Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 210/13
Data wyroku: 2013-11-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Prusinowski, Marek Szymanowski, Bohdan Bieniek
Słowa kluczowe: Składki Na Ubezpieczenia Społeczne
Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 pkt 6, 12 ust.1,13 pkt 4 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 97 ust. 1 Ordynacji podatkowej

Sygn.akt III AUa 210/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2013r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSA Bohdan Bieniek (spr.)
Sędziowie: SA Piotr Prusinowski
SA Marek Szymanowski
Protokolant:  Agnieszka Charkiewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. wB.
sprawy z odwołaniaA. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o składki na ubezpieczenie społeczne
na skutek apelacji wnioskodawczyniA. M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt V U 356/12

I
oddala apelację,

II
odstępuje od obciążaniaA. M.kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego.

Sygn. akt III AUa 210/13

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.decyzją z dnia 30 grudnia 2011 roku wydaną w oparciu o przepisyustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2009 roku, Nr 205, poz. 1585 ze zm.) oraz przepisyustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) iart. 1031 § 1 Kodeksu cywilnegostwierdził, żeA. M.z tytułu nabytego spadku na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Białymstoku z dnia 7 listopada 2011 roku sygn. akt II Ns 6587/10 po zmarłym 29 listopada 2005 rokuJ. M.ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe powstałe z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia za okres: listopad 1999 roku – wrzesień 2000 roku w kwocie łącznej 11.196,61 złotych, w związku z prowadzoną przez zmarłego działalnością gospodarczą.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosłaA. M.podnosząc, że należności z tytułu nieopłaconych składek uległy przedawnieniu z dniem 1 października 2010 roku.
Sąd Okręgowy w Białymstoku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu powyższego odwołania, wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 roku zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że odwołującaA. M.ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe po zmarłymJ. M.za okres od grudnia 1999 roku do września 2000 roku wraz z odsetkami do dnia 29 listopada 2005 roku – do dnia otwarcia spadku po zmarłym w kwocie 10.425,31 złotych. Sąd Okręgowy ustalił, że zgodnie zart. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychobowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą. W myśl art. 13 pkt 4 ustawy obowiązek ubezpieczenia powstaje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności i istnieje do dnia zaprzestania jej wykonywania. Istotą działalności gospodarczej jest jej prowadzenie w sposób zorganizowany i ciągły, na własny rachunek i ryzyko osoby ją prowadzącej. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska prezentowanego przezA. M., że zmarłyJ. M.nie prowadził działalności gospodarczej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zdaniem Sądu I instancji, wynikało, iżJ. M.od dnia 10 listopada 1999 roku do dnia 10 września 2000 roku prowadził działalność gospodarczą pod nazwąPrzedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe (...)i z tego tytułu podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. W szczególności wskazywały na to zaświadczenie Urzędu Miejskiego wB.z dnia 30 kwietnia 2008 roku oraz pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wB.z dnia 27 maja 2008 roku. W ocenie Sądu I instancji odwołująca nie wykazała, że jej mąż nie prowadził działalności gospodarczej w/w okresie, a w sprawie o podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego ciężar dowodu wykazania istnienia rzeczywistej przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej (art. 6 kc) spoczywa na ubezpieczonym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04 kwietnia 2008 r., I UK 293/07). W oparciu o zeznania świadkówR. B.iL. W.Sąd Okręgowy nie mógł jednoznacznie stwierdzić, żeJ. M.w spornym okresie nie prowadził działalności gospodarczej. Okoliczność ta nie wynikała także z akt sprawy karnej. Niewykonywanie konkretnych działań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w pewnych odstępach czasu nie oznacza, że doszło do zaprzestania prowadzenia tej działalności, a w spornym okresieJ. M.miał potencjalną możliwość wykonywania działalności gospodarczej przez podejmowanie działań zmierzających do pozyskiwania klientów. Fakt nie uzyskiwania w tym czasie przychodów nie świadczy zaś o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto płatnik składek nie musi przejawiać aktywności zawodowej w każdym dniu podlegania ubezpieczeniu, a mimo to jest obowiązany do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne przez cały czas prowadzenia działalności. Analiza akt ubezpieczeniowychJ. M.wskazywała, zdaniem Sądu Okręgowego, że nie wywiązywał się on z ciążącego na nim obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i doprowadził do powstania zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.J. M.zmarł w dniu 29 listopada 2005 roku. Sąd Rejonowy Białymstoku postanowieniem z dnia 07 listopada 2011 r. sygn. akt II Ns 6587/10 stwierdził, że spadek poJ. M.na podstawie ustawy nabyła jego żonaA. M.. Zasady odpowiedzialności odwołującej regulują przepisyOrdynacji podatkowej. Zgodnie bowiem zart. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychszczegółowo wymienione w nim przepisyustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowastosuje się odpowiednio do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, a na podstawieart. 32- także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie zart. 97 § 1 Ordynacji podatkowejspadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Odpowiedzialność spadkobierców obejmuje m. in. zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę, które naliczane są od dnia otwarcia spadku (art. 98 § 1 i 2, art. 101 § 1). W myślart. 98do odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy stosuje się przepisyKodeksu cywilnegoo przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Odwołująca jako spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkoweJ. M.powstałe z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia. Zgodnie z treściąart. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychw brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat od dnia, w którym stały się wymagalne. Natomiast w świetle tego przepisu stosownie do zmiany od dnia 1 stycznia 2003 r. dokonanej ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych łącznych ustaw (Dz. U. nr 241, poz. 2074) należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci spadkodawcy (art. 24 ust. 4). W ocenie Sądu Okręgowego składki na ubezpieczenie społeczne za listopad 1999 r., obciążająceA. M.uległy przedawnieniu. Zaskarżona decyzja została wydana 30 grudnia 2011 r. a więc, uwzględniając dwuletnie zawieszenie terminu przedawnienia, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym składki na ubezpieczenie społeczne za listopad 1999 r. stały się wymagalne. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika odwołującej o uwzględnienie odwołania z uwagi na poczucie sprawiedliwości społecznej należy mieć na uwadze, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie można powoływać się na zasady współżycia społecznego. Jednocześnie Sąd Okręgowy wskazał, że możliwość zastosowania ulgi w postaci umorzenia składek na podstawieart. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychpowstaje dopiero wówczas, gdy została orzeczona odpowiedzialność za zobowiązania z tytułu należności składkowych. Z podanych wyżej powodów na mocyart. 47714§ 1 i 2 kpcorzeczono jak w wyroku określając okres odpowiedzialności za długi spadkowe od grudnia 1999 roku do września 2000 roku.
A. M.zaskarżyła powyższy wyrok apelacją w całości, zarzucając mu:

1
błędną subsumcję stanu faktycznego w stosunku do treściart. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, polegająca na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przedmiotowe należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, a nie jak wynika z treści powyższego przepisu po 5 latach od dnia, w którym stały się wymagalne,

2
naruszenieart. 232 kpcpoprzez fakt oddalenia wniosku pełnomocnika wnioskodawczyni o przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczność, iżJ. M.nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej,

3
naruszenieart. 233 kpcpoprzez przyjęcie przez Sąd Okręgowy wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iżJ. M.mógł w spornym okresie prowadzić działalność gospodarczą.

Wskazując na powyższe,A. M.wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach według norm przepisanych, w tym o kosztach zastępstwa procesowego.
Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wywiódł trafne wnioski. Sąd Apelacyjny w całości aprobuje stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy przyjmuje za swoje.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie, czyA. M.ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe powstałe z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia za okres: listopad 1999 roku – wrzesień 2000 roku z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez mężaJ. M.. W celu ustalenia powyższej kwestii, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy zmarłyJ. M.prowadził we wskazanym okresie działalność gospodarczą.
Ta okoliczność była kwestionowana przezA. M.na etapie postępowania przed Sądem Okręgowym. Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym opuścił dowód z zeznań świadkówR. B.iL. W.. Jednakże, jak słusznie wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy, w oparciu o zeznania tych świadków nie można jednoznacznie ustalić, żeJ. M.w spornym okresie nie prowadził działalności gospodarczej. Wobec zarzutów apelacyjnych, Sąd Apelacyjny uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na rozprawie w dniu 3 września 2013 roku zobowiązał pełnomocnika wnioskodawczyni do wskazania adresów świadków wymienionych w apelacji oraz do wskazania sygnatury akt sprawy karnej. Sąd Apelacyjny zwrócił się także do Urzędu Skarbowego o nadesłanie dokumentów dotyczących rejestracji pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia 10 listopada 1999 roku oraz pisma informującego o przerwach prowadzenia działalności gospodarczej z dnia 11 września 2000 roku. Z dokumentacji nadesłanej przez Urząd Skarbowy wynikało, żeJ. M.w spornym okresie od dnia 10 listopada 1999 roku do dnia 10 września 2000 roku prowadził działalność gospodarczą pod nazwąPrzedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe (...). Złożył zgłoszenie w dniu 10 listopada 1999 roku, podając, iż rodzajem działalności będzie handel – usługi artykułami spożywczymi, przemysłowymi, pośrednictwo handlowe, import, export. W dniu 28 grudnia 2000 rokuJ. M.złożył wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej w związku z przebywaniem w zakładzie karnym. W zgłoszeniu rejestracyjnym (k. 96)J. M.wskazał, że przewidywany obrót w roku 1999 wyniesie 20.000 złotych. Zatem z dokumentacji Urzędu Skarbowego wynikało, iż woląJ. M.było prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej i że faktycznie taką działalność on prowadził.
Zgodnie z przepisami kolejno obowiązujących ustaw, regulujących prowadzenie działalności gospodarczej - z dnia 19 listopada 1999 rokuPrawo działalności gospodarczejoraz z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, istotą prowadzenia działalności gospodarczej jest jej zawodowy, stały charakter, powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego działania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Działalność gospodarcza jest prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany, na własny rachunek i ryzyko osoby ją prowadzącej. Należy podkreślić, że prowadzenie działalności gospodarczej występuje nie tylko w okresie osiągania przychodu z tego tytułu, ale także w pozostałych okresach, w tym w czasie wyczekiwania na zlecenia. W praktyce w okresie mniejszej ilości zleceń przedsiębiorcy wykonują inne potrzebne czynności – poszukują nowych klientów, załatwiają formalności urzędowe, a więc swoim działaniem zmierzają do kontynuowania działalności. Takie rozumienie prowadzenia działalności gospodarczej i podlegania z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym jest ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 15 marca 2007 roku, I UK 300/2006, LexPolonica nr 1390819, Rzeczpospolita 2007/109 str. C5 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 roku, III AUa 39/2007, LexPolonica nr 2013072). Zatem skoroJ. M.prowadził działalność gospodarczą w okresie od listopada 1999 roku do września 2000 roku, był zobowiązany do uiszczenia z tego tytułu składek. Obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej działalność gospodarczą wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu rentowego (art. 13 pkt 4w związku zart. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1oraz w związku zart. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(tak teza druga wyroku Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 19 marca 2007 roku, III UK 133/2006, LexPolonica nr 1871285, OSNP 2008/7-8 poz. 114).
Wnioskodawczyni w niniejszym postępowaniu nie wykazała, iż jej mążJ. M.w rzeczywistości w spornym okresie nie prowadził działalności gospodarczej. Inicjatywa dowodowa wykazania nieprowadzenia działalności gospodarczej należy do ubezpieczonego, bowiem na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i na podstawie przepisów powyżej wskazanych ustaw, regulujących prowadzenie działalności gospodarczej - z dnia 19 listopada 1999 rokuPrawo działalności gospodarczejoraz z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej - domniemywa się, że taka działalność jest prowadzona stale. W sprawie o podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego ciężar dowodu istnienia rzeczywistej przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej (art. 6 kc) spoczywa na ubezpieczonym (tak wyrok Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 19 marca 2007 roku, III UK 133/2006, LexPolonica nr 1871285, OSNP 2008/7-8 poz. 114), a w niniejszej sprawie naA. M., która była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wbrew stanowisku wskazanemu w apelacji, nie było możliwości dopuszczenia dowodu z zeznań świadków wskazanych przez wnioskodawczynię wobec niewskazania adresów tych świadków. Sąd Apelacyjny zobowiązał pełnomocnika wnioskodawczyni do dostarczenia dresów tych świadków, a także podania sygnatury akt sprawy karnej w dniu 3 września 2013 roku. Do daty kolejnej rozprawy w dniu 29 listopada 2013 roku obowiązki nie zostały wykonane. Nie było także żadnej informacji ze strony pełnomocnika wnioskodawczyni o trudnościach w dostarczeniu żądanych informacji. Stąd też Sąd Apelacyjny pominął dowód z przesłuchania zawnioskowanych świadków na podstawieart. 217 § 2 kpc. Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut apelacyjny dotyczący naruszeniaart. 232 kpc, bowiem wskutek braku wskazania adresów świadków nie było możliwości dopuszczenia dowodu z ich zeznań.
Z akt spraw karnych Sądu Rejonowego w Białymstoku, dołączonych do niniejszej sprawy - sygn. akt III K 3414/00 i sygn. akt III K 628/00 wynikało, iżJ. M.był oskarżony o czyn zart. 190 § 1 kki został wyrokiem z dnia 22 marca 2002 roku uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 26 listopada 2002 roku. Natomiast w postępowaniu sygn. akt III K 628/00J. M.został skazany wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2002 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 5 grudnia 2002 roku. W aktach tych znajduje się karta karnaJ. M.(k. 540), w której wskazano wszystkie okresy odbywania przezJ. M.kary pozbawienia wolności orzeczonych w różnych sprawach. W dniu 13 czerwca 1988 roku wykonano wobecJ. M.karę 4 lat pozbawienia wolności orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w sprawie III K 1690/84. Następnie orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności w wysokości 2 lat i 6 miesięcy, postanowieniem z dnia 8 czerwca 1994 roku został on warunkowo zwolniony z odbywania kary z okresem próby do dnia 8 czerwca 1997 roku. Kolejną karę pozbawienia wolności orzeczono wobec wnioskodawcy wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Zatem w przedziale czasowym listopad 1999 roku – wrzesień 2000 rokuJ. M.nie przebywał w zakładzie karnym i miał obiektywną możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Niewykonywanie konkretnych działań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w pewnych odstępach czasu nie oznacza, że doszło do zaprzestania prowadzenia tej działalności. W spornym okresieJ. M.miał potencjalną możliwość wykonywania działalności gospodarczej przez podejmowanie działań zmierzających do pozyskiwania klientów.
Stąd też mając na uwadze powyższe, wobec niewykazania inicjatywy dowodowej przez wnioskodawczynię, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zarzutom apelacyjnym wynikało, iżJ. M.mógł w spornym okresie prowadzić działalność gospodarczą i działalność tą prowadził. Stąd też należało uznać, iż Sąd Okręgowy nie naruszyłart. 233 kpcprzy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Zgodnie zart. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychdo należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio wymienione w tym artykule przepisyustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Zgodnie zart. 97 ust. 1 Ordynacji podatkowejodpowiedzialność za zaległe składki ponosi małżonek dłużnika. W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, iżJ. M.iA. M.pozostawali w związku małżeńskim w czasie prowadzenia przez zmarłego pozarolniczej działalności gospodarczej. Zatem co do zasadyA. M.jest zobowiązana do uiszczenia zaległych składek. Sąd Rejonowy Białymstoku postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. sygn. akt II Ns 6587/10 stwierdził, że spadek poJ. M.na podstawie ustawy nabyła jego żonaA. M.. Natomiast okoliczności, które wskazywała wnioskodawczyni w czasie postępowania przez Sądem, iż małżonkowie faktycznie nie mieszkali razem, nie wiedziała o prowadzeniu działalności gospodarczej przez męża, będzie ona mogła podnieść w piśmie skierowanym do organu rentowego dotyczącym umorzenia należności z tytułu składek. Natomiast nie mają one żadnego wpływu na orzeczenie odnośnie zasady odpowiedzialności za długi spadkowe powstałe z tytułu nieopłaconych składek.
Na koniec należy się odnieść do zarzutu apelacyjnego odnoszącego się do przedawnienia należności z tytułu składek. Jak słusznie wskazał organ rentowy w odpowiedzi na apelację, do dnia 31 grudnia 2011 roku obowiązywałart. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym należności tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniemust. 5-6. Przepis ten został zmienionyustawą z dnia 16 września 2011 roku o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców(Dz. U z 2011 roku, Nr 232, poz. 1378;art. 11) i od dnia 1 stycznia 2012 roku należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniemust. 5-6. W ustawie zmieniającej wprowadzono także przepisy przejściowe. W myśl art. 27 ust. 1 i 2 do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 41b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2 oraz w art. 24 ust. 4 ustawy wymienionej wart. 11, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 roku, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 roku. Jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 roku nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.
Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy, należności z tytułu składek za okres od grudnia 1999 roku do września 2000 roku nie uległy przedawnieniu. Należności z grudzień 1999 roku stały się wymagalne w styczniu 2000 roku, 10-letni termin przedawnienia to styczeń 2010 roku. Jednakże w czasie biegu terminuJ. M.zmarł w dniu 29 listopada 2005 roku. Zatem termin biegu przedawnienia uległ przerwaniu, maksymalnie na okres 2 lat od śmierci spadkodawcy (art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych). Bieg przedawnienia uległ przerwaniu w dniu 29 listopada 2005 roku i termin ten zaczął biec ponownie w dniu 29 listopada 2007 roku, a więc należności uległyby przedawnieniu w styczniu 2012 roku. Natomiast zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w dniu 30 grudnia 2011 roku i przerwała bieg terminu przedawnienia. Nowa regulacja prawna dotycząca pięcioletniego terminu przedawnienia nie mogła znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem wówczas bieg terminu przedawnienia rozpocząłby się w dniu 1 stycznia 2012 roku. Zatem przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 roku nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej. Stąd też także zarzut apelacyjny dotyczący błędnej subsumcji stanu faktycznego w stosunku do treściart. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychokazał się nieuzasadniony. Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował przepisy dotyczące biegu terminu przedawnienia.
W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną i na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz organu rentowego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 102 kpc, mając na uwadze, iż wnioskodawczyni została zobowiązana do zapłaty składek w kwocie 10.425,31 złotych za zmarłego męża, z którym przed jego śmiercią nie zamieszkiwała i nie miała wiedzy o prowadzeniu przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.