Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 609/13
Data wyroku: 2013-07-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Piwko, Sławomir Buras, Cezary Klepacz
Słowa kluczowe: Kredyt, Bankowe Prawo
Podstawa prawna: art.4 pkt 4 ustawy z dn. 29.08.97r prawo bankowe,art.6 ustawy z dn.12.09.2002r o elektronicznych instrumentach płatniczych

Sygn. akt II Ca 609/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lipca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Beata Piwko (spr.)
Sędziowie: SSO Sławomir Buras
SSO Cezary Klepacz
Protokolant: protokolant sądowy Beata Wodecka

po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. w Kielcach na rozprawie
sprawy z powództwa Banku(...)S.A. wK.
przeciwkoC. K.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. I C 988/12

oddala apelację i zasądza od Banku(...)SA wK.na rzeczC. K. (1)kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt II Ca 609/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił powództwo Banku(...)S.A. wK.przeciwkoC. K.o zapłatę.
Apelację od tego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1
istotne naruszenie przepisów postępowania, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na niewłaściwej wykładni łączących Strony dwóch odrębnych umów: o karcie płatniczej, regulowanej przepisamiUstawy o elektronicznych instrumentach płatniczychoraz umowę o kredyt odnawialny, regulowaną przepisamiUstawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawa bankowe, a tym samym uznanie, że strony nie łączyła odrębna umowa o tzw. kredyt odnawialny, lecz umowa zawarta w ramach umowy o kartę płatniczą, a następnie mylnym wskazaniu, że termin przedawnienia roszczeń z jej tytułu wedługart. 120 k.c.iart. 6 Ustawy Prawo bankoweo przedawnia się po upływie dwóch lat, podczas gdy oprócz umowy o kartę płatniczą Strony łączyła odrębna umowa dopuszczająca występowanie salda debetowego na rachunku bankowym, tzw. kredytu odnawialnego, mająca charakter umowy kredytowej, ponieważ na jej podstawie bank oddawał pozwanemu do wykorzystania własne środki pieniężne z obowiązkiem ich zwrotu w umówionym terminie oraz przewidywała możliwości powstania na rzecz pozwanego salda ujemnego na rachunku, czego nie przewiduje regulacja umowy o kartę płatniczą, przez co termin przedawnienia dla tego roszczenia wynosił 3 lata, a zatem przedawnienie, choć przerwane złożeniem powództwa upływałoby dopiero 22 listopada 2012 r., a ponadto poprzez błędne przyjęcie, że skoro umowa o kredyt odnawialny została zawarta w ramach istniejącej umowy o kartę płatniczą powoduje, że mamy do czynienia wyłącznie z mieszaną umową, co pozostaje w sprzeczności z charakterem zawartej umowy o tzw. kredyt odnawialny wyczerpującej essentialia negotii umowy uregulowanej wart. 69 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawa bankowego, a zatem była czynnością bankową niezależną od umowy o kartę płatniczą, zawartą zgodnie z obowiązującymi przepisamiPrawa bankowego, a co za tym idzie:

2
nierozpoznanie przedmiotu sporu poprzez uznanie, że przedmiotem roszczenia jest wyłącznie umowa karty płatniczej, podczas gdy roszczenie strony powodowej opiera się na zawartej obok tejże umowy – umowie o tzw. kredyt odnawialny oraz

3
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 69 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawa bankowegoi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umowa o tzw. kredyt odnawialny charakteryzujący się tym, że w jej ramach bank oddaje kredytobiorcy do wykorzystania własne środki pieniężne z obowiązkiem ich zwrotu w umówionym terminie, przewiduje możliwości powstania na rzecz posiadacza rachunku salda ujemnego, a tym samym jest regulowana przepisamiPrawa bankowegoprzewidującego 3 – letni przedawnienia dla tego rodzaju roszczenia;

4
uchybienie przepisom prawa materialnego, poprzez niewłaściwą wykładnięart. 118 k.c.orazart. 120 k.c.,art. 6 Ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczychi błędne niezastosowanieart. 96 Prawa bankowego, z uwagi na przyjęcie, że roszczenie strony powodowej przedawnia się z upływem 2 lat, podczas gdy roszczenia strony powodowej wynikające z umowy kredyt odnawialny przedawniają się w terminie trzech lat (art. l18 k.c.) z tytułu roszczeń banku wobec kredytobiorcy będącego osobą fizyczną, co tym samym pozwala przyjąć, że termin przedawnienia upływał dopiero 22 listopada 2012 r., z uwagi na termin wymagalności roszczenia przyjęty na podczas gdy powództwo zostało złożone w przedmiotowej sprawie w dniu 4 września 2012 r.;

5
naruszenie przez Sąd art. 5 k..p.c. z uwagi na fakt, że pozwany nie wykazał, ażeby jego zadłużenie zostało spłacone, w szczególności, że nie kwestionował on faktu, że środki z kredytu zostały pobrane, sporne zaś było to, kto korzystał z owych środków, a pozwany nie wykazał, że osobą korzystającą ze środków kredytu byłK. B.;

6
błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez błędną wykładnię umowy łączącej strony, a tym samym naruszenieart. 118 k.c.poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe zastosowanieart. 120 k.c.polegającą na ustaleniu, że niemożliwe jest również ustalenie terminu przedawnienia liczonego od dnia wypowiedzenia umowy, co miało miejsce po dniu 12.05.2010 r. skoro jak wynika z doktryny wymagalność roszczenia utożsamiana jest z chwilą, z której upływem wierzyciel może domagać się od dłużnika spełnienia świadczenia. Skoro pozwany wpłacał tylko kwoty minimalne, to wymagalność pozostałego zadłużenia ponad uiszczone kwoty minimalne upływałaby dopięto z upływem dnia, w którym limit kredytu został osiągnięty, wcześniej bowiem strona powodowa nie mogła żądać spełnienia świadczenia przez pozwanego, co z punktu widzenia ekonomicznego było zasadne, co więcej biorąc pod uwagę tę okoliczność termin przedawnienia zarówno 2 i 3-letni nie minął na chwilę składania pozwu, a roszczenia z tytułu opłat i spłat kredytu stałyby się wymagalne po wypowiedzeniu umowy, co wynika z § 46 do 52 umowy o kredyt odnawialny, którego Sąd I instancji nie uwzględnił; a zatem należałoby przyjąć, że roszczenie nie uległo przedawnieniu co do całości roszczenia;

7
naruszenieart. 207 k.p.c.poprzez niepominięcie spóźnionych twierdzeń i dowodów Strony pozwanej wyrażonej w piśmie z dnia 21.01.2013 r. i co więcej naruszenie prawa do obrony i udzielenia odpowiedzi na przesłane dopiero 6.2.2013 r. przez Sąd pismo pozwanego z pominięciem profesjonalnego pełnomocnika uniemożliwiając tym samym Stronie powodowej nie tylko ustosunkowanie się do pisma w terminie 14 dni, gdyż wyrok zapadł 12 dni po doręczeniu pisma bez wyznaczenia stronie powodowej dodatkowego terminu do ustosunkowanie się do owego pisma, pomimo że pismo to podlegało zwrotowi jako sprekludowane, gdyż pozwany powinien wnieść wszystkie twierdzenia i dowody w treści sprzeciwu, a następnie pełnomocnik pozwanego powinien był doręczyć pismo na adres pełnomocnika procesowego strony powodowej, czego nie uczynił, co de facto przyczyniło się do niemożliwości przedłożenia przez stronę powodową dodatkowych rozliczeń w sprawie, dokumentujących ponownie zakres zadłużenia;

8
naruszenieart. 14 ust. 2 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczychpoprzez jego niezastosowanie w brzmieniu obowiązującym w terminie wypowiedzenia umowy.12.05.2010 r. co miało wpływ na ustalenie błędnie terminu przedawnienia. Roszczenie strony pozwanej wynikało z umowy zawartej na czas określony, a zobowiązanie stało się wymagalne dopiero po dniu skutecznego wypowiedzenia umowy, od tego momentu też były dodatkowo naliczane odsetki karne, które nie uległy przedawnieniu, podobnie jak pozostała należność.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż Sąd Rejonowy dokonał niewadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie uchybiając przy tym ani zasadom logicznego rozumowania ani zasadom doświadczenia życiowego, a tym samym nie naruszył przy tymart. 233 k.p.c.W konsekwencji ustalenia faktyczne tegoż Sądu uznać należy za prawidłowe i dlatego też Sąd Okręgowy w całości je podziela i uznaje za własne.
Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż stron nie łączyła odrębna umowa o kredyt odnawialny, a termin przedawnienia roszczenia wynosi dwa lata. Zgodnie z umową o kartę kredtową(...)Bank z dnia 23 sierpnia 2007 r. strony nie zawierały odrębnej umowy o kredyt odnawialny, a jedynie pozwanemu, jako posiadaczowi karty kredytowej, przyznany został kredyt odnawialny z limitem dziennym wypłat gotówki w kwocie 6.000 złotych i limitem całkowitym wypłaty gotówki w kwocie 15.000 złotych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argumentacja skarżącego, iż okoliczność, iż przyznany pozwanemu kredyt w karcie kredytowej jest kredytem odnawialnym, oznacza, że strony zawarły odrębną umowę o kredyt. Jak zaś wynika z przepisówustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, w szczególnościart. 4 pkt 4, mówiąc o karcie płatniczej należy rozumieć ją w kontekścieustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych(Dz. U. z 2012 r. poz. 1232). Oznacza to, że do umowy o kartę kredytową należy stosować przepisyustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, w tym też przepisart. 6, który mówi o terminie przedawnienia roszczeń z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy. Roszczenie o należność główną i opłaty podlega zatem dwuletniemu przedawnieniu, który to termin wynika zart. 6 ustawy z 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych. Jednocześnie, jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym przez sąd pierwszj instancji wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I CSK 243/08 (OSNC 2010/1/16), jeżeli posiadacz karty kredytowej wydanej przez wystawcę na podstawie umowy zawartej zgodnie z przepisamiustawy z dnia 12 września 2002 r.o elektronicznych środkach płatniczych zaprzestał wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia podawanej każdorazowo w doręczanych mu wyciągach bankowych, bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę tych kwot rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej, nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu, ustalonego w umowie. W konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż przedawnienie roszczeń zgłaszanych w pozwie nastąpiło z dniem 22 listopada 2011 roku. Termin przedawnienia zaczął biec od dnia 22 listopada 2009 roku, ponieważ terminem zapłaty przez pozwanego kwoty minimalnej był 22 dzień kalendarzowy każdego miesiąca. Zgodnie bowiem z umową o kartę kredtową pozwany był zobowiązany do dokonywania w każdym miesiacu spłaty zadłużenia w wysokości nie mniejszej niż podana w zestawieniu transakcji, najpóżniej w terminie spłaty, określonym jako 15 dzień liczony od daty sporządzenia zastawienia transakcji za dany okres rozlczeniowy. Dzień sporządzenia zestawień transakcji zotał zaś ustalony na 7 dzień kalendarzowy każdego miesiaca. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącego, iż bieg terminu przedawnienia powinien być liczony od dnia wypowiedzenia umowy, tj. 12 maja 2010 r.
Należy również mieć na uwadze istotną okoliczność, że powód nigdy nie przedstawił odrębnej umowy dotyczącej kredytu odnawialnego, dowód w tym zakresie nie został zgłoszony przez skarżącą.
Na uwzględnienie nie zasługuje również argumentacja apelującego, iż roszczenie strony powodowej przedawnia się z upływem 3 lat, a nie 2 lat. Wskazane wart. 118 k.c.terminy (3 i 10 lat) mają charakter ogólny. Według ogólnej zasady termin przedawnienia roszczenia banku wobec osoby niebędącej przedsiębiorcą wynosi zatem trzy lata. Podkreślić jednak należy, że znajdują one zastosowanie tylko wtedy, jeśli przepis szczególny nie wprowadza innego terminu przedawnienia. Takim przepisemlex specialis, w analizowanej sprawie, jest teżart. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, który przewiuduje termin dwuletni, który obowiązuje obie strony umowy o kartę kredytową. W tych warunkach nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż termin przedawnienia roszczeń z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy wynosi 3 lata.
Nadto należy podkreślic, iż zgodnie z punktem 46.2.b) decyzji z dnia 23 sierpnia 2008 r. potwierdzającej zwarcie umowy o kartę kredtową(...)Bank bank mógł wypowiedzieć umowę, jeśli posiadacz karty nie zapłaci w terminach określonych w umowie, pełnych minimalnych wymaganych miesięcznych spłat, za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim pisemnym: wezwaniu posiadacza karty do zapłaty zaległych kwot w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Poprzednik prawny pozwanego, ani też sam pozwany nie podjęli żadnej tymczasem żadnej czynności, która mogłaby wpłynąć na bieg terminu przedawnienia. Stąd też uznać należy, że roszczenie pozwanego uległo przedawnieniu.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 207 k.p.c., albowiem wbrew stanowisku skarżacego twiedzenia i dowody wyrażone w piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r. nie były spóżnione. Pozwany uprawniony był bowiem do uzupełnieniu sprzeciwu wniesionego w(...), a zatem pismo to nie było sprekudowane i nie podelgało zwrotowi. Argumentacja podniesiona przez pozwanego w odpowiedzi na apelację jest tafna.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w zw.art. 391 §1 k.p.c.zasądzając od Banku(...)S.A. wK.na rzeczC. K.kwotę 1200 złotych na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2009 Nr 146, poz. 1188 ze zm.) w zw. z §13 ust. 1 pkt 1 w zw. z§6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

SSO Sł. Buras SSO B. Piwko SSO C. Klepacz