Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1082/12
Data wyroku: 2013-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Sołowińska, Marek Szymanowski, Marzanna Rogowska
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie Społeczne

Sygn.akt III AUa 1082/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2013r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSA Marek Szymanowski (spr.)
Sędziowie: SA Alicja Sołowińska
SO del. Marzanna Rogowska
Protokolant: Barbara Chilimoniuk

po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. w Białymstoku
sprawy z wnioskuM. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o zwrot świadczenia
na skutek apelacji wnioskodawczyniM. B.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt V U 399/12

I

oddala apelację;

II
odstępuje od obciążania odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego za drugą instancję.

Sygn. akt III AUa 1082/12

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń SpołecznychOdział wB.decyzją z dnia 27 stycznia 2012 roku wydaną na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.) dokonał rozliczenia emeryturyM. B.w związku z przychodem osiągniętym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 stycznia 2010 roku do dnia 31 grudnia 2010 roku i zobowiązał ubezpieczoną do zwrotu nienależnie pobranych w tym okresie świadczeń w kwocie 16.574,92 złote.
M. B.w odwołaniuod powyższej decyzji wniosła o jej zmianę i ustalenie, że nie pobrała nienależnie świadczeń w okresie od dnia 1 stycznia 2010 roku do dnia 31 grudnia 2010 roku, wskazując, że faktyczny dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskany przez nią w tym okresie wyniósł łącznie 2.200 złotych, nie zaś 1.887,60 złotych miesięcznie jak ustalił organ rentowy.
Sąd Okręgowy w Białymstoku po rozpoznaniu powyższego odwołania, wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 roku oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ustalił, żeM. B.od dnia 1 grudnia 2009 roku otrzymuje emeryturę przyznaną jej przez organ rentowy na podstawie decyzji z dnia 13 stycznia 2010 roku. W 2010 roku wnioskodawczyni prowadziła jednocześnie działalność gospodarczą oraz była zatrudniona na podstawie umów zlecenia i umowy o pracę. Organ rentowy ustalił, że łączny przychód osiągnięty przezM. B.w 2010 roku wynosił 89.496,53 złotych. Po rozliczeniu miesięcznym emerytury i częściowej wpłaty dokonanej przez wnioskodawczynię, organ rentowy ustalił, że nienależnie pobrane przez ubezpieczoną świadczenie wyniosło 16.574,92 złote. Sąd Okręgowy powołując się na treśćart. 104 ust. 1, 1a i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwskazał, że wśród przychodów z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej uwzględnieniu podlegają także przychody uzyskiwane przez osoby wyłączone z obowiązku ubezpieczenia ze względu na ustalone prawo do emerytury lub wykonujące działalność niepodlegającą obowiązkowi ubezpieczenia z uwagi na podle ganienie temu obowiązkowi z innego tytułu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie Sądu Okręgowego, wynikało, żeM. B.podlegając ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy o pracę nie musiała być objęta ubezpieczeniem społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Stąd też przychód wnioskodawczyni stanowiący podstawę wymiaru składki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podlegał ustaleniu przy uwzględnieniu treści art. 104 ust. 1a powyższej ustawy, a więc zgodnie zart. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2009 roku, Nr 205, poz. 1585 ze zm.). W myśl tego przepisu podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek. Stąd też Sąd Okręgowy wskazał, że faktycznie osiągnięte przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być uwzględnione, jeżeli są niższe od 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Wówczas podstawę wymiaru składki stanowi 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.M. B.prowadziła działalność gospodarczą w 2010 roku w sposób ciągły, bowiem nie zawieszała prowadzonej działalności gospodarczej, która zgodnie zart. 13 ust.4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychpodlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym od momentu jej rozpoczęcia do zakończenia. W celu ustalenia, czy organ rentowy prawidłowo ustalił przychód z tytułu prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej w 2010 roku i czy prawidłowo została wyliczona wysokość nienależnie pobranych świadczeń w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu księgowości. Biegła dokonała wyliczenia przychodu wnioskodawczyni i wysokości nadpłaty. Sąd Okręgowy uznał, że opinia biegłej jest rzetelna i prawidłowa. Biegła w sposób szczegółowy w opinii podstawowej i uzupełniającej przedstawiła sposób wyliczenia przychodówM. B.ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawnych oraz dokonała wyliczenia nienależnie pobranego świadczenia. Skoro przychody wnioskodawczyni z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2010 roku wynosiły od 300 do 500 złotych i były niższe od podstawy wymiaru określonej wart. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, to podstawę wymiaru składki stanowi 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego co stanowi kwotę 1.887,60 złotych. Zatem Sąd Okręgowy stwierdził, że wysokość nienależnie pobranego przezM. B.świadczenia została przez organ rentowy prawidłowo wyliczona na kwotę 16. 574,92 złote. W myślart. 138 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychza nienależnie pobrane świadczenie uważa się między innymi świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących szatnie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Zdaniem Sądu I instancji wnioskodawczyni została pouczona o zasadach ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, bowiem decyzja z dnia 13 stycznia 2010 roku w pkt VI i VIII zawiera pouczenie odnoszące się do przychodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej ora kwocie składek nie mniejszej niż kwota najniższej podstawy wymiaru składki. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku.
M. B.zaskarżyłapowyższy wyrok apelacją w całości, zarzucając mu:

1
naruszenieart. 104, 104 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń społecznychpoprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w przypadku wnioskodawczyni przychód osiągnięty w poszczególnych miesiącach 2010 roku uzasadniał zmniejszenie albo zawieszenie świadczenia łącznie o kwotę 28.084,15 złotych,

2
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że wnioskodawczyni osiągnęła przychód uzasadniający zmniejszenie albo zawieszenie świadczenia łącznie o kwotę 28.084,15 złotych

3
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią materiału akt sprawy poprzez uznanie, że wnioskodawczyni wykonywała działalność gospodarcza w sposób ciągły podczas gdy działalność ta nie była wykonywana we wszystkich miesiącach,

4
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.przez ustalenie stanu faktycznego z pominięciem istotnych dowodów w szczególności dowodu z dokumentów księgowych wnioskodawczyni z których wynika przychód w wysokości 300 – 400 złotych miesięcznie, co nie uzasadnia zastosowania art. 104 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 oku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

5
błędne ustalenie przychodów wnioskodawczyni z tytułu wynagrodzenia uzyskanego w Zespole Szkół Ogólnokształcących oraz z tytułu umów zlecenia za rok 2010 w szczególności błędne ustalenie, że wnioskodawczyni uzyskiwała w każdym miesiącu 2010 roku kwotę 1.887,60 złotych miesięcznie tytułem przychodu za udzielanie lekcji.

Wskazując na powyższeM. B.wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji oraz ustalenie, że przychód wnioskodawczyni osiągnięty w poszczególnych miesiącach 2010 roku nie uzasadnia zmniejszenia zawieszenia świadczeń oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz wnioskodawczyni kosztów procesu według norm przepisanych ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje;
Apelacja podlegała oddaleniu.
Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wywiódł trafne wnioski. Sąd Apelacyjny aprobuje stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy przyjmuje za swoje. Istotą decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie było ustalenie, żeA. B.pobrała nienależnie świadczenia w 2010 roku i co skutkowało zobowiązaniem jej przez organ rentowy do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w kwocie 16.574,92 złote.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stan faktyczny co do zasady nie był sporny. Nie ulegało bowiem wątpliwości, żeM. B.w 2010 roku prowadziła pozarolniczą działalność i jednocześnie pobierała emeryturę przyznaną jej przez organ rentowy od dnia 1 grudnia 2009 roku. Wnioskodawczyni jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą zawierała w 2010 roku umowy zlecenia. Natomiast wnioskodawczyni kwestionowała prawidłowość zastosowania przez organ rentowy i Sąd Okręgowyart. 104 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związku zart. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych. W szczególnościM. B.wskazywała, że niewłaściwie przyjęto do przychodu osiągniętego przez ubezpieczoną w roku 2010, z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, kwoty 1.887,60 złotych miesięcznie, jako 60% przeciętnego wynagrodzenia, a nie faktycznie uzyskane przez nią przychody z umowy umów zlecenia w wysokości od 300 do 500 złotych miesięcznie.
Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają zmniejszeniu, na zasadach określonych w ust. 3-8 oraz w art. 105, w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 6. Natomiast ustęp 1a tego przepisu stanowi, że dla emerytów i rencistów prowadzących pozarolniczą działalność za przychód, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych. Norma art. 104 ust. 1a ustawy odsyła doart. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. t.j. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z zm.), w myśl której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybieart. 19 ust. 10na dany rok kalendarzowy. Mając na uwadze treść tego przepisu ogłoszono, że prognozowane przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2010 roku wyniesie 3.146 złotych (DZ. U. z 2010 roku, nr 19, poz. 102), a więc 60% tej kwoty to 1.887,60 złotych.
PonieważM. B.prowadziła pozarolniczą działalność, mając na uwadze treść powyższego przepisu nie sposób było obliczać jej przychodu z tytułu prowadzonej działalności w oparciu o przychody faktycznie wypracowywane. Nie ulega wątpliwości, że określenie „zadeklarowana kwota” zawarta wart. 18 ust. 8 ustawy z 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychzdecydowanie różni się od pojęcia „przychodu”. Nie oznacza to jednak całkowitej dowolności w ustalaniu tej kwoty (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 grudnia 2009 roku, III AUa 1839/2009, LexPolonica nr 2431096). Pojęcie zadeklarowana kwota wyraźnie jest odmienne od kwoty przychodu, co może sugerować dopuszczalność określenia tej kwoty najzupełniej dowolnie, jedynie z uwzględnieniem jej minimum określonego ustawą, natomiast w oderwaniu od jakiejkolwiek, nawet przybliżonej, czy prognozowanej kwoty przychodu. Jednakże takiej możliwości nie ma. Roczne rozliczenie świadczenia ubezpieczonego na podstawieart. 103 i art. 104 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychpobierającego emeryturę i prowadzącego działalność gospodarczą musi uwzględniać przychód z tej działalności w wysokości kwoty zadeklarowanej, nie niższej jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek w rozumieniuart. 18 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nawet wówczas, gdy rzeczywisty przychód z tej działalności osiągnięty został znacznie poniżej tej kwoty (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2011 roku, III AUa 657/2010, LexPolonica nr 3036428).
Należy także wskazać, że takie rozumienieart. 104 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń społecznychzostało zaaprobowane także przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 marca 2005 roku (K. 27/2003, OTK ZU 2005/3A poz. 22). W uzasadnieniu tego wyroku zostało przestawione zbieżne z poglądem ubezpieczonej stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, który wskazał, że regulacja art. 104 ustawy pogorszyła sytuację świadczeniobiorców prowadzących pozarolniczą działalność, którzy osiągają przychody niższe niż 60% przeciętnego wynagrodzenia, gdyż nie mogą oni zgłaszać organom rentowym przychodów niższych niż owe 60%. Mimo tak prezentowanego poglądu Trybunał Konstytucyjny uznał, żeustawa z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwiąże skutek w postaci zawieszenia albo zmniejszenia prawa do emerytury z pojęciem przychodu. Zgodnie z brzmieniemart. 4 pkt 9 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, chodzi o przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych między innymi z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności oraz umowy agencyjnej lub umowy zlecenia. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 104 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS, świadczeniobiorcy prowadzący działalność gospodarczą sami deklarują kwotę uzyskanego z tego tytułu przychodu, od której opłacają składki na ubezpieczenia społeczne; z tym że kwota ta nie może być niższa niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale. Jak wskazał Trybunał, intencją ustawodawcy było polepszenie sytuacji emerytów i rencistów, a wprowadzenie do porządku prawnego normy art. 104 ust. 1a miało za zadanie zlikwidować niekorzystne skutki zmian stanu prawnego. Jednak intencji tej nie udało się ustawodawcy w pełni zrealizować, gdyż zaskarżone przepisy okazały się niekorzystne dla emerytów, którzy z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej uzyskują rzeczywisty przychód, który jest niższy niż ustalony jako minimalna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Dotyczyło to w szczególności sytuacji, gdy świadczeniobiorcy uzyskują dodatkowe przychody z kilku tytułów działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, a uzyskiwany z tej działalności przychód jest niższy niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzedzającym kwartale. W konsekwencji, wskazana grupa adresatów nie ma możliwości wykazania rzeczywistej kwoty przychodu i musi zadeklarować kwotę stanowiącą minimum podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, co powoduje dolegliwości w postaci zmniejszenia należnego im z tego tytułu świadczenia (art. 104 ust. 7 i ust. 8 ustawy o emeryturach i rentach). Mimo to Trybunał Konstytucyjny nie uznał powyższych regulacji za niezgodne zKonstytucjąw całości, ponieważ dla wielu świadczeniobiorców wprowadzona z mocą wsteczną regulacja była korzystna. Trybunał uznał zaskarżone przepisy za niekonstytucyjne wyłącznie w zakresie, w jakim z mocą wsteczną (w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 26 sierpnia 1999 roku) obowiązywały w stosunku do osób, które w tym okresie, będąc uprawnionymi do świadczeń emerytalnych lub rentowych na gruncie ustawy o emeryturach i rentach, osiągały przychody z działalności pozarolniczej w wysokości niższej niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.
Zatem wobec powyższego, skoroM. B.jako emerytka uzyskała dodatkowy dochód w 2010 roku, to jej sytuacja prawna nie pokrywa się z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który spowodował utratę mocy spornych przepisów wyłącznie w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 26 sierpnia 1999 roku.W konsekwencji, zarzuty apelacyjne dotyczące naruszeniaart. 104, 104 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychokazały się nieuzasadnione.
Wobec jednoznacznego brzmienia powyżej cytowanych przepisów, wbrew zarzutom apelacji, nie było także potrzeby ustalenia faktycznego przychodu uzyskiwanego przez wnioskodawczynię w poszczególnych miesiącach 2010 roku. Jednocześnie należy wskazać, że prowadzenie przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej nie może być utożsamiane jedynie z uzyskiwaniem przez nią przychodów w tym okresie, które to stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Zgodnie z przepisami kolejno obowiązujących ustaw, regulujących prowadzenie działalności gospodarczej - z dnia 19 listopada 1999 rokuPrawo działalności gospodarczejoraz z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, istotą prowadzenia działalności gospodarczej jest jej zawodowy, stały charakter, powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego działania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Działalność gospodarcza jest prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany, na własny rachunek i ryzyko osoby ją prowadzącej. Należy podkreślić, że prowadzenie działalności gospodarczej występuje nie tylko w okresie osiągania przychodu z tego tytułu, ale także w pozostałych okresach, w tym w czasie wyczekiwania na zlecenia, czy naprawy sprzętu. Osoba prowadząca działalność gospodarczą nie podlega nikomu służbowo, może zatem samodzielnie decydować o dysponowaniu swoim czasem. W praktyce w okresie mniejszej ilości zleceń przedsiębiorcy wykonują inne potrzebne czynności – poszukują nowych klientów, załatwiają formalności urzędowe, a więc swoim działaniem zmierzają do kontynuowania działalności. Takie rozumienie prowadzenia działalności gospodarczej i podlegania z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym jest ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 15 marca 2007 roku, I UK 300/2006, LexPolonica nr 1390819, Rzeczpospolita 2007/109 str. C5 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 roku, III AUa 39/2007, LexPolonica nr 2013072). Stąd też mając na uwadze powyższe, niezasadne okazały się także zarzuty dokonania przez Sąd Okręgowy ustaleń stanu faktycznego sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez uznanie, żeM. B.osiągnęła przychód uzasadniający zmniejszenie jej świadczenia oraz że wykonywała działalność gospodarczą i uzyskiwała z tego tytułu przychód. Trzeba przy tym zauważyć, iż skarżąca w miesiącach, w których z reguły jak twierdziła nie może osiągnąć dochodu mogła skorzystać z instytucji zawieszenia działalności gospodarczej przewidzianej wart. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej(tekst jedn. Dz. U. 2010 nr 220 poz. 1447 z zm.) - czego jednak nie uczyniła.
Odnośnie prawidłowości wyliczonej przez organ rentowy kwoty 16.574, 92 złote nienależnie pobranego przezM. B.świadczenia w roku 2010, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości celem ustalenia, czy organ rentowy prawidłowo ustalił przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2010 roku i czy prawidłowo została wyliczona wysokość nienależnie pobranych świadczeń w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy, w tym w szczególności w aktach rentowych, biegła ustaliła, że organ rentowy prawidłowo ustalił przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na podstawieart. 104 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz wysokość nienależnie pobranych świadczeń na kwotę 23.197,45 złotych minus 6.662,53 złote (wpłata), a więc łącznie 16.574,92 złote (k. 21-27). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż powyższa opinia jest rzetelna i fachowa i na tej podstawie ustalił, iż organ rentowy dokonał prawidłowego matematycznego wyliczenia należności. Powyższej opinii nie sposób bowiem zarzucić jakiejkolwiek nieprawidłowości. Natomiast kwestia przyjęcia kwoty 1.887,65 złotych do obliczenia przychodu w 2010 roku wynikała wprost z treściart. 104 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wprawdzie skarżące tego nie kwestionowała, tym niemniej wypada zauważyć, iż w doręczanych jej decyzjach zawarte były stosowne pouczenia o zasadach dotyczących zawieszania i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (k. 48, 50,57,60,66 akt rentowych).
Mając na uwadze powyższe, kwestionowana przezM. B.decyzja organu rentowego okazała się prawidłowa, jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku, zatem Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz organu rentowego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 102 k.p.c., mając na uwadze okoliczność, iżM. B.została zobowiązana do zwrotu kwoty łącznie 16.574,92 złote oraz fakt, iż w postępowaniu apelacyjnym występowała bez udziału profesjonalnego pełnomocnika.