Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1630/13
Data wyroku: 2013-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Nowak

Sygn. akt IX Ka 1630/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Tomasz Nowak
Protokolant:   st.sekr.sądowy Anna Niebudek

przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r.
sprawy sprawęK. S.
obwinionego o wykroczenie zart.87 § 1kw w zw. zart. 45 ust.1 pkt.1 Prawo o Ruchu Drogowymi inne
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie
z dnia 24 lipca 2013r. sygn. akt II W 970/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt: IX Ka 1630/13

UZASADNIENIE
K. S.został obwiniony o to, że:
I. W dniu 8 października 2012 roku o godzinie 14:00 w miejscowościM.gm.S.woj.(...)znajdując się w stanie po użyciu alkoholu kierował po drodze publicznej pojazdem m-kiV. (...)onr rej. (...)to jest o popełnienie wykroczenia zart.87§ lkw w zw. zart.45 ust. l pkt l Prawa o Ruchu Drogowym.
II. W miejscu i czasie jak w punkcie I kierując po drodze publicznej pojazdem markiV. (...)onr rej. (...), z prędkością nie zapewniającą panowania nad pojazdem przekroczył oś jezdni uderzając w jadący z przeciwka pojazd markiO. (...)onr rej. (...)czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym to jest o popełnienie wykroczenia zart.86 § lkw w zw. zart.19 ust. l Prawa o Ruchu Drogowym.
Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 roku w sprawie II W 970/12 orzekł co następuje:

1
w ramach czynów zarzucanych we wniosku o ukaranie, a opisanych w części wstępnej wyroku uznał obwinionegoK. S.za winnego tego, że w dni 08 października 2012 roku o godz. 14.00 w miejscowościM.gm.S., woj.(...), kierując po drodze publicznej w ruchu lądowym samochodem markiV. (...)onr rej. (...), będąc w stanie po użyciu alkoholu i nie zachowując należytej ostrożności jadąc z prędkością nie zapewniającą panowania nad prowadzonym pojazdem przekroczył oś jezdni, w wyniku czego uderzył w jadący z przeciwka pojazd markiO. (...)onr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla jego kierowcyK. R.i przewożonego przez niego pasażera, a po chwili oddalił się z miejsca zdarzenia, czym wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art.86§2 kw oraz z art.87§l kw w zw z art. 9 § l kw i za to na podstawie art.86§2 kw w zw. z art.9§l kw i art.24§l i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych,

2
na podstawie art.87§3 kw w zw. z art.29§l i 2 kw orzekł wobec obwinionegoK. S.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres l (jednego) roku,

3
na podstawie art. 29 §3 kw nałożył na obwinionegoK. S.obowiązek zwrotu prawa jazdy do właściwego Wydziału Komunikacji w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia,

4
na podstawieart. 118§ l i 3 kpw,art.627 kpkw zw. zart.119 kpwzasądził od obwinionegoK. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem kosztów postępowania.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyK. S.i na podstawie art. 103 § 2 kbk zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:
1. w zakresie czynu opisanego w pkt I wyroku - mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie, art, 8kpww zw. zart. 7 kpk, polegającą na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, naruszającej zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało wyciągnięciem wniosków sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, który prawidłowo oceniony dowodzi jego niewinności i nie pozwala na przypisanie mu odpowiedzialności za wykroczenie opisane wart. 87 § lkw w zw. zart. 45 ust. l pkt l Prawa o Ruchu Drogowym.
2/ w zakresie czynu opisanego w pkt II wyroku - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uznania obwinionego winnym czynu polegającego na niezachowaniu należytej ostrożności podczas mijania i ucieczki z miejsca zdarzenia.
Na podstawieart. 109 kpww zw. zart. 427 § l kpkobwiniony wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania za II instancję.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.
Wbrew wywodom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postepowanie dowodowe w niniejszej sprawie wyjaśniając wszystkie istotne jej okoliczności, a także dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd ten w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dokonał (k.79 – 84) wnikliwej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskazując należycie, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym i z jakich przyczyn cech wiarygodności odmówił.
Słusznie sąd I instancji oparł się w niniejszej sprawie w szczególności na zeznaniach świadkówK. R.,P. R.,M. B.,A. N.,R. K.oraz na dowodach w postaci szkicu sytuacyjnego i protokołów oględzin obydwu pojazdów uczestniczących w kolizji, który to materiał dowodowy właściwie uznał sąd I instancji za stanowczy, konsekwentny, zbieżny ze sobą i który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż obwiniony dopuścił się zachowania przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem.
Przy tak stanowczym, logicznym i spójnym ze sobą materiale dowodowym podzielić należy trafne stanowisko Sądu Rejonowego przypisujące obwinionemu wykroczenie opisane w zaskarżonym wyroku i słusznie Sąd ten odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego, które pozostają w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym – wskazanym szczegółowo przez sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu – które również w ocenie Sądu Okręgowego należy uznać za gołosłowne, wykrętne i stanowiące jedynie linię obrony obwinionego, który za wszelką cenne zmierza do uniknięcia odpowiedzialności w niniejszej sprawie. Trafnie również Sąd Rejonowy odmówił wiary sprzecznym z wiarygodnym materiałem dowodowym – szczegółowo wskazanym w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku zeznaniom świadkówK. B.,E. W.,M. S.iA. S., którzy również w nieudolny sposób usiłowali wspierać linię obrony obwinionego. Nadto w ocenie sądu odwoławczego należy jeszcze zwrócić uwagę –podzielając w całości jako trafne, rzeczowe i przekonywujące ustalenia i wywody sądu I instancji zaprezentowane w pisemnych motywach na k. 79-84- na treść zeznań postronnych i obiektywnych świadków funkcjonariuszy policjiA. N.iR. K., którzy przeprowadzili interwencję zgłoszoną bezpośrednio po zdarzeniu przez pokrzywdzonego, a następnie zeznali, że braciaR.w sposób zgodny przedstawili przebieg kolizji, jak również stwierdzili, że sprawca był pod wpływem alkoholu. Nadto trzeba zwrócić uwagę, iż w wyniku opatrolowania terenu policjanci ujawnili schowany w krzakachV. (...)należący do obwinionego, którego nigdzie nie napotkali.
Wbrew wywodom skarżącego słusznie podnosi sąd I instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnej wątpliwości, że sprawcą kolizji z samochodemO. (...)kierowanym przezK. R.był właśnie obwiniony, który niezależnie od podawanej przez siebie sytuacji drogowej nie miał prawa zjechać na przeciwległy pas ruchu, w konsekwencji czego doprowadził do kolizji z samochodemO. (...). Słusznie także zwraca uwagę Sąd Rejonowy, iż na sprawstwo obwinionego wskazuje także jego postawa po zaistnieniu kolizji, który proponował polubowne załatwienie sprawy bez wzywania policji, a następnie oddalił się z jej miejsca usuwając pojazd.
W świetle powyższych rozważań, jaka najbardziej trafne jest stanowisko Sądu I instancji ustalające, iż w czasie przedmiotowego zdarzenia obwiniony prowadził swój pojazd będąc w stanie po użyciu alkoholu, co potwierdzają przekonywujące wywody Sądu Rejonowego zaprezentowane w pisemnym uzasadnieniu, a które sąd odwoławczy przyjmuje jako własne.
W tej sytuacji w ocenie Sądu Okręgowego jako oczywiście chybione należy uznać obydwa zarzuty apelacyjne obwinionego tj. zarówno zarzut obrazy przepisów postępowania tj.art. 8 kpww zw. zart. 7 kpkoraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia – w sposób wskazany w pisemnej apelacji.
Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja skarżącego stanowi jedynie gołosłowną, nieprzekonywująca polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji i opiera się ona głównie na wyjątkowo tendencyjnej, nieobiektywnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Tymczasem ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy wynikają z prawidłowej i właściwej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w żaden sposób nie przekraczają one granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych treściąart. 7 kpk, a jest ona wszechstronna logiczna i zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również uwzględnia okoliczności przemijające zarówno na korzyść jak i niekorzyść obwinionego.
Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy podzielił ustalenia i wywody Sądu Rejonowego zarówno co do winy obwinionego jak i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Także kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i wagi popełnionego czynu.
Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw z art.art. 109 § 2 kpwutrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Orzeczenie o kosztach postępowania za II instancję oparto na przepisachart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwi § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2010 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania (Dz.U. nr 118 poz. 1269 iart. 21 pkt 2 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 roku nr 49 poz. 223 późn. zmianami).
Z tych względów orzeczono jak wyżej.

SSO Tomasz Nowak
KK