Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 679/12
Data wyroku: 2013-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzanna Chojnowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: 92§1kw
Teza: nie tezowane

Sygn. akt VIII Ka 679/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Marzanna Chojnowska
Protokolant: Barbara Sielawa
Bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu w dniu 19.11.2012 roku, 10.01.2013 roku, 16.01.2013 roku ,18 .02. 2013 roku
sprawyJ. K.
obwinionego o czyny z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionegoJ. K.
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 5 czerwca 2012 roku, sygnatura akt XIII W 4137/11

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataE. S.kwotę 516.60 zł ( pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) w tym kwotę 96.60 zł ( dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony obwinionego w postępowaniu odwoławczym.

III
Zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
J. K.stanął pod zarzutem tego, że:

I
w dniu 19 lipca 2011 roku około godziny 16.00 wB.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiS.onr rej. (...)wykonując manewr skrętu w lewo nie zastosował się do znaku drogowego pionowego B – 21 „zakaz skręcania w lewo” obowiązujący w godzinach 14.00 – 17.00,

tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.

II
w dniu 19 lipca 2011 roku około godziny 16.05 wB.naulicy (...)kierując samochodem osobowym markiS.onr rej. (...)nie zastosował się do polecenia osoby uprawnionej do kontroli drogowej nakazującego okazanie wyposażenia pojazdu w postaci gaśnicy i trójkąta ostrzegawczego nie okazując ich,

tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 05 czerwca 2012 roku w sprawie sygn. akt XIII W 4137/11 obwinionegoJ. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu wykroczeń i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600 (sześciuset) złotych.
Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty i kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.
Powyższy wyrok zaskarżyłJ. K.w całości.
Z treści osobistej apelacji obwinionego wynika, iż rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzucił błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego sprawie, w tym przede wszystkim oparcie wyroku na „sfałszowanych” dowodach w postaci zeznańŁ. K.i zdjęć policyjnych, co skutkowało niesłusznym przypisaniem mu popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 k.w.
Bezpośrednio na rozprawie apelacyjnej w dniu 18 lutego 2013 roku obrońca obwinionego wniósł o uniewinnienieJ. K.od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. Obwiniony z kolei wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (k. 336v – 337).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd ten na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wyprowadził właściwe wnioski co do sprawstwa i winyJ. K.w zakresie przypisanych mu wykroczeń.
Lektura pisemnych motywów apelacji pozwala na stwierdzenie, że są one w dużej mierze odzwierciedleniem zdecydowanie negatywnego stosunkuJ. K.do przewodniczącego składu orzekającego wydającego wyrok w przedmiotowej sprawie, którego przejawem jest cały szereg użytych przez niego sformułowań o wydźwięku zdecydowanie pejoratywnym. Abstrahując od zaprezentowanej przez obwinionego wybitnie osobistej oceny osoby sędziego i przechodząc do kwestii natury merytorycznej wskazać należy, iż obwiniony kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie koncentruje swoją uwagę przede wszystkim na próbie wykazania, że jechałulicą (...)od stronyulicy (...), toteż nie mógł skręcać w lewo jak to jego zdaniem „fałszywie” podawał główny świadek oskarżenia w osobieŁ. K.. W tym też celu powołuje się na zeznania świadkówB. S.iW. M.podnosząc, że skręcał w prawo, bo przy skręcie w lewo nie dojechałby do sklepu z częściami zamiennymi doS.. Sąd Okręgowy powyższego wywodu apelacji nie podzielił.
Wbrew zarzutom i argumentom środka odwoławczego stwierdzić należy, iż dokonana przez Sąd Rejonowy analiza i ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego, są prawidłowe i nie dotknięte żadnymi uchybieniami. Bezspornie z nich wynika, żeJ. K.dopuścił się przypisanych mu wykroczeń z art. 92 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż na sprawstwo obwinionego jednoznacznie wskazują przede wszystkim zeznania świadkaŁ. K., który stanowczo i jednoznacznie opisał przebieg zdarzenia z dnia 19 lipca 2011 roku. W trakcie dwukrotnego przesłuchania świadek dokładnie podał gdzie i kiedy stwierdził fakt niestosowania się przez obwinionego do znaku drogowego B – 21 „zakaz skręcania w lewo” oraz wskazał atmosferę w jakiej przebiegała przeprowadzana przez niego kontrola drogowa pojazduS. (...), w tym również sposób zachowania sięJ. K.w trakcie jej trwania. Dotyczy to w szczególności odmowy okazania obowiązkowego wyposażenia samochodu w postaci gaśnicy i trójkąta (k. 9v, 103 – 104), któremu to faktowi sam obwiniony nie przeczył (k. 102v).
Stwierdzić należy, iż zeznaniaŁ. K.są wewnętrznie spójne, a nade wszystko konsekwentne w toku całego postępowania w opisie zachowania obwinionego, przy czym korespondują również z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Znamiennym jest bowiem, żeŁ. K.po stwierdzeniu popełnienia przezJ. K.wykroczenia dołożył należytej staranności w zakresie jego udokumentowania poprzez sporządzenie notatki urzędowej (k. 1), szkicu miejsca wykroczenia drogowego (k. 2) i wykonanie zdjęć (k. 3), które bezsprzecznie potwierdzają przedstawioną przez niego wersję zdarzenia.
Dokonując kompleksowej oceny zeznańŁ. K.podkreślić należy, iż cechują się one konsekwencją, stanowczością i szczegółowością, a nadto są zgodne z doświadczeniem życiowym oraz logiką wypadków w zakresie ujawnienia samego wykroczenia i czynności podjętych po jego wystąpieniu. Zdaniem Sądu odwoławczego zwrócić należy uwagę na dodatkową okoliczność wskazującą na prawdomównośćŁ. K.. Otóż w/wymieniony funkcjonariusz policji nie miał żadnego powodu, aby bezpodstawnie obciążaćJ. K.. Wprost przeciwnie, z racji wykonywanego przez niego zawodu i dostrzeżonego naruszenia przepisów drogowych podjął interwencję, realizując tym samym swoje obowiązki służbowe.
Dokonanej przez Sąd I instancji oceny zeznańŁ. K.nie mogła zmienić podjęta przez skarżącego próba ich podważenia poprzez odwołanie się do zeznańB. S.iW. M., czy też powoływanie argumentów pozamerytorycznych, nie mających nic wspólnego z niniejszą sprawą. Znamiennym jest, iż Sąd Rejonowy miał na uwadze treść złożonych przez w/wymienionych świadków zeznań i dokonał ich szczegółowej analizy, w tym m.in. przez pryzmat ich znajomości z obwinionym oraz zachodzących w nich rozbieżności. Sąd odwoławczy w całości akceptuje i podziela powyższą część pisemnych motywów orzeczenia.
W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego miał na uwadze wnioski dowodowe zgłaszane przez obwinionego. Niemniej jednak z racji tego, że co do zasady były one rozpatrywane i uwzględniane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w przeważającej większości podlegały one oddaleniu. Dotyczy to w szczególności wniosków dowodowych o zażądanie zapisu z monitoringu ze skrzyżowaniaulic (...)(k. 76, 83) oraz ponowne przesłuchanie w charakterze świadkówW. M.(k. 142v – 143),B. S.(k. 178v),K. G.(k. 187v – 188) iB. P.(k. 104).
Przypomnieć wypada, że Sąd Rejonowy przychylając się do wniosku obwinionego o zażądanie kasety z monitoringu zwrócił się do KMP WRDz zapytaniem czy istnieje zapis monitoringu z dnia 19 lipca 2011 rokuskrzyżowania ulic (...). Otrzymał informację k. 83, iż naskrzyżowaniu ulic (...)nie ma zamontowanej kamery monitoringu i nie było jej w dniu 19 lipca 2011 roku. Dlatego też trudno jest zgodzić się z zarzutem i ponownymi wnioskami obwinionego w tej samej kwestii, w sytuacji gdy dowodu nie da się przeprowadzić, czemu Sąd odwoławczy dał wyraz w postanowieniach dotyczących przeprowadzenia tego dowodu.
Podobnie w ocenie Sądu Okręgowego niezasadny był wniosek o ponowne przeprowadzenie dowodu z zeznańB. P.. Analiza akt wskazuje jednoznacznie, iż Sąd Rejonowy wezwał zgodnie z żądaniem obwinionego świadka na rozprawę (k. 104). Protokół przesłuchaniaB. P.nie wskazuje, aby cokolwiek wiadome mu było na okoliczności związane ze zdarzeniami z dnia 19 lipca 2011 roku, zaś pytania obwinionego zmierzały do wyjaśniania okoliczności sporządzania przez niego opinii grafologicznej w 1998 roku, którą – co wynika z szeregu pism –J. K.kwestionuje. Trudno zatem zarzucić Sądowi I instancji, że w sposób niezgodny z prawem uchylał pytania obwinionego jako nie mające związku z przedmiotową sprawą. Zgodnie zart. 171 § 6 k.p.k.stosowanym odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia organ przesłuchujący uchyla pytania nieistotne. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku obwinionego o ponowne wezwanieB. P.uznając, że taki wniosek zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, zaś okoliczności na które miałby świadek zeznawać nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Fakt, że obwiniony nie zgadza się z częścią zeznań świadkówW. M.,B. S.iK. G.twierdząc, że protokół rozprawy nie odzwierciedla tego, co świadkowie rzeczywiście mówili bądź nie zgadzając się z oceną zeznań świadków zaprezentowaną w pisemnym uzasadnieniu – nie rodzi automatycznie obowiązku po stronie Sądu Odwoławczego ponownego wezwania świadków i bezpośredniego ich przesłuchania przed Sądem Okręgowym. Sąd II instancji nie podziela argumentacjiJ. K.w tym zakresie, aprobuje natomiast stanowisko Sądu Rejonowego. Dlatego też wnioski obwinionego o ponowne wezwanie świadków nie zostały uwzględnione.
Niemniej jednak Sąd odwoławczy na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 18 lutego 2013 roku postanowił uzupełnić przewód sądowy poprzez bezpośrednie przesłuchanie świadkaJ. C.na okoliczność przebiegu interwencji w dniu 19 lipca 2011 roku. Z zeznań w/wymienionej jednoznacznie wynika, żeJ. K.nie zastosował się do znaku zakazu skrętu w lewo znajdującego się na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...), które to wykroczenie świadek widziała osobiście (k. 334v – 336). Tym samym potwierdziła ona w pełni wersję zdarzenia wynikająca z zeznańŁ. K.i sporządzonej przez niego dokumentacji.
Na marginesie podnieść należy akcentowany przez obwinionego w pytaniach do świadka fakt, z jakiego powodu nie został on zatrzymany do kontroli bezpośrednio na skrzyżowaniu, skoro tam doszło do naruszenia przepisów. Zgodnie z§ 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego(Dz. U. z 24.07.2008r., 132.841) wydanego na podstawieart. 131 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, pojazd powinien być zatrzymany w miejscu, w którym nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu. Trudno zatem przyjąć, że funkcjonariusze widząc pojazdJ. K.skręcającego w lewo na skrzyżowaniu (nota bene o bardzo dużym natężeniu ruchu pojazdów w tych godzinach) mieli możliwość i sposobność zatrzymania pojazdu podczas wykonywania tego manewru. Analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, iżJ. K.zaparkował swój pojazd na parkingu, w bardzo bliskiej odległości od skrzyżowania i w tym miejscu została przeprowadzona kontrola drogowa.
Uwzględniając powyższe należy dojść do przekonania, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, żeJ. K.dopuścił się popełnienia czynów zart. 92 § 1k.w. Nie stwierdzając zatem uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku, zwłaszcza, że wymierzona obwinionemu kara nie nosi cech niewspółmierności, a w szczególności w stopniu rażącym (art. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.), orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.
Na marginesie wskazać należy, iż Sąd Okręgowy dążył do zapewnienia pełnej przejrzystości prowadzonego postępowania odwoławczego i zagwarantowania obwinionemu prawa do obrony w możliwie najszerszym zakresie. Mając zatem na uwadze podnoszone przezJ. K.zarzuty pod adresem poszczególnych sędziów mających styczność z przedmiotową sprawą, jak i fakt kwestionowania podejmowanych przez nich czynności procesowych, Sąd Okręgowy uznał, iż dobro wymiaru sprawiedliwości wymagało wyznaczenia mu obrońcy z urzędu, którego udział w postępowaniu stanowił dodatkową gwarancję(...)jako strony. Dlatego też Sąd odwoławczy uwzględnił wniosek obwinionego w tym przedmiocie, uznając iż zostały spełnione wszystkie przesłanki określone wart. 22 k.p.w.(k. 276).
O kosztach obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28.09.2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w., zwalniając obwinionego od ich ponoszenia. Powyższe jest skutkiem uznania Sądu Okręgowego, iż uiszczenie kosztów sądowych przezJ. K.– przy uwzględnieniu tego, iż nie ma żadnego majątku i utrzymuje się z emerytury – byłoby dla niego zbyt uciążliwe.