Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 1208/13
Data wyroku: 2014-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Hryniewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 5§1 pkt9 kpw

Sygn. akt VII Ka 1208/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 stycznia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy
w składzie

Przewodniczący SSO Danuta Hryniewicz
Protokolant   st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r
sprawyA. L.
obwinionego o wykroczenie zart. 96§3kw w zw zart. 78 ust 4 i 5 Ustawy Prawo o ruchu drogowym

na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego
z dnia 2 października 2013 sygn. akt IX W 1143/13

I zaskarżony wyrok uchyla i na podstawie art. 5 §1 pkt 9 kpsw postępowanie przeciwkoA. L.o wykroczenie zart. 96 § 3kw w zw. zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowymumarza;
II kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 1208/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Olsztyniewyrokiem z dnia 2 października 2013 roku, sygn. akt IX W 1143/13, w sprawieA. L.obwinionego o to, że w miejscowościK.dnia 21 czerwca 2012 r., będąc użytkownikiem pojazdu onr rej. (...), nie wskazał na żądanie uprawionego organu ((...)) komu powierzył w/w pojazd do kierowania w dniu 1 czerwca 2012 r. o godz. 12.40 w miejscowościW.ul. (...), tj. o czyn zart. 96 § 3kw. w zw. zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym,
orzekł:

1
obwinionegoA. L.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 96 § 3 kw skazał go na karę 300 grzywny;

2
na podstawieart. 118§ 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł, opłatą w kwocie 30 zł oraz kosztem wydania opinii biegłego w kwocie 189 zł.

Apelację od powyższego wyroku złożył obwinionyA. L.zaskarżając go w całości i zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, tj.art. 233 k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, przejawiającym się brakiem weryfikacji, czy istnieje możliwość ustalenia osoby prowadzącej pojazd na podstawie zdjęć wykonanych przez urządzenie rejestrujące prędkość w dniu 1 czerwca 2012 r. w miejscowościW.ul. (...). W oparciu o powyższe wymieniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż w niej przytoczone. W przedmiotowej sprawie zachodzi bowiem ujemna przesłanka procesowa określona wart. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
Zgodnie z treściąart. 17 § 3 k.p.s.w., straż gminna (miejska) może uzyskać status oskarżyciela publicznego tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniła wykroczenie i wystąpiła w związku z tym z wnioskiem o ukaranie. W odniesieniu do kontroli ruchu drogowego uprawnienia straży gminnej (miejskiej) wynikają zart. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych(Dz.U. Nr 123, poz. 779 ze zm.), który stanowi, że do zadań straży należy czuwanie nad porządkiem i kontrola ruchu drogowego - w zakresie określonym w przepisach o ruchu drogowym. Wart. 129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym(w skrócie p.r.d.) zakres działania straży określony został natomiast w ten sposób, że strażnicy gminni są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego jedynie wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu. Z przepisu tego wyraźnie więc wynika, że strażnicy gminni (miejscy) nie mają uprawnień kontrolnych w stosunku do właściciela lub posiadacza pojazdu, co do którego nie ma pewności, że w chwili popełnienia wykroczenia był kierującym lub uczestnikiem ruchu, naruszając przy tym konkretne przepisy o ruchu drogowym (por. postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 8/10, OSNKW 2010, z. 9, poz. 76; wyrok SN z dnia 25 maja 2010 r., III KK 116/10, niepubl.)
Taka natomiast sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Z zapisu fotoradaru, jak też wyjaśnieńA. L., nie można bowiem w żaden sposób ustalić, kim była osoba kierująca pojazdem, którym w dniu 1 czerwca 2012 r. przekroczono dozwoloną prędkość na terenie miejscowościW., a więc naruszono art. 20 ust. 1 ustawy p.r.d. Zbyt daleko idące jest natomiast wywodzenie o sprawstwieA. L.na tej tylko podstawie, iż wymieniony jest właścicielem pojazdu. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że straż gminna - wbrew art. 129b ust. 2 pkt 1 p.r.d - podjęła działania procesowe wobecA. L., pomimo iż nie miała pewnej wiedzy, czy kierował on pojazdem onr rej. (...)inkryminowanego dnia.
W tym miejscu wskazać wypada, że straż gminna w ramach czynności wyjaśniających (art. 54 § 1w zw. zart. 56 § 2 k.p.s.w.) prowadzonych w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia przez nieustalonego kierującego pojazdem lub innego uczestnika ruchu, który naruszył przepisy wymienione wart. 129b ust. 2 pkt 1 i 2p.r.d., może wprawdzie na podstawieart. 78 ust. 4p.r.d. wezwać właściciela lub posiadacza pojazdu do wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Tym niemniej, zgodnie zart. 17 § 3 k.p.s.w., uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują straży gminnej tylko wówczas, gdy podjęła czynności "w zakresie swojego działania". Dlatego też należy stwierdzić, że straż gminna nie jest uprawniona do złożenia wniosku o ukaranie za wykroczenie zart. 96 § 3k.w. w zw. zart. 78 ust. 4p.r.d. wobec właściciela lub posiadacza pojazdu, który nie wykonał obowiązku wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie - jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - albowiem zakres tego uprawnienia w sprawach o wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji w związku z naruszeniem konkretnych przepisów ruchu drogowego został ograniczony wart. 129b ust. 2 pkt 1 i 2p.r.d. do kierującego pojazdem albo innego uczestnika ruchu (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30.09.2010r., IKZP 15/10, OSNKW 2010/10/87, LEX nr 602772, Biul.SN 2010/10/19-20).
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy więc stwierdzić, że chociaż straż gminna była uprawniona do żądania odA. L.informacji, komu użyczył należący do niego samochód do kierowania lub używania w dniu 1 czerwca 2012 r., to jednak nie była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie wymienionego za popełnienie wykroczenia określonego w art. 96 § 3 k.w.
Rozpoznanie przez Sąd Rejonowy wniosku o ukaranie złożonego przez nieuprawniony organ i wydanie orzeczenia nastąpiło zatem z naruszeniem dyspozycjiart. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. Zgodnie z treścią tego przepisu brak skargi uprawnionego oskarżyciela stanowi negatywną przesłankę procesową. Uchybienie to stosownie do treściart. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia. Z tego też względu wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 października 2013 r. należało uchylić, a postępowanie przeciwkoA. L.o czyn zart. 96 § 3kw. w zw. zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowymna podstawieart. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. umorzyć (punkt I wyroku).
O kosztach postępowania w sprawie orzeczono w oparciu oart. 118 § 2 k.p.s.w. ( punkt II wyroku).