Sygn. akt II AKa 422/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA - Grzegorz Salamon
Sędziowie:  SA - Dorota Tyrała
SR (del.) do SA - Beata Adamczyk – Łabuda (spr.)
Protokolant st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 roku
sprawyH. K. (1), córkiB.iH. z domu S.,urodzonej w dniu (...)wZ.,
oskarżonej zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonej i Prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt XII K 38/18

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż  na  podstawieart. 46 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzeka obowiązek naprawienia  szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz małoletnich:F. K.iJ. K.kwoty po 101 121,09 /sto jeden tysięcy sto dwadzieścia jeden złotych 09/100/;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S.Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych – zawierającą 23 % VAT – tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonąH. K. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
H. K. (1)została oskarżona o to, że: w czasie bliżej nieokreślonym, jednak nie później niż do dnia 09 listopada 2010 roku w(...)dokonała przywłaszczenia środków pieniężnych należnych małoletnimF. K.iJ. K.z tytułu ich udziału w prawie dolokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul. (...)wW.określonych w postanowieniu Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli o sygn. akt VI Nsm 523/10, to jest czynu zart. 284 § 2 k.k
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r.sygn. akt XII K 38/18: I. w ramach czynu zarzucanegoH. K. (1)uznał ją winną tego, że w bliżej nieokreślonym czasie, nie później aniżeli 6 kwietnia 2012 roku wW.przywłaszczyła powierzone jej środki pieniężne należne małoletnimF. K.iJ. K.z tytułu nabycia przez nich spadku poM. K. (1)w łącznej kwocie 202 242,18 zł , co stanowi mienie znacznej wartości, którym, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli z dnia 09 listopada 2010 roku sygn. akt VI Nsm 523/10 zobowiązana była rozporządzić w celu nabycia na rzecz małoletnichF. K.iJ. K.udziałów w prawie dolokalu mieszkalnego nr (...)usytuowanego w budynku przyul. (...)wW., tj. za winną czynu, wyczerpującego ustawowe znamionaart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 §1 k.k.i na podstawie tych przepisów skazał oskarżoną, zaś na podstawieart. 294 § 1 k.k.wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
II. na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu wskazanych przepisów, obowiązującym w dacie popełnienia przypisanego oskarżonej czynu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby w wymiarze 4 (czterech) lat;
III. zwolnił oskarżonąH. K. (1)od ponoszenia opłat i kosztów postępowania, które przejął na rzecz Skarbu Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżyłaobrońcaH. K. (1)w całości na korzyść oskarżonej i na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzuciła:

I
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkart. 4polegającą na braku wszechstronnego rozważenia przez Są I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz popadnięciu w dowolność w toku oceny tego materiału dowodowego, a w konsekwencji wyciagnięcie błędnych wniosków z przeprowadzonych w sprawie środków dowodowych, w szczególności w zakresie: błędnej odmowy nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonejH. K. (1)w sytuacji, gdy złożone przez nią wyjaśnienia zarówno toku rozpoznania sprawy pozostają niezmienne, spójne i logiczne, nie budzą żadnych wątpliwości co do zasadniczych elementów, składających się na stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz znajdujących potwierdzenie w pozostałych dowodach:

b. bezpodstawnego uznania przez Sąd I instancji, że oskarżona nie podjęła żadnych działań, zmierzających do zabezpieczenia środków finansowych stanowiących udział jej dzieci w spadku po ojcu, co stoi w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim dowodami z dokumentów w postaci umów zawartych z(...)(...) SAoraz zeznaniami świadkówB. J.,A.iL. Z.,A. T.iT. S..
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który zdaniem obrońcy miał zasadniczy wpływ na jego treść, a także nieprawidłowym ustaleniem, że podjęte przez oskarżoną działania nie zmierzały w żaden sposób do zabezpieczenia środków finansowych, stanowiących udział jej dzieci w spadku po ojcu a także, że oskarżona działała umyślnie, z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia powierzonych jej środków pieniężnych, należących do jej synów, w konsekwencji niesłusznie uznano, że oskarżonaH. K. (1)swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 §1 k.k.
Wskazując na powyższe, w oparciu oart. 427 § 1 kpk,art. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonejH. K. (1)od zarzucanego jej czynu. Obrońca zaskarżyła przedmiotowy wyrok również w zakresie kosztów zasądzonych od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonej tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji. Orzeczeniu w zakresie kosztów za obronę z urzędu zarzuciła:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez jego błędne zastosowanie, wskutek czego do ustalenia wynagrodzenia za obronę z urzędu przyjęto stawkę minimalną 840,00 zl netto zamiast stawki 1200 złotych netto, według treści § 11 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia w sytuacji, gdy przedmiotowa sprawa była rozpoznawana przez Sąd Okręgowy jako Sąd pierwszej instancji;

2.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 11 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowa sprawa była rozpoznawana przez Sąd Okręgowy jako Sąd I instancji, a nie drugiej instancji, wskutek czego do ustalenia wysokości wynagrodzenia zza obronę z urzędu przyjęto zbyt niską stawkę minimalną (840 zł netto) zamiast stawki 1200 złotych netto;
3.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 17 pkt 1 Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, wskutek czego koszty za obronę z urzędu ustalono w zbyt niskiej kwocie (840 zł netto) podczas, gdy w przedmiotowej sprawie rozprawa trwała dłużej niż jeden dzień, tj. trzy dni, a zatem stawka minimalna w wysokości 1200 złotych netto winna zostać podwyższona za każdy kolejny dzień o 20 % tej kwoty, a więc minimalne wynagrodzenie całkowite obrońcy z urzędu w sprawie powinno wynosić 1680 zł netto.
W konkluzji obrońca wniosła o zmianę orzeczenia w zakresie pkt III orzeczenia poprzez przyznanie obrońcy z urzędu na podstawie § 11 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie w kwocie 1680 złotych netto + VAT.
Powyższy wyrok zaskarżyłprokurator wczęści dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonejH. K. (1). Na podstawieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 1 i 4 kpkwyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej kary, przejawiającą się w niesłusznym braku orzeczenia środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody w całości, co w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, przy zastosowaniu wadliwych kryteriów wymiaru kary powoduje, że kara ta nie wypełnia swej funkcji w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej i nie zaspokaja społecznego poczucia sprawiedliwości. Podnosząc powyższy zarzut na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonejH. K. (1), obok orzeczonej kary 2 lat pozbawiania wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 4 lat próby, środka karnego zart. 46 § 1 kkw związku zart. 4 § 1 kkw postaci obowiązku naprawienia szkody w całości na rzecz pokrzywdzonychF. K.iJ. K..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonejH. K. (1)oraz powołana na ich uzasadnienie argumentacja nie są zasadne, co wniesiony na korzyść oskarżonej środek odwoławczy czyni nieskutecznym. Zmiana wyroku nastąpiła zaś na skutek apelacji Prokuratora, uwzględnionej w całości.
Wbrew stanowisku skarżącej nie sposób uznać, aby zaskarżony wyrok dotknięty był błędem, o jakim mowa wart. 438 pkt 3 kpkw sytuacji, gdy wszystkie istotne dla skompletowania znamion przestępstwa ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd I instancji, znajdują umocowanie w treści dowodów obdarzonych wiarą, a oparte na tej podstawie wnioskowanie w tym zakresie nie koliduje ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i życiowego doświadczenia. Odmienne -nota benesubiektywne – oceny, proponowane przez obrońcę oskarżonej, nie dezawuują prawidłowości tak zrekonstruowanych faktów. Jakkolwiek zatem obrońca swoje wątpliwości co do faktu popełnienia przez oskarżoną zarzucanego jej czynu wywodzi z treści wyjaśnieńH. K. (1), to Sąd Okręgowy nie uznał ich w pełni za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych a swoje, w tym zakresie oceny, racjonalnie umotywował, nie naruszając przy tym bynajmniej dyrektywart. 7 kpk. W odniesieniu do zarzucanego oskarżonej czynu przywłaszczenia środków finansowych i nie nabycia udziałów od(...)(...) SAwlokalu mieszkalnym nr (...)wbudynku nr (...)położonym wW.przyul. (...)bezspornym jest, że oskarżona, po sprzedaży mieszkania przyul. (...)wW., w którym zamieszkiwała od 07 czerwca 2001 roku dysponowała środkami finansowymi w kwocie 311.363,26 zł . Z tytułu cesji na rzecz małoletnich synów oskarżonej przypadała łącznie kwota 207 575, 50 zł . Oskarżona prowadziła prace wykończeniowe w mieszkaniu przyul. (...)wW., nie płacąc czynszu najmu i nie dokonując żadnych wpłat na poczet zakupu mieszkania, spłacając własne długi, dokonując inwestycji w postaci zakupu nowego samochodu markiT. (...), następnie jego sprzedaży, udzielając pożyczek na kwotę 80 000 złotychG. S..
Wbrew stawianym w apelacji obrońcy zarzutom, Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania a mianowicieart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.Rozstrzygnięcie swoje oparł na pełnym materiale dowodowym ujawnionym w toku rozprawy głównej, zebrane w sprawie dowody, zarówno korzystne jak też niekorzystne dla oskarżonej ocenił nie przekraczając ram swobody, zakreślonejart. 7 k.p.k.i bez żadnych wątpliwości uznał winę oskarżonej w kształcie przypisanym jej zaskarżonym wyrokiem, i prawidłowo ustalając, żeH. K. (1)przywłaszczyła powierzone mienie w łącznej kwocie 202 242,18 zł. Uzasadnienie wyroku Sąd I instancji sporządził w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną orzeczenia. Słusznie zostały uznane przez Sąd Okręgowy za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonej, jakoby „działała dla dobra małoletnich dzieci”. Nie są dostatecznymi argumentami działania podejmowane przez oskarżoną w postaci zawarciaumowy przedwstępnej numer (...)dotyczącejlokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul. (...)wW., zawarcie umowy najmu powyższego lokalu mieszkalnego nr(...)(...)/, częściowego wykończenia lokalu, skoro nabycie mieszkania przez oskarżoną, a w konsekwencji nabycie na rzecz dzieci udziałów w prawie do lokalu mieszkalnego, do którego oskarżona była zobowiązana mocą postanowienia Sądu nie zostało zrealizowane. Okoliczności związane z zamiarem oskarżonej przy zawieraniuumowy przedwstępnej numer (...)dotyczącejlokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul. (...)wW., umowy najmu powyższego lokalu mieszkalnego nr(...)(...)/ nie mają znaczenia w kwestii winy oskarżonej co do popełnienia przypisanego jej czynu. Ustalenia te wskazują jednak, iż oskarżona nie sfinalizowała do dnia 06 maja 2012 roku umowy nabycia lokalu i przywłaszczyła środki pieniężne, przeznaczone na określony cel. Fakt, iż oskarżona nie podjęła działań, zmierzających do zabezpieczenia środków finansowych, stanowiących udział jej dzieci w spadku po ojcu został bezsprzecznie udowodniony, również wyjaśnieniami oskarżonej, w których przyznała, że kwotę w wysokości około 80 000 złotych przekazałaG. S., zamiast przeznaczyć je na wykup mieszkania. Kwestionując ocenę wyjaśnień oskarżonejH. K. (1), dokonaną przez Sąd I instancji, obrońca poddaje w wątpliwość fakt przywłaszczenia przez oskarżoną powierzonych jej pieniędzy. Tymczasem nawet oskarżona na rozprawie przyznawała fakt, iż brakowało jej pieniędzy na uzupełnienie wkładu, które przeznaczyła częściowo na własne potrzeby. Słusznie zatem konstatuje Sąd I instancji, że taki sposób działania oskarżonej z góry zakładał rozporządzenie środkami finansowymi, należącymi nie do niej, lecz małoletnich dzieci. Oskarżona winna była zadbać, aby zainwestowane przez nią środki w nabycie i wyposażenie mieszkania nie poszły na marne i aby zawrzeć umowę przyrzeczoną w formie aktu notarialnego do dnia 06 maja 2012 roku. Istotne natomiast w sprawie było to, że oskarżona nie rozporządziła środkami finansowymi w celu nabycia na rzecz dzieci udziałów w prawie do lokalumieszkalnego nr (...)usytuowanego w budynku przyul. (...)wW.. Gdyby oskarżona miała zamiar powierzone jej środki pieniężne, należne przecież małoletnim dzieciom, rozporządzić tak, aby nabyć udziały w prawie do lokalu mieszkalnego, niewątpliwie zawarłaby umowę przyrzeczoną lokalu, nie przekazałaby określonych kwotG. S.tytułem prywatnej pożyczki z terminem zwrotu w przeciągu 6 miesięcy. W odniesieniu do zarzutu stawianego oskarżonej istotny jest bowiem fakt, iż wskutek spadku poM. K. (1)środki pieniężne, należne małoletnimF. K.iJ. K.w kwocie po 103 787,75 zł oskarżona przywłaszczyła, postąpiła z nimi, jak z własnymi, realizując swoje nieadekwatne do potrzeb i możliwości zamierzenia, zamiast wykonać zobowiązanie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli z dnia 09 listopada 2010 roku sygn. akt VI Nsm 523/10, z którego wynikał obowiązek oskarżonej takiego rozporządzenia środkami, aby zabezpieczyć na rzecz małoletnichF. K.iJ. K.udziały w prawie dolokalu mieszkalnego nr (...), usytuowanego w budynku przyul. (...)wW.. Oskarżona nie wywiązała się z nałożonego na nią postanowienia Sądu, co bezsprzecznie skonstatował Sąd I instancji i okoliczność ta jest bezsporna. Zatem argumenty obrońcy odnośnie podjęcia przez oskarżoną działań zmierzających do zabezpieczenia środków finansowych są chybione. Oskarżona przywłaszczyła powierzone jej środki pieniężne, należne małoletnimF. K.iJ. K.z tytułu nabycia przez nich spadku poM. K. (1)w łącznej kwocie 202 242,18 zł, wobec tego, że nie nabyła na rzecz małoletnichF. K.iJ. K.udziałów w prawie dolokalu mieszkalnego nr (...)usytuowanego w budynku przyul. (...)wW.w terminie wskazanym w umowie z(...)(...) SAz dnia 08 listopada 2010 roku. Mimo wcześniejszego zobowiązania , wynikającego z rzeczonej umowy oskarżona nie przystąpiła do zawarcia umowy ostatecznej i nie zadbała o zabezpieczenie środków pieniężnych, stanowiących spadek dzieci po zmarłym ojcuM. K. (1). Zatem niezasadny jest zarzut z pkt Ia środka odwoławczego co do naruszenia, mających wpływ na treść wyroku przepisówart. 7 kpkw zw. zart. 410 kk.
Niezasadny jest także zarzut z pkt Ib apelacji obrońcy, bowiem kwestie związane z działaniami oskarżonej co do zabezpieczenia środków finansowych, stanowiących udział jej dzieci w spadku po ojcu w postaci zawarcia umowy z(...)(...) S.Anie skutkowały ostatecznym przystąpieniem do jej zawarcia w terminie do 06 maja 2012 roku. Powodem było nie zgromadzenie przez oskarżoną koniecznych środków do zawarcia umowy przyrzeczonej, a zatem nie doszło do naruszeniaart. 410 k.p.k.Fakt rozdysponowania pieniędzmi, uzyskanymi ze sprzedaży mieszkania przyul. (...)wW.na pokrycie długów, kosztów najmu wynajętego mieszkania, zakupu auta , opłaty za przejazdy taksówkami wszelako również realizuje znamiona przywłaszczenia sobie powierzonej rzeczy ruchomej. Mimo, że wywody apelacji podważają trafność ustaleń Sądu I instancji co do towarzyszącego oskarżonejH. K.zamiarures sibi habendi, to świadczą o tym okoliczności poprzedzające czyn, które wskazują na z góry powzięty przez oskarżoną brak intencji zabezpieczenia przypadających jej dzieciom sum, zgodnie z przyjętym na siebie zobowiązaniem Sądu oraz na zamiar zadysponowania kwotami z pominięciem woli podmiotu uprawnionego. Dla bytu przestępstwa zart. 284 § 2 kknie ma przy tym znaczenia, czy oskarżona środki finansowe przeznaczone na zakup udziałów w prawie do lokalu mieszkalnego oddała, przekazała za długi, czy udzieliła w formie bezzwrotnej pożyczki. Istotne jest to, że będąc w ramach zobowiązania Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie z dnia 09 listopada 2010 roku sygn. akt VI Nsm 523/10 depozytariuszem pieniędzy, oskarżona ostatecznie i nieodwracalnie pozbawiła ich osoby uprawnione, w okolicznościach świadczących o zamiarze definitywnego oddzielenia uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania jej jako własnej, niezależnie od tego, czy mienie to uczyniła następnie przedmiotem własności swojej, czy też innej osoby.
Z uwagi na kierunek środka odwoławczego, wniesionego przez obrońcę oskarżonej, Sąd Apelacyjny nie mógł dokonać korekty wyroku w zakresie określenia daty końcowej czynu na dzień 06 maja 2012 roku, jakkolwiek do tej właśnie daty na podstawie umowy, zawartej w dniu 08 listopada 2010 roku zespółką (...). W.(...) SAoskarżonaH. K. (1)zobowiązana była do ostatecznego wykupu mieszkania. Tymczasem Sąd I instancji drogą analizy i oceny zeznań świadków oraz dokumentów ustalił bez żądnych wątpliwości, żeH. K. (1)podejmowała wszelkie istotne dla rozporządzenia mieniem decyzje finansowe, potwierdzające działanie z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym. Sąd I instancji dokonał wnikliwej analizy zeznań świadków w osobachA. Z.,L. Z.,T. S.,A. T.,K. S.,M. K. (2),B. J.i przekonująco uzasadnił powody, dla których dowody te uznał za wiarygodne w kwestii związanej z przypisanym oskarżonej zarzutem. Przedstawiona przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zeznań świadków oraz wskazanych szczegółowo dokumentów mieści się w ramach swobody, określonejart. 7 k.p.k.
Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzonaH. K. (1)kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania uwzględniają wszelkie istotne okoliczności, mające wpływ na ich wysokości i nie rażą surowością. Sąd Apelacyjny nie podzielił jedynie ustaleń Sądu Okręgowego w kwestii niemożliwości nałożenia na oskarżoną w wyroku skazującym środka karnego – w dacie czynu - w postaci obowiązku naprawienia szkody z uwagi na niemożliwość jego realizacji. Stwierdzić należy, że trudna sytuacja materialna czy rodzinna sprawcy nie ma wpływu na wymiar orzeczonego środka karnego, którego orzeczenie, na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej jest obligatoryjne. Sąd Apelacyjny w Warszawie niejednokrotnie w swoich orzeczeniach stwierdzał, że obowiązek określony wart. 46 par. 1 kkjest środkiem karnym i w przypadku jego orzekania stosuje się te same reguły, co przy wymiarze kary. Sytuacja materialna oskarżonego nie może mieć wpływu na wymiar orzeczonego środka karnego. Wprawdzie określony wart. 46 § 1 k.k.obowiązek naprawienia szkody jest środkiem karnym, jednakże przy jego orzekaniu należy kierować się zasadami prawa cywilnego dotyczącymi ustalenia wielkości szkody majątkowej lub doznanej krzywdy (szkoda niemajątkowa). Można uwzględniać tylko te składniki lub elementy szkody, które wynikły bezpośrednio z zachowania się sprawcy lub ze skutków tego zachowania się” (videwyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II AKa 292/12,LEX nr 1307478.).Stanowisko to Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje, podobnie jak argumentację przedstawioną w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2012 r. o sygn. V CSK 541/11, zgodnie z którą „poszkodowanym w rozumieniuart. 415 k.c.jest ten, kto poniósł uszczerbek pozostający w adekwatnym związku przyczynowym z zawinionym czynem sprawcy. Adekwatny związek przyczynowy stanowi nie tylko przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej, ale jest także kryterium wyznaczającym jej zakres. Następstwo uznawane jest za normalne, jeżeli w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności szkoda jest zwykłym następstwem tego zdarzenia” (videwyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2012 r. o sygn. V CSK 541/11,LEX nr 1276235).Tym samym Sąd Apelacyjny dokonał zmiany wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie w ten sposób, iż na podstawieart. 46 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzekł obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz małoletnich:F. K.iJ. K.kwoty po 101 121,09 /sto jeden tysięcy sto dwadzieścia jeden złotych 09/100/. Takie ukształtowanie środka karnego w połączniu z warunkowo zawieszoną w wykonaniu karą pozbawienia wolności spełni, zdaniem Sądu Apelacyjnego, rolę prewencyjną względem oskarżonejH. K..
Kolejny zarzut obrońcy oskarżonej odnośnie wysokości kosztów zasądzonych od Skarbu Państwa na rzecz adwokatA. S.tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji Sąd Apelacyjny uznał za niezasadny. Sąd Okręgowy nie dopuścił się bowiem wskazanej przez skarżącą obrazy przepisów postępowania, która winna skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia. W niniejszej sprawie adw.A. S.została wyznaczona obrońcą z urzędu oskarżonejH. K. (1)w dniu 26 października 2015 roku (k. 275). Do ustalenia wysokości należnego obrońcy z urzędu wynagrodzenia za obronę oskarżonej w postępowaniu jurysdykcyjnym mają zatem zastosowanie przepisyrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2002.163.1348), które uległy zmianie w dniu 1 lipca 2015 r. Kwestią sporną, wokół której koncentruje się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest wysokość należnego obrońcy wynagrodzenia za obronę oskarżonej w postępowaniu przed Sądem I instancji. Skarżąca domaga się kwoty 1680,00 złotych netto wskazując, iż kwota ta wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800) i stanowi sumę: kwoty 1200,00 zł, przewidzianej za obronę przed Sądem Okręgowym oraz kwoty 480,00 zł., stanowiącą wynagrodzenie za dwa dodatkowe terminy rozprawy. Stanowisko obrońcy jest błędne. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawę wynagrodzenia obrońcy za reprezentowanie oskarżonej przed Sądem Okręgowym, jako Sądem I instancji, stanowią przepisy nie powołanego przez obrońcę rozporządzenia, a przepisyrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia stawki minimalne za obronę przed sądem okręgowym jako pierwszą instancją wynoszą 600,00 złotych. Zgodnie zaś z § 2. 1. Rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa powyżej, stanowią stawki minimalne określone wrozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, a skarżący obrońca nie przedstawiła w apelacji żadnych argumentów podważających powyższe stanowisko, że brak jest podstaw do uznania, że zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie obrońcy wynagrodzenia w wysokości wyższej aniżeli stawka minimalna. Prawidłowo zatem uznał Sąd Okręgowy, iż adw.A. S.za obronę oskarżonejH. K. (1)przed Sądem I instancji należy się kwota 840,00 zł. Sąd I instancji uwzględnił również treść § 16 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, opłata maksymalna ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20 %. Dostrzegając fakt, iż obrońca reprezentowała oskarżoną na rozprawie w dniach: 16 kwietnia 2018 roku, 10 maja 2018 roku i 30 maja 2018 roku słusznie Sąd Okręgowy zasądził na rzecz obrońcy dodatkowo kwotę 240,00 złotych (600,00 zł * 20% * 2 terminy = 240,00 zł) - za udział w dwóch dodatkowych terminach. Reasumując, uznać należy, iż zasądzona na rzecz adw.A. S.z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonejH. K. (1)kwota 840,00 złotych jest prawidłowa i znajduje uzasadnienie we właściwych, a powołanych szczegółowo powyżej przepisach stosownych rozporządzeń. Na kwotę tę składa się kwota 600,00 złotych - z tytułu reprezentacjiH. K. (1)w postępowaniu przed Sądem Okręgowym (600,00 zł.+ 240 zł = 840,00 zł). Kwotę tę Sąd I instancji słusznie podwyższył o wartość podatku VAT. Sąd Apelacyjny zwolniłH. K. (1)od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze wysokość orzeczonego przez Sąd Apelacyjny środka karnego, zaś wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak na wstępie.