Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ko 215/13
Data wyroku: 2013-08-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Właściwość Sądu
Podstawa prawna: art.36 kpk
Teza: Przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi innemu niż właściwy powinno nastąpić wyjątkowo, gdyż oznacza odstępstwo od reguły mającej ważne znaczenie gwarancyjne – prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Sygnatura akt  II Ko 215/13

POSTANOWIENIE
Dnia: 21 sierpnia 2013 roku

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu - II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz

Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 2013 roku, w sprawie przeciwkoP. C.iK. C., obwinionym o czyn z art.96 § 3 k.w., z wniosku Sądu Rejonowego wT., w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
na mocyart. 30 § 2 kpkiart. 36 kpk,

postanowił
nie uwzględnić wniosku Sądu Rejonowego wT.o przekazanie sprawy obwinionychP. C.iK. C.do innego równorzędnego sądu.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy wT.(sygn. akt II W 407/13) przedstawił akta Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu, celem rozważenia możliwości przekazania sprawy do rozpoznania przez Sąd Rejonowy wO. Ś.W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd Rejonowy wT.podał, że wezwaniu na rozprawę podlegają w sumie 2 osoby i są to wyłącznie obwinieni mieszkający w miejscowościB., co sprawia, że ich dojazd doO. Ś.jest łatwiejszy i tańszy komunikacyjnie, niż dojazd doT..

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego wT.nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 36 k.p.k., sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę do innego sądu równorzędnego tylko wtedy, gdy większość osób, które należy wezwać na rozprawę zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Według nie budzącego wątpliwości i ugruntowanego orzecznictwa, stosowanie tej normy, jako wyjątkowej winno być ostrożne. Zasadą bowiem jest, by sprawę rozpoznawał sąd miejscowo właściwy (zob. post. SN z 24 września 1982 r., I KO 69/82, OSNPG 2/1983, poz. 18 oraz z 20 kwietnia 1993 r., II KO 16/93, OSNKW 5-6/1993, poz. 33).
Przepis podyktowany jest względami praktycznymi, dlatego zgodzić się należy, że przy przekazywaniu spraw w tym trybie względy wiążące się z szybkością postępowania i ekonomią procesową mogą i powinny mieć istotne znaczenie (zob. post. SN z 11 listopada 1972 r., III KO 63/72, RPEiS 2/1973, poz. 358). Nie może jednak decydować jedynie wzgląd na koszty procesu (w tym i społeczne), zwłaszcza gdy liczba osób, które należy wezwać na rozprawę nie jest duża, a odległość ich miejsca zamieszkania od siedziby sądu właściwego nie jest znaczna, co wskazuje na potrzebę utrzymania zasady w zakresie właściwości (zob. post. SN z 20 marca 1972 r., Cs 26/72, OSNKW 7-8/1972, poz. 131). Przy stosowaniuart. 36 k.p.k.należy też pamiętać, że nie tyle istotne jest, czy osoby, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkują na terenie właściwości innych sądów, ale w jakiej zamieszkują odległości od tych sądów i czy rzeczywiście są znaczne różnice w stopniu trudności dotarcia do tych sądów i do sądu właściwego (post. SN z 30 maja 1981 r., III KO 43/81, OSNKW 9/1981, poz. 51).
Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że liczba osób podlegających wezwaniu na rozprawę główną w sprawie II W 407/13, nie jest duża, a znaczne różnice w stopniu trudności dotarcia do Sądu Rejonowego wO. Ś.i do Sądu Rejonowego wT.nie występują. Zdaniem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, nie wystarcza bowiem stwierdzenie, że dojazd dwóch obwinionych doO. Ś.byłby łatwiejszy, wygodniejszy, czy tańszy w niewielkim stopniu.
Dla wystąpienia zasadności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, w myśl przepisuart. 36 k.p.k., winny to być znaczne różnice. Zastosowania wyjątkowej instytucji, jaką jest przekazanie sprawy przez sąd wyższego rzędu innemu sądowi równorzędnemu, nie uzasadnia jedynie fakt, że obwinieni, aby dotrzeć na rozprawę musieliby przesiąść się z jednego środka komunikacji do innego. Nie jest to bowiem znaczne utrudnienie dla obwinionych. Twierdzenie powyższe jest tym bardziej uzasadnione, że odległość pomiędzy Sądem Rejonowym wO. Ś.a Sądem Rejonowym wT.wynosi zaledwie 60 km, a więc jest to odległość niewielka, co powoduje, że nawet konieczność przesiadki i poniesienia dodatkowych w tym zakresie kosztów przez obwinionych nie spowoduje uszczerbku dla zasady ekonomi procesowej.
Mając na względzie powyższe okoliczności zasadnym jest, kosztem drobnych utrudnień dla obwinionych, utrzymać zasadę orzekania w procesie karnym przez Sąd miejscowo właściwy, dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.