Sąd Okręgowy w Kaliszu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 1059/13
Data wyroku: 2013-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Pilarczyk
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza, Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 j.t. ze zmianami)

Sygn. akt V U 1059/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie :
Przewodniczący SSO Stanisław Pilarczyk
Protokolant Anna Sobańska

po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. w Kaliszu
odwołaniaS. R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
z dnia 9 lipca 2013 r. Nr(...)
w sprawieS. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
o emeryturę

1
Zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.z dnia 9 lipca 2013 r. znak(...)w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcyS. R.prawo do emerytury począwszy od dnia(...).

2
Zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział wO., na rzeczS. R.kwotę 60,00 (sześćdziesiąt 00/100) zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 9 lipca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział wO., odmówił wnioskodawcyS. R.przyznania prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach, gdyż zdaniem organu rentowego wnioskodawca nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłS. R., domagając się przyznania prawa do emerytury. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie.

Sąd poczynił następujące ustalenia faktyczne:
WnioskodawcaS. R.urodził się(...). Na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udowodnił 25 lat, 4 miesiące i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 1 rok, 4 miesiące i 11 dni okresów pracy w szczególnych warunkach(okoliczności niesporne). Organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do okresów pracy w szczególnych warunkach okresów jego pracy w Firmie(...)wK., wSpółce z o.o. (...)oraz w(...)Przedsiębiorstwie(...).
WnioskodawcaS. R.był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Firmie(...)Spółka Akcyjna wK., od dnia 3 lutego 1977 roku do dnia 31 marca 1994 roku, jako operator dźwigu przy czym w okresie od dnia 2 stycznia 1988 roku do dnia 31 maja 1989 roku, od dnia 2 października 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1990 roku, od dnia 1 kwietnia 1992 roku do dnia 31 grudnia 1992 roku i od dnia 22 listopada 1993 roku do dnia 31 marca 1994 roku korzystał u tego pracodawcy z urlopu bezpłatnego w celu świadczenia pracy u innych pracodawców. Powyższy pracodawca wystawił wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach jako operatora za okres od dnia 3 lutego 1977 roku do dnia 31 grudnia 1987 roku, od dnia 1 czerwca 1989 roku do dnia 30 września 1989 roku, od dnia 1 października 1990 roku do dnia 31 marca 1992 roku i od dnia 1 stycznia 1993 roku do dnia 21 listopada 1993 roku, które ze względów formalnych nie zostało uznane przez organ rentowy(dowód – świadectwo pracy wnioskodawcy, świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, akta osobowe wnioskodawcy zFirmy (...)). W umowie o pracę z dnia 3 lutego 1977 roku pomiędzy wnioskodawcąS. R.a Przedsiębiorstwem(...)wK., poprzednikiem prawnym Firmy(...)stanowisko pracy wnioskodawcy określono jako kierowca(dowód – umowa o pracę, akta osobowe wnioskodawcy). W dniu 20 września 1977 roku pracodawca powierzył wnioskodawcy obowiązki mechanika kierowca na pogotowiu technicznymŻ.(dowód – pismo pracodawcy doS. R.z dnia 20 września 1977 roku o powierzeniu mu stanowiska kierowcy na samochodzie(...)– akta osobowe wnioskodawcy). W dniu 15 kwietnia 1978 roku wnioskodawcaS. R.zdobył uprawnienia obsługi maszynisty ciężkich maszyn budowlanych i drogowych, w tym maszynisty żurawi samojeżdżących kołowych o udźwigu 10 ton(dowód – odpis uprawnień wnioskodawcy – akta osobowe wnioskodawcy). W 1984 roku wnioskodawca zdobył uprawnienia do obsługi żurawi torowych i stałych(dowód – zaświadczenie Nr 319/84 – akta osobowe wnioskodawcy). W dniu 12 kwietnia 1987 roku wnioskodawca zdobył uprawnienia od obsługi samojezdnych żurawi kołowych o udźwigu 16 ton(dowód – odpis uprawnień wnioskodawcy – akta osobowe wnioskodawcy). W dniu 23 marca 1989 roku Przedsiębiorstwo(...)wK.wydało opinię o wnioskodawcy, podkreślając, iż w tym przedsiębiorstwie od dnia 3 lutego 1977 roku pracuje jako operator(dowód – opinia o wnioskodawcy – akta osobowe wnioskodawcy). Wnioskodawca, pracując jako maszynista żurawia kołowego typu(...)i(...), montował różnego rodzaju konstrukcje budowlane, stropy na prowadzonych przez pracodawcę budowach(dowód – zeznania świadkaJ. D.[00:29:48][00:50:24], zeznania świadkaJ. O.[00:50:25][01:00:17], zeznania wnioskodawcy [00:02:08][00:28:16]).
Od dnia 11 lipca 1994 roku do dnia 31 grudnia 1995 roku wnioskodawca był zatrudniony w(...)Przedsiębiorstwie(...)w pełnym wymiarze czasu pracy jako kierowca – operator, przy czym od dnia 7 grudnia 1995 roku do dnia 31 grudnia 1995 roku przebywał on na urlopie bezpłatnym. Z tytułu tego zatrudnienia powyższy pracodawca wystawił wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach za okres od dnia 11 lipca 1994 roku do dnia 6 grudnia 1995 roku, w którym wskazał, iż pracował jako operator dźwigu – czyli wykonywał pracę, o której mowa w wykazie A dział V poz. 3, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze(dowód – świadectwo pracy wnioskodawcy, świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach – k. 22 i 23 akt wnioskodawcy odnośnie jego kapitału początkowego). Jako maszynista żurawi samojezdnych typuS.wnioskodawca, w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonywał różnego rodzaju prace budowlane przy realizowanych przez tego pracodawcę budowach(dowód – zeznania świadkaJ. S.[01:47:00][01:10:45], zeznania świadkaE. M.[01:10:46][01:16:11], zeznania wnioskodawcy [00:18:16][00:23:00]).
Od dnia 13 listopada 1995 roku do dnia 23 grudnia 1996 roku i od dnia 7 stycznia 1997 roku do dnia 30 czerwca 1997 roku wnioskodawca, w pełnym wymiarze czasu pracy, był zatrudniony w Przedsiębiorstwie(...)weW., na budowie eksportowej w Republice Federalnej Niemiec jako operator dźwigu. Okresy tej pracy wnioskodawcy powyższy pracodawca zaliczył do okresów pracy w szczególnych warunkach(dowód – świadectwo pracy wnioskodawcy – k. 17 i 18 akt emerytalnych wnioskodawcy). wnioskodawca jako maszynista żurawi stałych pracował na budowach na terenie Republiki Federalnej Niemiec, między innymi przy budowie Centrum(...)wB.(dowód – zeznania świadkaA. O.[01:16:12][01:26:05], zeznania świadkaJ. N.[01:26:06][01:33:41]).
Powyższy stan faktyczny jest w zasadzie niesporny oprócz okresu pracy wnioskodawcy od dnia 3 lutego 1977 roku do dnia 14 kwietnia 1978 roku. W okresie tym wnioskodawca nie mógł pracować jako maszynista ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych, bowiem dopiero od dnia 15 kwietnia 1978 roku posiadał uprawnienia jako maszynista żurawi samo jeżdżących kołowych, a od 1984 roku – maszynisty żurawi stałych i kolejowych. W tym okresie wnioskodawca pracował jako kierowca, przy czym z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy, wynika, iż kierował on samochodem marki(...), który jest samochodem ciężarowym o ciężarze całkowitym poniżej 3,5 tony. W pozostałym zakresie z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z świadectw pracy, świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach, z zeznań świadków, którzy razem pracowali z wnioskodawcą w spornych okresach, z dokumentów osobowo-finansowych znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy, wynika, iż wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako maszynista ciężkich maszyn budowlanych w okresach:

a
od dnia 15 kwietnia 1978 roku do dnia 31 grudnia 1987 roku;

b
od dnia 1 czerwca 1989 roku do dnia 30 września 1989 roku;

c
od dnia 1 października 1990 roku do dnia 31 marca 1992 roku;

d
od dnia 1 stycznia 1993 roku do dnia 21 listopada 1993 roku;

e
od dnia 11 lipca 1994 roku do dnia 6 grudnia 1995 roku;

f
od dnia 7 grudnia 1995 roku do dnia 23 grudnia 1996 roku;

g
od dnia 7 stycznia 1997 roku do dnia 30 czerwca 1997 roku.

Sąd zważył co następuje:
Zgodnie zart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj. Dz. U. z 2009 roku, Nr 15, poz. 1227 ze zmianami) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianegoart. 32, jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy tj. 1 stycznia 1999 roku osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymaganych w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn;

oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 tej ustawy.

Emerytura ta przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego, albo złożenia wniosku o przekazaniu środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa.
Zgodnie zart. 32 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym, będącym pracownikami, o których mowa wust. 2-3, zatrudnionym w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w niższym wieku emerytalnym niż określona z art. 27 pkt. 1. Stosownie do treściart. 32 ust. 2przytoczonej ustawy, dla celów ustalenia uprawnień do emerytury w obniżonym wieku, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości, lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Szczegółowe warunki uzyskania dochodzonego świadczenia regulujerozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43, ze zmianami). Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 tego rozporządzenia stosuje się je do pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w jego § 4 – 15, oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia.
Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu, są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku (§ 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia). Okresy pracy w powyższych okolicznościach stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy (§ 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia”, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Zaś po myśli § 4 ust. 1 rozporządzenia pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, lub w świadectwie pracy, to w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się możliwość dowodzenia okoliczności szczególnego charakteru lub szczególnych warunków pracy wszelkimi znanymi prawi procesowemu dowodami(por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1984 roku, II UZP 998/84, Lex Polonica nr 321128).
W postępowaniu sądowym, toczącym się z odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego, dopuszczalne jest przeprowadzenie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo skarżącego do świadczenia i to zarówno wtedy, gdy pracodawca wystawił świadectwo pracy, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych kwestionuje jego treść, jak i wówczas, gdy dokument taki z żadnych przyczyn nie może być sporządzony(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 grudnia 2004 roku, III AUa 2472/03, Lex nr 151770).
Również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 roku(II URN 3/95, OSNP 1996/16/239)podniesiono, iż w postępowaniu przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowodnione wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w§ 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno- rentowe i zasad wypłaty tych świadczeńdotyczy postępowania wyłącznie przed tymi organami. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 grudnia 2006 roku(I UK 179/06), Lex nr 342283).
Postępowanie dowodowe przed sądem rozpoczynającym sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych regulowane jest przepisamikodeksu postępowania cywilnegozawierającymi odstępstwa od ogólnych zasad postępowania dowodowego, z uwzględnieniem dążenia do pełnego wyświetlania podłoża sprawy, oraz wszechstronnego rozważenia wszystkich kwestii spornych. Nie są w tym zakresie wyłączone, w związku ze staraniami o ustalenie prawa do wcześniejszej emerytury, wątpliwości, co do oceny warunków wykonywania pracy, które mogą być usunięte za pomocą wszelkich środków dowodowych(por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 30 marca 2000 roku, II UKN 446/99, OSNAPiUS 2001, nr 18, poz. 562; z dnia 8 kwietnia 1999 roku, II UKN 619/98, OSNAPiUS nr 11, poz. 439, OSP 2002 nr 2, poz. 26 z głosą aprobującą T. Binczyckiej - Majewskiej; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 roku, III UZP 6/84, Lex nr 14625 i z dnia 21 września 1984 roku, III UZP 48/84, Lex nr 14630).
Natomiast w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2007 roku(I UK 306/06, Lex nr 47005)podkreślono, iż emerytura z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach przysługuje z tytułu wykonywania konkretnego zatrudnienia, ujętego w odpowiednich wykazach cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku. Osoba taka, wykonująca pracę w szczególnych warunkach wymienioną w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli osiągnęła wiek 60 lat – mężczyźni (55 lat kobiety) oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym 15 lat w szczególnych warunkach. Natomiast w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 roku(II UK 3377/03, OSNP 2004/22/392)podkreślono, iż „skutki prawne wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze określone są w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 roku i utrzymanym jej przepisami w mocyrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 rokuw sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze”. W wyroku Sądu Apelacyjnego w Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku(III AUa 222/12, Lex nr 1171355)podniesiono, iż dla uznania konkretnego rodzaju lub stanowiska pracy za pracę wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze decydujące znaczenie ma to, czy jest to praca wymieniona wrozporządzeniu z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U, Nr 8, poz. 4 ze zmianami)oraz w wykazach stanowiących załącznik do tego rozporządzenia, natomiast wykazy stanowisk ustalane przez właściwe podmioty w odniesieniu do podległych zakładów pracy mają jedynie charakter techniczno-porządkujący. Natomiast w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2010 roku(I UK 324/09, Lex nr 1001287)podniesiono, iż§ 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zmianami)nie mogą być interpretowane w ten sposób, że pracownicy zatrudnieni na stanowiskach nie wymienionych w wykazach branżowych nie mają prawa do świadczeń emerytalnych przysługujących ze względu na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach, pomimo tego, że pracę taką faktycznie wykonywali. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy podniósł, iż regulacja zawarta w § 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia, uprawniająca wymienione w nich podmioty do sporządzenia w podległych i nadzorowanych zakładach pracy wykazów stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B, nie rozszerzała ani nie ograniczała uprawnień pracowników, gdyż wykazy branżowe musiały być dostosowane do treści załączników do rozporządzenia i co do zasady stanowiły jedynie konkretyzację zakresu prac objętych tym rozporządzeniem w poszczególnych resortach i należących do nich zakładach. Inaczej rzecz ujmując, § 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia nigdy nie mogły być interpretowane w ten sposób, że pracownicy zatrudnieni na stanowiskach nie wymienionych w wykazach branżowych nie mieli prawa do świadczeń emerytalnych przysługujących ze względu na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach, pomimo tego, że pracę taką faktycznie wykonywali. Wymienione przepisy z jednej strony odnosiły się do prowadzenia dokumentacji, na podstawie której pracodawca zobowiązany był z mocy § 2 ust. 2 rozporządzenia do stwierdzenia okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych, z drugiej natomiast – uwzględniając specyfikę danego resortu i wchodzących w jego skład zakładów – określały szczegółowo stanowiska pracy, na których występowały rodzaje pracy wymienione w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. W tym tylko zakresie zarządzenie resortowe może być pomocne przy ocenie charakteru i kwalifikacji prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w rozumieniu art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach. Te właśnie kryteria decydują bowiem o zakwalifikowaniu prac danego rodzaju do prac wymienionych w wykazie A lub B załącznika do rozporządzenia, których wykonywanie uprawnia – na podstawie art. 32 ust. 1 tej ustawy – do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, przy uwzględnieniu stopnia ich wpływu na wcześniejszą utratę zdolności do wykonywania zawodu. Dalej Sąd Najwyższy podniósł, że zarządzenia resortowe nie mieszczą się w kategorii źródeł powszechnie obowiązującego prawa(art. 87 Konstytucji RP), mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty, a w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów(art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji RP).
Stanowisko Sądu Najwyższego w całości poparł Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 roku(III AUa 238/13, Lex nr 1313374)podnosząc, iż źródłem prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach jest ustawa z 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak irozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zmianami). Nie jest nim natomiast zarządzenie resortowe, jako że nie stanowi źródła prawa –art. 87 Konstytucji RP.
Dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach, to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy), w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnym charakterze(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 roku, II UK 21/10, Lex nr 619638; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2012 roku, III AUa 1797/11, Lex nr 1130404).
W wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2012 roku(III AUa 205/12, Lex nr 1220575)podniesiono, iż kwestia podległości danego pracodawcy określonemu ministrowi, nie ma przesądzającego znaczenia przy ustalaniu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, gdyż decyduje przyporządkowanie określonej, w wykazie rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, pracy do danej branży przemysłowej, a nie kwestia przynależności pracodawcy do danego resortu.
W wykazie A dział V poz. 3 załącznika do wyżej cytowanegorozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzewymieniona jest jako praca w szczególnych warunkach praca maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych. W Zarządzeniu Nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku, w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty(Dz. Urz. MB z 1983 roku Nr 3 poz. 6), w wykazie A do tego zarządzenia w dziale V (dotyczącym prac w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych) poz. 3 (prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych) wymienione są następujące stanowiska w pkt. 4 – maszynista żurawi samojezdnych kołowych i gąsienicowych, w pkt. 5 – maszynista żurawi wieżowych, w pkt. 6 – maszynista żurawi kolejowych, w pkt. 7 – maszynista żurawi stałych i w pkt. 8 – maszynista suwnic. Tak więc właściwy minister określił zatem, co do których konkretnie stanowisk pracy istnieje domniemanie, że praca na tych stanowiskach jest pracą wykonywaną w szczególnych warunkach.
Tak więc skoro wnioskodawca posiada już uznany przez organ rentowy okres 1 roku, 4 miesięcy i 11 dni pracy w szczególnych warunkach i jeżeli do tego okresu dodamy okres pracy w szczególnych warunkach od dnia 15 kwietnia 1978 roku do dnia 31 grudnia 1987 roku, od dnia 1 czerwca 1989 roku do dnia 30 września 1989 roku, od dnia 1 października 1990 roku do dnia 31 marca 1992 roku, od dnia 1 stycznia 1993 roku do dnia 21 listopada 1993 roku, od dnia 11 lipca 1994 roku do dnia 6 grudnia 1995 roku, od dnia 7 grudnia 1995 roku do dnia 23 grudnia 1996 roku i od dnia 7 stycznia 1997 roku od dnia 30 czerwca 1997 roku, kiedy to wnioskodawca, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracował jako maszynista żurawi samojezdnych kołowych i maszynista żurawi stałych, to wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 roku udowodnił ponad 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach.
Na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udowodnił również ponad 25-latni okres składkowy i nieskładkowy, ma ukończone 60 lat, nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Na podstawie art. 129 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach, emeryturę wnioskodawcy należało przyznać od dnia(...), kiedy to wnioskodawca ukończył 60 lat, gdyż wniosek o emeryturę został złożony w dniu 8 maja 2013 roku.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja, zgodnie zart. 47714§ 2 k.p.c.podlegała zmianie i orzeczono jak w pkt. 1 wyroku.
Zgodnie zart. 98 k.p.c.i zasadą odpowiedzialności za wynik procesu oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego(Dz. U. z 2013 roku, poz. 490 j.t..)zasądzono od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kwotę 60 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, gdyż wnioskodawca był reprezentowanych przez radcę prawnego. To rozstrzygnięcie zawarte jest w pkt. 2 wyroku.