Sąd Okręgowy w Białymstoku
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 703/13
Data wyroku: 2013-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Renata Tabor, Bogdan Łaszkiewicz, Grażyna Wołosowicz
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc
Teza: brak

Sygn. akt II Ca 703/13

POSTANOWIENIE
Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Renata Tabor (spr.)

Sędziowie:

SSO Grażyna Wołosowicz
SSO Bogdan Łaszkiewicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Zofia Szczęsnowicz

po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. P.
z udziałemT. P.,R. P.,T. Ł.,H. J.,J. S. (1)iM. M. (1)
o stwierdzenie zasiedzenia
na skutek apelacji uczestnika postępowaniaT. P.
od postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II Ns 3951/12
postanawia:

I
oddalić apelację;

II
zasądzić od uczestnika postępowaniaT. P.na rzecz wnioskodawcy kwotę 150 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
WnioskodawcaA. P.wniósł o stwierdzenie, iż nabył przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości położonych w obrębie(...)S., jednostka ewidencyjna(...)_m.S., powiat(...), województwo(...), oznaczonejnumerem geodezyjnym (...)o powierzchni 0,0588 ha oraznumerem geodezyjnym (...)o powierzchni 0,0753 ha z dniem 25 kwietnia 2009 r.
Uczestnik postępowaniaT. P.wniósł o oddalenie wniosku.
Uczestnik postępowaniaR. P.nie odniósł się do żądania wniosku.
Uczestniczka postępowaniaT. Ł.nie odniosła się do wniosku. Potwierdziła jednak, iż sprzedała wraz z mężemW. Ł.ww. działkiT. P..
Uczestniczka postępowaniaJ. S. (1)poniosła, że nie jest zainteresowana wynikiem postępowania.
Uczestniczka postępowaniaM. M. (2)wskazała, iż nie rości żadnych pretensji do przedmiotowych działek.
Uczestniczka postępowaniaH. J.nie zajęła stanowiska w sprawie.

      Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku stwierdził, iż wnioskodawcaA. P.nabył przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości położonych w obrębie(...)S., jednostka ewidencyjna(...)_m.S., powiat(...), województwo(...), oznaczonejnumerem geodezyjnym (...)o powierzchni 0,0588 ha oraznumerem geodezyjnym (...)o powierzchni 0,0753 ha (brak księgi wieczystej) z upływem dnia 24 kwietnia 2009 r. (pkt I). Wydatki w sprawie ustalił na kwotę 530,94 złotych i uznał je za uiszczone w całości (pkt II). Stwierdził, że zainteresowani we własnym zakresie ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (pkt III).

Sąd I instancji ustalił, że przedmiotem wniosku o zabezpieczenie są nieruchomości położone w obrębie(...)S., jednostka ewidencyjna(...)_m.S., powiat(...), województwo(...), oznaczonenumerami geodezyjnymi (...)o powierzchni 0,0588 ha oraz(...)o powierzchni 0,0753 ha.
W dniu 24 kwietnia 1979 r. w Państwowym Biurze Notarialnym wB.rep. A/I numer(...)T. P.w drodze warunkowej umowy sprzedaży nabył: od małżonkówW. Ł.iT. Ł.niezabudowaną działkę zagrodową o powierzchni 7 a 50 m2, oznaczoną w rejestrze pomiarowym numerem(...), położoną wS.przyul. (...), województwo(...); od małżonkówM.iS. P.niezabudowaną działkę zagrodową o powierzchni 5 a 80 m, oznaczoną w rejestrze pomiarowym numerem(...), położoną wS.przyul. (...), województwo(...). Powyższe działki zostały nabyte pod warunkiem, że Naczelnik Miasta i Gminy wS.nie skorzysta z przysługującego mu prawa pierwokupu. Umowa sprzedaży finalizująca powyższą umowę warunkową sprzedaży nie została zawarta.
Z ustaleń Sądu Rejonowego wynikało ponadto, iż w drodze aktu notarialnego z dnia 22 grudnia 1998 r., sporządzonego w Kancelarii Notarialnej NotariuszW. W. (1), Rep. A numer(...)T. P.iK. P.przekazali swojemu synowiA. P.do majątku odrębnego zabudowane gospodarstwo rolne, położone wS., gminaS.składające się z działek o łącznej powierzchni 9,8162 ha. Przenieśli także posiadanie działek oznaczonymnumerami geodezyjnymi (...)o łącznej powierzchni 1.341 m2, co do których w treści aktu notarialnegoT. P.oświadczył, że znajdują się one w jego posiadaniu na podstawie ww. warunkowej umowy sprzedaży z dnia 24 kwietnia 1979 r.A. P.od dnia 1 stycznia 1999 r. figuruje w rejestrach wymiarowych jako podatnik podatku rolnego między innymi za działki oznaczonenumerami geodezyjnymi (...), wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego.
Powołując się na treśćart. 172 § 1 i 2 k.c.,art. 176 § 1 k.c.orazart. 336 k.c.Sąd I instancji zaznaczył, że zasadniczą przesłanką zasiedzenia jest posiadanie samoistne nieruchomości. Stan posiadania współtworzą element fizyczny władania rzeczą – do czego zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa, oraz intelektualny element zamiaru władania rzeczą dla siebie. Kwestia świadomości, jaką posiadacz odnosi do wykonywanego prawa, a więc przekonanie o tym, czy jest lub nie właścicielem posiadanej rzeczy, rzutuje natomiast na dobrą lub złą wiarę posiadania. Momentem rozstrzygającym dla jej oceny jest moment uzyskania posiadania. Sąd Rejonowy podkreślił, że drugą konieczną przesłanką zasiedzenia jest upływ ściśle określonego przepisami prawa okresu czasu.
Sąd ten wskazał, że z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz twierdzeń stron postępowania (za wyjątkiem uczestniczkiJ. S. (1)) bezspornie wynikało, iż po zawarciu umowy sprzedaży warunkowej w dniu 24 kwietnia 1979 r.A. P.uprawiałdziałki nr (...), traktując je jako integralną część gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu zeznania świadków, ani stanowiska wysłuchanych informacyjnie stron postępowania nie dawały podstaw do przyjęcia, aby od dnia 24 kwietnia 1979 r. małżonkowieW.iT. Ł.rościli pretensje dodziałki nr (...), aM.iS. P.dodziałki nr (...); nie czynili tego również ich zstępni – córkaW.iT. Ł.uczestniczka postępowaniaM. M. (1).
Sąd podkreślił, że w sprawie niniejszej należało ustalić, czy zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia 22 grudnia 1998 r. przeszło na wnioskodawcęA. P.posiadanie wymienionych wyżej działek. Uczestnik postępowaniaT. P.wskazywał, że przedmiotowym aktem notarialnym, pomimo deklarowanej przed notariuszem woli, wraz z małżonką nie przekazali wnioskodawcy posiadaniadziałek oznaczonych numerami (...). Sąd I instancji zaznaczył, że twierdzeniu temu przeczy rzeczony dokument, w którym jednoznacznie wskazano, iż przekazujący gospodarstwo rolne, przenoszą na synaA. P.posiadanie tych działek, będących uprzednio w posiadaniuT. P.. Tak też podnosił wnioskodawca, który podał, że czuje się właścicielem tych działek. Na przedmiotowych nieruchomościach znajdują się pastwiska; wnioskodawca kosił je i pasał krowy. Dodał, że m.in. ww. działki oddał w dzierżawę. Jego twierdzenia zostały poparte zeznaniami świadkówZ. B.orazJ. S. (2). Świadkowie ci wskazali również, że wnioskodawcy w gospodarstwie pomagał uczestnik postępowaniaT. P.; podobne zeznania złożyłaM. M. (1).
Sąd Rejonowy zaznaczył, że faktowi, iż przedmiotowe działki przeszły w samoistne posiadanie wnioskodawcy, nie zaprzeczył uczestnik postępowaniaT. P.. Ojciec wnioskodawcy wskazał, iż po przekazaniu, nadal zajmował się gospodarstwem, w skład którego wchodziłydziałki (...), jakby nadal było jego własnością; przyznał jednak, że urzędowo właścicielem gospodarstwa był jego synA. P.. Z twierdzeń uczestnika postępowania wynikało, że żałuje on decyzji o przekazaniu na syna gospodarstwa rolnego. Z kolei uczestnik postępowaniaR. P., brak wnioskodawcy i synT. P.początkowo zeznał, że jego brat jedynie pomagał w pracach na gospodarstwie. Później jednak zmienił swe stanowisko wskazując, że „trudno powiedzieć, czy brat pomagał, czy sam gospodarował”; podniósł też, że ojciec „nadal pomaga” bratu. Uczestnik postępowania przyznał, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego, które zostało mu przekazane w całości. Potwierdził, żeA. P.wydzierżawił działki będące przedmiotem wniosku o zasiedzenie oraz iż od 2005 r. uzyskiwał dotacje z Unii Europejskiej.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaW. K., który próbował wykazać, że toT. P.jest samoistnym posiadaczem tych działek. Były one bowiem wewnętrznie sprzeczne – świadek początkowo wskazał, że nic nie wie, abyT. P.przekazał synowi gospodarstwo rolne, a następnie przyznał, że wiedział o przedmiotowym przekazaniu.
Mając na uwadze, że to wnioskodawca był zarejestrowany jako podatnik podatku rolnego za przedmiotowe działki bez znaczenia zdaniem Sądu pozostawało, kto rzeczywiście regulował te należności. Jeżeli zgodnie z twierdzeniem uczestnika postępowaniaT. P.czynił to on wraz z małżonką, to dokonywali tego w imieniu syna.
W świetle powyższych okoliczności nie budziło zdaniem Sądu I instancji wątpliwości, iż samoistnym posiadaczemdziałek nr (...)od dnia 22 grudnia 1998 roku do chwili obecnej był wnioskodawca. Wskazywała na to przede wszystkim treść rzeczonego dokumentu, z którego wynikało, iż w skład przekazanego na rzeczA. P.gospodarstwa rolnego, wchodziło posiadanie ww. nieruchomości. Wnioskodawca zajmował się przedmiotowymi działkami. Od dnia 1 stycznia 1999 roku figurował jako zobowiązany do płacenia podatku rolnego za nie, ponadto je wydzierżawił.
Sąd Rejonowy zaznaczył, że niewątpliwieT. P.pomagał synowi w prowadzeniu tego gospodarstwa, może nawet pracami zarządzał. Tym niemniej jednak, z uwagi na zawarcie ww. aktu notarialnego uczestnik postępowania zdawał sobie sprawę, iż nie jest już właścicielem przekazanego na rzeczA. P.gospodarstwa rolnego, a tym samym posiadaczemdziałek nr (...).
Bez wątpieniaT. P.nabył posiadanie samoistne przedmiotowych działek w złej wierze. Dokonał bowiem tego wprawdzie w drodze aktu notarialnego, lecz zawarta w nim urnowa sprzedaży była warunkowa. Bieg terminu zasiedzeniadziałek nr (...)zaczął swój bieg na rzeczT. P.zaczął zatem swój bieg w dniu 24 kwietnia 1979 roku. W dniu 22 grudnia 1998 roku, posiadanie tych ruchomości zostało przeniesione naA. P.. Wnioskodawca jest samoistnym posiadaczem przedmiotowych nieruchomości do chwili obecnej. Odwołując się do treściart. 176 § 1 k.c.Sąd I instancji przyjął, żeA. P.do czasu, przez który sam posiada te działki, może doliczyć czas posiadaniadziałek nr (...)przez uczestnika postępowaniaT. P..
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że niezbędny dla zasiedzenia przedmiotowych nieruchomości 30 – letni termin zasiedzenia upłynął z dniem 24 kwietnia 2009 r. Z tych względów, orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania postanowiono na mocyart. 520 § 1 k.p.c.
Apelację od powyższego postanowienia złożył uczestnik postępowania, zaskarżając je w części tj. w punkcie I. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie prawa procesowego, a mianowicieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez:

1
dokonanie dowolnej oceny zeznań uczestnika postępowaniaT. P., polegającej na wyciągnięciu z ich treści nieuprawnionego wniosku, iż uczestnik postępowania swymi twierdzeniami nie zaprzeczył, iż przedmiotowe działki przeszły w samoistne posiadanie wnioskodawcy podczas, gdy z jego zeznań wynika wprost, iż pomimo przekazania gospodarstwa rolnego na rzecz synaA. P., w tym posiadanych działek, to uczestnik postępowania nadal się nimi zajmował tak, jakby były jego własnością, nadal je obrabiał, pracował przy sianokosach oraz przy wypasaniu krów, stąd przyjąć należy, że pomimo przekazania nadal nimi faktycznie władał jak właściciel,

2
dokonanie dowolnej oceny zeznań uczestnika postępowaniaR. P.poprzez stwierdzenie, iż poddał on w wątpliwość swoje stanowisko dotyczące faktu gospodarowania spornymi nieruchomościami przez ojca podczas, gdy stanowi to wybiórcze potraktowanie ich treści, albowiem z całokształtu zeznań jednoznacznie wynika, iż po przekazaniuA. P.gospodarstwa rodzice nadal nim zarządzali, ojciec często pasł krowy, a nawet jako pierwszy prowadził rozmowy dotyczące kwestii ustalenia ceny za sprzedaż części przekazanejA. P.nieruchomości,

3
niesłuszne zdyskredytowanie całości zeznań świadkaW. K.z uwagi na zaistnienie w ich treści sprzeczności co do wiedzy świadka na temat przekazania spornych nieruchomości wnioskodawcy, w sytuacji, gdy z pozostałej ich części tj. w zakresie opisu czynności podejmowanych przezT. P.na spornych nieruchomościach, wskazujących na jego władztwo, były one konsekwentne oraz korelowały z zeznaniami zarównoT. P.jak iR. P.,

4
dokonanie dowolnej oceny zeznań uczestniczki postępowaniaM. M. (1)polegającej na przyjęciu, że podała ona, iżT. P.pomagał wnioskodawcy w gospodarstwie, co wskazywać miało na samoistność posiadania wnioskodawcy podczas, gdy uczestniczka postępowania stwierdziła jedynie, iż z odpisu wniosku, który otrzymała wynika, iż nieruchomości uprawiał najpierwT. P., zaś wnioskodawca później oraz , że obaj pracowali na działce, jednakże nie wiadomo, do jakiego czasookresu odnoszą się zeznania uczestniczki,

5
dowolne uznanie, że z uwagi na fakt zarejestrowania wnioskodawcy jako podatnika podatku rolnego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, kto faktycznie dokonywał wpłat oraz, iż okoliczność rejestracji wnioskodawcy jako płatnika świadczy, iż wpłaty dokonywane przezT.iK.małżonkówP., dokonywane były w imieniu wnioskodawcy

- co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnego ustalenia, iż wnioskodawca po przekazaniu mu przedmiotowych nieruchomości stał się ich samoistnym posiadaczem tj. władał nimi jak właściciel.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku o nabycie w drodze zasiedzenia działek wskazanych we wnioskuA. P..
Odpowiedź na apelację złożył wnioskodawca, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie od uczestnika postępowania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji, niewadliwie ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy, co skutkowało przyjęciem, iż ziściły się przesłanki warunkujące stwierdzenie zasiedzenia przez wnioskodawcęA. P.działek będących przedmiotem wniosku o zasiedzenie. Zarzuty apelującego, stanowiące w istocie jedynie pozbawioną skuteczności polemikę z tą oceną, nie mogły zatem prowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Podkreślić trzeba, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisuart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, aniżeli ocena sądu (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r., VI ACa 1379/12, Lex nr 1331150; por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2013 r., I ACa 67/13, Lex nr 1348125). W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew przekonaniu skarżącego, Sąd Rejonowy dokonując analizy materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów i nie uchybił zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Wskazać trzeba, że Sąd I instancji szczegółowo uzasadnił swe rozstrzygnięcie i ustosunkował się do zeznań poszczególnych świadków, jak również twierdzeń zainteresowanych, w tym uczestnika postępowaniaT. P.. Nie sposób z tychże zeznań wyprowadzić wniosku, że po przekazaniu gospodarstwa rolnego, w którego skład wchodziłydziałki o numerach (...)na rzecz wnioskodawcyA. P., uczestnik postępowania nadal gospodarował na tych nieruchomościach jak właściciel. Twierdzenia te pozostają bowiem w sprzeczności z zeznaniami świadkówZ. B.iJ. S. (2), z których wynikało, że po przekazaniu gospodarstwa to wnioskodawca był w nim gospodarzem, wydzierżawił je, zaśT. P.nie uprawiał już gospodarstwa, pomagał jedynie synowi wraz z nieżyjącą już żonąK. P.. Zważyć należy, że jak trafnie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, choć skarżący wskazywał, że to on zajmował się gospodarstwem, to jednocześnie przyznał, iż urzędowo właścicielem tych nieruchomości był wnioskodawca. Zdawał sobie zatem sprawę z faktu, że od momentu przekazania działek w akcie notarialnym z dnia 22 grudnia 1998 r., nie był już właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Wbrew przekonaniu skarżącego, także zeznania uczestnika postępowaniaR. P.potwierdzały, iż to wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego, przekazanego mu przez rodziców, zaś jego ojciecT. P.pomagał synowi w prowadzeniu tegoż gospodarstwa. To wnioskodawca wydzierżawił przedmiotowe działki i otrzymywał dopłaty unijne. Okoliczność, iż nabywca jednej z działek prowadził zT. P.rozmowy odnośnie ceny nieruchomości, pozostaje bez znaczenia w sytuacji, gdy świadek jednoznacznie wskazał, że to „brat sprzedał działkę”. Świadek ten zeznał także, iż matka wnioskodawcy i uczestnika postępowaniaK. P.pomagała synowi w prowadzeniu gospodarstwa.
Chybiony był również zarzut apelującego odnośnie oceny zeznań świadkaW. K.. Szczegółowa ich analiza prowadzi bowiem do wniosku, że wiedza świadka w przedmiocie gospodarowania na przedmiotowych działkach po ich przekazaniu wnioskodawcy, była ograniczona. Co więcej, nie tylko, że pojawiła się w nich sprzeczność, na jaką zwrócił uwagę Sąd I instancji, lecz także niekonsekwencja odnośnie czynności, jakie na tej nieruchomości miał podejmowaćT. P.. Świadek początkowo wskazuje, że skarżący wymieniał słupki ogrodzenia w imieniu własnym, zaś następnie podaje, że nie wie, czy robił to w imieniu własnym, czy też syna. W tym stanie rzeczy nie mogła budzić wątpliwości prawidłowość stanowiska Sądu Rejonowego, który zdyskwalifikował powyższe zeznania jako niewiarygodne.
Odnosząc się z kolei do zeznań uczestniczki postępowaniaM. M. (1)wskazać trzeba, że apelujący odwołuje się jedynie do części tych zeznań i zdaje się nie zauważać, że świadek wskazała jednoznacznie, iż „na pewno na działce pracował wnioskodawcaA. P.”, wcześniej zaśT. P.wraz z żoną. Nadmienić przy tym trzeba, że świadek na stałe zamieszkuje wS., zatem była w stanie zaobserwować, kto gospodarował na nieruchomości, przekazanej wnioskodawcy przez rodziców.
W tych okolicznościach niewątpliwie zaistniały podstawy do przyjęcia, że to wnioskodawca od momentu przekazania mu gospodarstwa rolnego wraz z wchodzącymi w jego skład spornymi działkami, pracował w tym gospodarstwie i posiadał przedmiotowe działki jak właściciel. Ziściła się również druga niezbędna przesłanka zasiedzenia, w postaci upływu oznaczonego okresu czasu, z uwzględnieniem okresu posiadania nieruchomości przez apelującego.
Podkreślić należy, że okoliczność, iżT. P.pomagał synowi w prowadzeniu gospodarstwa, co jest powszechnie przyjęte w stosunkach wiejskich, nie oznacza, iż to skarżący nadal czuł się właścicielem tychże działek i gospodarował na nich jak właściciel. Nie świadczy o tym także fakt, że to rodzice wnioskodawcy regulowali należności podatkowe za tą nieruchomość – jak wskazał apelujący – bowiem to wnioskodawca był zarejestrowany jako podatnik podatku rolnego i był właścicielem gospodarstwa, dlatego słusznie wywiódł Sąd Rejonowy, że płatności te były dokonywane w imieniuA. P.. Zaznaczyć tutaj trzeba, że niewątpliwie pomiędzy wnioskodawcą a jego ojcem istnieje konflikt, który występował już w okresie wcześniejszym, kiedy toA. P.zamieszkał z matką, zaś apelujący mieszkał oddzielnie.
Manifestacją tegoż konfliktu było także wszczęte z inicjatywyT. P.postępowanie w przedmiocie odwołania uczynionej na rzecz syna darowizny, zakończone prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 29 maja 2013 r. wydanego w sprawie XI C 2072/12. Sąd Okręgowy oddalił wniosek apelującego o dopuszczenie dowodu z przedmiotowego orzeczenia z uwagi na fakt, że okoliczność wydania tegoż rozstrzygnięcia to pozostaje bez znaczenia dla zaistnienia przesłanek zasiedzenia, które nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2009 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Odwoławczy oddalił apelację jako bezzasadną na mocyart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 520 § 2 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, wobec sprzeczności interesów zainteresowanych. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego ustalono w oparciu o§ 6 ust. 3, § 7 ust. 1 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., nr 460, tekst jednolity).