Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 667/13
Data wyroku: 2013-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 667/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 października 2013 roku.

Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Ewa Rusin

Protokolant :

Marta Synowiec

po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 roku
sprawyK. S.
obwinionego zart. 86§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 9 lipca 2013 roku, sygnatura akt II W 704/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza 30 złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn. akt IV Ka 667 / 13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 9 lipca 2013r. sygn. akt II W 704/12:

I
ObwinionegoK. S.uznał za winnego tego, że w dniu 17 października 2012 roku wK.naulicy (...)około godziny 16.30 kierując samochodem osobowym markiS. (...)onumerach rejestracyjnych (...)nie zachował bezpiecznej odległości między pojazdami w wyniku czego uderzył w tył pojazdu markiS. (...)onumerach rejestracyjnych (...)czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i na podstawie tego przepisu wymierzył mu grzywnę w kwocie 200 złotych,

II
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania oraz wymierzył opłatę w kwocie 30 złotych.

Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy.
Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

I
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to:

a
art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw orazart. 410 kpkw zw. zart. 82 § 1kpsw poprzez błędną ocenę dowodów, tj. opinii biegłego sądowegoA. P.wyrażająca się w uznaniu, że treść tej opinii wskazuje na to, że przebieg kolizji był zgodny z wersją podaną przez obwinionąA. J., podczas gdy biegły stwierdził, że obrażenia takie, jakich doznałK. S.mogły powstać zarówno przy takim przebiegu kolizji, jaki wskazałK. S., jak i przy przebiegu na jaki wskazywałaA. J., a więc opinia ta nie dawała podstaw do wyciągnięcia z niej takich wniosków, jakie wyciągnął Sąd, a w istocie nie mogła być podstawą do jakichkolwiek ustaleń co do przebiegu kolizji, gdyż nie to jest zadaniem biegłego z zakresu medycyny sądowej;

b
art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw orazart.410 kpkw zw. zart. 82 § 1kpsw w zw. zart. 201 kpkw zw. zart. 42 § 1kpsw w zw. zart. 39 § 1kpsw poprzez uznanie za w pełni wiarygodną opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowegoS. C.z 8 marca 2013 roku i zaniechanie dopuszczenia z urzędu opinii innego biegłego, podczas gdy wydana opinia ta jest:

- niepełna, gdyż nie zawierała m.in. ustaleń charakteru uszkodzeń pojazdów, a przede wszystkim nie dowodzi, w jaki sposób mogło do nich dojść,
- niejasna, gdyż nie wskazuje na przebieg zdarzenia;
- wewnętrznie sprzeczna, gdyż z jednej strony biegły stwierdza, że nie sposób ustalić kierujący, którym samochodem uderzył w drugi samochód, a z drugiej strony biegły wskazuje, że na podstawie innych ustaleń (do których analizy nie był uprawniony) winnym zdarzenia jest obwiniony;
- sporządzona w sposób nieprawidłowy, gdyż zawiera w istocie psychologiczną analizę zachowaniaK. S.po kolizji, zakończoną wnioskiem, że jego zachowanie wskazuje go jako sprawę kolizji, co jest w sposób oczywisty niedopuszczalne i przemawiało za dopuszczeniem z urzędu opinii innego biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego;
d)art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw orazart. 410 kpkw zw. zart. 81 § 1kpsw poprzez błędną ocenę dowodów polegającą na uznaniu za niewiarygodne wyjaśnieńK. S.i zeznańB. S., w których odnosiły się one do przebiegu kolizji, podczas gdy ich prawidłowa ocena nakazywała uznanie ich za wiarygodne, a do wniosku przeciwnego nie może prowadzić jedynie to, czy osoby te prawidłowo zapamiętały, czy w samochodzie kierowanym przezA. J.zapaliło się jedno czy dwa światła wsteczne,
e)art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw orazart. 410 kpkw zw. zart. 81 § 1kpsw poprzez niewyjaśnienie:
- czy obwinionyK. S.wezwał patrol policji;
- przyczyn, dla których obwinionyK. S.oddalił się na pewien czas z miejsca kolizji;
-przyczyn, dla których obwianyK. S.chciał odwołać zgłoszenie po przyjeździe funkcjonariuszy policji;
f)art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw orazart. 410 kpkw zw. zart. 81 § 1kpsw poprzez błędną ocenę dowodów polegającą daniu wiary wersjiA. J.iU. M., mimo, że była to wersja niewiarygodna oraz na zaniechaniu wyjaśnienia przyczyn, dla których to z notatki urzędowej sporządzonej przezM. M.wynika, żeU. M.podała, że widziała ze swojego pojazdu całe zdarzenie, a z zeznań tego świadka wynika, że w chwili kolizji przebywała na drodze a nie w pojeździe i nie widziała samego momentu kolizji;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w ustaleniu, że obwiniony uderzył w samochód obwinionej nie zachowując należytego odstępu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie takiego ustalenia i powinien był prowadzić do wniosku, że do kolizji doszło na skutek niezachowania należytej ostrożności przezA. J.w trakcie manewru cofania.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2kpsw wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwianego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, względnie o:

2
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kłodzku do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje;

Apelacja jest bezzasadna .
Wbrew zawartym w niej twierdzeniom Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, co czynił z poszanowaniem norm postępowania karnego sprecyzowanych wart. 410 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpwiart. 82 § 1 kpw, tj. kształtując swoje przekonanie na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów, ocenionych przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wszystkie wymogi określone w przepisieart. 424 kpk, dowodzą iż ustalenia faktyczne odpowiadają kompleksowej ocenie dowodów, przez co podlegają pełnej aprobacie sądu odwoławczego.
Apelacja polemizuje z jednoznacznym materiałem dowodowym i ocenami Sądu Rejonowego, ale przytaczane w niej argumenty są tylko wyrazem chęci obwinionego uniknięcia odpowiedzialności za przypisane wykroczenie.
Wbrew twierdzeniom apelującego opinia biegłego z zakresu medycynyA. P.nie posłużyła Sądowi I instancji za dowód do ustalenia przebiegu kolizji a jedynie do ustaleń obrażeń obwinionego i możliwości ich doznania w okolicznościach kolizyjnych, co tenże Sąd wyraźnie akcentował w motywach pisemnych na k. 94- 96 akt, wywodząc wprost, że opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej nie wskazała jednoznacznie mechanizmu kolizji. Nie oznacza to automatycznie, że przedmiotowa opinia nie może stanowić dowodu pomocniczego, i tak, wspomniany biegły na rozprawie w dniu 9 lipca 2013r. podkreślił, że do zderzenia pojazdów doszło z niewielką prędkością, czego dowodem są nieznaczne obrażenia obwinionego i faktycznie tylko jego subiektywne odczucia bólowe zadecydowały o zakwalifikowaniu obrażeń jako lekkich, tym bardziej że w kręgosłupie pokrzywdzonego ujawniono powstałe wcześniej zmiany zwyrodnieniowe, a jednocześnie brak zdjęć kręgosłupa obwinionego sprzed kolizji, zatem brak materiału porównawczego. Ponadto biegły trafnie zauważył, że o niewielkiej prędkości zderzeniowej pojazdów świadczy także brak jakichkolwiek obrażeń ciała u pasażerki pojazdu, żony obwinionegoB. S., który to wniosek Sąd Rejonowy przyjął za własny.
Błędnie apelujący kwestionuje pozytywną wartość dowodową opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowegoS. C., opinia ta jest pełną, bo bazuje na relacjach wszystkich uczestników zdarzenia oraz dokumentacji fotograficznej miejsca kolizji i oględzin uszkodzeń pojazdów, biorących udział w kolizji. Biegły wypowiedział się co do charakteru uszkodzeń i możliwości ich powstania a także jednoznacznie wskazał, że na podstawie dowodów fizycznych nie można jednoznacznie ustalić, czy kolizja powstała wskutek manewru cofania kierującej pojazdem markiS.czy na skutek najechania samochoduS.( prowadzonego przez obwinionego) na będący w zatrzymaniu samochódS.. Co istotne, na rozprawie w dniu 9 lipca 2013r. , kiedy to prowadzono dowód z uzupełniającej opinii pisemnej biegłego, żadna ze stron nie tylko nie wnosiła o dodatkowe przesłuchanie biegłego, nie podnosiła jakichkolwiek wad opinii ani też nie wnioskowała o uzupełnienie przewodu sądowego, np. przez powołanie kolejnego biegłego( k. 87 v.).
Posiłkując się pomocniczo wnioskami obu wskazanych wyżej biegłych Sąd Rejonowy poddał analizie dowody osobowe w postaci zeznań świadków kolizji U.M.iB. S.oraz wyjaśnień obwinionychK. S.iA. J., po czym zdecydowanie wskazał powody, dla których uznał za wiarygodne relacjeA. J.iU. M.. Tym samym Sąd I instancji rozstrzygnął, która z przeciwstawnych wersji zdarzenia zasługuje na walor wiarygodności, co dokładnie uzasadnił, któremu to wywodowi nie sposób skutecznie przypisać błędy logicznego rozumowania, zatem o naruszeniuart. 7 kpknie może być mowy.
Bezpodstawnie twierdzi apelujący, że wadą wyroku jest brak wyjaśnienia , czy obwiniony wezwał patrol policji, następnie przyczyn oddalenia się obwinionego z miejsca kolizji czy powodów, dla których obwiniony chciał odwołać zgłoszenie po przyjeździe funkcjonariuszy policji, te okoliczności pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia dla ustalenia przyczyny i przebiegu przedmiotowej kolizji.
Tak więc Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny przedmiotowej kolizji, a następnie dokonał prawidłowej subsumpcji tych ustaleń, przypisując obwinionemu sprawstwo i zawinienie w zarzucanym mu wykroczeniu z art. 86 § 1 kw. Wymiar orzeczonej kary w postaci 200 złotych grzywny leży w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, pozostaje współmiernym do zawinienia obwinionego i nie przekracza możliwości finansowych obwinionego, zatem spełnia kryteria art. 33 kw.
Z przytoczonych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpk,art.118 §1 kpww zw . z§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaDz. U. Nr 118, poz.1269 a takżeart. 21 ust. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychDz. U. Nr 49, poz.223 z późn. zm.