Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 290/12
Data wyroku: 2013-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Wiatr, Zdzisław Klasztorny, Krzysztof Szynk
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 par. 1 kpk, art. 624 par. 1 kpk

Sygn. akt II AKa 290/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lutego 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Zdzisław Klasztorny

Sędziowie:

SA Maria Wiatr
SO del. Krzysztof Szynk (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Kamila Jarosińska

przy udzialeJ. P., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r.
sprawy

R. G.

oskarżonego zart. 18 §2 kkw zw. zart. 310 §1 kkw zw. zart. 310 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 §1 kk;art. 310 §2 kkw zb. zart. 286 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 64 §1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II K 58/11
na podstawieart. 437 §1 kpkiart. 624 §1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. D.– Kancelaria Adwokacka wP.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję.

Sygn. akt II Aka 290/12

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 października 2012 roku , wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 58/11 , Sąd Okręgowy w Płocku uznałR. G.za winnego tego , że : w nieustalonych dniach w okresie od początku listopada 2006 roku do 19 lutego 2007 roku i od 31 lipca 2007 roku do 22 sierpnia 2008 roku wP.,T.powiatP.,R.powiatP.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , działając również wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą , wielokrotnie przyjmował od ustalonej osoby celem puszczenia w obieg podrobione polskie pieniądze w postaci banknotów o nominale 100 złotych w ilości nie mniejszej niż 894 sztuki , nie dokonując za nie zapłaty , bądź płacąc po 25 złotych za sztukę , zaś w dniu 22 sierpnia 2008 roku na targowisku miejskim wP., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , dokonując zakupu wypatroszonej kaczki odS. C., puścił w obieg podrobiony przez ustaloną osobę i przyjęty od niej polski pieniądz w postaci banknotu o nominale 100 złotych seria i numer(...), wprowadzając przy tym w błądS. C.co do autentyczności banknotu i doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wydanie kaczki o wartości 30 złotych oraz pieniędzy w kwocie 70 złotych , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawiania wolności , będąc skazany za umyślne przestępstwo podobne to jest czynu wypełniającego znamionaart. 310 § 2 kkiart.286 § 1 kkw zw zart. 12 kkw zw zart. 64 § 1 kkw zw zart. 11 § 2 kk.
Za przypisane przestępstwo Sąd Okręgowy w Płocku na podstawie
art. 310 § 2 kkw zw zart. 11 § 3 kkwymierzyłR. G.karę 5 lat pozbawienia wolności .
Powyższym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku zasądził na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego wynagrodzenie tytułem udzielonej pomocy prawnej . Nadto , na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolniłR. G.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych , obciążając nimi Skarb Państwa .
Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego . Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił wydanemu orzeczeniu :
1. obrazę przepisów postępowania –art. 4 , 7 i 410 kpk, która miała istotny wpływ na treść wyroku wskutek dowolnej , sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania , wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego co przejawiło się w :
-uznaniu za wiarygodnych wyjaśnieńZ. N.i uczynienia ich podstawą wyroku w sytuacji gdy całokształt depozycji składanych przez tego świadka świadczy o tym , iż jest on osobą niewiarygodną , bezpodstawnie pomawiającą inne osoby , żyjącą z procederu jakim jest fałszowanie znaków płatniczych , a jego depozycje cechuje zmienność , nielogiczność i liczne sprzeczności , których z uwagi na sytuację procesową świadka nie udało się zweryfikować w toku rozprawy głównej , a świadek ten wielokrotnie zasłaniał się niepamięcią , bądź też zatajał fakty , zaś jego pomówienia nie znalazły potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym ;
-nie dostrzeżenia faktu , żeZ. N.będąc pozbawionym wolności miał możliwość utrzymywania kontaktów telefonicznych z osobami trzecimi, zwłaszcza z żoną , co skutkowało ustalaniem wspólnej wersji wydarzeń o czym świadczy treść protokołów przesłuchań małżonkówN., albowiem ich depozycje złożone w tym zakresie ze sobą korelują , mimo wcześniejszych w tym zakresie sprzeczności ;
- błędnej ocenie zeznańM. N.w zakresie , w jakim Sąd przyznał im walor wiarygodności w sytuacji, gdy zeznania te nacechowane są nieszczerością , chęcią umniejszenia winy swojej i męża;
- zbagatelizowaniu faktu , że małżonkowieN.mieli motywy by pomówić oskarżonegoR. G.albowiem odmówił on pomocyM. N.w organizowaniu ucieczki jej męża ;
- błędnej ocenie zeznań świadkówT. G.,B. K.,
B. K.,A. Ł., którzy również zostali pomówieni przez
Z. N.i podawali motywy tych pomówień , które częściowo potwierdzały wyjaśnienia oskarżonego ;
- błędnej ocenie wyjaśnień oskarżonegoR. G., który konsekwentnie nie przyznawał się do czynu z punktu I aktu oskarżenia , wyjaśniał przyczyny takiego stanowiska i podawał okoliczności w jakich wszedł w posiadanie podrobionych dokumentów ,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na dowolnym ustaleniu , że oskarżonyR. G.dopuścił się stawianego mu w akcie oskarżenia czynu z punktu I , w sytuacji gdy brak jest na to przekonujących dowodów , a ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meritii w przeważającej mierze zostały oparte o wyjaśnieniaZ. N., który składając określone depozycje liczył na korzystne rozstrzygnięcie w swojej sprawie , a nadto świadka , którego wyjaśnienia są nielogiczne , niespójne i niekonsekwentne i nie zostały poparte żadnymi innymi dowodami , co w przypadku dowodu z pomówienia jest niezwykle istotną kwestią , a inne dowody nie dają podstaw do wykluczenia wersji prezentowanej przez oskarżonego , który przyznał , iż był odbiorcą falsyfikatów jednak nie w takim zakresie i ilości , a za wszystkie posiadane i puszczane w obieg podrobione pieniądze został już prawomocnie skazany .
Powołując się naart. 427 1 kpkiart. 437 § 2 kpkobrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. G.od stawianego mu zarzutu w punkcie I aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania .
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Wniesioną apelację uznać należy za bezzasadną w stopniu oczywistym .
Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Okręgowy w należyty sposób wyjaśnił sprawę i wnikliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy . Nie przekroczył przy tym granic swobody jaką zakreślaart. 7 kpk. Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych konieczne jest podkreślenie , iż obrońca oskarżonego podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych , spowodowany naruszeniem zasady obiektywizmu (art.4 kpk) , zasady swobodnej oceny dowodów (art.7 kpk) nie przedstawił racjonalnych argumentów na poparcie swojego stanowiska .
Sąd I Instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny odniósł się do wszystkich okoliczności i dowodów , jakie ujawnione zostały w czasie rozprawy. To na ich podstawie także , dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych . W sposób zasługujący na aprobatę wykazał sprawstwo i winęR. G..
Bez wątpienia podstawowym dowodem w sprawie są wyjaśnieniaZ. N., który skorzystał przed Sądem I instancji z prawa do odmowy złożenia zeznań . Nie sposób podzielić jednak poglądu autora apelacji , iż składane przez niego wyjaśnienia dotknięte są nielogicznością i licznymi sprzecznościami . Nie sposób nie dostrzec w tym kontekście , iż apelujący poza twierdzeniem ,iż tego rodzaju sprzeczności w składanych przezZ. N.wyjaśnieniach występują , nie wskazuje jednak , jakich zdarzeń z udziałemR. G., czy jakich fragmentów wyjaśnień czy zeznańZ. N., sprzeczności te mają dotyczyć . Nie sposób nie zwrócić także uwagi , iż Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wydanego wyroku odniósł się do kwestii związanej z transakcją przekazaniaR. G.500 podrobionych banknotów 100 złotowych . To , iżZ. N.zmodyfikował podczas przesłuchania przed Sądem swoje wyjaśnienia odnośnie tego , kto fizycznie przekazałR. G.owe banknoty nie może stanowić o podważeniu wiarygodności jego wyjaśnień dotyczących oskarżonego.Z. N.podtrzymał przecież w sposób jednoznaczny , iżR. G.był odbiorcą 500 podrobionych banknotów 100 złotowych .
Analiza wyjaśnieńZ. N.w zakresie dotyczącymR. G.jak i innych osób , które miały uczestniczyć w procederze przyjmowania i puszczania w obieg podrobionych banknotów , a które wskazane zostały przezZ. N., dokonana przez Sąd I instancji , także przez pryzmat innych dowodów zgromadzonych w sprawie nie daje podstaw do podzielenia twierdzeń zawartych w apelacji, jakoby cechowała je zmienność , nielogiczność i liczne sprzeczności . Zaakcentowania wymaga , iż Sąd meritii dokonał oceny wyjaśnieńZ. N.także w odniesieniu do innych dowodów w sprawie, w szczególności także w kontekście wyjaśnień składanych przez oskarżonego , który przyznał , iż utrzymywał zeZ. N.kontakty , których celem było m.innymi przyjmowanie i puszczanie w obieg podrobionych banknotów. Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutami apelacji jakoby depozycjeZ. N.nie zostały poparte żadnymi innymi dowodami . Przekonują o tym fragmenty uzasadnienia wyroku w których Sąd Okręgowy odwołuje się także do innych dowodów potwierdzających okoliczności wynikające z wyjaśnień i zeznańZ. N..
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zbagatelizowania przez Sąd
I instancji okoliczności dotyczącej posiadania przezZ. N.telefonu komórkowego w czasie gdy był tymczasowo aresztowany , wskazać należy , iż Sąd meritii dostrzegł ten fakt o czym świadczą pisemne motywy wyroku . Nie sposób także zgodzić się z twierdzeniami apelującego , iż doszło do uzgodnień wersji międzyZ. N., a jego żoną . Posiadanie telefonu komórkowego , jak wynika z poczynionych ustaleń posłużyłoZ. N.i jego żonie do innych , przestępczych celów .Za gołosłowny uznać należy zatem zarzut wykorzystania przezZ. N.posiadanego telefonu do ustalania z żoną wspólnej wersji zdarzeń . Należy założyć bowiem , iż gdyby do takiej sytuacji doszło , toM. N.przekazałaby organom ścigania , na określonym etapie postępowania wersję co najmniej zbieżną z wersją prezentowaną przez swojego męża , czego jednak nie uczyniła, wykazując określoną niechęć do składania wyjaśnień i zeznań dotyczącychR. G..
Rację ma skarżący natomiast w tym zakresie ,,iż zeznania i wyjaśnieniaM. N.dalekie są od konsekwencji i jednoznaczności” . Okoliczność tę Sąd I Instancji dostrzegł jednak , dokonując oceny depozycji tego świadka z daleko idącą ostrożnością , a ustalając stan faktyczny przywołał jedynie te fragmenty relacjiM. N., które nie były kwestionowane przez samego oskarżonego czy też w zakresie ustaleń w istocie obojętnych dla odpowiedzialności karnejR. G..
Bez wątpieniaZ. N.to osoba z przeszłością kryminalną . Można także zakładać , iż obeznana z niektórymi przynajmniej instytucjami prawa karnego . Niejednokrotnie jak uczy praktyka orzecznicza osoby chcące skorzystać z dobrodziejstwaart. 60 kkpróbują podawać organom ścigania okoliczności popełnienia przez inne osoby czynów przestępnych w sposób , który wpływa na ich odpowiedzialność karną , dążąc jednocześnie do umniejszenia swojej roli . Rzecz jednak w tym , co dostrzegł także Sąd Okręgowy , iż w sytuacji w jakiej znalazł sięZ. N.ewentualne bezpodstawne pomawianie innych osób o czyny których nie popełnili , a których przedmiotem było przyjmowanie czy puszczanie w obieg podrobionych banknotów 100 złotowych niejako automatycznie wpływało także na zakres jego odpowiedzialności . To przecieżZ. N.był osobą , która je fałszowała . Wskazywane ilości przyjętych przez inne osoby banknotów nie mogły pozostawać obojętne dla zakresu jego odpowiedzialności karnej , z czego musiał zdawać sobie sprawę . Podnieść także należy , iżZ. N.przyznał , iż z własnej woli podjął działania zmierzające do podrabiania banknotów , a kwestie związane z interpretacją jego wyjaśnień dotyczących
„ zamówień” składanych przez inne osoby jako podżegania do podrabiania banknotów , zostały przez Sąd I instancji ocenione w sposób zasługujący na aprobatę Sądu odwoławczego .
Nie można zgodzić się także z zarzutem podniesionym w apelacji obrońcy , jakoby Sąd I instancji zbagatelizował także inne kwestie związane z ewentualnymi motywami , jakie mogły skłonićZ. N.do pomówieniaR. G.o zachowania jakich się nie dopuścił ,
o czym świadczy fragment pisemnego uzasadnienia znajdujący na kartach 4524 odw.- 4525 akt sprawy . Na marginesie jedynie wskazać należy , iż za trafnością stanowiska tam wyrażonego przemawia także okoliczność , iż do złożenia propozycjiR. G., by pomógł w ucieczceZ. N.miało dojść ( co wynika z wyjaśnień samego oskarżonego ) pod koniec września 2008 roku , aZ. N.o czym świadczą protokoły jego przesłuchań ze śledztwa już wcześniej zdecydował się złożyć wyjaśnienia obciążające oskarżonego . Należy także wskazać , iż dokonując oceny wyjaśnieńZ. N.Sąd Okręgowy wbrew twierdzeniom apelującego wskazał wyczerpująco w uzasadnieniu wydanego wyroku , jakie okoliczności brał pod uwagę przydając walor wiarygodności relacjomZ. N., kwestionując wiarygodność tych dowodów , które jak wskazuje obrońca oskarżonego , częściowo potwierdzały wyjaśnieniaR. G.. Dokonując oceny wyjaśnień i zeznańT. G.,R. K.,B. K.czy

A. Ł.Sąd ten nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów . W oczywistym interesie tych osób , które wedługZ. N.miały przyjmować od niego podrobione banknoty i w sprawie których prowadzone jest odrębne postępowanie karne leżało przecież , by zdyskredytować wiarygodność złożonych przez niego wyjaśnień .
Odrzucić należy także podniesiony w apelacji obrońcy zarzut jakobyR. G.za przyjęcie odZ. N.wszystkich podrobionych banknotów w celu puszczenie ich w obieg został już prawomocnie skazany . Sąd I instancji dostrzegł trafnie , iż wyroki wydane przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy i Sąd Rejonowy w Płocku dotyczyły jedynie 6 , spośród ogólnej ilości banknotów przyjętych przezR. G., co znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w treści wyroku jak i jego pisemnym uzasadnieniu .
Podnieść należy także , iż sposób podrabiania banknotów , jaki stosowałZ. N.był czasochłonny . O skali jego przestępczej działalności świadczą jednak nie tylko wyjaśnienia jakie złożył . Dostrzec należy za Sądem I instancji fakt jego zatrzymania w dniu 22 listopada 2007 roku i ujawnienia przez Policję w miejscu jego zamieszkania arkuszy z nadrukowanymi jednostronnie banknotami o nominale 100 złotych , czy ujawnienie przyM. N., podczas jej zatrzymania w dniu 2 września 2008 roku 172 podrobionych banknotów o nominale 100 złotych .
Przywołane wyżej argumenty pozwalają także za niezasadny uznać zarzut naruszeniaart. 410 kpk. Apelujący nie wskazuje także w czym przejawiać się ma naruszenie przez Sąd orzekający w I instancji normy tego przepisu .
Zauważyć należy także , iż kwestia tego , czy jakaś ilość podrobionych banknotów przyjętych przezR. G.uległa zniszczeniu pozostaje obojętna dla jego odpowiedzialności karnej , skoro w zaskarżonym wyroku przypisano mu przyjęcie określonej ilości banknotów i puszczenie w obieg jednego z nich.
Na akceptację Sądu odwoławczego zasługują także wywody zawarte w uzasadnieniu Sądu I instancji odnoszące się do przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego i zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Podnieść należy , iżR. G.przyjmował banknoty od początku swojej przestępczej działalności , której dotyczy przedmiotowe postępowanie w jednoznacznie określonym celu , jakim było puszczenie ich w obieg .
Nie sposób także uznać , by kara wymierzona oskarżonemu , choć surowa, nosiła cechy rażącej niewspółmierności , szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę , iżR. G.pomimo kilkukrotnego skazania go za czyny polegające na puszczaniu w obieg banknotów podrobionych przezZ. N., nie zaprzestał tego procederu .
Na podstawie§ 14 ust.1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. Nr 163 z 2002 roku , poz.1348 z późniejszymi zmianami ) , Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwotę 738 złotych , uwzględniając kwotę należnego podatku VAT , tytułem nieopłaconych kosztów związanych z obroną z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym .
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd Apelacyjny zwolnił oskarżonegoR. G.od ponoszenia kosztów za instancję odwoławczą . Podstawą takiego rozstrzygnięcia były okoliczności związane ze zwolnieniem oskarżonego od kosztów sądowych przez Sąd I instancji .