Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 438/13
Data wyroku: 2013-09-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Legeny-Błaszczyk, Tomasz Ignaczak, Ireneusz Grodek
Słowa kluczowe: Kumulatywna Kwalifikacja Przestępstwa
Podstawa prawna: art. 178a§2 kk i art. 244 kk w zw. za rt. 11§2 kk

Sygn. akt IV Ka 438/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 września 2013 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Marta Legeny-Błaszczyk
Sędziowie SO Ireneusz Grodek (spr.)
SO Tomasz Ignaczak

Protokolant Agnieszka Olczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie TrybunalskimI. S.
po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 roku
sprawyP. S.
oskarżonego zart.178a§2 kkiart.244 kkw zw. zart.11§2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie
z dnia 5 czerwca 2013 roku     sygn. akt II K 220/13

na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 438 pkt 1 kpk,art. 624 § 1 kpkzmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, żeiż podstawę prawną wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wpunkcie 1uzupełnia o przepisart. 11 § 3 kk;
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
zwalnia oskarżonego od wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 438 / 13

UZASADNIENIE
P. S.został oskarżony o to, że w dniu 28 lutego 2012 roku o godz. 19:00 w miejscowościS.gm.P., pow.(...), woj.(...)kierował rowerem znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 1,63 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu pomimo zakazu prowadzenia rowerów orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Opocznie, sygn. akt II K 671/11 z dnia 12 grudnia 2011 roku, tj. o czyn zart. 178a § 2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 roku w sprawie II K 220 / 13:

1
oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 244 kkwymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 2;

3
na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych;

4
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drodze publicznej w strefie zamieszkania i w strefie ruchu przez okres 3 lat;

5
wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 120 złotych i zasądził koszty postępowania w kwocie 90 złotych.

Powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego zaskarżył prokurator, podnosząc zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 11 § 3 kk, poprzez jego niezastosowanie i nie powołanie tego przepisu w podstawie prawnej skazania, który to przepis zobowiązuje Sąd do wymierzenia kary na podstawie przepisu najsurowszego. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez powołanie w podstawie prawnej skazania kary pozbawienia wolności, obokart. 244 kk, takżeart. 11 § 3 kk.
Sad Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela jest skuteczna, choć podnieść należy, iż w wbrew sformułowaniom zawartym w jej części wstępnej, w rzeczywistości zmierza ona – na co wskazuje jej uzasadnienie – do uzupełnienia o przepisart. 11 § 3 kknie podstawy prawnej skazania ( albowiem tę SądR.określił w wyroku prawidłowo, przywołując przepisyart. 178a § 2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11 § 2 kk), lecz podstawy prawnej wymiaru kary pozbawienia wolności. Przepisart. 11 § 3 kkznajduje bowiem swoje zastosowanie nie podczas formułowania kwalifikacji prawnej czynu, lecz dopiero na etapie wymiaru kary. Stosownie do jego treści, w wypadku rzeczywistego zbiegu przepisów ustawy sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Zgodzić się zatem należy z Sądem Apelacyjnym w Lublinie, który w wyroku z dnia 18 maja 2006 r. ( II AKa 93 / 06, opubl.L.), podniósł, że stosując instytucję kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, należy dać temu wyraz w części dyspozytywnej wyroku przez powołanie w podstawie skazaniaart. 11 § 2 kk, a w podstawie wymiaru karyart. 11 § 3 kk. Z tych więc względów należało orzec jak w sentencji.
Mając na uwadze, iż postępowanie odwoławcze wywołał wyłącznie błąd sądu merytorycznego, zasady słuszności przemawiały za zwolnieniem oskarżonego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.