Sąd Okręgowy w Koszalinie
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 420/13
Data wyroku: 2013-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Rzepecka-Gawrysiak, Sędzia Andrzej Jaracz, Marek Mazur
Słowa kluczowe: Znamiona Czynu Zabronionego
Podstawa prawna: Art. 226 § 1 kk

Sygn. akt V Ka 420/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 lipca 2013r.

Sąd Okręgowy w Koszalinie V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia: SO Andrzej Jaracz
Sędziowie: SO Renata Rzepecka-Gawrysiak (spr.)
SO Marek Mazur

Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Dzierżyńska
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. w Koszalinie Małgorzaty Siwek-Sokólskiej

po rozpoznaniu w dniu 02 lipca 2013r. sprawy

M. U.
oskarżonego z art. 226 § 1 kkna skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białogardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Świdwinie

z dnia 15 kwietnia 2013 roku    sygn. akt VII K 99/13

1
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Białogardzie do ponownego rozpoznania,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. C.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt: V Ka 420/13

UZASADNIENIE
M. U.został oskarżony o to, że:
w dniu 01 października 2011 roku wŚ., województwa(...), używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wŚ.w osobach sierż. szt.J. Z.i st. sierż.G. D.podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,
tj. o czyn zart. 226 §1 k. k.

Sąd Rejonowy w Białogardzie w VII Zamiejscowym Wydziale Karnym w Świdwinie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2013r. sygn. akt VII K 99/13:

I
uznał oskarżonegoM. U.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. występku zart. 226 §1 k. k.i za to na podstawieart. 226 §1 k. k.skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której to kary wykonanie - na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k. k.w zw. zart. 70 § 2 k. k.- warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby,

II
na podstawieart. 63 § 1 k. k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył mu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie w okresie od 01-02 października 2011 r. tj. przez 2 dni, przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa jednemu dniowi kary pozbawienia wolności

III
na podstawieart. 73 § 2 k. k.w okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego,

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 5 k.k.zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie próby,

V
zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów postępowania karnego, w tym od opłaty;

VI
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz AdwokataA. C.z Kancelarii Adwokackiej wB.kwotę 885,60 złotych w tym 23 % podatku VAT, za nieopłaconą pomoc prawną, udzieloną oskarżonemu z urzędu.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego
Obrońca oskarżonego zaskarżył powyższy wyrok  w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 1) k.p.k., obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 226 § 1 k.k.przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie,

2
na podstawieart. 438 pkt 1) k.p.k., obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 53 § 1 i 2 k.k.przez nieuwzględnienie właściwości i warunków osobistych oskarżonego,

3
na podstawieart. 438 pkt 4) k.p.k., rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czyn.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonegoM. U.poprzez zmianę przyjętej kwalifikacji prawnej czynu na art. 141 k.w. oraz zmianę rozstrzygnięcia o karze przez jej złagodzenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniesiona w tej sprawie apelacja wywołała taki skutek, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać.
Słusznym jest podniesiony w apelacji zarzut obrazy prawa materialnego tj.art. 226 § 1 kkpoprzez jego błędne zastosowanie do ustalonego przez sądmeritistanu faktycznego.
Zgodnie z treścią przepisuart. 226 § 1 kk: Kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Taka treść przepisuart. 226 § 1 kkobowiązywała w dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji. Sąd ten przypisał oskarżonemuM. U.popełnienie czynu zart. 226 § 1 kk, ale z ustalonego stanu faktycznego nie wynika czy zachowanie oskarżonego miało miejsce „ podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy policji obowiązków służbowych”.
Z zeznań funkcjonariuszy policjiJ. Z.iG. D.wynika, że słowa znieważające ich oskarżony wypowiedział pod ich adresem w czasie gdy pełnili służbę w patrolu radiowozem , którym przejeżdżali obok stojącego na chodniku oskarżonego. Z zeznań świadków nie wynika, aby podejmowali oni jakiekolwiek czynności służbowe. W tej sytuacji uprawnionym jest ustalenie, że zachowanie oskarżonego miało miejsce „podczas pełnienia obowiązków służbowych” przez funkcjonariuszy policji. Natomiast nie sposób przyjąć, że miało ono miejsce „w związku z obowiązkami służbowymi” ponieważ pokrzywdzeni nie podejmowali żadnych czynności wobec oskarżonego czy innych osób. Ustalony stan faktyczny nie pozwala zatem na przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 226 § 1 kk. Zachodzi zatem ujemna przesłanka procesowa zart. 17 § 1 pkt 2 kpk.
Jednocześnie jednak zbyt daleko idące byłoby uniewinnienie oskarżonego od popełnienia tego czynu. Należy bowiem dostrzec to, że zachowanie będące przedmiotem postawionego zarzutu może wyczerpywać znamiona również innego czynu zabronionego np. zart. 216 § 1 kk. W tej sytuacji, uniewinnienie stworzyłoby stan powagi rzeczy osądzonej, co definitywnie, a jednocześnie przedwcześnie i bezzasadnie pozbawiłoby pokrzywdzonych, a także oskarżyciela publicznego (w trybieart. 60§ 1 kpk) możliwości ścigania sprawcy. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 października 2008r. sygn. V KK 127/08. Sytuacja taka nakazywała sądowi odwoławczemu uchylenie w tym zakresie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Orzeczenie Sądu Okręgowego zapadło na podstawieart. 437 § 2 kpk.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie sąd orzekający może jedynie ocenić czy zachowanie oskarżonego nie wyczerpuje znamion innych czynów, w szczególności zart. 216 § 1 kk, jednak po uzyskaniu stanowiska pokrzywdzonych i oskarżyciela publicznego (art. 60 § 1 kpk).
Nadmienić należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd orzekający nie będzie mógł poczynić ustaleń faktycznych mniej korzystnych dla oskarżonego, gdyż wyrok z dnia 15 kwietnia 2013r. nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego (art. 443 kpk).
O kosztach za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym postanowiono na podstawie§ 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.