Sygn. akt II AKa 279/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 października 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący- Sędzia SA  - Maria Mrozik-Sztykiel
Sędziowie SA    - Zbigniew Kapiński
SO (del.) -  Ireneusz Szulewicz (spr.)
Protokolant: - st.sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej-Majewskiej
po rozpoznaniu dnia 30 października 2017 r.
sprawy z wnioskuA. K.w przedmiocie zadośćuczynienia i odszkodowania z tytułu tymczasowego aresztowania stosowanego w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XII K 41/13
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt XVIII Ko 65/16

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S.kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu w postępowaniu odwoławczym

III
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. K.wniósł o zasądzenie odszkodowania w kwocie 15.000 PLN z tytułu uszczuplenia majątku, spowodowanego kosztami obrony oraz o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 27.194 PLN z tytułu cierpienia, jakiego doznał w wyniku niesłusznego stosowania tymczasowego aresztowania w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. XII K 41/13.
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. XVIII Ko 65/16 Sąd Okręgowy w Warszawie na podstawieart.552 § 4 k.p.k.wniosek oddalił, zasądził na rzecz adw.A. S.kwotę 120 zł plus VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kosztami postępowania na podstawieart.554 § 4 k.p.k.obciążając Skarb Państwa.
Wyrok zaskarżyła pełnomocnik wnioskodawcyA. K.w zakresie pkt I wyroku na korzyść wnioskodawcy. W swojej apelacji zarzuciła wyrokowi obrazęart.552 § 4 k.p.k.poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że brak jest podstaw do zasądzenia na rzeczA. K.odszkodowania i zadośćuczynienia. W oparciu o powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczA. K.kwoty 27 194 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwoty 15 000 złotych tytułem odszkodowania za niesłuszne stosowanie tymczasowego aresztowania w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XII K 41/13, ewentualnie w razie uznania, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził postępowania co do meritum sprawy, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy jest niezasadna w sposób oczywisty.
Zarzut apelacji stanowi jedynie zanegowanie stanowiska sądu I instancji bez wskazania na czym ma polegać błędna wykładniaart.552 § 4 k.p.k.jakiej miał się dopuścić sąd okręgowy. Uzasadnienie apelacji w istocie sprowadza się do przytoczenia ogólnych zasad dotyczących postępowania prowadzonego na podstawieRozdziału 58 kodeksu postępowania karnego, w tym wskazania sytuacji kiedy mamy do czynienia z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem, zasad odpowiedzialności Skarbu Państwa z tego tytułu oraz definicji szkody materialnej i krzywdy jakie podlegają zrekompensowaniu na podstawieart.552 § 4 k.p.k.osobie, wobec której stosowano niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie.
Przytoczone przez skarżącego stwierdzenia i definicje są oczywiście prawdziwe i powszechnie podzielane tak w judykaturze, jak i doktrynie. Podobnie prawidłowe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu apelacji, iż tymczasowe aresztowanie stosowane wobecA. K.w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XII K 41/13, oceniając z perspektywy ostatecznego wyniku postępowania, było niewątpliwie niesłuszne. W istocie takie samo stanowisko prezentuje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia sądu okręgowego nie było bowiem uznanie, że tymczasowe aresztowanieA. K.nie było niewątpliwie niesłuszne. Rozstrzygnięcie sądu I instancji zostało oparte na ustaleniu, że w sytuacji w jakiej znajdował sięA. K.tymczasowe aresztowanie nie spowodowało dla wnioskodawcy szkody materialnej ani krzywdy, która pozostawałaby w adekwatnym związku przyczynowym z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem. Stanowisko sądu okręgowego jest oparte na prawidłowym ustaleniu, że w okresie kiedyA. K.był tymczasowo aresztowany w sprawie sygn. XII K 41/13 wprowadzono mu do wykonania karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie sygn. III K 366/08, a jednocześnie był on tymczasowo aresztowany w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XVIII K 144/12. Oznacza to, że okres tymczasowego aresztowaniaA. K.w sprawie sygn. XII K 41/13 został zaliczony na poczet innej kary pozbawienia wolności. Oczywiście inny – surowszy - jest rygor tymczasowego aresztowania niż rygor odbywania kary pozbawienia wolności. W związku jednak z faktem jednoczesnego stosowania wobecA. K.tymczasowego aresztowania w innej sprawie nie może być mowy o tym, że na skutek tymczasowego aresztowania w sprawie sygn. XII K 41/13 wnioskodawca został poddany surowszym rygorom jako tymczasowo aresztowany w stosunku do osoby odbywającej karę pozbawienia wolności. Takiego ustalenia w swojej apelacji pełnomocnik wnioskodawcy w żaden sposób nie podważył ani w ogóle nie zakwestionował.
W przypadku poniesionych kosztów obrony, podkreślić należy, iż wiążą się one bezpośrednio z faktem prowadzenia postępowania karnego przeciwkoA. K., a nie jego tymczasowym aresztowaniem. Tak więc słuszne jest stanowisko sądu I instancji, iż wynagrodzenie obrońcy ustanowionego w toku postępowania sądu okręgowego sygn. XII K 41/13 nie stanowi szkody, jaka powinna być zrekompensowana w trybieart.552 § 4 k.p.k.Koszty poniesione przezA. K.na wynagrodzenie za obronę w sprawie sygn. XVIII K 355/11 (poprzednia sygn. sprawy XII K 41/13) nie są związane z faktem tymczasowego aresztowania. Przemawia za tym opis usługi znajdującej się na fakturze z k.143, jak również fakt, że takowe koszty zostały poniesione dopiero po skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, nie zaś przy okazji zastosowania wobecA. K.tymczasowego aresztowania. Podstawą do żądania zwrotu kosztów poniesionych z tytułu opłaconej pomocy prawnej w przypadku wyroku uniewinniającego jestart.632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart.618 § 1 pkt 2 k.p.k., z czego zresztąA. K.skorzystał w toku postępowania w sprawie sygn. XII K 41/13.
Jakkolwiek osobiste złożenie, wbrew wymogom określonym wart.446 § 1 k.p.k., przez wnioskodawcę pisma procesowego zatytułowanego jako apelacja, zwalnia Sąd Apelacyjny od ustosunkowania się do treści pisma procesowego, to należy wskazać, że podniesione w nim kwestie są całkowicie nietrafne. Twierdzenie wnioskodawcy, że tymczasowe aresztowanie w sprawie XII K 41/13 uniemożliwiło mu warunkowe przedterminowe zwolnienie i podjęcie pracy w zakładzie karnym jest oderwane od sytuacji faktycznej wnioskodawcy. W przypadku osób odbywających karę pozbawienia wolności przysługuje im jedynie prawo ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, co nie wiąże się z obowiązkiem udzielenia takiego przywileju przez sąd rozpatrujący wniosek. Podobnie hipotetyczne jest uzyskanie przezA. K.zatrudnienia w czasie odbywania kary. Przede wszystkim jednak równolegle wykonywane tymczasowe aresztowanie w sprawie XVIII K 144/12 powodowało identyczne skutki dla sytuacji wnioskodawcy jak tymczasowe aresztowanie uznane za niewątpliwie niesłuszne.
O wysokości wynagrodzenia pełnomocnika orzeczono na podstawie § 17 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, o kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart.554 § 4 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.