Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 379/13
Data wyroku: 2013-09-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Wach, Krystyna Święcicka, Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Czynna Napaść
Podstawa prawna: 437 par. 1 kpk

Sygn. akt II Ka 379/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 września 2013 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Krystyna Święcicka

Sędziowie:

SO Mariola Krajewska - Sińczuk
SO Andrzej Wach (spr.)

Protokolant:

st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka
po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r.
sprawyK. W.,P. G.,D. O.iG. B.
oskarżonych o przestępstwo zart. 224 §2 kki in,
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II K 123/12
zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonychK. W.,P. G.,D. O.iG. B.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt II Ka 379/13

UZASADNIENIE

K. W.,P. G.,D. O.iG. B.oskarżeni zostali o to, że w dniu 4 listopada 2011 roku w miejscowościP., woj.(...), wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu zmuszenia funkcjonariuszy Posterunku Policji wP.sierż.D. B.i sierż.Ł. R.do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymaniuP. Z., stosował przemoc wobec sierż.D. B.w postaci chwytania go za ręce i mundur oraz wyrywania zatrzymanego, czym naruszył nietykalność cielesną w/w funkcjonariuszy Policji podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

tj. o czyn zart. 224§2 kkw b. zart. 222§1 kkw zw. zart. 11§2 kk.

Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 21 maja 2013r. oskarżonychK. W.,P. G.,D. O.iG. B.uniewinnił od popełnienia zarzucanego im czynu; kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator. Wyrokowi temu zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania karnego, a mianowicieart. 4 kpk.Art. 7 kpk,art. 410 kpkpolegającą na nieuwzględnieniu przy ferowaniu wyroku wobec oskarżonychK. W.,P. G.,D. O.iG. B.wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów ujawnionych na rozprawie, oparciu ustaleń na części zebranego materiału dowodowego, nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności, w tym na niekorzyść oskarżonych oraz na wadliwej ocenie poszczególnych dowodów bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji spowodowało niesłuszne uniewinnienie oskarżonychK. W.,P. G.,D. O.iG. B.od popełnienia zarzucanego im czynu;

II
obrazę przepisu postępowania karnego, a mianowicieart. 174 kpkpoprzez zastąpienie zeznań świadkówD. B.iŁ. R.treścią ich zapisków sporządzonych w formie raportów oraz notatki urzędowejŁ. R., które stanowiły podstawę do ustaleń stanu faktycznego w sprawie, co miało wpływ na treść orzeczenia.

Podnosząc powyższe zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku wobecK. W.,P. G.,D. O.iG. B.w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie w innym składzie.
Na rozprawie apelacyjnej prokurator popierał apelację i wniosek w niej zawarty.
Oskarżeni wnosili o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Nie przesądzając treści ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie należy zauważyć, że niniejsza sprawa nie dojrzała jeszcze do rozstrzygnięcia. W szczególności podnieść należy, że pisemne motywy niniejszego wyroku sporządzone zostały w taki sposób, że uniemożliwiały pełną kontrolę zaskarżonego orzeczenia i jednoznaczne wypowiedzenie się, co do słuszności, bądź niesłuszności stawianych w apelacji zarzutów. Należy też zauważyć, że mimo dość długiego i wnikliwego procedowania w niniejszej sprawie, Sąd nie wyjaśnił pewnych sprzeczności w zeznaniachŁ. R.iD. B., co skutkowało stosunkowo lakonicznym i nieprecyzyjnym ustaleniem stanu faktycznego. W realiach niniejszej sprawy najistotniejsze było ustalenie, czy oskarżeniK. W.,P. G.,D. O.iG. B.stosowali jakąkolwiek przemoc w celu udaremnienia, bądź utrudnienia czynności służbowej zatrzymaniaP. Z., a jeśli tak, to czy przemoc taką stosowali wszyscy ci oskarżeni, czy tylko niektórzy, a jeśli tak – to którzy.
Należy zauważyć, że w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd zawarł jedynie lapidarne stwierdzenie, że: „Oskarżeni nie łapali za mundur funkcjonariuszy, nie szarpali ich.”. Sąd jednocześnie przyjął, że wszyscy oskarżeni zastawiali osobęP. Z.i trzymali go za ubranie. W kontekście tych lakonicznych ustaleń nie można było stwierdzić, czy Sąd aprobuje poglądy m.in. komentatorówKodeksu KarnegoA. M.iM. K., którzy reprezentują dominujące w literaturze stanowisko, że przemoc, o której mowa w przepisieart. 224 § 2 kkmoże być skierowana nie tylko przeciwko osobie reprezentującej dany organ, lecz może mieć także charakter pośredni, tzn. może być nakierowana na osobę funkcjonariusza, bądź na inną osobę. Może być ukierunkowana także na przedmiot, ponieważ przepis nie wymaga, by była to przemoc wobec osoby. Jeśli nawet Sąd nie aprobował powyższego poglądu winien to uzewnętrznić w pisemnych motywach wyroku. Tym samym należało przyjąć, że w niniejszej sprawie nastąpiła tego rodzaju obraza przepisuart. 424 §1 kpk, która uniemożliwiła kontrolę odwoławczą orzeczenia, a tym samym musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Możliwe było jedynie wypowiedzenie się, co do zarzutu zawartego w pkt II apelacji, który należało uznać za niezasadny, bowiem Sąd w prawidłowy sposób wprowadził do materiału dowodowego treści zawarte w notatce urzędowejŁ. R., dokonując przesłuchania tego świadka na te okoliczności.
Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy w Garwolinie ponownie przeprowadzi postępowanie dowodowe, postara się wyjaśnić sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadkówŁ. R.iD. B., a w szczególności będzie dążył do dokonania ustalenia, którzy konkretnie oskarżeni stosowali przemoc skierowaną choćby na osobęP. Z., jeśli przemoc taka miała na celu udaremnienie czynności służbowej zatrzymania tejże osoby.