Sygn. akt: II AKa 449/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2019 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Michał Marzec

Sędziowie

SSA Iwona Hyła
SSO del. Adam Synakiewicz (spr.)

Protokolant

Agnieszka Bargieł

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie Aurelii Skiby
po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy

1
Ł. D., s.J.iA.ur. (...)wS.

oskarżonego o czyn zart. 258§1 k.k.,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.,

2
B. P.,s.Z.iZ.,ur. (...)wS.

art. 258§1 k.k.,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.,
na skutek apelacji prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 29 maja 2019 roku, sygn. akt V K 169/18

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty za drugą instancję w kwotach: odŁ. D.1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych), odB. P.700 zł (siedemset złotych) oraz obciąża ich wydatkami postępowania odwoławczego w kwotach po 10 zł (dziesięć złotych).

SSO del. Adam Synakiewicz SSA Michał Marzec SSA Iwona Hyła
Sygn. akt II AKa 449/19

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 29 maja 2019 roku, wydanym w sprawie V K 169/18, orzekł: 1. uniewinnia oskarżonegoŁ. D.od popełnienia zarzucanego mu i opisanego powyżej wpunkcie Iczynu (zart. 258 § 1 k.k.); 2. uznaje oskarżonegoŁ. D.za winnego tego, że w okresie od czerwca 2014 roku do 7 marca 2016 roku wD., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że po uprzednim zakupie wskazanego środka od nieustalonej osoby sprzedał goB. K. (1)w łącznej ilości nie niżej niż 3.150 gramów w cenie wynoszącej 24 zł za 1 gram narkotyku, tj. za łączną kwotę nie niższą niż 75.600 zł celem dalszej odsprzedaży, czym wyczerpał znamiona występku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.orazart. 33 § 1 i § 3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 20,00 zł (dwadzieścia złotych); 6. uniewinnia oskarżonegoB. P.od popełnienia zarzucanego mu 1 opisanego powyżej wpunkcie Iczynu (zart. 258 § 1 k.k.); 7. uznaje oskarżonegoB. P.za winnego tego, działając w krótkich odstępach czasu w podobny sposób w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.dopuścił się następujących występków: a) w nieustalonym dniu w okresie kwietnia – maja 2014 roku wK., działając w zamiarze, abyB.K.popełnił czyn zabroniony polegający na udziale w obrocie środkami odurzającymi wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ułatwił mu jego popełnienie w ten sposób, że skontaktował go z dostawcą narkotykówS. P. (1)celem dokonania przezB.K.zakupu marihuany z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży, tj. występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii; b) w nieustalonym dniu miesiąca maja 2014 roku wK., działając w zamiarze, abyB.
K.popełnił czyn zabroniony polegający na udziale w obrocie środkami odurzającymi wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ułatwił mu jego popełnienie w ten sposób, że skontaktował go z dostawcą narkotykówŁ. D., od któregoB.
K.dokonywał zakupu marihuany celem jej dalszej odsprzedaży, czym wyczerpał znamiona występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorazart. 33 § 1 i § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 20,00 zł (dwadzieścia złotych); 8. uniewinnia oskarżonegoB. P.od popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie stycznia – lutego 2014 roku wprowadził do obrotu środek odurzający w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 5 (pięć) gram poprzez zakup wskazanego narkotyku od nieustalonej osoby za nieustaloną cenę, a następnie sprzedałM.D.iB.K.za łączną kwotę nie mniejszą niż 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) celem dalszej odsprzedaży, tj. występku z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2015 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.9. Uznaje oskarżonegoB. P., w miejsce czynu zarzucanego mu w punkcie II tiret drugi, za winnego tego, że w okresie od czerwca 2014 roku do lutego 2015 roku wK.,C.iS., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomaniico najmniej dziesięciokrotnie posiadał środek odurzający z grupy I-N w postaci marihuany, każdorazowo w ilości nie mniejszej niż 0,7 grama, czym wyczerpał znamiona występku zart. 62ust.Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku przy zast.art. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 10. Na podstawieart. 91 § 2 k.k.łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoB. P.w punktach 7 i 9 wyroku i w ich miejsce wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; 11. Na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobecB. P.kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 10 wyroku na okres próby 4 (czterech) lat, oddając oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Apelacje od wskazanego wyroku wywiedli prokurator, obrońca oskarżonegoŁ. D.oraz obrońca oskarżonegoB. P..
Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoŁ. D.w zakresie rozstrzygnięcia o winie w pkt 1 wyroku; w całości na niekorzyśćB. P.w zakresie rozstrzygnięcia o winie w pkt 6 wyroku; w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze w pkt 11 wyroku w stosunku doB. P.. Wyrokowi temu zarzucił: 1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przyjęcia, iżŁ.dziedzic orazB. P.uczestniczyli w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy prawidłowa zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie, w postaci zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, zabezpieczonej dokumentacji oraz wnikliwa ocena wyjaśnień oskarżonych prowadzi do wniosku, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów; 2. naruszenie prawa materialnego, a toart. 12 k.k.poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, żeŁ. D.sprzedając środki odurzające w postaci marihuanyB.K.działał w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, podczas gdy na podstawie ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, iż po stronieŁ. D.nie istniała tożsamość zamiaru, biorąc pod uwagę czasookres popełnionych czynów, a jedynie podobieństwo czynów oraz wykorzystanie tej samej sposobności, co predestynuje do przyjęcia, iżŁ. D.popełnił w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności przestępstwa w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.; 3. niesłuszne zastosowanie przez Sąd wobec oskarżonegoB. P.w pkt 11 wyroku środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonywania kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwa opisane w pkt 7 i 9 wyroku, pomimo braku przesłanek do jego zastosowania z uwagi na brak pozytywnej prognozy kryminologicznej sprawcy, uprzednio karanego za przestępstwa umyślne, co prowadzi doK., iż tak wymierzona kara nie spełni swoich celów jakim jest zapobieżenie powrotowi do przestępstwa.
W oparciu o powyższe zarzuty prokurator wniósł o: uchylenie orzeczenia w części dotyczącej rozstrzygnięcia o winieŁ.dziedzic iB. P.z przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w pkt 1 i 7 wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania; zmianę opisu czynu w pkt 2 wyroku poprzez przyjęcie, iżŁ. D.dopuszczając się przestępstw popełnił je w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.; wyeliminowanie z orzeczeniapkt 11dotyczącego zastosowania środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary wobecB. P..
Obrońca oskarżonegoŁ. D.wydany wyrok zaskarżył w części co do pkt 2 wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o winie oskarżonegoŁ. D.. Wyrokowi temu zarzucił: 1. rażąca obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady obiektywizmu oraz dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, interpretując je tylko i wyłącznie na niekorzyść oskarżonegoŁ. D., a w szczególności w zakresie: a) nieuzasadnionej odmowy przyznania waloru pełnej wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. D., w których nie przyznał się do winy i wyjaśnił skąd zaB. P.iS. P. (1), w których to wyjaśnieniach oskarżonyŁ. D.wskazał również, że nie znaB.
K.który na rozprawie przed Sądem również oskarżonegoŁ. D.nie rozpoznał, nadto w stosunku do innych osób wymienionych w pierwszym zarzucie od którego popełnienia oskarżonyŁ. D.został uniewinniony- wersja jakoby oskarżony ich nie znał w toku postępowania dowodowego się potwierdziła, brak jest zatem podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonegoŁ.dziedzica i uznania ich jedynie za przyjętą linię obron zwłaszcza, w sytuacji wycofania się z poprzednich zeznań w obszernym zakresie dotyczącymŁ. D.przezB.
K.iB. P.; b) niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień współoskarżonegoB. P.i odmowie przyznania jego wyjaśnieniom waloru wiarygodności w części, w jakiej wycofał się z obciążających oskarżonegoŁ.D.wyjaśnień i wskazał rzeczowo i logicznie powody, dla których wcześniej złożył wyjaśnienia takiej treści, tj. z obawy przed zastosowaniem wobec niego izolacyjnego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i jednocześnie uznanie wiarygodności jedynie jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, mimo, że składane przez niego depozycje nie wskazywały jednoznacznie na wiedzęB. P.o tym, żeŁ. D.zajmuje się rozprowadzaniem narkotyków zwłaszcza, że w protokole pierwszego przesłuchania wskazał, że posiada takie informacje od osób trzecich i nigdy sam nie uczestniczył w żadnych transakcjach zŁ. D., nadto wyjaśnienia świadka w których wskazał, że przekazał numer telefonu doŁ.dziedzicaB.
K.nie wiedząc dlaczego tego kontaktu potrzebuje nie jest wersją niemożliwą ani nieprawdopodobną, oskarżonyB. P.znał obu mężczyzn z osiedla, nie musiał zatem dopytywać o szczegóły dotyczące celu jakimB.
K.miał kontaktować się z oskarżonymŁ. D., a sam nigdy nie był świadkiem takich spotkań; c) niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zeznań świadkaB.K.pomawiającego w postępowaniu przygotowawczymŁ. D.mimo, iż świadek zeznając na rozprawie nie podtrzymał swoich wyjaśnień, które składał jako podejrzany w zakresie dotyczącym oskarżonegoŁ. D., nadto nie rozpoznał go na rozprawie, a jak wynikało z wcześniejszych jego wyjaśnień nie znał nigdy nazwiska oskarżonego, a podczas okazania tablic poglądowych wskazał jego osobę sugerując się zapisami na odwrocie tablicy poglądowej, nadtoB.
K.w postępowaniu przygotowawczym w sposób oczywisty dążył do obciążenia jak największej ilości osób, aby w ten sposób uzyskać niższy wymiar kary; 2. rażącą obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości wynikające z zeznańB.
K.i wyjaśnieńB. P.w zakresie zarzutu stawianego oskarżonemuŁ. D.na niekorzyść tegoż oskarżonego, zwłaszcza, że rozbieżności co do okoliczności i przyczyn przekazania numeru telefonu do oskarżonego przezB. P.nie mogą zostać ustalone w toku żadnych czynności dowodowych, a sprzeczności te nie są na tyle istotne, ze nie pozwalają na przyjęcie jednej wersji, która bezsprzecznie wykluczałaby zaistnienie innego stanu faktycznego; 3. rażącą obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia tj.art. 410 k.p.k.poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo, w szczególności oparcie wyroku przede wszystkim na wyjaśnieniachB. P.z pierwszego protokołu z dnia 20.09.2016 r. oraz depozycji świadkaB.
K.mimo ich ewoluowania na różnych etapach postępowania, niespójności oraz wycofania się z zeznań z postępowania przygotowawczego w zakresie zarzutu stawianego oskarżonemuŁ. D.; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżonyŁ. D.w okresie od czerwca 2014 r. do marca 2016 r. uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany poprzez zakup w/w środka od nieustalonej osobie oraz dalszą sprzedażB.
K.w ilości nie mniejszej niż 3.150 gram z kwotę nie mniejsza niż 75.600 zł; 5. rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuŁ. D.za czyn przypisany mu w pkt 2 wyroku tj. kary 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara nie uwzględnia istniejących w sprawie okoliczności łagodzących w szczególności właściwości i warunków osobistych oskarżonegoŁ. D., jego sytuacji materialnej i rodzinnej, faktu iż oskarżony pracuje od wielu lat w tej samej firmie, troskliwie opiekuje się rodziną w tym dwójką malutkich dzieci, które mają bardzo poważne problemy kardiologiczne i które wymagają jego pomocy i opieki, pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w miejscu pracy, faktu iż od daty czynu minęło kilka lat, pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej w stosunku do oskarżonegoŁ. D., a także tego, że oskarżonyŁ. D.nie był dotychczas karany, nigdy nie był na izbie wytrzeźwień, nie toczą się ani nie toczyły się w stosunku do niego żadne inne postępowania karne- co powinno skutkować wymierzeniem oskarżonemuŁ. D.kary pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze pozwalającym na warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres próby.
W konsekwencji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoŁ. D.od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 wyroku ewentualnie z ostrożności procesowej o znacznie złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. D.w pkt 2 zaskarżonego wyroku kary i wymierzenie oskarżonemuŁ. D.kary pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze, tj. kary pozbawienia wolności w wymiarze pozwalającym na warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby lub uchylenie zaskarżonego wyroku co do pkt 2 i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z kolei obrońca oskarżonegoB. P.wydany wyrok zaskarżył w części co do pkt 7 i 9 wyroku. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia: 1.(odnośnie pkt 7 wyroku) w postaciart. 7 k.p.k.polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniom świadkaB.
K.złożonych na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. oraz wyjaśnieniom oskarżonegoB. P.złożonym na rozprawie w dniu 26 listopada 2018 r. w części w jakiej zaprzeczają, abyB. P.przekazał numer telefonuS. P. (1)
B.
K.oraz w części w jakiej zaprzeczają, abyB. P.przekazując numer telefonuŁ. D.B.
K.miał świadomość, iż służyć to działanie będzie zakupowi narkotyków w celu ich dalszej odsprzedaży, podczas gdy wskazane dowody zostały przeprowadzone przed Sądem meriti zatem o z zasadą bezpośredniości procesu karnego, winno im nadać walor wiarygodności postrzegać jako wiążące dla Sądu, gdyż w odróżnieniu od protokołów z wcześniejszym zeznań, Sąd miał możliwość zweryfikowania prawdomówności i motywacji tych osób w składaniu zeznań, co jednak było możliwe względem protokołów z wcześniejszych przesłuchań; 2. (odnośnie pkt 9 wyroku) w postaciart. 7 k.p.k.. polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniom świadkaB.K.złożonych na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. oraz wyjaśnieniom oskarżonegoB. P.złożonym na rozprawie w dniu 26 listopada 2018 r. w części w jakiej zaprzeczają, abyB. P.nabywał odB.K.jakiekolwiek ilości narkotyków, podczas gdy wskazane dowody zostały przeprowadzone przed Sądem meriti, zatem zgodnie z zasadą bezpośredniości procesu karnego, winno im się nadać walor wiarygodności i postrzegać jako wiążące dla Sądu, gdyż w odróżnieniu od protokołów z wcześniejszych zeznań Sąd miał możliwość zweryfikowania prawdomówności i motywacji tych osób w składaniu zeznań, co jednak było niemożliwe względem protokołów z wcześniejszych przesłuchań.
W oparciu o powyższe zarzuty obrońcaB. P.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoB. P.od zarzucanych mu przestępstw tj. opisanego w pkt 7 i pkt 9 wyroku, w konsekwencji tego zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie pkt 10, 11, 12, 13 oraz odpowiedniej zmiany rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, a nadto zasadzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony udzielonej oskarżonemu według norm przepisanych za obie instancje.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, albowiem wywiedzione w sprawie apelacje, zarówno obrońców oskarżonych, jak i prokuratora okazały się nieprzekonującymi środkami odwoławczymi, opartymi na bezpodstawnych zarzutach.
Wbrew wywodom zawartym w apelacjach orzekając w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i z niezbędną wnikliwością. Podczas postępowania dowodowego Sąd I instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonym zarzuconych im przestępstw, respektując przy tym zasady procesowe: prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), obiektywizmu (art. 4 k.p.k.), domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k.), in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane w wyroku ustalenia wolne są od błędu i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.). Wreszcie, swoje stanowisko co do meritum sprawy Sąd Okręgowy uzasadnił wyczerpująco i przekonująco, zgodnie z wszelkimi wymogami określonymi w przepisieart. 424 k.p.k., uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.).
Przechodząc do szczegółowych rozważań dotyczących istoty środków odwoławczych – począwszy od apelacji prokuratora wskazać należy, że chybiony jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do wadliwego, w ocenie prokuratora, przyjęcia, iż zachowanie oskarżonych nie wypełniało znamion przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.Wbrew twierdzeniom apelującego zgromadzony materiał dowodowy w postaci osobowych źródeł dowodowych w jakikolwiek sposób nie potwierdził przynależności oskarżonychB. P.iŁ. D.do zorganizowanej grupy przestępczej.
Fundamentem apelacji prokuratora w tym aspekcie jest założenie, że nie tylkoS. P. (2),B.K.A. J.,R. W.,M.D.oraz inne nieustalone osoby, ale takżeŁ. D.iB. P.musieli porozumiewać się planując dokonanie przypisanych im przestępstw - obrót narkotykami - wykazywać gotowość do wypełnienie zadań służących zorganizowanej grupie, zajmującej się obrotem środkami odurzającymi i psychotropowymi, wyszukiwaniem dostawców narkotyków, organizacją zakupu, wyszukiwaniem odbiorców, organizacją uprawy konopi – w konkluzji czerpaniem z tego tytułu korzyści majątkowych. Z takim postawieniem sprawy Sąd odwoławczy jednak się nie godzi.
Podkreślić bowiem trzeba, że sam fakt kilkukrotnego, czy nawet wielokrotnego zbycia środków odurzających określonej osobie, także w znacznych ilościach, nie świadczy jeszcze o działaniu zbywcy w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w rozumieniuart. 258 § 1 k.k., co sugeruje skarżący. Przyjęcie odmiennego stanowiska wymaga bowiem dowodowego wykazania, że osoba biorąca udział w zbyciu środków odurzających miała świadomość istnienia grupy przestępczej i niewątpliwie towarzyszył jej zamiar działania w jej strukturach, a także, że jako członek została zaakceptowana przez daną grupę. Tymczasem w świetle całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie brak jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, by takową świadomości przynależności do grupy przestępczej posiadali oskarżeni.
Zachowaniu oskarżonych nie towarzyszył nigdy zamiar działania w strukturach grupy, a także nie byli akceptowani przez tę grupę – brak jest na to jakichkolwiek dowodów. Jak wyeksponował słusznie Sąd OkręgowyŁ. D.działał w zakresie obrotu środkami odurzającymi samodzielnie, realizując własne cele zarobkowe, a jego kontakty zB.
K.ograniczały się do transakcji. Oskarżony nie miał wiedzy czy i ewentualnie z kimB.
K.współpracuje w obrocie narkotykami. PonadtoŁ. D.nie posiadał żadnych wspólnych celów zB.K.nie znałS. P. (2),R. W.,A. J.iM.
D.. Podobnie należy odnieść się do osobyB. P., z tą różnicą, że oskarżony znałM.
D.. Oskarżony nie miał jednak świadomości jakie relacje łączyłyS. P. (2),R. W.,A. J.iM.
D.Co ważne, oskarżony nie znał również źródeł zaopatrzeniaM.D.. Nadto, na udział w zorganizowanej grupie przestępczej nie wskazuje też charakter przypisanych oskarżonemu przestępstw, a to posiadania narkotyków nabytych odB.K.na własne potrzeby, czy też przekazaniaB.K.kontaktu do dwóch dostawców narkotyków, celem ułatwienia mu udziału w obrocie środkami odurzającymi.
Sąd Apelacyjny podkreśla, iż nie sposób zgodzić się z założeniem prokuratora, że osoby nabywające środki odurzające od członka zorganizowanej grupy przestępczej, ewentualnie zbywające narkotyki albo udzielające pomocy członkowi zorganizowanej grupy przestępczej stają się automatycznie członkami owej grupy. Warunkiem koniecznym dla przypisania im odpowiedzialności za czyn zart. 258 § 1 k.k., na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, jest z jednej strony świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, zaś z drugiej strony objęte zamiarem współdziałanie z ową grupą na jej zasadach, czyli postępowanie tak jak inni członkowie grupy przestępczej i dla realizacji jej celów. Opisane okoliczności, gdy idzie o oskarżonychŁ. D.iB. P.nie zostały udowodnione, zaś argumentacja skarżącego – gdyby ją podzielić – mogłaby prowadzić ewentualnie do przyjęcia istnienia po stronie oskarżonych, z podmiotowego punktu widzenia, nieumyślnego udziału w zorganizowanej grupie, co wszak karalności nie podlega. W tym stanie rzeczy nie można było zasadnie przyjąć, że oskarżeni dopuścili się przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, co czyni zaskarżony wyrok w omawianej części przekonującym.
Idąc dalej, w okolicznościach badanej sprawy nie zasługuje także na uwzględnienie drugi z zarzutów podnoszonych przez oskarżyciela publicznego, a dotyczący obrazy przepisów prawa materialnego – poprzez błędne uznanie, żeŁ. D.sprzedając środki odurzające w postaci marihuany działał w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Wbrew twierdzeniom skarżącego zachowanie oskarżonegoŁ. D.stanowiło jeden czyn ciągły, bowiem czynności oskarżonego były podejmowane w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wyrażającego się w chęci zapewnienia sobie dodatkowego źródła utrzymania na drodze zbywaniaB.K.marihuany. Bezsprzecznie zachowanie oskarżonego było realizacją objętego jednym zamiarem procederu, polegającego właśnie na sprzedaży środków odurzających. Podejmując pierwsze działanie miał on świadomość, że będzie zaopatrywał zainteresowanego kupnem w marihuanęB.K., przy każdej nadarzającej się okazji i za każdym razem, gdy zajdzie taka potrzeba, czyniąc to wszystko w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Mając zatem powyższe na uwadze należy uznać, że stanowisko Sądu I instancji w tym przedmiocie jest oczywiste i klarowne, wobec czego podniesionych w tej materii zarzutów nie można uwzględnić.
Nie można także zgodzić się z zarzutami apelacji prokuratora, iż Sąd I instancji niesłusznie zastosował wobec oskarżonegoB. P.w pkt 11 oskarżonego wyroku środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do przekonania, że Sąd I instancji we właściwy sposób ocenił okoliczności mające wpływ na wymiar kary i swoje stanowisko przekonująco umotywował. Orzeczona kara została adekwatnie dostosowana do stopnia winy jak i społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonegoB. P.przestępstw. Jednocześnie w dostatecznym stopniu realizuje cele zapobiegawcze i wychowawcze stawiane przez ustawodawcę. Sąd Odwoławczy pozostaje w przekonaniu, że tak orzeczona kara spełni cele resocjalizacyjne, realizując przy tym swe cele w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, także w sytuacji warunkowego zawieszenia jej wykonania, uzasadnionego także z tej perspektywy, iż wobec zatarcia skazaniaB. P.był do chwili ogłoszenia wydanego w niniejszej sprawie wyroku sprawcą niekaranym.
Przechodząc do rozważań na gruncie zarzutów podniesionych w treści apelacji obrońców oskarżonychŁ. D.iB. P.należy podkreślić, że żaden z nich nie pozwolił w jakimkolwiek zakresie zakwestionować prawidłowości wyroku Sądu pierwszej instancji. Po pierwsze, nie sposób zgodzić się z wyrażonym przez obu skarżących poglądem, że Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów. Ocena materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych wart. 4 i 7 k.p.k., a więc nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i nie zawiera błędów natury faktycznej lub logicznej, wobec czego Sąd Apelacyjny w pełni ją podzielił. Zgromadzony i ujawniony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku utwierdziła Sąd Apelacyjny w przekonaniu o trafności poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Sąd ten dokonał bowiem oceny wszystkich istotnych dowodów, uzasadniając w sposób logiczny i przekonujący swoje stanowisko. W motywach zaskarżonego orzeczenia wskazał, jakie fakty uznał za ustalone jako odpowiadające rzeczywistemu przebiegowi wydarzeń, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wobec tego aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał zarzut odnoszący się do oceny przez Sąd I instancji wiarygodności wyjaśnień oskarżonychB. P.iŁ. D..
Odnosząc się wprost do oceny wyjaśnieńB. P., Sąd Apelacyjny w pełni podziela szczegółową, wręcz drobiazgową, ocenę tego dowodu zawartą w pisemnych motywach wyroku Sądu Okręgowego. Faktem jest, iż wyjaśnienia oskarżonego były na różnym etapie postępowania w pewnych aspektach odmienne, to jednak Sąd Okręgowy wskazał z jakich powodów i dlaczego jednym dał wiarę, a innym wiary odmówił. Sąd meriti był w pełni uprawniony przyjąć, że wyjaśnienia oskarżonegoB. P.złożone w postępowaniu sądowym w części, w jakiej pozostawały w opozycji do wyjaśnień złożonych w śledztwie, są niewiarygodne, bowiem zawierają szereg błędów logicznych, jak również nie znajdują odzwierciedlenia w tej części wyjaśnieńB.K., która oceniona została jako przekonująca. Ponadto jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy podane przez oskarżonego podwody zmiany wcześniejszych wyjaśnień są nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Tym samym względy logiki i doświadczenia życiowego przemawiają za przyznaniem waloru wiarygodności zwłaszcza tym wyjaśnieniom oskarżonego, które złożone zostały podczas pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego.
W tym miejscu należy wskazać, że w myśl zasady swobodnej oceny dowodów Sąd uprawniony jest dać wiarę określonym zeznaniom świadka, czy też wyjaśnieniom oskarżonego, bez względu na którym etapie postępowania zostały złożone, pod warunkiem, że swoje stanowisko w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto podkreślić należy, że przy ocenie wyjaśnieńB. P.Sąd uwzględnił wewnętrzną spójność depozycji tego świadka, z jednoczesnym rozważeniem czy istnieją dowody potwierdzające jego twierdzenia a nadto, czy jego depozycje są konsekwentne.
Jednocześnie, Sąd Apelacyjny podziela dokonaną przez Sąd

    meritiocenę wyjaśnień oskarżonegoŁ. D.i w ślad za Sądem I instancji uznaje, że wyjaśnienia te są jedynie przyjętą przez niego linią obrony, w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny. Sąd meriti w sposób wyczerpujący wyjaśnił powody dla których uznał wyjaśnieniaŁ. D.za niewiarygodne. Słusznie wskazał, że wyjaśnienia oskarżonegoŁ. D.pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniamiB. P.złożonymi w toku postępowania przygotowawczego i korelującymi z nimi w części wyjaśnieniamiB.
K.składanymi w sprawie II K 24/17 Sądu Okręgowego w Krośnie. Wbrew twierdzeniom obrońców słusznie Sąd Okręgowy odmówił wiarygodności zeznaniom świadkaB.
K.złożonym w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie, bowiem w znacznej części były one sprzeczne z wcześniejszymi wyjaśnieniami (za wiarygodne uznanymi), a nadto częściowo nielogiczne. Nie są przede wszystkim wiarygodne twierdzeniaB.
K., że nie zna onŁ. D., a kategoryczne wskazanie na tę osobę umożliwiły mu zapisy na odwrocie tablicy poglądowej. Brak jest podstaw aby uznać, że opis znajdujący się na tablicy poglądowej wpłynął na prawidłowość wskazania przez świadka osoby dostarczającej mu środki odurzające. Ponadto z uwagi na okoliczność długiej współpracyB.
K.iŁ. D., w tym ich licznych spotkań nie sposób uznać, że świadek nie był w stanie rozpoznać dostawcy marihuany – oskarżonegoŁ. D.. Co więcej, jak słusznie wyeksponował Sąd meriti w sprawie zgromadzono wiele dowodów, które we wzajemnym powiązaniu czynią wiarygodne wskazanieŁ. D.podczas czynności okazania. Sąd Okręgowy słusznie nie dał wiary zeznaniomB.K.w zakresie w jakim twierdził on, że podczas prośby o skontaktowanie z osobą która umożliwiłaby mu zarobek, nie informował oskarżonegoB. P.jaki sposób uzyskania dodatkowych dochodów ma w planach. Wszystkie te i inne dowody, jak również okoliczności przemawiające za sprawstwem oskarżonych, Sąd Okręgowy omówił wnikliwie i szczegółowo w swoim uzasadnieniu, wobec czego nie ma potrzeby ich powielać, tym bardziej, że ich ocenę należy zdaniem Sądu Apelacyjnego w pełni zaakceptować.
By raz jeszcze wykazać bezpodstawność istoty apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. D.przypomnieć należy, iż BartłomiejaK.w wiarygodnej części swych depozycji nie tylko opisał przebieg transakcji i ilość środków nabywanych od „dostawcy zD.”, ale również podał szczegółowy rysopis osoby, u której nabywał narkotyki, odpowiadający rysopisowiŁ. D., po czym rozpoznał oskarżonego w toku czynności okazania, potwierdzając, że to jest w dostawca zD.. Nadto, twierdzeniaB.K.są zgodne z depozycjamiB. P., który konsekwentnie wskazywał na przekazanieB.
K.numeru telefonu doŁ. D., w wiarygodnej części swych wyjaśnień wskazując przy tym, że mężczyźni mieli kontaktować się z sprawie nabycia marihuany w hurtowych ilościach. Idąc dalej,B.
K.zapisał przekazany mu numer w swym telefonie pod nazwą(...)(pseudonim taki nosiłB. P.), po czym kolejne numery telefonów, które przekazywał muŁ. D., zapisywał(...)i(...)oraz(...). Z numerami tymiB.
K.kontaktował się wielokrotnie, na co wskazują analizy kryminalne wykazów połączeń nadesłanych przez operatorów sieci komórkowych, zaś abonent owych numerów przebywał podczas bezpośrednich połączeń telefonicznych przeważnie w rejonie stacji bazowych zlokalizowanych wD.. Wreszcie, jak wynika z informacji(...)Urzędu Wojewódzkiego wK.z nr 510-633-204 (zapisanego w telefonieB.K.(...)) wykonano w dniu 15 lutego 2016 roku o godz. 10:03 połączenie na numer alarmowy - ustalono współrzędne miejsca, w którym się znajdowała się osoba dzwoniąca i były to współrzędne odpowiadające lokalizacji:D.ul. (...), gdzie zamieszkiwał w tym czasieŁ. D.. Mając na względzie wszystkie przytoczone powyżej dowody należy przyjąć, że wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy sprawstwoŁ. D.co do przypisanego mu czynu zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość.
Idąc dalej, obrońca oskarżonegoŁ. D.w wywiedzionej apelacji wyraża także zastrzeżenia co do sposobu procedowania sądu orzekającego, jak również czyni zarzuty co do ustaleń faktycznych, mających mieć postać błędów o znaczącym wpływie na treść wydanego rozstrzygnięcia. Podniesione przez autora apelacji zarzuty nie mogą jednakże być uznane za zasadne, z następujących przyczyn. Obrońca oskarżonegoŁ. D.bezzasadnie podniósł zarzut naruszenia przez Sąd meriti przy wyrokowaniuart. 5 § 2 k.p.k.Brak jest podstaw do przyjęcia, by w sprawie zachodziły niedające usunąć się wątpliwości i by wątpliwości te zostały przez Sąd Okręgowy rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonegoŁ. D., albowiem z treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd meriti nie miał żadnych takich wątpliwości, których rozstrzygnięcie wymagałoby zastosowania reguły przewidzianej wart. 5 § 2 k.p.k.Należy przy tym zauważyć, że zasada in dubio pro reo, tj. zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść osoby oskarżonej, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w sprawie w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. Ponadto, co ważniejsze, wątpliwości o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k., to wątpliwości istniejące po stronie Sądu orzekającego, a nie strony procesowej. Dlatego też dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć.
Kontynuując wskazać również należy na bezprzedmiotowość kolejnego zarzutu, dotyczącego obrazyart. 410 k.p.k., podniesionego w apelacji obrońcyŁ. D.. Nie sposób bowiem zgodzić się z obrońcą, iż doszło do obrazy tegoż przepisu postępowania, skoro każdy z dowodów będących podstawą zaskarżonego orzeczenia został przeprowadzony na rozprawie, a następnie - niezależnie od jego wartości procesowej w kontekście interesów oskarżonego, poddany analizie i ocenie. Natomiast, jak już wcześniej wskazano ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, a dokonana przez Sąd Okręgowy nie wykazuje dowolności i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisemart. 7 k.p.k.
Nieprzekonujący jest w tej sytuacji również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż wywiedzione w sprawie apelacje obu obrońców sprowadzają się tylko i wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, stanowiąc przy tym jedynie polemikę z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, nie wykazując żadnych uchybień, których w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego miałby dopuścić się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, także w zakresie okoliczności determinujących wymiar kar, są trafne, przekonywujące i w pełni zasługują na akceptację Sądu odwoławczego. Sąd meriti prawidłowo bowiem dostrzegł i ocenił wszystkie wpływające na wymiar kar fakty, a w tym okoliczności związane bezpośrednio z popełnionym przestępstwem, jego tłem i motywacją sprawcy oraz jego rolą w procederze. Orzeczona wobecŁ. D.kara jest karą sprawiedliwą, odpowiednią w stosunku do wagi popełnionego czynu, jego charakteru oraz stopnia jego społecznej szkodliwości. Z drugiej strony, nie pomija też ujawnionych w sprawie okoliczności łagodzących. Orzeczona kara będzie czynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości oraz stanowi ona wystarczającą przestrogę dla innych potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw, wywołując u nich refleksję nad ewentualnymi korzyściami wynikającymi z ich popełniania, a sumą ujemnych następstw związanych z grożącą za nie odpowiedzialnością karną. Z tych przyczyn uprawnionym jest stwierdzenie, iż wymierzona oskarżonemu kara jest sprawiedliwa, a argumenty, jakie Sąd orzekający powołał w tym zakresie w uzasadnieniu swojego wyroku, również w pełni zyskały aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Konkludując, zaskarżony wyrok na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.należało utrzymać w mocy.
SSO Adam Synakiewicz    SSA Michał Marzec    SSA Iwona Hyła