Sygnatura akt II AKa 159/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2019 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka (spr.)
Sędziowie: SSA Andrzej Kot
SSA Cezariusz Baćkowski
Protokolant: Paulina Pańczyk
przy udziale prokuratora Prokuratury(...)Dariusza Szyperskiego
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r.
sprawyB. W.
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt III K 78/18

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoB. W.w ten sposób, że:

1
z opisu przypisanego oskarżonemu czynu eliminuje sformułowanie „lub kopnięcie” i ustala, że obrażenia pokrzywdzonegoA. L., o jakich mowa wart. 157  § 1 kkoskarżonyB. W.spowodował działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami;

2
za przypisane oskarżonemu przestępstwo na podstawieart. 157  § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57a § 1 kkprzy zastosowaniuart. 37 b kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

3
orzeczoną wobec oskarżonegoB. W.na rzeczA. L.nawiązkę podwyższa do 15.000 zł;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonegoB. W.na rzecz Skarbu Państwa 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego i wymierza mu opłatę za obie instancje w wysokości 300 zł.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r., III K 78/18:

I
oskarżonychD. P.,C. C.,M. R.,B. W.iK. N.uznał za winnych: tego, że w dniu 1 lipca 2017 r. wB.w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuL. J. (1),A. L.,B. M.iJ. K. (1), bijąc ich rękami oraz kopiąc po całym ciele, przez co narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk, działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, powodując uL. J. (1)obrażenia ciała w postaci krwiaka okolicy oka lewego, rozcięcia skóry nosa, otarć naskórka czoła oraz krwiaka policzka lewego naruszające czynności narządów jego ciała na okres poniżej dni siedmiu, uB. M.obrażenia ciała w postaci guza nad prawym okiem i zaczerwienienia prawego ucha naruszające czynności narządów jego ciała na okres poniżej dni siedmiu, uJ. K. (1)obrażenia ciała w postaci krwiaka uda lewego oraz krwiaka prawego ramienia, naruszające czynności narządów jego ciała na okres poniżej dni siedmiu, a nadtoB. W.zadającA. L.cios pięścią lub kopnięcie w prawą część twarzy spowodował u niego obrażenia ciała w postaci urazu twarzoczaszki z wielokrotnym złamaniem kości czaszki i twarzoczaszki w postaci złamania jarzmowo szczękowo oczodołowo nosowego po prawej stronie ze znacznym przemieszczeniem odłamów i ubytkiem struktury kostnej powstaniem krwiaka podoczodołowego i rany powieki dolnej oka prawego wymagające leczenia zabiegowego, naruszające czynności narządów jego ciała na okres powyżej dni siedmiu, to jest w stosunku doB. W.czynu zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk, zaś w stosunku doD. P.,C. C.,M. R.iK. N.czynu zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 57 a § 1 kki za to wymierzył:

-B. W.na postawieart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57 a § 1 kkkarę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
- na podstawieart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57 a § 1 kkkary:D. P.10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,C. C.8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,M. R.8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności iK. N.8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
II. oskarżonegoM. R.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku przyjmując, iż jest to czyn zart. 53 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii art. 63 ust. 1 i 2 w/w ustawy w zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawie art. 53 ust. 2 w/w ustawy w zw. zart. 11 § 3 kk, przy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych),

III
oskarżonegoM. R.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku przyjmując, iż stanowi on występek zart. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
oskarżonegoD. P.uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku to jest czynu zart. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wydatkami poniesionymi w sprawie od chwili wszczęcia postępowania obciążył w tym zakresie Skarb Państwa,

V
na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuM. R.karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

VI
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie wymierzonych oskarżonymD. P.,C. C.,M. R.iK. N.kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 3 (trzech),

VII
na podstawieart. 73 § 1 kkoddał oskarżonychD. P.,C. C.,M. R.iK. N.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

VIII
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 kkzobowiązał oskarżonychD. P.,C. C.,M. R.iK. N.do pisemnego informowania kuratora sądowego co 6 (sześć) miesięcy o przebiegu okresu próby,

IX
na podstawieart. 57 a § 2 kkorzekł od oskarżonychD. P.,C. C.,M. R.iK. N.na rzeczL. J. (1),A. L.,B. M.iJ. K. (1)nawiązki w kwotach po 1.000 zł (jeden tysiąc złotych), natomiast od oskarżonegoB. W.na rzeczA. L.orzeka nawiązkę w kwocie 5.000 zł (pięć tysięcy złotych), zaś na rzeczL. J. (1),B. M.iJ. K. (1)w kwotach po 1.000 zł (jeden tysiąc złotych),

X
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonych oskarżonymD. P.,C. C.,B. W.iK. N.kar pozbawienia wolności zaliczył okresy ich zatrzymania od dnia 20 lipca 2017 r. do dnia 21 lipca 2017 r., natomiast na poczet wymierzonej oskarżonemuM. R.kary grzywny zaliczył okres jego zatrzymania od dnia 20 lipca 2017 r. do dnia 21 lipca 2017 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny,

XI
na podstawieart. 70 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w pkt od 1 do 14 na kartach 422 do 426 akt sprawy,

XII
zasądził solidarnie od oskarżonychD. P.,C. C.,M. R.,B. W.iK. N.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. L.kwotę 2.280 zł (dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem poniesionych kosztów ustanowienia pełnomocnika,

XIII
zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie od chwili wszczęcia postępowania:

- odD. P.,C. C.,B. W.iK. N.w kwotach po 504.89 zł (pięćset cztery złotych osiemdziesiąt dziewięć złotych),
- odM. R.w kwocie 3.911.53 zł (trzy tysiące dziewięćset jedenaście złotych pięćdziesiąt trzy grosze), nadto wszystkich oskarżonych zwalnia od opłat.
Wymieniony wyrok zaskarżył w całościobrońcaM. W.adw.M. B.zarzucając:

I
naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 4 KPK,art. 5 KPK,art. 7 KPK,art. 410 KPKiart. 424 KPKpoprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia najistotniejszych kwestii sprawy, zinterpretowanie wszystkich okoliczności na niekorzyść oskarżonego i dokonanie dowolnych ustaleń oraz oparcie wyroku na części materiału dowodowego, bez należytego wyjaśnienia tych kwestii w uzasadnieniu wyroku,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, żeB. W.zadającA. L.cios pięścią lub kopnięcie w prawą część twarzy, spowodował u tego pokrzywdzonego obrażenia twarzoczaszki, mimo że materiał dowodowy tego nie wykazał, a także, że nie można wykluczyć, że zachowanie wszystkich oskarżonych nie było spowodowane prowokacyjnym zachowaniem pokrzywdzonych, którzy w chwili zdarzenia byli nietrzeźwi, a później prowadzili tzw. prywatne śledztwo, a w końcu, że materiał dowodowy nie pozwalał na zindywidualizowanie roli oskarżonegoW..

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie, że zachowanieB. W.wypełniało znamiona czynu zart. 158§1 KKiart. 157§2 KKw zw. zart. 11§2 KKi wymierzenie mu kary zbieżnej z karą wymierzoną pozostałym oskarżonym.
Wyrok zaskarżył równieżpełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoadw.E. M.w części dotyczącej orzeczenia o nawiązce na niekorzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 57a§2 KKw zw. zart. 445§1 KCprzez nieuwzględnienie funkcji kompensacyjnej nawiązki i orzeczenie jej w wysokości nieodpowiedniej do stopnia krzywdy doznanej przezA. L., oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego nawiązki z wysokości 25.000 zł.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Obie apelacje są zasadne jedynie w części. Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoB. W., w pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że sąda quoprawidłowo ocenił dowody zebrane w sprawie i ustalił, że ww. oskarżony zadał pokrzywdzonemuA. L.uderzenie pięścią w twarz, po którym ten upadł na ziemię. Dokonując tego ustalenia sąd pierwszej instancji ocenił zeznania ww. pokrzywdzonego złożone na rozprawie głównej, konfrontując je z jego zeznaniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym. Faktem jest, że z notatek funkcjonariuszy policjiJ. D. (1),P. M.iA. Ż.wynika, żeA. L.nie był w stanie opisać i rozpoznać napastników. Nie można jednak zapominać, że policjanci rozmawiali z pokrzywdzonym bezpośrednio po zdarzeniu, gdy pozostawał jeszcze w szoku wywołanym niespodziewaną i brutalną napaścią. Dopiero później, gdy emocje opadły, a pokrzywdzony zaczął racjonalizować zachowanie swoje i napastników, w czasie przesłuchania w dniu 12 lipca 2017 r. rzeczowo opisał przebieg zdarzenia, stanowczo podając, że bił goB. W., którego rozpoznał na okazanych mu zdjęciach. Pamiętać też trzeba, że już 4 lipca 2017 r., gdy pokrzywdzony przebywał jeszcze w szpitalu, w rozmowie telefonicznej podałL. J. (2), że jest w stanie rozpoznać niektórych sprawców (k. 34). W czasie przesłuchania w dniu 12 lipca 2017 r.A. L.podał zaś, że napastnik, który uderzył go w twarz był łysy; miał czarną bluzę z jakimiś napisami i krótkie jeansowe spodnie. Gdy upadł na ziemię, ten sam napastnik kopnął go kilka razy w głowę i tułów (k. 52).
Naturalną rzeczą jest, żeA. L.mógł nie pamiętać szczegółów zdarzenia lub opisać je inaczej, niż pozostali pokrzywdzeni. Zdarzenie miało wszak dynamiczny przebieg i krótko trwało, a pokrzywdzeni byli zaskoczeni napaścią. Ujawnionym rozbieżnościom w zeznaniachA. L.nie można zatem przydawać nadmiernego znaczenia, jak czyni to obrońca oskarżonego w rozpoznawanej apelacji. Jeżeli pokrzywdzony twierdził, że został uderzony przez najwyższego z napastników, nie świadczy to jeszcze o tym, że myli się co do rozpoznaniaB. W.. Fakt, że najwyższym i najlepiej zbudowanym napastnikiem byłC. C.nie powoduje, że relacja pokrzywdzonego jest niewiarygodna. Pokrzywdzony mógł nie widzieć albo nie zapamiętaćC. C.. Natomiast z tych napastników, których zapamiętał, najwyższym byłB. W.. Pokrzywdzony zapamiętał jednak, że napastnik, który go uderzył był łysy, co znalazło potwierdzenie w czynności okazania mu wizerunków różnych osób, w czasie której rozpoznałB. W.. Na zdjęciu oskarżony miał bardzo krótko ostrzyżone włosy. Z zeznańL. J. (2)złożonych w dniu 4 lipca 2017 r. (k. 34) wynika, żeA. L.powiedział mu, że jest w stawie rozpoznać niektórych sprawców.
Zważyć należy, że w postępowaniu przygotowawczymB. W.przyznał się do uderzenia jednego z pokrzywdzonych pięścią w twarz, po czym ten upadł na ziemię.
Wbrew zarzutom apelacji sąd pierwszej instancji nie pominął, ani nie zbagatelizował zeznań policjantówJ. D.i D.P.oraz żony pokrzywdzonegoE. L.. Ww. sąd nie popełnił też błędu ustalając, że toB. W.uderzyłA. L.pięścią w twarz, po czym ten upadł na ziemię. Natomiast trafnie wskazuje się w apelacji, że brak jest przekonujących dowodów na ustalenie, żeB. W.kopnął w twarzA. L.. Co prawda, pokrzywdzony zeznał, że napastnik, który uderzył go w twarz następnie kopnął go kilka razy w głowę. Na rozprawie głównej pokrzywdzony zeznał jednak, że gdy upadł był kopany przez jednego lub dwóch napastników, nie wskazując na oskarżonego. Z pola widzenie nie można też tracić zeznańL. J. (1)(k. 13) i wyjaśnieńK. N.(k. 222 i k. 246). Pierwszy z nich podał, że widział, jak jeden z kolegów leży na ziemi, a któryś z napastników zadaje mu uderzenia pięścią w głowę. Kopnął go wtedy w twarz.K. N.wyjaśnił zaś, że został kopnięty w twarz. Wtedy przewrócił na ziemię tego, który go kopnął i leżącego też kopnął (nie podał w jaką część ciała). Następnie podbiegł do pokrzywdzonego, który stał i zaczął go bić pięścią po twarzy, po czym ten upadł. Leżącego uderzył kilka razy pięścią w głowę.B. W.przyznając się do uderzenia jednego z pokrzywdzonych pięścią w twarz zaprzeczył, aby tego pokrzywdzonego kopał po twarzy.
Na podstawie ujawnionych w sprawie dowodów nie można mieć stu procentowej pewności, żeB. W.kopnął w twarzA. L.. Wątpliwości w tym względzie należy więc rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Trafnie też podaje się w apelacji, że niedopuszczalne jest dokonywanie alternatywnych ustaleń, co wynika z regułyin dubio pro reo. Nieprawidłowo zatem sąd pierwszej instancji przypisałB. W., że zadałA. L.cios pięścią lub kopnięcie w prawą część twarzy. Uznając, że zarzut odnoszący się do tej kwestii jest zasadny, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu przypisanego mu czynu wyeliminował sformułowanie „lub kopnięcie”. Sąd odwoławczy ustalił również, że obrażeniaA. L., o których mowa wart. 157§1 KK,B. W.spowodował działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. To korzystne dla oskarżonego ustalenie wynika stąd, że pokrzywdzonemu uderzania pięścią w twarz zadawali także inni napastnicy, którzy obejmowali swoją świadomością spowodowanie u pokrzywdzonego obrażeń, o których mowa wart. 157§1 KK. Zarzut apelacji, że oskarżonemu w ogóle nie można przypisać udziału w pobiciu i spowodowania u pokrzywdzonych obrażeń, o których mowa wart. 157§2 KK, a uA. L.obrażeń, o których mowa wart. 157§1 KKjest oczywiście bezzasadny. Sąd pierwszej instancji na s. 10 do 12 i s. 15 uzasadnienia wyroku szczegółowo, wyczerpująco i przekonująco wytłumaczył dlaczego i na podstawie jakich dowodów ustalił, żeB. W.brał udział w pobiciu osób wymienionych wpunkcie Iprzypisanego mu czynu, powodując u pokrzywdzonych obrażenia zart. 157§1 KKi zart. 157§2 KK. Zarzuty sformułowane w tym względzie w apelacji są niezasadne i stanowią nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądumeriti.
Niezasadny jest także zarzut, że zachowanie oskarżonego nie miało chuligańskiego charakteru. Zważyć należy, że jednym z warunków przypisania sprawcy popełnienia występku o charakterze chuligańskim jest działanie publiczne, bez powodu albo z oczywiście błahego powodu. Przypomnieć należy, że w wyroku z 3.05.1971 r.,(...), OSNKW 1971/10/158 SN przyjął, że występkiem o charakterze chuligańskim jest takie zachowanie sprawcy, które będąc przejawem rażącego lekceważenia przez niego podstawowych zasad porządku publicznego jest w stanie wywołać poważniejsze zgorszenie lub oburzenie wśród publiczności, na której oczach rozgrywa się zdarzenia. W sprawie ustalono zaś, że choć zdarzenie miało miejsce około północy, to odbyło się na oczach świadkówJ. K. (2)iM. G.orazE. K.iI. R.. Ta ostatnia widząc zdarzenie krzyczała, aby napastnicy przestali bić pokrzywdzonych, co świadczy o jej oburzeniu zachowaniem sprawców (oskarżonych). Nie powinno budzić wątpliwości, że kąpielisko miejskie, gdzie przebiegało zdarzenie stanowi miejsce publiczne; jest ono ogólnie dostępne dla nieograniczonej i nieokreślonej liczby osób.
W literaturze przyjmuje się, że znamię działania bez powodu albo z oczywiście błahego powodu należy rozumieć w taki sposób, że nie istnieje racjonalny motyw działania lub działaniu sprawcy brak wszelkiej racji (zob. K.Mioduski, [w:] J.Bafia, K.Mioduski, M.Siewierski,Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1971, s. 197). Mówiąc zatem o działaniu bez powodu należy mieć na względzie działanie bez uzasadnienia, bez racji. Natomiast błahy powód to racja wyraźnie nieproporcjonalna do zewnętrznej przyczyny wywołującej zachowanie sprawcy. W rozpoznawanej sprawie sąd prawidłowo ustalił, że to ze strony oskarżonych podały zaczepne słowa „chodźcie na solo”. Wskazuje to, że powodem pobicie pokrzywdzonych była chęć zmierzenia się z nimi w walce na pięści. Taki motyw działania nie może być uznany za racjonalny powód napaści na pokrzywdzonych. Stąd, sąd pierwszej instancji zasadnie ustalił, że oskarżeni, w tymB. W.działali bez powodu. W apelacji, to ustalenie jest kwestionowane, jednak bez wskazania uchybień, których miał dopuścić się sąda quoprzy ocenie dowodów i dokonaniu rzeczonego ustalenia. Stwierdzić zaś należy, że subiektywnie odczuwane „pretensje” do pokrzywdzonego, czy pokrzywdzonych nie mogą racjonalizować działania sprawcy, gdyż znamię działania bez powodu albo z oczywiście błahego powodu nie należy interpretować podmiotowo, przez pryzmat subiektywnego przekonania sprawcy, ale przedmiotowo, obiektywizując motyw sprawcy przez pryzmat „powszechnego rozumienia”.
W apelacji trafnie podnosi się, że kara wymierzona oskarżonemu razi swoją surowością. W zasadzie jedynym powodem wymierzeniaB. W.kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności było wcześniejsze skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwo podobne. Sąd pierwszej instancji nie rozważał zaś stopnia winy tego oskarżonego, ani innych okoliczności wymaganych przez przepisart. 53§1 i 2 KK. Pozostałym oskarżonym, którzy działali wspólnie i w porozumieniu zB. W.została wymierzona kara pozbawienia wolności poniżej roku, którą sąd warunkowo zawiesił na okres próby. Dostrzegając znaczenie tej okoliczności także w wymiarze tzw. wewnętrznej sprawiedliwości orzeczenia, sąd odwoławczy rozważał dobór adekwatnej dolegliwości za przestępstwo przypisane temu oskarżonemu. Według sąduad quemtaką dolegliwość stanowi kara mieszana, o której mowa wart. 37b KKpolegająca na sekwencyjnym wykonaniu kary pozbawienia wolności, a następnie kary ograniczenia wolności. Z tego względu sąd odwoławczy wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
W drugiej apelacji zasadnie wskazuje się na kompensacyjny charakter nawiązki orzekanej na podstawieart. 57a§2 KK. Nawiązka, o której mowa w ww. przepisie ma bowiem kompensacyjny charakter. Trafnie też podnosi się, że mając na względzie rozmiar uszczerbku na zdrowiu i krzywdy, jakiej doznał pokrzywdzony, nawiązka na rzeczA. L.została wymierzona w zbyt niskiej wysokości. Sąd odwoławczy nie przychylił się jednak do żądania wymierzenia nawiązki w wysokości 25.000 zł., mając na względzie, że obrażeń ciała i rozstroju zdrowiaA. L.oskarżony dopuścił się działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Z tego powodu sąd odwoławczy orzeczoną wobec oskarżonego nawiązkę na rzeczA. L.podwyższył do 15.000 zł.
Mając na względzie powyższe okoliczności orzeczono, jak na wstępie.

SSA Andrzej Kot

SSA Jerzy Skorupka

SSA Cezariusz Baćkowski