Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 233/11
Data wyroku: 2011-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Pośpiech, Waldemar Szmidt, Michał Marzec
Słowa kluczowe: "Ustawa Lutowa"
Podstawa prawna: art. 8 ustawy z 23.02.1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

Sygn. akt: II AKa 233/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 czerwca 2011 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący

SSA Michał Marzec (spr.)

Sędziowie

SSA Waldemar Szmidt
SSO del. Piotr Pośpiech

Protokolant

Magdalena Baryła

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Krzysztofa Błacha
po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 roku sprawy
wnioskodawcyA. P.s.J.iS.
o odszkodowanie za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 28 lutego 2011 roku, sygn. akt XXI Ko 2/10

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz pełnomocnika wnioskodawcyA. P.– adw.M. I.– Kancelaria Adwokacka wK.kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) złotych, w tym 23% podatku VAT tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym;

3
kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 233/11

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicachwyrokiem z dnia 28 lutego 2011 roku namocyart. 8 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu zanieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność narzecz niepodległego bytu Państwa Polskiegooddalił wniosekA. P.o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

Apelacjęod tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Zarzucił obrazę prawa procesowegoart. 1677 kpkpoprzez nie zebranie pełnego materiału dowodowego,art. 7 kpk,art. 552 § 4 kpk,art. 554 § 1 kpkiart. 555 kpkw zw. z.art.5 kpc,art. 23 kpciart. 54 kpcpoprzez uznanie, że nie ma on prawa ubiegaćsię odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie w dniu 24.05.1984 roku oraz błądw ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że żądanie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie w całości.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż mimo przeprowadzenia w sprawie postępowania sądowego, i to zarówno karnego, jak i na wcześniejszych etapach cywilnego, w ramach których wielokrotnie zwracano się do wnioskodawcyo sprecyzowanie żądania i wskazanie stosowanej wobec niego represji przezorgana Państwa, nie udało się jednoznacznie ustalić jego stanowiska, a treść apelacji wskazuje, że sam apelujący obrońca ma nadal problemy w tym zakresie. Z jednej strony obrońca stawia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie oddalenia wnioskuA. P., jak ostatecznie przyjęto, złożonego w trybie art. 8 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku, a z drugiej zarzuca wadliwe nie uwzględnienie tego wniosku w zakresie związanym z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem wnioskodawcy w dniu 24.05.1984 roku.
Próby stawiania w apelacji zarzutów związanych z tym zatrzymaniem, o tyle nie dziwią, iż jak wynika z akt sprawy i prawidłowych ustaleń sądu I instancji było to jedyne czasowe ograniczenie wolności wnioskodawcy i jedyna represja zastosowana wobec niego przez organa ówczesnego Państwa Polskiego. Oczywiście zarzut ten jest zupełnie chybiony z powodów merytorycznych, ale wskazuje na swoistą bezradność apelacji.
Przechodząc do zarzutów apelacji należy stwierdzić, iż zupełnie chybionejest twierdzenie o obrazieart. 167 kpk. O tym czy w sprawie istnie możliwość uzupełnienia materiału dowodowego nie decyduje wola wnioskodawcy, na co powołuje się apelacja, ale obiektywne możliwości jego uzyskania. Z pism IPN Oddział wK.z dnia 27.05.2010 roku, 7.09.2010 roku i 4.10.2010 roku /k-110, 115i 117/ jednoznacznie wynika, że do sądu przesłano wszelką dokumentację dotyczącą wnioskodawcy, gdyż mimo przeprowadzonej kilkumiesięcznej kwerendy nie znaleziono innych dokumentów. Tak więc należy uznać, iż uzupełnienie materiału dowodowego o inne dokumenty mające pochodzić z IPN nie jest możliwe.
Sąd Okręgowy ustalił, iż wnioskodawca został zatrzymany w dniu 24 maja 1984 roku w toku postępowania prowadzonego przez Służbę Bezpieczeństwaw związku z przebiciami opon i kradzieżami w bazie transportowej, w której pracował. Po zwolnieniu nie prowadzono przeciwko niemu dalszego postępowania,w szczególności nie przedstawiono żadnych zarzutów. Kwestią tą szczegółowo zajął się Sąd Okręgowy i w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał dlaczego wnioskodawca nie może skutecznie dochodzić odszkodowaniai zadośćuczynienia z tego powodu. Wywody apelacji odnoszące się do zasad współżycia społecznego w tym zakresie są zupełnie nieprzekonywujące.
Zupełnie chybiony jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę orzeczenia mający polegać na przyjęciu, iż żądanie wnioskodawcynie zasługuje na uwzględnienie. Z całą mocą należy podkreślić, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, jak i zachowania wnioskodawcy, który nie tylko nie potrafi uprawdopodobnić stawianych żądań, ale nawet jasno wskazać ich podstawy, Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, iż wobec wnioskodawcy nie wydano nigdy decyzji o internowaniu, nie stwierdzono nigdy nieważności orzeczenia wydanego przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe, i nigdy nie zarzucano mu czynu, co do którego został uniewinnionylub umorzono postępowanie, gdyż nigdy nie prowadzono przeciwko niemu jakiegokolwiek tego typu postępowania, nadto nie prowadził on działalności narzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, ani działalności opozycyjnej, będąc jedynie członkiem(...). Dlatego też nie było żadnych podstaw, niezależnie od tego w jakim kontekście wniosekA. P., oceniać do uwzględnienia jego żądania zasądzenia na jego rzecz jakiegokolwiek zadośćuczynienia bądź odszkodowania. Wskazany w apelacji zarzut obrazyart. 322 kpciart. 558 kpcnie ma żadnego związku z merytoryczną decyzją sądu I instancji.
Z tych powodów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, a kierując się treścią art. 13 cyt. ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku kosztami sądowymi postępowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa.