Sygn. akt II AKzw 98/22

POSTANOWIENIE
Dnia 23 lutego 2022 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący sędzia SO del. Marcin Schoenborn
Protokolant   Kamil Klupś
przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej

po rozpoznaniu w sprawieP. Ż.skazanego zart. 207 § 1 kk
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 30 grudnia 2021 r. sygn. akt V Kow 2897/21 w przedmiocie odmowy udzielenia skazanemu zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego
na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 624 § 1 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkw

POSTANAWIA

1
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2
zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Rybniku na podstawieart. 43la§ 1 i 2 kkwnie uwzględnił wniosku o udzielenia skazanemu zezwolenia na odbywanie w systemie dozoru elektronicznego kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 15 lutego 2021 r. sygn. akt II K 1050/20 za przestępstwo zart. 207 § 1 kk. Jednocześnie na mocyart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkwkosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.
Zażalenie na to postanowienie złożył obrońca skazanego. Zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mające wpływ na jego treść, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu zezwolenia na odbywanie w systemie dozoru elektronicznego kary z wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 15 lutego 2021 r. sygn. akt II K 1050/20 w miejscu stałego pobytu skazanego z zezwoleniem na opuszczanie przez niego tego miejsca od poniedziałku do piątku w godzinach od 5:00 do 17:00 celem świadczenia pracy zarobkowej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Podzielić należy zasadniczo ustalenia i oceny Sądu penitencjarnego, które doprowadziły ten sąd do wniosku, iż odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności, której nie rozpoczął jeszcze wykonywać, w systemie dozoru elektronicznego nie byłoby wystarczające do osiągnięcia jej celów wychowawczych i zapobiegawczych wobec sprawcy.
Pomylił się jednak Sąd penitencjarny twierdząc, iż w przeszłości skazany nie wykorzystał danej mu szansy odbycia innej wymierzonej mu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, bowiem po niespełna 9 miesiącach została mu uchylona zgodna na jej odbycie w tym systemie. Trafnie zauważył skarżący, iż decyzja ta była konsekwencją udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty tej kary pozbawienia wolności, co zgodnie zart. 43ln§ 3 kkwskutkować musiało uchyleniem uprzednio udzielonej zgody na jej odbycie w systemie dozoru elektronicznego.
W żadnym jednak razie ta okoliczność, jak i pozostałe podnoszone przez skarżącego, nie są w stanie podważyć trafności odmowy udzielenia skazanemu zgody na odbycie kary 4 miesięcy pozbawienia wolności w systemie przewidzianym wart. 43lakkw. Zresztą Sąd penitencjarny dostrzegł pewne pozytywne aspekty zachowania skazanego. Skarżący zdecydowanie przecenia natomiast ich znaczenie, zapominając o tym, na co naprowadzają okoliczności związane z dotychczasową karalnością skazanego. Wymierzane w przeszłości kary wolnościowe, a także odbyta w systemie dozoru elektronicznego kara pozbawienia wolności, orzekane za przestępstwa przeciwko mieniu i zdrowiu oraz nietykalności cielesnej, jak udowodnił upływ czasu, nie wpłynęły na trwałą zmianę postawy skazanego. Z uprzedniej karalności nie wyciągnął pozytywnych wniosków na przyszłość. Ostatnim czasem powracając na drogę przestępstwa dopuścił się psychicznego znęcania nad żoną. Właśnie za ten czyn popełniony na przestrzeni pięciu miesięcy, a świadczący w całokształcie okoliczności sprawy o poważnym poziomie zdemoralizowania skazanego, wymierzona została mu kara 4 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności. Zbyt wiele razy więc skazany w przeszłości zawiódł i to pomimo, że był obdarzany zaufaniem, najpierw w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności, w tym wypadku okres próby zakończył się niepowodzeniem, ponownie kiedy został uczyniony beneficjentem warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty zarządzonej uprzednio do wykonania kary pozbawienia wolności, a odbywanej w systemie dozoru elektronicznego, aby można było mieć obecnie przekonanie, iż tego rodzaju aktywności, jak świadczenie pracy zarobkowej, spłata zaległości alimentacyjnych oraz wola ich bieżącego regulowania, uiszczenie nawiązki z wyroku skazującego za znęcanie nad żoną oraz poddanie zabiegowi tzw. wszywki alkoholowej celem walki z nałogiem, czy też deklarowanie żalu i skruchy z powodu popełnionych czynów, są przejawem przewartościowania postawy o trwałym charakterze, a nie działaniami obliczonymi na uzyskanie doraźnej korzyści w postaci umożliwienia wykonania kary pozbawienia wolności poza terenem zakładu karnego.
Uwzględniając powyższe jak najbardziej należy się zgodzić z Sądem penitencjarnym, że skazany jest sprawcą niepoprawnym, który dotychczas wykazał się brakiem podatności na oddziaływania wychowawczo-resocjalizacyjne, jak też lekceważącym stosunkiem do porządku prawnego. Dotychczasowym trybem życia dowiódł, że nie może być uznany za osobę zdolną do samokontroli i samodyscypliny, jak też dającą gwarancję funkcjonowania zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi i zasadami współżycia społecznego, a tym samym nie sposób przyjąć, że cele kary mogłyby zostać osiągnięte w przypadka jej wykonywania w systemie przewidzianym wart. 43lakkw.
Pamiętać zaś trzeba, że dozór elektroniczny dotyczy przede wszystkim sprawców przestępstw o niższej społecznej szkodliwości (błahych), wchodzących w konflikt z prawem po raz pierwszy lub niezdemoralizowanych, a więc popełniających przypadkowe przestępstwo, w okolicznościach wskazujących na brak chęci powrotu do przestępczego życia, ale zarazem takich, wobec których zastosowanie jedynie kar wolnościowychsensu stricto, nie byłoby odpowiednie. Samo poprawne zachowanie czy włączenie się w proces resocjalizacji nie stanowi wystarczającej podstawy do udzielenia zezwolenia na odbycie kary poza zakładem karnym (zob. postanowienie SA w Krakowie z 10 grudnia 2018 r., II AKzw 1005/18, KZS 2019, nr 1, poz. 30). System dozoru elektronicznego nie służy też łagodzeniu negatywnych skutków dla zdrowia czy sytuacji rodzinnej skazanego, związanych z jego osadzeniem w zakładzie karnym. Te sytuacje rozwiązuje się odroczeniem wykonania kary, a po jej rozpoczęciu - przerwy w karze. Z odbywania kary pozbawienia wolności w formie dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które swoim zachowaniem wykazują lekceważenie dla podstawowych reguł porządku prawnego (zob. postanowienie SA w Krakowie z 8 stycznia 2018 r., II AKzw 1097/17, KZS 2018, nr 2, poz. 55).
Mając na względzie powyższe Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie, przy czym zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, na zasadzie odstępstwa od zasady zart. 636 § 1 kpk, kierował się tym, iż wysiłek finansowy w pierwszej kolejności powinien ukierunkować na realizację ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego.

ZARZĄDZENIE
odpis postanowienia z poucz. o prawomocności co do pkt 1 i zażaleniu do składu równorzędnego w SA K-ce co do pkt 2 doręczyć:
- skazanemu na adresP.ul. (...)
23.02.2022 r.