Sąd Okręgowy we Wrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1646/12
Data wyroku: 2013-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rudkowska – Ząbczyk
Słowa kluczowe: Wspólnota Mieszkaniowa
Podstawa prawna: art. 25 ust. o własności lokali

Sygn. akt I C 1646/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 maja 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu – Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:SSR del. Ewa Rudkowska – Ząbczyk
Protokolant:Marcin Guzik
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. weW.
sprawy z powództwa GMINYW.
przeciwko WSPÓLNOCIE MIESZKANIOWEJ NIERUCHOMOŚCI POŁOŻONEJ PRZY UL.(...)WEW.
ouchylenie uchwały

I
uchyla uchwałę z dnia 05 września 2012r. nr(...)właścicieli lokali nieruchomości położonej weW.przyul. (...)w sprawie regulaminu porządku domowego w części, tj.:

- postanowienia § 3 ust. 2 w części w jakiej właściciel lokalu został zobowiązany podać Zarządcy dane kontaktowe najemcy, dzierżawcy oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu;
- postanowienia § 4 ust. 2;
- postanowienia § 4 ust. 10 w części, w jakiej Zarządca został uprawniony do wejścia do lokalu w obecności funkcjonariusza policji bądź straży miejskiej lub innych służb, jeżeli właściciel, lokator, mieszkaniec, użytkownik lokalu lub inne osoby reprezentujące jego prawa są nieobecne w lokalu;
- postanowienia § 5 ust. 2;
- postanowienia § 5 ust. 13;

II
dalej idące powództwo oddala;

III
zasądza od strony pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomościprzyul. (...)weW.na rzecz strony powodowej GminyW.kwotę 380,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Strona powodowa GminaW.w pozwie wniesionym przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości położonej przyul. (...)weW., ostatecznie sprecyzowanym na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r., domagała się uchylenia w części uchwały z dnia 5 września 2012 r. nr(...)właścicieli lokali w nieruchomości położonej weW.przyul. (...)w sprawie regulaminu porządku domowego tj. postanowień § 3 ust. 2, § 4 ust. 2, § 4 ust. 10, § 5 ust. 2 oraz § 5 ust. 13 w/w uchwały z powodu naruszenia prawa. Strona powodowa domagała się również zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu powyższego żądania strona powodowa twierdziła, że:

-

§ 3 ust. 2 regulaminu naruszaart. 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych(Dz.U. 1997, nr 133, poz. 883 z póżn. zm.) poprzez zobowiązanie właściciela lokalu do przekazania zarządcy danych kontaktowych najemcy, dzierżawcy oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu pomimo niedopuszczalności przetwarzania danych przez właściciela;

§ 4 ust. 2 regulaminu naruszaart. 415 k.c.,art. 433 k.c.,art. 422 k.c.,art. 429 k.c.,art. 427 k.c.,art. 361 k.c.iart. 362 k.c.poprzez nałożenie na właściciela odpowiedzialności za przestrzeganie regulaminu przez mieszkańców i inne osoby trzecie korzystające z jego własności oraz nałożenie na właściciela odpowiedzialności materialnej za szkody wyrządzone w mieniu Wspólnoty Mieszkaniowej z winy osób trzecich przebywających lub korzystających z jego lokalu;

§ 4 ust. 10 regulaminu narusza art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2012r. o własności lokali (Dz. U. 1994 nr 85, poz. 388 z póżn. zm.) orazart. 140 k.c.poprzez umożliwienie wejścia zarządcy do lokalu właściciela pod jego nieobecność bądź pomimo braku jego zgody;

- § 5 ust. 2 regulaminu narusza art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2012r. o własności lokali orazart. 144 k.c.poprzez nieracjonalne i restrykcyjne ograniczenie pory trzepania dywanów, pościeli, odzieży, określając ją na godz. 8-18 w dniu powszednie oraz w godz. 11-15 w soboty, podczas, gdy wykonywanie tych czynności w każdym dniu tygodnia (w tym w niedziele) w porze nieobjętej cisza nocną nie utrudniałoby innym właścicielom korzystania z nieruchomości wspólnej;

- § 5 ust. 13 regulaminu naruszaart. 415 k.c.poprzez zobowiązanie właściciela lokalu do naprawy szkody wyrządzonej w urządzeniach przeznaczonych do wspólnego użytku wyrządzonych przez najemcę.

Strona powodowa wskazała, że jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przyul. (...), która jest tzw. dużą wspólnotą. Uchwałą nr(...)z dnia 26 marca 2001 r. właściciele lokali powierzyli zarząd nieruchomością wspólnąspółce (...)(...)” sp. z o.o. weW.. W dniu 5 września 2012 r. w trybie indywidualnego zbierania głosów właściciele lokali podjęli uchwałę nr(...)w sprawie regulaminu porządku domowego, przy czym strona powodowa wstrzymała się od głosowania w przedmiecie zaskarżonej uchwały. O podjęciu uchwały została zawiadomiona pismem z dnia 17 września 2012 r., doręczonym jej w dniu 25 września 2012 r.
Strona powodowa podniosła, że § 3 ust. 2 regulaminu zobowiązuje właścicieli lokali do przekazywania zarządcy danych kontaktowych ewentualnych najemców, dzierżawców oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu, jak również informowania zarządcy o wszelkich istotnych zmianach w tym zakresie, co naruszaart. 1 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis ten stanowi bowiem, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i w trybie określonym ustawą. Przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie,udostępnianiei usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.
Zdaniem strony powodowej, szeroko określone „dane kontaktowe" mogą służyć do zidentyfikowania osoby fizycznej, zatem przekazanie ich może stanowić naruszenieart. 1 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W przypadku bowiem niewyrażenia przez powołane osoby zgody na przetwarzanie danych osobowych zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy, przekazanie danych kontaktowych najemców dla zarządcy powodowało będzie jednocześnie naruszenieustawy o ochronie danych osobowychprzez właściciela. Dodała, że w ustawie nie została przewidziana możliwość udostępnienia danych osobowych najemców zarządcom administrującym nieruchomością wspólną. Stąd też zobowiązanie właściciela do przekazania danych kontaktowych osób wskazanych w § 3 ust. 2 regulaminu może powodować bezprawne przetwarzanie danych przez właściciela i ponoszenie przez niego z tego tytułu odpowiedzialności.
Strona powodowa podniosła także, że § 4 ust. 2 regulaminu nakłada na właścicieli odpowiedzialność za przestrzeganie regulaminu przez mieszkańców i inne osoby trzecie korzystające z jego własności oraz odpowiedzialność materialną za szkody wyrządzone w mieniu Wspólnoty Mieszkaniowej z winy osób trzecich przebywających bądź korzystających z ich lokali, co jest sprzeczne zart. 415 k.c.w związku zart. 433 k.c.w związku zart. 422 k.c.w związku zart. 429 k.c.w związku zart. 427 k.c.w związku zart. 361 k.c.w związku zart. 362 k.c.Twierdziła, że cytowany zapis regulaminu wprowadza zasadę wyłącznej i pełnej odpowiedzialności właściciela lokalu za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym wspólnocie z naruszeniem obowiązujących przepisówkodeksu cywilnegookreślających przesłanki i zasady odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Twierdziła, że nałożenie na właściciela lokalu w myśl § 4 ust. 2 regulaminu wyłącznej odpowiedzialności za zachowanie osób trzecich przebywających lub korzystających z jego lokalu jest sprzeczna zart. 415 k.c.w związku zart. 434 k.c., który stanowi, że za szkodę wyrządzoną wyrzuceniem, wylaniem lub spadnięciem jakiegokolwiek przedmiotu z pomieszczenia jest odpowiedzialny ten,kto pomieszczenie zajmuje,chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą zajmujący pomieszczenie nie ponosi odpowiedzialności i której działaniu nie mógł zapobiec. Nałożenie na właściciela lokalu w myśl § 4 ust. 2 regulaminu wyłącznej odpowiedzialności za zachowanie osób trzecich przebywających lub korzystających z jego lokalu jest sprzeczna zart. 415 k.c.w związku zart. 422 k.c., zgodnie z którym powodowa GminaW.jako właściciel lokalu byłaby odpowiedzialna również (ale nie wyłącznie) za szkodę wyrządzoną np. przez najemcę, jeżeli nakłoniła sprawcę do wyrządzenia szkody, była mu pomocna, czy tez świadomie skorzystała z wyrządzonej wspólnocie szkody. Nałożenie na właściciela lokalu w myśl § 4 ust. 2 regulaminu wyłącznej odpowiedzialności za zachowanie osób trzecich, którym powierzył wykonywanie określonych czynności w sytuacji, gdy właściciel lokalu (GminaW.) nie ponosi winy w wyborze lub wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności stoi w sprzeczności zart. 415 k.c.w związku zart. 429 k.c.
Zdaniem powódki treść § 4 ust. 2 regulaminu nakładająca na właściciela odpowiedzialność za czyny posiadacza lokalu (innego niż właściciel), za zachowanie osób przez niego zaproszonych lub korzystających z jego lokalu z innej przyczyny lub osoby zajmującej lokal bez tytułu prawnego narusza (poza przepisami powołanymi powyżej) zasady współżycia społecznego.
Strona powodowa twierdziła przy tym, że wskazany przepis§ 4 ust. 10, który umożliwia zarządcy wejście do lokalu pod nieobecność właściciela, naruszaart. 13 ust. 2 ustawy o własności lokaluorazart. 140 k.c.Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2 powołanej ustawy na żądanie zarządu właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Zgodnie z cytowanym przepisem zarząd, aby móc wejść do lokalu, powinien w pierwszej kolejności zgłosić żądanie wejścia do lokalu. Żądanie takie, w określonych w ustawie okolicznościach, nie może zostać przez właściciela rozpatrzone negatywnie. Podkreśliła, żeustawa o własności lokalinie przewiduje możliwości wejścia przez zarządcę do lokalu pod nieobecność właściciela. Zarządca nie może zaś powołać się na prawo przysługujące właścicielowi na podstawieart. 10 ust. 1o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianieKodeksu cywilnego(który to przepis przewiduje, że właściciel ma prawo wstępu w obecności m.in. policji do jego własnego lokalu pod nieobecność najemcy lub w przypadku braku jego zgody, w przypadku awarii wywołującej szkodę lub zagrażającej bezpośrednio powstaniem szkody; Dz. U. 2001, Nr 71, poz. 733 z późn. zm.). Podniosła, że zarządca nie posiada takiego zezwolenia ustawowego, w związku z czym wejście zarządcy do lokalu właściciela pod jego nieobecność będzie bezprawne, w szczególności będzie naruszać prawo własności właściciela bowiem zgodnie zart. 140 k.c.właściciel może,z wyłączeniem innych osób,korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy.
Strona powodowa podniosła także, że § 5 ust. 2 regulaminu, który ogranicza korzystanie z nieruchomości wspólnej poprzez nazbyt surowe ograniczenie pory trzepania dywanów, odzieży i pościeli narusza przepisart. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali. Zgodnie z powołanym przepisem właściciel jest obowiązany do korzystania z nieruchomości wspólnej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli. Zdaniem strony powodowej, postanowienie § 5 ust. 2 regulaminu nazbyt rygorystycznie reguluje kwestie trzepania dywanów, posieli i odzieży stanowiąc, że czynności te mogą się odbywać wyłącznie w godzinach 8.00-18.00 w dni powszednie oraz w soboty w godzinach 11.00-15.00. Twierdziła, że wyznaczona dla tych czynności pora może uniemożliwiać poszczególnym właścicielom całkowicie ich wykonywanie. Godziny ustalone w regulaminie mogą się często pokrywać z godzinami pracy mieszkańców uniemożliwiając im tym samym wykonywanie takich czynności w ogóle. Zupełnie niezasadne jest również wyłączenie możliwości trzepania dywanów, pościeli i odzieży w niedziele. Zdaniem powódki, do niniejszej kwestii powinny odnosić się postanowienia odnośnie ciszy nocnej tj. § 5 ust. 1 regulaminu. Dopiero w przypadku naruszenia ciszy nocnej przez trzepanie dywanów, pościeli i odzieży można by mówić o utrudnieniu innym współwłaścicielom korzystania z nieruchomości wspólnej.
Ponadto, zdaniem strony powodowej, postanowienie § 5 ust. 2 naruszaart. 144 k.c.stanowiący, że właściciel powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednichponad przeciętna miarę,wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Strona powodowa podniosła, że zakreślenie pory trzepania dywanów, pościeli postanowieniem § 5 ust. 2 regulaminu jest zbyt rygorystyczne i wychodzi zdecydowanie ponad regulacjeart. 144 k.c.ograniczając nadto prawa właścicieli lokali. Nie można się bowiem zgodzić z poglądem, że zwyczajne trzepanie dywanu w sobotę o godzinie 16:30 zakłócałoby ponad przeciętna miarę korzystanie z nieruchomości sąsiednich bądź utrudniało korzystanie innym współwłaścicielom z nieruchomości wspólnej.
Strona powodowa twierdziła także, że § 5 ust. 13 regulaminu, który zobowiązuje właścicieli do ponoszenia kosztów naprawy szkód wyrządzonych przez najemcę naruszaart. 415 k.c.Ponadto wskazała, że rzeczone postanowienie powiela błąd postanowienia § 4 ust. 2 nakładając odpowiedzialność na właściciela za szkodę wyrządzona przez osobę trzecią (najemcę), tym samym odnoszą się do niego zarzuty podniesione powyżej. Ponadto, wskazała, że literalna wykładnia skarżonego zapisu regulaminu stanowiącego, że koszty napraw szkód wyrządzonych przez właściciela lub najemcę urządzeń przeznaczonych do wspólnego ubytku ponosi właściciel bądź najemca,może prowadzić do sytuacji, w której właściciel będzie ponosił koszty napraw szkód wyrządzonych przez najemcę albo najemca będzie ponosił koszty napraw szkód wyrządzonych przez właściciela. Zdaniem powódki rzeczone postanowienie regulaminu reguluje odpowiedzialność właściciela bądź najemcy w sposób odmienny aniżeli czyni tokodeks cywilnywart. 415 k.c.Dyspozycjaart. 415 k.c.ustanawia ogólna regułę odpowiedzialności deliktowej i za jej podstawę przyjmuje winę, stanowiąc, że kto z winy własnej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przepisart. 415 k.c.statuuje ogólną zasadęodpowiedzialności za czyny własne.Odpowiedzialność za działania innych osób (np. najemcę), podobnie jak odpowiedzialność za zwierzęta, rzeczy, związana z użyciem sił przyrody czy za produkt niebezpieczny, stanowi wyjątek od tej ogólnej zasady i została szczegółowo uregulowana wart. 422, 429, 433, 435, 449 (1) k.c.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Ponadto, domagała się zasądzenia na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Przyznała, że właściciele nieruchomości wspólnej przyul. (...)w drodze indywidualnego zbierania głosów podjęli uchwałę nr(...)w sprawie regulaminu porządku domowego. Dodała, że po analizie prawnej i faktycznej przyjmuje za zasadne uwagi strony powodowej i zamierza zweryfikować do końca I kwartału 2013 r. treść przyjętego regulaminu porządku domowego, przy uwzględnieniu wniosków i postulatów właścicieli, w tym również powodowej GminyW., zwołując coroczne zebranie Wspólnoty Mieszkaniowej przyul. (...). Jednakże, ustosunkowując się do przedstawionych w pozwie zarzutów odnośnie treści § 3ust. 2 oraz §4 ust. 10 wskazała, że w celu ułatwienia pozwanej Wspólnocie kontaktów w przypadku awarii lub innych zdarzeń losowych zarządca winien posiadać informację o danych kontaktowych do właściciela lub też najemcy. Wielu właścicieli lokali wynajmuje swoje mieszkania studentom, czy członkom rodziny, nie informując zarządcy o aktualnym miejscu pobytu, co powoduje utrudnienia i problemy (nagłe awarie) z szybkim kontaktowaniem się i udostępnieniem lokalu. Prawdopodobnie celem i intencją właścicieli lokali w sformułowaniu tej treści regulaminu było ułatwienie i zdyscyplinowanie właścicieli do podawania danych kontaktowych, a nie angażowania służb porządkowych (policji, straży miejskiej) do poszukiwania adresu właściciela.
Podniosła, że zgodnie zart. 13 ust. 2 ustawy o własności lokaliwłaściciel lokalu ma obowiązek udostępnienia lokalu w celu usunięcia awarii w urządzeniach wspólnych, a także wyposażenia budynku lub jego części względnie innych lokali w dodatkowe instalacje. Nie bez znaczenia jest fakt, że w sytuacji nie cierpiącej zwłoki występowanie do sądu o wydanie stosownego zarządzenia w trybie przepisów o zabezpieczeniu roszczenia może spowodować zbędne wydłużenie akcji może nawet ratującej zdrowie i życie i zapobiega zwiększenie szkód.
Odnośnie postanowień § 4 ust. 2 regulaminu strona pozwana wskazała, że nałożenie obowiązku przestrzegania uchwalonego regulaminu nie stanowi w żaden sposób naruszenia przepisów o odpowiedzialności deliktowej, a wręcz przeciwnie, obowiązek ten wynika wprost zart. 13 ustawy o własności lokali, który stanowi, że właściciel jest obowiązany przestrzegać porządku domowego. Tym bardziej budzi zdziwienie przywołanie w pozwieart. 433 k.c.,422 k.c.,429 w zw. zart. 427 k.c.skoro powodowa GminaW.co do zasady ponosi odpowiedzialność jako właściciel. W tej sytuacji strona pozwana pomija polemikę odnośnie ewentualnych przyszłych zdarzeń i podstaw odpowiedzialności deliktowej właściciela albowiem jest ona uzależniona od określonego stanu faktycznego i okoliczności wpływających na określenie podstawy prawnej. Dodała, że GminaW.jako jeden z właścicieli w nieruchomości wspólnej nie może uwolnić się z odpowiedzialności poprzez kwestionowanie zapisów w uchwalonym regulaminie porządku .
Odnosząc się do zastrzeżeń złożonych w pozwie odnośnie treści § 5 ust.2 regulaminu wskazała, że nie sposób się zgodzić się z tym, że jest to zapisnieracjonalny i restrykcyjny. Właściciele nieruchomości wspólnej ze względu na silne wzajemne zależności podlegają wielu ograniczeniom gdy chodzi o korzystanie znieruchomościwspólnej (co wynika z łączącego ich stosunku współwłasności ale także korzystania z ich własnych lokali). Mają też zobowiązania względem wspólnoty mieszkaniowej jako całości. Zestawienie tych obowiązków zostało przez ustawodawcę dokonane w cytowanymart. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali. Nie jest to wyliczenie wyczerpujące ani szczególnie precyzyjne, ale daje obraz sytuacji prawnej właścicieli lokali w ramach wspólnoty mieszkaniowej. Dlatego też w ocenie strony pozwanej uchwalenie przez właścicieli obowiązku określonego zachowania członków wspólnoty, tj. ograniczenia porytrzepaniadywanów, pościeli itp. nie stanowi w żaden sposób naruszenia obowiązujących przepisów, ale stanowi wyraz ich woli we wspólnym korzystaniu z nieruchomości. Podniosła, żeart. 51 §1 kodeksu wykroczeńrównież wprowadza zakaz zakłócania spokoju, porządku publicznego, spoczynku nocnego w porze nocnej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Strona powodowa GminaW., jest członkiem pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przyul. (...). Jest to tzw. duża wspólnota mieszkaniowa. Zarząd nieruchomością wspólną został powierzonyspółce (...)(...)” sp. z o.o. weW..
(okoliczności bezsporne)

W dniu 5 września 2012 r. większością głosów właściciele lokali podjęli uchwałę nr(...)w sprawie regulaminu porządku domowego. Uchwała została podjęta w trybie indywidualnego zbierania głosów.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

Przepis § 3 ust. 2 uchwały stanowi, że właściciel lokalu jest zobowiązany powiadomić Zarządcę o fakcie przejścia własności, wynajęcia lub wydzierżawienia lokalu albo o zmianie jego przeznaczenia oraz podać dane kontaktowe najemcy, dzierżawcy oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu, jak również informować Zarządcę o wszystkich istotnych zmianach z tym zakresie.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

Przepis § 4 ust. 2 uchwały stanowi, że właściciel ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie regulaminu przez mieszkańców i inne osoby trzecie, korzystające z jego własności oraz ponosi odpowiedzialność materialną za szkody wyrządzone w mieniu Wspólnoty Mieszkaniowej z winy własnej lub osób trzecich przebywających lub korzystających z jego lokalu.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

Przepis § 4 ust. 10 uchwały stanowi, że jeśli właściciel, lokator, mieszkaniec, użytkownik lokalu lub inne osoby reprezentujące jego prawa są nieobecne bądź odmawiają udostępniania lokalu, o którym mowa w pkt 9, Zarządca ma prawo wejść do lokalu w obecności funkcjonariuszy policji bądź straży miejskiej lub innych służb.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

Przepis § 5 ust. 2 uchwały stanowi, że trzepanie dywanów, pościeli, odzieży może odbywać się tylko w miejscach na ten cel przeznaczonych w dniu powszednie w godzinach od 8.00 do 18.00, w soboty od 11.00 do 15.00.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

Przepis § 5 ust. 13 uchwały stanowi, że koszty napraw szkód wyrządzonych przez właściciela lub najemcę urządzeń przeznaczonych do wspólnego użytku ponosi właściciel lub najemca.
(dowód: uchwała z dnia 5 września 2012 r. nr(...), k. 19-27)

O podjęciu uchwały strona powodowa została zawiadomiona przez zarządcę pismem z dnia 17 września 2012 r., doręczonym w dniu 25 września 2012 r.
(dowód: pismo(...) sp. z o.o.z dnia 17 września 2012 r., k. 28)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemal w całości.
W niniejszej sprawie strona powodowa domagała się uchylenia w części uchwały nr(...)właścicieli lokali w nieruchomości położonej weW.przyul. (...)z dnia 5 września 2012 r. w sprawie regulaminu porządku domowego tj. jej postanowień § 3 ust. 2, § 4 ust. 2, § 4 ust. 10, § 5 ust. 2 oraz § 5 ust. 13 uchwały, zarzucając, że wskazane postanowienia uchwały są niezgodne z prawem.
Podstawę prawną roszczeń powódki stanowił przepisart. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zgodnie z którym właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Tego typu powództwo może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów (art. 25 ust. 1a powołanej ustawy).
Sporna uchwała została zaskarżona przez stronę powodową do Sądu z zachowaniem przewidzianego w art. 25 ust. 1a powołanej ustawy terminu. Uchwała ta została bowiem podjęta w trybie indywidualnego zbierania głosów, a o jej treści strona powodowa została powiadomiona w dniu 25 września 2012 r., pozew o uchylenie wskazanej uchwały został zaś wniesiony w dniu 2 listopada 2012 r.

Zaskarżanie do sądu uchwały właścicieli lokali na podstawieart. 25 ust. 1 ustawy o własności lokalibędzie skuteczne, jeśli zostanie spełniona któraś z określonych w tym przepisie przesłanek, tj. uchwała nie będzie zgodna z prawem, nie będzie zgodna z umową właścicieli lokali, będzie naruszała zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób niż przez naruszenie zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną będzie naruszała interesy właściciela lokalu, który składa skargę.

W świetle materiału procesowego zebranego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że żądanie częściowego uchylenia uchwały pozwanej Wspólnoty w sprawie regulaminu porządku domowego było zasadne, z tym jednak zastrzeżeniem, że w odniesieniu do zaskarżonych postanowień § 3 ust. 2 oraz § 4 ust. 10 uchwały podlegały one uchyleniu jedynie w części.
W pozwie strona powodowa domaga się uchylenia § 3 ust. 2 uchwały, który stanowi, że właściciel lokalu jest zobowiązany powiadomić Zarządcę o fakcie przejścia własności, wynajęcia lub wydzierżawieni lokalu albo o zmianie jego przeznaczenia oraz podać dane kontaktowe najemcy, dzierżawcy oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu, jak również informować Zarządcę o wszystkich istotnych zmianach z tym zakresie. Niemniej, z uzasadnienia pozwu wynikało, że powódka postanowienia tego przepisu kwestionuje jedynie w części, w jakiej właściciel lokalu został zobowiązany podać Zarządcy dane kontaktowe najemcy, dzierżawcy oraz innych osób zamieszkałych lub uprawnionych do korzystania z lokalu. Przepis § 3 ust. 2 uchwały we wskazanej części Sąd uznał za niegodny z prawem, tj. przepisami ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 1997, nr 133, poz. 883 ze zm.), w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 1. Przepis ten stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Należy zauważyć, że zaskarżona regulacja uchwały nakłada na właściciela lokalu (w tym również na powodową GminęW.) bezwzględny obowiązek udostępnienia (a więc przetwarzania w rozumieniu art. 7 pkt 2 ustawy) danych osobowych w sytuacji, gdy ustawa udostępnienie danych uzależnia od zgody osoby, której dane dotyczą. Zaskarżona uchwała w rozważanym zakresie narusza zatem interesy właściciela albowiem może rodzić jego odpowiedzialność z tytułu bezprawnego ujawnienia danych osobowych najemców lub osób zajmujących lokale na podstawie innego stosunku prawnego. Zdaniem Sądu nie można na właściciela lokalu nakładać bezwzględnego obowiązku przekazania Zarządcy danych kontaktowych najemców i innych osób, albowiem jego realizacja uzależniona jest od zgody osób, których dane te dotyczą. W wypadku nieuzyskania takiej zgody właściciel lokalu nie będzie mógł zadośćuczynić obowiązkowi nałożonemu na niego przez Regulamin bez naruszeniaustawy o ochronie danych osobowych.
Wskazany przepis § 3 ust. 2 w pozostałym zakresie, tj. w takim, w jakim właściciel lokalu został zobowiązany powiadomić zarządcę o fakcie przejścia własności, wynajęcia lub wydzierżawienia lokalu albo o zmianie jego przeznaczenia, jak również informować Zarządcę o wszelkich istotnych zmianach w tym zakresie, w istocie nie został zakwestionowany przez stronę powodową. Mimo, że zakresem zaskarżenia została objęta cała jednostka redakcyjna § 3 ust. 2 uchwały, to jednak strona powodowa nie podniosła żadnych twierdzeń dla wykazania, że przepis w pozostałej części jest niezgodny z prawem. W tej części powództwo podlegało zatem oddaleniu.

Za niezgodny z prawem należało także uznać § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały, który stanowi, że właściciel ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie regulaminu przez mieszkańców i inne osoby trzecie, korzystające z jego własności oraz ponosi odpowiedzialność materialną za szkody wyrządzone w mieniu Wspólnoty Mieszkaniowej z winy własnej lub osób trzecich przebywających lub korzystających z jego lokalu. Powołany przepis rozszerza zakres odpowiedzialności właściciela lokalu również za czyny (nieprzestrzeganie regulaminu, wyrządzenie szkody w mieniu), których dopuściły się inne osoby, za które w świetleart. 415 k.c.,art. 433 k.c.,art. 422 k.c.,art. 429 k.c.,art. 427 k.c.,art. 361 k.c.iart. 362 k.c.właściciel nie ponosiłby odpowiedzialności. Z powyższego względu należy się zgodzić z twierdzeniem strony powodowej, że rozważana regulacja narusza także jej interes albowiem wbrew jej wolide factoprowadzi do rozszerzenia jej odpowiedzialności w sytuacjach, w których od tej odpowiedzialności mogłaby się zwolnić.

Powyższe uwagi należy także odnieść do zaskarżonego § 5 ust. 13 uchwały, który stanowi, że koszty napraw szkód wyrządzonych przez właściciela lub najemcę urządzeń przeznaczonych do wspólnego użytku ponosi właściciel lub najemca. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że, przepis ten został sformułowany w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny. Użycie spójnika „lub” może skutkować rozszerzeniem odpowiedzialności właściciela za czyny np. popełnione przez najemców i odwrotnie, za które w świetle przepisów ustawy właściciel nie ponosiłby odpowiedzialności.

W pozwie strona powodowa domaga się także uchylenia § 4 ust. 10 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym jeśli właściciel, lokator, mieszkaniec, użytkownik lokalu lub inne osoby reprezentujące jego prawa są nieobecne bądź odmawiają udostępniania lokalu, Zarządca ma prawo wejść do lokalu w obecności funkcjonariuszy policji bądź straży miejskiej lub innych służb. Niemniej, z uzasadnienia pozwu wynikało, że powódka postanowienia tego przepisu kwestionuje jedynie w części, w jakiej Zarządca został uprawniony do wejścia do lokalu w obecności funkcjonariusza policji bądź straży miejskiej lub innych służb, jeżeli właściciel, lokator, mieszkaniec, użytkownik lokalu lub inne osoby reprezentujące jego prawa są nieobecne w lokalu. Przepis § 4 ust. 10 uchwały we wskazanej części Sąd uznał zaś za niegodny z prawem, tj. przepisami art. 13 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 24 czerwca 2012 r. o własności lokali (Dz. U. 1994 nr 85, poz. 388 ze zm.) iart. 140 k.c.Zdaniem Sądu, umożliwienie Zarządcy wejścia do lokalu pod nieobecność właściciela, lokatora, mieszkańca, użytkownika lokalu lub innych osób reprezentujących jego prawa stanowiłoby zbyt daleko idącą ingerencję w prawo własności. Żaden przepis ustawy nie dopuszcza bowiem możliwości wejścia do lokalu podczas nieobecności właściciela. Wejście do lokalu możliwe jest jedynie za zgodą właściciela. Jednocześnieustawa o własności lokalinakłada na właściciela lokalu obowiązek udostępnienia lokalu zarządowi, np. w razie awarii. W razie odmowy właściciela możliwe jest wyegzekwowanie tego prawa na drodze sądowej, względnie za pośrednictwem właściwych organów, np. policji. W wypadku lokali wynajmowanych przez gminę to właściciel w określonych wypadkach może wejść do wynajmowanego lokalu, np. w asyście policji.
Wskazany przepis § 4 ust. 10 zaskarżonej uchwały w pozostałym zakresie, w jakim zarządca został uprawniony do wejścia do lokalu w razie odmowy udostępnienia lokalu, w istocie nie został zakwestionowany przez stronę powodową. Mimo, że strona powodowa zaskarżyła całą jednostkę redakcyjną tj. w całości § 4 ust. 10 uchwały, nie podniosła jednak żadnych twierdzeń celem wykazania, że przepis w pozostałej części jest niezgodny z prawem. W tej części zatem powództwo także podlegało oddaleniu.

Za niezgodny z prawem należało także uznać § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały, który stanowi, że trzepanie dywanów, pościeli, odzieży może odbywać się tylko w miejscach na ten cel przeznaczonych w dniu powszednie w godzinach od 8.00 do 18.00, w soboty od 11.00 do 15.00. W ocenie Sądu zaskarżona regulacja jest niezgodna z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2012r. o własności lokali iart. 144 k.c.Zdaniem Sąd, powyższe uregulowanie wprowadza zbyt dalekie ograniczenia w zakresie korzystania przez właścicieli z nieruchomości wspólnej. Czynności trzepania dywanów, pościeli, odzieży również w innych dniach i porach dnia niż wskazane w rozważanym przepisie regulaminu również może odbywać się z poszanowaniem praw innych współwłaścicieli.

Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie Sąd oparł się na niekwestionowanych przez strony w toku postępowania dowodach w postaci dokumentów, a w szczególności: uchwale z dnia 5 września 2012r. nr(...)oraz pisma(...) sp. z o.o., informującego powódkę o treści podjętej uchwały. Sąd nie poczynił natomiast ustaleń w oparciu o zeznania świadkówH. B.,M. C.,T. J.albowiem świadkowie ci nie posiadali wiedzy w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie wart. 100 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Wobec tego, że strona powodowa utrzymała się ze swoim żądaniem prawie w całości, Sąd obowiązkiem zwrotu kosztów obciążył w całości stronę pozwaną. Na zasądzoną kwotę 380,00 zł składa się kwota 200,00 zł uiszczona przez stronę powodową tytułem opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 180,00 zł kosztów zastępstwa prawnego (§ 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z§ 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).