Sąd Okręgowy w Lublinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 793/13
Data wyroku: 2013-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sądu Okręgowego Dariusz Iskra, Sędzia Sądu Okręgowego Przemysław Grochowski, Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 11 ust. 2 2 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorskich

Sygn. akt II Ca 793/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2013 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny – Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Przemysław Grochowski (spr.)
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski
Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra
Protokolant: Sekretarz sądowy Emilia Trąbka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 roku w Lublinie
sprawy z powództwa GminyL.
przeciwkoM. Ż.,M. W.iP. W.
o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego
na skutek apelacji pozwanychM. Ż.,M. W.iP. W.od wyroku z dnia 19 czerwca 2013 roku w sprawie I C 310/11 Sądu Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu Lublin – Wschód w Lublinie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

II Ca 793/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 roku Sad Rejonowy Lublin – Wschód w Lublinie nakazał pozwanymM. W.,M. Ż.orazP. W.reprezentowanemu przez opiekuna prawnegoM. Ż.opróżnienie wraz z rzeczami ich prawa reprezentującymi lokal mieszkalny położony przyul. (...)wL.i wydanie tego lokalu powodowi GminieL.–Zarządowi (...)wL., jak też orzekł o lokalu socjalnym przysługującym pozwanymM. Ż.iP. W.i wstrzymał opróżnienie lokalu do czasu złożenia przez Urząd Miasta wL.oferty zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego.
Jako motywy swojego rozstrzygnięcia wskazał, że pozwem z dnia 8 października 2010 roku powódka GminaL.wniosła o nakazanie pozwanymM. W.,A. D.iH. W., aby opróżnililokal mieszkalny nr (...)znajdujący się w budynku przyul. (...)wL.ze wszystkimi rzeczami do nich należącymi z tych przyczyn, że przedmiotowy lokal, stanowiący własność powódki, który pozwanyM. W.zajmował w oparciu o umowę najmu z dnia 22 sierpnia 2003 roku, został podnajęty przez najemcęA. D.iH. W.bez zgody powódki, w zwiazku z czym stosunek najmu został wypowiedziany ze skutkiem na dzień 31 stycznia 2009 roku.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010 roku wezwano do udziału w sprawie w charakterze pozwanychP. W.iM. Ż.a w dniu 4 paździenrika 2012 roku umorzono postępowanie wobecA. D.iH. W.na skutek cofnięcia pozwu w stosunku do tych pozwanych.
Jak wynikało z ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy, w dniu 22 sierpnia 2003 roku pozwanyM. W.zawarł z GminąL.reprezentowaną przezZarząd (...)wL.umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego wL.przyul. (...), na mocy której zobowiązany był do uiszczania czynszu, którego wysokość określona była na podstawie umowy najmu. Właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wL.przyulicy (...)jest GminaL.. Na mocy porozumienia nr(...)z dnia 11 grudnia 2007 r. pomiędzy GminąL.aZarządem (...)wL.zarządzanie nieruchomościami stanowiącymi własność bądź współwłasność GminyL.określonymi z załączniku nr 1 do Zarządzenia Nr(...)Prezydenta MiastaL.z dnia 6 grudnia 2007 r. zostało powierzoneZarządowi (...)wL.. W wyniku przeprowadzonej kontroli meldunkowej w dniu 26 listopada 2008 roku ustalono, iż lokal ten jest podnajmowany bez zgody wynajmującego dwojgu młodych ludzi. Informacji udzielili sąsiedzi, a także osoby te były widziane w przedmiotowym lokalu przez sporządzających protokół administratorów. Pismem z dnia 4 grudnia 2008 roku, odebranym przez pozwanegoM. W.w dniu 10 grudnia 2008 roku,Zarząd (...)wL.wypowiedział pozwanemu stosunek prawny najmu lokalu z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 31 stycznia 2009 roku. W chwili obecnej lokal jest zajmowany bez podstawy prawnej przezM. W.iM. Ż., którzy pozostają w związku konkubenckim oraz ich synaP. W.. Wszyscy są zameldowani w tym lokalu, z tym, że konkubina i synM. W.zostali zameldowani za zgodąM. W.w dniu 28 października 2011 roku.M. W.iM. Ż.nie figurują w ewidencji osób bezrobotnych Miejskiego Urzędu Pracy wL., ani też w rejestrze osób, które posiadają aktualne orzeczenie o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.M. W.nie ma stałej pracy, od 2003 roku wyjeżdża okresowo w celach zarobkowych za granicę, jest osobą ogólnie zdrową, ma schorzenia kręgosłupa. NatomiastM. Ż.nie jest w ciąży, jest osobą ogólnie zdrową, ma schorzenia kręgosłupa i rwę kulszową. Nie pracuje, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synemP. W., który urodził się z mózgowym porażeniem dziecięcym, ma znaczne upośledzenie umysłowe oraz wady serca.P. W.posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 30 grudnia 2009 roku wydane na stałe, wymaga stałej opieki, porusza się z pomocą osób drugich na wózku inwalidzkim.M. Ż.została ustanowiona opiekunem prawnym dla ubezwłasnowolnionego całkowicieP. W.. Od 1 marca 2010 roku rodzina korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wL.w formie instytucjonalnej tj. pobytu dziennego syna wOśrodku (...)wL.. Rodzina pozwanych pobiera świadczenie rodzinne z tytułu niepełnosprawności syna, tj. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 520,00 złotych, zasiłek rodzinny w wysokości 91,00 złotych wraz z dodatkiem z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w kwocie 80,00 złotych oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwicie 153,00 złote. Dochód rodziny wynosi 844,00 złote miesięcznie.
W ocenie Sądu Rejonowego spór koncentrował się wokół ustalenia skuteczności wypowiedzenia umowy najmu oraz zasadności żądania eksmisji wobec trudnej sytuacji pozwanych. Natomiast nie było kwestionowane zwłaszcza to, że przedmiotowy lokal stanowi własność GminyL.oraz to, że po dniu wypowiedzenia umowy pozwani zajmowali przedmiotowy lokal. W zakresie ustaleń faktycznych odnoszących się do sytuacji osobistej i zdrowotnej pozwanych miarodajne były informacje udzielone przez właściwe służby w zakresie pomocy w uzyskaniu pracy, pomocy społecznej i orzecznictwa w zakresie niepełnosprawności. Sąd ten oparł się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, bowiem ich autentyczność nie budzi wątpliwości, nadto nie był one kwestionowane przez żadną ze stron co do swej autentyczności ani treści, stąd też Sąd obdarzył je przymiotem wiarygodności. Wprawdzie w piśmie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Miejskiego wL.z dnia 5 lipca 2011 roku podano informację, żeM. W.iM. Ż.są zarejestrowani jako bezrobotni, tak tez zeznawali pozwani, jednakże Sąd dał wiarę informacji, iż nie figurują w ewidencji osób bezrobotnych Miejskiego Urzędu Pracy wL.zgodnie z treścią pisma Miejskiego Urzędu Pracy wL.z dnia 10 listopada 2010 roku. Sąd obdarzył również wiarą zeznania pozwanegoM. W.i pozwanejM. Ż.w zakresie, w jakim dotyczyły ich sytuacji materialnej oraz zdrowotnej ich synaP.. Z kolei zeznania świadkaH. W.(k. 104-105) nie odnosiły się w mniemaniu Sądu Rejonowego do okoliczności istotnych dla sprawy, dlatego Sąd nie wziął ich pod uwagę.
W ustalonym w powyższy sposób stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał zasadność powództwa w oparciu oart.222§1 kc.W realiach niniejszej sprawy powództwo wytoczył zarządca przedmiotowej nieruchomości –Zarząd (...)wL., dlatego mając powyższe na uwadze należało uznać, iż posiada on legitymację czynną do samodzielnego wniesienia powództwa o eksmisję najemcy z lokalu mieszkalnego. Okoliczność przysługiwania prawa własności stronie powodowej nie była przedmiotem sporu, zaś pozwanym nie przysługiwało skuteczne względem powódki prawo do władania lokalem. Zgodnie bowiem zart. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) - jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego wtedy gdy lokator wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody właściciela. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia.
W sprawie niniejszej powód wystosował do pozwanego pismo zawierające wypowiedzenie umowy najmu i rozwiązanie tejże umowy z dniem 31 stycznia 2009 roku, zachowując ustawowy termin miesiąca oraz wskazując podstawę prawną, w związku z czym wypowiedzenie to uznał Sąd Rejonowy za skutecznie dokonane, co sprowadzało rozwiązanie stosunku najmu. Pozwani do zamknięcia rozprawy nie wydali stronie powodowej lokalu mieszkalnego. Sąd Rejonowy zaznaczał przy tym, że nie zajmował się badaniem zasadności wypowiedzenia umowy najmu, ale skuteczność tegoż wypowiedzenia względem pozwanych. Nie dopatrzył się nadto podstaw zastosowaniaart. 5 kcpozwalających na przeciwstawienie uprawnionemu żądaniu powoda zasad współżycia społecznego, ze względu na które powództwo nie podlegałoby uwzględnieniu.
O uprawnieniu do lokalu socjalnego orzekł Sad Rejonowy w oparciu oart.14ust.pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnegosąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.), gdy pozwanyP. W., jako osoba niepełnosprawna, iM. Ż., jako jego opiekun ustawowy i faktyczny, spełniają ustawowe warunki do przyznania lokalu socjalnego.
W apelacji, zaskarżającej w całości powyższy wyrok, pozwani wnieśli o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu za II instancję
według norm prawem przepisanych, zarzucając :
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, żelokal mieszkalny nr (...)położony przyul. (...)wL.był podnajmowany przez pozwanegoM. W.bez zgody wynajmującego, tj. GminyL.(powoda), dwojgu młodym ludziom, w okresie gdy w przedmiotowym lokalu został przeprowadzony wywiad środowiskowy przez przedstawicieli administratora lokalu- (...) Sp. z o.o., co miało miejsce w dniu 26.11.2008r., będący następstwem naruszenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, ustanowionej wart. 233 § 1 k.p.c., polegającego na bezkrytycznym obdarzeniu wiarygodnością protokołu z przedmiotowego wywiadu środowiskowego (k. 16), pomimo że oświadczenia osób utrwalone w tym protokole stanowią zaledwie wyraz ich domysłów i przypuszczeń na temat sytuacji mieszkaniowej panującej wlokalu nr (...)i w związku z tym nie mogą być zakwalifikowane jako odzwierciedlenie wiedzy tych osób na temat tej sytuacji, albowiem wiedzą taką nie mogły one dysponować, przy jednoczesnym odmówieniu przez Sąd wiarygodności zeznaniom świadkaH. W.oraz pozwanegoM. W.w zakresie dotyczącym sytuacji mieszkaniowej panującej wlokalu nr (...)w czasie gdy był przeprowadzany przedmiotowy wywiad środowiskowy, pomimo że zeznania te, poddane ocenie w świetle reguł logicznego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego, dowodzą, iż pozwanyM. W.nigdy nie podnajmowałlokalu nr (...)lub jego części ani nie oddawał tego lokalu lub jego części do bezpłatnego używania, lecz jedynie przejściowo powierzał nad nim osobom trzecim pieczę w okresach swojej nieobecności w kraju, spowodowanej koniecznością zdobycia środków utrzymania dla siebie, swojej niepracującej, z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad synem, konkubiny oraz ich wspólnego niepełnosprawnego cierpiącego na porażenie mózgowe syna, której wykonywanie polegało na okazjonalnym składaniu przez te osoby wizyt wlokalu nr (...)w celu zapobieżenia wystąpieniu w nim zdarzeń mogących doprowadzić do pogorszenia stanu technicznego lokalu, co z kolei doprowadziło Sąd do błędnego ustalenia, iż powód skutecznie rozwiązał z pozwanymM. W.stosunek najmulokalu nr (...)z dniem 31.01.2009 r. na podstawie wypowiedzenia (pismo z dnia 04.12.2008 r.) umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej w dniu 22.08.2003 r., doręczonego pozwanemu w dniu 10.12.2008 r., a w konsekwencji do błędnego ustalenia, że w chwili zamknięcia rozprawy pozwanyM. W.oraz pozwaniM. Ż.(jego konkubina) iP. W.(ich wspólny niepełnosprawny całkowicie ubezwłasnowolniony syn) zajmowali przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości pozwanyM. W., w trakcie obowiązywania umowy najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)wL.z dnia 22.08.2003 r., nigdy nie podnajął, jak również nie oddał do bezpłatnego używania, przedmiotowego lokalu lub jego części, co oznacza, iż w przypadku pozwanegoM. W.nie została zrealizowana przesłanka uprawniająca powoda do wypowiedzenia mu stosunku najmu przedmiotowego lokalu, o której mowa wart. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, póz. 266; z późn. zm.), a która została wskazana przez powoda w oświadczeniu o wypowiedzeniu (pismo z dnia 04.12.2008 r.), co z kolei prowadzi do wniosku, iż oświadczenie powoda o wypowiedzeniu pozwanemuM. W.stosunku najmu przedmiotowego lokalu, jako sprzeczne z powyższym przepisem, jest bezwzględnie nieważne i w konsekwencji nieskuteczne, a zatem pozwanyM. W.zajmował w chwili zamknięcia rozprawy i zajmuje do chwili obecnej przedmiotowy lokal na podstawie tytułu prawnego w postaci przysługującego mu do tego lokalu prawa najmu wynikającego z umowy najmu z dnia 22.08.2003 r., natomiast pozwaniM. Ż.iP. W., jako najbliżsi członkowie rodziny pozwanegoM. W.(tj. odpowiednio konkubina i syn) zajmowali w chwili zamknięcia rozprawy i zajmują do chwili obecnej przedmiotowy lokal na podstawie tytułu prawnego pochodzącego od prawa najmu przysługującego pozwanemuM. W.;
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.art 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji, przy przeprowadzaniu rekonstrukcji stanu faktycznego istotnego dla przedmiotowej sprawy, zeznań świadkaH. W., które, wbrew twierdzeniom Sądu, że „nie odnosiły się do okoliczności istotnych dla sprawy", zawierają wiarygodna relacje tego świadka na temat jego pobytów wmieszkaniu nr (...)przyul. (...)wL., a zatem wprost dotyczą okoliczności będącej elementem stanu faktycznego zrekonstruowanego przez Sad I instancji, bez ustalenia której nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wypowiedzenie umowy najmu przedmiotowego lokalu złożone przez powoda pozwanemuM. W.w piśmie z dnia 04.12.2008 r. jest ważne i skuteczne oraz czy w związku z tym doprowadziło ono do rozwiązania stosunku najmu przedmiotowego lokalu, a w konsekwencji czy pozwani zajmują obecnie przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja, o ile zmierzała do podważenia wskazywanych przez Sąd Rejonowy przesłanek wydania zaskarżonego wyroku, okazała się zasadna, przy czym sformułowany w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku nie znajdował wystarczającego uzasadnienia w okolicznościach sprawy.
Pierwszy, ze sformułowanych w apelacji zarzutów, polegający na popełnieniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, w warunkach naruszeniaart. 233§1 kpcwyrażającego się obdarzeniu wiara treści protokołu wywiadu środowiskowego z dnia 28 listopada 2008 roku, że lokal najmowany przez pozwanegoM. W.był przez niego podnajmowany bez zgody wynajmującego, pozostaje w sprzeczności z zakresem ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W żadnym jego fragmencie Sąd Rejonowy nie stwierdził okoliczności sugerowanej przez apelujących. Nie wprowadził też takiego elementu, jako przesłanki swojego rozstrzygnięcia uwzględniającego powództwo. Z treści wywodów wskazywanych przez ten Sąd wynika jednoznacznie, że nie brał on pod uwagę kwestionowanej przez pozwanych okoliczności, co więcej, jednoznacznie zdystansował się od poczynienia ustaleń w tym przedmiocie i oceny ich doniosłości dla rozpoznania sprawy.
Uwaga Sądu nakierowana została wyłącznie na badanie formalnych przesłanek wypowiedzenia, jak : zachowanie pisemnej formy tej czynności, ustawowego terminu rozwiązania umowy najmu oraz wskazanie przyczyny jej przedsięwzięcia. Realizacja tych przesłanek, których spełnienie ocenił Sąd Rejonowy pozytywnie, stanowiła wystarczająca podstawę do ustania stosunku najmu i stwierdzenia o braku skutecznego względem powoda uprawnienia pozwanych do zajmowania lokalu.
W odniesieniu do drugiego z zarzutów, to dyskwalifikacja przydatności dowodu osobowego w postaci przesłuchaniaH. W., była konsekwencją rozumowania Sądu Rejonowego omówionego powyżej. Stwierdzenie jego nieprzydatność dla wyrokowania wynikało z uznania za wystarczającą podstawę skuteczności wypowiedzenia i upadku uprawnień pozwanych wobec przedmiotu najmu. Zasadność tego zarzutu oceniana mogła być zatem wyłącznie w powiązaniu ze słusznością zarzutu podnoszonego w apelacji jako pierwszy. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego nie mogły okazać się zasadne, bowiem kwestionowane w nich fakty oraz zakres badanego przez Sąd Rejonowy materiału dowodowego nie stanowiły przedmiotu ustaleń oraz rozpatrzenia przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.
Z urzędu jednakże wziął Sąd Okręgowy pod uwagę naruszenie prawa materialnego poprzez zaniechanie oceny przesłanek wynikających zart. 11 ust.1 i ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, póz. 266; z późn. zm.). Z pierwszego z powołanych uregulowań wynika, że wypowiedzenie stosunku najmu nastąpić może tylko z przyczyn wskazanych wust.2-5tego unormowania. Przepis ten ogranicza dowolność wynajmującego w rozwiązywaniu stosunku najmu nie tylko pod względem formy i terminów, lecz zwłaszcza pod względem realnie występujących powodów pozwalających na dokonanie przez wynajmującego wypowiedzenia umowy. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, dla skuteczności wypowiedzenia i jego konsekwencji polegających na ustaniu stosunku najmu, nie wystarcza zachowanie warunków formalnych wymaganych ustawą, lecz nastąpienie okoliczności, ze względu na które w ogóle dojść może do wypowiedzenia. Nakłada to na sąd orzekający o obowiązku opróżnienia lokalu przez najemcę ocenę, czy w świetle przyczyny podanej w wypowiedzeniu, wywołany został związany z tym skutek w postaci rozwiązania stosunku najmu. W przypadku wypowiedzenia z powodów wskazanych wart. 11 ust.2 pkt 3 ustawy o ochronie prawa lokatorów…, poza formalnymi aspektami wypowiedzenia, rekonstrukcji i rozważenia wymagały wszystkie te elementy stanu faktycznego, które kształtują dyspozycję tego uregulowania.
Stanowi to istotę niniejszej sprawy, gdyż podstawa prawna wypowiedzenia wynikająca zart. 11 ust.2 pkt 3 ustawy o ochronie prawa lokatorów… stanowi jedną z wyłącznych przyczyn rozwiązania najmu z woli wynajmującego. Sąd Rejonowy wprawdzie stwierdził, że najem został skutecznie wypowiedziany (uzasadnienie k.165 verte), lecz jedynie dlatego, że strona powodowa zachowała ustawowy termin wypowiedzenia i spełniła wymogi formalne, jednakże nigdzie nie wypowiedział się na temat zaistnienia okoliczności uzasadniających podstawę wypowiedzenia. Zaniechanie pod tym względem stanowiło o nierozpoznaniu istoty sprawy i sprowadzało konieczność ponownego jej rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji z wyeliminowaniem omówionych wyżej uchybień.
Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy rozważy dostarczony przez strony i ewentualnie samodzielnie zgromadzony z zachowaniemart.232 kpc, dokonując na tej podstawie oraz na tle przesłanek zart.11 ust.1 i 2 pkt 3powoływanej wyżejustawy o ochronie praw lokatorów… ustaleń weryfikujących zasadność przyczyny wypowiedzenia wskazywanej w piśmie z dnia 4 grudnia 2008 roku, z tym zastrzeżeniem, żeH. W.nie składał swoich zeznań jako świadek (k.104).
Z uwagi na powyższe, na podstawieart. 386§4 kpc, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego orzekł w oparciu oart. 108§2 kpc.