UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 9/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego wP.z dnia(...)r., sygn.(...)

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca
Z uwagi na złożenie wniosków o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji przez obrońcówoskarżonychB. C.iR. R. (1), zakresem tego uzasadnienia, zgodnie zart. 423 § 1 a k.p.k.w zw. zart. 458 k.p.k., objęto analizę zarzutów i argumentacji zawartych w apelacjach wymienionego wnioskujących obrońców oraz rozstrzygnięć dotyczących wymienionych oskarżonych.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

2.

3.

4.

5.

1.

2.

3.

Apelacja obrońcy oskarżonegoB. C.,adwokataM. S.:
Obraza przepisów postępowania –art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.,poprzez pominięcie przy wymiarze kary dowodu z dokumentów w postaci listów gratulacyjnych, załączonych do pisma obrońcy z dnia(...)r., co miało wpływ na niedostateczne uwzględnienie pozytywnych cech osobowych oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu kary rażąco surowej.
Rażąca niewspółmierność kary1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Apelacja obrońcy oskarżonegoR. R. (1),adwokataP. K.:
Uznanie oskarżonego za winnego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k., pomimo że oskarżony

    został już prawomocnie skazany za ten sam czyn ciągły, w innej sprawie karnej, a to wyrokiem Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...)

    Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że pomiędzy czynem objętym wyrokiem Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...), a czynem będącym przedmiotem niniejszego postepowania – opisanym w pkt 5 części rozstrzygającej wyroku – występują różnice na płaszczyźnie czasowej i podmiotowej, a w konsekwencji uznanie, że zachowania opisane w zaskarżonym wyroku i wymienionym wyroku w sprawie(...), nie stanowiły składnika jednego czynu ciągłego.
Rażąca niewspółmierność kary1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której adekwatny wymiar nie powinien przekroczyć 1 roku pozbawienia wolności lub ograniczyć się wyłącznie do samoistnej kary grzywny.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1 i 2.
Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji obrońcyoskarżonegoB. C.– brak było podstaw do jeszcze łagodniejszego potraktowania sprawcy w kontekściewymiaru kary, w szczególności do wnioskowanego w apelacji wymierzenia mu za przypisany mu czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 § 2 k.k., kary 1 roku pozbawienia wolności.
Podkreślenia wymagało zaś, że trafnie oceniając, że oskarżony zasługuje na nadzwyczajne złagodzenia kary, przewidziane wart. 60 § 2 pkt 2 k.k., Sąd I instancji należycie uwzględnił przy wymiarze kary wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące w odniesieniu do oskarżonego. W szczególności, apelujący obrońca nie podniósł żadnej okoliczności o charakterze łagodzącym, która nie zostałby już wcześniej uwzględniona przez Sąd I instancji. I tak, na korzyść oskarżonego – a zatem zgodnie z intencją jego obrońcy – uwzględnione zostały okoliczności dotyczące sposobu funkcjonowania oskarżonego przed i po popełnieniu czynu, wskazujące na brak jego demoralizacji, w tym uprzednią niekaralność oskarżonego, jak również jego postawę w trakcie procesu, w szczególności przyznanie się do winy i podjęcie współpracy z organami ścigania. Okoliczności te w pełni uzasadniały zastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Brak było jednakże podstaw do tego by nadawać im dalej jeszcze idącą wymowę łagodzącą.
W szczególności – wbrew stanowisku apelującego – podstawy takie nie wynikały ze wskazanych w apelacji dokumentów w postaci listów gratulacyjnych, załączonych do pisma obrońcy z dnia(...)r. (k. 1600-1604). Dokumenty te wskazywały bowiem na osiągnięcia oskarżonego na kolejnych etapach jego edukacji w roku(...), a zatem w czasie gdy oskarżony miał odpowiednio: 11, 16 i 20 lat. Nie sposób przyjąć zaś – jak chciał apelujący – jakoby fakt, że oskarżony w dzieciństwie i wczesnej młodości miał osiągnięcia edukacyjne, umniejszał zakres jego zawinienia w zakresie przypisanego mu czynu, dokonanego w roku(...), gdy oskarżony miał lat blisko 24, czy też wskazywał na takie jego właściwości i warunki osobiste, które nakazywałyby aktualnie orzec wobec niego karę jeszcze łagodniejszą niż 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przeciwnie – uznać można było, że skoro oskarżony miał w dzieciństwie i wczesnej młodości obiektywne warunki do prawidłowej socjalizacji (na co wskazywał fakt wzmiankowanych osiągnięć edukacyjnych), w dorosłym życiu winien on prezentować postawę bardziej odpowiedzialną i unikać kryminogennych środowisk i zachowań.
W kontekście powyższych uwag, nie sposób mówić o zarzuconym przez apelującegopominięciu wymienionych dokumentów w rozumieniuart. 410 k.p.k.Dokumenty te bowiem – jakkolwiek, jako złożone do akt sprawy przez obrońcę wraz z jego pismem procesowym, wprowadzone zostały do procesu w trybieart. 394 k.p.k.– nie zawierały okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie kary.
Dalszemu łagodzeniu wobec oskarżonegoC.represji karnej sprzeciwiały się przy tym wskazane przez Sąd I instancji – a niesłusznie bagatelizowane przez obrońcę – przesłanki o charakterze obostrzającym. Przypomnieć spośród nich należało chociażby fakt, że oskarżonemu w niniejszym postępowaniu przypisane zostało popełnienie dwóch odrębnych czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Co więcej, jego rola w przypisanym mu przestępczym procederze narkotykowym – wbrew stanowisku apelującego – nie była bynajmniej mniej istotna, niż role innych uczestników tego procederu. Wagi tej roli nie umniejszał przy tym fakt działania oskarżonegoC.w charakterze pośrednika przy transakcjach narkotykowych pomiędzy oskarżonymiR.iP.. Jego pośrednictwo było bowiem w tym wypadku warunkiem koniecznym dla sprawnej realizacji przestępstw i zapewnienia skutecznego rozprowadzania narkotyków w różnych środowiskach i zagwarantowania ich przepływu pomiędzy poszczególnymi osobami zajmującymi się wprowadzaniem ich do obrotu.
Dodać należało, że wskazana istotna rola oskarżonegoC.w przypisanym mu przestępczym procederze, powodowała, że orzeczenie wobec niego kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie uchybiało wymogowi wewnętrznej sprawiedliwości wyroku. W szczególności – wbrew stanowisku apelującego – wymogu takiego nie naruszał fakt, że kolejni w łańcuchu dostaw sprawcy –A. B.iK. O.rozprowadzających narkotyki do indywidualnych konsumentów, skazani zostali w innej sprawie karnej (o sygn.(...)Sądu Okręgowego wP.) na kary pozbawienia wolności (odpowiednio: 2 lat oraz 3 lat pozbawienia wolności) z warunkowym zawieszeniem ich wykonania (na okresy odpowiedni: 6 lat i 8 lat). Zauważyć bowiem należało, że gdyby nie udział oskarżonegoC.w łańcuchu dostaw narkotyków, środki te nie docierałyby do wskazanych sprzedawców indywidualnych.
Wystąpienie w przypadku oskarżonego wskazanych okoliczności, sprzeciwiało się orzeczeniu wobec niego kary łagodniejszej niż 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w szczególności postulowanej przez apelującego kary 1 roku pozbawienia wolności.
Ad. 4.
W pierwszej kolejności zauważyć należało, że apelujący obrońca
    oskarżonegoR. R. (1)nie kwestionował ustaleń faktycznychleżących u podstaw przypisania temu oskarżonemu, w pkt 5 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.W szczególności, apelujący nie negował faktu wprowadzenia przez oskarżonegoR. R. (1)do obrotu 400 g marihuany i to na terenieP., poprzez przekazanie tego środka oskarżonemuM. P., w określonych partiach i za określone kwoty, za pośrednictwem oskarżonegoB. C.. Apelujący nie zakwestionował też w żaden sposób ustalenia Sądu I instancji w zakresie daty popełnienia tego czynu, która – po modyfikacji opisu czynu zaproponowanego w akcie oskarżenia, gdzie jako czas działania sprawcy wskazano okres od(...)r. (pkt IV części historycznej zaskarżonego wyroku i pkt LI a.o.) – oznaczona została na
    okres od(...)r.Dodać też należało, że Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw uwzględnianych z urzędu, które nakazywałyby poddać w wątpliwość wskazane ustalenia faktyczne, leżące u podstaw skazania z pkt 5 zaskarżonego wyroku. Fakty te uznać zatem należało za bezsporne.
Bezsporna w sprawie była też okoliczność – podkreślana przez apelującego obrońcę, a znana też Sądowi I instancji – że oskarżonyR., wyrokiem Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...), prawomocnie skazany został za czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k., polegający na wprowadzeniu przez tego oskarżonego, na terenieP.,

    w okresie od(...)r., do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany, udostępniając jąP. L..
Apelujący obrońca, w ramach omawianego zarzutu, zakwestionował wyłącznie ustalenie przez Sąd I instancji, że zachowania oskarżonego opisane w pkt 5 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku oraz w wyroku Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...), nie stanowiły składnika jednego czynu ciągłego. Dodać należało, że Sąd Okręgowy stanowisko takie wyraził już w toku rozprawy głównej w sprawie(...), kiedy to postanowieniem z dnia(...)r. (k. 1864), oddalił wniosek obrońcy o umorzenie postępowania, oceniając, że czyn będący przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, nie stanowi elementu czynu ciągłego, przypisanego oskarżonemu we wskazanej innej sprawie karnej i wykluczając tym samym wystąpienie przesłanki umorzenia postępowania, o której mowa wart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.(

    res iudicata).
Wbrew zarzutowi apelacji, takie stanowisko Sądu I instancji nie straciło swej aktualności i było prawidłowe.
Wskazania wymagało – co apelujący zdawał się tracić z pola widzenia – że przeszkoda procesowa wymieniona wart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.aktualizuje się dopiero wówczas, gdy zarówno zachowania prawomocnie osądzone i uznane za czyn ciągły, jak i później ujawnione, zostały objęte jednym, tym samym zamiarem sprawcy. Zamiaru popełniania przestępstw określonego rodzaju, czy ogólnego projektu popełnienia dwóch lub więcej czynów zabronionych nie można utożsamiać z zamiarem popełnienia czynu ciągłego, o którym mowa wart. 12 § 1 k.k.Brak jest podstaw do zakwalifikowania jako czyn ciągły dwóch lub więcej zachowań, które nie są ujęte jednym z góry powziętym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nie istniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania. Niezbędnym warunkiem przyjęcia konstrukcji przestępstwa ciągłego jest ustalenie, że w chwili podjęcia przez sprawcę pierwszego zachowania miał on zamiar podjęcia wszystkich zachowań składających się na tenże czyn ciągły (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia(...)).
Tymczasem w ocenianym przypadku, brak było jakichkolwiek podstaw dowodowych i faktycznych, które nakazywałyby przyjąć i to bez wątpliwości, że podejmując w marcu 2018 r. zachowania polegające na wprowadzeniu do obrotu 800 g marihuany poprzez udostępnienie tego środkaP. L., oskarżonyR.obejmował swoim zamiarem również to, że następnie, od(...)r. wprowadzać będzie do obrotu marihuanę poprzez przekazanie 400 g tego środka oskarżonemuP., za pośrednictwem oskarżonegoC..
Wbrew przekonaniu apelującego, dla wykazania, że oba te czyny popełnione zostały przez oskarżonego w ramach jednego, z góry powziętego zamiaru, z całą pewnością nie wystarczał sam fakt tożsamości rodzajowej tych czynów (wprowadzanie do obrotu narkotyków), wspólnego miejsca podejmowania przestępczych zachowań (teren jednego miasta), czy objęcie nimi tego samego rodzaju środka odurzającego (marihuana).
Na działanie oskarżonegoR.w obu ocenianych przypadkach w ramach jednego, z góry powziętego zamiaru nie mógł wskazywać też czas popełnienia obu czynów, jako że okres działań sprawczych jednego z czynów nie zawierał się w okresie popełnienia drugiego. Z całą pewnością przestępcze zachowania oskarżonegoR.objęte niniejszym postepowaniem, nie mogły być uznane za później ujawnione elementy tego samego zbioru zachowań sprawcy, zamykającego się w jednym chronologicznie okresie. Przestępcze zachowania oskarżonego objęte niniejszą sprawą, podejmowane przezeń w okresie od(...)r. stanowiły co najwyżej pewne kontinuum czasowe jego wcześniejszych zachowń, objętych inną sprawą karną, podejmowanych w okresie od(...)r. Taki układ chronologiczny zdarzeń nie wystarczał jednakże dla stwierdzenia, jakoby zachowania późniejsze były kontynuacją jednego zamiaru, który oskarżony powziąć miał już w(...)r.
Z drugiej zaś strony, w przypadku każdego z analizowanych czynów – czego apelujący zdawał się nie dostrzegać – zachodziły okoliczności wskazujące na istotne różnice w sposobie ich popełnienia, w szczególności, w każdym z tych przypadków narkotyki udostępniane były innym osobom, zajmującym się dalszą ich dystrybucją w odmiennych środowiskach; w przypadku czynu objętego niniejszą sprawą, odbiorcą narkotyków był oskarżonyP., zaopatrującyA. B.iK. O.rozprowadzających narkotyki na terenieŚ.; w przypadku zaś czynu będącego przedmiotem osądu w sprawie(...), odbiorcą byłP. L.. Nadto w przypadku czynu objętego niniejszą sprawą karną, przekazanie narkotyków oskarżonemuP.odbywało się przy udziale dodatkowego pośrednika (oskarżonegoC.).
Wszystkie te okoliczności wskazywały, że oskarżonyR.w przypadku obu ocenianych czynów działał co prawda z takim samym zamiarem w odniesieniu do każdego z nich, lecz nie istniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania. Tym samym brak było podstaw do uznania – jak chciał apelujący – jakoby czynności sprawcze oskarżonegoR.objęte niniejszą sprawą karną stanowiły element czynu ciągłego, za który oskarżony został prawomocnie skazany w postępowaniu(...)(...).
Ad. 3.
W pierwszej kolejności zauważyć należało, że omawiany zarzut, nie został przez apelującego zakwalifikowanych do którejś z przewidzianych ustawą kategorii wad orzeczenia. Sformułowany on został opisowo, jako wadliwość zaskarżonego wyroku, polegająca na przypisaniu oskarżonemuR. R. (1)przestępstwa w pkt 5 tego wyroku, pomimo że oskarżony

    został już prawomocnie skazany za ten sam czyn ciągły, w innej sprawie karnej, a to wyrokiem Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...). W uzasadnieniu apelacji, jaj autor powołał się jednakże na przesłankę ujęta wart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., wywodząc, że w przypadku oskarżonegoR.doszło do jej realizacji.
Nakazywało to rozpoznać ten zarzut, jako zarzut obrazy prawa procesowego –art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.Okazał się on jednak oczywiście bezzasadny.
Jak wskazano powyżej, apelujący obrońca nie wykazał, jakoby zachowania oskarżonego opisane w pkt 5 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku oraz te, objęte wyrokiem Sądu RejonowegoP. (1)wP.z dnia(...), stanowić miały elementy jednego czynu ciągłego.
Brak zatem było podstaw do uznania, jakoby w ocenianym przypadku postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się. Tym samym, prowadząc niniejsze postępowanie karne przeciwko oskarżonemuR.i wydając wobec niego wyrok skazujący, obejmujący czyn przypisany mu w pkt 5 zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd I instancji nie naruszył przepisówart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Ad. 5.
Sąd Apelacyjny nie podzielił też stanowiska apelującego obrońcyoskarżonegoR. R. (1), wyrażonego w zarzucie ewentualnym rażącej surowości kary. Brak było bowiem podstaw do jeszcze łagodniejszego potraktowania sprawcy w kontekściewymiaru kary, w szczególności do wnioskowanego w apelacji wymierzenia mu kary 1 roku pozbawienia wolności bądź też samoistnej kary grzywny.
Również w przypadku tego oskarżonego, Sąd I instancji trafnie oceniając, że oskarżony zasługuje na nadzwyczajne złagodzenia kary, przewidziane wart. 60 § 2 pkt 2 k.k., należycie uwzględnił przy wymiarze kary wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące w odniesieniu do oskarżonego. Apelujący obrońca nie podniósł zaś żadnej okoliczności o charakterze łagodzącym, która nie zostałby już wcześniej uwzględniona przez Sąd I instancji. I tak, na korzyść oskarżonego uwzględnione zostały okoliczności dotyczące sposobu funkcjonowania po popełnieniu czynu, w tym jego postawę w trakcie procesu, w szczególności przyznanie się do winy, złożenie obszernych i przydatnych przy wyrokowaniu wyjaśnień oraz podjęcie współpracy z organami ścigania. Okoliczności te w pełni uzasadniały zastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Brak było jednakże podstaw do tego by nadawać im dalej jeszcze idącą wymowę łagodzącą.
W szczególności – wbrew stanowisku apelującego – podstawy takie nie wynikały z faktu orzeczenia wobec oskarżonego we wspomnianej wyżej innej sprawie karnej (Sądu RejonowegoP. (1)wP.o sygn.(...)), kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności. Zważyć bowiem należało, że wymienione skazanie obejmowało wcześniejszy chronologiczne czyn oskarżonego, zaś przestępstwa przypisanego mu w zaskarżonym wyroku dopuścił się on w ramach niejako kontynuacji przestępczego procederu narkotykowego. Zaś w chwili wyrokowania w niniejszej sprawie, oskarżonyR.miał już status osoby wcześniej karanej.
Dalszemu łagodzeniu wobec oskarżonegoC.represji karnej sprzeciwiały się przy tym – niesłusznie bagatelizowane przez obrońcę – przesłanki o charakterze obostrzającym. Wskazania wymagała chociażby istotna rola oskarżonegoR.w przestępczym procederze, bez którego udziału przekazywanie narkotyków kolejnym osobom w łańcuchu wprowadzania tych środków do obrotu, nie byłoby możliwe.
Wystąpienie w przypadku oskarżonegoR.wskazanych okoliczności, sprzeciwiało się orzeczeniu wobec niego kary łagodniejszej niż 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w szczególności zaś postulowanej przez apelującego kary 1 roku pozbawienia wolności bądź też grzywny, przewidzianej przepisamiart. 60 § 6 pkt 3 k.k., jako kara nadzwyczajnie złagodzona.

Wniosek

Apelacja obrońcy oskarżonegoB. C.,adwokataM. S.:
O zmianę zaskarżonego wyroku w części, poprzez wymierzenie oskarżonemu za przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 § 1 k.k., na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej ustawy przy zastosowaniuart. 60 § 2 pkt 2 k.k.– kary 1 roku pozbawienia wolności.
Apelacja obrońcy oskarżonegoR. R. (1),adwokataP. K.:
O uchylenie zaskarżonego wyrokui umorzenie postepowania.
Ewentualnie – ozmianę zaskarżonego wyrokupoprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze poniżej 1 roku pozbawienia wolności lub samoistnej katy grzywny.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ad. 2.
Apelujący obrońca oskarżonegoR. R. (1)nie wykazał podstaw faktycznych i prawnych, stanowiących przesłanki uznania czynu przypisanego oskarżonemu w zaskarżonym wyroku, za element przestępstwa ciągłego przypisanego oskarżonemu w innej sprawie karnej.
Stąd wniosek apelującego o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania z uwagi na przesłankę powagi rzeczy osądzonej, nie mógł zostać uwzględniony.
Ad. 1 i 3.
Apelujący obrońcy oskarżonychB. C.iR. R. (1)nie wykazali również wadliwości rozstrzygnięć w przedmiocie kary. W szczególności, apelujący obrońca pierwszego z wymienionych nie wykazał podstaw faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na potrzebę dalszego łagodzenia kary orzeczonej w warunkach nadzwyczajnego jej złagodzenia na podstawieart. 60 § 2 pkt 2 k.k.
Stąd brak było podstaw uzasadniających postulowaną we wnioskach apelacji modyfikację orzeczonych wobec oskarżonych kar.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Pominięcie przez Sąd I instancji przepisu regulującego kwestię wyboru stanu prawnego w sytuacji, gdy w chwili popełnienia czynów przypisanych oskarżonym obowiązywał inny stan prawny niż w chwili orzekania.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Jak wynika z przepisówart. 455 k.p.k., nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
Sąd odwoławczy zobligowany był zatem rozważyć z urzędu kwestię uzupełnienia podstawy prawnej skazania i wymiaru kary, co skutkowało potrzebą uzupełnienia podstawy prawnej orzeczenia w przedmiocie winy i kary (co szerzej omówione zostało w części 5.2 niniejszego uzasadniania).

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1Pkt 2

0.1wyroku

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżone orzeczenie w całości – poza uzupełnieniem jego podstawy prawnej

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W pierwszej kolejności zauważyć należało, że sprawstwo i wina oskarżonychB. C.iR. R. (1)(podobnie jak trzeciego z oskarżonych,M. P., w przypadku którego nie wnioskowano o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji) co do przypisanych im czynów nie było w ogóle kwestionowane w apelacjach ich obrońców, a Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw by uczynić to z urzędu.
Nadto apelujący obrońca oskarżonegoR. R. (1)nie zdołał skutecznie zakwestionować konkluzji Sądu I instancji o braku podstaw do uznania czynu przypisanego temu oskarżonemu za element przestępstwa ciągłego, za które skazano go w innej sprawie karnej.
Wobec tego,rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winyoskarżonych zasługiwały na aprobatę.
Prawidłowe okazało się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy, zawarte w zaskarżonym wyroku,orzeczenie o karze. Wskazać przy tym należało, że kwestionowanie rozstrzygnięć o karze zgłoszone w ramach zarzutów (w tym ewentualnego) apelacji obrońców (w tym wspomnianej apelacji obrońcy oskarżonegoM. P., w której podniesiono wyłącznie zarzut skierowany przeciwko orzeczeniu o karze), okazało się niezasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw uwzględnianych z urzędu, do tego by podzielić stanowisko wynikające z kierunku wszystkich omawianych apelacji, jakoby wymierzone oskarżonym kary były rażąco nadmiernie surowe.
Na aprobatę zasługiwały także pozostałe rozstrzygnięcia zawierające się w zakresie orzeczenia o karze, których apelujący nie kwestionowali.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1Pkt 1
0.0.2wyroku

Przedmiot i zakres zmiany

Podstawa prawna rozstrzygnięć zawartych w pkt 1, 2, 4 i 5części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku – poprzez uzupełnienie ich podstawy prawnej o wskazanie, że przepisy stanowiące podstawę prawną skazania i wymiaru kary zastosowano w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.

Zwięźle o powodach zmiany

Jak wynika z przepisówart. 455 k.p.k.,nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
W przedmiotowej sprawie, w chwili orzekania przez Sąd I instancji obowiązywały przepisy dotyczące wymiaru kary za przestępstwo ciągłe, w brzmieniu nadanym przepisami art. 38 ustawy z dnia(...)r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami(...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem(...)19 (Dz. U. 2020.1086), a zatem w brzmieniu obowiązującym od dnia(...)r.
W chwili wyrokowania obowiązywał zatem dodany wspomnianą wyżej nowelizacją, przepisart. 57b k.k., stanowiący, że skazując za przestępstwo określone wart. 12 § 1 k.k., sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia. Oznaczało to, że w chwili wyrokowania, w odniesieniu do sprawcy czynu ciągłego, zastosować należało obligatoryjne nadzwyczajne obostrzenie kary, którego do dnia(...)r., a zatem w chwili popełnienia przypisanych oskarżonym czynów, ustawa karna nie przewidywała.
Jak zaś wynika zart. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że poprzedni stan prawny, obowiązujący w chwili przypisanych oskarżonym czynów, który w odniesieniu do sprawcy czynu ciągłego nie przewidywał obligatoryjnego nadzwyczajnego obostrzenia kary, był dla oskarżonych względniejszy. W takiej sytuacji,art. 4 § 1 k.k.nakazywał zastosować do rozstrzygnięcia sprawy przepisy uprzednio obowiązujące, jako że były one dla oskarżonych korzystniejsze.
Zauważyć następnie należało, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarto rozważań w przedmiocie wyboru stanu prawnego stosowanego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd I instancji nie wskazał jednakże, jakoby orzekane wobec oskarżonych kary ukształtowane zostały przy zastosowaniu instytucji obligatoryjnego nadzwyczajnego obostrzenia.
Wynikało stąd, że dokonany przez Sąd I instancji wybór stanu prawnego, regulującego orzekanie kary za czyn, o który mowa wart. 12 § 1 k.k., okazał sięde factofinalnie trafny, a jedynie nie dano temu wyrazu w podstawie prawnej skazania i wymiaru kary oraz uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W tej sytuacji, podstawę prawną wyroku należało uzupełnić o wskazanie, że w odniesieniu do wszystkich oskarżonych, przepisy stanowiące podstawę prawną skazania i wymiaru kary, zastosowano w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

0.0.1Pkt 3

Wyroku

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o przepisyart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., po uwzględnieniu sytuacji majątkowej oskarżonych, w tym perspektywy odbywania przez nich kar o charakterze izolacyjnym, która nakazywała przyjąć, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe.
Z tych samych względów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 ze zmian.), zwolnieniem od kosztów objęto opłatę za drugą instancję.

7

PODPIS

P. M. (1)P. G.M. Ś.