UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 404/18

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

6

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2018 roku, sygn. akt IV K 21/14

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

1
1

M. S. (1),T. Ł.,A. O.

T. Ł.w dniu 21.08.2012r. dokonał otwarcia dwóch rachunków dla(...)T. Ł.wbanku (...) S.A.; czyny przypisaneM. S. (1)w pkt I ppkt 3) i I ppkt 5),T.Ł.w pkt III pkt 3),A. O.w pkt V ppkt 1) i V ppkt 3).

potwierdzenia otwarcia rachunków

k. 6894, 6895

2.

2

M. S. (1)

M. S. (1)jest zatrudniony wfirmie (...)wG., gdzie pełni funkcję Dyrektora Generalnego. Firma m.in. działa w obronie prawa własności, pomaga odzyskiwać nieruchomości właścicielom.M. S. (1)został oceniony jako bardzo dobry pracownik; wszystkie przypisane mu czyny.

opinia dotyczącaM. S. (1)z 9.04.2019 r. wraz z dołączonym wydrukiem ze strony trójmiasto.pl

k. 7041-7044

3.

3

A. O.

(...). urodziła się córkaA. O.; wszystkie przypisane mu czyny.

kopia skróconego aktu urodzenia

k. 6878

4.

4

A. S.

A. S.pracuje zawodowo, zapewnia byt rodzinie, pomaga finansowo matce. Partnerka oskarżonegoM. K. (1)jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Oskarżony od 2014 roku prowadzi działalność gospodarczą; wszystkie czyny przypisane oskarżonemu.

Zaświadczeniez ZUSuo niepodleganiu ubezpieczeniu przezM. K. (1); oświadczenieM. K. (1); kopie PIT 28 oskarżonego za rok 2014, 2015, 2016, 2017; kopia umowy oskarżonegoo świadczeniu przez niego usług na rzecz(...) S.A.; kopie faktur za usługi świadczone przez oskarżonego; kopia odpisuz(...)oskarżonego; kopia karty informacyjnej dotycząca matki oskarżonego; kopia zaświadczeniaz ZUSuo wysokości renty matki oskarżonego; oświadczenie matki oskarżonegoo pomocy finansowej udzielanej jej przez oskarżonego; kopie faktur na zakup lekarstw dla matki oskarżonego

k. 6905-6943

5.

5

A. S.

Wyrok, co do którego Sąd odwoławczy nie kwestionuje, że dotyczy świadkaŁ. M., potwierdza fakt jego skazania za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym za przestępstwo udzielaniaT. Ł.marihuany i posiadania w dniu 5 marca 2013 r. wG.znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej wadze 76,195 grama; czyny przypisane w pkt VIII ppkt 2)i 3).

kopia zanonimizowa-nego wyroku Sądu Rejonowegow Gdyni,z 11.09.2014r. sygn. akt IX K 765/14

k.7039-7040

6.

6

M. S. (1),C. W. (1)

Dokumenty w postaci wydruków planu miasta potwierdzają istnienie miejsc,w których zgodnie z wyjaśnieniamiC. W. (1)dokonywał odbioru amfetaminy przy udzialeM. S. (1),A. R.i nieustalonego mężczyzny, i w których uprzednio miał spotykać się zM. S. (1); czyny przypisaneM. S. (1)w pkt I ppkt 2), aC. W. (1)w pkt II ppkt 2).

wydruki planu miastaG., również zawierające obraz satelitarny, dotyczące miejsc wG.opisywanych przezC. W. (1)których miał odbierać amfetaminę przy udzialeM. S. (1),A. R.i nieustalonego mężczyzny, i w których uprzednio miał spotykać sięzM. S. (1)

k.7001-7007

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

A. S.

Nie udowodniono, że skazanieŁ. M.za przestępstwa z ustawyo przeciwdziałaniu narkomani, w tym mające związek z niniejszą sprawą – przemawia za tym, że jego relacje procesowe powinny zostać w całości uznane za niewiarygodne; czyny przypisane w pkt VIII ppkt 2) i 3).

kopia zanonimizowa-nego wyroku Sądu Rejonowegow Gdyni,z 11.09.2014r. sygn. akt IX K 765/14

k. 7039-7040

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

kopie potwierdzenia otwarcia rachunków

brak przesłanek do uznania, że potwierdzenia nie stanowią kopii dokumentów rzeczywiście wystawionych; brak podstaw do kwestionowania ich treści

2.

opinia dotyczącaM. S. (1)z 9.04.2019 r. wraz z dołączonym wydrukiem ze strony trójmiasto.pl

brak podstaw do kwestionowania wiarygodności informacji zawartych w opinii i załączniku

3.

kopia skróconego aktu urodzenia

brak podstaw do kwestionowania informacji zawartychw kopii dokumentu

4.

zaświadczenie z ZUSuo niepodleganiu ubezpieczeniu przezM. K. (1); oświadczenieM. K. (1); kopie PIT 28 oskarżonego za rok 2014, 2015, 2016, 2017; kopia umowy oskarżonegoo świadczeniu przez niego usług na rzecz(...) S.A.; kopie faktur za usługi świadczone przez oskarżonego; kopia odpisu z(...)oskarżonego; kopia karty informacyjnej dotycząca matki oskarżonego; kopia zaświadczenia z ZUSuo wysokości renty matki oskarżonego; oświadczenie matki oskarżonegoo pomocy finansowej udzielanej jej przez oskarżonego; kopie faktur na zakup lekarstw dla matki oskarżonego

brak podstaw do kwestionowania informacji zawartychw przedłożonych dokumentach i ich prawdziwości

5.

kopia zanonimizowanego wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni, z 11.09.2014r. sygn. akt IX K 765/14

brak podstaw do kwestionowania informacji obrońcy oskarżonego, że wyrok dotyczyłŁ. M.i zawierał treść zgodną z przedłożoną w toku rozprawy kopią

6.

wydruki planu miastaG., również zawierające obraz satelitarny, dotyczące miejsc wG.opisywanych przezC. W. (1), w których miał odbierać amfetaminę przy udzialeM. S. (1),A. R.i nieustalonego mężczyzny, i w których uprzednio miał spotykać się zM. S. (1)

brak podstaw w niniejszej sprawie do zakwestionowania uzyskanych wydruków, których źródłem pochodzenia jest serwis internetowy Google Maps

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

kopia zanonimizowanego wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni, z 11.09.2014r. sygn. akt IX K 765/14

Dowód został uznany przez Sąd odwoławczy za wiarygodny, ale nieprzekonujący, że skoroŁ. M., będący świadkiem w niniejszej sprawie, został skazany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, to okoliczność ta podważa jego zeznaniaw całości. Taki automatyzm godziłby w zasadę swobodnej oceny dowodów.

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

7
1111.

1
zarzuty zawarte w apelacji obrońcyM. S. (1)

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadne

2
zarzuty zawarte w apelacji obrońcyA. S.

częściowo zasadne

3
zarzuty zawarte w apelacji obrońcyC. W. (1)

częściowo zasadne

4
zarzut zawarty w apelacji obrońcyA. K. (1)

niezasadny

5
zarzuty zawarte w apelacji obrońcyT. Ł.

niezasadne

6
zarzut zawarty w apelacji obrońcyA. O.

niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Ad. 1. Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoM. S. (1)nie zasługiwały na uwzględnienie.
Nie zaistniały: obraza przywołanych przepisów postępowania, to jestart. 170 §1 pkt 3 i 5 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., jak i błąd w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć wpływ na treść wyroku.
Odnosząc się do przedstawionych, kolejnych zarzutów.
Nie można stwierdzić, by doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mającego wpływ na treść wyroku, polegającego na uznaniuM. S. (1)za winnego przypisanych mu czynów.
Rację ma obrońca oskarżonego, gdy wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, w odniesieniu doM. S. (1), miały wyjaśnienia współoskarżonychA. R.,C. W. (1),T. Ł.iA. O.. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku świadczy o tym, że Sądowi I instancji znane były standardy oceny dowodów z pomówień, do których odwoływał się apelujący. Ocena wyjaśnień wymienionych osób, wbrew przekonaniu obrońcy oskarżonego, cechowała się szczególną wnikliwościąi ponadprzeciętną skrupulatnością. Nie ma też wątpliwości, że przedmiotem badania Sądu Okręgowego było, czy wyjaśnienia tych osób są konsekwentne, stanowcze, zgodnez doświadczeniem życiowym i logiką wypadków, czy znajdują potwierdzenie w innych dowodach, a pomawiający nie mają interesu osobistego lub procesowego w obciążaniu współoskarżonego. Świadczy o tym analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w której dokonano oceny wyjaśnieńA. R.,C. W. (1),T. Ł.iA. O.(k. 38-49, 49-66, 77-84, 66-77), ale także ta część, w której Sąd I instancji odnosił się do wyjaśnień złożonych przezM. S. (1), również przez pryzmat wyjaśnień wymienionych współoskarżonych i innych dowodów (k. 96-122). Ocenę tę podzielił Sąd odwoławczy, bez konieczności jej ponownego przytaczania.
Mając ją na uwadze nie można przyjąć, że Sąd Okręgowy w ogóle nie badał, czy pomawiający mogli mieć interes w pomówieniu oskarżonego. Przeciwnie, przedmiotem analizy Sądu było zarówno to, czy możliwe jest, że doszło do zmowy wymienionych przeciwkoM. S. (1), jak też czy mieli interes, by wskazywać na osobę tego ostatniego oskarżonego. Badał więc, czy współoskarżeni byli w konflikcie zM. S. (1), czy mieli powody, by chcieć go fałszywie pomówić, powiązania między nimi, treść kolejno składanych wyjaśnień przez pomawiających, jak i treść wyjaśnieńM. S. (1), w których starał się wykazać, że doszło do zmowy (m.in. k.115, 119, 120).
Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje na to, że jak twierdzi obrońca, Sąd I instancji nie oceniał dowodów przez pryzmat wynikających z nich okoliczności i we wzajemnym powiązaniu z zachowaniem regułart. 7 k.p.k., ale przez pryzmat swojego założenia o sprawstwieM. S. (1). Już lektura przywołanych wyżej fragmentów uzasadnienia podważa tak wyrażone stanowisko obrońcy. Przede wszystkim na podkreślenie zasługuje, że to ocena wszystkich dowodów zebranych w sprawie doprowadziła do ustalenia stanu faktycznego,a jednocześnie spełnia ona kryteria swobodnej oceny określone wart. 7 k.p.k.Co prowadzi do wniosku, że to stanowisko obrońcy uznać należy za dowolne.
Ogólne stwierdzenie obrońcy, że wyjaśnieniaA. R.cechuje chęć absolutnego obciążeniaM. S. (1), a inne dowody nie potwierdzają sprawstwa tego oskarżonego, bez wykazania konkretnych uchybień, jakich miał się dopuścić Sąd I instancji w ocenieA. R., stanowi wyłącznie dowolną polemikę z prawidłową oceną tego dowodu, przedstawioną przez Sąd I instancji.
Nie stanowi istotnego argumentu apelującego, że brak wskazań, by przekazy pieniężne adresowane naA. R.pochodziły z przestępstw narkotykowych i należały doM. S. (1), gdy jednocześnie wskazuje, że potwierdzają tę okoliczność wyjaśnienia współoskarżonych. Okoliczności związane z przekazami pocztowymi, w kontekście wyjaśnień złożonych przezA. R., były przedmiotem wnikliwej, zgodnej z zasadami określonymiart. 7 k.p.k., analizy Sądu Okręgowego (k. 41-45). Tę podzielił Sąd odwoławczy, skoro obrońca nie wykazał jej błędności.
Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska obrońcyM. S. (1), że ocena wyjaśnieńA. R.jest niekonsekwentna. Z pewnością o takiej niekonsekwencji nie może świadczyć to, że Sąd I instancji uznał wyjaśnieniaA. R.za wiarygodne„w zasadzie”, „generalnie”, a jednocześnie zauważył, iż jako przesadzoną należało potraktować tę ich część, w których wskazywał, że bał sięM. S. (1)i wykonywał jego polecenia ze strachu przed nim, działał pod przymusem. Przytoczone wyżej stwierdzenia nie pozostają bowiem w sprzeczności ze sobą. Pierwsze oznaczają, że co do zasady wyjaśnieniaA. R.jawiły się jako wiarygodne, a podany jako drugi wywód uzasadnienia świadczyo występowaniu wyjątku od tej zasady. To, że Sąd I instancji, we wskazanej części, nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, co właściwie umotywował, nie przekreślało wiarygodności pozostałych wyjaśnień tego oskarżonego. Taka ocena, świadczyła wręcz o jej skrupulatnościi przeczyła temu, by Sąd Okręgowy zbagatelizował, że oskarżony starał się w sposób niewiarygodny tłumaczyć własne zachowanie strachem przedM. S. (1)(k. 48-49 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd I instancji wyraźnie wskazał powody, dla których nie daje wiary wyjaśnieniomA. R.w powyższym zakresie, tak jak uprzednio, odwołując się również do pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie wskazał na przyczyny, dla których w pozostałym zakresie uznał wyjaśnienia tego oskarżonego za wiarygodne (k.38-47), a te nie pozwalały na przyjęcie, że jeśliA. R.minął sięz prawdą w niewielkiej części, to postawa taka przekreślała wiarygodność pozostałych jego wyjaśnień. Nie można też stwierdzić, że Sąd I instancji z niezrozumiałych względów uznał, żeA. R.nie chciał za wszelką cenę obciążyćM. S. (1). Takie stanowisko zostało bowiem jednoznacznie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 39), gdy Sąd Okręgowy wskazał, za jego przyjęciem przemawia w szczególności to, iżA. R.podał, że naboje, które u niego ujawniono,S.kazał mu wyrzucić, czego ten jednakz własnej inicjatywy nie zrobił. Nie sposób też twierdzić, żeA. R.koncentrował się obciążaniu za wszelką cenęM. S. (1), gdy jego wyjaśnienia obciążały jego samegoi innych współoskarżonych.
Nie jest prawdą, żeA. R.w swoich wyjaśnieniach wskazał, iżM. S. (1)miał zażywać środki odurzające w trakcie treningów z młodzieżą.A. R.nigdy nie zawarł w swoich wyjaśnieniach podobnego twierdzenia. Wyjaśnił natomiast, że widział, jakM. S. (1)zażywał narkotyki, raz w mieszkaniu naP.(P.-dzielnicaG.), raz wB.; prawdopodobnie była to amfetamina (k. 5209). Nie sposób więc uznać, że Sąd I instancji oddalając wniosek dowodowy o przesłuchanie świadkówK. G.iO. O. (1)na okoliczność zachowaniaM. S. (1)w czasie treningów – naruszył prawo do obrony oskarżonego, uniemożliwiając mu obronę przed pomówieniemA. R..
Zważywszy jednak na to, że na przywołanych przez obrońcę kartach 798-799, gdzie miały się znajdować wyjaśnieniaA. R., występowały zeznaniaT. Ł.– należało rozważyć, czy przedstawiony przez obrońcę zarzut obrazy prawa procesowego, to jestart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.zasługiwał na uwzględnienie, w kontekście nieprecyzyjnie przywołanej treści, jak się okazało zeznańT. Ł.. Przeprowadzone w tym zakresie rozważania, prowadzą również do wniosku o niezasadności zarzutu. Rzeczbowiem w tym, że zeznania te nie mogły i nie stały się dowodem w sprawie, skoro po ich złożeniu przedstawiono zarzutyT. Ł.i zmieniła się w sposób istotny jego rola procesowa. W składanych w sprawie wyjaśnieniachT. Ł.nie wskazywał, byM. S. (1)zażywał narkotyki w czasie treningów. Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy w tym zakresie, a więc przesłuchania wymienionych świadkówK. G.iO. O. (1), na podstawieart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.stwierdzając, że zawnioskowane osoby nie miały wiedzy o działalności oskarżonego związanej z treścią zarzutów. W przekonaniu Sądu odwoławczego, Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przywołanych przez obrońcę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a wydane rozstrzygnięcieo niedopuszczeniu dowodów z zeznań wymienionych osób należało uznać za trafne, równieżz innych powodów niż wskazany przez Sąd Okręgowy. Rzeczywiście brak jakichkolwiek przesłanek (nie wynika to z wniosku dowodowego), że świadkowie posiadali wiedzęo działalności oskarżonego związanej z treścią zarzutów. Dużo istotniejsze jednak, że zeznania tych osób nie mogły okazać się pomocne w weryfikowaniu wyjaśnieńA. R., jaki wyjaśnieńT. Ł., który przecież nie twierdzili w nich, jak wskazuje apelujący, żeM. S. (1)zażywał narkotyki w czasie treningów. Wobec tego przesłuchanie wymienionych osób należało ocenić przede wszystkim jako nieprzydatne dla oceny wyjaśnień wskazanych oskarżonych, a nadto jako zmierzające w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, mając także na uwadze zawansowany etap postępowania sądowego, na którym wniosek zgłoszono. Wniosek powinien więc zostać oddalony na podstawieart. 170 § 1 pkt 3i 5 k.p.k.Ograniczenie się przez Sąd Okręgowy wyłącznie dopkt 5tego przepisu nie miało wpływu na treść wyroku, skoro rozstrzygnięcie było ostatecznie prawidłowe. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na to, że w sprawie został przesłuchany w charakterze świadkaM. B., który potwierdził prawidłową postawęM. S. (1)w czasie zajęć sportowych samoobrony (k. 6124-6124v), takiej postawy w czasie treningów nie kwestionowałA. R., jak iT. Ł.. Również w tym kontekście, nie można było uznać, że nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadkówK. G.iO. O. (1)naruszało prawo do obrony oskarżonego.
Nie stwierdzono, by Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych poprzez błędną ocenę i uznanie za wiarygodne wyjaśnieńA. R., w których wskazywał, żeM. S. (1)otrzymał partię amfetaminy, którą przekazał następnieW., od swojego brataD. K..
Argumenty zaprezentowane w apelacji obrońcy nie świadczyły o wadliwości ustaleń Sądu I instancji zawartych na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie podważa ich to, że tylko w oparciu o wyjaśnieniaA. R.możliwe było ustalenie, że określona przez niego partia narkotyku została przekazanaM. S. (2)przez jego brataD. K..A. R.nie miał żadnego powodu, by w sposób nieprawdziwy przedstawiać okoliczności związane z tym przekazaniem. Na taki nie wskazał apelujący. Jego relacja w tym zakresie była konsekwentna i logiczna, a zatem nie stwierdzono by raziła infantylizmem, zwłaszcza, że obrońca nie wyjaśnił na czym ten infantylizm miałby polegać. Fakt, żeA. R.był konsekwentny w przedstawianiu przedmiotowego zdarzenia, jaki wskazane wyżej inne okoliczności świadczyły o wiarygodności jego wyjaśnień.
Nie świadczy o niewiarygodności tych wyjaśnień, że nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach, skoro nie jest to okoliczność, która wyklucza możliwość dokonania oceny wyjaśnień oskarżonego – jako wiarygodnych, zwłaszcza, gdy w większości pozostałej ich części (z jednym wyjątkiem) zasługiwały na wiarę i w wielu aspektach znajdowały potwierdzenie w innych dowodach. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czyD. K.przedstawiono zarzuty w związku z wyjaśnieniamiA. R.. Postępowanie organów ścigania nie wyklucza możliwości dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych przez sąd, zgodniez zasadą samodzielności jurysdykcyjnej, która została wyrażona wart. 8 § 1 k.p.k.
Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji wywód obrońcy dotyczący znaczenia rozpoznania przezA. D.K.na zdjęciach, skoro kluczowe znaczenie ma fakt rozpoznaniaD. K., jako brata, od któregoM. S. (2)miał otrzymać amfetaminę, a nie to, czy przed tym rozpoznaniemA. R.znał brataM. S. (2)z widzenia.
Co do wyjaśnień złożonych w sprawie przezT. Ł., trzeba podkreślić, że Sąd Okręgowy nie tylko dostrzegł zmiany wyjaśnień tego oskarżonego, ale poddał składane przez tego oskarżonego relacje wnikliwej ocenie. Wyraźnie wskazał dlaczego i w jakiej części daje wiarę wyjaśnieniomT. Ł.złożonym w czasie postępowania przygotowawczego, jak i na początkowym oraz końcowym etapie rozprawy (k. 77-79 i 84). Uwagę zwraca, że Sąd uznał, że wyjaśnienia te zasługują na wiarę w tej części, w której znalazły potwierdzeniew pozostałych dowodach. Sąd I instancji w sposób przekonujący wyjaśnił też powody, dla których za niewiarygodne ocenił wyjaśnieniaT. Ł., w których odwołał te składane w czasie śledztwa i na początku rozprawy (k. 80-84), bez konieczności ich ponownego przytaczania. Nie było też tak, że Sąd Okręgowy nie dostrzegł, żeA. K. (1)w dniu 20 października 2014 roku potwierdził wyjaśnienia złożone przezT. Ł., na kolejnych terminach rozprawy, w których wycofał się z obciążającychM. S. (1)iA. S.relacji. Przeciwnie, miał tę postawę na uwadze i zasadnie dostrzegł, żeA. K. (1)zdecydował się na wsparcie zmienionych wyjaśnieńT. Ł.po tym, jak uzyskał na sali rozpraw informację o zmianie postawy procesowej tego ostatniego i odczytaniu pisemnych oświadczeń, w którychT. Ł.podawał, że doszło do ustalenia przez niego iC. W. (1)wspólnych wyjaśnień obciążającychM. S. (1), jak również do namówienia do tegoA. O.iA. K. (1). Jednocześnie, Sąd I instancji przedstawił powody, dla których tym wyjaśnieniom nie dał wiary (k. 94-95 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ocenę tę, jako logiczną i rzeczową podzielił Sąd odwoławczy. Apelujący nie wykazał, by zaprezentowana ocena wyjaśnieńT. Ł., jak iA. K. (1), była nieprawidłowa, a jedynie ograniczył się do wskazania, że zmienione w sposób korzystny dla oskarżonegoM. S. (1)wyjaśnienia zostały potwierdzone przezA. K. (1), co nie mogło doprowadzić do potwierdzenia zasadności stawianego przez niego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Analiza wyjaśnieńT. Ł., jak iA. K. (1), przeprowadzona przy uwzględnieniu pozostałych dowodów, przeczyła też przekonaniu obrońcy o odrzuceniu przez Sąd Okręgowy „a priori” wersji korzystnej dlaM. S. (1). Jednocześnie podkreślić trzeba, że Sąd I instancji miał na uwadze wyjaśnienia złożone przezT. Ł.w końcowej części rozprawy, gdy ponownie zmienił swoje wyjaśnienia, odwołał te korzystne dla oskarżonegoi ponownie potrzymał wyjaśnienia złożone w toku śledztwa i na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 roku (k. 82 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a zatem zwrócił uwagę na to, iżT. Ł.tłumaczył wcześniejszą zmianę wyjaśnień na korzystne dlaM. S. (1), tym, że był zastraszany, opisując naciski na niego, do których doszło w łaźni Aresztu ŚledczegowG.. Raz jeszcze należy podkreślić, że Sąd Okręgowy za wiarygodne uznał te wyjaśnieniaT. Ł., które pozostawały w zgodzie z innymi uznanymi za wiarygodne dowodami.
Nie stwierdzono, by na uwzględnienie zasługiwał zarzut obrońcy oskarżonegoM. S. (1)– naruszenia prawa procesowego, a więcart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., mającego wpływ na treść wyroku, a polegającego na niezasadnym oddaleniu wniosku dowodowego o zwrócenie się do Aresztu Śledczego wG.celem ustalenia danych osobowych osób, które przed dniem 20 października 2014 r. były w grupie osób doprowadzanych do łaźni razem zT. Ł.i przesłuchania ich na okoliczność zdarzenia opisywanego przezT. Ł., co naruszało prawo do obronyM. S. (1).
W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, żeT. Ł.znalazł się w Areszcie Śledczym wG., pozbawiony wolności w innej sprawie, od dnia 19 września 2014 r.,a pismo, w którym odwołał wcześniejsze wyjaśnienia złożył na rozprawie w dniu 20 października 2014 r. Gdy w końcowej części rozprawyT. Ł.odwołał wcześniejsze zmienionei korzystne m.in. dlaM. S. (1)wyjaśnienia podał, starając się wyjaśnić dlaczego uprzednio takie złożył, że na łaźni dostał list i tam osoby na niego wpływały, było to 6-7 osób. Po dwóch dniach udzielił odpowiedzi, zmienił wyjaśnienia i wszystko ucichło (k. 6424v-6426). Te wyjaśnienia spowodowały, że obrońca oskarżonegoM. S. (1)złożył wniosek dowodowy, na który wskazał w apelacji (k. 6476v), a następnie Sąd Okręgowy (k. 6477) wydał postanowienie o oddaleniu tego wniosku dowodowego na podstawieart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.jako nieprzydatnego i zmierzającego do przedłużenia postępowania. Przy czym w uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że nie można ustalić kto rzeczywiście miał kontakt zT. Ł.w trakcie korzystania z kąpieli, mógł też mieć kontakt z innymi osobami, nie sposób oczekiwać, że te osoby potwierdzą, że zachowały się w opisany przez niego sposób, a obrońca złożył wniosek kilka tygodni po przesłuchaniu oskarżonego.
Chociaż rację należało przyznać obrońcy, że uzasadnienie powyższej decyzji procesowej budziło wątpliwości, bo Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by z góry zakładać, że ustalenie tych osób było niemożliwe, skoro tego nie sprawdził, jak i niedopuszczalne było przyjmowanie założeń co do treści ewentualnych zeznań przed przesłuchaniem określonych osób, to jednak ta wadliwość, podobnie jak wadliwość przywołanej podstawy prawnej, o czym niżej – nie oznaczała, by postanowienie, w którym nie uwzględniono wniosku dowodowego było chybione.
W ocenie Sądu odwoławczego, przedstawiony wniosek obrońcy zasadnie został oddalony, przy czym prawidłową podstawę prawną oddalenia powinien stanowićart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.Wniosek o ustalenie osób, które od 19 września 2014 r. do 20 października 2014 r. były w grupie osób osadzonych doprowadzanych do łaźni zT. Ł.oraz ich przesłuchaniew celu ustalenia, czy miało miejsce zdarzenie przez niego opisywane w postaci gróźb, nacisków w celu zmiany wyjaśnień zasadnie został oddalony, ponieważ okoliczność, która miała zostać udowodniona, a wiec, czy grożonoT. Ł., naciskano na niego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ służyłaby wyłącznie ustaleniu motywacji, którą kierował sięT. Ł.odwołując obciążająceM. S. (1)wyjaśnienia, a to nawet, przy przyjęciu, że była inna niż wskazywał oskarżony – nie pozwalałoby na rozstrzygnięcie, w jakiej części jego wyjaśnienia należałoby uznać za wiarygodne, poza tymi,w których opisywał zdarzenie w łaźni Aresztu Śledczego wG..
Warto zwrócić uwagę, że po zmianach wyjaśnień przezT. Ł., Sąd I instancjiz ogromną ostrożnością podchodził do wyjaśnień oskarżonego. Dlatego wskazał precyzyjnie powody, dla których uznał w części jego wyjaśnienia za wiarygodne, w szczególności odnosząc się do ich potwierdzenia w innych, uznanych za wiarygodne dowodach. Podobnie – kiedy oceniał wyjaśnienia po ich zmianie na korzyśćM. S. (1), również podał powody, dla których jawią się one jako niewiarygodne. W tym kontekście, jako nieistotne jawiło się, czy faktycznie zmiana ta spowodowana była naciskami ze strony innych osób, czy bliżej nieznanymi osobistymi pobudkami oskarżonego. Ta zmiana wystąpiła, a co istotne treść zmienionych wyjaśnień, w przeciwieństwie do składanych w śledztwie i znajdujących potwierdzenie w innych dowodach - nie jawiła się jako wiarygodna z powodów precyzyjnie i prawidłowo wskazanych przez Sąd I instancji (k. 82-84), której to argumentacji nie starał się nawet podważyć obrońca oskarżonego.
Inaczej rzecz ujmując, bez znaczenia pozostaje, czy to naciski w areszcie spowodowały zmianę wyjaśnień, niezależnie bowiem od tego, czy taka okoliczność wystąpiła, zmienione w sposób korzystny dlaM. S. (1)nie zasługiwały na wiarę, a więc ostatecznie oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego, mimo błędów, ocenić należało jako trafne. Natomiast popełnione błędy procesowe – nie miały w tym zakresie wpływu na treść zaskarżonego wyroku.
W żaden sposób apelujący nie wyjaśnił jakie znaczenie, dla przedstawionego przez niego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych ma wyrażone „na marginesie” apelacji spostrzeżenie, że pomawiająceM. S. (1)wyjaśnieniaT. Ł., że był winny pieniądzew kwocie 60 000 złK. K. (2)nie znalazły potwierdzenia w zeznaniach tego świadka, który nie potwierdził, by znałM. S. (1). Obrońca nie wskazał w tym kontekście na błędne ustalenia Sądu Okręgowego, jak też nie przywołał oceny dowodów dokonanej przez ten Sąd, którą można byłoby uznać za nieprawidłową. Wobec tego, powyższe spostrzeżenie nie miało wpływu na ocenę zaskarżonego wyroku.
Co do oceny wyjaśnieńC. W. (1), które obrońca przywołał w odniesieniu do czynu polegającego na wprowadzeniu przezM. S. (1)do obrotu od września 2012 r. do połowy listopada 2012 r. znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż około dwóch kilogramów, wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy miał je na uwadze, o czym świadczy analiza wyjaśnieńC. W. (1), zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (głównie k. 54-56). Warto też zauważyć, że Sąd I instancji, kiedy przechodził do oceny wyjaśnień poszczególnych oskarżonych wyraźnie wskazał, że jeśli chodzi o wyjaśnieniaC. W. (1), to wprawdzie przyznawał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, to jednak jego relacje procesowe nie są do końca spójne. To spowodowało, że ocena jego wyjaśnień dokonana została z dużą ostrożnością, przy uwzględnieniu omówionych dowodów ujawnionych w trakcie rozprawy. Analizując, prawidłowo przytoczone przez obrońcę, zmienne wyjaśnieniaC. W. (1), odnoszące się do przekazania mu przezM. S. (1), za pośrednictwem innych osób amfetaminy, posiłkując się innymi dowodami, a głównie wyjaśnieniamiA. R.i relacjamiM. W. (1), doszedł do przekonania, że takie przekazanie miało miejsce dwukrotnie w okresie od września do połowy listopada 2012 r., jedno z nich zapoczątkowane przyjazdem podsklep (...)wG., przemieszczeniem się w okolice znajdującego się niedaleko(...), spotkaniem zM. S. (1), zakończone przekazaniemC. W. (1)kilograma amfetaminy przezA. R., drugie zapoczątkowane spotkaniemC. W. (1)zM. S. (1)na parkingu podsklepem (...)wG., zakończone, po przemieszczeniu sięC. W. (1),odbiorem kilograma amfetaminy przy znajdującym się w niedalekiej odległościsklepie (...), który to środek psychotropowy został pozostawiony przy śmietniku, w kubełku z(...). Obrońca, wprawdzie dostrzegł rozbieżności w wyjaśnieniachC. W. (1), które miał na uwadze Sąd I instancji, to jednak nie odniósł się do ich oceny zaprezentowanej przez Sąd Okręgowy. Gdyby to uczynił, musiałby między innymi dostrzec, że Sąd ten nie przyjął, by amfetaminę w kubełku w pobliżu(...)pozostawiłA. R., a zatem niepotrzebnie odwołał się do fragmentu wyjaśnień tego oskarżonego, który podawał, że ma 171 cm wzrostu, wskazując w kontekście wyjaśnieńC. W. (1), że nie można uznać, byR.był wysokim mężczyzną. Podobnie, uważna analiza oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji nie pozostawia wątpliwości, że Sąd ten, między innymi w oparciu o eksperyment procesowy przeprowadzony z udziałemC. W. (1)(k. 436-446), podczas którego wskazywał on w szczególności miejsca wG., gdzie dochodziło do jego spotkań zM. S. (1)oraz te, w których odbierał amfetaminę – prawidłowo, zlokalizował te miejsca (k. 55-56 uzasadnienia). Sąd Okręgowy miał więc pełną wiedzę na temat tego, żesklep (...)znajduje się nieopodalsklepu (...), a w niedalekiej odległości odsklepu (...)znajduje się(...)i sklep(...).
Kiedy w toku rozprawy, został złożony wniosek dowodowy o przeprowadzenie ponownego eksperymentu procesowego w celu zweryfikowania wyjaśnieńC. W. (1), Sąd Okręgowy, w oparciu oart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.wydał postanowienie o jego oddaleniu, ponieważ zawnioskowany dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności wskazywanych w treści wyjaśnieńW.i zmierza do przedłużenia postępowania (wniosek k. 6171-6198, postanowienie k. 6205v-6206).
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny, w toku postępowania odwoławczego, dla jednoznacznego wyjaśnienia usytuowania miejsc wG., do których odnosił sięC. W. (1)– za celowe uznał wykonanie wydruków planu miastaG., obejmujących te miejsca, takie wydruki wykonano, korzystając z serwisu internetowego Mapy Google, dowódw tej postaci został przeprowadzony z urzędu w toku rozprawy (k. 7048).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, a więcart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k., trzeba stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim dlatego, że ponowne przeprowadzenie eksperymentu procesowego należało ocenić jako nieprzydatne dla oceny wyjaśnieńC. W. (1), zwłaszcza, gdyw czasie eksperymentu z 28 listopada 2012 roku oskarżony ten wskazywał miejsca, w których miały się rozgrywać wydarzenia, a obrońca oskarżonegoM. S. (1)i on sam nie wykazali, by przeprowadzenie ponownego eksperymentu było konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo dowód taki jawił się jako nieprzydatny wobec uzyskania na etapie postępowania odwoławczego wydruków planu miastaG.dotyczących opisywanych miejsc, w tym zawierających również ich obraz satelitarny. Już w świetle ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji, w oparciu o wyjaśnieniaC. W. (1), po dokonaniu oceny ich wiarygodności, również w oparciu o pozostałe wskazane przez ten Sąd dowody, nie było wątpliwości gdzie znajduje sięsklep (...), jak i że(...)nie znajduje się w okolicach(...),(...)nie sąsiaduje z(...), sklepy(...)i(...)znajdują się w różnych miejscachG.. Bez znaczenia pozostawało przy tym, jakie śmietniki znajdują się przy(...), skoro jeśli chodzi o to miejsce, to zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego –A. R.wręczył osobiścieC. W. (1)amfetaminę. Nie sposób w konsekwencji uznać, że oddalenie omawianego wniosku dowodowego naruszyło prawo do obrony oskarżonegoM. S. (1).
Nie można też zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że uchylenie pytania skierowanego doA. R., jaka jest odległość pomiędzy(...)a(...), naruszało prawo do obrony oskarżonego. Uchylenie tak sformułowanego pytania w niczym nie naruszało prawa do obrony oskarżonego, skoro już w świetle przeprowadzonego eksperymentu z udziałemC. W. (1), nie było wątpliwości, że tak zadane pytanie nie miało znaczenia dla oceny złożonych przez niego wyjaśnień, brak bowiem było podstaw do przyjęcia, iż zaraz po spotkaniu podsklepem (...)doszło do odbioru amfetaminy w(...), ponieważ ten nastąpił przysklepie (...).
Obrońca, odnosząc się do czynu polegającego na wprowadzeniu przezM. S. (1)we wrześniu 2012 r. do obrotu znacznych ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości nie mniejszej niż 700 gramów oraz czynu polegającego na kierowaniu wykonaniem przezA. O.czynu zabronionego polegającego na podrobieniu w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci umowy kupna sprzedaży samochodu marki(...), starał się wykazać zaistnienie błędu w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że wyjaśnienia współoskarżonych należy uznać za nielogicznei niekonsekwentne. Pominął jednak analizę dowodów zaprezentowaną przez Sąd I instancji ( w szczególności k.67-77, 78-79, 84, 61, 45-47, 115-116, 119-121 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), skoro w zasadzie się do niej nie odniósł, nie wykazał jej wadliwości, a na poparcie przedstawionego stanowiska wskazał w odniesieniu doT. Ł.jedną nieścisłość, w przypadkuA. O.dwie, a także zwrócił uwagę na wyjaśnieniaM. S. (1), który zaprzeczał, by na jego polecenieT. Ł.przekazał, w pierwszej połowie września 2012 r. – 700 gram marihuanyA. O., podnosząc, iżT. Ł.przebywał w tym czasie w Norwegii, telefonował do niego informując, że pobrał 1000 zł z konta bankowego służącego do prowadzenia działalności(...). Taka metoda kwestionowania zaskarżonego wyroku nie mogła okazać się skuteczna.
Nie podważa ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy, żeT. Ł., będąc przesłuchiwanym w dniu 29 kwietnia 2013 r. wskazał, iż marihuanę, którą przekazałA. O., otrzymał odS. (1)wG., spotkali się na mieście (k. 1651),a w czasie przesłuchania w dniu 21 czerwca 2013 r. twierdził, że otrzymał ją odM. S. (1), chyba w jego mieszkaniu naulicy (...)(k. 2422). Przede wszystkim dlatego, żeT. Ł., już w pierwszym, przywołanym przesłuchaniu (nie drugim jak wskazuje obrońca) wyjaśnił, że marihuanę otrzymał odS. (1)wG., nie pamiętał dokładnie gdzie, wyraził przeświadczenie, że gdzieś w mieście. Ta niepamięć, zważywszy na szereg transakcji związanych z narkotykami, któreT. Ł.przeprowadzał, a także upływ kilku miesięcy od zdarzenia, była usprawiedliwiona. W tej sytuacji nie można przykładać zbyt dużej wagi do tego, że po upływie kolejnego czasu, podczas przesłuchaniaT. Ł.wyraził przypuszczenie, nie przekonanie, że marihuanę otrzymał odM. S. (1)– chyba w jego mieszkaniu.
Sąd Okręgowy miał na uwadze wyjaśnieniaA. O., złożone 16 kwietnia 2013 r., w których wskazał, że kiedy wB.odbierał marihuanę, wydawało mu się, żew samochodzie mógł byćT. Ł.(k. 1535). Sąd dokładnie zacytował ten fragment wyjaśnień: „Wydaje mi się, że w samochodzie były 2 osoby, ale nie potrafię powiedzieć kto bo było ciemno (…) Mi się jedynie wydaje, że w tym samochodzie mógł byćT.i takiA.(…)T.z kolei po tym spotkaniu miał już jechać do Norwegii” (k. 69 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Istotne jest jednocześnie zwrócenie uwagi na to, czym była spowodowana treść tych wyjaśnień. W tych pierwszych wyjaśnieniach, jak zasadnie zwrócił uwagę na to Sąd Okręgowy,A. O.starał się nie obciążaćT. Ł., również kiedy odnosił się do sytuacji, gdy nabywał narkotyki odT. Ł.. Wówczas posłużył się podobnie brzmiącym sformułowaniem „Możliwe, że mogłem kupować narkotyki odT.i pisać do niego sms-y z tym związane, ale już nie pamiętam szczegółów” (k. 1538 akt sprawy, k. 67 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Dopiero podczas kolejnego przesłuchaniaA. O.zdecydował się na złożenie obciążającychT. Ł.wyjaśnień (k.1642-1648). W związku z tym, jego twierdzenie, że w samochodzie mógł byćT. Ł.nie oznaczało barku pewności co do tego, czy to był on, a jedynie stanowiło wyraz starańo nieobciążanie stanowcze wymienionego. Poza tym, w świetle zasad doświadczenia życiowego, brak rozpoznaniaT. Ł.przezA. O.jawi się jako wątpliwy, skoro mężczyźni znali się, a zatem nie była potrzebna nawet dobra widoczność osób w samochodzie, byA. O.zorientował się, że to jego kolega przekazuje mu marihuanę. Uwagę zwraca, żeA. O.nigdy nie kwestionował wyjaśnieńT. Ł., iż ten przekazał mu wspomniane narkotyki. Dla odpowiedzialnościM. S. (1)istotne jest, żeA. O.zawsze wyrażał przekonanie, iż pochodziły one odM. S. (1). Uwagę zwraca jednocześnie, że wyjaśnieniaA. O.wskazującego naT. Ł.jako osobę, która przekazała mu wB.około 700 gramów marihuany korespondują nie tylko z wyjaśnieniami tego ostatniego, ale iC. W. (1)orazA. N., na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy (k. 75 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Nie mogły podważyć dokonanych w tej sprawie ustaleń faktycznych, wynikających ze skrupulatnej i prawidłowej oceny dowodów, wyjaśnienia oskarżonegoM. S. (1), który podnosił, że w tym czasieT. Ł.przebywał już w Norwegii, skąd telefonował do niego, informując, iż pobrał z konta bankowego(...)1000 zł.
Warto zauważyć, że zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego, do przekazania marihuanyA. O.przezT. Ł.doszło w pierwszej połowie września 2012 r., przed wyjazdemT. Ł.do Norwegii (k. 15-16, 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd ustalił też, że jeszcze wieczorem 12 września 2012 r.T. Ł.przebywał na terenie Polski, skoro tego dnia, o godzinie 18:31 był legitymowany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wO.(pismo ze Straży Granicznej k. 6580-6581).
Określenie czasu przekazania marihuany, za pośrednictwemT. Ł.nie nasuwało zastrzeżeń. Nie było możliwe, by uczynić to w sposób bardziej precyzyjny, zwłaszcza, gdy oskarżeniA. O.,T. Ł.iC. W. (1)nie potrafili dokładnie wskazać tego czasu, na podstawie ich relacji można było jedynie wyprowadzić wniosek, że do takiego przekazania doszło zanimT. Ł.wyjechał do Norwegii.
Nie podważa dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, że Sąd Okręgowy uznał wyjaśnieniaA. O.za częściowo niewiarygodne (k. 68 i nast. uzasadnienia zaskarżonego wyroku), skoro wyraźnie i zasadnie zostały przytoczone powody takiej oceny. Nie oznaczało to jednak, że również w pozostałym zakresie należało je ocenić podobnie, skoro znajdowały one potwierdzenie w innych dowodach, co świadczyło o ich wiarygodności,a dotyczyło to także kierowania przezM. S. (1)wykonaniem przezA. O.czynu polegającego na podrobieniu umowy kupna – sprzedaży samochodu marki(...)(k. 73, 75-77 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Zupełnie nieprzekonująca jest, zaprezentowana przez apelującego ocena wyjaśnieńT. Ł., który wyjaśnił dlaczego w treści umowy kupna – sprzedaży wymienionego samochodu umieszczone zostały jego dane jako nabywcy (A. O.nie chciał, by na umowie figurowała osoba obca, bo bał się, że nie odzyska auta), jako nielogicznych. Przede wszystkim skoroA. O.znał się zT. Ł.lepiej niż zM. S. (1), miał więc do niego większe zaufanie, to wskazywane przezT. Ł.powody umieszczenia jego danych w umowie jako nabywcy nie jawią się jako nieracjonalne, czy nielogiczne. Nie podważa wyjaśnieńT. Ł.w tym zakresie, że samochód został następnie sprzedany obcej osobie, a więcK. S., jeśliA. O.nie miał na to najmniejszego wpływu, a dlaT. Ł.nie miało to większego znaczenia, skoro wiedział, żeO.przekazałM. S. (1)samochód jako zastaw, stanowiący zabezpieczenie rozliczenia się za otrzymaną marihuanę, a następnie nie rozliczył się za ten narkotyk (rozliczenie częściowe). Sąd I instancji dokonał oceny dowodów w tym zakresie (m.in. k 45-47 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a obrońcy nie udało się wykazać, by była ona nieprawidłowa. Wynika z niej, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży samochodu trafiły doM. S. (1). Bez znaczenia pozostaje, czy w sprzedaży pojazdu pomógłT. Ł., co sam potwierdził. Brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji, dlaczego z umowy wynikało ostatecznie, że kupującym byli razemT. Ł.iK. S., samochód został zarejestrowany na nich oboje nie ma znaczenia w sprawie, a z pewnością nie ma wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Dla wyjaśnienia tej kwestii pomocne mogły być zeznania złożone przezM. K. (2), który stwierdził, ze skoro chciał kupić samochód dla dziewczyny, to oczywiste dla niego było, że trzeba było ją dopisać do umowy (k. 3686-3688v). To oznaczałoby, że za taką decyzją o dopisaniuK. S.do umowy mogła stać na przykład chęć uniknięcia dodatkowych formalności.
Wobec tego apelacja obrońcyM. S. (1)nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy zapoznał się z pismemM. S. (1)z dnia 8 października 2018 r., zatytułowanym „Apelacja – Uzupełnienie” (k. 6881-6893), które zostało ujawnione w toku rozprawy odwoławczej. W związku z tym, że na Sądzie nie ciążył obowiązek odnoszenia się do argumentów zawartych w tym piśmie, co znajduje potwierdzenie w treściart. 457 § 3 k.p.k., za celowe uznano jedynie wskazanie, że nie przekonały one Sądu odwoławczego o wadliwości wydanego wyroku, zwłaszcza, gdy nie dawały podstaw do stwierdzenia okoliczności wymienionych wart. 439 § 1 k.p.k.iart. 440 k.p.k.
W zakresie wniosku dowodowego zawartego w tym piśmie, sprecyzowanego przez obrońcę oskarżonego w toku rozprawy odwoławczej (k. 7048), Sąd Apelacyjny wydał postanowienie (k.7049- 7050), w którym na podstawieart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.oddalił wniosek dowodowy oskarżonegoM. S. (1)i jego obrońcy o zwolnienie(...)Banku z tajemnicy bankowej i zwrócenie się doBanku (...) S.A.(...)Oddział wG.o ujawnienie historii wpłat i wypłat z bankomatu dotyczącej rachunków o nr(...)oraz o nr(...), należących do(...)–T. Ł.wG.– w dniach 13 do 16.09.2012r.w celu wykazania, żeT. Ł.przebywał w tym czasie w Norwegii, albowiem okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro Sąd I instancji ustalił, że do popełnienia przestępstw, w których miał uczestniczyć, bądź odgrywać pewną rolęT. Ł.doszło we wrześniu 2012 r., nie później niż do 16.09.2012r., a z pewnością, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zanimT. Ł.wyjechał do Norwegii (kierowanie podrobieniem umowy sprzedaży samochodu(...)i wprowadzenie do obrotu ziela konopi innych niż włókniste).
Sąd odwoławczy nie stwierdził także podstaw do korekty zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do wymiaru kar orzeczonych wobec oskarżonegoM. S. (1). Podzielił w tym zakresie trafną argumentację, odnoszącą się w szczególności do okoliczności łagodzących i obciążających, zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Orzeczone kary jawią się jako wyważone i sprawiedliwe i jako takie powinny spełnić pokładane w nich cele wychowawcze i zapobiegawcze. Należy przy tym dodać, że wykonywanie pracyw(...) Biurze (...)z siedzibą wG., skądM. S. (1)uzyskał jednoznacznie pozytywną opinię (k. 7041), bez wątpienia świadczy na jego korzyść. Nie jest to jednak okoliczność, która mogłaby przekonywać o rażącej surowości orzeczonych wobec niego kar, mając na uwadze szereg prawidłowo dostrzeżonych przez Sąd Okręgowy okoliczności obciążających (k. 163-164 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Ad. 2 Zarzuty przedstawione w apelacji obrońcy oskarżonegoA. S.zasługiwały na uwzględnienie jedynie w części, w której obrońca odnosiła się do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie VIII ppkt 2) zaskarżonego wyroku, co dotyczyło obrazy przepisu postępowania –art. 7 k.p.k., w takim zakresie w jakim podniesiono, że w sposób nieprawidłowy określono ilość wprowadzonych do obrotu środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste, a wiec przekazanych do dystrybucjiŁ. M.. Apelacja okazała się skuteczna o tyle, że ustalenie ilości mniejszej powyższych środków odurzających, spowodowało obniżenie kar jednostkowych pozbawienia wolności i grzywny orzeczonych za przestępstwo przypisaneA. S.w pkt VIII ppkt 2) i w konsekwencji obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy nie stwierdził, by błędem ze strony Sądu Okręgowego było uznanie za wiarygodne tych zeznań (uprzednio wyjaśnień), w którychŁ. M.wskazywał, będąc przesłuchiwanym w dniu 15 kwietnia 2013 r. w charakterze podejrzanego, większe ilości środków odurzających, które nabywał odA. S.w celu ich dalszej dystrybucji. Do tej kwestii, Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części uzasadnienia. Rzecz jednakw tym, żeŁ. M.ilość około 5000 kg marihuany wskazał orientacyjnie, tłumacząc jednocześnie, że nabywał ją od wymienionego od lutego 2012 r. do zatrzymania w marcu 2013 r. w porcjach od 5 gr do 250 gr, przy czym około cztery razy po 250 gr, a najczęściej po 70 do 100 gr, po towar był u(...)dużo razy, maksymalnie do 30 razy (k.1806). To oznacza, że wyliczenie ilości środków odurzających powinno opierać się na tych doprecyzowujących informacjach. Jeśli więc cztery razyŁ. M.nabył po 250 gr, pozostałe zakupy występowały najczęściej w ilościach od 70 do 100 gr, a ilość zakupów określił na maksymalnie 30, to biorąc pod uwagę, że zdarzały się zakupy ilości mniejszych niż 70 gram, należy przyjąć na tej podstawie, że ilość ta wynosiła 2820 gr (4 x250gr + 26x70gr), a zatem była to ilość mniejsza niż wskazana przez niego orientacyjnie ilość łączna. Nie ma przy tym wątpliwości, żeŁ. M.nabywał wielokrotnie środki odurzające odA. S., zwyklew znacznych ilościach. Nie może więc dziwić, że ilość tę, kierując się własnym przekonaniem, wskazał na 5000 gr. Tyle, że nie znajduje ona oparcia w przytoczonych następnie informacjach, a zatem, w tym zakresie, jego relacja nie mogła stanowić podstawy do jednoznacznego ustalenia, że ilość ta wynosiła 5000 gr. Ponadto ustalona przez Sąd odwoławczy ilość środków odurzających jawi się jako zasadna również wobec treści wyjaśnieńT. Ł., który uczestniczył w części zakupów marihuany przezŁ. M.odA. S., co do których wskazywał, że były wielokrotne, mogło dojść w ten sposób do zakupu 1,5 kg tego środka odurzającego. JeśliT. Ł.był obecny przy części zakupów i to nie w całym okresie, gdy następowały (o czym później), to ustalona ilość z pewnością nie jest zawyżona. Tymi względami podyktowana była dokonana przez Sąd odwoławczy zmiana wyroku w zakresie ilości wprowadzonego do obrotu środka odurzającego, a to wraz z uwzględnieniem bardzo dobrego zachowania oskarżonego, po popełnieniu przestępstwa, doprowadziło do obniżenia orzeczonych za nie kar pozbawienia wolności i grzywny, a w konsekwencji do obniżenia kary łącznej pozbawienia wolności.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia z pkt VIII ppkt 2) zaskarżonego wyroku, zawartych w części II apelacji:
1.Nie stwierdzono obrazy przepisów postępowania,art. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k., polegającej na oparciu orzeczenia o zaledwie część materiału dowodowego, poza uchybieniem omówionym wyżej. Nie przekonała Sądu odwoławczego ogólnikowa argumentacja obrońcy.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że Sąd I instancji miał na względzie, że relacjeŁ. M.podlegały zmianom, dostrzegł je i ocenił.
Nie wyklucza uznania za wiarygodne wyjaśnieńŁ. M., w których wskazywał na większe ilości środków odurzających, że bazował na własnej pamięci, a w sprawie nie zabezpieczono dowodów w postaci przywoływanych przez apelującą wiadomości SMS, czy wiadomości Messenger, które dokumentowałyby wskazywane przez niego ilości. Nie wyklucza też takiej oceny relacjiŁ. M., że żaden świadek nie potwierdził ich. Podobnie, motywacja polegająca na staraniu się o skorzystanie z instytucji określonej wart. 60 k.k., czy chęć skorzystania z możliwości dobrowolnego poddania się karze (na co wskazanow uzupełnieniu apelacji drugiej z obrońców) nie wykluczają złożenia wiarygodnych wyjaśnień przezŁ. M.. Nie jest też tak, że o winieA. S.zadecydowały wyłącznie relacjeŁ. M..
Tak skonstruowany zarzut, był wyrazem niedostrzeżenia oceny relacjiŁ. M.i pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaprezentowanej przez Sąd I instancji (k.84-88).
Przede wszystkim, apelująca pomija, żeŁ. M.po zatrzymaniu go, podczas którego ujawniono przy nim 74 gramy marihuany wskazał na dostawcę tego środka, to jestA. S.. Rację należy przyznać Sądowi Okręgowemu, który stwierdził, że wersja prezentowana przezŁ. M., konsekwentnie w toku całego postępowania,o pochodzeniu środka odurzającego, znalazła potwierdzenie w czynnościach przeprowadzonych wobecA. S.. Już 6 marca 2013 r. odbyło się przeszukanie zajmowanego przez niego mieszkania i pomieszczeń gospodarczych, w trakcie którego ujawniono 25,27 gr. marihuany oraz łącznie 501, 53 gr. substancji psychotropowejw postaci soli amfetaminy. Obie substancje zabezpieczono w tym samym miejscu wraz z wagą elektroniczną.
Zasadnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, dostrzegając rozbieżności w relacjach (wyjaśnienia i zeznania)Ł. M., że ujawnioną przy nim marihuanę nabył odA. S.i nie było to pierwszy raz. W toku rozprawyŁ. M.podtrzymał wyjaśnienia, w których podał większe ilości narkotyków. Wówczas nie groziła mu już odpowiedzialność karna, bo w jego sprawie zapadł wyrok. Podtrzymał więc te wyjaśnienia,w których najbardziej obciążałA. S., co do ilości odbieranych narkotyków, jak i czasu trwania procederu, ale też te, w których obciążał w największym stopniu samego siebie.
Zasadnie też Sąd I instancji stwierdził, że relacjeŁ. M.dotycząceA. S.znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach złożonych przezT. Ł.,w zakresie dokładnie przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k.87).
Ta analiza dowodów, nie nasuwająca zastrzeżeń Sądu odwoławczego, poza wskazanym na wstępie wyjątkiem, pozwalała jednoznacznie na uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńA. S.nieprzyznającego się do winy w zakresie omawianego czynu.
Nie było wiec tak, że Sąd Okręgowy kierował się nieracjonalnymi przesłankami, przyjmując za wiarygodne wyjaśnieniaŁ. M., potwierdzone przez niego w toku rozprawy, z dnia 15 kwietnia 2013 r. (k. 1806-1807). Te większe ilości przyjętych przezŁ. M.odA. S.środków odurzających, niż wskazywane przez niego w czasie przesłuchańw dniach 6 i 7 marca 2013 r. (k.2243 i 2262-2263), znajdowały bowiem potwierdzeniew przywołanych wyjaśnieniachT. Ł., a jednocześnie w ilości, z którąŁ. M.został zatrzymany. Nie było to 10, czy 15 gram, ale 74 gramy, a więc ilość, która odpowiadała tej, w której najczęściej nabywał marihuanę odA. S.. Zważywszy natomiast na to, żeŁ. M., również w czasie rozprawy, podtrzymał te najmniej korzystne dlaA. S.wyjaśnienia, nie można było uznać, by te relacje podyktowane były wyłącznie chęcią uzyskania dla siebie korzyści płynących z ewentualnego zastosowaniaart. 60 k.k.Istotne też jest, że nigdy nie stwierdzono, byŁ. M.byłw konflikcie zA. S., który mógłby doprowadzić do bezpodstawnego wskazania jego osoby jako tej, która przekazywała mu marihuanę w celu dalszej dystrybucji. Prowadzi to do wniosku, że to pierwsze relacjeŁ. M.z 6 i 7 marca 2013 r. były podyktowane chęcią zminimalizowania własnej, jak iA. S.odpowiedzialności, a szczerością cechowały się te pochodzące z przesłuchania z 15 kwietnia 2013 r.
Mając na uwadze pismo drugiej z obrońców z dnia 11 grudnia 2019 roku, które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w dniu 20 stycznia 2020 r. (k. 7022-7033), stanowiące uzupełnienie apelacji, należało już w tym miejscu wyjaśnić, że w żaden sposób nie ma wpływu na treść zaskarżonego wyroku to, iż Sąd Okręgowy nie zwrócił uwagi na to, że kiedyŁ. M.w toku rozprawy przed tym Sądem odnosił się do złożonych przez niego wyjaśnień, które odczytano – jako najbardziej miarodajne ocenił złożone wO.(k. 6071v-6072v).
Nie ma wątpliwości, że wyjaśnienia z 15 kwietnia 2013 r. zostały od niego odebrane wG., przy czym odbierał je funkcjonariusz z Zarządu wO.CBŚ(...)(k.1805).
Wcześniejsze wyjaśnienia z 6 i 7 marca 2013 r. były składane wG., pierwsze odbierała funkcjonariuszKPG.(...), a drugie prokurator Prokuratury Rejonowej w Gdyni (k.2242, 2261). Dopiero wyjaśnienia z 9 maja 2013 r. zostały odebrane odŁ. M.wO., przez prokurator Prokuratury Rejonowej Olsztyn – Południe w Olsztynie.
Rzecz jednak w tym, że w toku rozprawyŁ. M.nie tylko powiedział, że najbardziej miarodajne są jego wyjaśnienia, które składał wO., ale wskazał, iż chodzi o te, w których podał większe ilości. Jeśli tak, to nie ma wątpliwości, że na temat większych ilości narkotyków, w kontekście istotnym dla niniejszej sprawy, a w tym odpowiedzialności karnejA. S.– świadek wypowiedział się wyłącznie w wyjaśnieniach z 15 kwietnia 2013 r.W związku z tym, jego wskazanie na wyjaśnienia zO., należało potraktować wyłącznie jako efekt omyłki, być może wynikającej z faktu jego przesłuchania w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez wskazanego wcześniej funkcjonariusza z Zarządu wO..
Warto też zwrócić uwagę na to, żeŁ. M., w czasie przesłuchania w dniu 9 maja 2013 r. skupiał swoją uwagę na innych wątkach, niż w wyjaśnieniach złożonych 15 kwietnia 2013 r., ponieważ opisywał okoliczności związane z przejęciem studia tatuażu odM. S. (1), jego prowadzeniem, problemami, rozliczeniami z tym związanymi, wrażeń jakie odniósł obserwując relacje pomiędzyM. S. (1)aT. Ł.. NadtoŁ. M.opisywał sytuacje, w którychT. Ł.brał od niego marihuanę, w różnych ilościach od 1 do 15 gram, różnie, łącznie 300 gram. W odniesieniu doA. S., wskazał jedynie, że bywały sytuacje, żeT. Ł.brał bezpośrednio narkotyki odA. S.ps. (...), wziął 80 gram marihuany, z którą praktycznie zaraz został zatrzymany i miał sprawę wG.. Wskazał też, że na temat osoby, od której brał narkotyki, którą jestA. S.wyjaśnił już wG.(k. 1698-1704). W tych wyjaśnieniach oskarżony pomijał więc wątki, które były przedmiotem przesłuchań wG., a zatem nie sposób było twierdzić, że te wyjaśnienia były sprzeczne z poprzednimi (z 15 kwietnia 2013 r.), bo dotyczyły innych wątków. Nadto nie mogły to być wyjaśnienia, które ocenił jako najbardziej miarodajne, w czasie rozprawy przed Sądem I instancji.
2.Nie stwierdzono obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 k.p.k, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego (poza wyjątkiem, do którego odniesiono się na wstępie), z powodów wskazanych we wcześniejszym pierwszym punkcie, mając na uwadze, że zarzut z pkt 2 stanowił częściowe powielenie pierwszego przedstawionego zarzutu. Wystarczy tylko podkreślić, że częściowe danie wiary zeznaniom świadka nie jest nieprawidłowe, jeśli mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do uznanych za wiarygodne zeznańŁ. M..
3.Nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania, tj.art. 4 k.p.k.w zw. zart. 74 § 1 k.p.k.polegającej na naruszeniu zasady bezstronności poprzez nieuwzględnienie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyśćA. S.. Poza wyjątkiem wskazanym na wstępie, Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Nie można było oczekiwać od Sądu I instancji, że uwzględni na korzyśćA. S.wyjaśnieniaT. Ł.(k. 5361), które ten złożył odwołując składane w czasie postępowania przygotowawczego i na początku rozprawy, gdy zostały one zasadnie ocenione przez ten Sąd jako niewiarygodne, a następnieT. Ł.się z nich wycofał. Warto jedynie podkreślić, żeT. Ł.odwołując wcześniejsze wyjaśnienia obciążająceA. S.i twierdząc, że nie jest prawdą, by od niego brał narkotyki, nie wskazał racjonalnego powodu zmiany wyjaśnień w tym zakresie. Za taki nie można przecież uznać twierdzeńT. Ł., że uległ namowom funkcjonariuszy zO.do złożenia zeznań jakM., gdy starając się wykazać, iż tak było ograniczył się do jednej tylko okoliczności, a więc 60 gram marihuany, którą jak twierdził otrzymał odC. W. (1), a miał powiedzieć, że dostał ją od(...). W niniejszej sprawie istotne było m.in. to, czyŁ. M.odbierał marihuanę odA. S., jak i to, czy ten ostatni udzieliłT. Ł.kokainy. W tym zakresie jednak oskarżony nie wskazywał, by miał być namawiany do obciążaniaA. S.. W odniesieniu do 60 gram marihuany, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy, z dokumentów dotyczących postępowania, w którym skazanoT. Ł.m.in. za posiadanie narkotyków (k. 1921-1948) wynika, że przedmiotem jednego z czynów faktycznie była marihuana, jednak nie w ilości 60, a 80 gramów. Obrońcy nie udało się podważyć oceny wyjaśnieńT. Ł., którą zaprezentował w tym zakresie Sąd I instancji na kartach 77-84 uzasadnienia.
4.Nie stwierdzono obrazyart. 7 k.p.k.,410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poza obraząart. 7 k.p.k., do której odniesiono się na wstępie. Poza błędnym ustaleniem ilości marihuany, nie można uznać, by z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikało w jakim okresie miało miejsce odpłatne udostępnianie przezA. S.marihuany, w jakim celu, komu. Przecież, wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że skoro Sąd dał wiarę zeznaniomŁ. M.z 15 kwietnia 2013 r., to w takim zakresie w jakim wynikała z nich ilość otrzymanych odpłatnie środków odurzających, jak i że odbiorcą byłŁ. M., co miało miejsce od lutego 2012 r., do czasu jego zatrzymania, a więc do 5 marca 2013 r. Jeśli natomiastŁ. M.wskazywał, że czterokrotnie odbierał odA. S.ilości po 250 gramów marihuany, zwykle były to ilości od 70 do 100 gramów, to przecież oczywiste było, żeA. S.będący kolegąŁ. M.miał pełną świadomość co do tego, iż ten nie odbiera takich ilości jako konsument. Nie stwierdzono także, by uzasadnienie wyroku cechowało się wewnętrzną sprzecznością, bądź, by uniemożliwiało odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji.
5.Nie stwierdzono obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.Trzeba wyraźnie podkreślić, że Sąd Okręgowy nie uchybił ustawowym wskazaniom co do elementów uzasadnienia, które powinno zawierać. Bez wątpienia Sąd Okręgowy wskazał w nim, jakie fakty uznał za udowodnione, nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Zupełnie nie można zgodzić się z tym, że ustalenia faktyczne zawartew uzasadnieniu stanowiły powielenie opisu zarzuconego oskarżonemu czynu, czemu przeczy treść uzasadnienia na k. 24-25. W części odnoszącej się do oceny dowodów, na co wskazano już wyżej, Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie istotne dowody i dokonał jej w sposób nienasuwający zastrzeżeń (z wyjątkiem omówionym na wstępie). Poziom ogólności zarzutu obrońcy w dalszej części – zwalnia Sąd odwoławczy z bardziej pogłębionego odniesienia się do niego, skoro nie wiadomo np. co miała na myśli apelująca wskazując na „zaniechanie omówienia i krytycznej oceny poszczególnych świadków w korelacji z innymi dowodami”. Nie było też tak, że Sad I instancji ograniczył się wyłącznie do omówienia wyjaśnień współoskarżonych.
6.Nie stwierdzono obrazyart. 424 § 1 k.p.k.polegającej na nieomówieniu sprzeczności polegającej na daniu wiary wyjaśnieniomT. Ł.w części, a z drugiej strony uznaniu jego wyjaśnień za niewiarygodne i labilne, jak też nieomówieniu dowodów, na podstawie których Sąd Okręgowy ustalił, żeA. S.w okresie od lutego 2012 r. do 5 marca 2013 r. wG.udzielił innej ustalonej osobie środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste w łącznej ilości 5000 gr. Przede wszystkim Sąd I instancji miał na uwadze całość wyjaśnień złożonych w sprawie przezT. Ł., a zatem dostrzegając ich zmienność jednoznacznie określił, w jakiej części zasługują one na wiarę, a w jakiej nie, na co wskazano już wcześniej w niniejszym uzasadnieniu. Wbrew twierdzeniom apelującej, Sąd I instancji omówił dowody zgromadzone w sprawie, dokonał ich prawidłowej oceny (za wyjątkiem ilości środków odurzających), czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, na co też wskazywano już uprzednio.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia z pkt VIII ppkt 3) zaskarżonego wyroku, zawartych w części III apelacji.
1.Nie stwierdzono obrazy przepisuart. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść wyroku poprzez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonegoT. Ł.i uznanie ich za wiarygodne w części, w której wskazywał na udzielenie mu przezA. S.kokainy w łącznej ilości 3 gram. Wywód zawarty w tym zarzucie jest oderwany od oceny wyjaśnieńT. Ł., którą zaprezentował w tym zakresie Sąd I instancji na kartach 77-84 uzasadnienia. Oceny tej nie udało się podważyć obrońcy oskarżonego. WyjaśnieniaT. Ł., w których wskazywał na nabywanie odA. S.kokainy znalazły potwierdzenie w zeznaniachŁ. M.. Relacje tych osób, nie tylko korespondowały ze sobą, ale i wzajemnie się uzupełniały.T. Ł.nie miał żadnego racjonalnego powodu, by chcieć bezpodstawnie obciążaćA. S..
Nie można było oczekiwać od Sądu I instancji, że uwzględni z kolei na korzyśćA. S.wyjaśnieniaT. Ł.(k. 5361), które złożył odwołując składanew czasie postępowania przygotowawczego i na początku rozprawy, gdy zostały one zasadnie ocenione przez ten Sąd jako niewiarygodne, a następnieT. Ł.się z nich wycofał. Warto jedynie podkreślić, żeT. Ł.odwołując wcześniejsze wyjaśnienia obciążająceA. S.i twierdząc, że nie jest prawdą, by od niego brał narkotyki, nie wskazał racjonalnego powodu zmiany wyjaśnień w tym zakresie, do czego odniesiono się już uprzednio w pkt. II 3. Niezależnie więc od zmian w wyjaśnieniachT. Ł., Sąd I instancji w sposób prawidłowy wskazał, w jakim zakresie zasługują one na wiarę, a w jakiej części nie. Sprzeczność złożonych wyjaśnień, nie oznacza, że automatycznie należałoby uznać je za niewiarygodne w całości. Warto zaznaczyć, że takie postąpienie byłoby sprzecznez zasadą swobodnej oceny dowodów zart. 7 k.p.k.
2.Nie stwierdzono obrazy przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.Sąd Okręgowy nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów i nie rozstrzygnął niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Przede wszystkim dlatego, że nie jest tak, jak twierdzi obrońca, że wyłącznieT. Ł.dostarczył w tym postępowaniu obciążających oskarżonego informacji w zakresie udzielonej mu kokainy.
Tak przedstawiony zarzut nie uwzględnia prawidłowej oceny dowodów zaprezentowanejw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na kartach 84-88. Sąd Okręgowy przywołał przecież nie tylko zasługujące na wiarę wyjaśnieniaT. Ł.dotyczące zakupu odA. S.trzy razy po jednym gramie kokainy i uiszczeniu opłaty po 200 zł za gram. Wskazał też, że za pośrednictwemM., zamówił odA. S.jeszcze dwa razy po gramie kokainy, ale za nią nie zapłacił, bo była „słaba” (k. 1773-1778). Nadto odwołał się do zeznańŁ. M.(uprzednio wyjaśnień). Wprost wskazał, że w wyjaśnieniachŁ. M.z dnia 15 kwietnia 2013 r., tych które zostały przez niego podtrzymane na rozprawie, do czego odniesiono się uprzednio, podał on, żeT. Ł., w jego obecności kupił odS.kokainę, było to kilka razy, w porcjach od 1 grama do 3 gramów, kupił tak do 5 gramów kokainy. Z dalszej części tych wyjaśnień wynikało, że w jakiejś częściT. Ł.nie rozliczył się zS.za kokainę, bo była „słaba”. Wskazał też (w sposób zbieżny z relacjąT. Ł.), żeŁ.częstował go tą kokainą (k.1806-1807). Zbieżność tych relacji, jak i brak racjonalnych przesłanek do bezpodstawnego obciążaniaA. S.w powyższym zakresie, pozwalały na stwierdzenie, że zasługują one na wiarę. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego w myślart. 5 § 2 k.p.k.Nie stanowi takiej fakt, że w czasie przeszukania mieszkania zajmowanego przezA. S.i pomieszczeń gospodarczych nie zabezpieczono kokainy. To, żew dniu przeszukania oskarżony nie znajdował się w posiadaniu kokainy, nie wyklucza, iż dysponował nią we wcześniejszym okresie, zwłaszcza, że jego działalność nie ograniczała się do jednego narkotyku, o czym świadczy fakt zabezpieczenia marihuany i substancji psychotropowej zawierającej sole amfetaminy.
3.Nie stwierdzono obrazy przepisówart. 4 k.p.k.w zw. zart. 74 § 1 k.p.k., bowiem nie stwierdzono naruszenia zasady bezstronności przez Sąd Okręgowy polegającej na nieuwzględnieniu wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, to jest na przykład wyjaśnieńT. Ł.z k. 5361, w których wskazał, że nie jest prawdą, że odS.brał jakiekolwiek narkotyki. W tym zakresie aktualne pozostają uwagi poczynione w pkt II 3, jak i w pkt III 2., bez konieczności ich ponownego przytaczania.
4.Nie stwierdzono obrazy przepisuart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., to jest wewnętrznej sprzeczności wyroku polegającej na niewskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia powodów, dla których Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne wybiórcze fakty opisywane przezT. Ł.. Przede wszystkim nie stwierdzono wewnętrznej sprzeczności zaskarżonego wyroku, skoro, Sąd wyraźnie określił w jakiej części, z jakich powodów daje wiarę wyjaśnieniomT. Ł., a w jakiej na wiarę nie zasługują. Wobec tego poddał je należytej weryfikacji, a obrońca nie wykazała, by zaprezentowany w tym zakresie tok rozumowania był błędny.
5.Nie stwierdzono obrazy przepisuart. 424 § 1 k.p.k.poprzez nieomówienie w uzasadnieniu wyroku sprzeczności wyroku polegającej na daniu wiary wyjaśnieniomT. Ł., żeA. S.udzielił mu trzykrotnie środka odurzającego w postaci kokainy w łącznej ilości 3 gram, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że wyjaśnienia te odznaczają się labilnością.
Raz jeszcze należy podkreślić, że Sąd I instancji miał na uwadze całość wyjaśnień złożonychw sprawie przezT. Ł., a zatem dostrzegając ich zmienność jednoznacznie określił, w jakiej części zasługują one na wiarę, a w jakiej nie. Wbrew przekonaniu obrońcy, Sąd Okręgowy wyjaśnił w wystarczający sposób dlaczego uznał za wiarygodne wyjaśnieniaT. Ł.w zakresie udzielania mu przezA. S.kokainy i wprost wskazał, że znajdują one potwierdzenie w zeznaniach (uprzednio wyjaśnieniach)Ł. M., które przytoczył.
Druga z obrońców – nie zaprezentowała w piśmie z dnia 11 grudnia 2019 r. argumentów, które przekonałyby o zasadności przedstawionych w apelacji zarzutów.
Częściowo już odniesiono się do tego pisma, gdy analizowano zarzut II.1 obrońcy, która złożyła apelację. Jednocześnie, co do większości uwag zawartych w piśmie wyrażono stanowisko, analizując zarzuty zawarte w apelacji.
Dodatkowo warto wskazać, że fakt karalnościŁ. M.za przestępstwa narkotykowe, wynikający ze zanonimizowanego wyroku przedłożonego do akt sprawy przez obrońcę, co do którego Sąd odwoławczy nie kwestionował, że dotyczy wskazanego świadka, jak też ewentualnie inne toczące się postępowania dotycząceŁ. M.– nie przekreślają uznanych za wiarygodne relacji, złożonych przez niego w niniejszej sprawie. Fakt niepoprawności świadka, jego karalność nie oznaczają przecież, że z tego względu, jego relacje z góry należałoby traktować jako niewiarygodne. Nie jest też tak, że taka osoba nie jest zdolna do złożenia wiarygodnych zeznań. Obrońca zwraca uwagę na wyjaśnieniaA. S.w części, w której nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw, uznając, że to one powinny zostać uznane za wiarygodne. Sąd I instancji miał na uwadze te wyjaśnienia, jednak uznał, że pozostałe przytoczone dowody, a w szczególności uznane za wiarygodne zeznaniaŁ. M.i wyjaśnieniaT. Ł.pozwalają na stwierdzenie, że wyjaśnieniaA. S., w których kwestionował swoje sprawstwo, nie zasługują na danie im wiary (k. 84, 88 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Warto zwrócić uwagę, że Sąd Okręgowy, oceniając wyjaśnieniaA. S., nie kierował się tym, że jest osobą karaną (informacja z KRK k. 6451-6453), najwyraźniej zasadnie uznając, że nie jest to okoliczność istotna dla dokonania tej oceny.
Skrupulatna i ostrożna (z jednym wyjątkiem) ocena zeznańŁ. M.i wyjaśnieńT. Ł., świadczyła, że Sąd I instancji znał standardy oceny dowodówz pomówienia i nie naruszył ich.
Trzeba też zaznaczyć, że Sąd Okręgowy nie dokonał ustalenia, z którego wynikałoby, żeŁ. M.nabywał marihuanę odA. S.wyłącznie na własny użytek. Przeciwnie wprost ustalił, żeŁ. M.nabywaną odA. S.marihuanę sprzedawał innym odbiorcom, w tymT. Ł.(k. 25 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Co do argumentów obrońcy oskarżonego, związanych z wykonaną do sprawy analizą bilingów telefonicznych (k. 3349-3373) to, wbrew jej przekonaniu, dowód ten nie podważa relacjiŁ. M., który po zatrzymaniu w dniu 5 marca 2013 r. i zabezpieczeniu 74 gramów marihuany, wskazał i utrzymywał, że ten środek odurzający nabył tego samego dnia odA. S..
We wnioskach wskazanej analizy wskazano m.in., żeŁ. M.iA. S.ps. (...)utrzymywali ze sobą kontakt telefoniczny. Połączenia wystąpiły pomiędzy numerem(...), użytkowanym przezŁ. M., a numerami(...)i(...)użytkowanymi przezA. S.. Przy czym z analizy połączeń, wynika, że w dniu 5 marca 2013 r. nie występowały połączenia pomiędzy wskazanym numerem telefonuŁ. M., a numerami(...)i(...). W tym dniu występują połącznia pomiędzy numerem użytkowanym przezŁ. M.a nr(...)użytkowanym przezA. S.. Połączenia w tym dniu, zostały zobrazowane w tabelach na k. 3363v, 3367, 3367v. Połączenia, które wystąpiły w godzinach od 21:43 do 22:27 miały miejsce już po zatrzymaniuŁ. M.o godzinie 17.00 (k. 2187). Wcześniej w dniu 5 marca 2013 r. zarejestrowano 4 połączenia telefoniczne (głosowe), inicjowane przezŁ. M.doA. S.w godzinach 12:28:13, 14:23:32, 14:26:53 i 14:36:47. W tym czasie telefon użytkowany przezŁ. M.logował się wG.naul. (...)i(...). Udało się też ustalić, że telefon użytkowany przezA. S.logował się do stacji BTS, o godz. 12:28:13,G.ul. (...), a o 14:36:47 –G.Al.(...)

Jednocześnie, trzeba zwrócić uwagę na treść wyjaśnieńŁ. M.z dnia 6 marca 2013 r. (k. 1708), które w tym zakresie podtrzymał w toku rozprawy, w których wskazał, że w dniu wczorajszym, kiedy wracał odA. S.z marihuaną, zatrzymał się pod swoim blokiem naul. (...), zaparkował motor i poszedł do pobliskiego sklepu, gdy z niego wychodził został zatrzymany przez policjantów, którzy znaleźli przy nim dwa woreczkiz marihuaną.
W końcu trzeba zauważyć fragment analizy bilingów, w którym wyraźnie wyjaśniono, żew tabelach przedstawiono wszystkie rodzaje połączeń tzn. SMS, MMS, połączenia głosowe wskazane w sekundach, jak również próby połączeń, czy SMSC oznaczające raport doręczeń lub inną informację wysłaną przez operatora numeru. Umożliwiło to przedstawienie wszelkich adresów stacji BTS do jakich logował się użytkownik numeru w czasie połączeń.
Na tej podstawie można stwierdzić, że po pierwsze do spotkaniaŁ. M.zA. S.doszło w niedługim czasie przed zatrzymaniem pierwszego z nich, skoro zatrzymanie nastąpiło krótko po powrocie odA. S.z marihuaną.W konsekwencji należy przyjąć, że w czasie, kiedy doszło do odbioru marihuany odA. S., w miejscu jego zamieszkania, nie odnotowano żadnych połączeń pomiędzy użytkowanymi przez nich numerami, jak i informacji wysyłanych przez operatora numerów. To natomiast powoduje, że skoro takie połączenia nie występowały, w analizie nie wskazano również stacji BTS, do których logowały się numery telefonów, którymi się posługiwali. Logowanie następuje tylko w czasie połączeń. Wobec tego analiza bilingów, wbrew przekonaniu obrońcy, nie dostarczyła informacji, które podważałyby relacje złożone w tym zakresie przezŁ. M.. Przeciwnie na ich podstawie można było stwierdzić, żeŁ. M.iA. S.mieli możliwość we wcześniejszych godzinach na umówienie się w tym dniu na spotkanie.A. S.dysponował wystarczającym czasem na dotarcie do miejsca swego zamieszkania wG.naul. (...), aŁ. M.na dotarcie do niego. Pozostawali też w kontakcie po zatrzymaniuŁ. M., głównie za pośrednictwem SMS, doszło też do połączenia głosowego.
W zakresie czynu przypisanegoA. S.w pkt VIII ppkt. 3) zaskarżonego wyroku (trzykrotne udzielanie kokainyT. Ł., w łącznej ilości 3 gram) obrońca oskarżonego, nie przedstawiła w piśmie argumentów, do których nieodniesiono się już wcześniej. Zauważyć można tylko, że termin rozprawy w dniu 18.11.2014 r. nie był pierwszym, na którymT. Ł.złożył wyjaśnienia, bowiem już na rozprawie w dniu 29.07.2014r. złożył wyjaśnienia potwierdzające swoje sprawstwo i wskazujące na udział innych osóbw czynach objętych aktem oskarżenia (k. 5226-5228).
W związku z tym, że w analizowanym piśmie, obrońca oskarżonego złożyła wnioski dowodowe, które uzupełniła w czasie rozprawy, Sąd odwoławczy odniósł się do nichw postanowieniu wydanym w toku rozprawy w dniu 23 stycznia 2020 r., w ten sposób, że na podstawieart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.oddalił je, jako nieprzydatne dla stwierdzenia wiarygodności relacji świadkaŁ. M.składanych w niniejszej sprawie i zmierzającew sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że wystąpienie do Prokuratury Okręgowej w Gdańsku z pytaniem, czy są prowadzone jakiekolwiek postępowania karne przeciwkoŁ. M.mające związek z posiadaniemi wprowadzaniem do obrotu narkotyków, a następnie przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach tych postępowań, jak też uzyskanie dokumentów z akt IX K 765/14, tj. wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu w sprawie II K 101/13 z uzasadnieniem, wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z 11 września 2014 r., w sprawie IX K 765/14 i wszystkich protokołów zeznań i wyjaśnieńŁ. M., jak też innych osób – należy ocenić jako nieprzydatne dla oceny wiarygodności relacjiŁ. M.w niniejszej sprawie skoro obrońca nie wykazała, by zawnioskowane dowody zawierały jakiekolwiek treści, które mają z nią związek. Nie wystarczy stwierdzenie, że przedstawione przez świadka okoliczności mogą staćw sprzeczności z ustaleniami przedmiotowej sprawy, skoro dowody dopuszcza się w celu stwierdzenia konkretnych okoliczności, a nie w celu sprawdzenia, czy ewentualnie nie okażą się przydatne w postępowaniu. Ponadto, zważywszy na złożenie powyższych wnioskóww końcowej fazie postępowania odwoławczego, stwierdzono, że zmierzają one w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, zwłaszcza, gdy nie można przyjąć, by okoliczność, która ma być udowodniona miała istotne znaczenie dla ustalenia, czy zostały popełnione czyny zarzucone oskarżonemuA. S.(k. 7050).
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt I apelacji, odnoszącego się do rozstrzygnięcia zawartego w pkt VIII ppkt. 1), jak też uwag ją uzupełniających, zawartych w piśmie obrońcy z 11 grudnia 2018 r., trzeba wskazać, że zarzut rażącej niewspółmierności kary roku i 6 miesięcy wymierzonej za przestępstwo, za któreA. S.został skazany w tym punkcie – nie zasługuje na uwzględnienie.
Orzeczona za ten czyn kara nie razi surowością. Skoro przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani zagrożone jest karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności, to nie ma wątpliwości, że orzeczona kara mieściła się w dolnych granicach jej wymiaru. Kara taz jednej strony uwzględniała ilość posiadanych przez oskarżonego środków odurzającychi psychotropowych, jak i fakt, że nie były to tylko tzw. narkotyki miękkie, ale również te zaliczane do twardych, bardziej niebezpiecznych dla zdrowia ich konsumentów, co przemawiało za znacznym stopniem szkodliwości społecznej jego czynu. Poza tym kara ta uwzględniała niekorzystną dla oskarżonego okoliczność w postaci jego karalności.A. S.był trzykrotnie karany wyrokami wydanymi w latach 2003-2013 (k.6441-6443, 2319, 2326), w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Te okoliczności sprzeciwiały się wymierzeniu kary za ten czyn w niższym wymiarze. Jednocześnie kara ta uwzględniała szereg okoliczności łagodzących, które sprowadzały się do postawy prezentowanej przez oskarżonego od czasu popełnienia przestępstw w niniejszej sprawie. Przez kilka lat, do chwili obecnej –A. S.przestrzega porządku prawnego, pracuje zawodowo, prowadzi działalność gospodarczą, zapewnia byt rodzinie, pomaga finansowo chorej matce, wywiązuje się prawidłowo z roli ojcai partnera. Potwierdzają to wszystkie dokumenty dołączone do apelacji obrońcyA. S.. Te pozytywne okoliczności, zważywszy na wymienione przemawiające na jego niekorzyść, nie mogły jednak spowodować uznania, że orzeczona kara jest rażąco surowa. Na korzyść oskarżonego przemawiało także jego ostateczne przyznanie się do omawianego czynu, przy czym nie należy przeceniać tej okoliczności, mając na względzie wyniki przeszukania przeprowadzonego w zajmowanym przez niego mieszkaniu i pomieszczeniach gospodarczych.
W ocenie Sądu odwoławczego, orzeczona kara jest adekwatna do ujawnionych okoliczności łagodzących i obciążających i jako taka jawi się jako wyważona. Trzeba jednocześnie pamiętać, że kara nie pełni tylko funkcji wychowawczych i w zakresie prewencji szczególnej, ale również w zakresie prewencji generalnej, a zatem powinna właściwie kształtować wyobrażenie społeczne o obowiązujących normach prawnych i konieczności ich przestrzegania. Również ten ostatni cel jest w stanie zrealizować kara pozbawienia wolności w orzeczonym rozmiarze.
Zmiana ustalenia dotyczącego ilości środków odurzających udzielonychŁ. M.przezA. S., przy uwzględnieniu wszystkich prawidłowo dostrzeżonych przez Sąd Okręgowy okoliczności istotnych dla wymiaru kary, bez konieczności ich ponownego przytaczania, a jednocześnie przy uwzględnieniu dokumentów przedłożonych przez obrońcę oskarżonego, świadczących pozytywnie o funkcjonowaniuA. S.w rodzinie i społeczeństwie, spowodowała obniżenie kar za czyn przypisany mu w pkt VIII ppkt 2) do 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz do 170 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 20 zł. W przekonaniu Sądu odwoławczego, tak orzeczona kara winna spełnić wszelkie pokładane w niej cele.
Nie stwierdzono rażącej surowości kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, za czyn przypisanyA. S.w pkt VIII ppkt 3) zaskarżonego wyroku. Kara ta również uwzględniała wszelkie prawidłowo dostrzeżone przez Sąd I instancji okoliczności łagodzącei obciążające, a także potwierdzone dokumentami obrońcy oskarżonego okolicznościo jednoznacznie pozytywnej dlaA. S.wymowie. Żadnych zastrzeżeń co do jej wymiaru nie zgłoszono w apelacji.
W związku z obniżeniem kar za przestępstwo przypisane oskarżonemu wpkt VIII ppkt 2), zachodziła konieczność uchylenia rozstrzygnięcia zpkt VIII ppkt 5) i wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności. Przy czym uwzględniono zmienione granice możliwego wymiaru (od 2 lat i 3 miesięcy do 4 lat i 9 miesięcy), jak też prawidłowo wskazane przez Sąd I instancji okoliczności (k. 168-167), a nadto wzięto pod uwagę bardzo dobre zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstw. W związku z tym, Sąd odwoławczy na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobecA. S.jednostkowe kary pozbawienia wolności (rok i 6 miesięcy, 2 lata i 3 miesiące, rok) i jako karę łączną wymierzył mu karę 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Tak orzeczona kara łączna jawi się jako sprawiedliwai wyważona, stanowi właściwe podsumowanie przestępczej działalności oskarżonego, przy uwzględnieniu jego obecnej postawy i powinna spełnić pokładane w niej cele wychowawczei prewencyjne.
Ad. 3 Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoC. W. (1)zasługiwały na częściowe uwzględnienie. Zasadny okazał się zarzut obrazy prawa materialnego przedstawiony jako drugi, przy czym obraza prawa materialnego sprowadzała się do błędnego uznania, że oskarżony zachowując się w sposób przypisany mu w pkt II ppkt 2) i ppkt3) dopuścił się dwóch odrębnych przestępstw, gdy tymczasem w świetle ustalonych przez Sąd I instancji faktów, a jednocześnie przy uwzględnieniu uznanych za wiarygodne w tej części wyjaśnieńC. W. (1), uznać należało, że wyczerpywały one znamiona jednego przestępstwa zart. 56 ust 3 i art. 59 ust 1w zb. zart. 58 ust 1 ustawy z 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Skuteczny okazał się też zarzut rażącej surowości kary, choć nie do końca z powodów przywołanych przez obrońcę oskarżonego; w szczególności nie można było zgodzić się z obrońcą, że wobecC. W. (1)należało zastosować nadzwyczajne złagodzenie kar w oparciu oart. 60 §3 i 4 k.k.i wymierzyć mu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na podstawieart. 60 § 5 k.k.Na uwzględnienie nie zasługiwał pierwszy zaprezentowany przez obrońcę zarzut obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Omówienie kolejnych zarzutów.
1. Jak już wskazano nie stwierdzono obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść wyroku.
Sąd odwoławczy podzielił ocenę wyjaśnieńC. W. (1)zaprezentowanąw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (w szczególności k. 38, 49-66 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), bez konieczności jej ponownego przytaczania.
Obrońca zakwestionował tę ocenę wyłącznie w jednym aspekcie, a więc co do uznania przez Sąd I instancji, że wyjaśnienia oskarżonego nie były w pełni szczere. Wyraził przekonanie, że zasługują one na wiarę w całości, zaznaczając, że fakt stopniowego ujawniania informacji w toku kolejnych przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym nie stanowi podstawy do odmówienia im wiarygodności. Według obrońcy przywołane stanowisko Sądu I instancji nie znajdowało odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Tymczasem uważna analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na wychwycenie wyjaśnień oskarżonego, które potwierdzały stanowisko Sądu Okręgowego, że nie były one do końca spójne, szczere. O ile rację ma obrońca, że stopniowe ujawnianie kolejnych informacji nie świadczy o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego. To ich dozowanie, w zależności od wiedzy, co do której mógł zorientować się, że organy ścigania są w jej posiadaniu, sprzeciwia się stwierdzeniu ich pełnej szczerości, ale też przekreśla zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia zart. 60 § 3 k.k., tam gdzie byłoby to możliwe (w przypadku, gdy dopuścił się przestępstwa we współdziałaniu z innymi osobami). Podobnie, zatajenie istotnej okoliczności, zwalnia sąd z obowiązku zastosowania instytucji zart. 60 § 3 k.k.
Przede wszystkim, analizując kolejne wyjaśnieniaC. W. (1)trzeba dostrzec, że o ile będąc przesłuchiwanym w dniu 17 listopada 2012 r. (k. 56-64) wskazywał, iż zabezpieczona w czasie jego zatrzymania i wykonywanych czynności w dniu 16 listopada 2012 r. amfetamina została nabyta w ilości kilograma przez niego odM. S. (1), a następniew czasie przesłuchania 18 listopada 2012 r. zdecydował się na uzupełnienie wyjaśnień, opisując okoliczności otrzymania odM. S. (1)innej partii amfetaminy, to w tych drugich wyjaśnieniach twierdził, że druga partia dotyczyła pół kilograma amfetaminy (k.126-131).
W czasie eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 28 listopada 2012 r. (k.436-446)C. W. (1), utrzymywał, że w(...)otrzymał reklamówkę zawierającą 0,5 kg amfetaminy. Tymczasem, po przesłuchaniuA. R.w dniu 18 listopada 2012 r. (k.111-120), który opisywał m.in. okoliczności przekazania amfetaminy w(...), nie było wątpliwości, że ilość ta została przezC. W. (1)zaniżona, ponieważ był to jeden kilogram. W tym zakresie, a więc otrzymania przez niego za pośrednictwemA. R.0,5 kg amfetaminy, jego wyjaśnienia nie zasługiwały na wiarę. Okoliczność ta miała istotne znaczenie w sprawie. Nie dotyczyła kwestii marginalnej. To oznacza też, że nie można przyjąć, iżC. W. (1)ujawnił, w jakiej faktycznie ilości otrzymał tę partię amfetaminy. Ta postawa spowodowała, że zarzut odnoszący się do powyższych zachowań, przedstawiany w postępowaniu przygotowawczym i ostatecznie w pkt VI oskarżenia dotyczył „ilości nie mniejszej niż 1,5 kilograma”. Dopiero, Sąd I instancji, w efekcie przeprowadzonego postępowania ustalił tę ilość prawidłowo, uwzględniając wyjaśnieniaA. R..
O dozowaniu informacji, ale i częściowej nieprawdziwości wyjaśnień składanych przezC. W. (1)można wnioskować, gdy analizuje się te jego wyjaśnienia, w których podaje komu przekazywał narkotyki. W pierwszych wyjaśnieniach wspomina wyłącznie oŚ.zE., trochę sam spróbował, nikomu nie dawał (k. (k. 56-64), w kolejnych wyjaśnieniach wskazuje na rozprowadzenie amfetaminy, której nabywcami były różne osoby, tu wymieniaW.,K..M.,J.,R. B.(k. 126-131). W następnych powtórzył, że amfetaminę sprzedawałM. W. (1),A. K. (1),M.,J.,R. B.. Zaznaczył, że nie było innych osób, którym sprzedawał (k. 620-626). W czasie następnego przesłuchaniaC. W. (1)wskazał też na nabywcę w osobieW.(k. 861-870). W czasie kolejnego przesłuchania 22 kwietnia 2013 r. wskazał, że co do osób, o których wyjaśniał wcześniej - to sprzedawał im narkotyki od września do października 2012 r. (k. 1588-1593). W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że przesłuchanyw dniu 16 kwietnia 2013 r.A. O.ps. (...)wskazał, żeC. W. (1)poznał wcześniej niżM. S. (1); już wówczas kupował od niego amfetaminę (k. 1529-1539), a przesłuchany 13 czerwca 2013 r.M. W. (1)wskazał, że od kiedy pamiętaC. W. (1)handlował narkotykami, na pewno w 2012 r. dostawał od niego amfetaminę; jeszcze przedM. S. (1)woziłC.po narkotyki doP.,C.brał od niego amfetaminę. Przesłuchany następnieC. W. (1)(17.06.2013 r.) przyznał, że był zK. K. (3)iW.po narkotyki wE., to było jeszcze na początku 2012 r. Była to marihuana i amfetamina. Zaznaczył, żeM.kupił od niego 200 – 300 gram amfetaminy,M.dalej tym towarem handlował (k. 2151-2154). O tej ostatniej okolicznościC. W. (1)nie wspominał wcześniej.
Przywołane argumenty przeczą twierdzeniu obrońcy o pełnej szczerościC. W. (1). Wobec tego, nawet jeśli Sąd I instancji nie powołał wszystkich wskazanych przykładów braku takiej szczerości, dozowania informacji przez tego oskarżonego, to nie miało to wpływu na treść wyroku.
2. Zasadny okazał się zarzut obrazy prawa materialnego, przy czym obraza ta sprowadzała się do błędnego uznania, że oskarżony zachowując się w sposób przypisany mu w pkt II ppkt 2)i ppkt3) dopuścił się dwóch odrębnych przestępstw, gdy tymczasem w świetle ustalonych przez Sąd I instancji faktów, a jednocześnie przy uwzględnieniu uznanych za wiarygodne w tej części wyjaśnieńC. W. (1), uznać należało, że wyczerpywały one znamiona jednego przestępstwa zart.56 ust 3 i art. 59 ust 1w zb. zart. 58 ust 1 ustawy z 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Przede wszystkim nie ma wątpliwości co do tego, że wszelkie zachowania trafnie ustalone przez Sąd polegające na udzielaniu amfetaminy, jak i uczestnictwie w obrocie amfetaminą, podejmowane były przezC. W. (1)w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej. Za udzielaną amfetaminę oskarżony otrzymywał określoną gratyfikację pieniężną bądź osobistą, jednocześnie zdarzało się, żeA. K. (1)częstował nieodpłatnie amfetaminą, w pewnym momencie po nawiązaniu współpracy zM. S. (1), korzystając z pośrednictwaA. R.i nieustalonego mężczyzny, wziął udział w obrocie amfetaminą w ilości około 2 kilogramów. Uczestnictwo w obrocie objawiło się nie tylko tym, że oskarżony tę amfetaminę przyjął w celu jej rozprowadzenia, ale także tym, że ją przechowywał, a następnie przekazał choćbyA. O., co do którego ostatecznie przyznał, że wiedział, że nie tylko jest konsumentem, ale dalej nią handlował. Tak przed opisanym udziałem w obrocie, jak i po nim, korzystającz uzyskanej amfetaminy,C. W. (1)udzielał jej konsumentom w osobachA. K. (1)(odpłatnie, ale i nieodpłatnie),M. W. (1)(za pewne korzyści osobiste, np. związane z podwożeniem), jak iA. O., który oprócz tego, że był konsumentem, rozprowadzał dalej amfetaminę. Wszystkie te zachowania zostały podjęte na przestrzeni okresu od stycznia 2012 r. do 16 listopada 2012 r. wG.iB.i bez wątpienia w krótkich odstępach czasu, o czym świadczy choćby wielokrotność zachowań polegających na udzielaniu amfetaminy na przestrzeni kilku miesięcy. Te wszystkie okoliczności nie pozostawiały wątpliwości co do tego, że zachowania przypisaneC. W. (1)w pkt II. 2) i 3) jako dwa odrębne przestępstwa stanowiły w istocie jedno przestępstwo, stanowiące czyn ciągły, który powinien zostać zakwalifikowany tak, jak wskazano na wstępie.
W tym zakresie apelację obrońcy uznano za słuszną i zmieniono zaskarżony wyrok, uchylając rozstrzygnięcie z pkt II. 7) o karze łącznej i ustalając, że zachowaniaC. W. (1)opisane w punktach II.2) i II.3) stanowiły jedno przestępstwo popełnione w okresie od stycznia 2012 roku do 16 listopada 2012 roku wG.i wB., których to zachowań dopuścił się działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, wbrew przepisomustawy z 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii, to jest przestępstwo, które zakwalifikowano zart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.skazano go na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
Orzekając o wymiarach tych karach, Sąd odwoławczy miał na uwadze wszystkie prawidłowo przytoczone przez Sąd Okręgowy okoliczności obciążające i łagodzące. Przy czym o ile okoliczności obciążające (znaczna ilość amfetaminy, która była przedmiotem obrotu i udzielania, dość długi czas – kilku miesięcy działalności przestępczej, wielokrotność różnych działań przestępczych połączonych wspólnym zamiarem, uprzednia czterokrotna karalność w latach 2001 -2004, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu oraz z ustawy o przeciwdziałaniu narkomani, za które odbywał kary pozbawienia wolności, jak wynika z informacji na k. 6437-6439, 472-474, 475, 476, 477, 478) - sprzeciwiały się zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 k.k., gdy jednocześnie nie zachodziły przesłanki do zastosowania obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia zart. 60 § 3 k.k., to bez wątpienia dostrzeżone przez Sąd I instancji okoliczności łagodzące – ostatecznie pełne przyznanie się do winy, złożenie obszernych wyjaśnień, w znacznej części szczerych, które stały się podstawą dokonanych ustaleń faktycznych, a przy tym zerwanie z dotychczasowym trybem życia, prawidłowe funkcjonowanie, wykonywanie pracy, niewchodzenie na drogę przestępstwa, na które to okoliczności trafnie zwrócił uwagę apelujący – przemawiały za orzeczeniem kary pozbawienia wolności w minimalnym rozmiarze 2 lat pozbawienia wolności, a grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu stawki na kwotę 20 zł. Wysokość stawki dziennej podyktowana została głównie możliwościami zarobkowymi oskarżonego.
3. Jak już wskazano na wstępie, zarzut rażącej niewspółmierności kary okazał się skuteczny, choć nie z powodów w nim wskazanych.
Sąd odwoławczy nie stwierdził, by w stosunku do oskarżonego, na co wskazano już wyżej, zachodziły przesłanki do nadzwyczajnego złagodzenia kar w oparciu oart. 60 k.k.
Jeśli chodzi o fakultatywne możliwości nadzwyczajnego złagodzenia, to co do przestępstwa, do którego odniesiono się we wcześniejszym punkcie - z powodów w nim przytoczonych. Natomiast
w przypadku przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt II.5) zaskarżonego wyroku (udzielanie środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włóknisteA. K. (2),A. P.iB. W.- latem 2012 r.) sprzeciwiały się temu kilkakrotność zachowań przestępczych w okresie letnim 2012 r. i uprzednia karalność oskarżonego. Jednocześnie wymierzona mu za ten czyn kara, w dolnym możliwym jej wymiarze uwzględniała szereg trafnie dostrzeżonych przez Sąd I instancji okoliczności łagodzących, jak złożenie wyjaśnień, w znacznej części szczerych, przyznanie się do winy, a przy tym zerwanie z dotychczasowym trybem życia, prawidłowe funkcjonowanie, wykonywanie pracy, niewchodzenie na drogę przestępstwa.
Co do obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary określonego wart. 60 § 3 k.k.Sąd odwoławczy nie podzielił przekonania obrońcy, że zachodziły wszelkie przesłanki do zastosowania tego przepisu w odniesieniu do czynów przypisanychC. W. (1).
W przypadku drugiego z nich nie było to możliwe, skoro przestępstwo przypisane oskarżonemu w pkt II. 5) nie zostało popełnione we współdziałaniu z innymi osobami, a zatem wspólnie i w porozumieniu z nimi. WyłącznieC. W. (2)był sprawcą udzielającym środki odurzające innym osobom, które występowały wyłącznie w roli ich konsumentów.
W przypadku pierwszego z przypisanych oskarżonemu przestępstw, w kształcie przyjętym przez Sąd odwoławczy, zastosowanie instytucji zart. 60 § 3 k.k.uniemożliwiła postawaC. W. (1), który dozował pewne informacje z nim związane, a zatem twierdził,w przywołanych wcześniej wyjaśnieniach, że co do jednej z partii amfetaminy, uczestniczyłw obrocie - przyjmując ją w ilości 0,5 kg, gdy był to faktycznie kilogram amfetaminy, dość długo zwlekał z opisaniem przestępczej działalnościT. Ł., z dużym opóźnieniem, wbrew wcześniejszym wyjaśnieniom przyznał, żeA. O.handlował uzyskaną amfetaminą, twierdził, że sprzedawał amfetaminę od września do października 2012 r., gdyz relacjiA. O.iM. W. (1)wynikało, że miało to miejsce również wcześniej.
Wracając do fakultatywnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, taki charakter ma również to uregulowane wart. 60 § 4 k.k.Jak wskazano wcześniej, Sąd odwoławczy nie stwierdził, by istniały przesłanki do jego zastosowania, z powodów już przytoczonych. Dodać można tylko, że prokurator nigdy nie zawnioskował zastosowania wobecC. W. (1)nadzwyczajnego złagodzenia kar w oparciu o ten przepis.
Sąd Okręgowy nie był związany wnioskami prokuratora w zakresie nadzwyczajnego złagodzenia, a zatem fakt pojawienia się takiego wniosku na pewnym etapie postępowania nie stanowi argumentu, który przemawiałyby za zasadnością jego zastosowania.
W konsekwencji ustalenia, że zachowania przypisane oskarżonemu w pkt II. 2) i 3) stanowiły jedno przestępstwo i dokonania zmiany zaskarżonego wyroku w sposób opisany w pkt 1 i 2, Sąd odwoławczy w pkt 3 wyroku, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobecC. W. (1)kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.
Wymierzając tę karę na zasadzie pełnej absorpcji Sąd wziął pod uwagę szczególną postawęC. W. (1)w toku postępowania, gdy poA. R.wykazał się spośród oskarżonych największą szczerością, składał obszerne wyjaśnienia, w przeważającej części wiarygodne, przyznał się do wszystkich przestępstw i tej postawie pozostał konsekwentny do zakończenia postępowania, jego wyjaśnienia w bardzo dużej części przyczyniły się do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, a jednocześnie od czasu popełnienia przestępstwC. W. (1)przestrzega porządku prawnego, pracuje, realizuje prawidłowo wszystkie role społeczne, które są jego udziałem. Nie ma więc wątpliwości, że dla osiągnięcia celu wychowawczego i zapobiegawczego nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary na innej zasadzie, jak pełnej absorpcji. Wymierzeniu kary w tym wymiarze nie sprzeciwiają się zasady prewencji generalnej, skoro m.in. ma ona charakter bezwzględny. Jednocześnie Sąd miał na względzie, że obydwa przestępstwa godziły w tożsame dobra, a jednocześnie pozostawaływ bliskości czasowej.
Mając świadomość, że do popełnienia przestępstw przezC. W. (1)doszło w 2012 roku, a zatem istniała możliwość, mając na uwadze treśćart. 4 § 1 k.k., warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej, wyraźnie należało podkreślić, iż Sąd odwoławczy nie stwierdził celowości dalszego łagodzenia orzeczonej kary poprzez jej warunkowe zawieszenie, a to uwzględniając uprzednią karalnośćC. W. (1)i jego postawę w czasie popełnianych czynów, gdy kierując się chęcią zysku, przez dość długi czas i wielokrotnie dopuszczał się zachowań skierowanych przeciwko ustawieo przeciwdziałaniu narkomani, w sposób świadczący o dużym poczuciu bezkarności.
Ad. 4 Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut przedstawiony w apelacji obrońcy oskarżonegoA. K. (1), a wiec zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, poprzez wymierzenie zbyt wysokich kar jednostkowych oraz zbyt wysokiej kary łącznej, gdy według obrońcy okoliczności popełniania czynów i zasady prewencji ogólnej i szczególnej uzasadniały orzeczenie łagodniejszych kar jednostkowych i w konsekwencji łagodniejszej kary łącznej.
Przede wszystkim, Sąd I instancji w sposób prawidłowy dostrzegł występującew przedmiotowej sprawie okoliczności przemawiające na korzyść i niekorzyść oskarżonegoA. K. (1). Bez wątpienia do okoliczności dla niego niekorzystnych należy zaliczyć to, że jest osobą dwukrotnie karaną wyrokami wydanymi w latach 2013 i 2014, w tym za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przeciwko działalności instytucji państwowych (k. 6448-6450). Rację należy przyznać Sądowi Okręgowemu, że postawa prezentowana przezA. K. (1)w toku przeprowadzonego postępowania nie świadczyła o jego krytycznym stosunku do zachowań podjętych przez niego w obecnościi wobec pokrzywdzonejI. W., jak też wobec posiadania środków odurzających w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, które zostały zabezpieczone podczas przeszukaniaA. K. (1)i jego mieszkania. Na jego korzyść przemawia natomiast, że od czasu, gdy zapadły przedmiotowe wyroki,A. K. (1)przestrzega porządku prawnego. Na korzyść oskarżonego należało uwzględnić także przyznanie się przez niego do posiadania środków odurzających, jednak okoliczność ta nie miała szczególnie istotnego znaczenia, skoro środki odurzające zostały zabezpieczone w okolicznościach wyżej wskazanych.
Mając na uwadze dodatkowo ustalone przez Sąd I instancji okoliczności czynów zakwalifikowanych zart. 190 k.k.i zart. 193 k.k., a zwłaszcza agresywną postawę oskarżonego w ich czasie, nie można uznać, że inna kara niż pozbawienia wolności mogłaby spełnić cele kary. Skoro oskarżony jest sprawcą, który powraca na drogę przestępstwa (dwukrotna karalność – k. 6448-6449), przy braku postawy krytycznej wobec podejmowanych przez siebie zachowań, to dla osiągnięcia celu wychowawczego i zapobiegawczego wobec niego niezbędne było orzeczenie, za obydwa przestępstwa kar pozbawienia wolności. Przy czym kary te, w wymiarze odpowiednio 4 i 3 miesięcy pozbawienia wolności, zostały dostosowane nie tylko do wymienionych przesłanek przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego, ale uwzględniały okoliczności ich popełnienia, w szczególności w postaci agresji przejawianej przez tego oskarżonego, gdy po wtargnięciu do cudzego mieszkania zdawał sobie sprawę, że ma do czynienia z bezbronną, starszą od siebie kobietą, co świadczyło o wysokim stopniu społecznej szkodliwości przestępstwa polegającego na wyrażeniu wobecI. W.groźby karalnej. W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że orzeczone za te przestępstwa kary pozostawaływ zgodzie ze wskazaniem zawartym wart. 58 § 1 k.k.
Nie stwierdzono, by w przypadku przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 62 ust.1i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani, za który Sąd Okręgowy wymierzyłA. K. (1)karę 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł jako zasadny jawił się zarzut rażącej surowości kary. Trzeba podkreślić, że wymierzając tę karę, Sąd miał na uwadze, że zabezpieczona ilość środków odurzających – 3, 7 grama była nieznaczna, skoro stwierdził, że stanowiła ona zaledwie parę porcji handlowych, nie kwestionował też wyjaśnień oskarżonego o posiadaniu tych środków na własne potrzeby (k. 96 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Te okoliczności powodują, że jako zasadne w tym przypadku uznano zakwalifikowanie tego czynu jako wypadku mniejszej wagi, a następnie po uwzględnieniu, żeA. K. (1)przyznał się do jego popełnienia, wymierzenie za ten czyn kary grzywny, a nie kary pozbawienia wolności. Nie uzasadniały one jednak umorzenia postępowania w oparciu o art. 62a, w sytuacji, gdy nie można w przypadkuA. K. (1)uznać, że orzeczenie kary wobec niego byłoby niecelowe ze względu na okoliczności czynu,a także stopień jego społecznej szkodliwości. Jeśli bowiem zauważyć, że część zabezpieczonych środków odurzającychA. K. (1)posiadał przy sobie, co ujawniono podczas jego przeszukania, po zatrzymaniu, a część przechowywał w zajmowanym przez siebie mieszkaniu, to uznać należy, że kontakt oskarżonego z narkotykami nie miał charakteru incydentalnego, co dodatkowo znajduje potwierdzenie choćby w wyjaśnieniachC. W. (1)(k. 620-626), a także w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 254/13, dotyczącym przestępstw z art. 58 ust. 1 i 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jeśli w takich okolicznościach, oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa, to nieskorzystanie przez Sąd Okręgowy z możliwości określonej art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie nasuwało zastrzeżeń.
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że potwierdzony fakt karalności oskarżonego, sprzeciwiał się orzeczeniu łagodniejszej kary grzywny. Stwierdzono, że wysokość stawki dziennej grzywny odpowiada przede wszystkim możliwościom zarobkowym oskarżonego.
Zastrzeżeń Sądu odwoławczego nie nasuwała orzeczona wobecA. K. (1)na zasadzie pełnej absorpcji kara łączna 4 miesięcy pozbawienia wolności. Jako prawidłowe uznano argumenty przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przemawiające za zaistnieniem przesłanek do orzeczenia kary łącznej w oparciu o przywołaną zasadę (k. 168 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
W ocenie Sądu odwoławczego, orzeczone wobecA. K. (1)kary są dostosowane do występujących w sprawie okoliczności przemawiających na jego korzyść i tych niekorzystnych, a więc są wyważone i jako takie powinny odnieść pokładane w nich cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec niego, a także w zakresie prewencji generalnej.
Ad.5 Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoT. Ł.oceniono jako niezasadne.
1.Zupełnie niezrozumiałe jest przywołanie wpkt 1apelacji zarzutu obrazyart. 439§ 1 pkt 9 k.p.k., którego obrońca w żaden sposób nie uzasadnił. W związku z tym, a także faktem, że nie stwierdzono okoliczności wyłączających postępowanie, określonych wart. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11 k.p.k., uznano, iż obrońca omyłkowo powołał przepis wskazany na wstępie.
W przypadkuT. Ł., który w toku postępowania przygotowawczego dozował przekazywane przez siebie informacje, ale przede wszystkim w toku rozprawy odwołał wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym – brak było podstaw do zastosowania wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary określonejart. 60 § 3 k.k.
Argumenty obrońcy nawiązujące do postawy oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym nie mogły odnieść oczekiwanego przez niego skutku, ponieważ pomijały postawęT. Ł.w toku rozprawy przed Sądem I instancji, do której odnoszono się już we wcześniejszej części uzasadnienia. Nie ma jednocześnie istotnego znaczenia dla stwierdzenia, czy istniały podstawy do zastosowania wobec tego oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia zart. 60 § 3 k.k., to że oskarżony w końcowej fazie rozprawy odwołał te odwołujące wyjaśnienia i podtrzymał wcześniejsze, jak i to jaką motywacją się kierował. Nie zmienia to bowiem faktu, który zaistniał, a więc braku konsekwencji w składanych wyjaśnieniach. Bez znaczenia było, czy prokurator na pewnym etapie postępowania dostrzegał możliwość zastosowania wobecT. Ł.nadzwyczajnego złagodzenia zart. 60 § 3 k.k.
Wobec przywołanej, zasadniczej zmienności wyjaśnień oskarżonego, bez znaczenia pozostawało, czy w innym jeszcze zakresie, wyjaśnienia te wzbudziły wątpliwości Sądu Okręgowego.
2.Nie sposób uznać, że Sąd Okręgowy w sposób nieprawidłowy wyprowadził wniosek o braku pełnej szczerości oskarżonego, skoro jej najistotniejszym przejawem było odwołanie przez niego w czasie rozprawy wyjaśnień składanych w postępowaniu przygotowawczym i na początku rozprawy, a jednocześnie złożenie wyjaśnień, które zasadnie zostały uznane za niewiarygodne przez Sąd I instancji.
Sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę wyjaśnieńT. Ł.zaprezentowanąw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 77-84), zwłaszcza, gdy obrońca nie przedstawił przekonujących argumentów przemawiających za ich wadliwością.
3.Nie stwierdzono zasadności przedstawionego w apelacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary. W tym zakresie obrońca skoncentrował się na podkreślaniu postawyT. Ł.wyrażającej się współpracą z organami wymiaru sprawiedliwości.
Warto zauważyć, że Sąd Okręgowy, wymierzając kary za przestępstwa popełnione przezT. Ł.miał na uwadze, że w swoich wyjaśnieniach przedstawił w sposób wiarygodny szereg istotnych okoliczności, które stały się podstawą do dokonanych ustaleń faktycznych (k. 77-79, k.164-165 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Tę postawę, Sąd I instancji potraktował jako przemawiającą na korzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy wymierzając kary wobecT. Ł.miał na uwadze także szereg innych okoliczności. Sąd odwoławczy podziela argumentację Sądu Okręgowego przywołaną w tym zakresie, bez konieczności jej ponownego przytaczania (k. 163-170 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wynika z niej, że Sąd I instancji uwzględnił wszystkie okoliczności istotne dla wymiaru kar jednostkowych i łącznych wobecT. Ł..
Jak już wskazano, w sprawie nie występowała podstawa do nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidziana wart. 60 § 3 k.k.Nie stwierdzono także, by zachodziły przesłanki do fakultatywnego nadzwyczajnego złagodzenia kary określoneart. 60 k.k.(co dotyczy także§ 4tego przepisu), a to wobec istotnych okoliczności obciążających, które zachodziły wobecT. Ł., a w szczególności jego uprzedniej karalności (k. 6457-6459) i niezbyt dobrego zachowania w warunkach izolacji więziennej (k. 6261-6262).
Mając to na uwadze, kary wymierzoneT. Ł.uznano za wyważonei sprawiedliwe.
Ad.6 Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i łącznej orzeczonych wobec oskarżonegoA. O..
Przede wszystkim na podkreślenie zasługuje, że Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy przywołał wszystkie okoliczności istotne dla wymiaru kar orzeczonych wobecA. O.(k. 163-170), bez konieczności ich ponownego przytaczania. Okoliczności te właściwie wyważył. Sad I instancji miał na uwadze treść wyjaśnień złożonych przez oskarżonego, docenił, że w oparciu o nie możliwe było ustalenie szeregu istotnych okoliczności. Zasadnie jednak stwierdził oceniając szczerość wyjaśnieńA. O., że nie była ona tak pełna jak w przypadkuA. R.. Sąd Okręgowy miał na względzie okoliczności czynów, których dopuścił się oskarżony. Zasadnie dostrzegł jednak, że czynności sprawcze podejmowane w ramach realizacji przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt V ppkt 1) charakteryzowały się cyklicznością, co trwało kilka miesięcy, a to przeczyło twierdzeniom obrońcy oskarżonego, że popełnienie przez oskarżonego przestępstwa było dziełem przypadku, incydentem. Te okoliczności, bez wątpienia świadczyły o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Obrońca nie wykazał jednocześnie, by orzeczone kary były nieadekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, który przecież był człowiekiem dorosłym i w pełni świadomym swych zachowań. Nie można też uznać, że orzeczone kary nie uwzględniają w należytym stopniu zmiany stylu życia oskarżonego, która została zaprezentowana w apelacji, a więc tego, że oskarżony pracuje, pozostaje w stałym związku, posiada córkę, dba o rodzinę, jego matka wybaczyła mu zachowanie związane z czynem przypisanym mu w pkt V ppkt 3) zaskarżonego wyroku. Tu zauważyć trzeba, że Sąd I instancji uwzględnił na korzyść również tego oskarżonego, że czynił starania w celu wdrożenia się do życia zgodnego z prawem polegające na podjęciu pracy zarobkowej, uzyskaniu stabilizacji rodzinnej.
Sąd odwoławczy nie stwierdził jednocześnie, by fakt wybaczenia oskarżonemu przez matkę stanowił wystarczającą przesłankę do potraktowania przestępstwa z pkt V ppkt 3) jako wypadku mniejszej wagi.
Jako trafne oceniono stanowisko Sądu I instancji w zakresie orzeczonej kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji, jak i dotyczące braku podstaw do warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności. Mimo, że oskarżony funkcjonuje aktualnie prawidłowo, przeszkodą do zastosowania wobec niego tej instytucji jest jego karalność.A. O.jest osobą karaną pięciokrotnie wyrokami wydanymi w latach 2013-2015, w tym za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przeciwko mieniu oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, za które odbywał kary pozbawienia wolności (k. 6451-6453, 6470-6471, 6480-6481).
Wobec tego nie stwierdzono, by orzeczone wobecA. O.kary raziły surowością. Przeciwnie są to kary dostosowane do wszystkich istotnych dla ich wymiaru okoliczności i jako takie powinny odnieść pokładane w nich cele.

Wnioski

Ad. 1 – zawarte w apelacji obrońcyM. S. (1)o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadne

Ad. 2 – zawarte w apelacji obrońcyA. S.o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VIII ppkt 1) poprzez wymierzenie oskarżonemu na zasadzieart. 37b k.k.kary pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat oraz kary ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, a w pkt VIII ppkt 2) i ppkt 3) poprzez uniewinnienie od zarzuconych mu czynów, ewentualnieo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

niezasadne

Ad. 3 – zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoC. W. (1)– o zakwalifikowanie czynów przypisanych oskarżonemu w punktach II ppkt 2) i 3) wyroku jako jeden czyn zabroniony; obniżenie kar jednostkowych i kary grzywny oraz obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie tej kary pozbawienia wolności na okres próby; rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

częściowo zasadne

Ad. 4 – obrońcy oskarżonegoA. K. (1)o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie łagodniejszej kary grzywny za przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii lub też umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 62a wymienionej ustawy; orzeczenie za przestępstwa zart. 190 i 193 k.k.kar grzywny lub ograniczenia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

niezasadne

Ad. 5 – wniosek obrońcy oskarżonegoT. Ł.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zawieszenie kary dwóch lat pozbawienia wolności na okres lat pięciu.

niezasadny

Ad. 6 – wniosek obrońcy oskarżonegoA. O.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za poszczególne czyny kar: za czyn przypisany w ppkt 1 pkt V wyroku kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn przypisanyw ppkt 3 pkt V wyroku kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3 i o zwolnienie oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego.

niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nieuwzględnienie wniosków zawartych w apelacjach ad. 1, 2, 4, 5, 6 i częściowo ad. 3 jest konsekwencją uznania, że zarzuty przedstawione w apelacjach nie zasługują na uwzględnienie (w przypadku ad.2 i 3 – w części). Wnioski zawarte w apelacji ad. 3 częściowo zasadnez powodów przytoczonych uprzednio. Wniosek zawarty w apelacji ad. 6 o zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego niczym nie uzasadniony, zwłaszcza, gdy oskarżony jest młodym i pracującym zarobkowo mężczyzną.

1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

nie wystąpiły

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1utrzymano w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części, a więc nie objętej zmianami zawartymi w pkt I. ppkt 1 do 5.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak zasadności przedstawionych zarzutów, brak okoliczności, które należałoby uwzględnićz urzędu.

0.1Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

I. Zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1. uchylono rozstrzygnięcia z punktu II.7) i VIII.5),
2. ustalono, że zachowaniaC. W. (1)opisane w punktach II.2) i II.3) stanowiły jedno przestępstwo popełnione w okresie od stycznia 2012 roku do 16 listopada 2012 rokuwG.i wB., których to zachowań dopuścił się działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, wbrew przepisomustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, to jest przestępstwo, które zakwalifikowano zart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 58 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.skazano go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) zł,
3. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączono orzeczone wobec oskarżonegoC. W. (1)jednostkowe kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
4. w punkcie VIII.2) dotyczącym oskarżonegoA. S.ilość ziela konopi innych niż włókniste ustalono n 2820 gramów i obniżono wymierzone kary: pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy , grzywny do 170 (stu siedemdziesięciu) stawek dziennych, przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych,
5. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączono orzeczone wobec oskarżonegoA. S.jednostkowe kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody zmian zostały przedstawione w częściach Ad. 2 i Ad. 3 niniejszego uzasadnienia, przy okazji oceny zarzutów zaprezentowanych w apelacjach obrońcówA. S.iC. W. (1).

0.1Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
- nie dotyczy

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1184) w zw. z § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust 2 pkt 5 i §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2016 t., poz. 1714) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. D., adw.M. M.i adw.M. W. (2)z Kancelarii Adwokackich wG.po 885,60 zł brutto za obronęz urzędu oskarżonychM. S. (1),C. W. (1)iA. K. (1)przed Sądem II instancji.

1Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.,art. 636 § 1 k.p.k.,art. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 2, 4 i 5, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 r. Nr. 49, poz. 223 ze zm.) zasadzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa:
- tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze: odM. S. (1)1360 zł, odA. O.700 zł, odT. Ł.1280 zł, odA. K. (1)280 zł,
- tytułem opłaty za obie instancje: odC. W. (1)700 zł, odA. S.1080 zł
i obciążono wymienionych oskarżonych wydatkami za postępowanie przed Sądem II instancji.

1PODPISy