Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 746/13
Data wyroku: 2013-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Kaczor
Słowa kluczowe: Konstytucja RP
Podstawa prawna: art. 8 ust. 2 Konstytucji, art. 178 ust. 1 Konstytucji, art. 188 Konstytucji

Sygn. akt XI Ka 746/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Sędzia SO Sławomir Kaczor

Protokolant: prot. Małgorzata Purc

po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r.
sprawyA. S.
obwinionego z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 129 b ust. 3 pkt. 7 PRD
na skutek apelacji wniesionego przez Straż Miejską w Lublinie
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 11 kwietnia 2013r. sygn. akt II W 139/13

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę obwinionegoA. S.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

XI Ka 746/13

UZASADNIENIE
A. S.oskarżony został o to, że od dnia 25 kwietnia 2012r., 18 czerwca 2012r. i 13 sierpnia 2012r. w terminie 7 dni przyul. (...)wS.jako użytkownik samochodu onr rej. (...)nie wskazał na żądanie funkcjonariusza Straży Miejskiej komu powierzył do kierowania lub używania w/w pojazd w dniu 3 marca 2012r. około godz.22.47, którego kierujący naul. (...)wL.jadąc z prędkością 88 km/h przekroczył dopuszczalną prędkość 50 km/h o 38 km/h popełniając wykroczenie z art.92a k.w.
tj. o wykroczenie zart.96 § 3 k.k.w zw. zart.129b ust.3 pkt 7p.r.d.
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013r. Sąd Rejonowy w Łukowie uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzuconego mu wykroczenia; na podstawieart.118 § 2 k.p.w.zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Od wyroku tego apelację wniósł oskarżyciel publiczny – Komendant Straży Miejskiej MiastaL.. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości na niekorzyść obwinionego zarzucił obrazę prawa materialnego tj. art.96 § 3 k.w. poprzez jego niezastosowanie.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu wykroczenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja zasługuje na uwzględnienie o ile kwestionuje trafność zaskarżonego wyroku. Kwestią odrębną jest oczywista niemożność uwzględnienie zawartego w skardze apelacyjnej wniosku, a to z uwagi na regulacjęart.454 § 1 k.p.k., znajdującego na mocyart.109 § 2 k.p.w.zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Co się zaś tyczy argumentacji zawartej w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku to odnoszenie się do niej jest bezprzedmiotowe z uwagi na przekroczenie przez Sąd Rejonowy przysługujących mu uprawnień. Idzie mianowicie o stwierdzoną przez ten sąd niezgodnośćart.96 § 3k.w. zart.2, art.31 ust.1 i 3, art.42 ust.1 i 3 oraz art.47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Brak jakiegokolwiek uzasadnienia przez Sąd I instancji możliwości dokonania przez sąd powszechny negatywnej kontroli konstytucyjności obowiązującego przepisu rangi ustawowej oraz odmowy jego zastosowania zdaje się dowodzić, iż jest to kwestia oczywista i bezdyskusyjna. Rzecz jednak w tym, że poglądu tego sąd odwoławczy nie podziela.
Jakkolwiek zgodnie zart.8 ust.2 Konstytucjiprzepisy ustawy zasadniczej stosuje się bezpośrednio, chyba, że samaKonstytucjastanowi inaczej, to jednak nie oznacza to kompetencji do stwierdzania niekonstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa. Tryb takiej kontroli został bowiem jednoznacznie ukształtowany przez samąKonstytucję, którejart.188zastrzega orzekanie w tych sprawach do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. W konsekwencji domniemanie zgodności ustawy zKonstytucjąmoże być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą przewidziane wart.178 ust.1 Konstytucjiobowiązuje dopóty dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca (vide wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10.10.2002r. V CKN 1456/00, opubl. LEX nr 57237 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.09.2008r., II FSK 852/07, opubl. LEX nr 493215).
Sąd Okręgowy podziela przy tym sformułowany w piśmiennictwie pogląd, zgodnie z którym sądy stosujące prawo nie są pozbawione prawa do oceny konstytucyjności przepisów, albowiem takie zachowanie jest wyrazem nakazu dokonywania wykładni prawa w sposób zgodny zKonstytucjąi poprzedza wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art.193 ustawy zasadniczej. W rezultacie takiej kontroli sąd może jednak dojść do wniosku, iż przedstawienie pytania prawnego byłoby oczywiście bezprzedmiotowe (vide W. Kręcisz, glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002r., I KZP 17/02,Przegląd Sejmowy 2002/5/134). Dokonywanie zaś innej kontroli konstytucyjności aktów prawnych rangi ustawowej przez sądy powszechne pozostaje w sprzeczności nie tylko z powołanymi jużart.178 ust.1 i 188ale także z regulacjąart.193 Konstytucjistanowiącego, iż każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego zKonstytucją, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.
Wobec powyższego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy uwzględni wyżej poczynione uwagi.
Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawieart.437 § 2 k.p.k.w zw. zart.109 § 2 k.p.w.orzekł jak w wyroku.