Sygn. akt II AKa 461/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.)
Sędziowie:   SSA Witold Kuczorski
SSA Beata Fenska-Paciorek
Protokolant:  referent-stażysta Aleksandra Urbanowicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie Waldemara Winiarskiego
po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r.
sprawy

A. B.

oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
M. N.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

R. S.

oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
A. W.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.
T. P. (1)
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.

A. G.

oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.

D. G.

oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
A. L.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.
R. K. (1)
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.
S. G.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.
P. B. (1)
oskarżonego zart. 239 § 1 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 263 § 2 k.k.
D. S.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 62 ust.1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
P. P.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.
M. C.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.

T. S.

oskarżonego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
J. J.
oskarżonego zart. 258 § 2 k.k.;art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.

M. L.

oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej wL.wobec oskarżonych:A. B.,M. N.,R. S.,A. W.,T. P. (1),A. G.,D. G.,A. L.,R. K. (1),S. G.,D. S.,P. P.,M. C.,S. K.,T. S.orazJ. J.i obrońców oskarżonych:A. B.,M. N.,R. S.,A. W.,A. L.,R. K. (1),P. B. (1),P. P.,S. K.,T. S.,J. J.iM. L.

od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 13 marca 2013 r., sygn. aktIII K 35/07
I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonychR. K. (1),T. S.orazJ. J.i w tej części sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy;
II. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1/ uchyla rozstrzygnięcia dotyczące:
a/ łącznych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. L.,P. B. (1),D. S.,P. P.,M. C.,
b/ łącznej kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonegoT. P. (1);
2/ w podstawie prawnej wymiaru łącznych kar grzywny orzeczonych wobec oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. G.przywołuje nadtoart. 4 § 1 k.k.;
3/ uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 38 odnośnie oskarżonegoP. B. (1), a także rozstrzygnięcia zawarte w pkt. 49 i 50 odnośnie oskarżonegoM. C.;
4/ wpkt. 1uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., w miejsceart. 33 § 2 k.k.przyjmujeart. 33 § 1 k.k.oraz obniża orzeczone wobec oskarżonychA. B.,M. N.iR. S.kary pozbawienia wolności do lat 4 (czterech);
5/ wpkt. 2uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., a za podstawę wymiaru kary grzywny przyjmuje nadtoart. 33 § 1 i 3 k.k.oraz obniża orzeczone wobec oskarżonychA. B.,M. N.iR. S.kary pozbawienia wolności do lat 5 (pięciu),
6/ w pkt. 4 z opisu czynu zarzucanego oskarżonemuA. W.w pkt. III aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt. niniejszym, eliminuje zwrot: „w ramach podziału ról”, a w miejsce zwrotu: „z ustalonymi osobami” przyjmuje zwrot: „z ustalonymi i nieustalonymi osobami”, uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., w miejsceart. 33 § 2 k.k.przyjmujeart. 33 § 1 k.k.oraz obniża orzeczoną wobec tego oskarżonego karę pozbawienia wolności do lat 3 (trzech),
7/ wpkt. 5uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 60 § 6 pkt 4 k.k.przyjmujeart. 60 § 6 pkt 3 k.k.
8/ w pkt. 6 z opisu czynu zarzucanego oskarżonemuT. P. (1)w pkt. V aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt. niniejszym, eliminuje zwrot: „w ramach podziału ról” oraz zastępuje wyraz: „uczestniczyli” wyrazem: „uczestniczył”, uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.w podstawie skazania w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., zaś z podstawy wymiaru kary eliminujeart. 65 § 1 k.k., zastępując goart. 57 § 2 k.k., a nadto w miejsceart. 33 § 2 k.k.przyjmujeart. 33 § 1 k.k.oraz w miejsceart. 60 § 6 pkt 4przyjmujeart. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
9/ w pkt. 7 w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuT. P. (1)w pkt. VI aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt. niniejszym, wyraz: „nieustalonymi” zastępuje wyrazem: „ustalonymi”, czyn ten kwalifikuje - po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.– jako przestępstwo zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to - w myślart. 11 § 3 k.k.- na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii– stosowanie doart. 57 § 2 k.k.– po zastosowaniuart. 60 § 3 i § 6 pkt. 1 k.k.oraz na podstawieart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest 100 (sto) zł.;
10/ w pkt. 8 z podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonegoT. P. (1)eliminujeart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k., a takżeart. 65 § 1 k.k., zaś w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołuje nadtoart. 4 § 1 k.k.;
11/ w pkt. 10: podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoT. P. (1)stanowiart. 69 § 1, 2 i 3 k.k.iart.70 § 2 k.k.;
12/ w pkt. 11 podstawę prawną orzeczenia o oddaniu oskarżonegoT. P. (1)pod dozór kuratora stanowiart. 73 § 2 k.k.;
13/ wpkt. 12uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 60 § 6 pkt 4 k.k.przyjmujeart. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
14/ wpkt. 13uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., zaś z podstawy wymiaru kary eliminujeart. 65§1kk, zastępując goart. 57§2kk., a nadto uzupełnia podstawę wymiaru kary oart. 60 § 6 pkt 1 k.k.i w miejsceart. 33 § 2 k.k.przyjmujeart. 33 § 1 k.k.;
15/ w pkt. 15 podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoA. G.stanowiart. 69 § 1, 2 i 3 k.k.iart.70 § 2 k.k.;
16/ w pkt. 16 podstawę prawną orzeczenia o oddaniu oskarżonegoA. G.pod dozór kuratora stanowiart. 73 § 2 k.k.;
17/ w pkt. 17 uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wobec oskarżonegoD. G.oart. 4 § 1 k.k., zaś w miejsceart. 60 § 6 pkt 4 k.k.przyjmujeart. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
18/ w pkt. 18 w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuD. G.w pkt XI aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt niniejszym po wyrazach: „A. B.” dodaje znak interpunkcyjny w postaci przecinka i wyrazy: „T. P. (1)”, uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k, w podstawie skazania w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., zaś z podstawy wymiaru kary eliminujeart. 65§1 k.k., zastępując goart. 57 § 2 k.k., a nadto uzupełnia podstawę wymiaru kary oart. 60 § 3 i § 6 pkt 1 k.k.i w miejsceart. 33 § 2 k.k.przyjmujeart. 33 § 1 k.k.;
19/ wpkt. 19uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k., zaś z podstawy wymiaru kary eliminujeart. 65 § 1 k.k., zastępując goart. 57 § 2 k.k., w miejsceart. 60 § 6 pkt 4 k.k.przyjmujeart. 60 § 6 pkt 3 k.k.;
20/ wpkt. 20uzupełnia podstawę rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary eliminujeart. 65 § 1 k.k.;
21/ wpkt. 21uzupełnia podstawę prawną orzeczenia łącznej kary grzywny oart. 4 § 1 k.k.; po wyrazie: „oskarżonemu”, a przed wyrazem „D.” wpisuje słowo: „D.”;
22/ w pkt. 22 podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoD. G.stanowiart. 69 § 1, 2 3 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.;
23/ w pkt. 23 podstawę prawną orzeczenia o oddaniu oskarżonegoD. G.pod dozór kuratora stanowiart. 73 § 2 k.k.;
24/ wpkt. 24uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoA. L.karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy;
25/ wpkt. 25uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoA. L.karę pozbawienia wolności obniża do lat 2(dwóch);
26/ wpkt. 30uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoM. L.karę pozbawienia wolności obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy;
27/ wpkt. 31uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.;
28/ wpkt. 32uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k.;
29/ w pkt. 34 uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia co do oskarżonegoP. B. (1)oart. 4 § 1 k.k.oraz oart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) i przy zastosowaniuart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) orazart. 60 § 6 pkt 3 k.k.na podstawieart. 239 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierza mu karę grzywny w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł.;
30/ w pkt. 35 w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuP. B. (1)w pkt XXII aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt niniejszym, zwrot „jak w pkt I” zastępuje zwrotem „jak w pkt XXI” oraz uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.i oart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) i przy zastosowaniuart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) orazart. 60 § 6 pkt 3 k.k.na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 ze zm.) iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierza mu karę grzywny w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł.;
31/ w pkt. 36 w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuP. B. (1)w pkt. XXIII aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt niniejszym, zwrot „jak w pkt I” zastępuje zwrotem „jak w pkt XXI” oraz uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.i oart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) i przy zastosowaniuart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.) orazart. 60 § 6 pkt 3 k.k.na podstawieart. 263 § 2 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k., wymierza mu karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł.;
32/ wpkt. 39uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoD. S.karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy;
33/ wpkt. 40uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoD. S.karę pozbawienia wolności obniża do lat 2(dwóch);
34/ wpkt. 43uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoP. P.karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy;
35/ wpkt. 44uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoP. P.karę pozbawienia wolności obniża do lat 2 (dwóch);
36/ w pkt. 46 w opisie czynu zarzucanego oskarżonemuM. C.wpkt XXIX, a przypisanego w pkt niniejszym, zwrot „od 1 lipca 2001 r.” poprzedza wyrazem „niż”, a po wyrazie „ustalonymi” dodaje wyraz „i nieustalonymi” oraz uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., a orzeczoną wobec tego oskarżonego karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy;
37/ wpkt. 47uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k., w miejsceart. 65 § 1 k.k.przyjmujeart. 65 k.k.,art. 33 § 2 k.k.zastępujeart. 33 § 1 k.k., a orzeczoną wobec oskarżonegoM. C.karę pozbawienia wolności obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy,
a w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
III. na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych:
a/A. B.,M. N.iR. S.orzeka kary łączne po 6 (sześć) lat pozbawienia wolności;
b/A. L.,D. S.iP. P.orzeka kary łączne po 2(dwa) lata pozbawienia wolności;
c/M. C.orzeka karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
IV. na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k.po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar grzywny orzeczonych:
a/ wobec oskarżonegoT. P. (1)orzeka karę łączną grzywny 300 (trzysta) stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest kwocie 100 (sto) zł;
b/ wobec oskarżonegoP. B. (1)orzeka karę łączną grzywny 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny równa jest kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł;
V. na podstawieart. 69 § 1, 2 i 3 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. C.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszącej lat 5 (pięć), oddając go na podstawieart. 73 § 2 k.k.w okresie próby pod dozór kuratora;
VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. D.i adw.M. P. (1)– Kancelarie Adwokackie wB.kwoty po 738 zł. (siedemset trzydzieści osiem złotych) brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym odpowiednio oskarżonymM. N.iT. P. (1)oraz na rzecz adw.J. P.– Kancelaria Adwokacka wB.kwotę 1028,86 zł. (tysiąc dwadzieścia osiem złotych 86/100) brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonemuA. W.;
VII. oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. W.,T. P. (1),A. L.,M. L.,P. B. (1),D. S.,P. P.,M. C.zwalnia od opłat za obie instancje, a oskarżonychA. G.,D. G.iS. G.od opłat za II instancję, nadto wszystkich wymienionych wyżej oskarżonych zwalnia od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

Spis treści uzasadnienia

wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie II AKa 461/13

strony

treść

2 - 15

przytoczenie treści oskarżenia

15 - 24

przytoczenie treści zaskarżonego wyroku

24 - 49

przytoczenie treści wniesionych apelacji

50 - 52

I. motywy uchylenia wyroku co doR. K. (1),T. S.iJ. J.

53 - 58

II. motywy zmian w kwalifikacji prawnej oraz zmian podstaw prawnych rozstrzygnięć

58 - 60

III. motywy zmiany wyroku w części dotyczącejP. B. (1)

60 - 66

IV. motywy obniżenia kar pozbawienia wolności wobec niektórych oskarżonych

66 - 117

V. motywy nieuwzględnienia pozostałych zarzutów podnoszonych w apelacjach obrońców oskarżonych

67 - 70

V.1. motywy nieuwzględnienia zarzutów obrazyart. 404 § 2 k.p.k.,art. 374 § 1 k.p.k.iart. 376 § 1 k.p.k.podnoszonych w apelacji obrońcyA. L.

70 - 72

V.2. rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów obrazyart. 413 k.p.k.

72 - 78

V.3. motywy nieuwzględnienia zarzutów obrazyart. 424 k.p.k.

79 - 105

V.4. motywy nieuwzględnienia zarzutów nieprawidłowej oceny głównych dowodów oskarżenia (...)

105 - 117

V.5. motywy nieuwzględnienia pozostałych zarzutów podnoszonych w apelacjach obrońców oskarżonych

117 - 118

VI. kwestia podstaw do ewentualnego uchylenia lub zmiany wyroku na podstawieart. 440 k.p.k.

118 - 122

VII. orzeczenia o karach łącznych i o warunkowym zawieszeniu wykonania kary

122 - 123

VIII. pozostałe rozstrzygnięcia

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznawał sprawę:
1.A. B.
2.M. N.
3.R. S., oskarżonych o to, że:
I.w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 października 2002r., dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.i innych miejscowościach, wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, w ramach podziału ról, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 25 kg, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 12 kg w ten sposób, że wskazywali ustalone osoby do odbioru narkotyków od ich posiadaczy, a następnie dokonywali rozliczeń z tytułu sprzedaży tych narkotyków,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
II.w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 października 2002r., dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.,S.i innych miejscowościach, wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, w ramach podziału ról, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w tym przy wykorzystaniu przyrządu w postaci tzw. tabletkarki, przeznaczonego do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowej, który nabyli w listopadzie 2000r. od ustalonej osoby, wytworzyli substancje psychotropowe w znacznych ilościach w postaci tabletek ekstazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 72.000 szt., które następnie wprowadzali do obrotu w ten sposób, że wskazywali ustalone osoby do odbioru narkotyków od ich bezpośrednich wytwórców, a następnie dokonywali rozliczeń z tytułu sprzedaży tych narkotyków
tj. o przestępstwo zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
4.A. W., oskarżonego o to, że :
III.w okresie pomiędzy styczniem 2001r. a grudniem 2001r. daty dziennej bliżej nieustalonej, wB.,S., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, w ramach podziału ról, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 900 szt. w ten sposób, że wskazał bezpośrednim wytwórcom narkotyków osoby do ich odbioru,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
5.T. P. (1), oskarżonego o to, że:
IV.w okresie od 22 września 2000r. do co najmniej października 2002r., dat dziennych bliżej nieustalonych wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębne osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcje i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;
V.w czasie jak w pkt IV , wB.,S.i innych miejscowościach, wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, w ramach podziału ról, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 25 kg, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 12 kg w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się bezpośrednio po odbyciu ponad 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w sprawie IV K 602/99,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
VI.w czasie jak w pkt IV, dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.,S., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wytworzył substancje psychotropowe w znacznych ilościach w postaci tabletek ekstazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 72.000 szt., które następnie wprowadzał do obrotu, przy czym czynu tego dopuścił się bezpośrednio po odbyciu ponad 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w sprawie IV K 602/99,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
VII.w okresie od 22 września 2000r. do 26 października 2005r. wS., działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, posiadał dwa przyrządy w postaci pras, służące do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowych w postaci tabletek ekstazy,
tj. o przestępstwo zart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
6.A. G., oskarżonego o to, że :
VIII.w okresie nie krótszym niż od 6 kwietnia 1998r. do 14 grudnia 2001r. wB.,S.i innych miejscowościach województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przezM. N.iR. S., mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabiania środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart.258 § 2 k.k.;

    IX.w okresie od co najmniej czerwca 1999r. do 31 grudnia 2000r. wB.iS., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu zM. N.,R. S.,A. B.i innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wytworzył substancje psychotropowe w znacznej ilości w postaci tabletek ekstazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 54.000 sztuk, które następnie wprowadzał do obrotu
tj. o przestępstwo zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
7.D. G., oskarżonego o to, że :
X.w okresie nie krótszym niż od września 2000r. do 19 maja 2005r. wB.,S.i innych miejscowościach województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez ustalone i odrębnie ścigane osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabiania środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart.258 § 2 k.k.;

    XI.w okresie od co najmniej września 2000r. do września 2002r. wB.iS., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu zM. N.,R. S.,A. B.i innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wytworzył substancje psychotropowe w znacznej ilości w postaci tabletek ekstazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 72.000 sztuk, które następnie wprowadzał do obrotu
tj. o przestępstwo zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XII.w okresie od końca 2000r. do końca października 2002r. wB.,S.,M.,L.i innych miejscowościach, wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 25 kg oraz amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 12 kg w ten sposób, że odbierał te środki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XIII.w okresie od września 2000r. do 26 października 2005r. wS., działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, posiadał dwa przyrządy w postaci pras służące do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowych w postaci tabletek ekstazy;
tj. o przestępstwo zart. 54 ust.1 ustaw z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
8.A. L., oskarżonego o to, że:
XIV.dat dziennych bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym niż od października 2000r. do co najmniej października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębnie osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;
XV.w okresie od października 2000r. do października 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.,S.iW., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 3000 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 1500 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 1000 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
9.R. K. (1), oskarżonego o to, że :
XVI.dat dziennych bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym niż od 14 września 2002r. do co najmniej października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębnie osoby, mającej n a celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywanie przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart.258 § 2 k.k.;
XVII.w okresie od 14 września 2002r. do października 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.iS., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 1000 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 1000 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 1000 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom, w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się bezpośrednio po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 16 maja 2002r. w sprawie o sygn. akt III K 463/02, którą odbywał w okresie od 12 marca 1997r. do 13 marca 1997r., 1 października 1997r. do 3 października 1997r., 16 kwietnia 1999r. do 28 grudnia 1999r. i od 3 września 2001r. do 13 września 2002r.
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
10.M. L., oskarżonego o to, że:
XVIII.jesienią 2001r. daty dziennej bliżej nieustalonej, w nieustalonej z nazwy miejscowości na trasieW.-B., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 4000 gram w ten sposób, że przekazał go trzem nieustalonym osobom,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
11.S. G., oskarżonego o to, że:
XIX.dat dziennych bliżej nieustalonych w okresie nie krótszym niż od wiosny 2001r. do co najmniej października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębnie osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywanie przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;
XX.w okresie od miesięcy wiosennych 2001r. do października 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu, z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 1000 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 1000 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 1536 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom, w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
12.P. B. (1), oskarżonego o to, że:

    XXI.w dniu 6 listopada 2001r. wM.województwa(...), pomagając ustalonej osobie uniknąć odpowiedzialności karnej, podjął działania mające na celu utrudnienie postępowania karnego polegające na tym, że działając na polecenie ustalonych osób wyniósł z domu, a następnie ukrył w lesie środek odurzający w postaci marihuany w ilości 10 kg, broń palną w postaci co najmniej 2 szt. pistoletów markiC., nieustaloną ilość amunicji, tłumiki do broni palnej i kuszę wojskową,
tj. o przestępstwo zart. 239 § 1 k.k.,
XXII.w czasie i miejscu jak w pkt I, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o łącznej wadze 10 kg w ten sposób, że po uprzednim ukryciu narkotyków z obawy przed ich ujawnieniem, przekazał je ustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
XXIII.w czasie i miejscu jak w pkt I, bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci co najmniej 2 szt. pistoletów markiC.i nieustaloną ilość amunicji;
tj. o przestępstwo zart. 263 § 2 k.k.;
13.D. S., oskarżonego o to, że:
XXIV.dat dziennych bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym niż od końca czerwca 2001r. do co najmniej wiosny 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez inne ustalone i ściganie odrębnie osoby, mającej na celu popełnienie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;
XXV.w okresie od końca czerwca 2001r. do wiosny 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 400 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 1000 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 50 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom, w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
XXVI.w dniu 5 czerwca 2006r. wB., wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci kokainy w ilości 10,13 grama,
tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. przeciwdziałaniu narkomanii;
14.P. P., oskarżonego o to, że:
XXVII.dat dziennych bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym niż od października 2000r. do co najmniej października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębnie osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.;
XXVIII.w okresie od października 2000r. do października 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2850 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następne przekazywał je innym nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
15.M. C., oskarżonego o to, że:
XXIX.dat dziennych bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym od 1 lipca 2001r. do co najmniej końca października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez inne ustalone i ścigane odrębnie osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.,
XXX.w okresie od stycznia 2002r. do października 2002r., dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 300 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2850 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.i w zw. zart. 65§1 k.k.;
16.S. K., którego sprawę w postępowaniu odwoławczym wyłączono do odrębnego rozpoznania;
17.T. S.,oskarżonego o to, że:
XXXIII.w okresie pomiędzy 19 marca 2002r. a kwietniem 2002r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wB.uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 300 gram w ten sposób, że odebrał narkotyki od nieustalonych osób, a następnie przekazywał je innym nieustalonym osobom, w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

    XXXIV.w listopadzie 2000r. daty dziennej bliżej nieustalonej wB.-Ł.woj.(...), udzielił pomocy w produkcji , wbrew przepisom ustawy, tabletek ekstazy w ten sposób, że przekazał ustalonym osobom urządzenie w postaci tabletkarki do niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej, a następnie udzielił im informacji w zakresie działania urządzenia wytwarzając w tym celu nie mniej niż 20 szt. tabletek, czym ułatwił tym osobom wytwarzanie substancji psychotropowych w znacznych ilościach,
tj. o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałania narkomanii;
XXXV.jesienią 2001r. daty dziennej bliżej nieustalonej, w nieustalonej z nazwy miejscowości na trasieW.-B., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w ten sposób, że doprowadził do przekazania przez ustalone osoby środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 4.000 gram trzem nieustalonym dotychczas osobom, przy czym z tytułu tej transakcji otrzymał pieniądze w kwocie 6.000 zł,
tj. o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałania narkomanii;
18.J. J., oskarżonego o to, że:
XXXVI.dat bliżej nieustalonych, w okresie nie krótszym niż od stycznia 2001r. do co najmniej października 2002r. wB.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez inne ustalone i ściganie odrębnie osoby, mającej na celu popełnianie oszustw, produkcję i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających, podrabianie środków płatniczych w postaci kart bankowych i dokonywania przy ich użyciu oszustw,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 2 k.k.,
XXXVII.w okresie od stycznia 2001r. do października 2002r. wB., wbrew przepisom ustawy, działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w warunkach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 1500 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 3400 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2500 szt. w ten sposób, że odbierał narkotyki od ustalonych osób, a następne przekazywał je innym nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
19.C. M., co do którego wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się.
***
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 roku, sygn. aktIII K 35/07, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy orzekł:

-

w punkcie 1: oskarżonych

A. B.,M. N.iR. S.
uznał za winnych popełnienia przestępstwa zarzucanego im wpkt Itj. czynu zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart.56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiiart.65 § 1 k.k.iart.33 § 2 i § 3 k.k.skazał ich na kary po 5 lat pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 500 zł;

w punkcie 2: oskarżonych

A. B.,M. N.iR. S.
uznał za winnych popełnienia przestępstwa zarzucanego im wpkt IItj. czynu zart. 53 ust.2 i art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart.12 k.k.iart.65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 53 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.iart.65 § 1 k.k.skazał ich na kary po 6 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 500 zł;

wpunkcie 3: na podstawieart.85 k.k.iart.86 § 1 i § 2 k.k.połączył kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonym

A. B.,M. N.iR. S.i orzekł wobec nich kary łączne po 7 lat pozbawienia wolności i po 200 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 500 zł;

w punkcie 4: oskarżonegoA. W.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt IIItj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.iart.65 § 1 k.k.i za to na podstawieart.56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiiart.65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 400 złotych;

w punkcie 5: oskarżonegoT. P. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt IVtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart.258 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 6: oskarżonegoT. P. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanemu mu wpkt Vtj. przestępstwa zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,art. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 7: oskarżonegoT. P. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt VItj. przestępstwa zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.,art. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 8: oskarżonegoT. P. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt VIItj. przestępstwa zart. 54 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 54 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 9: na podstawieart. 85 k.k.iart.86 § 1 i § 2 k.k.połączył kary grzywny wymierzone oskarżonemuT. P. (1)i orzekł łączną karę 300 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 10: na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 2 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuT. P. (1)warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby;

wpunkcie 11: na podstawieart.73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoT. P. (1)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

w punkcie 12: oskarżonegoA. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt VIIItj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 13: oskarżonegoA. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt IXtj. przestępstwa zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11§ 2 k.k.w zw. zart.12 k.k.iart.65§1 k.k.i za to na podstawieart.53 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 k.k.iart. 65§ 1 k.k.iart.33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 14: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i § 2 k.k.połączył kary grzywny wymierzone oskarżonemuA. G.i orzekł łączną karę 150 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 15: na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuA. G.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby;

wpunkcie 16: na podstawieart.73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoA. G.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

w punkcie 17: oskarżonegoD. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt Xtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 18: oskarżonegoD. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XItj. przestępstwa zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.,art. 65 § 1 k.k.iart.33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 19: oskarżonegoD. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XIItj. przestępstwa zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniizw. zart.12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 20: oskarżonegoD. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XIIItj. przestępstwa zart. 54 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 54 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i § 3 k.k.skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 21: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i § 2 k.k.połączył kary grzywny wymierzone oskarżonemuD. G.i orzekł łączną karę 300 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 100 zł;

wpunkcie 22: na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuD. G.warunkowo zawiesza na okres 5 lat próby;

wpunkcie 23: na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoD. G.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

w punkcie 24: oskarżonegoA. L.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XIVtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 25: oskarżonegoA. L.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XVtj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki na równą kwocie 400 zł;

wpunkcie 26: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuA. L.i orzekł łączną karę 3 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 27: oskarżonegoR. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XVItj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 28: oskarżonegoR. K. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XVIItj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 400 zł;

wpunkcie 29: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuR. K. (1)i orzekł łączną karę 3 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 30: oskarżonegoM. L.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XVIIItj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równa kwocie 400 zł;

w punkcie 31: oskarżonegoS. G.uznał za winnego popełnienia czynu przypisanego mu wpkt XIXtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 32: oskarżonegoS. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXtj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 400 zł;

wpunkcie 33: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuS. G.i orzekł łączna karę 3 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 34: oskarżonegoP. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXItj. przestępstwa zart. 239 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 239 § 1 k.k.skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

w punkcie 35: oskarżonegoP. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXIItj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 36: oskarżonegoP. B. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXIIItj. przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

wpunkcie 37: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuP. B. (1)i orzekł łączną karę roku pozbawienia wolności;

wpunkcie 38: na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuP. B. (1)warunkowo zawiesił na okres 5 lat tytułem próby;

w punkcie 39: oskarżonegoD. S.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXIVtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 40: oskarżonegoD. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXVtj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 100 zł;

w punkcie 41: oskarżonegoD. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXVItj. przestępstwa zart. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

wpunkcie 42: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuD. S.i orzekł łączną karę 3 lat pozbawienia wolności,

w punkcie 43: oskarżonegoP. P.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXVIItj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 44: oskarżonegoP. P.uznał za winnego czynu zarzucanego mu wpkt XXVIIItj. przestępstwa zart. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 400 zł;

wpunkcie 45: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuP. P.i orzekł łączną karę 3 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 46: oskarżonegoM. C.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXIXtj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 47: oskarżonegoM. C.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXtj., przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i 3 k.k.skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując jedną stawkę za równą kwocie 200 zł;

wpunkcie 48: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzoneM. C.i orzekł łączną karę 2 lat pozbawienia wolności;

wpunkcie 49: na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemuM. C.warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby;

wpunkcie 50: na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoM. C.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

w punkcie 54: oskarżonegoT. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXIIItj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 300 zł;

w punkcie 55: oskarżonegoT. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXIVtj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 19 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 400 zł;

w punkcie 56: oskarżonegoT. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXVtj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 19 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 dziennych stawek grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą 400 zł;

wpunkcie 57: na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoT. S.przepadek korzyści majątkowej w wysokości 6.000 zł;

wpunkcie 58: na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i § 2 k.k.połączył kary pozbawienia wolności i grzywny wymierzone oskarżonemuT. S.i orzekł łączną karę 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 400 zł;

w punkcie 59: oskarżonegoJ. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXVItj. przestępstwa zart. 258 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności;

w punkcie 60: oskarżonegoJ. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt XXXVIItj. przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość stawki 400 zł;

wpunkcie 61: na podstawieart.85 k.k.iart. 86§ 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuJ. J.i orzekł łączną karę 3 lat pozbawienia wolności;

***
Wyrok zawiera ponadto rozstrzygnięcie o kosztach sądowych.
***
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli:

⚫

prokurator w części, dotyczącej oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. W.,T. P. (1),A. G.,D. G.,A. L.,R. K. (1),S. G.,D. S.,P. P.,M. C.,T. S.iJ. J.,

obrońcy oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. W.,A. L.,R. K. (1),M. L.,P. B. (1),P. P.,S. K.,T. S.iJ. J..

***
Prokurator zaskarżył wyrok:

⚫

w całości na niekorzyść oskarżonychA. W.,T. P. (1),A. G.,D. G.,D. S.,P. P.,M. C.,S. K.(sprawę tego oskarżonego Sąd Apelacyjny wyłączył do odrębnego rozpoznania),T. S.iJ. J.,

w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonychA. B.,M. N.,R. S.,A. L.,R. K. (1)iS. G..

Apelujący zarzucił wyrokowi:

I
obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.iart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na:

a
błędnym przytoczeniu w pkt III wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuA. W.poprzez zawarcie w nim zwrotu „w ramach podziału ról”, w sytuacji gdy takiego sformułowania nie zawiera zarzut w pkt III aktu oskarżenia i poprzez pominięcie zwrotu „i nieustalonymi osobami”, w sytuacji gdy takie sformułowanie zawiera zarzut w pkt III aktu oskarżenia, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyA. W.w pkt 4 orzeczenia,

b
błędnym przytoczeniu w pkt V wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuT. P. (1)poprzez zawarcie w nim zwrotu „w ramach podziału ról”, w sytuacji gdy takiego sformułowania nie zawiera zarzut w pkt V aktu oskarżenia i zawarcie wyrazu „uczestniczyli”, w sytuacji gdy zarzut V aktu oskarżenia zawiera sformułowanie „uczestniczył”, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyT. P. (1)w pkt 6 orzeczenia,

c
błędnym przytoczeniu w pkt VI wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuT. P. (1)poprzez zawarcie w nim wyrazu „nieustalonymi”, w sytuacji gdy zarzut VI aktu oskarżenia zawiera sformułowanie „ustalonymi”, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyT. P. (1)w pkt 7 orzeczenia,

d
błędnym przytoczeniu w pkt VI wyroku kwalifikacji czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuT. P. (1)poprzez pominięcie przepisuart. 53 ust. 2(ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii), w sytuacji gdy przepis ten zawiera kwalifikacja prawna czynu zarzucanego w pkt VI aktu oskarżenia,

e
błędnym przytoczeniu w pkt IX wyroku kwalifikacji czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuA. G.poprzez pominięcie przepisuart. 11 § 2 k.k., w sytuacji gdy przepis ten zawiera kwalifikacja prawna czynu zarzuconego w punkcie IX aktu oskarżenia,

f
błędnym przytoczeniu w pkt XI wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuD. G.poprzez pominięcie zwrotu „T. P. (1)”, w sytuacji gdy takie sformułowanie zawiera zarzut w pkt XI aktu oskarżenia, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyD. G.w pkt 18 orzeczenia,

g
błędnym przytoczeniu w pkt XI wyroku kwalifikacji czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuD. G.poprzez pominięcie przepisuart. 11 § 2 k.k., w sytuacji gdy przepis ten zawiera kwalifikacja prawna czynu zarzuconego w punkcie XI aktu oskarżenia,

h
błędnym przytoczeniu w pkt XXV wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuD. S.poprzez zawarcie zwrotu „500 szt.”, w sytuacji gdy zarzut w pkt XXVI aktu oskarżenia zawiera sformułowanie „50 szt.”, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyD. S.w pkt 40 orzeczenia,

i
błędnym przytoczeniu w pkt XXVIII wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuP. P.poprzez zawarcie zwrotu „i substancji odurzających”, w sytuacji gdy sformułowanie takie nie stanowi znamienia czynu zabronionego i nie zawiera go zarzut w pkt XXIX aktu oskarżenia, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyP. P.w pkt 44 orzeczenia,

j
błędnym przytoczeniu w pkt XXIX wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuM. C.poprzez pominięcie wyrazu „niż” i zwrotu „nieustalonymi”, w sytuacji gdy takie sformułowania zawiera zarzut w pkt XXX aktu oskarżenia, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyM. C.w pkt 46 orzeczenia,

k
błędnym przytoczeniu w pkt XXX wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuM. C.poprzez zawarcie zwrotu „środków odurzający i substancji odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2850 szt.”, w sytuacji gdy sformułowanie „i substancji odurzających” nie stanowi znamienia czynu zabronionego, zaś zarzut w pkt XXXI aktu oskarżenia zawiera sformułowanie „substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 300 gram”, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyM. C.w pkt 47 orzeczenia,

l
[zarzut dotyczyS. K., którego sprawę sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania]

m
[zarzut dotyczyS. K., którego sprawę sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania]

n
błędnym przytoczeniu w pkt XXXIII wyroku kwalifikacji czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuT. S.poprzez wskazanieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji gdy w zakresie czynu zarzuconego w pkt XXXIV aktu oskarżenia powołanoart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,

o
błędnym przytoczeniu w pkt XXXV wyroku kwalifikacji czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuT. S.poprzez wskazanieart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji gdy w zakresie czynu zarzuconego w pkt XXXVI aktu oskarżenia powołanoart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,

p
błędnym przytoczeniu w pkt XXXVII wyroku opisu czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemuJ. J.poprzez pominięcie w nim zwrotu „dat dziennych bliżej nieustalonych”, w sytuacji gdy takie sfomułowanie zawiera zarzut w pkt XXXV aktu oskarżenia i zawarcie w nim zwrotu „i substancji odurzających”, w sytuacji gdy sformułowanie takie nie stanowi znamienia czynu zabronionego i nie zawiera go zarzut w pkt XXXV aktu oskarżenia, a który to błędnie opisany czyn został przypisanyJ. J.w pkt 60 orzeczenia.

II
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a
art. 33 § 2 k.k.polegającą na niesłusznym powołaniu wskazanego przepisu jako podstawy wymiaru kary grzywny orzeczonej obok kary pozbawienia wolności za czyn przypisany w wyroku:

⚫

A. B.,M. N.iR. S.w pkt 1,

A. W.w pkt 4,

T. P. (1)w pkt 6,

A. L.w pkt 25,

R. K. (1)w pkt 28,

S. G.w pkt 32,

D. S.w pkt 40,

P. P.w pkt 44,

M. C.w pkt 47,

[S. K.– sprawę tego oskarżonego sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania],

T. S.w pkt 54 i 56,

J. J.w pkt 60,

podczas gdy podstawą orzeczenia obligatoryjnej kumulatywnej kary grzywny w przypadku skazania za przestępstwo nielegalnego wprowadzania do obrotu narkotyków i udziału w obrocie nimi, gdy ich ilość jest znaczna, jest przepisart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,

b
art. 33 § 2 k.k.polegającą na niesłusznym powołaniu wskazanego przepisu jako podstawy wymiaru kary grzywny orzeczonej obok kary pozbawienia wolności za czyn przypisany w wyroku:

⚫

T. P. (1)w pkt 7,

A. G.w pkt 13,

D. G.w pkt 18,

T. S.w pkt 55,

podczas gdy podstawą orzeczenia obligatoryjnej kumulatywnej kary grzywny w przypadku skazania za przestępstwo nielegalnego wytwarzania narkotyków w znacznych ilościach jest przepisart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,

c
art. 69 § 1 k.k.polegającą na niesłusznym powołaniu wskazanego przepisu jako podstawy prawnej zastosowanego wobec oskarżonychT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy podstawą warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec wymienionych jako sprawców zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.jestart. 69 § 3 k.k.,

d
art. 70 § 1 pkt 1 k.k.polegającą na niesłusznym powołaniu wskazanego przepisu jako podstawy prawnej dla określenia okresu próby zastosowanego wobec oskarżonychT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas gdy podstawą określenia okresu próby warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec wymienionych jako sprawców zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.jestart. 70 § 2 k.k.,

e
art. 73 § 1 k.k.polegająca na niesłusznym powołaniu wskazanego przepisu jako podstawy prawnej orzeczonego wobec oskarżonychT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.dozoru kuratora sądowego, podczas gdy podstawą jego zastosowania wobec wymienionych jako sprawców zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.jestart. 73 § 2 k.k.,

f
art. 65 § 1 k.k.polegającą na niesłusznym wskazaniu tego przepisu w podstawie wymierzenia kary wobecT. P. (1)w pkt 6, 7, wobecA. G.w pkt 13 i wobecD. G.w pkt 18, 19 wyroku, podczas gdy przepis ten nie winien być powołany w podstawie orzeczenia przez sąd kary wymierzonej z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia,

g
art. 60 § 6 pkt 4 k.k.polegającą na niesłusznym wskazaniu tego przepisu w podstawie wymierzenia kary orzeczonej wobecT. P. (1)wpkt 7w sytuacji gdy opis czynu przypisanego w tym pkt, a zarzuconego wpkt VIwskazuje na popełnienie zbrodni produkcji narkotyków, a zatem w podstawie wymiaru kary z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary winien być powołanyart. 60 § 6 pkt 2 k.k.,

h
art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.polegającą na niesłusznym wskazaniu tych przepisów w podstawie wymierzenia kary orzeczonej wobecT. P. (1)w pkt 8 w sytuacji gdy wymierzona kara za przypisany czyn nie została nadzwyczajnie złagodzona,

i
art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.polegającą na niesłusznym niewskazaniu tych przepisów w podstawie wymierzenia kary orzeczonej wobecA. G.w pkt 13 iD. G.w pkt 18, w sytuacji gdy przepisy te winny być powołane w podstawie wymierzenia kary pozbawienia wolności z zastosowaniem jej nadzwyczajnego złagodzenia,

j
§ 2 art. 86 k.k.polegającą na niesłusznym powołaniu tego przepisu w podstawie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobecA. L.w pkt 26, w sytuacji gdy wskazany przepis reguluje granice i wymiar łącznej kary grzywny,

k
art. 53 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającą na niesłusznym przyjęciu, iż czyn przypisanyT. P. (1)w pkt 7 wyczerpuje dyspozycję art. 56 ust. 3 ww. ustawy w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., podczas gdy opis czynu zarzuconego temu oskarżonemu w pkt VI wskazuje na popełnienie przez niego przestępstwa z art. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., co w konsekwencji również doprowadziło do błędnego powołania art. 56 ust. 3 ww. ustawy jako podstawy wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności, zamiast art. 53 ust. 2 tej ustawy,

l
art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającą na niesłusznym przyjęciu, iż czyn przypisanyT. S.w pkt 54 wyczerpuje dyspozycję art. 62 ust. 1 ww. ustawy, podczas gdy opis czynu zarzuconego temu oskarżonemu w pkt XXXIII wskazuje na popełnienie przez niego przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co w konsekwencji również doprowadziło do błędnego powołania art. 62 ust. 1 ww. ustawy jako podstawy wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności, zamiast art. 56 ust. 3 tej ustawy,

m
art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającą na niesłusznym przyjęciu, iż czyn przypisanyT. S.wpkt 56wyczerpuje dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w zw. z art. 53 ust. 2 ww. ustawy, podczas gdy opis czynu zarzuconego temu oskarżonemu w pkt XXXV wskazuje na popełnienie przez niego przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co w konsekwencji również doprowadziło do błędnego powołania art. 53 ust. 2 ww. ustawy iart. 19 § 1 k.k.jako podstawy wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności, zamiast art. 56 ust. 3 tej ustawy.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

⚫

wyeliminowanie z opisu czynu przytoczonego w pkt III wyroku zwrotu „w ramach podziału ról” oraz jego uzupełnienie zwrotem „i nieustalonymi osobami”,

wyeliminowanie z opisu czynu przytoczonego w pkt V wyroku zwrotu „w ramach podziału ról” i zamianę wyrazu „uczestniczyli” na „uczestniczył”,

zamianę w opisie czynu przytoczonego w pkt VI wyrazu „nieustalonymi” na „ustalonymi”,

uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przytoczonego w pkt VI o przepis art. 53 ust. 2,

uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przytoczonego wpkt IXo przepisart. 11 § 2 k.k.,

uzupełnienie opisu czynu przytoczonego w pkt XI o zwrot „T. P. (1)”,

uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przytoczonego wpkt XIo przepisart. 11 § 2 k.k.,

zamianę w opisie czynu przytoczonego w pkt XXV zwrotu „500 szt.” na „50 szt.”,

wyeliminowanie z opisu czynu przytoczonego w pkt XXVIII wyroku zwrotu „i substancji odurzających”,

uzupełnienie opisu czynu przytoczonego w pkt XXIX wyrazem „niż” i zwrotem „nieustalonymi”,

zamianę w opisie czynu przytoczonego w pkt XXX zwrotu „środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram, amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram oraz tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2850 szt.” na „substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 300 gram”,

[dotyczyS. K., którego sprawę sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania]

[dotyczyS. K., którego sprawę sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania]

zmianę kwalifikacji prawnej czynu przytoczonego wpkt XXXVz „art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii” na „art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii”,

uzupełnienie opisu czynu przytoczonego w pkt XXXVII o zwrot „dat dziennych bliżej nieustalonych” i wyeliminowanie zwrotu „i substancji odurzających”,

wyeliminowanieart. 33 § 2 k.k.jako podstawy wymiaru kary grzywny orzeczonejA. B.,M. N.iR. S.w pkt 1,A. W.w pkt 4,T. P. (1)w pkt 6,A. L.w pkt 25,R. K. (1)w pkt 28,S. G.w pkt 32,D. S.w pkt 40,P. P.w pkt 44,M. C.w pkt 47,S. K.w pkt 52 [sprawę tego oskarżonego sąd odwoławczy wyłączył do odrębnego rozpoznania],T. S.w pkt 54 i 56,J. J.w pkt 60,T. P. (1)w pkt 7,A. G.w pkt 13,D. G.w pkt 18,T. S.w pkt 55,

powołanieart. 69 § 3 k.k.jako podstawy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobecT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.,

powołanieart. 70 § 2 k.k.jako podstawy określenia okresu próby zastosowanego wobecT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności,

powołanieart. 73 § 2 k.k.jako podstawy prawnej orzeczonego wobec oskarżonychT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.dozoru kuratora sądowego,

wyeliminowanieart. 65 § 1 k.k.z podstawy wymiaru kary orzeczonej wobecT. P. (1)w pkt 6, 7, wobecA. G.w pkt 13 i wobecD. G.w pkt 18, 19,

powołanieart. 60 § 6 pkt 2 k.k.w podstawie wymiaru nadzwyczajnie złagodzonej kary orzeczonej wobecT. P. (1)w pkt 7,

wyeliminowanieart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.z podstawy wymiaru kary orzeczonej wobecT. P. (1)w pkt 8,

powołanieart. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.w podstawie wymiaru nadzwyczajnie złagodzonej kary orzeczonej wobecA. G.w pkt 13 i wobecD. G.w pkt 18,

wyeliminowanie§ 2(art. 86 k.k.) z podstawy wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobecA. L.w pkt 26,

przyjęcie, iż czyn przypisanyT. P. (1)wpkt 7wyczerpuje dyspozycjęart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i powołanie przepisuart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniijako podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny,

przyjęcie, iż czyn przypisanyT. S.wpkt 54wyczerpuje dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii powołanie tego przepisu jako podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny,

przyjęcie, iż czyn przypisanyT. S.wpkt 56wyczerpuje dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii powołanie tego przepisu jako podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny,

***
ObrońcaA. B.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

1
mogący mieć wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę poprzez niesłuszne uznanie, iż oskarżony dopuścił się przestępstw określonych w wyroku, poprzez przyjęcie, iż wyjaśnienia oskarżonychT. P. (1),D. G.iA. G.są wiarygodne,

2
mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę prawa procesowegoart. 4, 5, 410 i 424 k.p.k.wynikającą z jednostronnej oceny dowodów oraz rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

3
mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę prawa procesowegoart. 11 § 1 k.p.k.przez ponowne skazanie oskarżonego za ten sam czyn, gdy faktycznie oskarżony został już raz skazany za udział w grupie przestępczej wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 roku, sygn. akt II K 142/05 oraz wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 roku przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy,

4
rażącą niewspółmierność kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności, mając na uwadze orzeczenia wydane w stosunku do pozostałych oskarżonych oraz nieuwzględnienie faktu, iż sprawa została podzielona na wiele spraw i tym samym w każdej sprawie zapada wyrok, co w znacznym stopniu przyczynia się do pogorszenia sytuacji oskarżonego.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
***
ObrońcaM. N.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony dopuścił się przestępstw określonych w sentencji wyroku poprzez przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień złożonych przez oskarżonychT. P. (1),D. G.iA. G.,

2
obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 4, 5 § 2, 410 i 424 k.p.k.poprzez dokonanie jednostronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z nieuwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

3
rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności, mając na uwadze orzeczenia co do kary wydane wobec współoskarżonych oraz nieuwzględnienie faktu podzielenia niniejszej sprawy na wiele spraw, skutkujących wydaniem odrębnych wyroków skazujących, co w konsekwencji w znaczącym stopniu przyczyniło się do pogorszenia sytuacji oskarżonego.

Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
***
ObrońcaR. S.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie 4, 7k.p.k.poprzez nieuzasadnione nadanie waloru wiarygodności i spójności wyjaśnieniom oskarżonychT. P. (1),D. G.iA. G.w zakresie winy oskarżonego w popełnieniu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,

II
rażącą niewspółmierność kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności z uwagi na nienależyte uwzględnienie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów,

III
niezgodność treści uzasadnienia orzeczenia zart. 424 k.p.k., poprzez jego zbytnią oględność i brak należytego wyjaśnienia jakimi przesłankami kierował się sądmeritiwydając zaskarżone orzeczenie.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
***
ObrońcaA. W.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając naruszenie prawa procesowego, a toart. 410 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.prowadzące do mającego wpływ na treść wyroku błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na skazaniu oskarżonego za czyn, polegający na obrocie znaczna ilością narkotyków w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, mimo że z ustaleń poczynionych na rozprawie wynikało, że oskarżony nie należał do takiej grupy i w ramach tej grupy nie brał udziału w rozprowadzaniu tabletek ekstazy.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów.
***
ObrońcaA. L.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

1
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, względnieart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipoprzez jego niezastosowanie do prawnokarnej kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 wyroku, w sytuacji, gdy w okresie od popełnienia czynu (od października 2000 r. do października 2002 r.) do chwili orzekania (13 marzec 2013 r.) nastąpiła dwukrotna zmiana stanu prawnego dotycząca prawnokarnej kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 wyroku, sprowadzająca się do zastąpienia obowiązującej w dacie popełnienia czynuustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiustawą z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w oparciu o którą to nową ustawę (w stanie prawnym na dzień wyrokowania) nastąpiło skazanie oskarżonego, a także w modyfikacji zagrożenia karnego w ustawie nowej, przy czym ustawa poprzednio obowiązująca byłą względniejsza dla sprawcy w zakresie ustawowego zagrożenia sankcją karną,

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 404 § 2 k.p.k., poprzez:

a
naruszenie zasady prowadzenia rozprawy odroczonej od początku, w sytuacji:

⚫

przeprowadzenia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów na samym początku postępowania sądowego, które trwało przecież 5 lat i 7 miesięcy,

względnie długich, przy wzięciu pod uwagę specyfiki dokonywanych czynności (tj. niskiego poziomu skomplikowania dokonywanych czynności, braku konieczności powoływania biegłych, w przeważającej mierze przeprowadzania dowodów z zeznań świadków) okresów odroczeń,

znacznych, nie znajdujących dostatecznego uzasadnienia w rzeczywistych potrzebach procesu, w szczególności w dalszym etapie postępowania jurysdykcyjnego, okresach bezczynności między rozprawami oraz braku dokonywania jakichkolwiek czynności na samych rozprawach,

b
brak decyzji sądu w przedmiocie prowadzenia rozprawy odroczonej w dalszym ciągu, przy jednoczesnym zaniechaniu powtórzenia przeprowadzonych wcześniej czynności oraz jej przekonującego wyjaśnienia oraz podnoszenie zupełnie nietrafionego argumentu, upatrującego uzasadnienia dla prowadzenia rozprawy odroczonej w dalszym ciągu w zasadach ekonomiki procesowej,

3
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 374 § 1 k.p.k.iart. 376 § 1 zd. 1 k.p.k.poprzez ich niezastosowanie w sytuacji wzywania, a nie tylko zawiadamiania, oskarżonegoL.(ale także współoskarżonych) na kolejne rozprawy, co świadczyć może o istnieniu, zdaniem sądu, potrzeby uczestniczenia oskarżonego w rozprawie, a jednocześnie przeprowadzaniu rozpraw pod nieobecność oskarżonego, a także faktycznego prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego, pomimo braku podjęcia w tym przedmiocie stosownej decyzji procesowej,

4
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.polegającą na dokonaniu opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowym znamionom tego czynu poprzez brak wskazania, iż zorganizowana grupa przestępcza o charakterze zbrojnym, w której działanie zarzucono oskarżonemu, miała na celu popełnianie przestępstw (art. 65 § 1 k.k.), co uniemożliwia przypisanie oskarżonemu czynu w postaci przypisanej przez sąd,

5
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.iart. 7 k.p.k., polegający na poczynieniu ustaleń faktycznych w sposób dowolny, nieoparty na dowodach, a także na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną orzeczenia i prześledzenie motywów, którymi kierował się sąd I instancji ferując wyrok, co sprowadzało się do:

a
braku wskazania okoliczności, jakie przesądziły o przynależności oskarżonego do „związku przestępczego o charakterze zbrojnym, mającego na celu popełnianie przestępstw”, podczas gdy sądmeritiwinien ustalić i wyjaśnić, skąd wynikają poczynione ustalenia i w oparciu o jakie materiały zostały dokonane,

b
braku wskazania i odniesienia się do tego, czy oskarżony swoim zamiarem obejmował uczestnictwo w „związku mającym na celu popełnienie przestępstwa o charakterze zbrojnym”, a w szczególności czy obejmował swoją świadomością to, iż członkowie tej grupy posługiwali się bądź posiadali broń, co warunkuje odpowiedzialność za uczestnictwo w takiej organizacji,

c
braku ustalenia, jakie miejsce w hierarchii związku miał zajmować oskarżony, czyje polecenia realizował uczestnicząc w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych i substancji psychoaktywnych, a także, czy wykonując przypisane zachowania działał tym w ramach związku przestępczego,

d
braku wyjaśnienia, z jakich powodów przyznano walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychD. G.,T. P. (1)i świadka anonimowego nr(...), a jednocześnie odmówiono jej oskarżonemuL.poprzez ograniczanie się do stwierdzeń, iż treść zeznań wskazanych osób jest zgodna z ustalonym przez Sąd Okręgowy stanem faktycznym, podczas gdy brak jest przekonującej argumentacji i oceny dokonanej we wzajemnym powiązaniu wskazanych środków dowodowych i przeprowadzenia ich analizy, prowadzącej do spójnych i niezbitych wniosków o sprawstwie oskarżonego co do zarzucanych mu czynów;

6
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 4, 7 i 410 k.p.k.poprzez nieprawidłową, dokonaną z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów ocenę wyjaśnień oskarżonychT. P. (1),D. G.i świadka anonimowego nr(...)oraz poczynienie na ich podstawie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych, uznanie ich za logiczne, spójne, konsekwentne, a w konsekwencji wiarygodne, podczas gdy prawidłowa ich analiza powinna prowadzić do wniosku, iż:

a
wyjaśnienia oskarżonych zawierają istotne wewnętrzne sprzeczności,

b
wymienione osoby nie posiadają wiedzy i składają sprzeczne oświadczenia co do uczestnictwa oskarżonego w związku przestępczym,

c
wyjaśnienia wskazanych osób są nieweryfikowalne, nie poparte przekonującymi środkami dowodowymi, a z uwagi na ich zwięzłość i ogólność w zakresie dotyczącym oskarżonego, nie pozwalającą uznać ich za dostateczną podstawę do czynienia konkluzji o sprawstwie oskarżonego co do przypisanych mu czynów;

7
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek rozważań co do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, co czyni zupełnie nieczytelnym rozumowanie sądu I instancji w zakresie przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, w szczególności przy wzięciu pod uwagę, iż stan prawny ulegał w okresie od popełniania czynu do dnia wyrokowania kilkukrotnym zmianom,

8
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu, iż:

a
oskarżony uczestniczył w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, mającym na celu popełnianie przestępstw, podczas gdy nie sposób ustalić, czy oskarżony był członkiem związku przestępczego, a także, czy obejmował świadomością fakt, iż jego kierownictwo posługiwało się bronią palną, a w szczególności, że świadek anonimowy nr(...), rozpoznając oskarżonego oraz kierownictwo związku w osobachN.,B.iS.nie wskazał, iż oskarżony należał do związku przestępczego (k. 9140v),

b
oskarżony odbierał środki odurzające od oskarżonychG.iP.w zakresie uczestnictwa przez niego w związku przestępczym oraz w zakresie uzgodnionego z kierownictwem porozumienia, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych w tym zakresie, z uwagi na ich lakoniczność oraz brak wiedzy oskarżonych co do ewentualnego porozumienia istniejącego między oskarżonym a kierownictwem związku (N.,S.,B.), nie pozwalały na wysnucie wniosków poczynionych przez sąda quo;

9
rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu w punkcie 25 wyroku kary pozbawienia wolności poprzez błędne nadanie przesądzającego o wymiarze kary znaczenia okolicznościom związanym z okresem przestępczej działalności oskarżonego i ilością wprowadzonych w tym czasie do obrotu środków odurzających, przy pominięciu pozostałych kryteriów i dyrektyw wymiaru kary, w szczególności poprzez niedocenienie faktu, iż oskarżony jest osobą niekaraną, co ustalił sądmeriti(k. 11101), a także bez należytego rozważenia roli, jaką oskarżony pełnił we wspólnym czynie, pozycji jaką zajmował w związku, a ponadto poprzez brak oceny zachowania się oskarżonego po samym czynie, w tym faktu, że oskarżony od wielu lat podejmuje istotne wysiłki, bynajmniej nie na potrzeby procesu, zmierzające do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych (uczestniczy w wielu kursach i szkoleniach, uzyskuje dodatkowe uprawnienia zawodowe i certyfikaty), jest cenionym rzetelnym pracownikiem, co przesądzać powinno o pozytywnej ocenie zachowania oskarżonego po czynie i skłaniać do wymierzenia kary, pozwalającej kontynuować oskarżonemu od lat realizowane zamierzenia i wysiłki, gwarantującej zapobieżenie powrotowi oskarżonego do przestępstwa, a nie je uniemożliwiającej.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, względnie o:

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, względnie o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn przypisany w pkt 25 orzeczenia kary w wymiarze łagodniejszym, w oparciu o ustawę względniejszą oraz połączenie wymierzonej kary z kar w punktach 24 i 25 przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.

***
ObrońcaR. K. (1)zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania karnego, mającą bezpośredni oraz istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności przepisówart. 4 art. 5 § 2 oraz art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przyjęcie na podstawie zebranego na etapie postępowania przygotowawczego i jurysdykcyjnego materiału dowodowego, na skutek przekroczenia przez sąd zasady swobodnej oceny dowodów sprawstwa oskarżonego w zakresie objętym zarzutami skargi publicznej (...), a tym samym przypisania ww. z tego tytułu winy i związanej z nią odpowiedzialności karnej, podczas gdy z merytorycznej treści przesłuchanych na ważkie okoliczności świadków, wyjaśnień samych współoskarżonych, sporządzonych na użytek przedmiotowego postępowania opinii oraz pozostałych elementów materiału dowodowego, w tym załączonych do akt sprawy dokumentów prywatnych – niemożliwym, nawet w sposób przybliżony, pozostaje jednoznaczne, pozbawione wątpliwości określenie ważkich nad wyraz kwestii dotyczących rzekomego popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów zabronionych (...),

2
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., mającą bezpośredni i istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, wobec okoliczności, iż w przekonaniu obrońcy pisemne uzasadnienie wyroku obarczone pozostaje wadą immanentnej niedokładności odnośnie rozważań związanych z dokonaną przez sąd I instancji analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim nie przynosi przekonujących, z punktu widzenia zasad logiki oraz doświadczenia życiowego, odpowiedzi w przedmiocie, uznanego przecież przez sąd za oczywiste, sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzutów statuowanych aktem oskarżenia, jak również, w szczególności, odnośnie braku wskazania przyczyn, dla których sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniomR. K. (1), jak też nie uznał za stosowne zastosować zasady in dubio pro reo wobec ujawnionych w niniejszym postępowaniu sprzeczności o charakterze dowodowym – czego skutkiem (...) stał się brak możliwości instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia,

3
obrazę przepisów postępowania karnego, mającą bezpośredni oraz istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności przepisówart. 167w zw. zart. 2 § 1 pkt 2 i § 2w zw. zart. 4w zw. zart. 193w zw. zart. 201 k.p.k.poprzez zaniechanie dowodu w postaci uzupełniającej bądź też alternatywnej opinii biegłych z dziedziny psychiatrii na okoliczność stwierdzenia stanu zdrowia psychicznego oraz poczytalności oskarżonegotempore criminis, podczas gdy opinia wydana na użytek przedmiotowego postępowania, jak wynika z oświadczenia oskarżonegoK., pozostaje niepełna z uwagi na zaniechanie poddania przez biegłych analizie kompletnej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia ww.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
***
ObrońcaM. L.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez nieuzasadnioną odmowę nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM. L.w części dotyczącej ilości środka odurzającego, w którego obrocie miał on uczestniczyć,

II
rażącą niewspółmierność kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek po 400 zł. z uwagi na nienależyte uwzględnienie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu,

III
niezgodność treści uzasadnienia orzeczenia zart. 424 k.p.k.poprzez jego zbytnią oględność i brak należytego wyjaśnienia jakimi przesłankami kierował się sądmeritiwydając zaskarżone orzeczenie.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
***
ObrońcaP. B. (1)zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

1
rażącą obrazę prawa materialnego –art. 13 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, który winien znaleźć zastosowanie wobec oskarżonego w sprawie rozpoznawanej na podstawie art. 18 § 1 pkt 2 tejże ustawy wobec przepisówkodeksu postępowania karnego, ponieważ przepis ten obliguje sąd orzekający do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz określa warunki, których spełnienie pozwala na wymierzenie kary nieletniemu sprawcy przestępstwa, a sąd tego nie uczynił, a nadto obrazę prawa materialnego – art. 18 § 1 pkt 2 ustawy gdyby przyjąć, iż postanowienie o wszczęciu śledztwa zostało wydane w dniu18 maja 2001 r., a więc przed ukończeniem przez nieletniego 18 lat (k.14),

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżony posiadał broń, uczestniczył w obrocie znacznej ilości marihuany oraz pomógł swojemu ojcu uniknąć odpowiedzialności karnej poprzez wyniesienie z domu, a następnie ukrycie w lesie marihuany i broni palnej na podstawie pomówieńD. G.iT. P. (1), które przez żaden inny dowód nie zostały potwierdzone.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
***
ObrońcaP. P.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

I
obrazęart. 258 § 2 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, iż oskarżonyP. P.wypełnił znamiona zarzucanych mu czynów zabronionych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do przypisania oskarżonemu znamion czynów stypizowanych w tych artykułach (...),

II
obrazęart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na dowolnej i fragmentarycznej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoP. P., zwłaszcza w świetle dokonanej przez sąd I instancji jednostronnej i bezkrytycznej oceny jego wyjaśnień oraz wyjaśnień pozostałych współoskarżonych nieprzyznających się do winy, a także bezkrytycznej oceny współoskarżonychT. P. (1)iD. G., co w zasadniczy sposób podważa istnienie wiarygodnych dowodów winyP. P.odnośnie zarzucanych mu czynów zabronionych

III
obrazęart. 424 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającą na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie okoliczności sąd miał na względzie przy przyjęciu, iż oskarżonyP. P.dopuścił się zarzucanych mu czynów, a także polegającą na nieprzeprowadzeniu w uzasadnieniu szczegółowej analizy zebranych w sprawie dowodów w zakresie w jakim wskazują zdaniem sądu na sprawstwo tych właśnie oskarżonych, zwłaszcza przy jednoczesnym braku odniesienia się do dowodów przeciwnych, co doprowadziło w konsekwencji do obrazyart. 5 § 2 k.p.k., polegającej na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
***
ObrońcaT. S.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

1
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a
art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.poprzez wskazanie w wyroku kwalifikacji prawnej czynu XXXIII i XXXV jakiej oskarżyciel nie zarzucił oskarżonemu,

b
art. 424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez:

⚫

niewskazanie w uzasadnieniu wyroku dokładnego stanu faktycznego przyjętego za podstawę odpowiedzialności oskarżonego,

nieomówienie wyjaśnień oskarżonychT. P. (1)iD. G.i świadkaM.(...)w zakresie wzajemnej sprzeczności tych wyjaśnień odnośnie oskarżonegoT. S.(np. wygląd maszyny do produkcji, fakt wytworzenia w celu instruktażu 20 tabletek ekstazy),

nieomówienie wyjaśnień oskarżonychT. P. (1)iD. G.z wyjaśnieniami oskarżonychM. L.,R. S.,M. N.oraz świadkaI. S.odnośnie oskarżonegoT. S.,

powoływanie się w całym uzasadnieniu na świadkaM. G.mimo, że taka osoba nie była świadkiem, a przytoczone przez sąd numery kart mogą wskazywać naM. W.,

brak oceny zapisków notesuT. P. (1)w kontekście zarzutów stawianychT. S.,

niewyjaśnienie podstawowych okoliczności zarzutu XXXIII poprzez brak ustalenia osób trzecich, tzn osób, od których oskarżony miał otrzymywać i komu przekazać środki odurzające w postaci 300 gram marihuany, niewskazania źródła dowodowego, na którym oparte jest ustalenie winy,

niewyjaśnienie kwalifikacji prawnej czynów, w tym czynu z pkt 55 wyroku, w tym niewskazania dlaczego sąd nie rozważył zakwalifikowania tego czynu z art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w sytuacji, gdy zbycie maszyny stanowi osobne przestępstwo opisane ww. ustawie,

nie wyjaśnienie powodów niezaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary;

c
art. 4 k.p.k.,art. 5 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającą na bezzasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoT. S.i oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie o pozostające w sprzeczności z nimi wyjaśnienia i zeznania,

d
nieprzeprowadzenie czynności, o które wnioskował T.S., a mających na celu wykluczenie lub potwierdzenie poszczególnych wiarygodności wyjaśnień lub zeznań; zaniechanie przeprowadzenia czynności dowodowych, które potwierdzałyby lub zaprzeczały wyjaśnieniom oskarżonychD. G.iT. P. (1),

e
art. 417 k.p.k.poprzez niezaliczenie na poczet wymierzonej kary okresu tymczasowego aresztowania w sprawie;

2
naruszenie prawa materialnego, tj.:

⚫

art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez niewłaściwe jego zastosowanie do czynu XXXIII – pkt 54 wyroku i wymierzenie oskarżonemu na podstawie tego przepisu kary (str. 78 uzasadnienia),

art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez niewłaściwe jego zastosowanie do czynu XXXV – pkt 56 wyroku i wymierzenie oskarżonemu na podstawie tego przepisu kary (str. 78 uzasadnienia).

Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.
***
ObrońcaJ. J.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego, zarzucając:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na dowolnym ustaleniu w oparciu o zeznania świadka, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, co miało wpływ na treść wyroku w zakresie przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu,

II
rażącą niewspółmierność łącznej kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 400 zł z uwagi na nienależyte uwzględnienie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu,

III
niezgodność treści uzasadnienia orzeczenia zart. 424 k.p.k.poprzez jego zbytnią oględność i brak należytego wyjaśnienia jakimi przesłankami kierował się sądmeritiwydając zaskarżone orzeczenie.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
***
Podczas rozprawy odwoławczej sprawęS. K.wyłączono do odrębnego rozpoznania, gdyż jego stan zdrowia, potwierdzony zaświadczeniem od lekarza sądowego, uniemożliwiał przez okres czterech miesięcy udział w rozprawie, a oskarżony ten nie wyrażał zgody na prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Na uwzględnienie w całości zasługiwały apelacje obrońców oskarżonychR. K. (1),T. S.iJ. J., w następstwie czego wyrok w tej części uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy. Apelacja prokuratora okazała się w większości zasadną, prowadząc do wnioskowanych w niej zmian wyroku, którymi nie objęto jedynie części orzeczenia uchylonej i przekazanej do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, jak również sprawyS. K.ze względu na jej wyłączenie do odrębnego rozpoznania.
Częściowo zasadnymi okazały się apelacje obrońcówA. B.,M. N.,R. S.,A. W.,A. L.,P. B. (1),M. L., gdyż skutkiem ich rozpoznania było obniżenie wymiaru orzeczonych wobec tych oskarżonych kar. Te same względy przesądziły na zasadzieart. 435 k.p.k.o obniżeniu orzeczonych kar wobec oskarżonychD. S.iP. P.iM. C..
W pozostałej części apelacje obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie.
Szczegółowe rozważania należało poprzedzić uwagą, iż zmiany w zakresie kwalifikacji prawnej oraz podstaw prawnych rozstrzygnięć (zob. część II niniejszego uzasadnienia) jak również zmiana rodzaju orzeczonej kary (zob. pkt III niniejszego uzasadnienia) oraz obniżenie kar jednostkowych pozbawienia wolności (zob. część IV niniejszego uzasadnienia) uzasadniały konieczność uchylenia rozstrzygnięć o karach łącznych i o warunkowym zawieszeniu wykonania kary oraz o oddaniu pod dozór kuratora, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt II podpunkt 1 i 3 wyroku.
I.
motywy uchylenia wyroku co doR. K. (1),T. S.iJ. J..
W części wyroku dotyczącej oskarżonychR. K. (1),T. S.iJ. J.zasadnymi okazały się te spośród zarzutów podnoszonych przez ich obrońców we wniesionych apelacjach, które wskazywały na uchybienie w postaci obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.Obrazę tego przepisu wskazywali również w większości obrońcy pozostałych oskarżonych, niemniej tylko w przypadku wskazanych wyżej trzech oskarżonych mamy do czynienia z tego rodzaju brakami części motywacyjnej wyroku, które nie pozwalają na odtworzenie pełnego toku rozumowania sądumeriti, a w konsekwencji uniemożliwiają przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia.
W części dotyczącejR. K. (1)zasadnym okazał się podnoszony w apelacji jego obrońcy argument o niedokonaniu przez sąda quosprawdzenia linii obrony oskarżonego, który konsekwentnie nie przyznawał się do winy. Obrońca nie wskazał wprawdzie w uzasadnieniu apelacji, jakich konkretnie dowodów nie przeprowadzono i nie poddano procesowej analizie, lecz podczas rozprawy odwoławczej oskarżony złożył wnioski dowodowe o przeprowadzenie dodatkowych dowodów co do istoty sprawy (pismo oskarżonego w aktach sprawy). W tej sytuacji sporządzonego przez Sąd Okręgowy uzasadnienia wyroku nie można było uznać za wystarczające do przeprowadzenia kontroli instancyjnej wobecR. K. (1), albowiem nie ma w nim odniesienia do istotnych dowodów, o których przeprowadzenie wnosił oskarżony. Sąd odwoławczy dostrzega wprawdzie, że sądowia quodowody te nie były znane, ale też oskarżony i jego obrońca uprawdopodobnili, że ich złożeniu podczas rozprawy pierwszoinstancyjnej stał na przeszkodzie fakt, żeR. K. (1)został pozbawiony wolności w innej sprawie, a Sąd Okręgowy nie zarządził jego sprowadzenia na rozprawę.
W części dotyczącejT. S.uzasadnienie nie poddaje się kontroli instancyjnej w świetle rzeczowych i logicznych argumentów, podnoszonych w apelacji obrońcy oskarżonego. Skoro bowiem sąd
    meritinie odniósł się do konkretnych sprzeczności, wymienionych przez apelującą w uzasadnieniu środka odwoławczego, to sąd odwoławczy nie był w stanie ocenić toku rozumowania, jaki doprowadził do wydania zaskarżonego wyroku w omawianej części. W szczególności Sąd Okręgowy nie poddał ocenie w zakresie czynu przypisanego w pkt 54 wyroku okoliczności, żeD. G.nie potwierdził udziału w transakcji. Odrębną kwestią jest opis stanu faktycznego w tej części (s. 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), gdyż stopień jego lakoniczności uznać należy za nadmierny, pozbawiony wskazania, w jakim czasie i miejscu oraz w jakich bliższych okolicznościach, wynikających z powołanych w tej mierze wyjaśnieńT. P. (1), doszło do przekazania narkotyków.
W zakresie czynu przypisanego w pkt 55 wyroku Sąd Okręgowy nie dokonał pełnej oceny zeznań świadkówM. W.iI. S.i nie poddał analizie faktu, żeD. G.nie potwierdził wersjiT. P. (1), iż na prezentację maszyny (tabletkarki) przywieziono ekstrakt narkotyku i wykonano próbki tabletek. W zakresie czynu przypisanego w pkt 56 wyroku sąd

    a quonie podjął próby wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków z faktu, że wyjaśnieniaT. P. (1)nie były konsekwentne (zmiana wyjaśnień co do początkowej daty czynu), a oskarżonyM. L.potwierdził w wyjaśnieniach fakt transakcji, lecz lokował ją w czasie około października 2000 r. i nie potwierdzał udziału w niejT. S.. Nie zostały również omówione w uzasadnieniu rozbieżności w wyjaśnieniachT. P. (1)iD. G., dotyczące ilości mężczyzn, z którymi dokonywali transakcji.
W części dotyczącejJ. J.Sąd Okręgowy nie poddał analizie okoliczności, że w tym wypadku doszło do pomówienia tylko przezT. P. (1), a udziału oskarżonego w przestępstwie nie potwierdzał oskarżonyD. G.. Tymczasem w sytuacji, gdy sąda quow uzasadnieniu wielokrotnie wskazywał, iż wiarygodność pomówienia wynika ze wzajemnej zgodności wersji obu pomawiających, wyłom w tej regule winien zostać uwzględniony w rozważaniach poprzez zajęcie stanowiska, z jakiego powodu wersja odosobniona, nie potwierdzona przez innego oskarżonego, został uznana za wystarczający dowód winy.
Ze względu na wskazane wyżej uchybienia, zaskarżony wyrok w części dotyczącejR. K. (1),T. S.iJ. J.nie mógł się ostać.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy winien ponowić postępowanie dowodowe, dotyczące czynów zarzucanych wskazanym wyżej osobom, wystrzegając się uchybień, które zadecydowały o uchyleniu wyroku (zob. powyższe rozważania).
W części dotyczącejR. K. (1)należy przeprowadzić dowody wnioskowane przez niego na rozprawie odwoławczej, a następnie dokonać ich procesowej analizy w kontekście całego materiału dowodowego. Sąd winien się również odnieść do kwestii ewentualnego uzyskania uzupełniającej opinii biegłych lekarzy psychiatrów, w tym ustalić, czy wydana przez nich opinia jest pełna i jasna. W zależności od dokonanej oceny należy podjąć dalsze, stosowne czynności.
W części dotyczącejT. S.należy dokonać szczegółowej analizy dowodów oskarżenia, zmierzającej do ustalenia, czy pomówienia oskarżonego przezT. P. (1)iD. G.zasługują na miano wiarygodnych. Należy w szczególności dążyć do wyjaśnienia sprzeczności między tymi wyjaśnieniami. Sąd
    meritiwinien również rozważyć, czy istnieje potrzeba zbadania dowodowej maszyny – tabletkarki przez biegłego celem ustalenia jej przeznaczenia. Koniecznym będzie również dążenie do wyjaśnienia pozostałych kwestii, podnoszonych w apelacji obrońcy oskarżonego, w tym kwestii zapisków w notesieT. P. (1).
W części dotyczącejJ. J.należy dążyć do wyjaśnienia, z jakiego powodu udziału oskarżonego w przestępstwie nie potwierdziłD. G.oraz czy wyjaśnieniaT. P. (1)można uznać w tej mierze za dowód wystarczający. Również w tym przypadku koniecznym będzie wyciągnięcie stosownych wniosków na podstawie oceny dowodu rzeczowego w postaci notesuT. P. (1).
II.
motywy zmian w kwalifikacji prawnej oraz zmian podstaw prawnych rozstrzygnięć.
Zarzuty podnoszone w apelacji prokuratora okazały się zasadne, prowadząc do wnioskowanych w niej zmian zaskarżonego wyroku. Zmianami nie objęto jedynie części orzeczenia dotyczącejR. K. (1),T. S.iJ. J., albowiem w tym zakresie wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania z innych powodów (zob. cz. I niniejszego uzasadnienia) oraz części orzeczenia dotyczącejR. K. (1)ze względu na wyłączenie jego sprawy do odrębnego rozpoznania. Nadto nie dokonano zmian punktów XXV i XXX części wstępnej wyroku, albowiem w tym zakresie Sąd Okręgowy wydał postanowienie z dnia 12.06.2013 roku o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich (k. 11408 akt). Niezależnie od zmian wnioskowanych przez apelującego, sądad quemdokonał z urzędu szeregu innego rodzaju korekt zaskarżonego wyroku, polegających na poprawieniu kwalifikacji prawnej oraz uzupełnieniu podstaw prawnych poszczególnych rozstrzygnięć.
Uchybienia wskazane w zarzucie I apelacji prokuratora w postaci obrazyart. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.iart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.stwierdzono w punktach III, V, VI, IX, XI, XXVIII, XXIX, XXXI, XXXII części wstępnej wyroku, a polegały one na błędnym przytoczeniu opisu czynów zarzucanych oskarżonym w poszczególnych punktach aktu oskarżenia. W tej części wyrok zmieniono zgodnie z wnioskiem prokuratora, stosownie korygując opisy czynów zarzucanych oskarżonym.
Obrazę przepisów prawa materialnego stwierdzono zarówno w przypadkach wskazanych w zarzucie II apelacji prokuratora, jak i z urzędu w zakresie szerszym od objętego zarzutami apelacyjnymi.
W punktach 1, 2, 4, 5, 6, 7, 12, 13, 17, 18, 19, 20, 21, 24, 25, 30, 31, 32, 39, 40, 43, 44, 46, 47 zaskarżonego wyroku stwierdzono obrazę przepisuart. 4 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W niniejszej sprawie sąd odwoławczy stwierdził z urzędu szereg przypadków naruszenia przez sąda quotej zasady, w związku z czym zastosował ustawę obowiązującą poprzednio w następujących, wskazanych niżej, przypadkach.
W przypadku oskarżonych, którym przypisano popełnienie występku, polegającego na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej, zasadnym było, po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., przywołanie przepisuart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do czasu nowelizacji wprowadzonej przez art. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 93 poz. 889), albowiem pierwotnie przepisart. 258 § 2 k.k.przewidywał zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, zaś od czasu wejścia w życie wskazanej wyżej nowelizacji (od dnia 01 maja 2004 roku) zagrożenie to mieści się w granicach od 6 miesięcy do lat 8.
W przypadku oskarżonych, którym przypisano popełnienie występku, polegającego na wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości narkotyków, zasadnym było, po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., przywołanie przepisuart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu pierwotnym, obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku. Od dnia 09.12.2011 roku bowiem, na mocyart. 1 ustawy z dnia 01.04.2011 roku o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. nr 117 poz. 678), wskazany wyżej występek zagrożony jest karą grzywny i pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12, zaś w brzmieniu pierwotnym zagrożony był karą grzywny i pozbawienia wolności do lat 10. Niższe granice ustawowego zagrożenia powodują, że ustawę obowiązującą poprzednio (wcześniej niż w dacie orzekania) należało uznać za względniejszą dla oskarżonych.
Należy dodać, że sąd odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zastosowania obowiązującego w dacie czynu przepisuart. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst. jednolity Dz. U. z 2003 roku nr 24 poz. 198 ze zm.), albowiem przewidywał on takie samo zagrożenie karą jakart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu pierwotnym. Przepisart. 4 § 1 k.k.nie nakazuje w takiej sytuacji stosowania ustawy obowiązującej „w chwili czynu”, lecz „obowiązującej poprzednio”, zaś w doktrynie przyjmuje się dopuszczalność stosowania ustawy „pośredniej”, a więc obowiązującej pomiędzy datą popełnienia czynu, a datą orzekania (zob. A. Zoll – Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz – teza 36 do art. 4 k.k. – wyd. Zakamycze 2004). Sąd odwoławczy stanął w związku z tym na stanowisku, iż zastosowanie ustawy obwiązującej po dacie popełnienia czynu, a przed datą orzekania, nie narusza interesów procesowych oskarżonych, zarazem pozostając bliżej zasadzie stosowania ustawy „nowej”.
W świetle powyższej argumentacji za jedynie częściowo zasadny uznał Sąd Apelacyjny zarzut I apelacji wniesionej przez obrońcęA. L.. Jakkolwiek bowiem były podstawy do zastosowaniaart. 4 § 1 k.k.i w ślad za tym przyjęcia względniejszej dla oskarżonego ustawy obowiązującej poprzednio, to jednak – co wykazano wyżej – nie było podstaw do sięgnięcia po stan prawny, obowiązującytempore criminis, lecz wystarczającym okazało się zastosowanie korzystniejszego brzmienia ustawy nowej.
Uwzględnieniu podlegał podnoszony w apelacji prokuratora zarzut obrazy przepisuart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającej na bezzasadnym pominięciu tego przepisu w kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoT. P. (1)w punkcie 7, którego opis wskazuje na popełnienie przez oskarżonego przestępstwa zart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Z urzędu dostrzeżono przy tym konieczność uzupełnienia kwalifikacji prawnej czynu, po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., oart. 11 § 2 k.k.i przyjęcia, że podstawą prawną wymiaru kary jestart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.Niewątpliwie bowiem oskarżony działał w tym przypadku nie tylko w warunkach czynu ciągłego (art. 12 k.k.), ale zachowania składające się na ten czyn wyczerpywały znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, polegając na naprzemiennym produkowaniu i wprowadzaniu do obrotu określonych partii narkotyku, co dawało podstawę do przyjęcia tzw. kumulatywnej kwalifikacji prawnej (art. 11 § 2 k.k.). Jednocześnie – o co wnosił prokurator w apelacji – za podstawę prawną wymiaru kary należało przyjąć zgodnie zart. 11 § 3 k.k.przepis przewidujący karę surowszą, w tym wypadkuart. 53 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ostatnia z wymienionych okoliczności skutkowała orzeczeniem przez Sąd Apelacyjny w pkt II podpunkt 9 nowej kary pozbawienia wolności i grzywny, przy czym jednak ich wymiar pozostał tożsamy z wymiarem, przyjętym w pkt 7 zaskarżonego wyroku, albowiem nie uległy żadnej zmianie okoliczności brane przez Sąd Okręgowy przy wymiarze kary wobecT. P. (1).
Skutkiem uzupełnienia podstawy rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.i zastosowania ustawy obowiązującej poprzednio, było zastąpienie w punktach 1, 2, 4, 6, 7, 13, 18, 19, 25, 32, 40, 44, 47 zaskarżonego wyroku w podstawie skazania przepisuart. 65 § 1 k.k.przepisemart. 65 k.k., albowiem stosując ustawę obowiązującą poprzednio, sąd odwoławczy miał obowiązek sięgnięcia do całego ówczesnego stanu prawnego. Tymczasem przepisart. 65 § 1 k.k.jest ustawą nową w rozumieniuart. 4 § 1 k.k., gdyż obowiązuje od dnia 01 maja 2004 roku (zob. art. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 93 poz. 889), a poprzednio obowiązywałart. 65 k.k.
Z kolei z podstaw prawnych orzeczeń o karach wobecT. P. (1)w punktach 6 i 7,A. G.w punkcie 13 iD. G.w punktach 18, 19 wyroku, należało wyeliminować bezzasadnie powołany tamart. 65 § 1 k.k.Skoro bowiem w tych przypadkach zachodził zbieg podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia kar, a sąd zdecydował się na pierwszą z tych możliwości, to koniecznym było powołanieart. 57 § 2 k.k.oraz stosownego punktu przepisuart. 60 § 6 k.k.
Z tych samych powodów koniecznym było przyjęcie w podstawach prawnych orzeczeń o karach nadzwyczajnie złagodzonych poprzednio obowiązującej wersjiart. 60 § 6 k.k.(ze względu na nowelizację wprowadzoną ustawą z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 206 poz.1589 – obowiązującą od dnia 08.06.2010 r.), o czym orzeczono odnośnie punktów 5, 6, 7, 12, 17, 18 i 19 wyroku.
Dokonując powyższych korekt sąd odwoławczy uwzględnił również podnoszony przez prokuratora zarzut niepowołania podstawy prawnej nadzwyczajnego złagodzenia kary wobecA. G.w punkcie 13 iD. G.w punkcie 18.
Koniecznym okazało się wyeliminowanieart. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.iart. 65 § 1 k.k.z podstawy prawnej orzeczenia o karze w pkt 8 zaskarżonego wyroku, gdyż w tym wypadku sąd nie stosował nadzwyczajnego złagodzenia ani obostrzenia kary.
Obrazaart. 33 § 2 k.k.polegała na bezzasadnym powołaniu tego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary grzywny orzeczonych wobecA. B.,M. N.iR. S.w punkcie 1,A. W.w punkcie 4,T. P. (1)w punktach 6 i 7,A. G.w punkcie 13,D. G.w punkcie 18,A. L.w punkcie 25,S. G.w punkcie 32,D. S.w punkcie 40,P. P.w punkcie 44,M. C.w punkcie 47 iS. K.w punkcie 52. Przypisane w tych punktach czyny zart. 53 ust. 2 i 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiprzewidują samodzielną podstawę prawną do wymierzenia kar grzywny, „wyprzedzającą” podstawę prawną zart. 33 § 2 k.k., umożliwiającą orzeczenie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności za przestępstwa, które nie są zagrożone karą grzywny, lecz zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub z których popełnienia sprawca korzyść taką osiągnął. W związku z tym na wniosek apelującego z podstaw wymiaru kary we wskazanych wyżej punktach wyeliminowanoart. 33 § 2 k.k., jednocześnie zastępując go przepisemart. 33 § 1 k.k., określającym przewidzianą ustawowo dolną i górną granicę wymiaru liczby stawek dziennych grzywny.
Należy dodać, że po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.podstawę prawną wymiaru grzywny stanowił w niniejszej sprawie – oprócz przepisówart. 53 ust. 2 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii- przepisart. 33 § 1 i 3 k.k.w brzmieniu pierwotnym, albowiem od dnia 08.06.2010 r. obowiązuje nowelizacja wprowadzona przepisemart. 1
ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 206 poz.1589), zwiększająca górną granicę wymiaru kary grzywny.
Obrazęart. 69 § 1 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.stwierdzono w części wyroku, dotyczącej oskarżonychT. P. (1),A. G.,D. G.iM. C.. Prokurator ma rację, że podstawą warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec wymienionych osób jako sprawców działających z zorganizowanej grupie przestępczej winny być przepisyart. 69 § 1, 2 i 3 k.k.iart. 70 § 2 k.k.Z tych samych względów podstawę prawną oddania oskarżonych pod dozór kuratora winien stanowić przepisart. 73 § 2 k.k.Stąd w omawianej części dokonano stosownych zmian zaskarżonego wyroku.
Zasadnym okazał się zarzut obrazyart. 86 § 2 k.k., polegającej na niesłusznym powołaniu tego przepisu w podstawie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobecA. L.w punkcie 26 w sytuacji, gdy nie orzeczono łącznej kary grzywny.
III.
motywy zmiany wyroku w części dotyczącej
oskarżonegoP. B. (1).
Podnoszony w apelacji obrońcyP. B. (1)zarzut obrazy przepisówustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichokazał się o tyle zasadnym, że doprowadził do zmiany wyroku w tej części na korzyść oskarżonego.
Przed podaniem motywów zmiany wyroku należy wyjaśnić, że obrońca nie ma racji podnosząc, iż fakt wszczęcia śledztwa przed ukończeniem przezP. B. (1)lat 18 wyłączał dopuszczalność prowadzenia postępowania przez sąd karny. Zgodnie bowiem z brzmieniemart. 18 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o postępowaniu w sprawach nieletnich(tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. nr 33 poz. 178 ze zm.), sąd właściwy według przepisówKodeksu postępowania karnegorozpoznaje sprawę, jeżeliprzeciwko nieletniemu[podkreślenie Sądu Apelacyjnego], który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 § 2 pkt 2 lit. a, wszczęto postępowanie po ukończeniu przez nieletniego lat 18. Skoro zatem ustawa nie odwołuje się w powołanym przepisie do fazyin rem, leczad personam, to za wszczęcie postępowania przeciwko nieletniemu uznać należy wydanie wobec niego postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Potwierdzenie tego poglądu znaleźć można w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyrok SN z 3 listopada 2004 r., II KK 266/04, publ. LEX nr 137488 oraz wyrok SN z 03.09.2009 r., V K.K. 233/09, publ.  LEX nr 519598).
W związku z powyższym, skoroP. B. (1)urodził się w dniu (...), a postanowienie o przedstawieniu zarzutów wydano i ogłoszono mu w czerwcu 2006 roku (k. 1266 akt), to w chwili wszczęcia postępowania przeciwko jego osobie miał on ukończone 18 lat. Skutkowało to dopuszczalnością prowadzenia wobec niego postępowania na zasadzie określonej wart. 18 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o postępowaniu w sprawach nieletnich, a więc przez sąd właściwy według przepisówKodeksu postępowania karnego.
Obrońca ma rację, iż prowadzenie postępowania przeciwkoP. B. (1)jako nieletniemu skutkowało koniecznością zastosowania przepisuart. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o postępowaniu w sprawach nieletnich, przewidującego obligatoryjne nadzwyczajne złagodzenie kary (podobnie wyrok SN z dnia 21.10.2008 r., IV KK 311/08, publ. LEX 46918). Omawiany przepis wprawdzie został uchylony z dniem 02 stycznia 2014 roku przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 roku o zmianie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz 1165), lecz obowiązywał w dacie czynu i w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy, a jego oparcie się o niego w postępowaniu odwoławczym jest konieczne po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.
Kierując się wskazanymi wyżej ocenami, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok odnośnieP. B. (1)w sposób opisany w punkcie II podpunkty 29, 30 i 31.
Wymierzając nadzwyczajnie złagodzone kary grzywny sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary, przewidzianymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.orazart. 58 § 2 k.k.Orzeczone grzywny stanowią w ocenie sądu dolegliwość nie przekraczającą stopnia winy, albowiem z wprawdzie są stosunkowo łagodne, jednakże orzeczono je przy założeniu, że stopień zawinienia oskarżonego ulega zmniejszeniu, gdy weźmie się pod uwagę główny motyw działania, polegający na chęci udzielenia pomocy osobie najbliższej. Orzeczone kary uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów, gdy zważy się na ustalonymodus operandia także – w przypadku czynów drugiego i trzeciego – na rodzaj przedmiotu przestępstwa. Spełnią one ponadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie mają osiągnąć wobec oskarżonego, gdyż związana z nimi dolegliwość odzwierciedla stopień naruszenia przez niego norm prawnych. Kary te uwzględniają również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zachodziły okoliczności przewidziane wart. 58 § 2 k.k., wyłączające możliwość orzeczenia grzywny. Nie zostały bowiem ujawnione jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby przekonanie, że oskarżony grzywny nie uiści i nie można jej będzie ściągnąć w drodze egzekucji.
Motywy orzeczenia kary łącznej w części VII niniejszego uzasadnienia.
Do podnoszonego w apelacji obrońcyP. B. (1)zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych oraz do podnoszonych na jego poparcie argumentów, sąd odwoławczy odniesie się w części V niniejszego uzasadnienia.
IV.
motywy obniżenia kar pozbawienia wolności wobec niektórych oskarżonych.
Skutkiem rozpoznania apelacji obrońców było obniżenie kar pozbawienia wolności wobecA. B.,M. N.,R. S.,A. W.,A. L.,M. L.,D. S.,P. P.iM. C..
Obniżając kary pozbawienia wolności sąd

    ad quemmiał na względzie zmianę wyroku w wyniku kontroli instancyjnej, polegającą na uzupełnieniu podstawy rozstrzygnięcia oart. 4 § 1 k.k.Zastosowanie ustawy obowiązującej poprzednio spowodowało tak istotne zmiany granic zagrożenia karą pozbawienia wolności, że w większości przypadków koniecznym było obniżenie kar jednostkowych tego rodzaju, orzeczonych za poszczególne przestępstwa. Przyjęcieart. 4 § 1 k.k.spowodowało zastosowanieart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu, zgodnie z którym przewiduje on zagrożenie nie od 6 miesięcy do lat 8 (jak przyjmował Sąd Okręgowy), lecz od 3 miesięcy do lat 5. Uzasadniało to obniżenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobecA. L.w pkt 24, wobecD. S.w pkt 39, WobecP. P.w pkt 43 oraz wobecM. C.w pkt 46 zaskarżonego wyroku do 6 miesięcy pozbawienia wolności (w miejsce orzeczonych kar roku pozbawienia wolności). Przyjęcieart. 4 § 1 k.k.spowodowało zastosowanieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu, zgodnie z którym przewiduje on zagrożenie do lat 10, a nie jak przyjmował Sąd Okręgowy od 2 lat do 12 lat pozbawienia wolności. Uzasadniało to obniżenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobecA. B.,M. N.iR. S.w pkt 1 zaskarżonego wyroku do wymiaru po 4 lata (w miejsce orzeczonych kar po 5 lat pozbawienia wolności), wobecA. W.w pkt 4 zaskarżonego wyroku do 3 lat (w miejsce orzeczonej kary 5 lat pozbawienia wolności), wobecA. L.w pkt 25, wobecD. S.w pkt 40 i wobecP. P.w pkt 44 zaskarżonego wyroku do 2 lat (w miejsce orzeczonych kar po 3 lata pozbawienia wolności), nadto wobecM. L.w pkt 30 orazM. C.w pkt 47 zaskarżonego wyroku do roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (w miejsce orzeczonych kar po 2 lata pozbawienia wolności).
Obniżając kary w opisany wyżej sposób sąd odwoławczy - poza wzięciem pod uwagę ustalonych w nowy, korzystniejszy dla oskarżonych sposób, granic ustawowego zagrożenia – oparł się na tych samych okolicznościach, które przy wymiarze kary brał pod uwagę sąd pierwszej instancji. Należy uznać, że obniżone kary pozbawienia wolności nie są karami rażąco niewspółmiernie surowymi, gdy weźmie się pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości występku polegającego na udziale w tej konkretnej zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, który wyrażał się znacznym stopniem narażenia porządku publicznego, bezpieczeństwa państwa i obywateli, wynikającym z licznego składu osobowego grupy, szerokiego spektrum jej działalności, jak również stopnia wyposażenia w broń palną. Również stopień zawinienia oskarżonych, którym przypisano występek zart. 258 § 2 k.k.należy uznać należy za znaczny, gdyż realizacja przez nich na rzecz grupy wyspecjalizowanych działań z zakresu dystrybucji znacznych ilości narkotyków nakazuje przyjęcie, że ich przynależność do tej struktury nie była ani incydentalna ani mało znacząca, lecz polegała na realizacji istotnych zadań.
W ocenie Sądu Apelacyjnego również obniżone w wyniku postępowania odwoławczego kary pozbawienia wolności orzeczone za występek zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, nie zasługują na miano rażąco niewspółmiernie surowych. Jakkolwiek bowiem przyjęcie korzystniejszych granic ustawowego zagrożenia uzasadniało generalne obniżenie orzeczonych kar w opisany wcześniej sposób, to jednak okoliczności ustalone przez Sąd Okręgowy, mające wpływ na wymiar kary, akceptowane przez sąd drugiej instancji, nie pozwalały na dalsze łagodzenie sankcji. Również w przypadku omawianego występku mamy do czynienia ze znacznym stopniem społecznej szkodliwości, wynikającym z wysokiego stopnia narażenia dobra prawem chronionego, jakim jest zdrowie społeczeństwa, a to za sprawą zarówno ilości jak i rodzaju narkotyków, stanowiących w poszczególnych przypadkach przedmiot przypisanego oskarżonym przestępstwa. Za wysoki uznać należy również stopień zawinienia oskarżonych, którzy uczestnicząc w obrocie narkotyków w znacznej ilości działali w sposób przemyślany i zaplanowany, a podejmowane przez nich czynności wykonawcze obejmowały wszelkie profesjonalne elementy handlu narkotykami, w tym specyficzny, szczegółowy podział zadań oraz konspiracyjne metody poszczególnych transakcji.
Zróżnicowanie obniżonych kar pozbawienia wolności pomiędzyA. B.,M. N.iR. S.a pozostałymi oskarżonymi, którym przypisano udział w obrocie znaczną ilością narkotyków, jest skutkiem oceny sądu

    ad quem(zbieżnej w tej części z oceną sądu

    a quo), iż stopień społecznej szkodliwości czynów trzech wymienionych osób oraz stopień ich zawinienia jest szczególnie wysoki wobec znacznych ilości narkotyków, będących przedmiotem przypisanych im czynów zabronionych, a także wobec szczególnie istotnej, koordynującej, roli, jaką pełnili oni w obrocie narkotykami. Wymiar kary orzeczonej (obniżonej) wobecA. W., wyższy od kar wymierzonych (obniżonych) wobec pozostałych oskarżonych, zajmujących się dystrybucją narkotyków (dilerów) jest uzasadniony ponadprzedciętnym stopniem społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oskarżonego, o którym świadczą prawidłowe ustalenia sądu

    a quoo jego doniosłej roli w przestępstwie, wyrażającej się pośredniczeniem między kierownictwem grupy, wytwórcami tabletek ekstazy oraz odbiorcami narkotyków. Orzeczenie wobecM. L.iM. C.najniższych kar pozbawienia wolności (najniższych w realiach tej sprawy, wyłączając oskarżonych, co do których stosowano nadzwyczajne złagodzenie kary) za udział w obrocie znaczną ilością narkotyków, było skutkiem oceny, że ustalone zachowanie pierwszego z nich miało charakter jednorazowy, zaś w przypadku drugiego zachodziła istotna okoliczność łagodząca w postaci częściowego przyznania się do winy i ujawnienia części istotnych okoliczności sprawy, co stanowi przejaw skruchy.
Obniżając kary pozbawienia wolności za występki zart. 258 § 2 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, sądad quemw przypadku oskarżonychD. S.iM. C.zastosował przepisart. 435 k.p.k., zgodnie z którym sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że obniżenie granic zagrożenia karą pozbawienia wolności (po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.), jak również porównywalność okoliczności z zakresu wymiaru kary, dotyczących z jednej stronyA. L.,M. L.iP. P.(których obrońcy wnieśli apelacje), z drugiej zaśD. S.iM. C.(których obrońcy wyroku nie zaskarżyli), uzasadniały stosowne obniżenie kar pozbawienia wolności również co do dwóch ostatnich osób. Dobrodziejstwaart. 435 k.p.k.nie zastosowano wobecS. G.. Pomimo bowiem, że w jego przypadku podstawę prawną rozstrzygnięcia uzupełniono oart. 4 § 1 k.k., co pociągnęło zmianę granic zagrożenia karą pozbawienia wolności, to jednak należało uznać, że ustalone prawidłowo przez Sąd Okręgowy okoliczności obciążające (długi okres dystrybucji narkotyków, ich ilość i różnorodność oraz dotychczasowa karalność), uzasadniały wymierzenie kary pozbawienia wolności surowszej od tej, którą orzeczono wobec części współoskarżonych, pełniących w zorganizowanej grupie przestępczej rolę dilerów narkotykowych.
Obniżając kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt 2 wyroku wobecA. B.,M. N.iR. S.z 6 do 5 lat pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny uwzględnił zarzuty rażącej niewspółmierności kary, podnoszone w apelacjach ich obrońców. Niezależnie bowiem od faktu, że czyn ten stanowił zbrodnię, nadto niezależnie od okoliczności obciążających, prawidłowo ustalonych przez Sąd Okręgowy, nie można było nie dostrzec, iż produkcja narkotyków, pomimo sumarycznie znacznej ilości wytworzonych tabletek ekstazy, nie odbywała się na tak dużą skalę, aby można było mówić o produkcji masowej. Przeciwnie – miała ona charakter prymitywny, chałupniczy, o czym świadczą chociażby ustalenia w przedmiocie używanych pras do wyciskania tabletek i ich niedostatecznej wydajności. Oczywiście również tak przebiegający wyrób znacznej ilości narkotyków nosi w sobie bardzo wysoki ładunek społecznej szkodliwości, niemniej jednak wcześniej wskazane okoliczności nakazywały miarkowanie orzeczonych w tej części kar pozbawienia wolności. Kary, o których mowa, okazały się rażąco niewspółmiernie surowymi również w zestawieniu z karami za przypisanyA. B.,M. N.iR. S.czyn w postaci udziału w obrocie znaczną ilością narkotyków. Czyn ten wprawdzie jest występkiem, a nie zbrodnią, lecz jego przedmiotem są na tyle znaczne ilości marihuany i amfetaminy (odpowiednio 25 kg i 12 kg), że nie ma dostatecznego uzasadnienia dla nadmiernego różnicowania wymiaru kar w obu tych wypadkach. Stąd też koniecznym okazało się obniżenie wobec wymienionych wyżej trzech oskarżonych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec nich za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniido lat 5.
Bezzasadnymi okazały się zarzuty rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.,M. N.iR. S.odnośnie kar orzeczonych w punkcie 1 wyroku oraz przez obrońcówA. L.iM. L.odnośnie kar orzeczonych w punktach 24, 25 i 30 wyroku. Jak już bowiem wskazano wyżej, kary te obniżono ze względu na zmianę granic ustawowego zagrożenia (po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.), a w wymiarze orzeczonym przez Sąd Apelacyjny nie rażą one surowością, gdy weźmie się pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych, polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości narkotyków (pkt 1 i 25 wyroku) i udziale w zorganizowanej grupie przestępczej (pkt 24 i 30 wyroku), nadto gdy uwzględni się znaczny stopień zawinienia oskarżonych.
Sąd odwoławczy nie podzielił oceny obrońcyM. L., iż wykonanie przez niego kary grzywny jest nierealne. Przede wszystkim orzeczenie grzywny za występek z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii było obligatoryjne, a nie zostało wykazane, by jej wymiar był rażąco, niewspółmiernie wysoki w stosunku do możliwości zarobkowych oskarżonego. Nie ma wprawdzie podstaw by wątpić, że w okresie tymczasowego aresztowania i bezpośrednio potemM. L.nie osiągał dochodów, lecz biorąc pod uwagę odległość czasową między tymczasowym aresztowaniem a orzeczeniem grzywny, niewątpliwie dysponował wieloma możliwościami podjęcia pracy zarobkowej i osiągnięcia dochodów, tym bardziej, że miał już doświadczenie w prowadzeniu zakładu produkcyjnego.
Motywy zaniechania orzeczenia o warunkowym zawieszeniu kary pozbawienia wolności wobecA. L.iM. L.sądad quemzaprezentował w części VII niniejszego uzasadnienia.
W judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Przedmiotowe uchybienie nie dotyczy zatem każdej różnicy w ocenie surowości lub łagodności kary między sądem orzekającym a sądem odwoławczym, lecz jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka.
Akceptacja przez sądad quempowyższego poglądu musiała skutkować uznaniem, że kary orzeczone we wskazanych wyżej przypadkach – po obniżeniu przez Sąd Apelacyjny - nie zasługują na miano surowych w stopniu tak jaskrawym, jak wymaga tego przepisart. 438 pkt 4 k.p.k.Ponownego podkreślenia bowiem wymaga znaczny stopień narażenia tymi przestępstwami dóbr prawem chronionych w postaci zdrowia społeczeństwa oraz porządku publicznego (zob. w tej kwestii wcześniejsze rozważania).
V.
motywy nieuwzględnienia pozostałych zarzutów podnoszonych w apelacjach obrońców oskarżonych
Poza zmianami wyroku omówionymi w części III niniejszego uzasadnienia, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do postulowanych przez obrońców dalej idących zmian wyroku lub jego uchylenia. Poniżej wskazane zostaną motywy nieuwzględnienia poszczególnych zarzutów podnoszonych przez obrońców.
V.1.motywy nieuwzględnienia zarzutów obrazyart. 404 § 2 k.p.k.,art. 374 § 1 k.p.k.iart. 376 § 1 k.p.k., podnoszonych w apelacji obrońcyA. L.;
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazy przepisu postępowaniaart. 404 § 2 k.p.k., poprzez naruszenie zasady prowadzenia rozprawy odroczonej od początku.
Apelujący ma rację, iż w kilkunastu przypadkach w protokole rozprawy odroczonej brak jest postanowień o prowadzeniu jej w dalszym ciągu na podstawieart. 404 § 2 zdanie 2 k.p.k.W zdecydowanej większości z protokołów tych wynika, że na terminach rozprawy, z których pochodzą, nie prowadzono żadnych czynności merytorycznych, a rozprawę odraczano (na ogół z powodu niedoprowadzenia części oskarżonych). Jedynie w dwóch przypadkach – na terminach rozprawy odroczonej w dniach 08.07.2008 r. i 12.04.2012 r. – kontynuowano postępowanie dowodowe przy braku postanowienia o prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu.
W ocenie sądu odwoławczego uchybienie, o którym mowa wyżej, nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia, a więc nie było takim, o jakim mowa wart. 438 pkt 2 k.p.k.
Przede wszystkim błąd Sądu Okręgowego niewątpliwie nie polegał na naruszeniu zasady prowadzenia rozprawy odroczonej od początku, gdyż w toku postępowania sąd ten wielokrotnie podczas terminów rozprawy odroczonej wydawał postanowienia o zastosowaniu wyjątku przewidzianego wart. 404 § 2 zdanie 2 k.p.k., tym samym wielokrotnie dając wyraz swojemu stanowisku o braku podstaw do prowadzenia rozprawy od początku. Nie ma zatem racjonalnego powodu by zakładać, że w dniach 08.07.2008 r. i 12.04.2012 r. doszło do celowego naruszenia zasad prowadzenia postępowania (np. poprzez błędną wykładnięart. 404 § 2 k.p.k.), a uzasadnionym jest wniosek, że wskutek przeoczenia sąd orzekający nie wydał postanowienia, potwierdzającego skorzystanie z możliwości wyjątkowego prowadzenia rozprawy odroczonej w dalszym ciągu. Uchybienie to ma charakter względnej przyczyny odwoławczej, a zatem może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku tylko wtedy, gdy wpłynęło na jego treść i to na niekorzyść oskarżonego (podobnie: SA w Krakowie w wyroku z dnia 10 października 2013 r., II AKa 111/13, KZS 2013/12/43). W niniejszej sprawie apelujący nie wykazał, by opisana wadliwość miała charakter uchybienia, o jakim mowa wart. 438 pkt 2 k.p.k., tj. aby brak postanowienia o prowadzeniu rozprawy odroczonej w dalszym ciągu w jakikolwiek sposób negatywnie wpłynął na sytuację procesową oskarżonego. W szczególności nie może ulegać wątpliwości, iż oskarżony i jego obrońca mieli świadomość, że intencją sądu orzekającego jest kontynuowanie rozprawy, skoro na innych terminach rozprawy sąd ten wielokrotnie wydawał stosowne postanowienie. Protokoły rozpraw, w czasie których nie wydano postanowienia na podstawieart. 404 § 2 zdanie 2 k.p.k., nie wskazują przy tym, by brak ten został sądowi przez obrońcę lub oskarżonego zasygnalizowany, co mogłoby świadczyć, że mają oni jakiekolwiek wątpliwości co do stanowiska tego organu w omawianej kwestii.
Ustaliwszy, że brak postanowienia o prowadzeniu rozprawy odroczonej w dalszym ciągu nie wynikał z wadliwego zastosowania lub wadliwej wykładni przepisuart. 404 § 2 k.p.k., a jedynie z przeoczenia, które nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, Sąd Apelacyjny przystąpił do rozważań w kwestii, czy za uchybienie uznać można szerokie (na przestrzeni niemal całego postępowania) stosowanie przez Sąd Okręgowy wyjątku, przewidzianego treściąart. 404 § 2 zdanie 2 k.p.k.
Przed odniesieniem się do argumentów apelującego należy wyrazić przekonanie, że organizacja postępowania przed sądem pierwszej instancji musi nasuwać zastrzeżenia, gdyż poza terminami rozprawy w latach 2007 i 2008, terminy pozostałe wyznaczano nazbyt rzadko, a przy tym przygotowanie rozprawy uznać należy za niedostateczne, skoro wiele jej terminów musiano odroczyć ze względu na brak doprowadzenia części oskarżonych lub brak dowodów doręczenia wezwań niektórym (nieobecnym) z nich. Apelujący ma rację, iż przeprowadzenie kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów nastąpiło na samym początku postępowania sądowego, które zakończyło się niemal po 6 latach. Należy jednak zauważyć, że przesłuchania świadków realizowano w całym przebiegu postępowania, a stosunkowo niewielka częstotliwość tych czynności była wynikiem czynników obiektywnych. Obrońca nie wykazał przy tym, jaki konkretnie negatywny wpływ miał określony sposób prowadzenia procesu na sytuację oskarżonego, a poprzez to jaki mógł być wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia. Tymczasem wykazanie tych okoliczności jest warunkiem uznania, że mamy do czynienia z przyczyną odwoławczą, przewidzianą wart. 438 pkt 2 k.p.k.(podobnie: postanowienie SN z dnia 1 lipca 2010 r., IV KK 150/10, OSNwSK 2010/1/1361).
Oceny powyższej nie zmienia argument obrońcy o podnoszeniu przez sąda quonietrafionego argumentu, upatrującego uzasadnienia dla prowadzenia rozprawy odroczonej w dalszym ciągu w zasadach ekonomiki procesowej. Należy wprawdzie zgodzić się z apelującym, iż uzasadnienia postanowień wydanych w niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy na podstawieart. 404 § 2 k.p.k.są częściowo niefortunne, ale nie ma to wpływu na ocenę o braku negatywnych konsekwencji prowadzenia rozprawy w dalszym ciągu. Pomimo bowiem, że sąd pierwszej instancji zawarł w motywach swoich orzeczeń zbędne stwierdzenia, to nie może ulegać wątpliwości, że przedmiotowe decyzje procesowe były dopuszczalne w świetle przepisu, na podstawie którego je wydano.
Za bezzasadny uznał sąd odwoławczy zarzut obrazy przepisówart. 374 § 1 k.p.k.iart. 376 § 1 zd. 1 k.p.k.poprzez ich niezastosowanie w sytuacji wzywania, a nie tylko zawiadamiania, oskarżonegoA. L.(ale także współoskarżonych) na kolejne rozprawy, co świadczyć może o istnieniu, zdaniem sądu, potrzeby uczestniczenia oskarżonego w rozprawie, a jednocześnie przeprowadzaniu rozpraw pod nieobecność oskarżonego, a także faktycznego prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego, pomimo braku podjęcia w tym przedmiocie stosownej decyzji procesowej. Odpierając powyższy zarzut Sąd Apelacyjny prezentuje pogląd analogiczny do wyrażonego wyżej, dotyczącego zarzutu obrazyart. 404 § 2 k.p.k.Oto bowiem również w przypadku rozprawy z dnia 12.04.2012 r. doszło niewątpliwie do zwykłego przeoczenia, polegającego na zaniechaniu wydania postanowienia, związanego z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem części oskarżonych, w tymA. L.. Odrzucić należy możliwość (nie podnosi tego zresztą apelujący), by uchybienie polegało na wadliwej wykładni prawa. Intencją sądu orzekającego było niewątpliwie zastosowanie reguły przewidzianej wart. 376 § 2 k.p.k., skoro przepis ten na innych terminach rozprawy stosował wielokrotnie.
Apelujący nie wykazał, czy i ewentualnie na jakiej zasadzie, omawiane zaniechanie Sądu Okręgowego, mogło wpłynąć na treść orzeczenia w sposób niekorzystny dla oskarżonego. Wywody w tej części uzasadnienia apelacji mają charakter ogólny i abstrakcyjny, a pozbawione są jakiegokolwiek przełożenia na konkretną sytuację procesową, związaną z czynnościami podejmowanymi przez sąda quow dniu 12.04.2012 r. Apelujący nie podjął próby wykazania, że niestawiennictwo oskarżonego na wskazanym terminie było usprawiedliwione ani próby wykazania, że przeprowadzenie określonych dowodów pod nieobecność oskarżonego spowodowało uszczerbek w zakresie jego prawa do obrony. Tym samym sąd odwoławczy nie znajduje podstaw do uznania, że omawiana wadliwość uzasadniała uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.
V.2.rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów obrazyart. 413 k.p.k.
Zarzuty obrazyart. 413 k.p.k.podniesione zostały w apelacji prokuratora i zostały uwzględnione (zob. rozważania w części II niniejszego uzasadnienia).
W przedmiocie zarzutów obrazy tego samego przepisu, podnoszonych w apelacjach obrońcyA. L., sądad quemzważył, co następuje.
Odnosząc się do zarzutu 4 apelacji obrońcyA. L.sąd odwoławczy nie podziela oceny apelującego, iż doszło do obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegającej na opisie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowym znamionom tego czynu poprzez brak wskazania, iż zorganizowana grupa przestępcza o charakterze zbrojnym, w której działanie zarzucono oskarżonemu, miała na celu popełnianie przestępstw (art. 65 § 1 k.k.), co miało uniemożliwiać przypisanie oskarżonemu czynu w postaci przypisanej przez sąd.
Apelujący słusznie dostrzegł, że w opisie czynu przypisanegoA. L.w punkcie 25 wyroku (a także w opisach większości czynów przypisanych pozostałym oskarżonym) sądmeritiużył sformułowania – cyt: „działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym”, podczas gdy wart. 65 § 1 k.k.mowa jest o popełnieniu przestępstwa – cyt.: „działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa”, zaś wart. 65 k.k., przyjętym w niniejszej sprawie przez sądad quempo zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.o popełnieniu przestępstwa – cyt.: „działając w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnianie przestępstw”.
Pomimo powyższej rozbieżności Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do dokładnego określenia przypisanych oskarżonym (w tymA. L.) czynów, co czyni zadość dyspozycjiart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.Na poparcie tej oceny należy przywołać dwa argumenty.
Po pierwsze – nie ma konieczności dosłownego, literalnego przytaczania brzmienia przepisu, jeżeli z językowego punktu widzenia nie może budzić wątpliwości jakiego rodzaju czyn i jak kwalifikowany przypisano oskarżonemu. W judykaturze dopuszcza się przy tym zastępowanie słów ustawy nazywających poszczególne znamiona przestępstwa w taki sposób, by opis czynu odpowiadał znaczeniu wszystkich znamion ustawowych konkretnego przestępstwa (podobnie wyrok SN z dnia 24 czerwca 2013 r., V KK 435/12, publ. LEX nr 1331400). Dopuszcza się również używanie języka ogólnego a niekoniecznie ściśle prawnego, byle tylko odpowiadał on pełnemu zespołowi znamion przewidzianych w przepisie określającym dany typ czynu zabronionego (podobnie postanowienie SN z dnia 5 grudnia 2013 r., II KK 212/13, publ. LEX nr 1403871). Wreszcie nie uznaje się za błąd posłużenia się w opisie czynu sformułowaniami równoważnymi językowo względem znamion ustawowych, jak i takie zwerbalizowane przedstawienie działania oskarżonego, które w sposób nie pozostawiający wątpliwości odpowiada treści poszczególnych znamion przypisanego mu przestępstwa albo w drodze nieodpartego logicznego wnioskowania świadczy o wyczerpaniu konkretnego elementu składającego się na ustawowy obraz określonego czynu zabronionego (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 16 stycznia 2014 r., II AKa 397/13, publ. LEX nr 1428051).
Po drugie – w opisie czynu przypisanegoA. L.wpunkcie 24wprost wskazano nie tylko na cel grupy, jakim było popełnianie przestępstw (użyto liczby mnogiej zgodnie z dyspozycjąart. 65 k.k., przyjętego po zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.), ale dodatkowo wymieniono konkretne przestępstwa, stanowiące przedmiot działania grupy. Ta sama zależność dotyczy czynów zabronionych, przypisanych jako popełnione w warunkachart. 65 k.k.innym oskarżonym, przy czym w przypadkuA. B.,M. N.,R. S.iA. W.występki zart. 258 § 2 k.k.przypisano w sprawie III K 95/07 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy (odpis prawomocnego wyroku w tej sprawie ujawniono podczas rozprawy przed sądem odwoławczym).
W konkluzji należało przyjąć, iż nie doszło do podnoszonego przez obrońcę uchybienia.
W przedmiocie zarzutu 1 a) apelacji obrońcyT. S.sąd odwoławczy uznał, że jego rozpoznanie byłoby bezprzedmiotowe (art. 436 k.p.k.), gdyż w części dotyczącej tego oskarżonego wyrok został uchylony ze względu na obrazęart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.(zob. część I niniejszego uzasadnienia).
V.3.motywy nieuwzględnienia zarzutów obrazyart. 424 k.p.k.
Zarzuty obrazyart. 424 k.p.k.podniesione zostały w apelacjach obrońcówA. B.,M. N.,R. S.,A. L.,R. K. (1),M. L.,P. P.,T. S.iJ. J.. Poza dwiema ostatnimi z wymienionych apelacji (omówionymi w części I niniejszego uzasadnienia), zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.
W omawianym zakresie apelujący mają rację co do tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie może być uznane za wzorcowe, głownie dlatego, że zawarte w nim rozważania nie mają charakteru rozbudowanego, poszerzonego lub pogłębionego, a motywy poszczególnych rozstrzygnięć podano w sposób stosunkowo zwięzły. Poza jednak fragmentami uzasadnienia dotyczącymi oskarżonychR. K. (1),T. S.iJ. J.(zob. rozważania w części I niniejszego uzasadnienia), opisana wadliwość uzasadnienia nie ma takiego nasilenia, by koniecznym było uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania
Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, iż ustalenia faktyczne przedstawione w części motywacyjnej wyroku skazującego muszą być poparte taką argumentacją, aby można było zweryfikować, czy zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przypisanych mu czynów. O trafności rozstrzygnięcia nie decyduje przy tym treść uzasadnienia wyroku, lecz - przede wszystkim - materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. W ramach kontroli odwoławczej wyroku jego uzasadnienie stanowi jedynie punkt wyjścia do zbadania trafności rozstrzygnięcia. Przyjmuje się, że tak jak uzasadnienie sporządzone zgodnie z wymaganiamiart. 424 k.p.k.nie może tuszować wad wyroku, który nie ma podstaw w zebranym w sprawie materiale dowodowym, tak też - z drugiej strony - wadliwie sporządzone uzasadnienie nie przesądza o konieczności korekty części dyspozycyjnej wyroku. Uzasadnienie jest wprawdzie integralną częścią orzeczenia i ma istotne znaczenie chociażby dla możliwości odpierania przez strony twierdzeń sądumeritipo to, by przekonać sąd odwoławczy o wadliwości rozstrzygnięcia, nadto treść uzasadnienia warunkuje możliwość przeprowadzenia kontroli poprawności rozumowania sądu pierwszej instancji przez sąd odwoławczy, jednakże jeżeli drugi z tych organów może dokonać merytorycznej oceny trafności zarzutów apelacyjnych w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.(zob. wyrok SN z 05.03.1984 r., I KR 6/84, publ. OSNKW 1984/11-12/ poz. 128; wyrok SN z 07.04.2004 r., VKK 239/03, publ. LEX nr 109462).
Oceny powyższej nie zmieniają poszczególne argumenty podnoszone w apelacjach obrońców oskarżonych.
ObrońcaA. B.ma rację, iż Sąd Okręgowy nie odniósł się do faktu, że świadekE. W.(właściciel garażu, w którym produkowano tabletki ekstazy) nie potwierdził w zeznaniach, aby kiedykolwiek widział w nim tego oskarżonego, przy czym sądmeritiograniczył się do stwierdzenia, że oskarżony jest niewiarygodny, gdyż odmiennie wyjaśniali pomawiający. Zgodnie z zaprezentowanym wyżej stanowiskiem co do wpływu niedostatków uzasadnienia wyroku na konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku, sądad quemstwierdza, że zarówno przeprowadzone jak i ujawnione przez Sąd Okręgowy dowody uzasadniały uznanie pomówienia za dowód wiarygodny (zob. szczegółowe rozważania w tym przedmiocie w części V. 4 niniejszego uzasadnienia), zaś ocena ta nie mogła ulec zmianie wskutek treści zeznań świadkaE. W., których stosowną ocenę sąd odwoławczy zawarł w części V. 4. niniejszego uzasadnienia.
Wbrew argumentowi obrońcyM. N.z uzasadnienia wyroku wynika, że ilość narkotyków ustalono na podstawie wyjaśnień niektórych oskarżonych oraz – częściowo zeznań świadków. Na s. 8, 11 oraz 13 – 15 uzasadnienia sąda quow sposób konkretny wskazał na masę (w kilogramach) lub ilość (liczbę sztuk tabletek) narkotyków, a także na konkretne dowody, na których oparł poszczególne ustalenia. Problemem jest więc nie tyle prawidłowość pisemnego uzasadnienia w tej części, lecz odpowiedź na pytanie, czy słusznym jest zarzut (sformułowany przez obrońcęA. B.) ustalenia w przedmiocie ilości narkotyków bez ich zabezpieczenia (a przy tym oględzin, ekspertyzy i ważenia), lecz na podstawie tylko i wyłącznie osobowych źródeł dowodowych. W tej kwestii Sąd Apelacyjny zajął stanowisko w części V. 5. d) niniejszego uzasadnienia.
Nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty obrońcyR. S., iż uzasadnienie wyroku jest zbyt lakoniczne, gdyż co do tego oskarżonego ogranicza się ono do kilku krótkich fraz. Już bowiem sam opis stanu faktycznego jest stosunkowo obszerny (s. 1 – 22), a w części tej wielokrotnie wskazywano na konkretne zachowania oskarżonego i dowody, na podstawie których ustalenia te poczyniono. Sąd orzekający omówił również odrębnie w uzasadnieniu podstawowe dowody, obciążająceR. S.w postaci wyjaśnieńT. P. (1)(s. 51 – 52),A. G.(s. 52) iD. G.(s. 52), nadto w postaci zeznań świadków anonimowych nr(...)(s. 35) i nr(...)(s. 36) iD. T.(s. 46) oraz przytoczył motywy odmowy dania wiary wyjaśnieniom oskarżonychA. B.iM. N., również w zakresie dotyczącym czynów zarzucanych jako popełnione wspólnie zR. S.(s. 50 – 51). Uzasadnienie zawiera także syntetyczne wskazanie motywów uznania, żeR. S.należał do kierownictwa zorganizowanej grupy przestępczej (s. 54 – 55 uzasadnienia).
W kwestii zarzucanego przez obrońcę braku ustaleń co do przypisanej oskarżonemu ilości narkotyków aktualność zachowują oceny dotyczące analogicznego zarzutu, podnoszonego w apelacji obrońcyM. N.(zob. wcześniejsze rozważania, jak też rozważania w części V. 5. d) niniejszego uzasadnienia.
W efekcie nie było podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącejR. S.utrudniało odniesienie się do motywów sądu lub kontrolę instancyjną.
Wbrew argumentacji obrońcyA. W.zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, między zaskarżonym wyrokiem a jego uzasadnieniem nie zachodzi sprzeczność, mająca polegać na rozbieżności w ustaleniu okresów udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, a opisem czynu przypisanego w niniejszej sprawie. Oskarżonemu przypisano w pkt 4 wyroku popełnienie przestępstwa udziału w obrocie znaczną ilością narkotyków w okresie od stycznia do grudnia 2001 roku, co koresponduje z ustaleniami na s. 18 – 19 uzasadnienia. Z kolei ustalenia na s. 1 uzasadnienia nie są sprzeczne z opisem występku zart. 258 § 2 k.k.przypisanegoA. W.wyrokiem III K 95/07 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy. W tej ostatniej kwestii zob. również rozważania w części V. 5. c) niniejszego uzasadnienia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony przez obrońcęA. L.zarzut obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.iart. 7 k.p.k., mającej polegać na poczynieniu ustaleń faktycznych w sposób dowolny, nieoparty na dowodach, a także na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną orzeczenia i prześledzenie motywów, którymi kierował się sąd pierwszej instancji ferując wyrok.
Do części zarzutu, dotyczącej obrazyart. 7 k.p.k.sąd odwoławczy odniesie się w części V. 4 niniejszego uzasadnienia. Odpierając poszczególne argumenty apelującego, podważające zgodność uzasadnienia wyroku z treściąart. 424 k.p.k.należało stwierdzić, co następuje.
Nie do końca zrozumiałe są argumenty apelującego o braku wykazania przez sądmeritiokoliczności, świadczących o świadomej, umyślnej przynależności oskarżonego do – cytując apelację - „związku przestępczego o charakterze zbrojnym, mającego na celu popełnianie przestępstw”, skoro oskarżonemu przypisano udział w „zorganizowanej grupie”, a nie w „związku” w rozumieniuart. 258 § 2 k.k.w zw. zart. 258 § 1 k.k.
Sąd Apelacyjny za wystarczający uznaje sposób argumentacji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie przypisaniaA. L.popełnionych czynów, w tym zamiaru udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i świadomości, iż ma ona charakter zbrojny. Sąd orzekający, po przytoczeniu w uzasadnieniu ustaleń faktycznych co do tego oskarżonego (s. 19 - 20), omówił w niezbędnym zakresie podstawowe obciążające go dowody w postaci wyjaśnieńT. P. (1)(s. 51 – 52),A. G.(s. 52) iD. G.(s. 52), nadto w postaci zeznań świadka anonimowego nr(...). Syntetyczną ocenę tych dowodów zawarto s. 60 – 61, zaś na s. 52 – 53 uzasadnienia Sąd Okręgowy jako powód odmowy dania wiary wyjaśnieniomA. L.wskazał ocenę, iż stanowią one próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Stąd uzasadnienie wyroku w omawianej części dawało jasny obraz rozumowania, jakie przeprowadził sąd
    a quo. Co zaś do prawidłowości tego wnioskowania zob. szerzej w części V. 4 niniejszego uzasadnienia odnośnie dowodu w postaci wyjaśnień współoskarżonych, zaś w części V. 5. e) odnośnie kwestii dowodów na świadomość udziałuA. L.(i innych oskarżonych) w zorganizowanej grupie przestępczej o „charakterze zbrojnym”.
Sądad quemnie podziela oceny obrońcy o wystąpieniu uchybienia w postaci obrazyart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek rozważań co do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Rozważania te znajdują się bowiem na s. 54 – 66 uzasadnienia (co doA. L.na s. 61). Są wprawdzie stosunkowo lakoniczne, lecz oddają istotę oceny dokonanej w tej mierze przez sąd orzekający. Rozważań w przedmiocie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku nie dyskwalifikuje przy tym ani to, że zawierają one oczywiście wadliwe stanowisko sądua quona s. 55 w przedmiocie niezastosowaniaart. 4 § 1 k.k.(co trafnie dostrzegł apelujący), ani też fakt, że w przypadku czynów przypisanychA. L.konieczne było poprawienie kwalifikacji prawnej przez sąd odwoławczy. Korekta wyroku nie oznaczała bowiem w tym wypadku zmiany w obrębie typu przypisanych przestępstw, lecz sprowadzała się do zastosowania korzystniejszego dla oskarżonego, poprzedniego stanu prawnego, co zresztą obrońca postulował w uzasadnieniu środka odwoławczego.
Sądad quemnie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia sformułowanego przez obrońcęM. L.w sposób bardzo ogólny, niepopartego szczegółową argumentacją zarzutu – cyt.: „naruszeniaart. 424 k.p.k.”. Również bowiem w przypadku tego oskarżonego uzasadnienie w sposób wystarczający określa motywy, jakimi kierował się sąd orzekający. Co zaś do ich trafności zob. rozważania w częściach V. 4 oraz V. 5. d) oraz V. 5. e) niniejszego uzasadnienia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony w apelacji obrońcaP. P.zarzut obrazyart. 424 k.p.k., mającej polegać na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie okoliczności sąd miał na względzie przy przyjęciu, iż oskarżonyP. P.dopuścił się zarzucanych mu czynów, a także polegającej na nieprzeprowadzeniu w uzasadnieniu szczegółowej analizy zebranych w sprawie dowodów w zakresie w jakim wskazują zdaniem sądu na sprawstwo oskarżonego.
Nie jest prawdą, że wyjaśnienia pomawiających nie zostały poddane cyt. z apelacji: „jakiejkolwiek procesowej analizie lub ocenie, co uniemożliwiało odniesienie się do wyroku”. Sąd orzekający, po przytoczeniu w uzasadnieniu ustaleń faktycznych co do tego oskarżonego (s. 15 - 16), omówił w niezbędnym zakresie podstawowe obciążające go dowody w postaci wyjaśnieńT. P. (1)(s. 51 – 52) iD. G.(s. 52). Syntetyczną ocenę tych dowodów zawarto s. 53, zaś na s. 64 uzasadnienia Sąd Okręgowy ocenił jako powód odmowy dania wiary wyjaśnieniomP. P.wzajemną zgodność relacjiT. P. (1)iD. G.. Taka treść pisemnych motywów wyroku – aczkolwiek niewątpliwie lakoniczna – dawała podstawę do podjęcia przez obrońcę próby ich zakwestionowania. Oto bowiem przy znajomości powodu dania przez sąd orzekający wiary wyjaśnieniomT. P. (1)iD. G.(tj. wzajemnej zgodności) nie było przeszkód do podjęcia się przez obrońcę wykazania, że z taką zgodnością w istocie nie mamy do czynienia. Nie jest również prawdą, aby cyt.: „pomówieniu nie przeciwstawiono dowodu z wyjaśnień oskarżonych, nie przyznających się do winy”. Skoro bowiem sąda quoz jednej strony dostrzegł fakt nieprzyznania sięP. P.do winy, z drugiej wskazał na konkretny powód dania wiary pomówieniom ze strony dwóch współoskarżonych, to z pewnością te ostatnie „przeciwstawił” wyjaśnieniom oskarżonego.
Co do trafności ocen zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zob. rozważania w części V. 4., w części V. 5. b) oraz w części V. 5. e) niniejszego uzasadnienia. W części V. 4. sąd odwoławczy zaprezentuje stanowisko w przedmiocie prawidłowości dokonanej w niniejszej sprawie oceny dowodu z pomówienia, również w kontekście twierdzeńP. P.co do konfliktu zT. P. (1).
Podsumowując tę część rozważań należy zatem stwierdzić, że wskazana na wstępie wadliwość uzasadnienia, wyrażająca się stosunkowo lakoniczną formą prezentacji poszczególnych fragmentów rozważań, nie miała wpływu na treść orzeczenia, gdyż uzasadnienie sporządzone zostało po wydaniu wyroku, a nie zawiera ono błędów logicznych lub innych, mogących świadczyć o oczywiście wadliwym procesie rozumowania sądumeriti.
Wadliwość uzasadnienia nie stała również na przeszkodzie ani skutecznemu wyrażeniu przez apelujących argumentacji przeciwnej, ani też nie uniemożliwiała kontroli instancyjnej orzeczenia, gdyż zostało ono wydane w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), co pozwalało zarówno stronom, jaki i sądowiad quemodtworzenie toku rozumowania sądua quo,i to nawet w tych fragmentach, w których organ ten nie zaprezentował motywów rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący.

      V.4.

     motywy nieuwzględnienia zarzutów nieprawidłowej oceny głównych dowodów oskarżenia, a w szczególności wyjaśnieńT. P. (1),A. G.iD. G., stanowiących tzw dowód z pomówienia.
Wbrew stanowisku obrońców podstawowe dowody oskarżenia w niniejszej sprawie noszą zasadnicze, wypracowane przez judykaturę i doktrynę cechy, które winy znamionować tzw pomówienie wiarygodne.
Po pierwsze- sąda quotrafnie przyjął, że skoro pomawiającyT. P. (1)iD. G.obciążyli również sami siebie, a nie tylko przerzucali odpowiedzialność na współoskarżonych, to nie było obawy, że zmierzali do skierowania czynności organów ścigania przeciwko tym osobom, być uchronić się w ten sposób przed odpowiedzialnością.
Po drugie- nie budzi wątpliwości ocena sądua quo, że pomówienia ze stronyT. P. (1)iD. G.znajdowały potwierdzenie w innych dowodach. Przede wszystkim trafną jest ocena sądu pierwszej instancji, że były one zgodne ze sobą wzajemnie, pomimo, że wypowiadali się oni wielokrotnie, niezależnie od siebie, nie mając żadnej możliwości uzgodnienia wersji wydarzeń, przy czym w wielu elementach zbieżnie relacjonowali zdarzenia i identyfikowali uczestniczące w nich osoby. Należy przy tym podkreślić dwie istotne okoliczności. Pierwszą z nich jest brak możliwości uzgodnienia wspólnej wersji przezT. P. (1)iD. G., albowiem pierwszy z nich od początku postępowania pozostawał na wolności (nie licząc zatrzymania), zaś drugi został tymczasowo aresztowany. Druga z okoliczności polega na braku jakichkolwiek podstaw do uznania, że powodem zgodnego pomówienia ze stronyT. P. (1)iD. G.były niedozwolone zachowania funkcjonariuszy organów ścigania, albowiem nie ma na tę okoliczność żadnych dowodów, a argumentów tej treści nie podnoszono w apelacjach. Wreszcie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje fakt, żeT. P. (1)w czasie pierwszego przesłuchania po zatrzymaniu nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k. 633 – 635), gdyż po upływie krótkiego czasu złożył wyjaśnienia potwierdzające ustalony stan faktyczny, które konsekwentnie podtrzymywał do końca postępowania.
Powołane wnioski sądu orzekającego są prawidłowe, gdyż nie przekraczają granic oceny swobodnej, pozostając zwłaszcza w zgodzie z tą zasadą doświadczenia życiowego, która nakazuje odrzucenie możliwości o przypadkowej zbieżności relacji dwóch osób, przesłuchiwanych niezależnie od siebie, nie mających możliwości uprzedniego uzgodnienia treści zeznań lub wyjaśnień.
Odnotowania wymaga, że dowodowym potwierdzeniem wiarygodności pomówień są inne dowody, w tym częściowo wyjaśnieniaA. G.iM. C., nadto zeznania świadkówD. T.iA. T., zeznania świadków anonimowych nr(...)oraz częściowo zeznania świadkówM. W.,J. O.,T. P. (2),P. B. (2)iW. N., a także dokumentacja z czynności potwierdzających wskazane przezT. P. (1)miejsce ukrycia maszyny – tabletkarki oraz wskazane przezM. C.miejsce ukrycia broni palnej.
Po trzecie- pomówienia współoskarżonych przezT. P. (1)iD. G.były spontaniczne, gdyż każdorazowo ich pierwsze relacje zostały przedstawione wkrótce po zatrzymaniu, a nie po upływie czasu umożliwiającego uknucie intrygi. Dotyczy to równieżT. P. (1), który wprawdzie początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił złożenia wyjaśnień (k. 633 – 635), ale już w czasie kolejnego przesłuchania zmienił wyjaśnienia na obciążające zarówno jego samego, jak i współoskarżonych (k. 661 – 665). Obaj pomawiający byli zatem konsekwentni od początku postępowania, a oceny tej nie podważa incydentalna zmiana postawyT. P. (1)krótko po przedstawieniu mu zarzutów.
Po czwarte- słuszną jest ocena sądu pierwszej instancji, że przedmiotowe pomówienia pochodziły osób o tyle bezstronnych, że nie został wykazany powód fałszywego pomówienia.
Wbrew stanowisku obrońców, za powód taki nie może być uznane posiadanie przez pomawiających statusu oskarżonego, co do którego zachodzą warunki przewidziane wart. 60 § 3 k.k.Sądad quemnie podziela w szczególności oceny, że w sytuacji, gdy świadek koronny lub oskarżony, chcący skorzystać z dobrodziejstwaart. 60 § 3 k.k., mają obowiązek wyjawić wszystkie okoliczności związane z przestępczą działalnością, to występuje po ich stronie motywacja do obciążania przypadkowych, niezwiązanych z działalnością przestępczą osób. Upatrywanie takiej motywacji po stronie pomawiających nie jest trafne, gdyż ewentualne zachowanie, polegające na obciążaniu przypadkowych osób, nie dawałoby im żadnych korzyści, skoro nie tylko stawiałoby pod znakiem zapytania możliwość uniknięcia lub złagodzenia odpowiedzialności (a to wobec możliwości stwierdzenia fałszu w ich relacjach), ale również narażałoby ich na odpowiedzialność karną za fałszywe oskarżenie.
W związku z powyższym sąd odwoławczy wyraża zapatrywanie, że z faktu, iżT. P. (1)iD. G.przyjęli postawę generalnie ukierunkowaną na „współpracę” z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, nie sposób wyciągać wniosku, że w tym celu prezentowali wersje fałszywe, ukierunkowane na bezpodstawne, niezgodne z faktami obciążenie niewinnych osób. „Współpraca”, o której mowa, nie polega bowiem na dowolnym, uznaniowym wskazywaniu przez pomawiającego na określone czyny osób pomawianych, lecz - przede wszystkim, czego osoby „współpracujące” są świadome - na podawaniu faktów możliwych do zobiektywizowania w drodze przeprowadzenia innych dowodów. Gdyby więc pomawiający działali z założeniem fałszywego pomówienia jak największej liczby osób, postawa taka zostałaby niewątpliwie szybko wykryta, a w efekcie uzyskanie przez nich jakichkolwiek dobrodziejstw procesowych byłoby wątpliwe. Nie sposób również nie dostrzec, żeT. P. (1)iD. G.- skoro już zdecydowali się na „współpracę” z policją i prokuraturą - mogli mieć obawy, że ewentualne zniekształcenie przez nich jakichkolwiek faktów, mogłoby zostać poczytane za próbę manipulacji, która wyjdzie na jaw np. dzięki relacjom innych osób, a w konsekwencji uniemożliwi im uzyskanie uniknięcia lub złagodzenia odpowiedzialności karnej.In concretozatem pomówienia nie mogły być traktowane jako przejaw dążenia do uniknięcia kary lub nadzwyczajnego jej złagodzenia „za wszelką cenę”, a co najwyżej za przejaw obawy, że zatajenie chociażby części prawdy starania te unicestwi. Skoro zaś wnioskowanie to znajdowało potwierdzenie w braku motywu do fałszywego pomówienia (o czym dalej) oraz - częściowo - w innych dowodach, to dokonanej przez sąda quooceny nie sposób uznać za błędną.

    Po piąte– pomówienia były generalnie konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w postępowaniu przygotowawczym. O braku konsekwencji nie świadczy fakt, że niektóre okoliczności relacjonowane były tylko przez jednego z pomawiających, przy czym podkreślenia wymaga, że w części, w której sąd odwoławczy utrzymał wyrok Sądu Okręgowego w mocy, generalnie mamy do czynienia ze zgodnymi co do zasady wyjaśnieniamiT. P. (1)iD. G., zaś w części, gdzie takiej zgodności zabrakło (a więc w zakresie pomówień skierowanych przeciwkoT. S.iJ. J.), wystąpiła uzasadniona m. in. tą okolicznością konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Po szóste– brak jest podstaw do uznania pomówień za realizowane z premedytacją obciążanie oskarżonego przez osoby wielokrotnie karane, dobrze obeznane z mechanizmami procesu karnego. Wprawdzie bowiem pomawiający mieli już doświadczenia jako oskarżeni w sprawach karnych, niemniej jednak żaden rzeczowy argument nie wskazuje, aby z premedytacją wykorzystali tę swoją wiedzę w celu fałszywego obciążenia współoskarżonych. Skoro bowiem pomawiający dokonali również samooskarżenia, a ich relacje znajdowały potwierdzenie w innych dowodach (w tym były wzajemnie zgodne), to nie sposób mówić o jakiejkolwiek manipulacji przez nich materiałem dowodowym. Ponownego podkreślenia wymaga przy tym, że to zasadnicza zgodność obu pomówień prowadziła do wniosku o wykluczeniu możliwości, że mamy do czynienia tylko i wyłącznie z wersją fałszywą, będącą wynikiem kalkulacji obliczonej na wprowadzenie w błąd policji, prokuratury lub sądu.
Wreszcie -po siódme- Sąd Okręgowy, oceniając wiarygodność pomówień, brał pod uwagę, czy informacje uzyskane w drodze pomówień zostały przyznane przez pomówionego. Na aprobatę zasługuje stanowisko sądua quo, iż fakt, że pomawiani od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów, nie mógł być podstawą do odmowy dania wiary pomawiającym, a to z uwagi na realną możliwość, iż postawa części oskarżonych, polegająca na zaprzeczaniu zarzutom, jest wyłącznie przyjętą przez nich linią obrony.
***
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów i argumentów prezentowanych w przedmiocie powyższych okoliczności w apelacjach obrońców, Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Nie zasługiwały podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.,M. N.iR. S.zarzuty i argumenty, mające świadczyć, iż pomówienia nie zostały w niniejszej sprawie poparte innymi dowodami, względnie, że dowody te nie zasługiwały na wiarę. Jak już bowiem wskazano wyżej, obciążające oskarżonych wyjaśnieniaT. P. (1)iD. G.korespondowały ze sobą wzajemnie oraz znajdowały potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniachA. G.iM. C., nadto w zeznaniach świadkówD. T.iA. T., zeznaniach świadków anonimowych nr(...)oraz częściowo w zeznaniach świadkówM. W.,J. O.,T. P. (2),P. B. (2)iW. N., a także w dokumentacji z czynności potwierdzających prawdziwość wskazania przezT. P. (1)miejsca ukrycia maszyny – tabletkarki oraz prawdziwość wskazania przezM. C.miejsca ukrycia broni palnej. W efekcie twierdzenia obrońcówA. B.o skazaniu na podstawie – cyt.: „pomówień, które nie zostały w żaden sposób poparte dowodami bezpośrednimi” orazM. N., iż pomówienie nie zostało zweryfikowane i poparte innymi dowodami, nie odpowiadają realiom niniejszej sprawy.
Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony w apelacji obrońcyA. B.argument o braku rozważenia przez Sąd Okręgowy kwestii, że świadekE. W.nie potwierdzał obecnościA. B.lub osób z kierownictwa zorganizowanej grupy przestępczej w garażu, w którym produkowano narkotyki, co miało podważać wyjaśnieniaT. P. (1)na tę okoliczność. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, iż w świetle ustaleń Sądu Okręgowego cyt.: „(...) oskarżeniB.,S.iN.nie brali bezpośredniego udziału w produkcji. Finansowali przedsięwzięcie, wyznaczali dostawy, zapewniali zbyt towar. Zlecali produkcję konkretnych ilości tabletek” (s. 9 uzasadnienia), zaś „E. W., w którego garażu produkowano tabletki, nie był wtajemniczony w produkcję”, a gdy się zorientował, żeT. P. (1)iD. G.wytwarzają tabletki, wyjaśniono mu, że są to sterydy dla sportowców (s. 10 uzasadnienia). Sąd Okręgowy przyjął więc, że produkcja tabletek ekstazy dokonywana była konspiracyjnie, z zachowaniem pozorów legalnej działalności. Przy takich ustaleniach oczywistym jest, że nawet jeżeliA. B.,M. N.lubR. S.przybywali do garażu, to na tyle sporadycznie i z zachowaniem takich reguł ostrożności, by nie wiązano ich z działalnością przestępczą. Oczywistym jest również, żeE. W., będąc właścicielem garażu nie był w stanie w sposób permanentny obserwować osób, które do niego przychodzą, tym bardziej, że jako oficjalny powód wynajmu pomieszczenia podano mu prowadzenie działalności z zakresu naprawy samochodów, co uzasadniało ewentualne wizyty klientów warsztatu.
W podsumowaniu powyższego fragmentu rozważań Sąd Apelacyjny przyjął, że okoliczność, czyA. B.,M. N.lubR. S.odwiedzali garaż, w którym produkowano tabletki ekstazy, czy też nie, nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, podobnie jak ocena przyczyn, dla którychE. W.nie potwierdził obecności wymienionych wyżej osób w garażu. Za prawidłowe, odpowiadające regule oceny swobodnej uznać należy przy tym ustalenia, żeA. B.,M. N.iR. S.nie bywali w miejscu produkcji narkotyków (s. 9 uzasadnienia), skoro zajmując najwyższe pozycje w zorganizowanej grupy przestępczej, z zasady koordynowali jej działania, nie biorąc osobistego udziału w ich realizacji.
Nie sposób zgodzić się z obrońcąA. B., iż Sąd Okręgowy ograniczył się do stwierdzenia, że oskarżony jest niewiarygodny, gdyż odmiennie wyjaśniali pomawiający. Jak już bowiem wskazano w części
V. 3. niniejszego uzasadnienia, pomimo pewnych mankamentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jego lektura nie pozostawiała wątpliwości, iż motywem odmowy dania wiary wyjaśnieniom oskarżonych, nie przyznających się do winy było uznanie za wiarygodne szeregu dowodów oskarżenia, w tym dowodów z wyjaśnień współoskarżonych. To więc głównie wielość i wzajemna zgodność dowodów obciążającychA. B.,M. N.iR. S., a nie tylko sam fakt, że wersje pomawiających i pomawianych różniły się, spowodował przypisanie wskazanym oskarżonym przez Sąd Okręgowy zarzucanych im czynów. Należy powołać się przy tym dodatkowo na niedostatecznie wyeksponowany przez sąd

    a quo, aczkolwiek zasygnalizowany w uzasadnieniu fakt, że osoby pomawiane miały interes w zaprzeczaniu pomówieniom, albowiem niewątpliwie zmierzały do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Nie zasługiwały podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.iM. N.zarzuty oparcia się o zeznania braciT., które nie zasługiwały na wiarę. Sąd odwoławczy aprobuje oceny zeznań świadkówD. T.na s. 46 orazA. T.na s. 47 – 48 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Argument obrońcy przeciw tej ocenie, iż świadkowie ci niektóre okoliczności znali ze słyszenia lub z gazet nie podważa faktu, że w znacznie szerszym zakresie ich zeznania korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonychT. P. (1),A. G.iD. G.. To, że świadkowie w zeznaniach oprócz okoliczności stwierdzonych osobiście, powoływali się również na te zasłyszane, nie może więc dyskwalifikować ich relacji, tym bardziej, że w realiach zorganizowanej grupy przestępczej informacje o jej działalności nie stanowią wiedzy powszechnie dostępnej, co uzasadnia „wypełnianie luk” w posiadanych informacjach informacjami uzyskanymi przez świadków w sposób pośredni. Skoro jednak w niniejszej sprawie uzupełnienia te dotyczyły kwestii drugorzędnych, a w swojej zasadniczej wymowie zeznania świadkówD. T.iA. T.potwierdzają relacjeT. P. (1)iD. G., zawierające okoliczności stwierdzone przez tych oskarżonych osobiście (ze względu na ich zadania w grupie), to z pewnością mamy do czynienia ze dowodami wzajemnie spójnymi i uzupełniającymi się.
Wadliwości powyższej oceny nie dowodzi podnoszona w apelacji okoliczność, iżD. T.iA. T.występowali w różnych sprawach Prokuratury Apelacyjnej wL., przy czym co najmniej dwa procesy z ich udziałem zakończyły się uniewinnieniem. Po pierwsze bowiem apelujący nie wykazał, aby w procesach, na które się powołuje, to treść zeznań lub postawa braciT.zadecydowały o określonej treści rozstrzygnięciu sądu. Po drugie – gdyby nawet tak było, to zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej, przewidzianą wart. 8 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, rozpoznający niniejszą sprawę, nie był związany z rozstrzygnięciem innego sądu, chociażby zapadło ono po przeprowadzeniu częściowo tych samych dowodów. Samodzielność o której mowa, z pewnością była w niniejszej sprawie uzasadniona, skoro zeznania świadkówD. T.iA. T.nie stanowiły podstawowego dowodu oskarżenia, lecz zaledwie jeden z większej liczby dowodów potwierdzających wiarygodnośćT. P. (1)iD. G.. Ostatnia ze wskazanych okoliczności nakazywała podważenie skuteczności argumentu, iżA. T.był leczony w szpitalu psychiatrycznym i stwierdzono u niego schizofrenię. Nawet bowiem jeśli istotnie tak było, to dowód z jego zeznań nie miał charakteru odosobnionego, w związku z czym sądmeritinie ograniczył się tylko i wyłącznie do jego analizy, a poddał ocenie kompleks dowodów, zasadnie eksponując ich wzajemną zgodność.
Nietrafnym jest pogląd obrońcyR. S.o przekroczeniu przez sąd orzekający granic oceny swobodnej poprzez uznanie, że pewne różnice między wersjami podawanymi przezT. P. (1),D. G.iA. G.nie mają znaczenia dla ich wiarygodności. Jak już bowiem wskazano, trzon wyjaśnień wymienionych osób jest zgodny, co zdaje się potwierdzać apelujący, dostrzegając jedynie (podobnie jak sąd

    meriti) wyłącznie „pewne różnice”, a nie rozbieżności o charakterze zasadniczym. Sąd odwoławczy wyraża przy tym zapatrywanie, iż niewielkie, drugorzędne różnice między wersjami prezentowanymi przez członków zorganizowanej grupy przestępczej, podejmujących w dłuższym okresie czasu wiele czynności wykonawczych w różnej konfiguracji osobowej, są w pełni uzasadnione. Nie sposób bowiem wymagać od tego rodzaju świadka lub oskarżonego pamięci fotograficznej, oddającej wszelkie, nawet te mniejszej wagi, okoliczności, z zachowaniem dokładnej chronologii wydarzeń. Stąd też ocena sądu

    a quo, że pewne mankamenty w sposobie zapamiętania faktów przez osoby pomawiające są w pełni uzasadnione, jest oceną odpowiadającą tej z zasad doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.), zgodnie z którą zdolność zapamiętywania jest wypadkową wielu czynników, poczynając od predyspozycji indywidualnych, poprzez rodzaj zapamiętywanych wydarzeń, aż do okoliczności, które mogą zdolność zapamiętania ograniczyć lub wyłączyć.
Nie zasługiwały na uwzględnienie podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.,M. N.iR. S.argumenty, mające świadczyć, iżT. P. (1)iD. G.mieli określone powody do fałszywego pomówienia tych oskarżonych.
Po pierwsze należy zgodzić się z apelującymi, iż sąd orzekający nie wyraził w uzasadnieniu wyroku wprost stanowiska co do prezentowanej przez oskarżonych linii obrony, zgodnie z którąT. P. (1)iD. G.mieli konkretne powody do fałszywego obciążeniaA. B.,M. N.iR. S.. Okoliczność ta jednak w ocenie Sądu Apelacyjnego nie wyłącza możliwości dokonania kontroli instancyjnej, albowiem ocena dowodów dokonana przez sąd

    meritijest na tyle rzeczowa i jednoznaczna, że zbadanie jej trafności poprzez zestawienie z argumentacją apelujących nie nastręcza żadnych realnych trudności.
Na wstępie należy wskazać, że w apelujący podnieśli następujące argumenty, mające świadczyć o wadliwości przedmiotowej oceny:

-

obrońcaA. B.powołał się na wyjaśnienia oskarżonego, iż jest pomawiany ze względu na konflikty z pomawiającymi,

obrońcaM. N.stwierdził, że pomawiający mieli interes w pomawianiu oskarżonego ze względu na konflikt z nim, a ponadto zmierzali do uzyskania jak najniższych sankcji (co do tej ostatniej okoliczności zob. wcześniejsze rozważania sąduad quem),

obrońcaR. S.podniósł, iżT. P. (1)stwierdził w postępowaniu przygotowawczym, że ma doA. B.,M. N.iR. S.pretensje, że jego i innych (np.D. G.) wykorzystywali do popełniania przestępstw, z których następnie sami czerpali największe zyski, a zapominali o nim (jak i np. oM. U.) w chwili, gdy ci zostali pozbawieni wolności; w ocenie obrońcy te słowa - cyt.: „świadczą o negatywnym, a może nawet wrogim nastawieniuT. P. (1)do oskarżonego”; zatem – jak podnosi obrońca w apelacji -T. P. (1)czuł się od dawna niedoceniany w organizacji przestępczej; stąd po zatrzymaniu chcąc skorzystać z dobrodziejstwaart. 60 k.k.przekazywał jak najwięcej szczegółów, umniejszając swoją rolę; apelujący wskazał również, że oskarżonyA. B.kilkukrotnie stwierdzał, że taki właśnie był motyw pomówień ze strony trzech współoskarżonych;

obrońcaP. B. (1)podniósł, że jest fałszywe pomawiany ze względu na konflikt międzyT. P. (1)orazD.iA. G., a jego ojcemA. B..

A. B.w piśmie z dnia 25.07.2013 r. (k. 11515 – 11523 akt) podniósł, że sąd orzekający nie zweryfikował zeznań świadków oskarżenia, a tymczasem ich pomówienia są fałszywe z następujących powodów:

-

A. G.pomawia go, gdyż został skazany w 2003 r. za sprawę narkotykową wT.(ma o to pretensje razem zJ. O., również wówczas skazanym),

J. O.jest winien oskarżonemu od 2000 r. znaczną sumę pieniędzy, co potwierdził przed sądem,

D. G.jest winien oskarżonemu 300.000. zł (z tytułu pożyczki z udokumentowanego źródła),

w 2004D. G.okradł firmę oskarżonego orazfirmę (...), którą osk. zarządzał,

im dłużej oskarżony pozostaje w zakładzie karnym, tym dłużejD. G.nie musi oddawać mu pieniędzy,

T. P. (1)rości sobie pretensje do przychodów z działalności gospodarczej oskarżonego; był on w zmowie zD.iA. G.; oskarżony nie podjął proponowanej przezT. P. (1)dystrybucji narkotyków; okradzenie firm oskarżonego potwierdzają świadkowieM. T.,G. H.,J. B.oraz nie przesłuchana w tej sprawieB. B..

Odnosząc się krytycznie do tak sformułowanych argumentów należy wskazać na następujące okoliczności.
Po pierwsze – apelujący iA. B.wskazali na wielość powodów, dla którychT. P. (1)iD. G.mieli dopuścić się fałszywego pomówienia, takich jak: uniknięcie spłaty długu względemA. B., odmowa przezA. B.podjęcia się proponowanej przezT. P. (1)dystrybucji narkotyków, żal doA. B.,M. N.iR. S.z powodu niedoceniania ich wkładu w działalność grupy przestępczej, chęć skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Żadna z powyższych przyczyn rzekomo fałszywego pomówienia nie może być jednak uznana za prawdziwą w sytuacji, gdyT. P. (1)iD. G.zostali zatrzymani, a następnie przesłuchani w okolicznościach, które uniemożliwiały im uzgodnienie wspólnej wersji. Nawet więc gdyby przyjąć, że zadłużenie względemA. B.czy też żal do niego z powodu niedoceniania ich „ułatwiły” im obciążenie go, np. pozbawiając w tej mierze skrupułów wynikających z wieloletniej znajomości, to nie sposób uznać, że pomówili go w sposób fałszywy, niezgodny z faktami.
Po drugie – fałszywe pomówienia mają główne źródło w rzekomym konflikcie między pomawiającymi aA. B., a apelujący nie wskazali na powód, dla którego miało dojść do fałszywego pomówienia również oskarżonychM. N.iR. S.. Potwierdza to prawdziwość faktów podawanych przezT. P. (1)iD. G., albowiem gdyby celem ich działania była zemsta naA. B., nie mieliby żadnego racjonalnego powodu do obciążenia pozostałych dwóch oskarżonych.
Po trzecie – nielogicznym jest argumentA. B., iż – cyt.: „im dłużej pozostaje w zakładzie karnym, tym dłużejD. G.nie musi oddawać mu pieniędzy”. Nie sposób bowiem wskazać, jaką konkretnie przeszkodę w dochodzeniu przezA. B.zwrotu długu stanowi pozbawienie go wolności.
Po czwarte – argument, iż powodem pomówieniaA. B.,M. N.iR. S.przezT. P. (1)było niedocenianie go w grupie przestępczej (podniósł to obrońcaR. S.) jest o tyle nielogiczny, że nie wyjaśnia przyczyn rzekomo fałszywego pomówienia ze stronyD. G.. Apelujący ma przy tym rację, żeT. P. (1)w toku śledztwa sam przyznał, że czuł się źle traktowany przez współoskarżonych, lecz należy zwrócić uwagę, że wersja ta zakłada, iż grupa przestępcza w istocie funkcjonowała. Innymi słowy, skoroT. P. (1)wyraził pretensje doA. B.,M. N.iR. S., że – cytując apelację – „(...) jego i innych (np.D. G.) wykorzystywali do popełniania przestępstw, z których następnie sami czerpali największe zyski, a zapominali o nim”, to niezależnie od potwierdzenia negatywnego stosunku do współoskarżonych, potwierdził jednocześnie, że wykonywał ich polecenia, co koresponduje z ustaleniami o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej.
Po piąte – jak już wskazano wcześniej, chęć skorzystania przez pomawiających z dobrodziejstwaart. 60 k.k.nie uzasadnia oceny, że złożyli fałszywe wyjaśnienia, skoro ich wersje znajdowały potwierdzenie w innym materiale dowodowym. Potwierdzenie to nie ulega istotnemu osłabieniu wskutek podniesienia przezA. B., iżA. G.został skazany w 2003 r. za sprawę narkotykową wT.i ma o to pretensje razem zJ. O., również wówczas skazanym, nadto żeJ. O.jest winien oskarżonemu od 2000 r. znaczną sumę pieniędzy, co potwierdził przed sądem, okoliczności te bowiem nie uzasadniają pomówienia przez wymienione osoby równieżR. S.iM. N..
Reasumując powyższe sąd odwoławczy uznał, że prezentowana przez oskarżonych linia obrony (skonkretyzowana wyłącznie przezA. B.), zgodnie z którą są fałszywie pomawiani przezT. P. (1)iD. G., jest ze wskazanych wyżej przyczyn oczywiście niewiarygodna. Stąd też podnoszone w tej mierze w apelacjach argumenty nie mogły zostać uznane za skuteczną przeciwwagę dla ocen dokonanych przez Sąd Okręgowy.
Stanowisko Sądu Apelacyjnego w przedmiocie podnoszonej przez obrońcęA. B.sprzeczności zaskarżonego wyroku z treścią ujawnionych podczas rozprawy odwoławczej wyroków Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w sprawach III K 142/05 i III K 95/07 zawarto w części V. 5. c) niniejszego uzasadnienia.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty i argumenty podnoszone w apelacji obrońcy oskarżonegoA. W..
Wbrew stanowisku obrońcy nie doszło do obrazy przepisuart. 410 k.p.k.poprzez niewskazanie rozstrzygnięcia, przypisującego oskarżonemu sprawstwo występku zart. 258 § 2 k.k.Zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej (art. 8 § 1 k.p.k.) Sąd Okręgowy dokonał w tym zakresie samodzielnych ustaleń faktycznych (zob. s. 1 oraz 3 – 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Korespondują one przy tym z treścią wyroku w sprawie III K 95/07 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, którym przypisano oskarżonemu udział w zorganizowanej grupie przestępczej (odpis wyroku ujawniono podczas rozprawy odwoławczej).
Niezasadnym jest zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Przepis ten nie jest bowiem adresowany do stron procesowych, lecz do organu prowadzącego postępowanie, nakładając na niego powinność tłumaczenia na korzyść oskarżonego wszelkich wątpliwości, które okazały się niemożliwe do usunięcia na podstawie przeprowadzonych dowodów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, aby Sąd Okręgowy powziął tego rodzaju wątpliwości, w związku z czym badanie trafności orzeczenia należało przeprowadzić jedynie na płaszczyźnie prawidłowości zastosowania przepisuart. 7 k.p.k.
Oceny, które doprowadziły sąd orzekający do przypisaniaA. W.popełnienia zarzucanego mu czynu, miały niewątpliwie charakter swobodnych. Przede wszystkim opierały się one o wszelkie przeprowadzone dowody, w tym kluczowy dla rozstrzygnięcia dowód z wyjaśnieńT. P. (1)iD. G.. Te ostatnie były wspierane innymi dowodami, o czym szerzej we wcześniejszych rozważaniach. Godzi się jedynie podkreślić, że o udziale w popełnieniu przestępstwaA. W., w tym dysponowaniu przez niego bronią palną, wprost zeznawał świadek koronny nr(...), a pomówienia ze stronyT. P. (1)iD. G.potwierdzały również zeznania świadkaD. T.i zeznania świadka anonimowego nr(...). W wyjaśnieniachA. W.oraz apelacji jego obrońcy nie podnoszono przy tym, aby mogły istnieć – chociażby potencjalne – motywy do fałszywego pomawiania go przez współoskarżonych.
O swobodnym charakterze oceny sądua quow omawianym zakresie świadczy również osadzenie jej w zasadach prawidłowego rozumowania, a także we wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego. Świadczą o tym fragmenty rozważań na s. 51 i 55 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Pomimo ich stosunkowo lakonicznego charakteru nie można mieć wątpliwości, że motywem przypisaniaA. W.sprawstwa odnośnie przypisanego mu czynu było przekonanie sądumeriti, iż wzajemna zgodność pomówień ze stronyT. P. (1)iD. G., potwierdzonych innymi dowodami, w sposób nieodparty nasuwała wniosek o zasadności oskarżenia. Jest to rozumowanie logiczne, a jednocześnie zgodne z tą z zasad doświadczenia życiowego, zgodnie z którą nie sposób uznać za fałszywe pomówienia, jeżeli nie istnieją ku takiemu fałszowi konkretne, dostrzegalne powody.
Apelujący nie ma racji, że na s. 51 uzasadnienia doszło do sprzeczności, skoro na podstawie pomówieńA. W.uznany został za filar grupy, a tymczasem z innych ustaleń wynika, że nie brał udziału w produkcji narkotyków lub obrocie nimi. Przywołany argument obrońcy oparto na częściowo fałszywych przesłankach, albowiem nie jest prawdą, aby sąda quoustalił, żeA. W.nie brał udziału w obrocie narkotykami. Przeciwnie bowiem ustalenia takie znajdują się nie tylko na s. 51 i 55, ale również w opisie ustalonego stanu faktycznego na s. 18 – 19 pisemnych motywów wyroku. Wobec zatem ustalenia, że oskarżony zajmował wysoką pozycję w zorganizowanej grupie przestępczej (co prawomocnie przypisano mu również w sprawie III K 95/07), a jego rola polegała na udziale w obrocie znaczną ilością narkotyków, uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia należało uznać za wewnętrznie spójne, nie noszące cech sprzeczności.
Stanowisko Sądu Apelacyjnego w przedmiocie podnoszonej przez obrońcęA. W.sprzeczności zaskarżonego wyroku z treścią ujawnionych podczas rozprawy odwoławczej wyroków Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w sprawach III K 142/05 i III K 95/07 zawarto w części V. 5. c) niniejszego uzasadnienia.
Nie zasługiwała na uwzględnienie ocena obrońcy, iż – cyt.: „nawet przy przyjęciu dwóch incydentalnych kontaktów z grupą trudno uznać, by oskarżony był jej członkiem, tym bardziej, że nie miał żadnych szczególnych zadań i nie był podporządkowany kierownictwu, skoro po miesiącu mógł odejść”. Przede wszystkim ustalenia na s. 18 – 19 zaskarżonego wyroku nie dają podstawy do przyjęcia „dwóch incydentalnych kontaktów”A. W.z grupą. Prawdą jest – i do tego sprowadza się istota przypisanego oskarżonemu w niniejszej sprawie czynu – żeA. W., w ramach obrotu znaczną ilością narkotyków, brał udział trzykrotnie (a nie jak przyjął apelujący dwukrotnie) w przekazywaniu ustalonych ilości tabletek ekstazy, lecz ustalenia te nie pozostają w opozycji wobec innych, w świetle którychA. W.zajmował się „dystrybucją narkotyków w grupie przestępczej” oraz „współpracował z grupą od początku” (s. 18 uzasadnienia). Nie są one również sprzeczne z opisem przypisanego oskarżonemu prawomocnie w sprawie III K 95/07 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy występku zart. 258 § 2 k.k.
Apelujący nie ma racji, że przypisanie oskarżonemu „dwukrotnego” (wyżej sądad quemwykazał, że na s. 18 – 19 uzasadnienia mowa jest o trzech takich przypadkach) wskazania odbiorców narkotyków nie zostało poparte dowodami. Wprawdzie bowiem na s. 15 uzasadnienia Sąd Okręgowy ustalił, że dilerów wybierali M.N., A.B.iR. S., a na s. 35, że dystrybucją narkotyków miał się zająć(...), jednakże wysunięta przez obrońcę teza, że – cyt.: „nikt oA. W.jako dilerze nie wspomina”, jest fałszywa. Przeczą jej ustalenia sądumeritina s. 18 – 19 uzasadnienia, w których zawarto – co już wyżej wykazano – konkretne zadania realizowane w grupie przezA. W.. Co zaś do dowodów na poparcie tych ustaleń wyżej wskazano już na prawidłowość oceny, odnoszącej się do „dowodów z pomówienia” i dowodów je wspierających.
W konkluzji powyższego fragmentu rozważań Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów podnoszonych w apelacji obrońcyA. W..
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podnoszone w apelacji obrońcyA. L..
Do zarzutu obrazyart. 424 k.p.k.sąd odwoławczy odniósł się w części V. 3. niniejszego uzasadnienia.
W kwestii obrazyart. 7 k.p.k.należy na wstępie wskazać, że apelujący nie wykazał, by dokonana przez sąd
    meritiocena nie została poparta analizą całego zgromadzonego materiału dowodowego. Na aprobatę zasługują zamieszczone w uzasadnieniu ustalenia co do faktów (s. 19 - 20), a także oceny co do dowodów obciążającychA. L.w postaci wyjaśnieńT. P. (1)(s. 51 – 52),A. G.(s. 52) iD. G.(s. 52), nadto w postaci zeznań świadka anonimowego nr(...). Zasadniczych zastrzeżeń nie budzi syntetyczna ocena dowodów (s. 60 – 61), ani wskazany przez sąd
    a quopowód odmowy dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego (s. 52 – 53). Stąd powtórzenia wymaga, że uzasadnienie wyroku dawało czytelny obraz rozumowania, jakie przeprowadził Sąd Okręgowy.
Nie jest zasadnym argument apelującego o braku wskazania okoliczności, jakie przesądziły o przynależności oskarżonego do „związku przestępczego o charakterze zbrojnym, mającego na celu popełnianie przestępstw”, podczas gdy sądmeritiwinien ustalić i wyjaśnić, skąd wynikają poczynione ustalenia i w oparciu o jakie materiały zostały dokonane. W tym zakresie szczegółowe stanowisko sądu odwoławczego zaprezentowano w części V. 5. e) niniejszego uzasadnienia, odnosząc się jednocześnie do analogicznych zarzutów, podnoszonych w apelacjach obrońców innych oskarżonych.
Nie jest trafnym zarzut braku ustalenia, jakie miejsce w hierarchii „związku” miał zajmować oskarżony, czyje polecenia realizował uczestnicząc w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych i substancji psychoaktywnych, a także, czy wykonując przypisane zachowania działał w ramach „związku przestępczego”. Na s. 15 uzasadnienia Sąd Okręgowy czytelnie wskazał, jaka była rola dilerów narkotykowych w grupie przestępczej oraz od kogo i w jakich okolicznościach otrzymywali oni polecenia. Z kolei na s. 19 uzasadnienia wskazano, na czym konkretnie polegało zachowanie przypisaneA. L.w pkt 25 wyroku. W każdym z tych przypadków sądmeritiwskazał na konkretne dowody, na których oparł poczynione ustalenia. Stąd też pogląd obrońcy, iż mamy do czynienia z brakiem ustaleń, nie jest uprawniony w świetle pisemnych motywów wyroku.
Nie jest zasadnym zarzut braku wyjaśnienia, z jakich powodów przyznano walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychD. G.,T. P. (1)i świadka anonimowego nr(...), a jednocześnie odmówiono jej oskarżonemuL.poprzez ograniczanie się do stwierdzeń, iż treść zeznań wskazanych osób jest zgodna z ustalonym przez Sąd Okręgowy stanem faktycznym, podczas gdy brak jest przekonującej argumentacji i oceny dokonanej we wzajemnym powiązaniu wskazanych środków dowodowych i przeprowadzenia ich analizy, prowadzącej do spójnych i niezbitych wniosków o sprawstwie oskarżonego co do zarzucanych mu czynów. Kwestia wiarygodności dowodu z pomówienia zaprezentowana została przez Sąd Apelacyjny w części V. 4 niniejszego uzasadnienia co do pomówienia przezT. P. (1)iD. G..
Odnosząc się do zastrzeżeń apelującego, dotyczących oceny dowodu z zeznań świadka anonimowego nr(...), sąd odwoławczy aprobuje stanowisko sądua quozaprezentowane na s. 35 – 36 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Sąd

    ad quemnie podziela stanowiska obrońcy, zaprezentowanego na s. 18-19 apelacji. Wbrew bowiem temu stanowisku powołane we wskazanej części środka odwoławczego fragmenty wyjaśnieńT. P. (1)i zeznań świadka anonimowego nr(...), stanowiły materiał dowodowy, niewątpliwie wystarczający do przypisaniaA. L.zarówno udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, jak i udziału w obrocie znaczna ilością narkotyków. Nie sposób bowiem nie dostrzec, że w wyjaśnieniachT. P. (1)w cytowanym przez obrońcę fragmencie, mowa jest o przyjeżdżaniu mężczyzny o pseudonimie(...)i odbieraniu m. in. przez niego – cyt. „(...) przeważnie kilogram lub pół kilograma amfetaminy, tyle samo marihuany (...)” i dalej o otrzymywaniu poleceń przekazania narkotyków(...)odA. B., M.N.lubR. S.oraz o rozliczaniu się(...)bezpośrednio z tymi oskarżonymi. Również świadek anonimowy nr(...)potwierdził, że znaA. L.. Tej treści dowody niewątpliwie dawały sądowi orzekającemu podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych, zamieszczonych na s. 15 i 19 uzasadnienia wyroku. Uzasadnionym było w szczególności ustalenie co do pozycjiA. L.w hierarchii grupy. Skoro bowiem otrzymywał on polecenia odA. B.,M. N.iR. S.oraz z nimi się następnie rozliczał, to z pewnością nie działał na własną rękę, poza strukturami grupy (w tej kwestii zob. ponownie ustalenia na s. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Nie sposób zgodzić się z apelującym, iż zeznania świadka anonimowego nr(...)zaprzeczają udziałowiA. L.w zorganizowanej grupie przestępczej. To, że znał onA. L.„z widzenia” nie podważa w żaden sposób wyjaśnieńT. P. (1)iD. G., wskazujących na pełnienie przezA. L.roli hurtowego odbiorcy narkotyków.
Nie zasługiwał na uwzględnienie argument o wewnętrznych sprzecznościach w wyjaśnieniach osób pomawiających, albowiem apelujący nie wskazał, jakie konkretnie sprzeczności ma na myśli, zaś Sąd Apelacyjny – co już podkreślano – stoi na stanowisku, że istotne znaczenie ma zbieżność pomówień co do okoliczności najistotniejszych, zaś różnice w kwestiach ubocznych są rzeczą naturalną i nie rzutują na ogół na ocenę wiarygodności zeznań lub wyjaśnień dwóch lub więcej osób na te same okoliczności. Co zaś szczególnie istotne –in concretoobaj pomawiający obciążyliA. L.niezależnie od siebie i nie mając możliwości uzgodnienia wspólnej wersji, nadto nie mając konkretnego motywu do ewentualnie fałszywego pomówienia (szerzej co do tych kwestii zob. cz. V. 4 niniejszego uzasadnienia).
W świetle powyższych rozważań Sąd Apelacyjny nie podziela oceny obrońcy, iż wyjaśnienia osób pomawiających są nieweryfikowalne, nie poparte przekonującymi środkami dowodowymi, a ich zwięzłość i ogólnikowość w zakresie dotyczącymA. L., nie pozwala uznać ich za dostateczną podstawę do czynienia konkluzji o sprawstwie oskarżonego co do przypisanych mu czynów.
Ze względu na zaprezentowaną ocenę sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków zawartych w apelacji obrońcyA. L., zmierzających do uniewinnienia oskarżonego, względnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty i argumenty podnoszone w apelacji obrońcyM. L..
Wbrew stanowisku obrońcy nie doszło do bezzasadnej odmowy dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której wskazywał on na mniejszą ilość środka odurzającego, w którego obrocie miał uczestniczyć, od ilości zarzucanej mu w akcie oskarżenia. Ocena dokonana w tej mierze przez sąd
    meritima charakter swobodny, zgodny z treścią przepisuart. 7 k.p.k.Apelujący ma wprawdzie rację, że oskarżony konsekwentnie twierdził, iż brał udział w przekazaniu mniejszej ilości marihuany, ale dowód z wyjaśnień oskarżonego nie był jedynym, którym sąd orzekający dysponował na tę okoliczność. Przypomnienia jedynie wymaga, że przeciwieństwo twierdzeńM. L.wynikało z wyjaśnieńT. P. (1)iD. G., na co Sąd Okręgowy powoła się na s. 20 i 53 uzasadnienia.
Nie jest trafnym argument obrońcy, że sąda quobezzasadnie oparł się na pomówieniach, gdyżT. P. (1)iD. G.cyt.: „chcieli powiększać winę oskarżonego i umniejszać swój udział w przestępstwie”. W tym względzie Sąd Apelacyjny odsyła apelującego do rozważań w części V. 4. niniejszego uzasadnienia, w której wskazano motywy uznania pomówienia za wiarygodne, w tym motywy odrzucenia możliwości, że było ono fałszywe w celu uzyskania przez pomawiających korzystnego dla nich rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosków zawartych w omawianej apelacji.
Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony w apelacji obrońcyP. B. (1)zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, iż oskarżony te posiadał broń, uczestniczył w obrocie znacznej ilości marihuany oraz pomógł swojemu ojcu uniknąć odpowiedzialności karnej poprzez wyniesienie z domu, a następnie ukrycie w lesie marihuany i broni palnej na podstawie pomówieńD. G.iT. P. (1), które przez żaden inny dowód nie zostały potwierdzone.
W części, w której obrońca zakwestionował wiarygodność pomówieniaP. B. (1)przezT. P. (1)iD. G., aktualność zachowują rozważania w przedmiocie „dowodu z pomówienia”, zaprezentowane w części V. 4. niniejszego uzasadnienia. Odnosząc się do poszczególnych tez wyrażonych przez apelującego, sądad quemstwierdza, co następuje.
Nie jest logicznym argument, że celem pomówieniaP. B. (1)przezT. P. (1)iD. G.było „utrudnienie życia” ojcuP. B. (1)-A. B.. W części V. 4. niniejszego uzasadnienia w sposób obszerny umotywowano pogląd Sądu Apelacyjnego, iż wyjaśnieniaT. P. (1)iD. G.cechuje siedem kryteriów pomówienia prawdziwego. Tamże, odnosząc się bezpośrednio do argumentacjiA. B.i jego obrońcy wykazano, że podane przez nich okoliczności nie uzasadniają oceny, żeT. P. (1)iD. G.złożyli fałszywe wyjaśnienia celem obciążeniaA. B.z powodu zemsty lub chęci uzyskania określonych korzyści. Nie powtarzając tamtych rozważań należy stwierdzić, że skoro aktualność zachowuje wcześniej zaprezentowane stanowisko w przedmiocie wiarygodności pomówienia, to – konsekwentnie – nie sposób zakładać, że te same okoliczności spowodowały fałszywe obciążenie przezT. P. (1)iD. G.również oskarżonegoP. B. (1). Przeciwnie – zgodnym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego jest wnioskowanie, iż gdyby nawet – hipotetycznie –T. P. (1)iD. G.– mieli określone „porachunki” zA. B., to mimo wszystko nie mieliby motywu do fałszywego obciążania jego syna. Szczególnie gdyby trzymać się wskazywanej przezA. B.okoliczności w postaci długu, jaki pomawiający mają mieć wobec niego, nie sposób byłoby stwierdzić korzyść możliwą do odniesienia z powodu fałszywego oskarżenia.
Oceny powyższej nie zmienia argument obrońcy, żeT. P. (1)w czasie pierwszego przesłuchania w śledztwie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak już bowiem wskazano, już w kolejnym przesłuchaniu zmienił wyjaśnienia i od tego czasu jego wersja miała charakter konsekwentny, przy czym nie można mówić o konfabulacji pomawiającego, skoro podczas pierwszego przesłuchania, nie przyznając się, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
Nietrafnym jest argument obrońcy, iżM. N.iR. S., jak również inni oskarżeni lub świadkowie, nie potwierdzili wyjaśnieńT. P. (1)iD. G.o udaniu się do domuA. B.po jego zatrzymaniu.M. N.iR. S.od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawali się do stawianych im zarzutów, w związku z czym nie sposób oczekiwać, że w tej ich linii obrony winni zrobić wyłom i potwierdzić wersję głoszoną przezT. P. (1)iD. G.. Ten sam argument dotyczy wyjaśnień innych oskarżonych, nie przyznających się do winy. Zrozumiałym jest, że wizyta w domuA. B.odbyła się bez świadków, skoro cała akcja, polegająca na ukryciu dowodów obciążającychA. B., zatrzymanego wówczas przez policję, miała charakter konspiracyjny. Powtórzenia wymaga przy tym, że walorem wyjaśnieńT. P. (1)iD. G.jest ich wzajemna zgodność, w tym wypadku polegająca na opisaniu zdarzenia w składanych wyjaśnieniach bez możliwości uzgodnienia ich między sobą, co musi świadczyć o wiarygodności pomówienia.
Stwierdzając, że w wyjaśnieniach pomawiających jest wiele sprzeczności, zaś pogląd Sądu Okręgowego, że wynikają one z upływu czasu jest nietrafny, apelujący nie wskazał na konkretne przykłady nieścisłości, mających – w jego ocenie – dyskwalifikować wiarygodność pomówienia. Nie dostrzegając z urzędu tego rodzaju istotnych nieścisłości w części dotyczącejP. B. (1), sądad quemnie podzielił omawianego w tym miejscu stanowiska obrońcy.
Nie zasługuje na uwzględnienie ocena obrońcyP. B. (1), iż oskarżony nie uczestniczył w obrocie znacznej ilości narkotyków, lecz jedynie ukrył je, chroniąc ojca, po czym przekazał je na żądanie m in.T. P. (1). Podobnie niezasadny jest pogląd obrońcy, iżP. B. (1)nie posiadał nielegalnie broni palnej, a jedynie ukrył ją, przy czym nie posiadał jej, gdyż należała do innej osoby.
Ustalone przez Sąd Okręgowy zachowanieP. B. (1)niewątpliwie wyczerpywało znamiona trzech różnych typów czynów zabronionych. Jakkolwiek bowiem impulsem do działania była chęć pomocy ojcu (ukrycia dowodów, które go obciążały), to jednak sprawny, „profesjonalny” sposób postępowaniaP. B. (1)z dowodami winy ojca świadczy, że nie był on zaskoczony rodzajem przedmiotów, które przyszło mu ukryć. Przypomnienia w tej mierze wymagają ustalenia na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż – cyt.: „P. B. (1)orientował się w przestępczej działalności ojca, wiedział gdzie są ukryte narkotyki, broń palna. W przeszłościT. P. (1)przebywając w domuA. B.był świadkiem tego, jak ten ostatni poruszał poufne tematy w obecności syna”. Skoro zatem sąd ustalił – czego apelujący wprost nie kwestionuje – żeP. B. (1)wiedział jaką działalnością zajmuje się jego ojciec, gdzie ma ukryte w mieszkaniu broń i narkotyki, jak należy postąpić w sytuacji kryzysowej i komu następnie przekazać ukryte przedmioty – to niewątpliwieP. B. (1)w sposób świadomy, umyślny, niezależnie od zamiaru utrudniania postępowania karnego, zdecydował się na krótkotrwały udział w obrocie marihuaną, czego dobitnym wyrazem było „profesjonalne” zabezpieczenie wartościowego zapasu tego środka odurzającego. Z tego samego powodu oskarżony, ukrywając broń, nie tylko utrudniał postępowanie karne, ale również zabezpieczał cenne przedmioty w postaci pistoletów itp., służące ojcu w jego działalności.
Powyższą argumentację sąduad quemwzmacnia okoliczność, żeP. B. (1)byłtempore criminis,jako osoba małoletnia, na utrzymaniu ojca, w związku z czym, orientując się w rodzaju jego działalności (zob. ponownie s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) niewątpliwie miał świadomość, że ukrycie „narzędzi pracy” ojca to nie tylko pomoc w postępowaniu karnym, ale także zabezpieczenie wartościowych przedmiotów, warunkujących powodzenie ewentualnej przyszłej, dochodowej działalności przestępczej. Innymi słowy – ukrycie przedmiotów dawało wymierne korzyści również osobiścieP. B. (1), gdyż niewątpliwie w tamtym czasie był on beneficjentem korzyści, czerpanych z działalności przestępczejA. B..
Nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty odnoszone w apelacji obrońcy oskarżonegoP. P..
Oczywiście nietrafnym jest zarzut obrazy prawa materialnego, tj.art. 258 § 2 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, iż oskarżonyP. P.wypełnił znamiona zarzucanych mu czynów zabronionych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do przypisania mu znamion czynów stypizowanych w tych artykułach (...).
Sąd Apelacyjny wyraża pogląd - zgodny z jednolitym stanowiskiem judykatury - iż podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego musi być połączone z akceptacją dotychczasowych ustaleń faktycznych, gdyż tego rodzaju uchybienie sprowadza się do wadliwej subsumcji normy prawnej do niespornego stanu faktycznego (por. np. orzeczenia SN z 24.01.2007r., II KK 256/06, z 18.01.2007r., III KK 459/06, z 09.01.2002r., V KKN 319/99, z 26.02.2009r., WA 3/09, z 29.05.2008r., V KK 89/08, z 20.11.2008r., V KK 158/08, z 02.12.2008r., III KK 230/08). Naruszenie przepisu prawa materialnego ma zatem miejsce wówczas, gdy wystąpi błąd subsumcji, a więc gdy prawidłowemu ustaleniu faktycznemu sąd przypisze niewłaściwą kwalifikację prawną, tj. nie zastosuje przepisu prawa materialnego, który ma obowiązek zastosować lub zastosuje przepis prawa materialnego, którego zastosować mu nie wolno. Jeżeli stan faktyczny nie został - zdaniem stron procesowych - należycie ustalony, to ewentualne uchybienie tego rodzaju "wyprzedza" zagadnienia oceny prawnokarnej, gdyż tej nie można prawidłowo dokonać przed ustaleniem prawdziwych okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem osądu.
Podnosząc zarzuty obrazy prawa materialnego, apelujący posłużył się argumentacją, której istotą jest próba podważenia trafności ocen dokonanych przez sąd orzekający, skoro uchybienie wskazane w zarzucie ma polegać na nieuzasadnionym przypisaniu oskarżonemu winy podczas, gdy zdaniem apelującego – cyt.: „brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do przypisania (...) znamion czynów stypizowanych w tych artykułach”. Ponieważ zatem sąda quoustalił, żeP. P.zrealizował znamiona przypisanych mu czynów, a obrońca jest zdania przeciwnego (na co wskazują również dalsze zarzuty podnoszone w apelacji), to kontroli instancyjnej należało poddać prawidłowość zastosowania przepisów postępowania oraz prawidłowość ustaleń faktycznych, uwzględniając wszakże stanowisko zaprezentowane przez apelującego na poparcie podnoszonego przez niego zarzutu obrazy prawa materialnego.
Nie jest trafnym zarzut obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającej na dowolnej i fragmentarycznej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyśćP. P., zwłaszcza w świetle dokonanej przez sąd pierwszej instancji jednostronnej i bezkrytycznej oceny jego wyjaśnień oraz wyjaśnień pozostałych współoskarżonych nieprzyznających się do winy, a także bezkrytycznej oceny wyjaśnień współoskarżonychT. P. (1)iD. G..
W części V. 4. niniejszego uzasadnienia w sposób obszerny umotywowano pogląd Sądu Apelacyjnego, iż wyjaśnieniaT. P. (1)iD. G.znamionuje siedem cech pomówienia prawdziwego. Oceny tej nie zmienia zamieszczony w uzasadnieniu apelacji pogląd, iż dowód z pomówienia należy oceniać szczególnie wnikliwie, a tymczasem Sąd Okręgowy nie odniósł się w żaden sposób do podawanego w wyjaśnieniachP. P.konfliktu zT. P. (1)(pomówienie w związku z próbą zastraszenia ze względu na rzekomo istniejący dług i namowy na rozprowadzanie narkotyków - k. 7783 akt).
W ocenie Sądu Apelacyjnego w omawianym zakresie aktualność zachowuje rozumowanie, zaprezentowane w części V. 4. niniejszego uzasadnienia, w zakresie dotyczącym wskazywanych przezA. B.powodów rzekomo fałszywego obciążania go przez współoskarżonych. Wprawdzie istotnie sąd orzekający nie wyraził w uzasadnieniu wyroku wprost stanowiska co do prezentowanej przezP. P.linii obrony, zgodnie z którąT. P. (1)miał konkretny powód do fałszywego pomówienia, jednakże okoliczność ta w ocenie Sądu Apelacyjnego nie wyłącza możliwości dokonania kontroli instancyjnej, albowiem ocena dowodów dokonana przez sąd
    meritijest na tyle rzeczowa i jednoznaczna, że zbadanie jej trafności poprzez zestawienie z argumentacją apelującego nie nastręcza żadnych realnych trudności. Argumentacja, dotycząca rzekomego konfliktu nie przekonuje przede wszystkim dlatego, że może co najwyżej tłumaczyć pomówienieP. P.przezT. P. (1). Tymczasem pierwszego z nich pomówił równieżD. G., któregoP. P.nie objął twierdzeniami o konflikcie. PonadtoT. P. (1)iD. G.pomówiliP. P.niezależnie od siebie, nie mając realnej możliwości uzgodnienia wspólnej wersji (zob. ponownie rozważania w części V. 4. niniejszego uzasadnienia), co dodatkowo podważa możliwość, że powodem rzekomo fałszywego pomówienia były nieporozumienia, o których mowa.
W świetle powyższych rozważań sądad quemwyraża przekonanie, iż pomówienie, w oparciu o które przypisanoP. P.popełnienie zarzucanych czynów, zasługiwało na wiarę niezależnie od tego, czy konflikt międzyP. P.aT. P. (1)wystąpił, czy nie. Innymi słowy – nawet jeżeli konflikt miał miejsce, to wzajemna zgodność dwóch pomówień, a także pozostałe ich cechy wskazane w części V. 4. niniejszego uzasadnienia, nie pozostawiały wątpliwości, żeT. P. (1)iD. G.przedstawili prawdziwe okoliczności, dotyczące udziałuP. P.w popełnieniu przypisanych mu czynów.
Nie zasługiwał na uwzględnienie argument apelującego, iż pomówieniu nie przeciwstawiono dowodu z wyjaśnień oskarżonych, nie przyznających się do winy. Jak już bowiem wskazano w części V. 3. niniejszego uzasadnienia, pomimo pewnych mankamentów, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozostawiała wątpliwości, iż motywem odmowy dania wiary wyjaśnieniom oskarżonych, nie przyznających się do winy, było uznanie za wiarygodne szeregu dowodów oskarżenia, w tym dowodów z wyjaśnień współoskarżonych. To więc głównie wielość i wzajemna zgodność dowodów obciążających m. in.P. P., a nie tylko sam fakt, że wersje pomawiających i pomawianych różniły się, spowodowała przypisanie temu oskarżonemu przez Sąd Okręgowy zarzucanych mu czynów. Należy powołać się przy tym dodatkowo na niedostatecznie wyeksponowany przez sąda quo, aczkolwiek zasygnalizowany w uzasadnieniu fakt, że osoby pomawiane miały interes w zaprzeczaniu pomówieniom, albowiem niewątpliwie zmierzały do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
W kwestii zarzutu obrazyart. 424 k.p.k.sąd odwoławczy wypowiedział się w części V. 3. niniejszego uzasadnienia. Nie zasługiwał podnoszony w powiązaniu z nim przez obrońcęP. P.zarzut obrazyart. 410 k.p.k., mającej polegać na – cyt.: „niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie okoliczności sąd miał na względzie przy przyjęciu, iż (...)P. P.(...) dopuścił się zarzucanych (...) czynów, a także (...) na nieprzeprowadzeniu w uzasadnieniu szczegółowej analizy zebranych w sprawie dowodów w zakresie w jakim wskazują zdaniem sądu na sprawstwo (...), zwłaszcza przy jednoczesnym braku odniesienia się do dowodów przeciwnych”. W istocie bowiem tak sformułowany zarzut odnosi się do sposobu sporządzenia uzasadnienia, a nie do podstaw wyroku, określonych wart. 410 k.p.k.Tymczasem – niezależnie od ustalonej niedoskonałości uzasadnienia – podstawę wyroku stanowił w niniejszej sprawie niewątpliwie „całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej” (art. 410 k.p.k.), czego apelujący nie kwestionował, nie wskazując w treści środka odwoławczego na konkretne przejawy nieprzeprowadzenia przez sądmeritiposzczególnych dowodów. Nie stanowi takiego przejawu brak omówienia w uzasadnieniu wersjiP. P.o konflikcie zT. P. (1), gdyż tej treści wyjaśnienia przytoczono (s. 32 uzasadnienia), co świadczy, iż były one brane pod uwagę przez sąd orzekający. Nie było w tej sytuacji przeszkód do odtworzenia toku rozumowania sądua quoi wyrażenia na tej podstawie stosownego poglądu przez sąd odwoławczy.
Niezasadnym jest zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Przepis ten nie jest bowiem adresowany do stron procesowych, lecz do organu prowadzącego postępowanie, nakładając na niego powinność tłumaczenia na korzyść oskarżonego wszelkich wątpliwości, które okazały się niemożliwe do usunięcia na podstawie przeprowadzonych dowodów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, aby Sąd Okręgowy powziął tego rodzaju wątpliwości, w związku z czym badanie trafności orzeczenia należało przeprowadzić na płaszczyźnie prawidłowości zastosowania przepisuart. 7 k.p.k.
Oceny, które doprowadziły sąd orzekający do przypisaniaP. P.popełnienia zarzucanych mu czynów, miały niewątpliwie charakter swobodnych. Opierały się one o wszelkie przeprowadzone dowody, w tym kluczowy dla rozstrzygnięcia dowód z wyjaśnieńT. P. (1)iD. G.. Te ostatnie nie były wprawdzie wspierane w omawianej części innymi dowodami, lecz – na co już wskazano – były wzajemnie zgodne i składane od początku postępowania niezależnie od siebie, bez możliwości uzgodnienia wspólnej wersji. Odrzuceniu podlegał przy tym – co już wykazano – argument o fałszywym pomawianiuP. P.przezT. P. (1)ze względu na panujący między nimi konflikt. W świetle tak postrzeganego przez sądad quemtoku rozumowania Sądu Okręgowego, oczywiście bezzasadnymi okazały się wyrażone w apelacji tezy o braku jakiegokolwiek dowodu na przynależnośćP. P.do zorganizowanej grupy przestępczej oraz braku w tej mierze jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych.
Kierując się zaprezentowana oceną, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia wniosków zawartych w apelacji obrońcyP. P..
V.5.motywy nieuwzględnienia pozostałych zarzutów podnoszonych w apelacjach obrońców oskarżonych.
a)
Przed szczegółowym odniesieniem się do podnoszonych w apelacjach obrońców zarzutów obrazy norm o charakterze naczelnych zasad postępowania karnego należy przypomnieć, że sformułowana wart. 4 k.p.k.zasada obiektywizmu określa sposób, w jaki organy prowadzące postępowaniem powinny procedować, a gwarancją jej realizacji jest instytucja wyłączenia np. sędziego (art. 40 k.p.k.iart. 41 k.p.k.), ławników (art. 44 k.p.k), prokuratora lub innych osób prowadzących postępowanie przygotowawcze (art. 47 i art. 48 k.p.k.). Skoro przedmiotem uchybień zarzucanych w środku odwoławczym mogą być tylko konkretne normy nakazujące lub zakazujące określonych czynności w określonej sytuacji procesowej to, co za tym idzie, zarzut obrazyart. 4 k.p.k.nie może, sam przez się, stanowić podstawy apelacji (por. wyrok SA w Lublinie II AKa 140/04, publ. Prok i Pr 2005/4/poz.17). Przywołane jako uzasadnienie tego zarzutu okoliczności, które nie naruszają innego przepisu postępowania, nie stanowią obrazyart. 4 k.p.k.(por. wyrok SN z 25.01.1971, IV KR 247/70 publ. OSNKW 1971/7-8/poz. 117). Wyrok ten, jeszcze pod rządami poprzedniegoKodeksu postępowania karnegozapoczątkował konsekwentną linię orzecznictwa w przedmiocie niemożności uczynienia dyrektyw o charakterze ogólnym podstawami skargi odwoławczej. Zanegowanie oceny materiału dowodowego dokonanej przez sąd pierwszej instancji i przedstawienie własnej, nie legitymizuje trafności zarzutu obrazy przepisuart. 4 k.p.k.Zatem okoliczność, że sądmeritidał wiarę tylko części dowodów przeprowadzonych na rozprawie, a te, którym wiarygodności odmówił, nie były korzystne z punktu widzenia interesów procesowych oskarżonego, nie stanowi jeszcze podstaw do skutecznego podnoszenia zarzutu obrazy przepisuart. 4 k.p.k.
Nie może również zasługiwać na uwzględnienie zarzut obrazyart. 5 k.p.k.w powiązaniu zart. 4 k.p.k.Wymaga przypomnienia, iż zastosowaniereguły in dubio pro reo, czyli nakazu rozstrzygania na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, nie może prowadzić do traktowania tychże w sposób uproszczony. Dla oceny, czy nie został naruszony ów zakaz, nie są wystarczające tego rodzaju wątpliwości zgłoszone przez obrońcę, a odnoszące się do poczynionych ustaleń faktycznych. Nakaz ten nie oznacza obowiązku wyboru przez sąd najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji, lecz stanowi zakaz kreowania niekorzystnych domniemań wówczas, gdy nie jest możliwe ustalenie faktów. Nieprawidłowa - w ocenie skarżącego - analiza materiału dowodowego nie może stwarzać podstawy do sięgnięcia po tenże przepis, którego adresatem w dodatku jest, co warte ponownego podkreślenia, sąd orzekający, a nie strona postępowania, albowiem w omawianym przepisie mowa jest o wątpliwościach, które podczas rozstrzygania sprawy powziął ten właśnie organ (por. M. Cieślak: „Polska procedura karna”, s. 342-343, wyd. PWN 1978r; post. SN z 21.07.2009r., IV KK 142/04, publ. Lex nr 519641, post. SN z 05.08.2009r, II KK 36/09, publ. OSNKW 2009/9/poz. 80; wyrok SN z 10.02.2011r., V KK 281/10, publ. OSNKW 2011/2/poz. 20). Stąd też, jeżeli pewne ustalenia faktyczne są rezultatem przyznania waloru wiarygodności tej lub innej grupie dowodów, to w sposób uzasadniony nie można mówić o naruszeniu regułyin dubio pro reo, a zastrzeżenia odnoszące się do wiarygodności konkretnych dowodów mogą być rozstrzygane jedynie w płaszczyźnie utrzymania się przez sądmeritiw granicach oceny swobodnej, zdefiniowanej wart. 7 k.p.k.
Dla skutecznego wykazania obrazyart. 7 k.p.k.niewystarczające jest stwierdzenie, iż przeprowadzona przez sąd analiza materiału dowodowego nie odpowiada oczekiwaniom oskarżonego lub jego obrońcy. Utrwalony od wielu lat jest pogląd, prezentowany zarówno w doktrynie jak i w judykaturze, że ustalenia faktyczne poczynione przez sądmeritimogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wówczas, gdyby w procesie dochodzenia do nich sąd uchybił regułom zawartym wart. 7 k.p.k., pominął dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy lub oparł się na dowodach nieujawnionych w toku przodu sądowego. Natomiast przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.gdy:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego,

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto, zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnienie wyroku

(por. wyrok SN z 20.09.2007r., SNO 57/07, publ. LEX nr 471827).
Zarzut obrazyart. 410 k.p.k.może być skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd pierwszej instancji oparł swoje orzeczenie na materialne nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału, który został ujawniony i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc także i tych, które je podważają.
W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy ujawnił i rozważył wszystkie dowody i okoliczności, przemawiające zarówno na niekorzyść jak i na korzyść oskarżonych, zaś przekonanie tego organu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych jest zgodne ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wystarczająco i przekonująco uargumentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
b)
Nieskutecznymi okazały się podnoszone w apelacjach obrońcówM. L.iP. P.zarzuty skierowane przeciwko dokonanej przez Sąd Okręgowy ocenie dowodu rzeczowego w postaci notesu prowadzonego przezT. P. (1). Pierwszy z obrońców ma wprawdzie rację, że przedmiotowy notes nie stanowił „pełnej, kompletnej księgowości, gdyż przyznał to samT. P. (1)”, zaś drugi słusznie podniósł ogólnikowość stwierdzenia, że zapiski w notesie potwierdzają wyjaśnienieT. P. (1), jednakże argumenty te nie były w stanie podważyć dokonanej przez sądmeritikompleksowej oceny materiału dowodowego.
Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, że ocena omawianego dowodu na s. 51-52 uzasadnienia zaskarżonego wyroku ma charakter nazbyt lakoniczny, lecz ani w części wyroku dotyczącejM. L., aniP. P., dowód ten nie miał znaczenia decydującego. Uzasadnienie sporządzone przez sąda quonie zawiera ustaleń, w świetle których zapisy w notesie miałyby obciążać bezpośrednio jednego z tych oskarżonych. Nie doszło w szczególności do uznania przez sąd orzekający, iż konkretnej treści zapisy w notesie dotycząM. L.lubP. P.(jak to ma miejsce np. w przypadkuD. S., co do którego sąd przyjął, że figuruje on w notesie m. in. jako(...)).
W opisanej sytuacji dowód rzeczowy w postaci notesu należy traktować tylko i wyłącznie jako dowód o tyle obciążającyM. L.iP. P., że potwierdza on wyjaśnieniaT. P. (1), korespondując z nimi w zakresie, w jakim twierdził on, iż prowadził tego rodzaju ewidencję transakcji narkotykowych. Innymi słowy – skoroT. P. (1)wyjaśniał, że uczestnicząc w obrocie narkotykami ewidencjonował (co najmniej częściowo) poszczególne transakcje i jego słowa znalazły potwierdzenie w samym fakcie istnienia dowodu rzeczowego, to sąda quonie przekroczył granic oceny swobodnej (art. 7 k.p.k.), traktując tę okoliczność jako argument potwierdzający generalną wiarygodność pomówienia, którym objęto również czyny przypisaneM. L.iP. P.. Notes stanowił bowiem istotny, obiektywny dowód, wspierający wnioski płynące z samej tylko analizy wyjaśnieńT. P. (1).
Należy dodać, że pomimo stosunkowo lakonicznego charakteru ocen zaprezentowanych przez Sąd Okręgowy na s. 51 – 52 uzasadnienia, sądad quemza niedopuszczalne uznał prowadzenie bardziej wnikliwej analizy tego dowodu, np. poprzez uzupełniające przesłuchanieT. P. (1), albowiem stanowiłoby to uzupełnienie postępowania dowodowego na niekorzyśćM. P. (2)iP. P., co przy braku apelacji prokuratora w tym zakresie naruszałoby zakaz wynikający zart. 434 § 1 k.p.k.
c)
Bezzasadnymi okazały się podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.iA. W.zarzuty, związane z rzekomą wadliwością przypisania im popełnienia poszczególnych czynów, mającą wynikać ze sprzeczności z ustaleń, dokonanych w innych postępowaniach.
Podczas rozprawy odwoławczej ujawniono odpisy wyroków Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w sprawach III K 142/05 i III K 95/07 wraz z odpisami zmieniających te orzeczenia wyroków Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.
W świetle sentencji wyroku w sprawie III K 142/05 A.B.,R. S., M.N.zostali prawomocnie skazani za udział w okresie od połowy 1999 roku do końca 2000 roku w wytworzeniu i wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości narkotyków w postaci 54.000 sztuk tabletek ekstazy, zaśA. W.został prawomocnie uniewinniony od zarzutu wprowadzania w tym samym czasie do obrotu znacznej ilości narkotyków w postaci nie mniej niż 500 sztuk tabletek ekstazy.
W świetle sentencji wyroku w sprawie III K 95/07R. S.i M.N.zostali prawomocnie skazani za założenie i kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym w okresie od roku 1997 do dnia 19.05.2004 roku,A. B.został prawomocnie skazany za udział w tej samej grupie od roku 1997 do dnia 07.04.2004 roku, zaśA. W.również za udział w tej strukturze, lecz w okresie od roku 1999 do dnia 19 maja 2004 roku.
Po ustaleniu okoliczności wynikających z powyższych, prawomocnych wyroków, Sąd Apelacyjny wyraża ogólną ocenę, iż w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem nie doszło do ponownego skazania oskarżonych za przestępstwa objęte powagą rzeczy osądzonej.
ObrońcaA. B.nie ma racji wywodząc, że skoro przypisany oskarżonemu w sprawie III K 95/07 okres udziału w zorganizowanej grupie przestępczej jest inny, od czasu popełnienia przestępstw przypisanych w niniejszej sprawie oraz w sprawie III K 142/05, to mamy do czynienia ze sprzecznością ustaleń faktycznych w obu sprawach. Należy bowiem stwierdzić, że wszystkie przypisane oskarżonemu występki, które miał on popełnić w warunkach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, zostały przez niego popełnione pomiędzy początkową a końcową datą przypisanego mu w sprawie III K 95/07. W szczególności w tych granicach czasowych mieszczą się czyny przypisane w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku, albowiem sąda quoprzyjął okres działania oskarżonego od dnia 1 stycznia 2001 roku do dnia 31 października 2002 r.
Niezasadnym jest podnoszony przez obrońcęA. B.zarzut obrazyart. 11 § 1 k.k.poprzez ponowne skazanie za udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, albowiem nie doszło do ponownego skazania, lecz jedynie do przypisania oskarżonemu występków innego rodzaju, aczkolwiek istotnie popełnionych w warunkach udziału w tego rodzaju grupie. W efekcie całkowicie nieuprawnionym i gołosłownym jest argument obrońcyA. B., iż oskarżony – cyt.: „będzie karany za udział w grupie co najmniej cztery razy za różne sprawy w przedziale od roku 1999 do 2004”.
Na uwzględnienie nie zasługiwały również argumenty obrońcyA. W.. Także bowiem w tym wypadku przypisane w sprawie III K 95/07 ramy czasowe udziału tego oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym są szersze od granic czynu, przypisanego mu w pkt 4 zaskarżonego wyroku. Innymi słowy –A. W.w świetle prawomocnego wyroku III K 95/07 brał udział w grupie znacznie dłużej, niż trwało popełnienie przez niego czynu, przypisanego w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu odwoławczego.
d)
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podnoszone w apelacjach obrońcówA. B.iM. N., kwestionujące trafność ustaleń co do ilości marihuany, amfetaminy lub tabletek ekstazy, będących przedmiotem obrotu lub wytworzenia w sytuacji, gdy narkotyków tych nie zabezpieczono. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem obrońcyA. B., iż nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd Okręgowy ustalił ilość wprowadzanych do obrotu lub produkowanych narkotyków, albowiem - cyt.: „(...) skoro narkotyki nie zostały zabezpieczone (...) to każde wyliczenie jest błędne i nie może stanowić podstawy do przyjęcia takiej a nie innej ilości”.
Sąd odwoławczy wyraża zapatrywanie, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia oskarżonych, w szczególnościT. P. (1)iD. G., nadto zeznania świadka anonimowego nr(...), dawały podstawę do obliczenia ilości narkotyków, a stosowne ustalenia prawidłowo zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Na s. 7 – 10 zamieszczono ustalenia co do ilości wyprodukowanych tabletek ekstazy, wskazując konkretne dowody, z których ilość ta wynikała. Z kolei na s. 10 – 15 uzasadnienia wskazano na ustalone fakty, dotyczące wprowadzania do obrotu konkretnych ilości marihuany i amfetaminy, jak również konkretne dowody, w oparciu o które ustalenia te poczyniono. Należy podkreślić, że wyjaśnieniaT. P. (1)iD. G.znajdowały częściowe potwierdzenie w wyjaśnieniachC. M.oraz zeznaniachJ. O.iK. F., a także w oględzinach miejsc i przedmiotów. Ustalenia Sądu Okręgowego w przedmiocie ilości narkotyków korespondowały przy tym z ustaleniami co do ilości narkotyków, w których obrocie brali udział poszczególni dilerzy narkotykowi, skazani w niniejszej sprawie (zob. ustalenia na s. 15 – 22 uzasadnienia).
Sąd Apelacyjny uznał ustalenia, o których mowa wyżej, za prawidłowe, jako mające oparcie w treści poszczególnych dowodów, na które powoływał się Sąd Okręgowy. Apelujący nie wskazali na konkretne, występujące w ich przekonaniu nieścisłości w wyjaśnieniach lub zeznaniach, na podstawie których w opisie czynów przypisanych oskarżonym przyjęto określone ilości narkotyków, ograniczając się do zakwestionowania samej zasady oparcia ustaleń faktycznych w omawianym zakresie o osobowe źródła dowodowe. Uznając tak sformułowaną argumentację za oczywiście chybioną, sądad quemnie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.
e)
Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Okręgowego, skutkujące przypisaniem oskarżonym świadomości, że zorganizowana grupa przestępcza, którą kierowali (R. S.iM. N.) lub w której brali udział (A. B.,A. W.,A. L.,S. G.,D. S.,P. P.,M. C.), miała charakter zbrojny. Ustalenia co do faktów na s. 3 – 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku są w tej mierze konkretne i rzeczowe, nadto poparto je wskazaniem dowodów, na których sąd orzekający oparł tę część wnioskowania. Należy zgodzić się z sądem

    a quo, iż w świetle wyjaśnieńT. P. (1)iD. G., części wyjaśnieńM. C., jak również zeznań świadka anonimowego nr(...)oraz świadkówP. B. (2)iW. N.oraz protokołu zatrzymania rzeczy, nie mogło ulegać wątpliwości, że osoby zajmujące w grupie najwyższe pozycje posiadały liczne jednostki broni palnej, w szczególności nabywane na Słowacji pistoletyC.
(...), nadtoA. B.posiadał karabin snajperski otrzymany odR. K. (2)orazR. S.posiadał strzelbę śrutową tzw pompkę.T. P. (1)potwierdził, że osobiście posiadał pistoletC.
(...), a także, iżR. K. (2)przekazałD. G.karabin „(...)”. Prawidłowość przywołanych ustaleń nie mogła budzić wątpliwości m.in. w świetle wyjaśnieńM. C., który wskazał miejsce przechowywania broni, zakopanej za domem jego brata, gdzie zabezpieczono strzelbę gładkolufową, karabinek maszynowy „(...)” oraz magazynki. WyjaśnieniaT. P. (1)iD. G.na okoliczność roliR. K. (2)jako dostarczyciela broni kierownictwu grupy potwierdzała treść wyroku skazującegoR. K. (2)za przekazanieD. G.karabinu maszynowego (k. 10691-10692 akt). Opisany materiał dowodowy dawał sądowi

    meritiwszelkie podstawy do ustalenia, że zorganizowana grupa przestępcza, kierowana przezR. S.iM. N., miała charakter zbrojny. Rozumowanie takie ma charakter oczywiście swobodny w rozumieniuart. 7 k.p.k., albowiem biorąc pod uwagę znaczną ilość broni, stałe źródła jej dostaw, korzystanie przez grupę ze stałych miejsc przechowywania broni oraz odbywanie ćwiczeń na strzelnicy, upoważniały do przyjęcia w świetle zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, iż mamy do czynienia ze strukturą przestępczą dysponującą bronią palną. Ustalenia powyższe korespondowały z tymi, które sąd orzekający zawarł na s. 1 uzasadnienia, w świetle których początki grupyM. N.wiązały się z walką o dominację między grupami przestępczymi (zob. zwłaszcza ustalenia co do zamachu naW. W.). Jest bowiem w pełni zrozumiałym, zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego, że utrzymanie przezM. N.pozycji lidera najsilniejszej grupy przestępczej, wymagało posiadania argumentów siłowych, w tym uzbrojenia, umożliwiającego zdominowanie potencjalnej lub realnie istniejącej konkurencji.
Odnosząc się do argumentu obrońcyA. W.o braku dowodów na posiadanie przez oskarżonego broni palnej, sąd odwoławczy wskazuje na treść zeznań świadka anonimowego nr(...)na k. 162 akt, w świetle których oskarżony ten osobiście posiadał taką broń.
Sąd Apelacyjny wyraża ponadto pogląd, że materiał dowodowy, jakim dysponował Sąd Okręgowy, dawał podstawy do uznania, że fakt dysponowania przez zorganizowaną grupę przestępczą bronią palną obejmowali swoją świadomością również oskarżeni, co do których nie było dowodów bezpośrednio wskazujących na posiadanie broni. Dotyczy to oskarżonychA. L.,S. G.,D. S.iP. P.. Skoro bowiem ustalono, że:

-

oskarżeni ci jako dilerzy narkotyków mieli bezpośrednie kontakty z kierownictwem grupy, ciesząc się jego zaufaniem,

osoby z kierownictwa grupy posiadały broń palną i tego nie kryły (zob. zwłaszcza wyjaśnieniaT. P. (1)na okoliczność jawnego posługiwania się bronią palną przezA. B.– k. 916 – 917 akt),

broń palną posiadali niektórzy szeregowi członkowie grupy, tj.T. P. (1),D. G.,A. W., a takżeM. C., który wskazał miejsce ukrycia części broni,

grupa posiadała znaczne ilości broni (zob. ustalenia o zamówieniu na Słowacji 40 szt. pistoletów) i specjalne miejsce przechowywania broni (zob. zeznania świadka anonimowego nr(...)na okoliczność przechowywania broni w mieszkaniu konkubinyR. K. (1)– k. 162 akt),

członkowie grupy odbywali ćwiczenia na strzelnicy, tam również przechowując broń (wyjaśnieniaT. P. (1)– k. 920 akt),

to nie przekroczyła granic określonych wart. 7 k.p.k.ocena, zgodnie z którą udział wskazanych wyżej oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej musiał się wiązać z posiadaniem przez nich wiedzy, iż struktura, do której należą, posiada broń palną. Wnioskowanie przeciwne nosiłoby cechy dowolności, dopuszczając możliwość, że poszczególni dilerzy znacznych ilości narkotyków, pozostawali w niewiedzy co do posiadania przez kierownictwo grupy tego rodzaju broni. Tymczasem oczywistym w świetle zasad prawidłowego rozumowania jest, że osoby kierujące przestępczością zorganizowaną uzyskują posłuch „podwładnych” między innymi dzięki demonstracjom siły, w tym demonstrowaniu posiadanego uzbrojenia. Niepodobieństwem jest więc, aby w obecnościA. L.,S. G.,D. S.iP. P.nie pokazywano broni chociażby po to, by uzyskać wzbudzić w nich respekt i zapobiec – poprzez dorozumianą groźbę – możliwości przywłaszczenia przez nich znacznych ilości powierzanych im narkotyków.
Reasumując powyższe, sąd odwoławczy uznał omawiane wyżej ustalenia i oceny Sądu Okręgowego za trafne i nie dopatrując się w tym zakresie jakichkolwiek uchybień, uznał argumenty wyrażone w apelacjach obrońców oskarżonych za niezasadne.
f)
Sąd Apelacyjny podziela zastrzeżenia większości apelujących do decyzji o wyłączeniu spraw o niektóre czyny niektórych osób do odrębnego rozpoznania. Istotnie bowiem wyodrębnienie czterech spraw, dotyczących działalności jednej zorganizowanej grupy przestępczej, nie przyczyniło się do przyśpieszenia lub usprawnienia postępowania. Niezależnie od tej oceny sąd

    ad quempodkreśla, że w sytuacji prawomocnego zakończenia spraw III K 142/05 i III K 95/07 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, nie istnieje możliwość połączenia sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, z tamtymi postępowaniami. Nie istnieją również rzeczowe argumenty, świadczące o wadliwości zaskarżonego wyroku, wywołanej odrębnym, wcześniejszym, prawomocnym zakończeniem spraw III K 142/05 i III K 95/07 przeciwkoA. B.,M. N.,R. S.iA. W.. W szczególności przypisując tym osobom w niniejszej sprawie popełnienie przestępstw narkotykowych w warunkach kierowania zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym lub w warunkach udziału w takiej grupie, Sąd Okręgowy dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych w tym przedmiocie, o czym świadczy treść sporządzonego przez ten organ uzasadnienia (s. 1- 4) oraz powołanie się w tej mierze na konkretne dowody w postaci wyjaśnieńT. P. (1),D. G.i częściowoM. C.oraz zeznań świadkówD. T.,A. T.,T. P. (2),W. N., a także świadków anonimowych nr(...), nr(...)i nr(...).
Oceny powyższej nie zmienia analiza tezy wyrażonej przez obrońcę obrońcyA. B., zgodnie z którą w innych sprawach świadkowie zeznawali o wiodącej roliT. P. (1),A. G.iD. G., o czym – cyt. „(...) sąd nie wie i tym samym uzasadnienie ma charakter ułomny i nie odzwierciedla istoty sprawy”. Apelujący nie wskazał jakie konkretnie sprawy i dowody ma na myśli, co nie pozwala rzeczowo odnieść się do jego argumentacji. W tej sytuacji aktualność zachowują argumenty sądu odwoławczego, zamieszczone w części V. 4. niniejszego uzasadnienia, świadczące o prawidłowej ocenie przez sąd

    a quodowodu z pomówienia.
Podobnie niedookreślony charakter ma twierdzenie obrońcyA. B., iżT. P.,A. G.iD. G.- cyt.: „w innych sprawach nie brali udziału mimo zarzutu działania w grupie przestępczej (...)”, co ma rodzić podejrzenie, że - cyt.: „w innych sprawach zostali uznani za bezkarnych i taką sytuacje wykorzystali uzyskując określone korzyści w zakresie nieorzeczonej kary” (podobny pogląd wyraził w apelacji obrońcaM. N.). Również w tym wypadku obrońcy nie wskazali, jakie konkretnie sprawy mają na myśli, co nie pozwala na bliższe rozważania. Pozostaje zatem ponowne odesłanie do części V. 4. niniejszego uzasadnienia, w której sąd odwoławczy zajął stanowisko w kwestii ewentualnej możliwości, że pomawiający złożyli fałszywe wyjaśnienia wyłącznie w celu osiągnięcia określonych korzyści procesowych.
Nieuprawnionym jest argument obrońcyR. S., iż z powodu odrębnego rozpoznawania spraw o poszczególne czyny, Sąd Okręgowy nie miał oglądu całej działalności oskarżonego, co nie pozwalało na zindywidualizowanie kary zgodnie zart. 53 k.k.Gdy bowiem porówna się kary orzeczone wobecR. S.(a takżeA. B.,M. N.iA. W.) w niniejszej sprawie (obniżone przez Sąd Apelacyjny) z karami orzeczonymi wobec tych osób w sprawach III K 142/05 i III K 95/07, nie sposób wskazać na tego rodzaju dysproporcje, które świadczyłyby o rażącej niewspółmierności kar lub niekonsekwencji sądów przy ich wymierzaniu. Co więcej, oskarżeni będą mogli ubiegać się o orzeczenie wobec nich kar łącznych, co może przynieść zastosowanie przez sąd zasad asperacji lub absorpcji i orzeczenie kary łącznej poniżej sumy poszczególnych kar.
***
W następstwie rozważań zaprezentowanych wyżej, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy w pozostałej części.
VI.
kwestia podstaw do ewentualnego uchylenia lub zmiany wyroku na podstawieart. 440 k.p.k.
Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że zaskarżony wyrok nie podlega zmianie na korzyść oskarżonych albo jego uchyleniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, gdyż nie sposób przyjąć, że utrzymanie tego orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe (art. 440 k.p.k.)
Na rażącą niesprawiedliwość wyroku nie wskazują okoliczności wymienione przezA. B.w piśmie z dnia 25.07.2013 r., k. 11515 – 11523 akt oraz przezP. B. (1)w jego piśmie z dnia 22.07.2013 r., k 11493 – 11494 akt. Zdecydowanie większą część argumentów, podnoszonych w obu pismach, poddano ocenie we fragmentach niniejszego uzasadnienia, zawierających stanowisko sąduad quemw przedmiocie apelacji obrońcy obu oskarżonych. Odnosząc się do pozostałych kwestii należało zważyć, co następuje.
Wbrew stanowiskuA. B.ustalenia Sądu Okręgowego w przedmiocie zajmowania się przez zorganizowaną grupę przestępczą wyłudzeniami mienia na dużą skalę, znajdowały potwierdzenie nie tylko w wyjaśnieniachT. P. (1)iD. G., lecz również w treści wyroku III K 95/07, którym prawomocnie przypisano mu popełnienie tego rodzaju. Nie ma przy tym znaczenia, że nie została dotychczas zakończona sprawa, dotycząca wyłudzeń na podstawie podrobionych kart kredytowych, gdyż rozstrzygnięcie w tamtej sprawie pozostaje bez znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności karnejA. B.za zarzucane mu przestępstwa narkotykowe.
Podnosząc, że w sprawach III K 4/09 i III K 277/07 już po wydaniu zaskarżonego wyroku ujawniły się nowe okoliczności, korzystne dla oskarżonego, wynikające z zeznań świadkówJ. T.iP. B. (2).A. B.nie sprecyzował, na czym okoliczności te polegają.A. B.ma rację, że w sprawie nie był przesłuchiwany świadek anonimowy nr(...), lecz tej treści zapis na s. 47 uzasadnienia uznać należy jedynie za omyłkę pisarską.
VII.
orzeczenia o karach łącznych
i o warunkowym zawieszeniu wykonania kary.
Orzekając kary łączne pozbawienia wolności w pkt III wyroku, Sąd Apelacyjny brał pod uwagę, iż zgodnie zart. 86 § 1 k.k., można je było wymierzyć w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (zasada absorpcji) do ich sumy (zasada kumulacji), jak również w wysokości pomiędzy tymi granicznymi wartościami (zasada asperacji).
W doktrynie i judykaturze utrwalił się pogląd, iż oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia, zaś priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji (A. Marek: Komentarz, Kodeks karny, Warszawa 2004 r., s. 293; wyrok SN z 2 grudnia 1975 r., RW 628/75, OSNKW 1976/2/33, wyrok SA w Katowicach z 13 listopada 2003 r., II AKa 339/03, LEX nr 183336).
Określając wymiar kar łącznych, Sąd Apelacyjny badał relacje zachodzące pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami celem ustalenia, jak bliski związek przedmiotowo-podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione. Im bliższe bowiem są te relacje, tym bardziej wyrok łączny powinien być zbliżony do dopuszczalnego minimum, uwarunkowanego wysokością kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa.
Orzekając kary łączne wobecA. B.,M. N.iR. S.na zasadzie asperacji Sąd Apelacyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak jest zarówno okoliczności uzasadniających całkowite pochłonięcie kary łagodniejszej przez surowszą, jak i okoliczności uzasadniających arytmetyczne zsumowanie obu kar, aczkolwiek zachodzą warunki do orzeczenia kar łącznych wymiarze zbliżonym do dolnego, ustawowo dopuszczalnego progu. Należało bowiem zważyć, że między czynami przypisanymi wymienionym wyżej oskarżonym w poszczególnych punktach wyroku Sądu Okręgowego zachodzi wprawdzie ścisły związek czasowy i bliski związek przedmiotowy, jednakże fakt, że w jednym przypadku mamy do czynienia z wprowadzeniem do obrotu znacznej ilości narkotyków, a w drugim – oprócz tego - z ich wytwarzaniem, sprawia, że związek ten nie ma charakteru ścisłego. Fakt wytwarzania narkotyków w znacznej ilości dowodzi bowiem, żeA. B.,M. N.iR. S.w tym przypadku zdecydowali się na rozwinięcie działalności przestępczej, z dystrybutorów narkotyków stając się dodatkowo ich producentami. Ta właśnie różnica między obu czynami znalazła odzwierciedlenie w wymiarze kary łącznej,
Orzekając kary łączne pozbawienia wolności wobecA. L.,D. S.,P. P.iM. C.sąd odwoławczy zdecydował się na zastosowanie zasady absorpcji, albowiem dokonane przez sąda quoustalenia faktyczne pozwalały przyjąć, że między przypisanymi im występkami udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym a występkami udziału w obrocie znacznej ilości narkotyków, zachodzi ścisły związek czasowy, zaś związek przedmiotowy ma charakter bliskiego. Należało zważyć, że wskazani oskarżeni, należąc do struktury przestępczej, ograniczali swoją działalność do dystrybucji narkotyków (pełnili zadania dilerów), w związku z czym przynależność ta nie oznaczała w tych konkretnych wypadkach podejmowania innych, realizowanych przez grupę działań. W efekcie pochłonięcie w całości kary łagodniejszej przez surowszą nie pozbawiło kary łącznej cech „podsumowania działalności przestępczej” oskarżonych, a kary w orzeczonym wymiarze spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie mają osiągnąć wobec oskarżonych.
Wymierzając karę łączną grzywny wobecT. P. (1)(pkt IV a wyroku) Sąd Apelacyjny uznał, że zasadnym jest zastosowanie zasady asperacji, a w konsekwencji wymierzenie łącznej kary grzywny zbliżonej do sumy kar. Przypisane oskarżonemu czyny pozostają w ścisłym związku czasowym i w bliskim związku przedmiotowym. Ponieważ jednakT. P. (1), generalnie zajmując się podobną działalnością (udział w różnych formach zorganizowanej przestępczości narkotykowej), podejmował szerokie spektrum czynności wykonawczych, kara łączna nie powinna prowadzić do nadmiernego „premiowania” go z tytułu popełnienia wielości czynów zabronionych, tym bardziej, że wobec warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, to kara łączna grzywny stanowi podstawową dolegliwość, związaną z orzeczoną karą.
Karę łączną grzywny wobecP. B. (1)(pkt IV b wyroku) orzeczono również na zasadzie asperacji, ale w wymiarze zbliżonym do dolnej granicy (do wymiaru kary najsurowszej). Poza bowiem ścisłym związkiem czasowym, przypisane oskarżonemu zachowania cechowała wspólna motywacja, o czym była już mowa w niniejszym uzasadnieniu.
Zawieszając warunkowo wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności wobecM. C.(pkt V wyroku) Sąd Apelacyjny przyjął, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, przewidziany wart. 69 § 3 k.k.Pomimo bowiem, że oskarżony dopuścił się przestępstw udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym oraz wprowadzania do obrotu znacznej ilości narkotyków, biorąc udział w takiej grupie, to jego postawa w toku postępowania dowodziła istotnej skruchy, skoro potwierdził on szereg istotnych okoliczności, obciążających jego samego i niektórych współoskarżonych. Stąd też należało prognozować, że pomimo niewykonania kary, oskarżony ten będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Na podstawieart. 70 § 2 k.k.oskarżonego oddano pod dozór kuratora, który był obowiązkowy wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.)
Pomimo obniżenia wobecA. L.wymiaru kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do skorzystania wobec tego oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Przede wszystkim warunkowe zawieszenie kary na podstawieart. 69 § 3 k.k.może nastąpić jedynie w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami. Tymczasem nie stanowią takowych fakty wskazane przez obrońcę oskarżonego na poparcie zarzutu rażącej niewspółmierności (surowości) kary. Apelujący ma wprawdzie rację, że upływ czasu między czynem a wyrokiem najczęściej osłabia potrzebę surowej sankcji, gdyż zmniejsza znaczenie zasady prewencji ogólnej. Z pewnością również załączone do apelacji dokumenty świadczą o przemianie oskarżonego, wyrażającej się prowadzeniu przez niego w ostatnich latach trybu życia zgodnego z zasadami porządku prawnego. Niemniej jednak nie sposób podzielić stanowiska obrońcy, że w niniejszej sprawie bezzasadnie nadano decydujące znaczenie okolicznościom przedmiotowym. Zarówno bowiem udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, jak i udział w obrocie znacznej ilości narkotyków, są przestępstwami tego rodzaju, iż uzasadniają ocenę o dodatniej prognozie w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pod warunkiem przekonania sądu, iż oskarżony żałuje popełnionych czynów. Oczywiście sąd odwoławczy ma świadomość, że ewentualne wyrażenie skruchy przez oskarżonego kolidowałoby z jego linią obrony, lecz – z drugiej strony – uwzględniając wyjątkowość przepisuart. 69 § 3 k.k., koniecznym było w tym przypadku ścisłe limitowanie okoliczności, mogących uzasadniać warunkowe zawieszenie kary. Odrębną kwestią jest sprawiedliwość wewnętrzna wyroku, która z pewnością ucierpiałaby w przypadku warunkowego zawieszenia kar zarówno wobecM. C., jak iA. L.pomimo odmiennego układu przesłanek tej decyzji w przypadku każdego z nich.
Sąd odwoławczy nie podzielił argumentacji zawartej w apelacji obrońcyM. L., wskazującą na błędne – zdaniem apelującego - motywy oparcia przekonania o braku podstaw do warunkowego zawieszenia kary na okolicznościach wynikających z opinii sądowo-psychiatrycznej, przytoczonych na s. 74 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Na uwzględnienie nie zasługiwały również argumenty, iż oskarżony nie był karany, a jego zachowanie incydentalne, wynikająca z „młodzieńczej głupoty”, braku świadomości konsekwencji swojego zachowania oraz nieprzemyślanego działania wspartego obniżonym lękiem społecznym.
Powyższe okoliczności nie uzasadniały w przekonaniu Sądu Apelacyjnego warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec faktu, że przypisany oskarżonemu czyn cechował znaczny stopień społecznej szkodliwości, wynikającej z wysokiego stopnia narażenia dobra prawem chronionego, jakim jest zdrowie społeczeństwa. Znaczny był również stopień zawinienia oskarżonego, który w sposób świadomy i wyrachowany, a nie jak twierdzi obrońca podyktowany „młodzieńczą głupotą” i brakiem świadomości konsekwencji czynu, zdecydował się na udział w transakcji narkotykowej, dotyczącej znacznej ilości środka odurzającego. O premedytacji oskarżonego świadczy w sposób szczególny ustalenie przez sądmeriti(s. 20 uzasadnienia), że podczas transakcji przyjął on od „kontrahentów” kwotę 6000 zł. Nie był wadliwym argument sądu, który jednej z przeszkód do warunkowego zawieszenia kary wobecM. L.upatrywał w „ujawnionych przez biegłych cechach jego charakteru” (s. 74 uzasadnienia). Zgodnie bowiem zart. 69 § 2 k.k.zawieszając wykonanie kary sąd bierze pod uwagę m. in. właściwości i warunki osobiste sprawcy. Skoro zaś oskarżony w świetle opinii sądowo – psychiatrycznej jest osobą o nieprawidłowej osobowości, to nie przekroczył granic oceny swobodnej (art. 7 k.p.k.) sąd orzekający przyjmując, że cechy te, w zestawieniu z pozostałymi okolicznościami obciążającymi, nie pozwalają na uznanie, że pomimo niewykonania kary, może ona osiągnąć wobec oskarżonego stawiane jej cele.
VIII.
pozostałe rozstrzygnięcia.
O zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163 nr 1348 ze zm.). W przypadku adw.J. P.zasądzona kwota uwzględnia, stosownie do § 19 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia, zwrot kosztów dojazdu zgodnie z przedłożonym rachunkiem.
Zwalniając oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, nadto orzekając o obciążeniu wydatkami postępowania odwoławczego Skarbu Państwa (pkt VII wyroku), Sąd Apelacyjny kierował się przepisamiart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983r. nr 49 poz. 223 ze zm.).