Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Gz 150/13
Data wyroku: 2013-10-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Natalia Pawłowska-Grzelczak, Piotr Sałamaj, Agnieszka Górska
Słowa kluczowe: Postępowanie Klauzulowe
Podstawa prawna: art. 787 kpc

Sygn. akt VIII Gz 150/13

POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.

Sąd Okręgowy w SzczecinieWydział VIII Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Górska
Sędziowie: SR del. Natalia Pawłowska-Grzelczak

SO Piotr Sałamaj (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. w Szczecinie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuJ. F.
z udziałemA. B.
o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika
na skutek zażalenia uczestniczki na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2012 r., sygnatura akt X GCo 281/11

postanawia:

o d d a l i ć z a ż a l e n i e.

      SSR del. N. Pawłowska-Grzelczak SSO A. Górska SSO P. Sałamaj

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie nadał tytułowi egzekucyjnemu – prawomocnemu nakazowi zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt X GNc 2333/10, klauzulę wykonalności przeciwko małżonce dłużnikaD. A.G.-B.z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową małżonków oraz zasądził od małżonki dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 127 zł tytułem kosztów postępowania klauzulowego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wierzytelności ustalone nakazem zapłaty w kwocie głównej 25.540,46 zł wynikają z umów sprzedaży towarów zawartych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem. Sąd zwrócił uwagę na treść dołączonego do wniosku oświadczenia małżonki dłużnikaA. B.z dnia 30.08.2010 r. o przejęciu długu zaciągniętego przez mężaD. G.w kwocie 25.540,46 zł. Ponadto według oświadczenia z 21.09.2010 r. dłużnikD. G.wyraził zgodę na przejęcie długu przez swoją żonę. Z brzmienia przedstawionych przez wierzyciela pism wynika jednoznacznie następcza zgoda małżonki dłużnikaA. B.na dokonanie przez dłużnika czynności prawnej stanowiącej podstawę należności ujętych w nakazie zapłaty. Wobec udowodnienia za pomocą dokumentu prywatnego zgody małżonka dłużnika należało przyjąć, że spełniona została przesłanka przewidziana wart. 787 k.p.c., niezbędna dla rozszerzenia obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym. Należy nadmienić przy tym, że dłużnikD. G.pozostaje w związku małżeńskim zA. B.od dnia 30.06.2007 r. Z tych też względów wniosek o nadanie klauzuli wykonalności okazał się zasadny.

Uczestniczka – reprezentowana przez kuratora procesowego - wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego zamianę poprzez oddalenie wniosku wierzyciela o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wierzyciel nie spełnił przesłanki z regulacjiart. 787 k.p.c.albowiem do wniosku zostało dołączone oświadczenie uczestniczki o przejęciu długu zaciągniętego przez jej mężaD. G.. Zdaniem skarżącej oświadczenie to należy oceniać wyłącznie przez pryzmat przepisówart. 519-525 k.c.regulujących instytucję przejęcia długu. Oznacza to, że małżonek dłużnika wyraził zgodę na spłatę zobowiązań zaciągniętych przez dłużnika, natomiast w żadnym wypadku oświadczenia tego nie można utożsamiać z faktem, że małżonek dłużnika wyraził zgodę na ich zaciągnięcie. W ocenie uczestniczki Sąd wydając rozstrzygnięcie oparł się na niedopuszczalnym w postępowaniu klauzulowym domniemaniu faktycznym stwierdzając, że z faktu złożenia przez małżonkę dłużnika oświadczenia o przejęciu długu wynika fakt, że małżonek dłużnika zgadzał się na zaciągnięcie tegoż długu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Należy na wstępie podnieść, że zastrzeżona wart. 787 k.p.c.zgoda małżonka dłużnika na dokonanie przez dłużnika czynności prawnej może być wyrażonaex post. Odwołać się bowiem w tym zakresie należy do regulacjiart. 63 § 1 k.c., który przewiduje możliwość wyrażenia zgody także po powstaniu czynności prawnej.
Wbrew zarzutom skarżącej jej oświadczenie z dnia 30 sierpnia 2010 r. nie stanowiło przejęcia długu, lecz jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, zawierało następczą zgodęA. B.na zawarcie przez dłużnika z wierzycielem umowy sprzedaży, z tytułu której powstała wierzytelność stwierdzona nakazem zapłaty z dnia 20 października 2010 r.
Wskazać trzeba, że zgodnie zart.  519 § 2 k.c.przejęcie długu może nastąpić: 1) przezumowęmiędzy wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron; 2) przezumowęmiędzy dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna. Dokument z dnia 30 sierpnia 2010 r. nie stanowi umowy o przejęcie długu. Nie jest to bowiem umowa zawarta pomiędzy wierzycielem a osobą trzecią, a jedynie jednostronne oświadczenie małżonki dłużnika (k. 9). Także pismo dłużnika z dnia 21 września 2010 r. nie może być uznane za umowę o przejęcie długu (zawartej pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią) albowiem zawiera ono jedynie zgodę dłużnika na przejęcie długu.
Sąd odwoławczy zauważa, że wyrażenie przez małżonka dłużnika zgody na dokonanie przez dłużnika czynności prawnej ma umożliwić wierzycielowi egzekucję z majątku wspólnego dłużników. W istocie udzielenie przez małżonka zgody na dokonanie czynności prawnej oznacza także udzielenie zgody na zaspokojenie wierzyciela z majątku wspólnego. Z powyższego należy wysnuć wniosek, że zgoda ta jest tożsama w skutkach z wyrażeniem zgody na zaspokojenie wierzyciela z majątku wspólnego. W tym kontekście uznać zatem trzeba, że zawarta przez uczestniczkę w piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r. zgoda na spłatę zobowiązania zaciągniętego przezD. G.stanowiła następczą zgodę na dokonanie przez dłużnika czynności prawnej z wierzycielem.
Sąd Okręgowy nie zgadza się z twierdzeniem skarżącej, że zgoda ta została wyinterpretowana przez Sąd Rejonowy w drodze niedopuszczalnego w postępowaniu klauzulowym domniemania faktycznego. Wskazać trzeba, że z treści oświadczenia z dnia 30 sierpnia 2010 r. wprost wynika, że zgoda ta odnosiła się do zobowiązania ,,D. G.względemJ. F.w kwocie 25.540,46 zł wraz z należnymiJ. F.odsetkami ustawowymi” (k. 9). Wierzytelność ta została stwierdzona nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt X GNc 2333/10.
Mając powyższe na uwadze Sąd drugiej instancji na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł, jak w sentencji.

      SSR del. N. Pawłowska-Grzelczak SSO A. Górska SSO P. Sałamaj