Sąd Okręgowy w Krakowie
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 1511/13
Data wyroku: 2014-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Buła, Krystyna Darmoń, Renata Stępińska
Słowa kluczowe: Ochrona Posiadania
Podstawa prawna: art. 344 k.c.

Sygnatura akt II Ca 1511/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 stycznia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Renata Stępińska (sprawozdawca)

Sędziowie:

SO Grzegorz Buła
SR (del.) Krystyna Darmoń

Protokolant:

Krystyna Zakowicz

po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 r. w Krakowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)przyul. (...)wK.
przeciwkoW. W.
o ochronę posiadania
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie
z dnia 10 maja 2013 r., sygnatura akt VI C 1032/12/S

1
prostuje oczywistą niedokładność w oznaczeniu numeru księgi wieczystej opisanej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce numeru: „(...)” wpisuje oznaczenie: „(...)”;

2
oddala apelację;

3
zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 78 (siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt VI C 1032/12/S, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie w punkcie I nakazał pozwanemuW. W., aby przywrócił na rzecz powodowej(...)przyul. (...)wK.naruszone posiadanie nieruchomości, składającej się zdziałki nr (...), objętejksięgą wieczystą nr (...), poprzez usunięcie 13 sztuk słupków parkingowych zamontowanych wzdłuż miejsc parkingowych oraz wzdłuż granicy zdziałką nr (...); w punkcie II oddalił dalej idące żądanie; a w punkcie III zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 373 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Jako bezsporne Sąd I instancji przyjął, żedziałka nr (...)stanowi nieruchomość wspólną, pozostającą we współwłasności właścicieli lokali budynku przyul. (...)wK., zaś pozwany jest właścicielemdziałek nr (...), które nabył od poprzedniego właściciela(...) sp. z o.o.wW.. Pozwany zamontował 15 sztuk słupków parkingowych nadziałce nr (...). przy czym na dzień zamknięcia rozprawy na w/w działce znajdowało się 13 sztuk słupków, z czego 10 zlokalizowanych wzdłuż miejsc parkingowych, a pozostałe 3 – wzdłuż granicy zdziałką nr (...).
Nadto Sąd Rejonowy na podstawie dowodów z dokumentów, zeznań świadków i stron ustalił, żedziałki nr (...)powstały w skutek zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, składającej się zdziałki nr (...)w dniu 22 sierpnia 2000 r. na wniosek inwestora(...) S.A.wK.. Inwestycja obejmowała budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przyul. (...)nadziałkach nr (...)oraz opracowanie dla projektowanej zabudowy dojazdów do projektowanych w przyziemiu budynku garaży, podjazdów do pochylni estakady biegnącej wzdłuż budynku, stanowisk parkingowych, ciągów pieszych i dojazdu do stacji trafo oraz parkingów od strony osiedlowejulicy (...). Projekt zakładał wykonanie powierzchni dojazdu głównego, dojazdu do rampy estakady i do stacji trafo – z kostki brukowej w kolorze szarym, zaś powierzchni parkingów i ciągów pieszych – z brukowej kostki w kolorze bordo. W wyniku podziałudziałki nr (...)doszło do ustanowienia bezpłatnej służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu istniejącym szlakiem drożnym przezdziałkę nr (...)na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki nr (...).Działka nr (...)graniczy: od strony północnej zdziałką nr (...), od strony południowej zdziałką nr (...), od strony wschodniej zul. (...), zaś od strony zachodniej zdziałką nr (...). Cały terendziałki nr (...)jest wybrukowany kostką, za wyjątkiem pasa zieleni przy granicy zdziałką nr (...). Po stroniedziałki nr (...)znajdują się drzewka i krzaczki. Wejście do budynku(...)znajduje się od strony południowej, zaś od stronydziałki nr (...), tj. wschodniej zlokalizowany jest wyłącznie wjazd do podziemnego garażu mieszczącego się w tym budynku. Jest on mniej więcej pośrodkudziałki nr (...), a przed wjazdem znajduje się murek. W miejscu gdzie pozwany wydzielił miejsca parkingowe i postawił słupki, już wcześniej znajdował się parking, a ciągnie się on wzdłuż granicy zdziałką nr (...). Pozwany nie stawiał własnego oznakowania nadziałce nr (...), za wyjątkiem znaku „zakaz wjazdu” od stronyul. (...). Nawierzchnia placu nadziałce nr (...)jest z kostki brukowej koloru szarego, zaś powierzchnia parkingu i chodnika ciągnącego się odul. (...)i dalej za parkingiem wzdłużdziałki nr (...)z kostki w kolorze bordowym. Pozwany posiada umowy najmu miejsc parkingowych wyłącznie z członkami(...). Z chwilą wyodrębniania i sprzedaży lokali w budynku przyul. (...)inwestor oddał do dyspozycji właścicieli tych lokali również przyległy teren, stanowiącydziałki nr (...). Następnie(...)w ramach zawieranych umów na administrowanie, zleciła wykonywanie czynności administracyjnych zarówno w stosunku do nieruchomości wspólnej, jak i przylegającego terenu obejmującegodziałki nr (...). Czynności te polegały na sprzątaniu i odśnieżaniu całego terenu, nasadzeniu drzewek i koszeniu trawy. Koszenie trawy dotyczyło całejdziałki nr (...), na któej znajduje się trzepak wykorzystywany przez członków(...), zaś w pasie przy granicy zdziałkami nr (...)posadzone zostały drzewka. Ponadto administracja budynku przyul. (...)zajmowała się koszeniem trawy przy granicy zdziałką nr (...)oraz nasadziła tuje wzdłuż muru przed wjazdem do podziemnego garażu, w miejscu gdzie znajduje się fragment zieleni. Koszty związane z utrzymanie czystości i porządku na całym w/w terenie ponosiła strona powodowa. Jej członkowie od chwili nabycia lokali w budynku przyul. (...)korzystali również z całego placu nadziałce nr (...), przejeżdżając tamtędy i parkując tam. Na podstawie faktur wystawianych przez poprzedniego właściciela tej działki, tj.(...) sp. z o.o.(...)płaciła comiesięczne opłaty za wjazd odul. (...)należneSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za korzystanie z części nieruchomości, stanowiącej połączenie pomiędzyul. (...), a przysługującą stronie powodowej służebnością przechodu i przejazdu.Spółka (...)nie interesowała się tym terenem i nie zgłaszała żadnych pretensji w związku z korzystaniem z niego przez powodową wspólnotę, w zakresie wykraczającym poza treść służebności przejazdu i przechodu. W miejscu, gdzie wydzielony był parking, postawiony został znak drogowy „P”, a pod nim umieszczona tabliczka informująca, iż jest to parking wyłącznie dla mieszkańców budynku przyul. (...). Tabliczka ta została najpierw przekreślona przez pozwanego znakiem „X”, a następnie w ogóle zniknęła. Taki sam znak pozwany uczynił sprayem na kostce brukowej przed wjazdem do garażu, zaznaczając w ten sposób, że nie można tam parkować. Terendziałki nr (...)nie jest zamknięty, ani odgrodzony odul. (...), przez co parkowały tam również osoby spoza grona członków(...). Administracja budynku przyul. (...)nie weryfikowała, czy parkujące samochody należą do mieszkańców tego budynku. Zarząd wspólnoty nie podejmował czynności, celem postawienia tam szlabanu lub uniemożliwienia w inny sposób dostępu osobom spoza jej grana.
Oceniając materiał dowodowy Sąd Rejonowy wskazał w szczególności, że przyjął za postawę rozstrzygnięcia zeznania świadków i stron w takim zakresie, w jakim korespondują wzajemnie ze sobą, jak i z pozostałym materiałem dowodowym w postaci dokumentów, tworząc spójną całość. Twierdzenia członka zarządu strony powodowejG. W.o pozostawieniu przez inwestora całego placu nadziałce nr (...)do dyspozycji mieszkańców budynku przyul. (...), znajdują potwierdzenie w projekcie budowlano-wykonawczym dojazdów do budynku mieszkalnego wielorodzinnego i parkingów przyul. (...)wK., z której wynika, iż na etapie inwestycjidziałki nr (...)nie tylko stanowiły jedną nieruchomość, ale także miały stanowić w zamyśle inwestora zorganizowaną całość gospodarczą, ze zlokalizowaną tam infrastrukturą i obiektami drogowymi, mającymi służyć mieszkańcom projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Jednocześnie pozwany przyznał, iż do chwili nabyciadziałek nr (...)nie miał wiedzy, co do sposobu ich wykorzystywania, jak również nie wykazał, by poprzedni właściciel ponosił koszty utrzymania tego terenu, bądź podejmował tam jakiekolwiek czynności administracyjne, związane z utrzymaniem porządku i czystości. W ocenie Sądy Rejonowego, takiego dowodu nie może stanowić pismo(...) sp. z o.o.w likwidacji wW.z dnia 18 lutego 2013 r., albowiem nie wynika z niego, aby spółka ta korzystała w jakikolwiek sposób z tej działki i by sprzeciwiała się korzystaniu strony powodowej, w zakresie wykraczającym poza treść ustanowionej służebności gruntowej. Dowodzi ono jedynie, iż nie posiadała wiedzy w tym zakresie i sama nie udzielała żadnych pozwoleń na korzystanie z tych działek, zaś jak wyjaśniła strona powodowa, swoje uprawnienia do korzystania z tego terenu wywodziła z okresu wcześniejszego, gdy właścicielem wszystkich działek, tj.(...),(...)i(...)był(...) S.A.wK.. Za uznaniem za wiarygodne zeznań członka zarząduS. M.i(...), w zakresie istniejącego nadziałce nr (...)oznaczenia parkingu z dodatkowym wskazaniem „tylko dla mieszkance budynku przyul. (...)”, przemawia dokumentacja fotograficzna. Na zdjęciach złożonych przez samego pozwanego, wyraźnie widać pod znakiem „P”, tabliczkę przekreśloną znakiem „X”. Również na zdjęciach parkingu załączonych przez stronę powodową, widać przedmiotową tabliczkę i jej przekreślenie. Pozwany zaprzeczając zamalowaniu tej tabliczki, nie był w stanie odnieść się do zamieszczonego na niej napisu, co w żaden sposób nie przeczy treści tabliczki, podanej przez stronę powodową i administratora budynku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy wskazał, że podstawę orzekania stanowiłart. 342 k.c., który statuuje zakaz naruszania posiadania, chociażby posiadacz był w złej wierze. Zakaz ten jest bezwzględny, co oznacza, iż chroni on każde posiadanie (samoistne i zależne, w dobrej i złej wierze, prawne i bezprawne, wadliwe i niewadliwe) i odnosi się do każdego, a więc także właścicielowi nie wolno naruszać posiadania wykonywanego przez inną osobę względem jego rzeczy. Ochrona posiadania stanowi narzędzie walki z samowolą, która nie może być tolerowana nawet wtedy, gdy dopuszcza się jej osoba uprawniona (właściciel). W ocenie Sądu I instancji, legitymacja czynna strony powodowej wynika z faktu, iż cały teren obejmującydziałki nr (...)traktowany był przez zarząd(...)jako całość, pozostającą w dyspozycji jej członków do wspólnego przez nich korzystania. Nie chodziło zatem o korzystanie z konkretnych miejsc parkingowych przez konkretnych członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz korzystanie w zakresie odpowiadającym częściom wspólnym, niesłużącym wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Poszczególni członkowie wspólnoty swoje uprawnienie do korzystania z tego terenu, w zakresie wykraczającym poza treść służebności przechodu i przejazdu, wywodzili nie z własnego posiadania, lecz z faktu administrowania tym terenem przez zarząd wspólnoty. Z kolei o wykonywaniu czynności administracyjnych świadczą takie okoliczności, jak: umieszczenie tabliczki informacyjnej „tylko dla mieszkańców budynku przyul. (...)”, dbałość o utrzymanie porządku i czystości na tym terenie i to w zakresie wykraczającym poza utrzymywanie służebności przechodu i przejazdu w stanie należytym, bo obejmującym również trawnik i miejsca parkingowe, bieżące obsługiwanie tego terenu przez administrację budynku przyul. (...)w sposób analogiczny jak części wspólnych, uwzględnienie kosztów utrzymania tego terenu w stanie niepogorszonym w ramach planowania wydatków(...). Zgodnie zaś zart. 21 ust. 1 ustawy o własności lokaliw sprawach zarządu nieruchomością wspólną to zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz. Jest również uprawniony do podejmowania czynności zachowawczych, służących do zachowania wspólnego prawa, w tym przypadku posiadania tego terenu w sposób jak dotychczas. Z tych względów, za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut pozwanego, dotyczący przypadkowości parkowania i braku stabilności posiadania miejsc parkingowych, ze wskazaniem, iż nie były one przypisane do określonych osób i że każdy (również osoby spoza grona wspólnoty) mógł tam parkować. Strona powodowa w sposób dostateczny zamanifestowała swoją wolę posiadania, poprzez zarezerwowanie miejsc parkingowych do wyłącznego użytku członków swojej wspólnoty mieszkaniowej. Tym samym charakter przypadkowy, okazjonalny, doraźny (bo wynikający z braku wolnych miejsc w tej okolicy) miały akty parkowania osób spoza grona wspólnoty i jako takie nie prowadziły one do przerwania jej posiadania, które nosiło cechy stabilności, trwałości i było zamanifestowane na zewnątrz. Sąd Rejonowy zwrócił też uwagę, że wskazany przez pozwanego przebieg służebności ustanowionej na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki nr (...), tj. na wprost wjazdu do garażu podziemnego zlokalizowanego w budynku(...), w żaden sposób nie wynika z treści służebności, lecz został jednostronnie ustalony przez pozwanego na etapie tego postępowania. Z treści księgi wieczystej wynika możliwość przejazdu i przechodu całym utwardzonym szlakiem drożnym, zaś caładziałka nr (...)– za wyjątkiem pasa zieleni przy granicy zdziałką nr (...)– stanowi jednolity, utwardzony plac, bez wydzielenia tam drogi. A zatem w ocenie Sądu intencją stron ustanawiających służebność było pozostawienie całego tego placu do swobodnego przejazdu i przechodu i był to w istocie plac manewrowy, służący członkom(...). Tym samym postawienie słupków parkingowych wprawdzie nie blokuje dojazdu do budynku, ale jednostronnie zawęża zakres przestrzenny ustanowionej służebności. Za niezrozumiałe uznał Sąd Rejonowy, dlaczego służebność przechodu miałaby przebiegać na wprost wjazdu do garażu - jak chce tego pozwany - skoro ma ona służyć pieszym, celem dojścia do budynku, a nie samochodom. Dodał, że fakt naruszenia posiadania nie budził żadnych wątpliwości, gdyż sam pozwany potwierdził, iż zamontował nadziałce nr (...)słupki parkingowe, uniemożliwiając parkowanie tam na dotychczasowych zasadach. Jednocześnie stwierdził, iż późniejsze wynajęcie przez pozwanego miejsc parkingowych pozostaje bez wpływu na jego legitymację bierną w tym postępowaniu. Za bezzasadne Sąd I instancji uznał dalej idące żądanie, nakazania pozwanemu przywrócenia powierzchnidziałki nr (...)do stanu sprzed zamontowania tam słupków, bowiem przywrócenie stanu poprzedniego, nie obejmuje obowiązku restytucji, który przekracza zakres procesu posesoryjnego, gdyż ma charakter odszkodowawczy.
O kosztach procesu (opłata od pozwu - 200 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa - 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika strony powodowej - 156 zł) orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.

W apelacji od punktów I i III powyższego wyroku, pozwany zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
-art. 233 k.p.c., poprzez dowolną ocenę dowodów i wadliwe ustalenie, iż strona powodowa była w posiadaniu całej nieruchomości, oznaczonej jakodziałka (...), a nie w części, po której wykonywany był przejazd i przechód oraz że jej posiadanie polegało nie tylko na przejeździe i przechodzie, ale i na parkowaniu; a posadowienie słupków przez pozwanego naruszyło posiadanie strony powodowej w sytuacji, gdy nie wynika to z zebranego materiału dowodowego;
-art. 478 k.p.c., poprzez rozpoznanie i ocenę w ramach niniejszego postępowania przysługującego stronie powodowej ograniczonegoprawa rzeczowego, w postaci służebności przejazdu i przechodu, co miało wpływ na ustalenie zakresu posiadania;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a toart. 342 k.c.w zw. zart. 344 k.c., poprzez jego wadliwe zastosowanie, a to przyznanie ochrony posesoryjnej stronie powodowej, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika naruszenie jej posiadania w zakresie przejazdu i przechodu, a w zakresie posiadania parkowania strona powodowa nie miała legitymacji czynnej, a nadto parkowanie ma charakter władztwa prekaryjnego.
W konkluzji pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje.
W uzasadnieniu apelujący wskazał, że strona powodowa nie wykazała, by dojazd do nieruchomości odbywał się przez miejsca parkingowe lub by tam był wykonywany przechód, w szczególności gdy od w/w strony nie ma wejścia do klatki.(...)mając oddany do korzystania istniejący szlak drożny do przejazdu i przechodu, nie manifestowała natomiast posiadania parkowania, bowiem nie podejmowała żadnych czynności odnoszących się do parkowania, nie manifestowała w/w posiadania wobec osób trzecich. Wbrew ustaleniom Sądu Rejonowego, zlecenie administracji czynności polegających na sprzątaniu, odśnieżaniu, koszeniu trawy i zasadzeniu drzewek, nie świadczy o wyrażeniu woli parkowania. Wyróżnienie części działki pod parking oraz oznakowanie terenu nie było działaniem strony powodowej, a inwestora, który z niezależnych przyczyn, zrezygnował z oddania stronie powodowej w/w działki, jako parkingu. Apelujący stwierdził, że strona powodowa jest posiadaczem przejazdu i przechodu, ale po szlaku drożnym prowadzącym do garaży i do chodnika, którym jest możliwe dojście do klatek schodowych, a nie po całej nieruchomości i nie w zakresie parkowania. Z materiału dowodowego nie wynika, by przejazd i przechód był dokonywany przez miejsca parkingowe, gdzie faktycznie znajdują się samochody. Sam fakt posadowienia przez pozwanego słupków nie oznacza, iż doszło do naruszenia posiadania(...), bowiem nie wykazała ona, by utrudniało lub uniemożliwiało to przejazd lub przechód szlakiem drożnym.
W zakresie posiadania parkowania, pozwany zarzucił brak legitymacji, gdyż wspólnota jako jednostka organizacyjna, nie manifestuje wobec osób trzecich posiadania parkowania, a parkowanie odbywa się w sposób dowolny i nie kontrolowany. Na nieruchomości nie ma ogrodzenia, ani szlabanu, zaś strona powodowa nie podjęła żadnych działań, by umożliwić niezakłócone parkowanie mieszkańcom wspólnoty. Tym samym, ewentualnymi posiadaczami mogą być konkretne osoby fizyczne, które korzystały z miejsc parkingowych, a które to miejsca parkingowe pozwany oddał do używania na podstawie umów cywilno prawnych. Sąd Rejonowy nie ustalił, kto umieścił tabliczkę oznaczającą parking, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że wspólnota w wystarczający sposób zarezerwowała miejsca postojowe dla mieszkańców, zwłaszcza że dostęp dodziałki (...)jest nieograniczony i w praktyce korzystają z niej osoby spoza członków wspólnoty.

Strona powodowa domagała się oddalenia apelacji, jako bezzasadnej i zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja była bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem.
Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i odpowiadają rzeczywistości, a zostały wyprowadzone ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został oceniony przez Sąd I instancji poprawnie i bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 223 § 1 k.p.c.). Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy przeprowadził wszystkie zawnioskowane dowody i wyciągnął z nich wnioski logicznie poprawne i odpowiadające aktualnym poglądom na sądowe stosowanie prawa. W sposób przekonujący i wnikliwy przedstawił motywy rozstrzygnięcia, które Sąd Okręgowy, w pełni aprobuje.
Chybiony był zarzut naruszeniaart. 233 k.p.c., poprzez dowolną ocenę dowodów i wadliwe ustalenie, iż strona powodowa była w posiadaniu całej przedmiotem nieruchomości, a nie części, po której wykonywany był przejazd i przechód oraz że jej posiadanie polegało nie tylko na przejeździe i przechodzie, ale i na parkowaniu, zaś posadowienie słupków przez pozwanego naruszyło posiadanie strony powodowej w sytuacji, gdy nie wynika to z zebranego materiału dowodowego. Apelujący zarzucając naruszenie przez Sąd I instancjiart. 233 k.p.c.powinien był wskazać przyczyny dyskwalifikujące postępowanie sądu w tym zakresie, a w szczególności wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/2000, LEX nr 52753), a tego jednak nie uczynił. Z przytoczonego przez Sąd Okręgowy niemal w całości uzasadnienia Sądu I instancji, jednoznacznie wynika, jakich dokonał on ustaleń i na podstawie jakich dowodów. Pamiętać należy, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to jego ocena nie narusza reguły swobodnej oceny dowodów wyrażonej wart. 233 k.p.c., choćby na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysunąć wnioski odmienne. Tylko bowiem w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej, albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 27 września 2002 r., I CKN 817/2000, LEX nr 56906). Tymczasem apelujący nie kwestionował ani dokumentów, na jakich oparł się Sąd Rejonowy, ani zeznań świadków i stron, z których wynika, że strona powodowa otrzymała od inwestora z chwilą wyodrębniania i sprzedaży lokali w budynku przyul. (...)także przyległy teren, stanowiącydziałki nr (...), które stale posiadała, między innymi zlecając wykonywanie czynności administracyjnych. Nie jest też prawdą, aby strona powodowa nie manifestowała posiadania parkowania. Bez wątpienia, jak wynika z zeznańG. W., to deweloper postawił znak parkingu i tabliczkę „Tylko dla mieszkańców(...)”, a strona powodowa posiadała sporną nieruchomość w takim zakresie, w jakim uzyskała od dewelopera, zwłaszcza że na etapie inwestycjidziałki nr (...)nie tylko stanowiły jedną nieruchomość, ale także miały stanowić w zamyśle inwestora zorganizowaną całość gospodarczą, ze zlokalizowaną tam infrastrukturą i obiektami drogowymi, mającymi służyć mieszkańcom projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Znamienne jest, żeG. W.zeznał: „Myśmy zastali taki stan i powiedziane było, ze parking jest dla mieszkańców(...), więc myśmy z niego korzystali, ponadto była tabliczka.” oraz „Wszyscy mieszkańcy budynku korzystali z wybrukowanego placu przejeżdżając tam i parkując.”. Skoro strona powodowa była posiadaczem całejdziałki nr (...), to nieuprawnione jest twierdzenie, że posadowienie słupków przez pozwanego nie naruszyło jej posiadania.
Nie mógł też odnieść skutku zarzut naruszeniaart. 342 k.c.w zw. zart. 344 k.c., poprzez jego wadliwe zastosowanie, z uwagi na brak legitymacji czynnej(...)w zakresie posiadania parkowania. Sąd Okręgowy podzielając poglądy Sądu I instancji uważa, że wspólnota mieszkaniowa, rozumiana jako ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości (art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, DZ.U.2000.80.803 ze zm.), może być posiadaczem nieruchomości zarówno w zakresie przejazdu, przechodu, jak i parkowania. Przypomnieć należy, że zgodnie zart. 336 k.c.posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak również ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Natomiast na gruncieart. 352 § 1 k.c.kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, jest posiadaczem służebności. W teoretycznoprawnym ujęciu posiadanie składa się z dwóch elementów składowych:corpus, tj. faktycznego władania rzeczą orazanimus, tj. nastawienia psychicznego posiadacza do rzeczy, a toanimus rem sibi habendi(posiadania rzeczy dla siebie, jak właściciel – posiadanie samoistne) lubanimus rem alieno nomine habendi(posiadania rzeczy cudzej jak najemca, itd. – posiadanie zależne). W realiach niniejszej sprawy,(...)miała zarówno faktycznie władanie naddziałką (...), jak i wolę jej posiadania, jako całości pozostającej do dyspozycji członków wspólnoty, niesłużącej wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli lokali. Materiał dowodowy przeczy, aby powodowa wspólnota nie manifestowała wobec osób trzecich posiadania parkowania, zaś brak ogrodzenia, czy szlabanu nie był konieczny dla posiadania miejsc parkingowych. Nie był też przeszkodą nieograniczony w praktyce dostęp do tych miejsc także osób spoza wspólnoty, skoro oba elementy posiadania, tj.corpusianimuswystępowały po stronie wspólnoty mieszkaniowej, rozumianej jako ogół mieszkańców. Odnośnie charakteru parkowania Sąd Okręgowy podziela poglądy Sądu I instancji.
Zarzut naruszeniaart. 478 k.p.c.nie mógł odnieść skutku, bowiem wbrew twierdzeniom apelującego, ustalenia i rozważania odnośnie służebności przejazdu i przechodu nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Mają na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną, na podstawieart. 385 k.p.c.
Oczywistą niedokładność w oznaczeniu księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości sprostował na podstawieart. 350 § 1 i § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzekł na zasadzieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.oraz§ 7 pkt 4w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.).