Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 98/13
Data wyroku: 2013-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marian Baliński, Jacek Błaszczyk, Robert Świecki
Słowa kluczowe: Fałszerstwo (przepisy ogólne)
Podstawa prawna: art. 437 par. 1 kpk, art. 624 par. 1 kpk

Sygn. akt II AKa 98/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Marian Baliński

Sędziowie:

SA Jacek Błaszczyk (spr.)
SO del. Robert Świecki

Protokolant:

sekr. sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeH. T., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r.
sprawy

J. W.

oskarżonego zart. 270 §1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV K 42/10
na podstawieart. 437 §1 kpkiart. 624 §1 kpk:

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt II AKa 98/13

UZASADNIENIE

J. W.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od 15 kwietnia 1999 r. do 30 lipca 1999 r. wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiał dowodowy do oddzielnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czymB. P., jako Dyrektor(...), aJ. Ś.jako Kierownik(...), będąc osobami szczególnie zobowiązanymi do zajmowania się sprawami majątkowymi wymienionej jednostki organizacyjnej, nadużywając uprawnień w zakresie racjonalnego gospodarowania mieniem i postępując wbrew swoim obowiązkom w tym zakresie, zaśJ. W.– wiedząc o tej szczególnej okoliczności dotyczącej wymienionych funkcjonariuszy publicznych, podejmowali działania zmierzające, do zakupu przez(...)nieruchomości położonej przyal. (...)za cenę znacznie przekraczającą jej rzeczywistą wartość, czym spowodowali w mieniu(...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, w wysokości co najmniej 14.511. 479 złotych, tj. o przestępstwo zart. 296 § 2w zw. z§ 3 k.k.;
II. w lipcu 1999 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co do których wyłączono materiał dowodowy do oddzielnego postępowania, podrobili w celu użycia za autentyczne dokumenty w postaci dwóch protokołów z rokowań w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego z wolnej ręki na zakup nieruchomości przyal. (...), w ten sposób, że na wzór protokołu autentycznego z dnia 8 lipca 1999 roku, zachowując formę graficzną i układ autentycznego dokumentu, wytworzyli co najmniej dwa egzemplarze protokołu opatrując je datą 13 lipca 1999 r. i odpowiednio zmieniając treść oryginalnych zapisów, załączając jednocześnie ostatnią stronę oryginalnego protokołu, na której widniały autentyczne podpisy osób uczestniczących w rokowaniach i tak podrobione dokumenty załączyli do dokumentacji(...), tj. o przestępstwo zart. 270 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi, w sprawie sygn. akt IV K 42/10 orzekł:
1. oskarżonegoJ. W.uniewinnia od popełniania zarzucanego mu wpunkcie Iczynu zart. 296 § 2w zw. z§ 3 k.k., kosztami sądowymi w tym zakresie obciążając Skarb Państwa,
2. oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie IIczynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 270 § 1 k.k., z tą zmianą, że dokonano przerobienia dokumentu i za to na podstawieart. 270 § 1 k.k.wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 50 złotych,
3. na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 2 do 16 lutego 2000 roku,
4. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych, w pozostałej części obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelacje od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zarzucił.
1) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, który miał wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia polegający na;
a) błędnym przyjęciu tego, iż oskarżony przerobił dokument w postaci protokołu z rokowań z dnia 8 lipca 1999 r. na protokół z dnia 13 lipca 1999 r., jak również aby działał w sposób celowy w zmowie zB. P.orazJ. Ś.,
b) błędnym przyjęciu, jakoby celem mogło być dopasowanie rzeczonego dokumentu do zakresu umocowaniaB. P., które zostało mu udzielone w dniu 28 lipca 1999 r., podczas gdy już przed tą datą wpis oskarżonego do księgi wieczystej jako użytkownika wieczystego sprzedawanej nieruchomości się uprawomocnił.
2) Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.iart. 424 k.p.k.przez oparcie rozstrzygnięcia na dowolnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, z naruszeniem zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także na wewnętrznie sprzecznych ustaleniach faktycznych opisanych w uzasadnieniu skarżonego wyroku.
3) Obrazęart. 270 § 1 k.k.przez skazanieJ. W.za sfałszowanie dokumentu, którego ani nie sfałszował ani nie zamierzał użyć jako autentycznego, ani nie działał w celu użycia go jako autentyczny przez kogoś innego.
Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu wyczerpującego kwalifikację zart. 270 § 1 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest niezasadna. Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe dokładnie, rzetelnie i wyciągnął z niego bezbłędne wnioski. Pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia są zdecydowanie pogłębione, wnikliwe i w pełni przekonują. Wręcz w drobiazgowy sposób przedstawiono wszystkie relewantne okoliczności sprawy warunkujące wydanie prawidłowego wyroku. O krytycznej, a przy tym prawidłowej ocenie szeregu dowodów świadczy fakt uniewinnienia oskarżonego od popełnienia najpoważniejszego z zarzucanych mu przestępstw, czyli czynu opisanego w pkt I - ym skargi zasadniczej oskarżyciela publicznego. Przypisano jednak zasadnie popełnienie przezJ. W.przestępstwa fałszu materialnego dokumentu, który w realiach tej sprawy nawet sam skarżący nazywa„zarzutem drobniejszym, ubocznym”(apelacja – str. 2). W tym zakresie wszystkie zarzuty postawione w skardze apelacyjnej stanowią wyłącznie polemikę z trafnym stanowiskiem sądua quo. W istocie szereg z nich wspiera decyzję o uniewinnieniu oskarżonego od popełnienia przestępstwa nadużycia zaufania (art. 296 § 2w zw. z§ 3 k.k.), nie może zaś skutecznie podważyć ustaleń co do dokonania czynu zart. 270 § 1 k.k.Świadczy o tym, zdaniem sąduad quem, argumentacja zawarta w wywiedzionym środku odwoławczym ide factocałkowite pominięcie rzeczywistego obrazu czynu, który został przypisany oskarżonemu, a dotyczył on przecież naruszenia dobra prawnego w postaci samej wiarygodności dokumentów mających określone znaczenie w obrocie prawnym. W tym wypadku chodziło o istotne dokumenty, które były wymagane (regulowane) przezprawozamówień publicznychz dnia 10 czerwca 1994 r.(Dz. U. z 1998 r., Nr 119, poz. 11-tekst jednolity), w tym ichbezwzględną rzetelność i obligatoryjność(podkreślenie – SA).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, co należy jeszcze raz podkreślić, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie pozostaje, wiec w pełni pod ochroną zwłaszcza przepisuart. 7 k.p.k.Sąd Okręgowy precyzyjnie wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione, wyjaśniając które ze zgromadzonych dowodów i z jakiego powodu uznał za wiarygodne, a którym tej wiarygodności odmówił. Tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny oraz poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach. Błędnie został sformułowany w skardze etapowej zarzut obrazy zasady

      in dubio pro reo. Jak już wielokrotnie wskazywano zarówno w opracowaniach doktryny, jak i orzeczeniach Sądu Najwyższego dyrektywa wyrażona wart. 5 § 2 k.p.k.jest kierowana do sądu orzekającego, a o jej złamaniu można mówić dopiero wtedy, gdy wątpliwości wyrażone przez sąd nie zostały usunięte i rozstrzygnięto je na niekorzyść oskarżonego, czyli gdy sąd orzekający powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i mimo braku możliwości dowodowych prowadzących do ich usunięcia rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego (np. wyroki SN: z dnia 1 października 2002r.,VKKN 238/01, OSNPP 3/2003, poz.15 oraz z dnia 9 maja 2002r., VKK 21/02, OSNPP 11/2002, poz.13). Innymi słowy – to sąd orzekający ma mieć wątpliwości, które winien rozstrzygnąć zgodnie ze wskazaniamiart. 5 § 2 k.p.k., a nie strona postępowania, czyli tak jak w niniejszej sprawie obrońca oskarżonego. Nie naruszone zostały też inne przepisy postępowania wskazane w apelacji, w tymart. 92 k.p.k., czyart. 424 k.p.k.Sąd bardzo dokładnie i wyczerpująco powoływał dowody, które legły u podstaw dokonanych ustaleń faktycznych. Lektura dokumentu sprawozdawczego dowodzi też, że dowody te poddano gruntownej analizie (uzasadnienie w zakresie przypisanego czynu przestępczego zart. 270 § 1 k.k.– str. 30 - 35 oraz str. 107 - 115). Treść protokołów rokowań z dnia 8 lipca 1999 r. (tom X – k. 1757 -1760) oraz z dnia 13 lipca 1999 r. (tom IV – k. 522 – 525) została oceniona w aspekcie nie tylko wyjaśnień oskarżonego, ale i pozostałych dowodów, w tym zeznań świadków i opinii biegłego grafologa. Istotnie, w protokole z rokowań opatrzonym datą 13 lipca 1999 r. odmiennie niż w protokole rokowań z dnia 8 lipca 1999 r. wskazano, iż(...)ma złożyć aktualny i prawomocny wypis z księgi wieczystej nieruchomości położonej przyal. (...)wŁ.do dnia podpisania umowy. Nie zawarto zapisu o rygorze niewywiązania się przezJ. W.z tego zobowiązania. Natomiast odpis protokołu z dnia 8 lipca 1999 r. zobowiązywał(...)do przedłożenia do dnia 12 lipca 1999 r. kupującemu aktualnego wypisu z księgi wieczystej wyżej wskazanej nieruchomości

      pod rygorem możliwości odstąpienia przez(...)od zawarcia umowy kupna-sprzedaży. Różnica w treści zapisów nie była przypadkowa i w żadnym razie nie można przyjąć, że były to zmiany nieistotne, czy wręcz „przypadkowe”. Po rokowaniach odbytych w dniu 8 lipca 1999 r., na dokumencie nazwanym protokołem z rokowań noszącym w/w datę złożyli podpisy członkowie komisji przetargowej (z jednym wyjątkiem, gdyż omyłkowo zamiast jednemu z członków komisjiB. C.,J. Ś.przedłożył dokument do podpisuE. N., która również była obecna na spotkaniu w dniu 8 lipca 1999 r.) oraz jej przewodniczącyJ. Ś., a także ze strony Infolexu pełnomocnikM. P.. Podpisy złożyli oni na ostatniej stronie tego dokumentu. Natomiast po sporządzeniu wtórnej wersji protokołu rokowań przezJ. Ś., noszącego już datę 13 lipca 1999 r., zawierającej wskazane modyfikacje w treści, utrzymano układ zapisu tak, by ostatnia strona protokołu z dnia 8 lipca 1999 r. pasowała do nowowytworzonych kart. W ten sposób podpisy osób, które złożyły je tylko podpisując protokół z dnia 8 lipca 1999 r., znalazły się w drugim z protokołów. Dopiero ten nowowytworzony dokument został podpisany przezB. P.na każdej stronie protokołu i przez oskarżonegoJ. W., który także złożył podpis na każdej z czterech stron tego protokołu. Dodatkowo ręcznym pismem na ostatniej stronie zostało dopisane zastrzeżenie, pod którym właśnie podpis złożyłB. P..
Przede wszystkim przekonują o trafności przyjętych wniosków i finalnej decyzji procesowej o skazaniu oskarżonego zart. 270 § 1 k.k.m. in. następujące argumenty, które wyprowadził Sąd Okręgowy:
1.B. P.otrzymał z(...)dokument z rokowań noszący datę 8 lipca 1999 r. ze wskazanymi podpisami. Dokument ten rzeczywiście nie był podpisany przezB. P., ale przecież nie on był uczestnikiem rokowań i tylko zatwierdzał ten protokół po podpisaniu przez członków i przewodniczącego komisji przetargowej oraz osobę uczestniczącą ze strony(...). Otrzymał on dokument z rokowań (w dwóch egzemplarzach) o odmiennej treści, ale dotyczący tych samych rokowań i noszący identycznie rozmieszczone podpisy tych samych osób – członków i przewodniczącego komisji orazM. P.. Okoliczności te wskazywały na to, że są to dwa odmienne egzemplarze tego samego dokumentu. W takiej sytuacji nie można było potraktować protokołu z dnia 8 lipca 1999 r. jako brudnopisu, czy też projektu dokumentu. Nie podpisuje się przecież brudnopisu, czy też projektu dokumentu, a ten protokół został podpisany przez wskazane wyżej - co do zasady – uprawnione (umocowane) osoby;
2. oskarżony nie składałby takiego „wstępnego” dokumentu, o swoistym „roboczym charakterze” do dokumentacji banku udzielającego mu kredyt, czyli(...) Bank S.A.w celu wykazania realności zakupu od niego przez(...)nieruchomości, której dotyczyły rokowania;
3. protokół z dnia 8 lipca 1999 r. nosił ewidentne cechy właściwe dla dokumentu w rozumieniu przepisów prawa i z pewnością nie stanowił tylko mało znaczących „zapisków”. Z kolei samJ. W.nie musiał się podpisywać na tym pierwszym chronologicznie protokole z uwagi na to, że bank wyciągał określone wnioski już z podpisów przedstawicieli(...), który miał nabyć nieruchomość, a nie(...), a ponadto w imieniu(...)też był złożony podpis, tj. przezM. P.;
4. przedmiotowe rokowania zostały przeprowadzonewyłączniew dniu 8 lipca 1999 r., a ich formalny charakter potwierdzony został podpisami wielu osób. Przewidziano tylko zgodnie potrzebę kontynuowania rokowań - rokowań już odbytych, czy też rozpoczętych, ale w określonym zakresie zatwierdzonym przez uprawnione podmioty (osoby) z obu kooperujących stron;
5. nowy dokument zawierał w wygenerowanej treści niewątpliwie zmianę merytoryczną. W protokole z rokowań opatrzonym datą 13 lipca 1999 r. odmiennie, niż w protokole rokowań z dnia 8 lipca 1999 r. wskazano bowiem, iż(...)ma złożyć aktualny i prawomocny wypis z księgi wieczystej nieruchomości mieszczącej się przyal. (...)wŁ.do dnia podpisania umowy. Nie zawarto zapisu o wskazanym już rygorze niewywiązania się przezJ. W.z tego zobowiązania, czyli o możliwości odstąpienia od dalszych rozmów (negocjacji) o ile nie zostanie dostarczony aktualny wypis z księgi wieczystej;
6. oskarżony musiał zdawać sobie sprawę z tego, iż podpisał ostatecznie dokument o częściowo zmienionej treści niż pierwotnie ustalono;
7. JW.wiedząc, że dwa protokoły z rokowań datowane na dzień 13 lipca1999 r. zawierają zmodyfikowaną treść oraz inną datę, niż faktyczna data przeprowadzenia rokowań, podpisał je (w bliżej nieustalonej dacie pomiędzy czasem rzeczywistych rokowań, a datą zawarcia umowy sprzedaży(...)nieruchomości) i niewątpliwie miał świadomość tego, że dokument zostanie wykorzystany w niezbędnych - z punktu widzenia przepisów prawa - czynnościach z zakresu zamówień publicznych;
8. celem całej tej „operacji” było dostosowanie czasowych możliwości uzyskania przez(...)prawomocnego wyciągu z ksiąg wieczystych wykazującego prawa oskarżonego do gruntu i obiektu przyal. (...)wŁ., do panujących realiów, skoro dopiero w dniu 12 lipca 1999 r. został dokonany odpowiedni wpis w księdze wieczystej, wskazujący nowego właściciela - dysponenta obiektu, tj.firmę (...);
9. wskazane zmiany w treści dokumentu musiały wymagać wiedzy i zgody zarówno oskarżonego, jak iB. P.i brak jest podstaw do przyjęcia, iż całe zdarzenie to należy rozważać jedynie w kategoriach„nieporozumienia”, czy też„małej istotności”dla samego oskarżonego, co zasugerowano w końcowej części uzasadnienia apelacji;
10. wykazane przerobienie dokumentu zostało dokonane z założeniem, iż zostanie on wykorzystany w obrocie prawnym. Był to bowiem, jak już podniesiono, dokument wymagany przepisami prawa o zamówieniach publicznych, jak i przechowywany miał być wraz z dokumentacją przetargową przez(...). Stanowił taki dokument dowód dokonanych uzgodnień oraz podstawę formalną treści umowy zakupu przedmiotowej nieruchomości przez(...).
Obrońca w apelacji podjął nieudaną próbę zdyskredytowania tych licznych wniosków i sąd odwoławczy nie znajduje żadnych podstaw do podzielenia żądania zawartego wpetitumśrodka zaskarżenia. Wskazane ustalenia należało zinterpretować w świetleistotyprzestępstwa stypizowanego wart. 270 § 1 k.k., w tym jego strony zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej i zupełnie nie przekonują odniesienia apelującego do przepisów obowiązujących w 1999 r., a dotyczącychustawy o księgach wieczystych i hipotece, czy przepisówkodeksu cywilnego. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności koniecznym było ocenićłączniei to głównie w aspekcie przedmiotu ochrony we wskazanym powyżej przepisie prawa karnego materialnego. Ocena ta doprowadziła do stworzenia logicznej całości i do jakiejkolwiek pomyłki sądowej w tym względzie, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie doszło.
Przypomnijmy, że przepis sankcjonujący fałsz materialny dokumentu chroni publiczne zaufanie i wiarę w autentyczność formalną dokumentów, pewność obrotu, wiarygodność dokumentów, aw następstwiepewność obrotu, Podnosi się, iżart. 270 § 1 k.k., w zakresie podrobienia lub przerobienia dokumentu w celu użycia go jako autentycznego, chroni kilka dóbr prawnych, które są ze sobą ściśle powiązane. W pierwszej kolejności należy wskazać na wiarygodność dokumentu. Pojęcie to obejmuje zarówno autentyczność, jak i prawdziwośćtreścidokumentu. W odniesieniu do fałszu materialnego dokumentu dobrem chronionym jest wiarygodność dokumentu w sensie jego autentyczności (oryginalności). Wiarygodność dokumentów, co oczywiste, jest jednym z warunków prawidłowego obrotu prawnego, a zatemart. 270 § 1 k.k.chroni także pośrednio pewność obrotu prawnego. Pośrednio, dlatego żedopiero użyciepodrobionego lub przerobionego dokumentu narusza pewność obrotu. Wiarygodność dokumentu jest ściśle związana z jego znaczeniem dowodowym. Dokument bowiem zgodnie zart. 115 § 14 k.k.stanowi dowód łączącego się z nim uprawnienia albo ze względu na swoją treść jest dowodem prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Dobro chronione przezart. 270 § 1 k.k.można zatem określić także jako znaczenie dowodowe dokumentu (por. bliżej J. Piórkowska - Flieger, Fałsz dokumentu w polskim prawie karnym, Zakamycze 2004, Rozdział VI, Fałsz materialny dokumentu - Przedmiot ochrony, str. 269 i n.).
Z powyższych względów za wręcz niezrozumiałe uznać trzeba stanowisko obrońcy, iż doszło w wyniku opisanego działania m. in. oskarżonego do
      „zwiększenia bezpieczeństwa prawnego(...)”. Także za wadliwe, w świetle samej subsumcji czynu przypisanego oskarżonemu, uznać należy stwierdzenie zawarte na tej samej, stronie 7 – ej środka odwoławczego,
      że: „J. W.w żaden sposób nie posługiwał się wersją protokołu z 13.07.1999 r.”.Przecież z opisu zarzuconego czynu w akcie oskarżenia, jak i pkt 2 - o zaskarżonego wyroku jasno wynika, że przypisano zachowanie w postaci przerobienia dokumentu
      w celu jego użycia. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r., V KK 97/12, (OSNPP 4/2013, poz. 5): „Przestępstwo określone wart. 270 § 1 k.k.może być popełnione albo przez podrobienie bądź przerobienie dokumentu, albo przez używanie tak sfałszowanego dokumentu jako autentycznego. Innymi słowy, penalizacji podlega zachowanie sprawcy, który bądź to nadaje dokumentowi pozory, że wynikająca z niego treść pochodzi od danego wystawcy – co nie jest prawdą (takie zachowanie jest
      „podrobieniem”dokumentu w rozumieniuart. 270 § 1 k.k.), bądź też – w drugiej postaci przestępczego działania – sprawca zmienia treść autentycznego dokumentu rzeczywiście wystawionego przez uprawnionego do tego wystawcę (takie zachowanie jest
      „przerobieniem”dokumentu w rozumieniuart. 270 § 1 k.k.).
      Trzecią postaciąprzestępczego działania sprawcy jest
      używanietak właśnie „sfałszowanego” (czyli
      „podrobionego”albo
      „przerobionego”) dokumentu. Już w tym miejscu warto dodać, że zawarty w danym dokumencie
      „fałsz intelektualny”(tj. potwierdzający w nim nieprawdę) nie może świadczyć o wyczerpaniu znamion przestępstwa zart. 270 § 1 k.k., o ile dokument taki nie jest dokumentem
      „podrobionym”lub
      „przerobionym”).
W końcowej części uzasadnienia wywiedzionej skargi apelacyjnej jej autor postulował - alternatywnie - aby przyjąć, iż czyn oskarżonego nie stanowi przestępstwa z uwagi na to, że był on znikomo społecznie niebezpieczny. I tego stanowiska nie można zaakceptować. Doszło do przerobienia dokumentu, który miał określone znaczenie w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisyustawyi czyny takie muszą zostać ocenione w ramach spełnienia znamion podstawowego typu wskazanego przestępstwa. Nie można był również uznać, z powołanych wyżej względów, iż czyn oskarżonego stanowił wypadek mniejszej wagi w rozumieniu przepisuart. 270 § 2a k.k., dodanym przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589), który wszedł w życie z dniem 8 czerwca 2010 r. - w zw. zart. 4 §1 k.k.Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, że taka ocena prawno-karna skutkowałaby niewątpliwie określonymi konsekwencjami procesowymi związanymi z regulacjami prawa materialnego zawartymi wRozdziale XI Kodeksu karnego.
Zasadnie natomiast Sąd I instancji uznał, że już kara grzywny, z uwzględnienie przesłanek wskazanych na ostatniej stronie pisemnego uzasadnienia podważonego orzeczenia spełni dyrektywy wskazane wart. 53 § 1 i § 2 k.k.
Z tych względów utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze mając na uwadze jego obecną sytuację majątkową i obowiązki fiskalne wynikające dla niego z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.