Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 830/13
Data wyroku: 2013-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Zbieg Przepisów, Przestępstwa - Rodzaje, Naruszenie Nietykalności Cielesnej

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2013 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant : Magdalena Górska

po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia
Krzysztofa Łysiaka
sprawy karnej z oskarżenia publicznego:

K. J.

ur. (...)weW.
synaM.iT.zd.(...)
PESEL (...)

oskarżonego o to, że:
I. w dniu 14 października 2012 roku weW.zmuszał funkcjonariuszy policji sierż.J. W.i post.M. K.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania osoby, w ten sposób, że machał rękoma, wyszarpywał się, uderzał głową w szybę radiowozu, a nadto uderzył pięścią w tył głowy sierż.J. W.naruszając jej nietykalność cielesną
- tj. przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

II. w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach jak w pkt I znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji sierż.J. W., podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych
- tj. przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.

III. w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach jak w pkt I i II znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji post.M. K., podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych
- tj. przestępstwo zart. 226 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoK. J.za winnego zarzuconego jemu czynu, opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, przyjmując, iż naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy nastąpiło w związku i podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych tj. przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoK. J.za winnego zarzuconego jemu czynu, opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
uznaje oskarżonegoK. J.za winnego zarzuconego jemu czynu, opisanego w pkt III części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 226 § 1 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy kary jednostkowe wymierzone oskarżonemu w pkt od I do III części dyspozytywnej wyroku i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniach od 14 do 15 października 2012 roku;

VII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. O.kwotę 664,20 złotych z VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłaty.

Sygn. akt II K 830/13

(...)

W toku postępowania sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Dnia 14 października 2012r. w godzinach wieczornych, funkcjonariusze Policji:J. W.iM. K.pełnili służbę patrolową w okolicyul. (...)weW..
(Dowód: zeznania świadkaJ. W.– k. 4, 96, zeznania świadkaM. K.– k.
20, 97).

Około godz. 20.30 funkcjonariusze zauważyli mężczyznę, który szedł środkiem jezdni, powodując gwałtowne hamowanie jadących pojazdów. Podjęli wówczas interwencję i wylegitymowali mężczyznę, którym okazał się byćK. J., który wcześniej spożywał alkohol.
(Dowód: zeznania świadkaJ. W.– k. 4, 96, zeznania świadkaM. K.– k.
20, 96 – 97).

W związku z zagrożeniem w ruchu drogowym, jakie powodowałK. J., Policjanci nałożyli na niego mandat w kwocie 100 zł, a mężczyzna zadeklarował jego przyjęcie. Po podaniu mu jednak bloczka celem złożenia podpisu,K. J., który do tego czasu zachowywał się spokojnie, odrzucił bloczek, stwierdzając, że mandatu nie przyjmuje. Zaczął też wymachiwać rękoma, zwracać się do interweniujących słowami: „wy kurwy, psy jebane”, a nadto doJ. W.: „ruda jebana dziwko”.
W związku z tym, funkcjonariusze podjęli decyzję o zatrzymaniuK. J., który zaczął wtedy szarpać interweniujących, a nadto,J. W.uderzył w tył głowy.
(Dowód: zeznania świadkaJ. W.– k. 4, 96, zeznania świadkaM. K.– k.
20, 96 – 97).

Po umieszczeniu w radiowozie,K. J.w dalszym ciągu usiłował się z niego uwolnić: uderzał głową w szybę i kopał
(Dowód: zeznania świadkaJ. W.– k. 4, 96, zeznania świadkaM. K.– k.
20, 97).

W czasie zdarzeniaK. J.nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem.
(Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna – k. 54 – 57).

OskarżonyK. j.to czterdziestodziewięcioletni rozwiedziony mężczyzna, ojciec czworga dzieci, z który troje jest pełnoletnich.
K. J.uzyskał wykształcenie średnie i jest technikiem budowy dróg i mostów. Aktualnie jest bezrobotny i utrzymuje się z prac dorywczych, z których dochód szacuje na około 300 zł.
Oskarżony – zgodnie z własnym oświadczeniem, był w przeszłości leczony psychiatrycznie i neurologicznie oraz odwykowo. Nie był, natomiast, w przeszłości karany.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 7, 47 – 48, KRK – k. 9, dane osobopoznawcze
– k. 15, 34).

W toku postępowania przygotowawczego oskarżony początkowo twierdził, że nie pamięta przebiegu zdarzenia, gdyż był pod wpływem alkoholu. W następnych zaś wyjaśnieniach przeprosił za swoje zachowanie.

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o szczere zeznaniaJ. W.(k. 4, 96), jakie złożyła w postępowaniu przygotowawczym, następnego dnia po zdarzeniu. Wskazała ona wtedy dokładnie przyczyny i przebieg interwencji jaką wraz zM. K.podjęła w stosunku doK. J.. Świadek opisała też dokładnie zachowanie oskarżonego, wskazując, iż gdy podjęto decyzję o jego zatrzymaniu, usiłował on to uniemożliwić: wymachiwał rękoma, szarpał się z nimi, a nadto, uderzył ją pięścią w głowę. Zacytowała też słowa wypowiadane zarówno pod adresem obojga: jej i interweniującegoM. K., jak też wobec niej samej. Jak wskazałaJ. W., oskarżony został umieszczony wK.W.celem wykonania czynności po wytrzeźwieniu.
Wiarygodności jej relacji nie poddaje w wątpliwość, zdaniem Sądu, fakt, iż mimo, że w toku rozprawy głównej świadek podtrzymała odczytane jej relacje (k. 96) i ogólnie je rozwinęła, nie pamiętała szczegółów dotyczących nietrzeźwości oskarżonego. Podkreślić tu, bowiem, należy znaczny upływ czasu od zdarzenia, na który powoływała sięJ. K., jak też, iż upojenie alkoholowe oskarżonego nie było bezpośrednią przyczyną podejmowanej przez funkcjonariuszy interwencji.

ZeznaniaJ. W.potwierdziłM. K.(k. 20, 96 – 97). – Także i on podał zbieżne z powyższymi okoliczności interwencji i opisał zachowanie oskarżonego podczas zdarzenia. Podkreślił, żeK. J.szarpał się z nimi, a podczas tej szarpaniny uderzyłJ. W.pięścią w tył głowy. Zaprzeczył jednocześnie, by uderzenie to mogło mieć charakter przypadkowy, mimo, że, jak podawał świadek, przebieg zajścia miał charakter dynamiczny. Przytoczył tez wykrzykiwane przez oskarżonego obelżywe słowa, kierowane zarówno do nich obojga, jak też do samejJ. W..

Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd nie posłużył się wyjaśnieniami oskarżonego (k. 8, 48 – 49, 96), który, jak twierdził, nie pamiętał zdarzenia. Na uwagę zasługuje jednak, okoliczność, żeK. J.wyraził skruchę. – Z jego relacji, natomiast, nie wynikają żadne elementy konstytuujące przebieg zdarzenia.

W toku postępowania w sprawie, Sąd wykorzystał również obiektywną i wewnętrznie spójną opinię sądowo – psychiatryczną o oskarżonym (k. 54 – 57), z której wynika, że w czasie czynu nie miał on z przyczyn chorobowych zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Jak jednoznacznie wskazały biegłe,K. J.podczas zdarzenia bowiem, znajdował się w stanie „prostego” upicia alkoholowego, a znał wpływ alkoholu na swój organizm.
Opinia powyższa sporządzona była zarówno w oparciu o informacje podane przez oskarżonego (m. in. dotyczące leczenia odwykowego), jak i dane z akt sprawy, w związku z czym, uznano ją za całościową i zupełną.

Wykorzystano również sporządzone przez uprawnione podmioty karty karne oskarżonego (k. 9, 34), wskazujące na jego uprzednią niekaralność, jak też jego dane osobopoznawcze (k. 15), umożliwiające weryfikację podanych przez niego szczegółów dotyczących jego stanu rodzinnego i majątkowego.

Mając to na względzie, Sad uznałK. J.za winnego tego, że w dniu 14 października 2012 roku weW.zmuszał funkcjonariuszy policji sierż.J. W.i post.M. K.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania osoby, w ten sposób, że machał rękoma, wyszarpywał się, uderzał głową w szybę radiowozu, a nadto uderzył pięścią w tył głowy sierż.J. W.naruszając jej nietykalność cielesną.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności relacji interweniujących Policjantów wynika, bowiem, że podjęli oni wobecK. J.interwencję i zadecydowali o jego zatrzymaniu,K. J., natomiast, stosując przemoc w postaci wyrywania, szarpania oraz uderzeniaJ. W.w tył głowy, czym jednocześnie naruszył nietykalność cielesną, dążył do zaniechania jego zatrzymania. Zachowania oskarżonego, kontynuowane było w radiowozie, gdzie także wymachiwał rękoma i uderzał głową o szyby.
Nie ulega, zatem, wątpliwości, żeK. J.dopuścił się czynu zart. 224 § 2 k.k.iart. 222 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

W toku postępowania ustalono też, że oskarżony - w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach jak poprzednio znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji post.M. K., podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych
Z uznanych przez Sąd za wiarygodne relacjiM. K.iJ. W., bowiem, wynika, iż to właśnie popełnione wcześniej wykroczenie i czynności Policjantów z tym związane były powodem interwencji w postaci wylegitymowaniaK. J.i wystawienia mu mandatu, co wywołało u niego agresję słowną. Oskarżony wykrzykiwał wtedy doM. K.„ wy kurwy psy jebane”, czym wyraził pogardę dla godności funkcjonariusza, ubliżał mu i obrażał go, a zatem - znieważył.
W związku z tym, oskarżonego uznano też za winnego czynu zart. 226 § 1 k.k.

Podobnie,K. J.uznano za winnego tego, że w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach jak poprzednio znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji sierż.J. W., podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych.
Ponownie, powołać się tu należy na relacje obojga interweniujących Policjantów, z których wynika, żeK. J.także i doJ. W.– w związku z podjętymi wobec niego czynnościami z uwagi na popełnione wcześniej czyny wykrzykiwał także doJ. W.słowa „ wy kurwy psy jebane”, a nadto „ruda jebana dziwko”, czym wyraził pogardę dla godności funkcjonariuszki, ubliżał jej i obrażał, a zatem - znieważył.
W związku z tym, oskarżonego uznano też za winnego czynu zart. 226 § 1 k.k.

W związku z powyższym, za pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów Sąd wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Uznał, bowiem, iż sankcja ta będzie współmierna do winyK. J.i społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Ta ostatnia, tymczasem, wyraża się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra, którym w niniejszym przypadku jest prawidłowość funkcjonowania (działalność) organów państwowych wymienionych w dyspozycji art. 224 § 1 i 2, które powinny wykonywać swoje ustawowe zadania w sposób wolny od nacisku, jak też nietykalność funkcjonariusza publicznego i powaga reprezentowanego przez niego urzędu, oraz ich działanie wolne od nacisku.
Zważono także na przyczynę interwencji, rodzaj wykonywanych przez oskarżonego czynności, i ich natężenie. Zwrócono również uwagę na jego uprzednią niekaralność.
Wymierzając karę Sąd wziął również pod uwagę jej cele indywidualnoprewencyjne, wyrażające się w tym, by podziałała „odstraszająco”, a w związku z tym, by oskarżony nie powrócił do przestępstwa. Sąd rozważył też cele ogólnoprewencyjne wymierzonej sankcji, wyrażające się w uświadomieniu osobom ze środowiskaK. J.konieczności poszanowania godności funkcjonariuszy Policji, jako przedstawicieli władzy państwowej.

Za drugie z przypisanych oskarżonemu przestępstw, natomiast, wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Także i tą karę Sąd uznał za adekwatną do winy oskarżonego i społecznej szkodliwości tego zachowania. – Tym razem, Sąd poddał analizie naruszone przez oskarżonego dobro prawnie chronione dyspozycją tego przepisu - prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowych oraz godność funkcjonariusza publicznego. Zwrócić należy w tym momencie uwagę, iż naruszony przez oskarżonego przepis poprzez zapewnienie poszanowania dla funkcjonariuszy publicznych, pełniących obowiązki służbowe stoi na straży prawidłowego funkcjonowania wskazanych powyżej instytucji.
Sąd zwrócił też uwagę na okoliczności opisywanego powyżej zachowania oskarżonego, w szczególności, żeK. J.spożywał wcześniej alkohol.
Także i tym razem zwrócono uwagę na uprzednią niekaralnośćK. J., i możliwość realizacji w wyniku wymierzenia takiej kary celów prewencji indywidualnej i ogólnej.

Takimi też względami Sąd kierował się wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za trzeci z przypisanych mu czynów.

Mając na uwadze, że oskarżony dopuścił się powyższych czynów zanim zapadł wyrok co do któregokolwiek z nich, Sąd wymierzył mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zwrócono, bowiem, uwagę, iżK. J.czynów, za które został skazany niniejszym wyrokiem dopuścił się działając przeciwko różnym dobrom prawnym: prawidłowości funkcjonowania organów państwowych wymienionych w dyspozycjiart. 224 § 1 i 2 k.k., nietykalności i godności funkcjonariusza publicznego oraz powadze reprezentowanego przez niego urzędu, a nadto również prawidłowemu funkcjonowaniu instytucji państwowych. Zwrócono jednak uwagę na bliskość czasową popełnionych przez niego czynów, oraz tożsamą motywację, w związku z czym, wymierzając karę łączną posłużono się zasadą absorpcji kar jednostkowych (tak też wyr. S.A. w Krakowie z dnia 7.03.1991, II Akr 15/91, KZS 1991/3/12, wyr. S.A. w Krakowie z dnia 2.07.1992r., II Akr 117/92, KZS 1992/3-9/50).

Zauważając, jednak, że w stosunku do oskarżonego, który nie był wcześniej karany, zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwalająca na odbywanie przez niego kary w warunkach wolnościowych, Sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary łącznej na okres 2 lat próby.

W związku, zaś, z faktem, żeK. J.był w sprawie zatrzymany, Sąd zaliczył ten okres na poczet wymierzonej mu kary łącznej.

Z uwagi, natomiast, na fakt, że oskarżony w toku postępowania korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd – na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(Dz.U. 2002 Nr 123, poz. 1058) oraz przepisówrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348), zasądził na rzecz adw.K. O.kwotę 664,20 złotych (z VAT) tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Mając, zaś, na względzie, skomplikowaną sytuację majątkową oskarżonego, który nie posiada stałego zatrudnienia i utrzymuje się z prac dorywczych, Sąd zwolnił go od kosztów sądowych, w tym od opłaty, których pokrycie narazić by go mogło na nadmierny uszczerbek dla jego utrzymania.