należności w postaci części uposażenia, czy odsetek ustawowych, a więc odmawia w całości lub w części uznania jego uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, osoba uprawniona może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Reasumując Sąd I instancji uznał, że o roszczeniach z tytułu prawa do uposażenia żołnierza zawodowego rozstrzygają właściwe organy wojskowe w drodze decyzji (rozkazu personalnego), od której można wnieść skargę do sądu administracyjnego, zaś sąd powszechny może być właściwy tylko wyjątkowo, ze względu na treśćart. 199(

      1)k.p.c., jeżeli organ administracji publicznej lub sąd administracyjny uznały się w tej kwestii za niewłaściwe. Na poparcie swojego stanowiska Sąd Okręgowy przytoczył poglądy prawne wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, to jest w uchwale siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 roku (II PZP 7/09), wyrokach z dnia 2 lipca 2008 roku (II PK 8/08 oraz II PK 10/08), wyroku z dnia 25 września 2008 roku (II PK 55/08), uchwale z dnia 29 listopada 2007 roku (III CZP 106/07, OSNC 2008 nr 12, poz. 134), a także Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jest w postanowieniu z dnia 20 lutego 2007 roku (I OSK 1785/06), w wyroku z dnia 22 lipca 2009 roku (I OSK 1455/08), w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 roku (I OSP 3/06, OSNA/WSA 2006 nr 6, poz. 69) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wW.z dnia 11 marca 2010 roku (sygn. II SA/Wa 1859/09,

      LEX nr 606715). Sąd I instancji zwrócił także uwagę na okoliczność, iż żołnierze zawodowi pełnią służbę, a pracę wykonują na podstawie stosunku służbowego, który jest niepracowniczym, administracyjnym stosunkiem zatrudnienia, a tym samym roszczenia o wypłatę części uposażenia i odsetek ustawowych nie wynikają ze stosunku pracy, ani nie są z tym stosunkiem związane, co sprawia że nie podlegają rozpoznaniu przez sąd pracy w myślart. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.Skoro zatem kwestia przyznawania oraz wysokości uposażenia i należności pieniężnych należy do dowódcy jednostki wojskowej, któremu z racji pełnienia służby żołnierz zawodowy podlega, to w niniejszej sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna. W związku z tym na mocyart. 464 § 1 k.p.c.sprawa z powództwaJ. B.została przekazana Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.jako organowi właściwemu do nadania jej dalszego biegu na drodze służbowej w trybie administracyjnym.

Postanowienie to zaskarżył pozwany, to jest Wojskowa Komenda Uzupełnień wN.. Wniósł o zmianę orzeczenia Sądu I instancji poprzez wskazanie Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wK.jako organu właściwego do rozpatrzenia roszczeń powoda, ewentualnie jego uchylenie i rozpoznanie sprawy przez sąd z udziałem po stronie pozwanej właściwego organu administracji wojskowej, to jest Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wK.. W uzasadnieniu zażalenia skarżący powołał się na treśćart. 104 ust. 1ww.ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowychi podniósł, że zwolnienia powoda z zawodowej służby wojskowej dokonał w dniu 31 maja 2003 roku Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wK., po czym powód został przeniesiony do rezerwy i skierowany na ewidencję WKU wN., co zdaniem skarżącego doprowadziło do błędnego określenia strony pozwanej i przyjęcia przez Sąd I instancji, iż dowódcą powoda był Wojskowy Komendant Uzupełnień wN., a nie Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wK., który zdaniem skarżącego jest organem administracji wojskowej właściwym w sprawie uposażeń i innych należności pieniężnych powoda.

Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.
Trafnie Sąd Okręgowy stwierdził, że zgłoszone przez powodaJ. B.roszczenie o zapłatę uposażenia w wytoczonym w niniejszej sprawie powództwie zostało wywiedzione ze stosunku służbowego wynikającego z pełnionej przez niego zawodowej służby wojskowej. Z tego powodu przepisart. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowychskierował rozpoznanie kwestii związanych z pobieranymi przez zawodowych wojskowych świadczeniami pieniężnymi, w tym uposażeniami, na drogę postępowania administracyjnego i przyznał kompetencje w tej materii dowódcy jednostki wojskowej, któremu z racji pełnienia służby żołnierz zawodowy podlega. Sąd powszechny co do zasady nie jest właściwy do rozstrzygania sporów powstałych na tle stosunków służbowych żołnierzy, nie posiadających cech pracowniczego stosunku pracy. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołał adekwatną do przedmiotu niniejszej sprawy argumentację prawną, popartą prawidłowo wskazanymi regulacjami ustawowymi oraz szczegółowo powołanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, jak też sądów administracyjnych. Sąd Apelacyjny w całości podziela zaprezentowane przez Sąd Okręgowy stanowisko, uznając za zbędne powielanie szczegółowych rozważań odnoszących się do właściwości wojskowych organów administracyjnych w kwestii rozpoznawania roszczeń o wypłatę uposażeń należnych żołnierzom zawodowym. Strona pozwana w zażaleniu w istocie nie podważała zasadności poglądu Sądu I instancji w przedmiocie niedopuszczalności dochodzenia tego rodzaju świadczeń pieniężnych w postępowaniu sądowym toczącym się przed sądem powszechnym. Zakwestionowała prawidłowość ustalenia organu administracji wojskowej właściwego do rozpatrzenia zgłoszonego przez powoda roszczenia. W tym kontekście warto odnotować, iż Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem przekazał sprawę według właściwości Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.w celu nadania jej biegu na drodze służbowej w trybie administracyjnym, a zatem nie przesądził, jaki organ administracji wojskowej będzie odpowiedni do rozpoznania i merytorycznego rozstrzygnięcia roszczeń powoda o zapłatę uposażenia. Ponadto z dołączonych do akt niniejszej sprawy odpisów orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wK., między innymi wyroku z dnia 8 maja 2007 roku (sygn. akt III SA/Kr 99/07), wynika, iż kwestie zgłaszanych przez powoda żądań związanych z należnościami pieniężnymi przysługującymi z tytułu stosunku zawodowej służby wojskowej były rozpatrywane w pierwszej instancji przez Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.i dopiero w kontroli odwoławczej były rozpoznawane przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wK.. W tych uwarunkowaniach faktycznych sformułowane przez Sąd I instancji stanowisko, iż dowódcą jednostki wojskowej, któremu z racji pełnienia służby podlegał powód, był Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień wN.nie może zostać uznane za pozbawione jakichkolwiek podstaw.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia zażalenia, na mocyart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł, jak w sentencji.