Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 46/13
Data wyroku: 2013-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Masłowski, Maria Wiatr, Jacek Błaszczyk
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 437 par. 1 kpk, art. 624 par. 1 kpk

Sygn. akt II AKa 46/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Wiesław Masłowski (spr.)

Sędziowie:

SA Maria Wiatr
SA Jacek Błaszczyk

Protokolant:

sekr. sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeH. T., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r.
sprawy
M. B.
oskarżonego zart. 13 §1 kkw zw. zart. 280 §2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt IV K 232/12
na podstawieart. 437 §1 kpk,art. 624 §1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. B.– Kancelaria Adwokacka wŁ., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za druga instancję.

II AKa 46/13

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 27.12.2012 r. sygn. akt. IV K 232/12

1
oskarżonegoM. B.uznał za winnego tego, że w dniu 29.09.2012 r. wŁ.usiłował dokonać rozboju posługując się nożem w ten sposób, że trzymając w prawej ręce nóź o ostrzu skierowanym w stronęA. S.i grożąc jej natychmiastowym jego użyciem, złapał pokrzywdzoną lewą ręką za ramię, szarpiąc zażądał wydania pieniędzy, lecz zamierzonego celu jednak nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart.13§1 k.k.w zw. zart.280§2 k.k.i za to na podstawieart. 280§2 k.k.w zw. zart. 14§1 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.

2
na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet tej kary zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 29.09.2012 r.

3
zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.

Od wyroku tego wniosła apelację obrońca oskarżonego. W swojej apelacji zarzuciła wyrokowi:

1
błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na;

-błędnym przyjęciu, że oskarżony nie odstąpił dobrowolnie od popełnienia czynu oraz że oskarżony chwycił pokrzywdzoną za ramię, skierował wobec niej wulgarne słowa i żądał pieniędzy,
2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.
-art.17§1 pkt.4 k.p.k.poprzez jego nie zastosowanie,
-art.7, 410 i 424§1 k.p.k.poprzez swobodną ocenę dowodów,
3. rażącą niewspółmierność kary polegającą na niezastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i warunkowego zawieszenia jej wykonania.
W konkluzji apelacji skarżący wnosił o uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania ewentualnie o zmianę wyroku przez znaczne złagodzenie orzeczonej kary i warunkowe zawieszenie jej wykonania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Pozbawione racji są wywody skarżącego, jakoby ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu przedmiotowego zajścia były wadliwe. Stwierdzić należy, że sąd meriti oparł je na ocenie dowodów zebranych w sprawie, przeprowadzonej zgodnie z wymogamiart.7 k.p.k.Słusznie za podstawę swoich ustaleń faktycznych przyjął sąd quo konsekwentne, stanowcze i jednoznaczne zeznania pokrzywdzonej.
Dodać należy, że, znalazły one wsparcie w zeznaniach innych świadków przesłuchanych w sprawie, a mianowicie;J. S.iP. D..
Nie sposób też, zakwestionować oceny wyjaśnień oskarżonego dokonanej przez sąd I instancji. Zauważyć wypada, że istotnie wyjaśnienia oskarżonego są w swojej treści niejednoznaczne, nielogiczne, a zawarta w nich próba negowania obciążających oskarżonego okoliczności jest niczym innym, jak przyjętą linią obrony.
Powyższej oceny dowodów w niczym nie podważa autor apelacji, którego wywody w tym zakresie sprowadzają się do zwykłej polemiki.
Należało, zatem zaaprobować, jako w pełni trafne ustalenia sądu I instancji, że podczas przedmiotowego zajścia oskarżony chwycił pokrzywdzoną za ramię i grożąc trzymanym w ręku nożem wojskowym o ostrzu skierowanym w jej stronę oraz używając słów wulgarnych zażądał od niej wydania pieniędzy.
Nie zasługują też na aprobatę wywody autora apelacji jakoby oskarżony odstąpił dobrowolnie od popełnienia czynu.
W orzecznictwie nie tylko Sądu Najwyższego, jak i w literaturze prawniczej – ugruntowany jest pogląd, że dobrowolne odstąpienie od czynu ma miejsce wtedy, gdy sprawca z własnej woli nie wykonał ostatnich czynności niezbędnych do pełnej realizacji znamion zamierzonego przestępstwa. Nie można, zatem mówić o tej dobrowolności, jeżeli sprawca odstąpił od czynu wyłącznie na skutek okoliczności zewnętrznych, które wpłynęły na jego wolę.
Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Przecież z ustaleń poczynionych w sprawie przez sąd meriti wynika, że przyczyną zaniechania dalszego ataku ze strony oskarżonego była zdecydowana obrona pokrzywdzonej. Jej krzyk, wzywanie pomocy będące wyrazem stanowczej odmowy poddania się żądaniom oskarżonego – zmusiły go do ucieczki. Ucieczki uzasadnionej, jeżeli się uwzględni, że w/w napad miał miejsce w centrum miasta, na ruchliwej i oświetlonej ulicy, na której w tym czasie znajdowało się wiele osób, między innymi osoby, które tak jak i pokrzywdzona wyszły właśnie z filharmonii.
Teza skarżącego jakoby oskarżony nie obawiał się pościgu i ujęcia oraz że, krzyk pokrzywdzonej uświadomił mu ,,haniebność jego zachowania” – ma charakter życzeniowy mijający się z realiami dowodowymi sprawy.
Z w/w powodów sąd odwoławczy nie znalazł postaw do zakwestionowania prawno-karnej oceny przestępczego zachowania się oskarżonego, przyjętej w zaskarżonym wyroku.
Brak było także podstaw do korekty wyroku w zakresie kary. Stwierdzić należy, że uwadze sądu I instancji nie uszła żadna z tych okoliczności łagodzących, na które powołuje się autor apelacji. To za sprawą tych okoliczności sąd meriti orzekł karę pozbawienia wolności w wysokości ustawowego minimum. Wbrew temu, co twierdzi autor apelacji, dalej idących wniosków z tych okoliczności wyprowadzić nie można. Nie dają one podstaw do uznania, że ma miejsce szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniuart. 60§2 k.k.do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Przecież oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu będąc pod wpływem alkoholu. Sposób jego przestępczego działania świadczy o dużym nasileniu złej woli i zuchwałości. Zdarzenie to pozostawiło wyraźny ślad w psychice pokrzywdzonej, toteż nie można dopatrywać się, wbrew temu, co twierdzi skarżący, istotnych okoliczności łagodzących w tym, że pokrzywdzona nie odniosła żadnych fizycznych obrażeń ciała. Tego typu napady są nagminne. Stąd też, orzeczona kara pozbawienia wolności, choć surowa nie nosi jednak cech niewspółmiernej surowości.
Z tych powodów orzeczono jak w wyroku. Wobec tego, że oskarżony nie posiada majątku i utrzymuje się tylko z prac dorywczych, uzasadnionym było zwolnienie go od kosztów sądowych za drugą instancję