Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1027/12
Data wyroku: 2012-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Węgrzynowska-Czajewska, Jerzy Andrzejewski, Michał Bober
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Sygn. akt III AUa 1027/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wG.
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jerzy Andrzejewski

Sędziowie:

SSA Michał Bober
SSA Małgorzata Węgrzynowska - Czajewska (spr.)

Protokolant:

Lidia Pedynkowska

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. w Gdańsku
sprawyS. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do emerytury
na skutek apelacjiS. R.
od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt IV U 1809/11

oddala apelację.

Sygn. Akt III AUa 1027/12

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 lipca 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i retach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) odmówiłS. R.prawa do emerytury.
S. R.w odwołaniu od powyższej decyzji zażądał jej zmiany i przyznania mu prawa do emerytury w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W trakcie rozprawy w dniu 31 października 2011 rokuS. R.złożył do protokołu nowy wniosek o przyznanie prawa do emerytury wobec rozwiązania umowy o pracę z dniem 198 października 2011 roku. Przy czym nie cofnął odwołania od decyzji z dnia 20 lipca 2011 roku.
Sąd postanowieniem z dnia 31 października 2011 roku przekazał nowy wniosek o przyznanie prawa do emeryturyZakładowi (...) OddziałwT.celem rozpoznania.
Po rozpoznaniu wniosku organ rentowy decyzją z dnia 28 listopada 2011 roku ponownie odmówił stanisławowiR.przyznania prawa do em,erytury ze względu na brak 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
S. R.zaskarżył również tę decyzję organu rentowego wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawda do emerytury z identycznym uzasadnieniem jak w sprawie dotyczącej odwołania od decyzji z 20 lipca 2011 roku.
Pozwany wniósł o oddalenie odwołania z tożsamym uzasadnieniem jak w sprawie wszczętej z odwołania od decyzji odmownej z 20 lipca 2011 roku.
Sąd zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2011 roku połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia obie sprawy na mocyart. 219 k.p.c.
Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012 roku oddalił odwołanie.

Sąd ustalił co następuje:

S. R.urodził się(...)roku.
W okresie od 1 września 1966 roku do października 1973 roku zatrudniony był na stanowisku montera samochodowego w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie(...)Oddział wT.. W czasie tego zatrudnienia ukończył w 1969 roku –(...) Szkołę Zawodowąw zawodzie mechanik pojazdów samochodowych i odbył zasadniczą służbę wojskową w okresie od 27 października 1970 roku do 16 października 1972 roku.
Z dniem 12 listopada 1973 rokuS. R.rozpoczął pracę w(...)Przędzalni (...)wT.na podstawie umowy o pracę na 7-dniowy okres próbny, a następnie na czas nieokreślony na stanowisku ślusarza wD.Głównego Mechanika w pełnym wymiarze czasu pracy. Z działu tego wyodrębniono WydziałN.(...)i Środków(...)i od l czerwca 1976 rokuS. R.pracował w wyodrębnionym wydziale na stanowisku ślusarza remontowego aż do 31 lipca 1976 roku. Od l sierpnia 1976 roku znowu pracował wD.Głównego Mechanika jako ślusarz remontowy do 28 lutego 1977 roku. Od l marca 1977 roku przeszedł na stanowisko ślusarza remontowego wD.(...)i zatrudniony był tam do 31 sierpnia 1978 roku.
W czasie zatrudnienia od 12 listopada 1973 roku do 31 sierpnia 1978 rokuS. R.zajmował się naprawami autobusów, samochodów, spychaczy pojazdów transportu wewnętrznego i lokomotywy należących do pracodawcy, który posiadał ponad 150 pojazdów. Wykonywał wyłącznie naprawy mechaniczne oraz bieżące przeglądy i konserwację środków transportu. Praca wykonywana była w kanałach, na poziomie zerowym i w warsztacie zakładowym naprzemiennie i dotyczyła zarówno naprawy silników jak i wszystkich pozostałych mechanizmów i podzespołów w tym oświetlenia, ogumienia, akumulatorów, hydrauliki, pomp ciśnieniowych i wtryskowych, hamulców, klocków hamulcowych, zbiorników paliwa i oleju i innych najdrobniejszych elementów wymagających naprawy bądź przeglądu mechanicznego. Transport wewnętrzny korzystał z wózków elektrycznych i spalinowych oraz ręcznych i wszystkie one były naprawiane również przez wnioskodawcę.
W okresie od 1 września 1978 roku do 30 listopada 1984 rokuS. R.zatrudniony był w Oddziale(...)jako ślusarz remontowy.
Wydział ten zajmował się wykańczaniem i uszlachetnianiem przędzy. Na tym oddzialeS. R.zajmował się faktycznie naprawami maszyn i pośrednio ich nastawianiem bo dokonywał regulacji w czasie napraw. Częściowo pracował na terenie Oddziału, a częściowo w przyległym warsztacie. Bieżącą konserwacją maszyn zajmował się inny wyznaczony pracownik.
Z uwagi na uszkodzenie słuchu i przeciwwskazanie do pracy w hałasie przeniesionoS. R.do pracy w magazynie części zamiennych na okres od l grudnia 1984 roku do 31 marca 1985 roku. W tym magazynie wnioskodawca wydawał rożnego rodzaju części do maszyn i wykonywał też prace ślusarskie np. przygotowywał wałki, łożyska.
W tym czasie na potrzeby uznania choroby zawodowej zakład pracy szczegółowo ustalił okresy zatrudnieniaS. R.od początku zatrudnienia i opisał je w aktach osobowych wnioskodawcy w następujący sposób:

1
od l września 1966 roku do 27 listopada 1973 roku w(...)w charakterze mechanika samochodowego

2
od 12 listopada 1973 roku do 31 maja 1976 roku w TPCz(...)Wydział(...)jako ślusarz

3
od I czerwca 1976 roku do 31 lipca 1976 roku w TPCz(...)WarsztatN.(...)jako ślusarz remontowy

4
od l sierpnia 1976 roku do 28 lutego 1977 roku w TPCz(...)-D.Głównego Mechanika jako ślusarz remontowy

5
od l marca 1977 roku do 31 sierpnia 1978 roku w TPCz(...)-D.(...)jako ślusarz remontowy

6
od l września 1978 roku do 30 listopada 1984 roku w TPCz(...)-Wydział Mechaniczny - Oddział Przeglądu i(...)jako ślusarz remontowy

7
od l grudnia 1984 roku do 31 marca 1985 roku w TPCz(...)-Magazyn (...)jako ślusarz

8
od 1 kwietnia 1985 roku do chwili obecnej w TPCz(...)-

Wydział(...)– O/(...)jako ślusarz remontowy.
Z dniem 1 kwietnia 1985 rokuS. R.zatrudniony był w Wydziale(...)– Oddział(...)najpierw jako ślusarz remontowy, a od 1 marca 1989 roku jako mechanik urządzeń cieplno-mechanicznych.
W dniu 21 maja 1985 rokuS. R.zdał egzamin kwalifikacyjny w zakresie prac remontowo-konserwacyjnych i montażowych przy urządzeniach przygotowania wody w kotłach parowych i wodnych, odbioru pary i wody gorącej oraz ciśnienia parowego i wody i wentylatorów.
Na stanowisku mechanika w elektrociepłowni wnioskodawca pracował aż do ustania zatrudnienia. Wykonywał tam prace polegające na smarowaniu maszyn smarami i olejami, a gdy nie wykonywał tej pracy brał udział w remontach mechanicznych maszyn(...).(...)wytwarzała prąd oraz energię cieplną dla zakładu i na potrzeby miastaT..
Wnioskodawca konserwował przekładnie, odżużlacze, transportery taśmowe, kotły i pompy.
Nie zajmował się turbiną i nie robił izolacji.
Zatrudnienie w TPCz(...)ustało z dniem 30 listopada 1991 roku.
W czasie zatrudnienia w TPCz(...)wnioskodawca korzystał dwukrotnie z urlopu bezpłatnego: od 28 grudnia 1990 roku do 29 grudnia 1990 roku i o 23 września 1991 roku do 15 października 1991 roku.
W okresie od 9 marca 1992 roku do 30 czerwca 2001 rokuS. R.zatrudniony był w(...) S.A.(...)na stanowisku rzemieślnika.
W dniu 28 lutego 2011 r.S. R.wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do emerytury. We wniosku zawarł oświadczenie o braku członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym oraz pozostawaniu w stosunku pracy. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji z 20 lipca 2011 roku wnioskodawca nadal pozostawał w stosunku pracy. Umowa o pracę rozwiązana została z dniem 19 października 2011 roku.
Decyzjami z 20 lipca 2011 roku i 28 listopada 2011 roku wydanymi na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2004 roku Nr 39, poz. 353 ze zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z uwagi na niewykazanie 15-lat stażu pracy w warunkach szczególnych wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Przy czym w pierwszej wskazano także na brak rozwiązania umowy o prace. Organ rentowy przyjął za udowodnione na dzień 31 grudnia 1998 roku 32 lata, 2 miesiące i 28 dni okresów składkowych i nieskładkowych.
Organ rentowy nie uznał natomiast jakiegokolwiek okresu pracy w warunkach szczególnych ubezpieczonego na podstawie świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Zakład pracy wystawił wnioskodawcy dwa różne świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Pierwsze z 4 grudnia 2000 roku o treści, z której wynikało, żeS. R.pracował w warunkach szczególnych:

-

od l września 1978 roku do 30 listopada 1984 roku,

od l kwietnia 1985 roku do 27 grudnia 1990 roku,

od 30 grudnia 1990 roku do 22 września 1991 roku,

od 16 października 1991 roku do 30 listopada 1991 roku

stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzenie oraz wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku ślusarz remontowy, ślusarz, mechanik urządzeń cieplno-mechanicznych wymienionym w wykazie A. dziale VII, II póz. 1,1 pkt 34 wykazu stanowiącego załącznik nr l do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego (Dz. Urz. Nr 7/87 z dnia 7 lipca 1987 roku).
Drugie z 19 lipca 2001 roku, z którego wynikał dłuższy okres pracy w warunkach szczególnych tj.

-

od l czerwca 1976 roku do 30 listopada 1984 roku

od l kwietnia 1985 roku do 27 grudnia 1990 roku

od 30 grudnia 1990 roku do 22 września 1991 roku

od 16 października 1991 roku do 30 listopada 1991 roku.

Rozbieżności podyktowane były jedynie przypuszczeniem, że praca od l czerwca 1976 roku do 31 sierpnia 1978 roku mogła być zaliczona do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bez dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego na tę okoliczność.
W dniu 14 stycznia 2011 roku zakład pracy wystawił kolejne świadectwo odpowiadające treścią świadectwa wystawionym 19 lipca 2001 roku.

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych, w tym w aktach ZUS i aktach osobowych wnioskodawcy z(...)Przędzalni (...)wT.(k. 78 akt sądowych), a także częściowo w oparciu o dowód z przesłuchania wnioskodawcy i świadków:J. Ć. (1),K. J.,P. K.,A. K..S. K. (1),M. O.iE. Z..
Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, gdyż były jasne, pełne, rzetelne, a nadto żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności i mocy dowodowej, co nie budziło także wątpliwości Sądu.
Akta osobowe Sąd pozyskał od przechowawcy i uznał za rzetelny i wiarygodny dowód. Były one systematycznie prowadzone przez pracodawcę i nie zawierały luk.
Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków w zakresie w jakim zeznawali oni na okoliczność rodzaju pracy ubezpieczonego przez cały okres zatrudnienia od 12 listopada 1973 roku do 30 listopada 1991 roku, gdyż były one spójne, logiczne i nie sprzeczne ze sobą oraz z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie w postaci dokumentów z akt osobowych wnioskodawcy. Świadkowie pracowali z wnioskodawcą na poszczególnych etapach jego zatrudnienia w różnych wydziałach i oddziałach i mogli potwierdzić rodzaj jego obowiązków.
Na okoliczność pracy przy naprawie samochodów, spychaczy, wózków, autobusów i lokomotywy w okresie od 12 listopada 1973 roku do 31 sierpnia 1978 roku niekwestionowaną wiedzę mieli świadkowie bezpośrednio pracujący z ubezpieczonym tj.P. K.iA. K..
Ostatecznie także wnioskodawca przyznał przed Sądem, że w wyżej wymienionym okresie pracował przy naprawie środków transportu w różnych warunkach (w kanałach, warsztacie i na poziomie zerowym) i wykonywał każdą konieczną naprawę mechaniczną w niczym się nie specjalizując.
Trzeba w tym miejscu wskazać, iż pierwsze dowodowe przesłuchanie wnioskodawcy na te okoliczności było odmienne, gdyż utrzymywał, iż pracował wyłącznie na produkcji. W aktach osobowych wnioskodawcy jest jednak pismo jego autorstwa z dnia 4 kwietnia 2001 roku, które wyraźnie wskazuje, że ubezpieczony miał świadomość wykonywania w okresie od początku zatrudnienia do 31 sierpnia 1978 roku tylko pracy w warsztacie samochodowym.
Na okoliczność okresu pracy na Oddziale(...)zeznawali świadkowieJ. Ć. (1),S. K. (1)iM. O., którzy byli bezpośrednimi współpracownikami ubezpieczonego i ich zeznania były zbieżne z zeznaniami wnioskodawcy. Wnioskodawca i świadekJ. Ć. (1)opisali pracę wykonywaną w magazynie części zamiennych. Natomiast rodzaj czynności wypełnianych przezS. R.w(...)opisali zgodnie świadkowieK. J.iE. Z.. Ich zeznania potwierdził wnioskodawca. Prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych regulujeart. 184 ustawy

      zdnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 roku. Nr 153, póz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po 31.12.1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku - w przypadku mężczyzn - 60 lat, jeżeli w dniu l stycznia
1999 r. spełnili łącznie niżej wymienione warunki:
-osiągnęli okres składkowy nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat,
-posiadają co najmniej 15 - letni okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zgodnie z rozporządzeniem Rady
Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a nadto:
-nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego, a w przypadku przystąpienia złożyli wniosek, o wykreślenie z funduszu i przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na dochody budżetu państwa,
-rozwiązali stosunek pracy-w przypadku ubezpieczonych będących pracownikami.
Stosowne regulacje w przedmiocie wieku emerytalnego, rodzajów prac lub stanowisk oraz warunków, na podstawie których przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury znajdują się wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. 1983 roku Nr 8, poz. 43 ze zm.). Natomiast wykazy prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zostały zawarte w wykazach A i B stanowiących załącznik do w/w rozporządzenia. Nadto w §1 ust. 2 tegoż rozporządzenia w przedmiocie sprecyzowania stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach ustawodawca odsyła do odpowiednich przepisów resortowych.
Istotny w niniejszej sprawie jest również § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku, w myśl którego okresami pracy uzasadniającymi prawo do wcześniejszej emerytury są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, ustalonym dla danego stanowiska. Pod pojęciem pracy wykonywanej stale należy rozumieć pracę wykonywaną na danym stanowisku pracy, zgodnie z rozkładem czasu pracy i w pełnym wymiarze czasu pracy, ustalonym dla danego stanowiska. W związku z powyższym nie będzie uznawana za taką pracę praca, wykonywana, np. w połowie wymiaru czasu pracy lub tylko kilka lub kilkanaście dni w miesiącu.
W sprawie poza sporem była okoliczność, iżS. R.osiągnął z dniem 8 września 2010 roku przewidywany przepisami prawa wiek emerytalny oraz, że posiada wymagany staż ubezpieczeniowy. Organ rentowy w celu ustalenia uprawnień do emerytury uwzględnił na dzień 1 stycznia 1999 roku 32 lata, 2 miesiące i 28 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Organ rentowy nie kwestionował także faktu nie przystąpienia przez wnioskodawcę do otwartego funduszu emerytalnego oraz ostatecznie nie pozostawania w stosunku pracy od dnia 20 października 2011 roku.

Istota sporu w niniejszym postepowaniu koncentrowała się natomiast wokół ustalenia czy praca świadczona przezS. R.w(...)Przędzalni (...)wT.była pracą w szczególnych warunkach wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji czy wnioskodawca spełnił ostatnią przesłankę do przyznania prawa do wcześniejszej emerytury.
W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku okresy pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.
Niemniej w wypadku - braku bądź zakwestionowania przez organ rentowy powyższych środków dowodowych - zainteresowany może dochodzić ustalenia tych okoliczności w postępowaniu sądowym, w którym w myślart. 472 i 473 k.p.c.obostrzenia dowodowe nie obowiązują. Sąd nie jest bowiem związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym. W postępowaniu o świadczenie emerytalno - rentowe dopuszczalne jest -jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z 27 maja 1985 roku (III UZP 5/85) - przeprowadzenie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych dowoduzzeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, iż nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy z powodu jego likwidacji lub zniszczenia dokumentów dotyczących zatrudnienia. Okres pracy w warunkach szczególnych można również ustalić w postępowaniu sądowym na podstawie akt osobowych pracownika (umowy o pracę, świadectwa pracy, angaży, innych dokumentów). Zaliczenie nie udokumentowanych, spornych okresów pracy w szczególnych warunkach do stażu pracy uprawniającego do wcześniejszej emerytury wymaga przy tym dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych.
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - spełniający powyższe kryteria - nie pozwolił jednoznacznie ustalić, iż w okresach zatrudnienia wskazanych w świadectwie z 14 stycznia 2011 roku w TPCz(...)wT.S. R.wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu zatrudnienia prace zaliczone do prac w szczególnych warunkach.
W okresie pracy od 12 listopada 1973 roku do 31 sierpnia 1978 rokuS. R.tylko częściowo wykonywał prace wymienione w wykazach dotyczących pracy w warunkach szczególnych. Do tych prac należały prace w kanałach remontowych i przy naprawie pomp wtryskowych i wtryskiwaczy. Prace te wymienione zostały w wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 roku - prace w szczególnych warunkach, których wykonywania uprawnia do niższego wieku emerytalnego, w dziale XIV Prace Różne pod poz. 14 i 16.
W przepisach resortowych tj. w zarządzeniu nr 7 ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 roku (Dz. Urz. MPChiL z dnia 3 sierpnia 1987 roku, Nr 4) zamieszczono jako prace w warunkach szczególnych zatrudnienie przy naprawie pomp wtryskowych i wtryskiwaczy poz. 14 Dział XIV i prace wykonywane u kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych – mechanik – monter, ślusarz zatrudnionywyłączniew kanale remontowym poz. 16 Dział XIV Wykaz A.
Pozostałe naprawy mechaniczne wykonywane przy innych częściach i podzespołach oraz na poziomie zerowym i w warsztacie nie mogły być zaliczone do pracy w warunkach szczególnych.
Dlatego słuszne były pierwotne ustalenia pracodawcy, iż dopiero okres pracy od l września 1978 roku może podlegać zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych. Zakład pracy pod naciskiem ubezpieczonego ostatecznie wydał mu świadectwo potwierdzające wymagany 15-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych. W aktach osobowych opisano jednak wątpliwości w tym zakresie. W ocenie Sadu były pracodawca chciał udzielić ubezpieczonemu pomocy w zdobyciu prawa do emerytury doliczając brakujący do 15 lat okres, gdyż niczym innym nie da się uzasadnić przyjęcia zatrudnienia od l czerwca 1976 roku do pracy w warunkach szczególnych z pominięciem okresu zatrudnienia od 12 listopada 1973 roku do 31 maja 1976 roku kiedy obowiązki wnioskodawcy z dnia l czerwca 1976 roku nie uległy żadnej zmianie.
Praca wnioskodawcy w okresie od 12 listopada 1973 roku do 31 sierpnia 1978 roku nie może być więc uznana za wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych, gdyż obowiązki wykonywane w zwykłych warunkach jedynie przeplatały się z praca w warunkach szczególnych. Trzeba też zaznaczyć, że żaden świadek nie potwierdził wykonywania przez wnioskodawcę remontów blacharsko-lakierniczych, o których wspominałS. R.w swoich zeznaniach, jednak te prace gdyby występowały to tak jak praca w kanałach i przy naprawie pomp, byłaby jednym z rodzajów prac i też nie mogłaby przesądzić o stałości i pełnym wymiarze pracy w warunkach szczególnych.
W okresie od l września 1978 roku do 30 listopada 1984 roku wnioskodawca wykonywał prace zaliczone do pracy w warunkach szczególnych na mocy Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu chemicznego i lekkiego (Dz. Urz. Nr 4). Praca wnioskodawcy w tym okresie polegała na naprawach i regulacji maszyn na wydziałach produkcyjnych i odpowiadała w istocie stanowisku konserwatora maszyn i urządzeń. Stanowisko to zostało o opisane w Dziale VII w przemyśle lekkim zarówno pod pozycja l pkt. 12 jak i pod poz. 4 pkt 47. Przy czym punkt 1 dotyczył prac wykonywanych przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzeniu, a punkt4prac przy produkcji i wykończeniu wyrobów włókienniczych. Mając na uwadze, iż wnioskodawca pracował na wydziałach produkcji końcowej zastosowanie do jego pracy ma pkt 47 poz. 4 Działu VII.
W tym miejscu warto wskazać na treść Działu VII dotyczącego przemysłu lekkiego określonego załącznikiem Nr l do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), który pod pozycją 1 „obróbka surowców włókienniczych i ich przędzenie” zawiera tylko stanowisko operatora urządzeń, zaś w pozycji 4 „prace przy produkcji i wykańczaniu wyrobów włókienniczych: wskazuje na dwa stanowiska pracy tj. cewiaczka i tkaczka.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 w związku z art. 46 ustawy emerytalnej, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku, a przed dniem 1 stycznia 1969 roku, będącym pracownikami, o których mowa w art. 32 st. 2-3 ustawy, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt. 1 ustawy emerytalnej. W myśl art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej, dla celów ustalenia uprawnień. O których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne i otoczenia. Natomiast stosownie do art. 32 ust. 4, wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 lutego 2002 roku, III ZP 30/01OSNP 2002 nr 10, poz. 243) wskazał jako nadal stosowane „przepisy dotychczasowe ”tylko niektóre przepisy rozporządzenia, wyłączając dalsze obowiązywanie tych, które zawierały upoważnienie dla ministrów, kierowników urzędów centralnych i centralnych związków spółdzielczych do ustalenia wykazu stanowisk pracy w podległych im zakładach pracy. Stwierdził, że odesłanie do wykazów obejmujących zaświadczenie pracy w warunkach szczególnych nie obejmuje przepisów kompetencyjnych § 1 ust. 2-3 rozporządzenia. To pozwala na wniosek, że ustanowione przed dniem wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach przepisy, o których mowa w odesłaniu, to tylko przepisy rozporządzenia, a wśród nich § 2 ust. 1 stanowiący, iż okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale iw pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, § 4-8a, określające wiek emerytalny i staż wymagany od pracowników wykonujących prace wyszczególnione w wykazach A i B stanowiących załącznik do rozporządzenia oraz te wykazy. Oznacza to tyle, że zarządzenia resortowe co prawda nie mogą być samodzielną podstawą prawną indywidualnych decyzji, jednakże – mając swoje umocowanie w ustawie i rozporządzeniu i nie odnosząc się do praw podmiotowych obywateli – nadal obowiązują jako wykazy prac świadczonych w szczególnych warunkach, o skutkach wykonywania których stanowi ustawa emerytalna i utrzymane jej mocą rozporządzenie. W konsekwencji w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że wykazy resortowe mają charakter informacyjny, techniczno-porządkujący i uściślający, w szczególności wówczas, gdy w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia nie wymienia się określonych stanowisk, lecz operuje się pojęciem ogólnym
W tej sytuacji Sąd uznał posłużenie się wykazem resortowym za uzasadnione.
Zakład pracy wskazał w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 19 lipca 2001 roku jedynie Dział VII poz. l zarządzenia resortowego dla stanowisk ślusarz remontowy co okazało się nieprawidłowe, gdyż nie wskazano właściwego punktu, a stanowiska ślusarz remontowy nie ma w wykazie Działu VII poz.1. Nieprawidłowo wystawione było też świadectwo z dnia 14 stycznia 2011 roku, które wskazywało za Dział XIV rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku i zarządzenia resortowego, gdzie wadliwie powołano się na pozycje i punkt określony w dokumencie.
Bezspornie nie można było zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia wnioskodawcy od l grudnia 1984 roku do 31 marca 1985 roku w magazynie części zamiennych, albowiem nie zostało wykazane, że w tym okresieS. R.wykonywał jakikolwiek rodzaj pracy zamieszczony w wykazach pracy w warunkach szczególnych. Zajmował się wydawaniem części maszyn, a także ślusarską obróbką części.
Możliwe jest zaliczenie do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnieniaS. R.w(...)od l kwietnia 1985 roku do 30 listopada 1991 roku z wyłączeniem okresu urlopów bezpłatnych.
Jak ustalono w postępowaniu sądowym ubezpieczony wykonywał w tym czasie prace polegającą na codziennym smarowaniu urządzeń cieplno-mechanicznych oraz pomagał u czasie remontów tych urządzeń.
Jego stanowisko początkowo określano jako ślusarz remontowy, a następnie mechanik urządzeń cieplno-mechanicznych.Zakład (...),M.", który miał własną(...), wytwarzał energię na potrzeby własne i miastaT., dlatego zasadne jest przyjęcie, że praca wnioskodawcy w tym okresie może być kwalifikowana jako praca wykonywana w energetyce.
W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku (Dz. U, Nr 8, poz. 43) w Wykazie A Dziale II poz. l wymienia się prace przy wytwarzaniu, przesłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych.
W punkcie 10 jako stanowisko pracy w warunkach szczególnych wskazuje się montera urządzeń ciepłowniczych. Natomiast w zarządzeniu resortowym Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 roku (Dz. Urz. Nr 4) w Dziale II Wykazu A wśród prac w energetyce wymienia się mechanika urządzeń cieplno-mechanicznych (poz. 1 pkt. 34). W ocenie Sądu praca wnioskodawcy polegająca na naprawach i smarowaniu urządzeń cieplno-mechanicznych była pracą opisaną w w/w przepisach ogólnych i resortowych.
Prawidłowo określił ją też zakład pracy w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 19 lipca 2001 roku, a nieprawidłowo w świadectwie z 14 stycznia 2011 roku.
W tym stanie sprawy ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 roku wykazał 12 lat, 10 miesięcy i 7 dni okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych (01.09.1978 – 30.11.1984 = 6 lat i 3 miesiące, 01.04.1985 – 27.12.1990 = 5 lat, 8 miesięcy i 27 dni, 30.12.1990 – 22.09.1991 = 8 miesięcy i 24 dni, 16.10.1991 – 30.11.1991 = 1 miesiąc, 16 dni).
Stąd też Sąd na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.w oparciu o art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS a contrario – oddalił odwołania wnioskodawcyS. R.jako bezzasadne.
Apelację od wyroku wywiódł wnioskodawca.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. Działu VII poz. l pkt 13Załącznik nr l do zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r.,poprzez jego nieuwzględnienie, w sytuacji gdy na podstawie świadectwa pracy z dnia 14.01.2011 r. oraz z zeznań świadkaS. K. (1)orazJ. Ć. (1), wynika, że ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach, jako nastawiacz maszyn;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. Działu VII poz. 1 pkt 13 Załącznik nr l do zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że ślusarz remontowy nie jest tożsamy ze stanowiskiem nastawiacza maszyn, w sytuacji gdy wykonywana przezS. R.praca odpowiadała stanowisku nastawiacza maszyn, które było w ówczesnych latach tożsame ze ślusarzem remontowym;

3
naruszenie przepisu postępowania cywilnego, tj.art. 233 § l kpc, polegające na uchybieniu przez Sąd podstawowym regułom oceny dowodów, poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności świadectwu pracyzdnia 19.07.2001r. w zakresie okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od roku 01.06.1976 r. oraz sprostowanego świadectwa pracy z dnia 14.01.2011 r. w zakresie okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od roku 01.06.1976 r. oraz wykonywanego przez niego zawodu, tj. dział VIIpoz. l pkt 13, na podstawie których ubezpieczony spełnia warunki do otrzymania przedmiotowego prawa;

4
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału skutkująca bezzasadnym przyjęciem przez Sąd, iż:

a
ubezpieczony tylko częściowo wykonywał prace w szczególnych warunkach od 12 listopada 1973 r. do 31 sierpnia 1978
      r.,w sytuacji gdy ubezpieczony wykonywał ją stale i w pełnym wymiarze czasu, co wynika z zeznańS. R.oraz z dokumentów znajdujących się w akt sprawy Sądu Okręgowego w Toruniu V Wydziału Ubezpieczeń Społecznych (sygn. Akt VU 1106/00), tj,: pisma(...) S.A.” z dnia 22.12.1998 r. o nr(...)dot. zaliczenia okresu zatrudnienia; świadectwa pracy z dnia 23.05.2000r.R. N.; pisma(...) S.A” z dnia 22.05.2000 r. dot. Zaliczenia okresu zatrudnienia, na podstawie których ustalono, że ubezpieczonyR. N., pracujący na identycznych stanowiskach i w takim samym wymiarze czasu pracy, wnioskodawca spełnia warunki do otrzymania wcześniejszej emerytury ze względu na szczególne warunki pracy;

b
ubezpieczony nie wykonywał zawodu nastawiacz maszyn, w sytuacji gdy ze świadectwa pracy z dnia 14.01.201 1 r. oraz zeznań świadków explicite wynika, że zawód ten był przez niego wykonywany.

Wskazując na powyższe podstawy wnosił o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku i przyznania prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych;
2. dopuszczenie, na podstawie przepisuart. 368 § l pkt 4 kpc, dowodów z następujących dokumentów, nadmieniając jednocześnie, że potrzeba powołania się na nie, zaistniała dopiero po zapoznaniu się z uzasadnieniem przedmiotowego wyroku:

a
pisma(...) S.A.” z dnia 22.12.1998 r. o nr(...)dot. zaliczenia okresu zatrudnienia; świadectwa pracy z dnia 23.03.2000r.R. N.; pisma(...) S.A.” z dnia 22.05.2000 r. dot. zaliczenia okresu zatrudnienia znajdujących się w aktach sprawy akt sprawy Sądu Okręgowego w Toruniu V Wydziału Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt

VU(...)) na okoliczność ustalonego podczas postępowania, że praca wykonywana w T.P.C. M.wT.na stanowisku ślusarz samochodowy, ślusarz remontowy, mechanik samochodowy, tj. wykaz A dz. XIV poz. 14 pkt l i 2 poz. 16 pkt 1, była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy;

b
świadectwa pracy z dnia 10.01.2012 r. wraz z załącznikami, na okoliczność wykonywania przez wnioskodawcę pracy w wwarunkach szczególnych w latach od 05.09.1969 r. 26.10.1970 r. oraz od 06.11.1972 r. do 27.10.1973 r.;

c
pisma ubezpieczonego z dnia 4.04.2001 r. na okoliczność składania wniosków do zakładu pracy w celu sprostowania błędnego świadectwa pracy;

d
pisma ubezpieczonego z dnia 22.05.2001 r. na okoliczność składania wniosków do zakładu pracy w celu sprostowania błędnego świadectwa pracy;

e
oświadczeniaJ. N.z dnia 15.05.20 12 na okoliczność treści w niej zawartej ;

f
oświadczeniaA. Z.z dnia 15.05.2012 na okoliczność treści w niej zawartej;

g
oświadczeniaF. P.z dnia 03.11.2011 r. na okoliczność treści w niej zawartej;

3. zasądzenie od organu rentowego na rzeczS. R.zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, za obie instancje, według norm przepisanych.
Niezależnie od powyższych wniosków apelacyjnych, ewentualnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji z uwagi na nowe dowody dołączone do niniejszej apelacji, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że stanowisko ślusarza remontowego odpowiadało stanowisku nastawiacza maszyn. Godnie z zeznaniami świadków (vide zaznania świadkówJ. Ć. (1),S. K. (1)) oraz oświadczeniami, znajdującymi się w aktach sprawy, tj.T. J.z dnia 29.07.2011 r.,S. K. (1)z dnia 29.07.2011r.,B. G.z dnia 29.07.2011r.,M. O.z dnia 30.07.2011 r. orazJ. Ć. (1)z dnia 29.07.2011 r., praca na stanowisku ślusarza remontowego pod względem wykonywania pracy była w pełni tożsama z obowiązkami nastawiacza maszyn w świetle pracy w warunkach szczególnych wiąże się tylko i wyłącznie z nazewnictwem poszczególnych stanowisk przyjętych w tamtym okresie przez pracodawcę ubezpieczonego. Zastosowana przez organ rentowy, a następnie przez Sąd, wyłącznie wykładnia językowa, przy jednoczesnym pominięciu wykładni funkcjonalnej, w tym szczególności historycznej, budzi poważne wątpliwości i zastrzeżenia.
OświadczeniaF. P.z dnia 3.11.2011r.,J. N.z dnia 15.05.2012r. orazA. Z.z dnia 15.05.2012r., jednoznacznie potwierdzają stanowiskoS. R., co do okresu i wykonywanych prac w warunkach szczególnych (dot. Działu XIV Prace Różne pod poz. 14 i 16).
We wniosku z dnia 3.06.2011r. wnioskodawca uwzględnił również lata pracy wWojewódzkim Przedsiębiorstwie Państwowej (...)wT.(lata od 1.09.1966 r. do 27.10.1973 r.), jednakże będąc przekonany, że świadectwo z dnia 19.07.2011r. w zupełności wystarczy do otrzymania przedmiotowych praw, nie złożył stosownego świadectwa dokumentującego powyższą pracę ( vide świadectwo pracy z dnia 10.01.2012r.). Dopiero po zapoznaniu się z uzasadnieniem Sądu meriti , zaistniała potrzeba przedłożenia nowego dowodu, zgodnie zart. 368 § 1 pkt 4 kpc.
Sad Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja jest nieuzasadniona.
Przedmiotem sprawy jest prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, której organ rentowy odmówił z uwagi na niespełnienie przesłanki posiadania 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Pozwany ZUS nie zaliczył okresu pracy od l czerwca 1976 r. do 30 listopada 1984 r.; od l kwietnia 1985 r. do 27 grudnia 1990 r.; od 30 grudnia 1990 r. do 22 września 1991 r.; od 16 października 1991 r. do 30 listopada 1991 r.-w(...)Przędzalni (...)- na stanowiskach ślusarz, ślusarz remontowy, mechanik urządzeń cieplnych i mechanicznych.
Sąd I instancji oddalił odwołanie uznając jednocześnie, że można wnioskodawcy zaliczyć okres pracy od l września 1978 r. do 30 listopada 1984 r.; od l kwietnia 1985 r. do 27 grudnia 1990 r.; od 30 grudnia 1990 r. do 22 września 1991 r.; od 16 października 1991 r. do 30 listopada 1991 r. (12,10,7) jako okres pracy w szczególnych warunkach u(...)Przędzalni (...), Sąd nie zaliczył okresu od l czerwca 1976 r. do 31 sierpnia 1978 r., gdyż wnioskodawca w tym okresie przeplatał obowiązki wykonywane w zwykłych warunkach z pracą w szczególnych warunkach (prace w kanałach remontowych i przy naprawie pomp wtryskowych i wtryskiwaczy (wykaz A, dział XIV, poz.14.16-załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r.; wykaz A. dział XIV, poz.14,16 -załącznika nr l do zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r.).
W apelacji od wyroku wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego -załącznika nr l do zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i lekkiego z 7 lipca 1987 r. - wykaz A, dział VII. poz. l pkt 13 - przez przyjęcie, że wnioskodawca nie pracował jako nastawiacz maszyn, że stanowisko ślusarz remontowy nie jest tożsame z nastawiaczem maszyn; naruszenie prawa procesowegoart. 233 KPC- przez odmowę dania wiary świadectwu wykonywania pracy w szczególnych warunkach z 14 stycznia 2011 r.; sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że wnioskodawca do 31 sierpnia 1978 r. nie pracował w szczególnych warunkach, podczas gdy co innego wynika z jego zeznań, oraz z dokumentów znajdujących się w sprawie VU 1106/00 dotyczącejR. N.. W uzasadnieniu apelacji podniesiono dodatkowo, że prócz spornych lat zatrudnienia w szczególnych warunkach wnioskodawca pracował w nich jeszcze w okresie od 5 września 1969 r. do 26 października 1970 r. oraz od 6 listopada 1972 r. do 27 października 1973 r.- będąc zatrudniony wWojewódzkim Przedsiębiorstwie Państwowej (...)wT., na którą to okoliczność dołączono świadectwo pracy z dnia 10 stycznia 2012 r.
Odnosząc się do ostatniego zarzutu apelacji dotyczącego zatrudnienia w szczególnych warunkach od 5 września 1969 r. do 26 października 1970 r. oraz od 6 listopada 1972 r. do 27 października 1973 r. wWojewódzkim Przedsiębiorstwie Państwowej (...)wT., wskazać trzeba, że postępowanie zarówno przed organem rentowym, jak i przed Sądem I instancji, nie było w tym zakresie prowadzone bowiem okoliczność ta nie była przez wnioskodawcę podnoszona. W myślart. 381 KPCSąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je podołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Zasadą jest skoncentrowanie materiału procesowego przed Sądem I instancji, co w systemie pełnej apelacji prowadzi do ograniczenia „prawa nowości", której daje wyrazart. 381 KPC. Unormowanie, pozostawiające kwestie dopuszczenia „nowości" (nowych faktów i dowodów) w postępowaniu apelacyjnym swobodnemu uznaniu Sądu, ma zapobiegać przesuwaniu punktu ciężkości rozpoznawanej sprawy z Sądu I instancji na Sąd II instancji oraz działaniu stron procesowych na zwłokę. Wykładniaart.381 KPCpowinna wychodzić z założenia, że uprawnienie Sądu II instancji do pominięcia spóźnionych nowych faktów i dowodów jest wyrazem dążenia do koncentracji dowodów i sprawności postępowania. Na wnoszącym apelacje spoczywa ciężar wykazania, że nie mógł przytoczyć tych faktów i powołać dowodów w postępowaniu przed Sądem I instancji, albo, że nie było wówczas potrzeby ich przytoczenia lub powołania. Występując o ustalenie prawa do emerytury wnioskodawca zobowiązany był do przedłożenia wszelkich dowodów uzasadniających przyznanie prawa do tego świadczenia. Wynika to z treści art. 116 ust. 5 ustawy emerytalnej (wnioskodawcy zobowiązani są przedkładać dowody uzasadniające prawo do świadczeń oraz ich wysokość, określone rozporządzeniem ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego). Po negatywnej decyzji pozwanego z dnia 20 lipca 2011 r. i z dnia 28 listopada 2011 r. (wydanej w związku z wnioskiem o emeryturę po rozwiązaniu stosunku pracy), ubezpieczony był świadomy tego, że kwestionowane jest jego zatrudnienie w(...)w kontekście pracy w szczególnych warunkach, zatem winien był najpóźniej w Sądzie Okręgowym dowodzić, ze pracował w tych warunkach także w innych okresach, w tym w okresie przywołanym w apelacji (od 5 września 1969 r. do 26 października 1970 r. oraz od 6 listopada 1972 r. do 27 października 1973 r. wWojewódzkim Przedsiębiorstwie Państwowej (...)wT.) - tak aby umożliwić pozwanemu organowi rentowemu zajęcie stanowiska w tym przedmiocie, a nadto aby zostało to objęte kontrolą Sądu I instancji. Na marginesie wskazać trzeba, że ewentualne uwzględnienie okresu wskazanego w apelacji w połączeniu z uznanym przez Sad I instancji, nadal nie daje wymaganych 15 w szczególnych warunkach (12,10,7+2,1,12-14,11,19).
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego - załącznika nr l do zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r. -wykaz A, dział VII, poz. l pkt 13 - przez przyjęcie, że wnioskodawca nie pracował jako nastawiacz maszyn, że stanowisko ślusarz remontowy nie jest tożsame z nastawiaczem maszyn Sąd Apelacyjny zauważa, że zarówno świadkowie, jak i wnioskodawca wskazywali, że tego rodzaju praca występowała w przypadku wnioskodawcy na oddziale końcowym (d: zeznania świadkaJ. Ć.k- 93-93v;S. K.k- 94: przesłuchanie wnioskodawcy k- 95-95v). Na oddziale końcowym wnioskodawca pracował od 1 września 1978 r., od której to daty Sad I instancji zaliczył ubezpieczonemu okres pracy w szczególnych warunkach. (d: akta osobowe wnioskodawcy k- 78). Sąd Okręgowy uznał bowiem, że wnioskodawca od l września 1978 r. do 30 listopada 1984 r. pracował przy naprawach i regulacji maszyn na wydziałach produkcyjnych i ta praca odpowiadała w istocie stanowisku konserwatora maszyn i urządzeń (wykaz A, dział VII, poz. 1 pkt 12, poz. 4 pkt 47 załącznika nr l do zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r.). Dlatego zarzut apelacji dotyczący przyjęcia, że wnioskodawca nie pracował jako nastawiacz maszyn, że stanowisko ślusarz remontowy nie jest tożsame z nastawiaczem maszyn, uznać należy za pozostający bez wpływu na prawa ubezpieczonego. Na marginesie podnieść należy, że stanowisko ślusarza remontowego nie było w pełni tożsame ze stanowiskiem nastawiacza maszyn, gdyż jedynie w pewnym stopniu obejmowało czynności zwykle wykonywane przez nastawiacza maszyn, a mianowicie regulacje po wykonanym remoncie (d: zeznania świadkaS. K.k- 94v).
Co do dokumentów znajdujących się w sprawie VU 1106/00 dotyczącejR. N., stwierdzić trzeba, że odnoszą się one do konkretnej sprawy i konkretnego pracownika dlatego nie można przenosić ich wprost do innej sprawy. Jak wynika ze sprawy VU 1106/00 -R. N.był zatrudniony w(...)jako ślusarz-mechanik/mechanik samochodowy wD.(...)i początkowo sam zakład pracy nie uznawał tej pracy za wykonywaną w szczegółach warunkach. Wnioskodawca rozpoczął prace w(...)od stanowiska ślusarza w dziale Głównego Mechanika. WD.(...)pracował od l sierpnia 1976 do 14 sierpnia 1978 r. Zgodnie z zarządzeniem wewnętrznym nr 36/84 Dyrektora(...)Przędzalni (...)z dnia 20 lipca 1984 r. w sprawie prac zaliczanych do I kategorii zatrudnienia - stanowiska ślusarza wD.Głównego Mechanika, ślusarza remontowego wD.Głównego Mechanika-WarsztacieN.(...), ślusarza remontowego OddziałuN.Środków(...), ślusarza wMagazynie (...)- nie były do tej kategorii zaliczane. W piśmie z dnia l grudnia 2000 r. proponuje się zaliczać wnioskodawcy jako pracę w szczególnych warunkach od l września 1978 r. (ślusarz remontowy O/PiK). (d: akta osobowe wnioskodawcy). Pracodawca odrębnie analizował konkretnych pracowników, dlatego powoływanie się wprost na jego pismo z 22 maja 2000 r. w sprawieR. N., jest nieuprawnione bo dotyczy konkretnego (innego) pracownika. Zarówno świadkowie, jak i sam wnioskodawca wskazywali, że pojazdy naprawiało się w kanałach i na powietrzu, na poziomie zero. W pkt 1 poz. 16, działu XIV, wykazu A zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r. wskazane są prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych - na stanowisku mechanika-montera (ślusarz) zatrudniony WYŁĄCZNIE w kanałach remontowych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko i argumentacje Sądu Okręgowego.
Na mocyart. 385 KPCSąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.