Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 77/12
Data wyroku: 2012-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Barbara Staśkiewicz, Stanisława Kubica, Barbara Pauter
Słowa kluczowe: Zażalenie
Podstawa prawna: art. 385 kpc w związku z art. 397 §2 kpc

Sygn. akt III A Uz 77/12

POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
w składzie:
Przewodniczący  SSA Barbara Staśkiewicz (spr.)
Sędziowie:  SSA Barbara Pauter
SSA Stanisława Kubica

po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuU. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałweW.
o emeryturę
na skutek zażaleniaU. M.
od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 23 stycznia 2012 r. sygn. akt IX U 1957/11
p o s t a n a w i a:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu na podstawieart. 4779§ 3 kpcodrzucił odwołanie wnioskodawczyniU. M.od decyzji organu rentowego z dnia 22 lipca 2009 r., jako wniesione po terminie.
Powyższe postanowienie zaskarżyłaU. M., podnosząc, że Sąd Okręgowy oparł się wyłącznie na aktach organu rentowego, tymczasem dokumenty te nie są wiarygodne. Zarzuciła, że w ogóle nie otrzymała od organu rentowego decyzji z dnia 22 lipca 2009 r. ani ulotki, czy też informacji, że emerytura za okres od złożenia wniosku do dnia 31 grudnia 2008 r. nie zostanie jej wypłacona.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ZażalenieU. M.jest bezzasadne.
Zgodnie z treściąart. 4779§ 1 kpcodwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który tę decyzję wydał w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji.
Z kolei po myśliart. 4779§ 3 kpcwniesienie odwołania po upływie tego terminu nie wywołuje negatywnych skutków w postaci odrzucenia odwołania, tylko w przypadku, gdy jego przekroczenie nie było nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się.
Z tego przepisu wynika wprost, iż do merytorycznego rozpoznania przez Sąd odwołania wniesionego po upływie miesięcznego terminu niezbędne jest łączne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a przyczyna tego musi być niezależna od odwołującego się. Zatem to Sąd, do którego organ rentowy przesłał odwołanie decyduje, czy mimo przekroczenia w/w terminu rozpatrzyć merytorycznie odwołanie, czy też je odrzucić jako spóźnione. Zaznaczyć należy, iż oceny tej Sąd winien dokonać nie w oparciu o przepisyart. 168 kpci następnych, lecz mając na uwadze treść cytowanego wyżejart. 4779§ 3 kpc.
U. M.zarzuciła, że nie otrzymała decyzji z dnia 22 lipca 2009 r.
Zarzut ten jest nietrafny. Należy zauważyć, że z akt emerytalnych jasno wynika, że w dniu 8 lipca 2009 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o wznowienie wypłaty emerytury wraz z oświadczeniem (k.174 – 176 – akt emerytalnych, tom I). Wobec tego organ rentowy decyzją z dnia 22 lipca 2009 r. przyznał wnioskodawczyni emeryturę od dnia 1 stycznia 2009 r., wskazując, że należność za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 lipca 2009 r. zostanie jej przekazana na rachunek bankowy. Decyzja ta została wydana na formularzu, który zawierał stosowne pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania oraz adnotację o tym, że w dniu 28 lipca 2009 r. została wysłana wnioskodawczyni. Co prawda w sprawie brak jest bezpośredniego dowodu doręczenia wnioskodawczyni w/w decyzji. Jednak kolejne pisma wnioskodawczyni kierowane do organu rentowego pośrednio świadczą, iż otrzymała w/w decyzję. Wnioskodawczyni bowiem w piśmie z dnia 10 grudnia 2009 r. zwróciła się do organu rentowego o wyjaśnienie dlaczego otrzymała wyrównanie od stycznia 2009 r., a nie od chwili złożenia wniosku. Skoro więc decyzja z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczyła również wyrównania za okres od stycznia 2009 r., to fakt ten wyraźnie dowodzi, że wnioskodawczyni decyzję tę otrzymała wcześniej. Nadto sama wnioskodawczyni do wniesionego odwołania dołączyła pismo organu rentowego z dnia 6 stycznia 2010 r., które potwierdza, że miała wiedzę o wydaniu decyzji z dnia 22 lipca 2009 r. W piśmie tym bowiem organ rentowy wyjaśniał wnioskodawczyni powody, z powodu których świadczenie nie zostało podjęte od dnia 1 października 2008 r., jednocześnie powołał się na decyzję z dnia 22 lipca 2009 r. Powyższe okoliczności świadczą wyraźnie, iż wnioskodawczyni otrzymała w/w decyzję, a biorąc pod uwagę zwykły czasokres doręczenia tego rodzaju przesyłek należy przyjąć, iż została ona doręczonaU. M.w sierpniu 2009 r. Wnioskodawczyni odwołanie od tej decyzji złożyła w dniu 31 października 2011 r., a więc z 2-letnim opóźnieniem. Niewątpliwie takie opóźnienie jest nadmierne, co uzasadnia odrzucenie jej odwołania.
Zarzut wnioskodawczyni podważający wiarygodność akt emerytalnych jest również chybiony, skoro wnioskodawczyni dołączyła do odwołania pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i nie kwestionowała wówczas ich prawdziwości.
Wnioskodawczyni nie wskazała żadnych przyczyn usprawiedliwiających takie opóźnienie, wobec czego należy stwierdzić, że nie spełniła także drugiej przesłanki, to jest przekroczenia terminu z przyczyn niezależnych.
Reasumując należy wskazać, że wnioskodawczyni winna należycie dbać o własne interesy i dołożyć wszelkiej staranności przy załatwianiu swoich życiowych spraw. Między innymi po doręczeniu jej niekorzystnej decyzji winna zapoznać się z pouczeniem o terminie wniesienia odwołania. Zaniechanie wnioskodawczyni w tym zakresie należy uznać za zawinione i niczym nie usprawiedliwione, świadczy ono o zaniedbaniu własnych spraw i nieprzykładaniu do nich stosownej staranności i troskliwości. W świetle powyższych okoliczności Sąd Okręgowy słusznie odrzucił odwołanie wnioskodawczyni.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 kpcw związku zart. 397 §2 kpcoddalił zażalenieU. M.jako bezzasadne.