Sąd Apelacyjny w Krakowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 928/12
Data wyroku: 2012-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Pyjas-Luty, Maria Szaroma, Marta Fidzińska-Juszczak
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art.184,32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 928/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Marta Fidzińska - Juszczak

Sędziowie:

SSA Maria Szaroma (spr.)
SSA Agata Pyjas - Luty

Protokolant:

st.sekr.sądowy Dorota Stankowicz

po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w Krakowie
sprawy z wnioskuJ. M.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wK.
o emeryturę
na skutek apelacji wnioskodawcyJ. M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach Wydziału VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI U 84/12

o d d a l a apelację.

Sygn. akt III AUa 928/12

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26.04.2012 r. Sąd Okręgowy w Kielcach VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcyJ. M.od decyzji z dnia 11.07.2011 r. o emeryturę w obniżonym wieku.
Sąd I Instancji ustalił, że wnioskodawcaurodzony w dniu (...)z wnioskiem o emeryturę wystąpił w dniu 28.04.2011 r. Nie pozostaje w zatrudnieniu, nie przystąpił także do Otwartego Funduszu Emerytalnego.
Umowa o pracę zawarta na czas określony uległa rozwiązaniu z dniem 31.05.2011 r. Wnioskodawca legitymujący się łącznym okresem składkowym i nieskładkowym na dzień 1.01.1999 r. w wymiarze 25 lat 2 miesięcy i 18 dni.
Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca w okresach od 15.12.1976 r.- 11.06.1977r.,od 1.08.1978r do 31.01.1995r i od 1.02.1995r do 31.03.2001 r. zatrudniony był wHucie (...) S.A.wZakładzie (...)jako ślusarz remontowy urządzeń hutniczych takich jak: piec grzewczy, walcarka, urządzenie podające gorący wsad do następujących urządzeń, urządzenia prostujące, chłodnia, która chłodziła gotoy wyrób, urządzenia suwnicowe.
Praca wnioskodawcy polegała na usuwaniu usterek w cyklu produkcyjnym podczas produkcji gdy nastąpiła awaria urządzenia, a nadto także przy remontach okresowych.
Sąd I Instancji dał wiarę zeznaniom wnioskodawcy oraz świadków co do charakterystyki pracy i jego obowiązków z tym związanych.
Przytaczając treść art. 184 ust. 1 oraz art. 32 ust.1,2.4 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS( tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 153 poz. 1227 ze zmianami a takżeRozporządzenie Rady Ministrów z dn. 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz. U. nr 8 poz. 43 z późniejszymi zmianami stwierdził, że wnioskodawca nie legitymuje się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach.
W zakwestionowanych przez organ rentowy okresach od 15.12.1976 r. do 11.06.1977r., od 1.08.1978r. do 31.01.1995r. i od 1.02.1995r. był zatrudniony wHucie (...) S.A.wZakładzie (...), które to stanowisko, nie jest wymienione w dziale III poz. 15 wykazu B. Rozp. R.M. z 7.02.1983r. W tak ustalonym stanie faktycznym uznając, iż stanowisko ślusarza remontowego, na którym w spornych okresach zatrudniony był wnioskodawca nie jest przyporządkowane w wykazie B dział III w hutnictwie i przemyśle metalowym w/w Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. W dziale III wykazu B wskazanego rozporządzenia wśród enumeratywnie wymienionych 13 stanowisk pracy, której wykonywanie uprawnia do emerytury wcześniejszej nie wymienia się prac przy bieżącej konserwacji i remontach urządzeń produkcyjnych jak również stanowisko ślusarza remontowego.
Również w załącznikach nr 2 zarządzenia nr 48 Ministra Przemysłu Hutnictwa i Przemysłu maszynowego z dnia 10.05.1989r. jakkolwiek dotyczy pracowników bieżącej konserwacji remontów pieców i urządzeń produkujących stale i bezpośrednio zatrudnionych przy stanowiskach wymienionych w poz. 1-14 nie jest zgodne z aktem nadrzędnym o randze aktu powszechnie obowiązującego tj. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r.Zatem zdaniem Sądu I Instancji o spełnieniu przesłanek świadczenia pracy w warunkach szczególnych przesądza jedynie wykonywanie pracy wymienionej w załącznikach „A”,i „B” do Rozporządzenia z dnia 7.02. 1983r.
W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym zdaniem Sądu I Instancji wnioskodawca nie udowodnił, iż na dzień 1.01.1999 r. legitymuje się co najmniej 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach w wykazie B.
Sąd Okręgowy wskazał, iż nawet gdyby okres zatrudnienia na stanowisku ślusarza remontowego zaliczyć i przyporządkować  do wykazu A dział 14 poz. 25 to i tak nie spełnia warunków do przyznania mu wcześniejszej emerytury a to wobec faktu, iż nie osiągnął 60 lat. W związku z powyższym Sąd Okręgowy oddalił, odwołanie wnioskodawcy o przyznanie emerytury w obniżonym wieku na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Apelacjęod powyższego wyroku wywiódł wnioskodawca. Zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wszechstronnej oceny dowodów oraz nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie mu prawa do emerytury w obniżonym wieku.
W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, że organ rentowy i Sąd I Instancji nie uwzględnił okresu jego pracy w spornych okresach na stanowisku ślusarz remontowy, ślusarz remontowy urządzeń hutniczych. Podniósł dalej, iż stanowisko, na którym był zatrudniony, biorąc pod uwagę środowisko pracy w jakim wykonywał pracę przy bieżącej konserwacji i remontów pieców i urządzeń produkcyjnych (ślusarza remontowego) nie uległo zmianie od 1976 r.
Według apelującego warunki pracy były gorsze niż obecnie, a prace które wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu nie odpowiadały higienicznym normom ( poprzez jej wykonywanie w hałasie, zapyleniu, oraz w sąsiedztwie maszyn i urządzeń będących w ruchu).
W dalszej części swojej apelacji opisał szczegółowo obowiązki ślusarza remontowego. Zarzucił również, iż współpracownikA. W.zatrudniony na tym samym stanowisku pracy i legitymujący się zaświadczeniem pracy w szczególnych warunkach tj. dział III poz. 15 wykazu B uzyskał emeryturę. Jego zdaniem, skoro ukończył 55 lat, legitymuje się wymaganym okresem składkowym i nieskładkowym i co najmniej 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych wymienionych w wykazie B dział III poz. 15 ma prawo do emerytury w obniżonym wieku. W toku postępowania apelacyjnego dołączył dodatkowo pismo z treści, którego wynika, iż wnosi w konsekwencji o przyznanie mu emerytury z chwilą osiągnięcia 60 roku życia, a to z uwagi na fakt, iż nie chce ponownie występować z wnioskiem o przyznanie mu emerytury.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie albowiem nie zawiera argumentów pozwalających podważyć prawidłowość zaskarżonego wyroku. Wskazać należy, iż Sąd Apelacyjny w pełni podziela poczynione ustalenia faktyczne i dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się żadnego z uchybień w rozstrzygnięciu Sądu I Instancji, w szczególności dokonana ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej zart.233 k.p.c.
Do naruszenia przepisuart.233§1 k.p.c.mogłoby dojść tylko wówczas gdyby apelujący wykazał uchybienie przez Sąd Okręgowy podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych przeprowadzonych dowodów tj. np. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów. Tymczasem w rozpoznanej sprawie naruszenie takie nie miało miejsca.
Sąd I Instancji właściwie skoncentrował materiał dowodowy, który ocenił na podstawie jego wszechstronnego rozważenia. Dokonując tej oceny Sąd nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów.
Przeprowadzone zostały dowody z zeznań świadków a także z dokumentów oraz akt osobowych świadków i wnioskodawcy i akt rentowych, które jednoznacznie wskazywały na dokonane ostatecznie przez Sąd Okręgowy ustalenia. Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się również żadnego uchybienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które uniemożliwiałoby kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Sąd I Instancji wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił podstawę prawną wyroku z przytoczeniem przepisów prawa i swoje stanowiska w sposób należyty uzasadnił.
Trafne są wywody Sądu I Instancji, że praca na stanowisku ślusarza remontowego do obowiązków którego należało usuwanie usterek w cyklu produkcyjnym, gdy nastąpiła awaria urządzenia, a także przy remontach okresowych nie zostały wymienione w wykazie stanowisk na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS ( tekst. jedn.. Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz.1227) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnego charakterze ( Dz. U. Nr 8 poz.43 ze zmianami). W żadnym wykazie nie zostało ujęte stanowisko ślusarza. O uprawnieniach pracownika do emerytury na warunkach przewidzianych w cytowanych wyżej przepisach decyduje obiektywnie wykonanie pracy w szczególnych warunkach, czyli na enumeratywnie wymienionych stanowiskach a nie przekonanie pracownika, że sam charakter lub warunki pracy wystarczają do uznania jej za wykonywaną w szczególnych warunkach.
Jakkolwiek w zarządzeniu nr 48 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 10.05.1989 r. zmieniające zarządzenie w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego, a w którym dodano do działu I załącznika Nr 2 w/w zarządzenia pozycje 15-tą dotyczącą bieżącej konserwacji i remontów pieców i urządzeń produkujących stale i bezpośrednio zatrudnionych przy stanowiskach wymienionych w poz. 1-14 nie jest aktem o randze powszechnie obowiązującym czyli rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983r.
Słusznie zatem Sąd I Instancji uznał, iż o spełnieniu przesłanki świadczenia pracy w warunkach szczególnych przesądza jedynie wykonywanie pracy wymienionej w załącznikach A i B do rozporządzenia, które są integralną częścią rozporządzenia jako aktu wykonawczego.
Zatem skoro w rozporządzeniu rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach w dziale III wykazu B nie jest wymienione stanowisko ślusarza remontowego trafnie Sąd I Instancji uznał, iż wnioskodawca nie legitymuje się co najmniej 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach.
Trafne jest również stanowisko Sądu I Instancji, iż sporny okres zatrudnienia na stanowisku ślusarza remontowego nie uzasadnia przyznania emerytury w szczególnych warunkach z wykazu A Rozporządzenia Rady Ministrów z 1983r., a to z powodu braku osiągnięcia wieku 60 lat.
Art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wymienia przesłanki, których dopiero łączne spełnienie daje podstawę do dochodzenia żądanego roszczenia. Brak jednej z tych przesłanek niweczy prawo do dochodzenia powyższego roszczenia. Podkreślenia wymaga również fakt, iż utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wyraźnie wskazuje na przepisy rozporządzenia jako aktu normatywnego niż na zarządzenia. Z faktu, iż współpracownik wnioskodawcy będący świadkiem w niniejszej sprawie otrzymał emeryturę w obniżonym wieku w oparciu o identyczne zaświadczenie o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach nie może stanowić dla sądu podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem niniejszej sprawy było ustalenie czy wnioskodawcaJ. M.spełnia przesłanki do uzyskania emerytury w obniżonym wieku tj. czy legitymuje się 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Zatem decyzja organu rentowego o przyznaniu emerytury w obniżonym wiekuA. W.nie jest dla Sądu wiążąca. Podnieść należy nadto, iż dołączone do apelacji w postępowaniu apelacyjnym pismo z treści , którego wynika, iż domaga się on ustalenia spornych okresów jako okresów pracy w szczególnych warunkach z chwilą ukończenia 60 lat jest bezzasadne.
Sąd Ubezpieczeń Społecznych bada zasadność i legalność decyzji w dacie jej wydania- czemu dał wyraz Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach.
Sąd związany jest decyzją organu rentowego a do kognicji sądu nie należy orzekanie, o ewentualnych roszczeniach na przyszłość. Konkludując Sąd Apelacyjny uznał zapadły w sprawie wyrok za trafny i odpowiadający prawidłowo dokonanym ustaleniom faktycznym. Tym samym apelacji wnioskodawcy jako nie mająca uzasadnionych podstaw została oddalona przy zastosowaniu treści powołanych przepisów prawa oraz art. 385k.p.c.