Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 222/12
Data wyroku: 2012-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Lerman, Krzysztof Eichstaedt, Paweł Misiak
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 62 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Teza: Posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na rzeczywistym dysponowaniu określonym przedmiotem co w realiach niniejszej sprawy odnieść należy do środka odurzającego. Przepis art. 62 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje działania przestępcze polegające na niezgodnym z ustawą posiadaniu środków odurzających lub substancji psychotropowych. Przestępstwo to zaliczane jest do przestępstw trwałych, a zatem przy ustaleniu czy oskarżony posiadał znaczne ilości środków odurzających nie należy kierować się sumą posiadanych przez oskarżonego środków odurzających na przestrzeni określonego czasu, lecz kierować się należy faktyczną ilością posiadanych rzeczywiście przez oskarżonego środków odurzających w konkretnym czasie.

Sygn. akt II AKa 222/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 października 2012 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Krzysztof Eichstaedt (spr.)

Sędziowie:

SA Paweł Misiak
SO del. Sławomir Lerman

Protokolant:

sekr. sądowy Maciej Umiński

przy udziale Jerzego Płóciennika, Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r.
sprawy

P. B.

oskarżonego zart. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk; art 62 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy w zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II K 180/10
na podstawieart. 437 §1 kpkiart. 438 pkt 2 kpk

1
uchyla zaskarżony wyrok co do oskarżonegoP. B.i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Płocku do ponownego rozpoznania;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. L.– Kancelaria Adwokacka wŁ.– kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt II AKa 222/12

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 maja 2012r. wydanym w sprawie II K 180/10 Sąd Okręgowy w Płocku uznał oskarżonegoP. B.za winnego tego, że: w okresie od września 2005r. do kwietnia 2008r. wŻ.woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisomustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiudzielił małoletniemuA. N.nie mniej niż 50 gramów marihuany o wartości nie mniejszej niż 1.750zł., to jest popełnienia przestępstwa zart. 59 ust. l i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzył oskarżonemu karę l rok i 2 miesiące pozbawienia wolności, a na podstawieart. 45§l k.k.orzekł wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości osiągniętej korzyści majątkowej z popełnienia przestępstwa w kwocie 1750zł.
Ponadto oskarżonyT. B.został uznany za winnego popełnienia przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na posiadaniu w okresie od czerwca 2008r. do lutego 2010r. wŻ.i innych miejscowościach województwa(...), wbrew przepisomustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiznacznych ilości środków odurzających, w postaci nie mniejszej niż 300 gram marihuany. Za przestępstwo to sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę 1 rok pozbawienia wolności.
Za będące w zbiegu realnym przestępstwa sąd okręgowy orzekł wobec oskarżonegoT. B.karę 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W ustawowym terminie apelację od wyroku sądu meriti wniósł obrońca oskarżonegoT. B., który zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości na korzyść oskarżonego, podnosząc jednocześnie zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego orzeczenia. W konkluzji autor apelacji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Płocku (zobacz szerzej zarzuty i wnioski apelacyjne k. 1544-1547).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego skutkować musiała wydaniem przez sąd apelacyjny orzeczenia kasatoryjnego. W pierwszej kolejności, niezależnie od treści zarzutów apelacyjnych podnieść należy, iż zaskarżonym wyrokiem sąd I instancji uznał oskarżonegoP. B.m. in. za winnego popełnienia przestępstwa zakwalifikowanego z przepisuart. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k., a polegającego na udzielaniu małoletniemuA. N.nie mniej niż 50 gram marihuany w okresieod września 2005r. do kwietnia 2008r., podczas gdy już wyrokiem z dnia 22 listopada 2007r. wydanym w sprawie II K 749/07 (k. 260-263) oskarżonyP. B.został uznany za winnego tego, żeod nieustalonego dnia w grudniu 2006r. do nieustalonego dnia w maju 2007r.(podkreślenia SA) wŻ.działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił nieustalonym osobom co najmniej 80 razy substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, to jest popełnienia przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.
Z zestawienia powyższych dwóch wyroków dotyczących oskarżonego jednoznacznie wynika, iż czas popełnienia przez oskarżonego obu czynów ciągłych, dotyczących udzielenia przez oskarżonego środków odurzających, częściowo pokrywa się ze sobą. Wprawdzie okoliczność tą dostrzegł sąd meriti, lecz wyciągnął z niej wniosek, iż powaga rzeczy osądzonej w zaistniałych okolicznościach jest uzasadniona jedynie w zakresie dotyczącym udzielenia amfetaminy przezP. A.N.w okresie od września 2005r. do kwietnia 2008r. (por. uzasadnienie zaskarżonego wyroku k. 1524 – 1525).
Należy jednak pamiętać, o czym najwyraźniej zapomniał sąd I instancji, iż prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treśćart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia, niezależnie od tego, jak ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych (uchwała SN z dnia 21.11.2001r., I KZP 29/01, OSNKW 2002r., z. 1-2, poz. 2; por. także uzasadnienie do w/wym. uchwały oraz uchwałę SN z dnia 08.04.1966r., VI KO 42/62, OSNKW 1966r., z. 7, poz. 69, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.04.1974r. wydany w sprawie V KR 6/74, OSNKW 1974r., z. 7-8, poz. 135).
W obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przyjął koncepcję jednoczynową czynu ciągłego (jednego czynu zabronionego), w odróżnieniu od instytucji ciągu przestępstw określonej wart. 91 k.k.Przesądza to o konieczności stosowania zasady ne bis in idem procedatur wyrażonej wart. 17§1 pkt 7 k.p.k.stwierdzającej, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Aby jednak można było przyjąć, iż ma miejsce jeden czyn ciągły, o którym jest mowa wart. 12 k.k.sprawca musi działać z góry powziętym zamiarem, obejmującym wszystkie zachowania, dopiero bowiem wówczas przyjąć można, iż popełniono czyn w warunkachart. 12 k.k.W przypadku bowiem, gdy sprawca wykorzystuje każdą nadarzającą się okazję do popełnienia czynu zabronionego, można mówić co najwyżej o ciągu przestępstw zart. 91 k.k.
Dostrzeżenie uchybienia, o którym mowa powyżej spowodować musiało uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do zarzutu dotyczącego udzielania małoletniemu marihuany. Odnoszenie się zatem bezpośrednio do zarzutów zawartych w apelacji należy uznać za bezprzedmiotowe (argument zart. 436 k.p.k.), skoro omawiane tutaj uchybienie sądu meriti stało się wystarczające do wydania orzeczenia kasatoryjnego.
Odnośnie drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów przestępnych należy przede wszystkim zauważyć, iż sąd meriti przypisując oskarżonemu posiadanie znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 300 gramów marihuany, przy ustalaniu ilości środka odurzającego posłużył się zabiegiem matematycznym, albowiem ustalenie to sąd meriti poczynił na podstawie wyjaśnieńP. B.orazP. W.. Warto w tym miejscu przypomnieć, iżP. W.wyjaśnił, iż od czerwca 2009r. do lutego 2010r. sprzedałB.około 300 gram marihuany, natomiastP. B.początkowo wyjaśnił (w postępowaniu przygotowawczym), a wskazany przez niego okres został przez sąd I instancji ostatecznie przyjęty, iż od wakacji 2008r. do lutego 2010r. kupił odW.300 gram marihuany.
Przepisart. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w chwili czynu przypisanego oskarżonemu przewidywał, iż posiadanie wbrew przepisom ustawy środków odurzających lub substancji psychotropowych, zagrożone było karą pozbawienia wolności do lat 3, natomiast jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa powyżej, była znaczna ilość środków odurzających, wówczas czyn taki zagrożony był karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iżposiadanie jest stanem faktycznym polegającym na rzeczywistym dysponowaniu określonym przedmiotem, co w realiach niniejszej sprawy odnieść należy do środka odurzającego. Przepisart. 62 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipenalizuje działanie przestępcze polegające na niezgodnym z ustawą posiadaniu środków odurzających lub substancji psychotropowych. Przestępstwo to zaliczane jest do przestępstw trwałych, a zatem przy ustaleniu czy oskarżony posiadał znaczne ilości środków odurzających nie należy kierować się sumą posiadanych przez oskarżonego środków odurzających na przestrzeni określonego czasu, lecz kierować się należy faktyczną ilością posiadanych rzeczywiście przez oskarżonego środków odurzających w konkretnym czasie.
Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę sąd meriti oceni zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z dyrektywami zasady swobodnej oceny dowodów, to jest:

1
ocena zgromadzonego materiału dowodowego poprzedzona zostanie ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 §2 k.p.k.);

2
stanowisko sądu będzie stanowiło wynik rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), z jednoczesnym uwzględnieniem zasady in dubio pro reo;

3
w przypadku złożenia wniosku o sporządzenie pisemnych motywów wyroku stanowisko sądu zostanie wyczerpująco i logicznie, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Niezależnie od powyższego sąd meriti rozważy wskazania sądu apelacyjnego, o których jest mowa w treści niniejszego uzasadnienia i weźmie je pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia końcowego.
Na podstawie§ 14 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.), sąd apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 738 zł. wraz z podatkiem VAT, tytułem nieopłaconych kosztów związanych z obroną z urzędu udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.