Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKzw 300/13
Data wyroku: 2013-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Różański
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 49 § 1 kkw

Sygn. akt II AKzw 300/13

POSTANOWIENIE
Dnia 5 czerwca 2013 r.

Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie

na posiedzeniu w składzie :

Przewodniczący:

SSA Zbigniew Różański

Protokolant:

st. sekr. sądowy Paweł Szemberski

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie
– Grażyny Zięba - Białowąs

po rozpoznaniu sprawy skazanegoP. S.
z powodu zażalenia obrońcy skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt II Ko 146/13
o rozłożeniu kary grzywny na raty

na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.iart. 49 § 1 k.k.w.

p o s t a n a w i a:

I
z m i e n i ćzaskarżone postanowienie w ten sposób, żerozkładaP. S.orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II K 88/12 karę grzywny w kwocie 12 000 (dwanaście tysięcy) zł na12(dwanaście)rat w kwotach po 1000 (tysiąc) zł każda płatnych do 30-tego każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od czerwca 2013 r.

II
zwolnić skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, wydatkami w tym zakresieo b c i ą ż y ćSkarb Państwa.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie rozłożył skazanemuP. S.grzywnę orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2012r. sygn. akt II K 88/12 w wymiarze 60 stawek dziennych przy przyjęciu stawki dziennej ustalonej na kwotę 200 zł na sześć rat miesięcznych w kwotach po 2000 zł każda, płatnych do 30-tego dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od dnia 30 kwietnia 2013 r., w pozostałym zakresie wniosku obrońcy skazanego nie uwzględnił.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego,w którym podniósł zarzut błędnego przyjęcia, iż w sprawie nie mamy do czynienia z wypadkiem zasługującym na szczególne uwzględnienie, mimo iż wszystkiego okoliczności w sprawie, podniesione we wniosku o rozłożenie grzywny na raty w pełni uzasadniały rozłożenie jej na maksymalny okres3 lat.
W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozłożenie grzywny na okres 3 lat, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy skazanego zasługuje na uwzględnienie, choć nie do końca w zakresie w jakim domagał się tego skarżący.
Przepisart. 49 k.k.w.daje możliwość rozłożenia na raty orzeczonej grzywny na okres jednego roku, a „w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie” na okres do trzech lat.
Rozłożenie grzywny na raty jest formą zmierzającą do efektywnego jej wykonania, tak by natychmiastowe wykonanie, ze względów humanitarnych, o których mowa wart. 49 § 1 k.k.w., nie naruszało podstaw egzystencji skazanego lub jego najbliższej rodziny, co oznacza, iż musi istnieć gwarancja, iż z zachowaniem wyznaczonego terminu skazany nie uchybi płatności kolejnych rat.
Stosownie do treści wskazanego wyżej przepisu Sąd Okręgowy rozłożył orzeczoną wobec skazanego grzywnę na 6 rat po 2000 zł uznając, że kwoty te są adekwatne do możliwości płatniczych skazanego. Z tą argumentacją jednak nie sposób się zgodzić mając na względzie miesięczny dochód skazanego i wydatki związane z bieżącym utrzymaniem. Ustalenie raty na poziomie 2000 zł prowadziłoby do sytuacji, że przez dłuższy okres czasu skazany byłby w znaczący sposób obciążony, a to mogłoby spowodować ciężkie skutki dla skazanego i jego rodziny.
Uwzględniając powyższe Sąd odwoławczy uznał, że sytuacja skazanego uzasadnia rozłożenie grzywny na okres dłuższy niż to przewidziano w treści zaskarżonego postanowienia. Rozłożenie grzywny na okres roku pozwoli skazanemu spłacić ustalone raty w terminie bez większego uszczerbku dla utrzymania jego rodziny.
Analizując sytuację materialną skazanego w oparciu o zalegający w aktach materiał dowodowy Sąd odwoławczy uznał jednak, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy skazanego o rozłożenie grzywny na okres 3 lat. Jak już wyżej wskazano rozłożenie grzywny na okres, o jakim mowa w§ 2 art. 49 k.k.w., zarezerwowane zostało dla szczególnych sytuacji. Kwestii oceny czy mamy do czynienia właśnie z taką szczególną sytuacją nie można dokonywać bez odniesienia do sytuacji materialnej skazanego i wysokości osiąganych przez niego dochodów, które nawet przy uwzględnieniu kosztów ponoszonych na utrzymanie ocenić należy jako wysokie.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie i orzekał jak na wstępie.