Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 4/13
Data wyroku: 2013-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Mirosław Szwagierczak, Barbara Gonera, Urszula Kocyłowska
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art 199 par 1 p2 kpc i art 366 kpc

Sygn. akt III AUz 4/13

POSTANOWIENIE
Dnia13 lutego 2013 r.

      Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń

      Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSA Barbara Gonera (spr.)

Sędziowie:

SSA Urszula Kocyłowska
SSA Mirosław Szwagierczak

po rozpoznaniu w dniu13 lutego 2013 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuZ. C.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi
wR.
o prawo do emerytury
na skutek zażalenia wnioskodawcyZ. C.na
postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 6 grudnia
2012 r. o sygn. akt III U 1055/12

p o s t a n a w i a:

oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu odrzucił odwołanieZ. C.od decyzji ZUS
Oddział wR.z dnia 22 czerwca 2012 r. oddalającej jego
wniosek o prawo do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w
warunkach szczególnych. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. o sygn. akt III U 897/10
orzekł już w sprawie żądania wnioskodawcy przyznania mu emerytury w obniżonym wieku z uwagi na pracę w szczególnych warunkach. Sąd
wskazał, że odwołujący domaga się w przedmiotowej sprawie zaliczenia
tego samego okresu pracy który stanowił sporny okres w sprawie o sygn.
akt III U 897/10, a nie przedłożył nowych dowodów w sprawie. Wyrok ten uprawomocnił się, a jego konsekwencją jest powaga rzeczy osądzonej w przedmiotowej sprawie i odrzucenie odwołania na podstawie art. 199 § 1
pkt 2 kpc.
Powyższe orzeczenie zaskarżył w imieniuZ. C.jego pełnomocnik, który zarzucając naruszenieart. 199 § 1 pkt 2 kpcwniósł o
jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że wnioskodawca wraz z nowym wnioskiem o emeryturę powołał dowód z zeznań świadków którzy z nim pracowali w spornym okresie i którzy nie byli słuchani w sprawie o sygn.
akt III U 897/10. Podkreślił, iżZ. R.zeznający jako świadek w
w/w sprawie wyrokiem w Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z 14
czerwca 2012 r. uzyskał prawo do emerytury z tytułu pracy w
szczególnych warunkach. Powołując szeroko orzecznictwo Sądu
Najwyższego skarżący wskazał, że decyzja organu rentowego nie ma

przymiotu powagi rzeczy osądzonej i może on podważać swoje błędne
decyzje, zaś prawomocny wyrok Sądu nie odbiera ubezpieczonemu
prawa do ponownego złożenia wniosku w trybie art. 114 ustawy o
emeryturach i rentach z FUS. W ocenie skarżącego w sprawie winien
mieć zastosowanie art. 114 ust. 1a, bowiem wnioskodawca składając
ponownie wniosek o przyznanie prawa do emerytury powołał nowe
dowody.

Sąd II instancji zważył co następuje:

Zażalenie wnioskodawcy podlega oddaleniu albowiem jest
bezpodstawne.
Z treściart. 366 kpcwynika, iż prawomocny wyrok ma powagę
rzeczy osądzonej tylko co do tego, co stanowiło przedmiot
rozstrzygnięcia w związku z podstawą sporu, a ponadto tylko między
tymi samymi stronami. Powaga rzeczy osądzonej występuje więc w
zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym określonym danym
wyrokiem, przy czym przedmiotową granicę powagi rzeczy osądzonej określa tożsamość roszczeń występujących w różnych sprawach.
Poza sporem w sprawie jest, żeZ. C.w dniu 16 lipca
2010 roku złożył wniosek do ZUS o przyznanie mu prawa do emerytury.
Organ rentowy odmówił mu przyznania dochodzonego prawa wskazując,
że nie legitymuje się wymaganym stażem pracy w warunkach
szczególnych. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 9 lutego
2011 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji. W toku postępowania spornym okresem był okres pracy odwołującego w(...)

(...)M.od 1 maja 1968 r. do 31 grudnia 1986 r.
Stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony w
dniu 19 czerwca 2012 r. przezZ. C.wniosek o emeryturę

nie zawiera nowych okoliczności, które mogłyby stanowić o
dopuszczalności ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy.
Twierdzenie skarżącego, jakoby powołanie w sprawie nowego dowodu w postaci zeznań świadków niesłuchanych przez Sąd Okręgowy w sprawie
o sygn. akt III U 897/10 uzasadniało wznowienie postępowania w
sprawie na podstawie art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z
FUS nie znajduje oparcia w przepisach prawa, bowiem przepis ten został uznany przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r.
o sygn. akt K 5/11 za sprzeczny zKonstytucją RPi przestał
obowiązywać z dniem 8 marca 2012 r., zaś jego treść pozwalała na
wznowienie postępowania tylko w wypadku ustalenia, iż uprzednio
przyznane prawo nie przysługiwało w dacie wydania decyzji. Wskazać
także należy, że wnioskodawca nie przedłożył w sprawie nowych
dowodów w rozumieniu art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z
FUS, bowiem nie wskazał żadnych okoliczności które chciałby wykazać zawnioskowanymi dowodami z zeznań świadków. Samo powołanie
nowych środków dowodowych bez podania nowych okoliczności które
mają one wykazać jest niewystarczające w świetle w/w przepisu.
Wskazać także należy, iż dowód z zeznań świadkówJ. L.i
F. L.został zgłoszony przezeń w toku postępowania
apelacyjnego – nie można go zatem uznać za nowy dowód w sprawie.
Sąd Apelacyjny zna i podziela pogląd wyrażony przez Sąd
Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2005 roku o sygn. akt I
UK 11/05 (MPPr 2006/2/108), iż w odniesieniu do stosunków
ubezpieczenia społecznego powaga rzeczy osądzonej ma ograniczone znaczenie, bowiem rozstrzygnięcia w tym zakresie ustalają treść
łączącego strony stosunku prawnego w chwili wydania wyroku. Nowe
zdarzenia zachodzące po uprawomocnieniu się orzeczenia mogą
prowadzić do przekształcenia treści praw i obowiązków stron stosunku

ubezpieczenia społecznego, bowiem mogą one prowadzić do spełnienia
lub upadku przesłanek warunkujących prawo do świadczeń. Powyższe rozważania zostały wyrażone przez Sąd Najwyższy w sprawie o rentę z
tytułu niezdolności do pracy, a więc o odmiennym charakterze, w której
zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego może prowadzić do powstania
lub upadku przesłanek warunkujących jego prawo do renty. Sąd
Najwyższy wskazał, że o powadze rzeczy osądzonej decyduje - poza identycznością stron i identycznością przedmiotu rozstrzygnięcia - także tożsamość podstawy sporu. W przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo
wskazał Sąd Okręgowy zachodzi także tożsamość podstawy sporu z
uwagi na fakt, iż sporny jest charakter tego samego okresu pracy wnioskodawcy i nie przedstawił on żadnych nowych okoliczności
mających wpływ na jego uprawnienie do świadczenia, które nie były przedmiotem rozpoznania sądowego. Tym samym stwierdzić wypadnie,
że z uwagi na tożsamość roszczeń wnioskodawcy w obu tych sprawach,
jego żądanie przyznania mu prawa do emerytury z tytułu pracy w
szczególnych warunkach było już przedmiotem prawomocnego
rozstrzygnięcia Sądu.
Mając powyższe na uwadze wniesione zażalenie należało oddalić stosownie doart. 385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc.