Sygn. akt: II AKa 509/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2017 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie :

Przewodniczący :

SSA  Wojciech Kopczyński

SSA Grażyna Wilk (spr.)
SSO del. Karina Maksym

Protokolant :

Magdalena Bauer

przy udziale

    Prokuratora Prokuratury Rejonowa Katowice - Południe w Katowicach del. do Prokuratury Okręgowej w Katowicach Sylwii Majcherczyk - Kurasz

po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 roku sprawy

1
J. W.s.T.iH.

ur. (...)wJ.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.,art. 86 § 3 k.k.s.w zw. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s.;

2
M. S.s.M.iZ.

ur. (...)wC.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;

3
A. W.s.D.iK.

ur. (...)wB.
oskarżonegoart. 258 § 1 k.k.,art. 91 § 3 k.k.s.w zbiegu zart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.przy zast.art. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s.;

4

G.K.s.S.iZ.

ur. (...)wC.
oskarżonegoart. 258 § 1 k.k.,art. 91 § 3 k.k.s.w zbiegu zart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.przy zast.art. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s.;
na skutek apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 20 czerwca 2016 roku, sygn. akt XXI K 226/14

1
zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu doJ. W.w ten sposób, że:

a
w punkcie 1 wyroku w miejsce ustalenia, iżJ. W.„kierował wspólne zE. P.zorganizowaną grupę przestępczą” przyjmuje, iż „brał udział w kierowanej przez inną ustaloną osobęzorganizowanej grupie przestępczej” i czyn ten kwalifikuje zart. 258 § 1 k.k.i za to na mocyart. 258 § 1 k.k.wymierza mu karę10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b
w punkcie 2 wyroku sformułowanie „kierując wspólnie zE. P.zorganizowaną grupą przestępczą” zastępuje stwierdzeniem „biorąc udział w kierowanej przez inną ustaloną osobę zorganizowanej grupie przestępczej” oraz eliminuje z jego opisu sformułowanie „czyniąc sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu”, sformułowanie „nie mniej niż” w odniesieniu do ilości przemytów i ilości sztuk papierosów i obniża kary wymierzone oskarżonemuJ. W.za ten czyn do 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny do 400 (czterystu) stawek dziennych;

c
wpunkcie 4uchyla orzeczenie o karze łącznej i na podstawieart. 85 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego2015 roku o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 20 marca 2015 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeka wobecJ. W.karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

d
na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 20 marca 2015 roku, poz. 396) w zw.zart. 4 § 1 k.k.przy zast.art. 20 § 2 k.k.s.w zw. zart. 41a § 1 i 2 k.k.s.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. W.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 4 (czterech) lati oddaje go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokataB. L.– Kancelaria Adwokacka wK.kwotę738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuA. W.w postępowaniu odwoławczym;

4
zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonychJ. W.,M. S.,A. W.iG.K.wydatki postępowania odwoławczego po ¼ części i wymierza opłaty:

-

odJ. W.za obie instancje w wysokości 8 300 (osiem tysięcy trzysta) złotych;

odM. S.w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych;

odA. W.iG.K.w wysokościpo 3 780 (trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt) złotych.

Sygn. akt II AKa 509/16

UZASADNIENIE

    W zakresie apelacji obrońcy oskarżonegoG.K.

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 20 czerwca 2016r., sygn. akt. XXI K 226/14:

1
uznał oskarżonegoG.K.za winnego popełnienia zarzucanego mu, a opisanego w pkt XIV aktu oskarżenia czynu polegającego na tym, ze w okresie od co najmniej lutego 2012r., do 1 października 2012 r., wĆ.i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez ustalone osoby, mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych, w tym przestępstwa paserstwa celnego i akcyzowego polegających na rozładowywaniu wyrobów tytoniowych różnych marek sprowadzonych przez inne nieustalone osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państw spoza Unii Europejskiej wbrew przepisom ustawy bez polskich znaków skarbowych akcyzy oraz bez dokonania zgłoszenia celnego, a następnie ukryciu w/w wyrobów tytoniowych w specjalnie skonstruowanych towarach maskujących – drewnianych szpulach – celem przewiezienia ich do innych krajów Unii Europejskiej, w tym do Wielkiej Brytanii tj., czynu zart. 258 § 1 k.ki za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

2
uznał oskarżonegoG.
K.za winnego popełnienia zarzuconego mu, a opisanego w pkt XV aktu oskarżenia czynu, polegającego na tym, że w okresie od co najmniej lutego 2012 r., do 1 października 2012 r., wĆ.i innych miejscowościach, działając w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustalone osoby, z podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc zatrudnionym przezM. S.i otrzymując od niego wynagrodzenie, na terenie posesji wĆ.uczestniczył w rozładowywaniu, przenoszeniu i ukryciu wyrobów tytoniowych różnych marek w tym(...)(...)oraz(...)sprowadzanych przez inne nieustalone osoby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państw spoza Unii Europejskiej wbrew przepisom ustawy bez polskich znaków skarbowych akcyzy oraz bez dokonania zgłoszenia celnego, do specjalnie skonstruowanych towarów maskujących – a mianowicie drewnianych szpul, które następnie przewożone były do innych krajów Unii Europejskiej w tym do Wielkiej Brytanii, bez przedstawienia organowi celnemu zgłoszenia celnego, w konsekwencji czego w trakcie co najmniej 28 transportów przewieziono 12.086.800 sztuk papierosów, na których ciążyły należności publicznoprawne wielkiej wartości w kwocie co najmniej 10.004.876 złotych, w tym cło w kwocie 278.481 złotych, podatek VAT w kwocie 1.961.235 złotych oraz należny podatek akcyzowy w kwocie 7.765.160 złotych, czym działał na szkodę Skarbu Państwa oraz budżetu Wspólnoty Europejskiej, zaś w dniu 1 października 2012r., na posesji wĆ.w samochodzie markiI., po uprzednim ich rozładowaniu,M. S.przechowywał wyroby tytoniowe w postaci papierosów marki(...)w ilości 16.907 paczek, tj., 338 140 sztuk papierosów o wartości rynkowej 169 188, 35 złotych oraz(...)w ilości 499 paczek, tj., 9 980 sztuk papierosów, sprowadzanych przez inne nieustalone osoby na terytorium Rzeczypospolitej z państw spoza Unii Europejskiej wbrew przepisom ustawy bez polskich znaków skarbowych akcyzy oraz bez przedstawienia ich organowi celnemu lub dokonania zgłoszenia celnego, czym naraził na uszczuplenie należności podatkowe Skarbu Państwa oraz budżetu Wspólnoty Europejskiej w łącznej kwocie 288. 158 złotych, w tym cła w kwocie 8.021 złotych podatku VAT w kwocie 56 487 złotych oraz należnego podatku akcyzowego w kwocie 223.650 złotych tj., czynu zart.91§3 k.k.s., w zb. zart. 65 §1k.k.s. w zw. zart. 6§2k.k.s. przy zast.art. 7§1k.k.s w zw. zart. 37§1 pkt 1 i 5 k.k.s i za to na mocyart. 65§1k.k.s., przy zast.art. 7§2k.k.s w zw. zart. 37§1 pkt 1 i 5 k.k.s iart. 38§2 pkt 1 k.k.s orazart. 23§1 i 3 k.k.s wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równa kwocie 100 złotych;

3
na mocyart. 85 k.kw zw. zart. 20§2k.k.s, iart. 39 §1 i §2 k.k.s., w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzekł wobec oskarżonegoG.K.karę łączną 1 roku pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 69§1, 2 i 3 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015r., o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015r., poz., 396) w zw. z art. 4§1k.k., przy zast.art. 20§2 k.k.s., w zw. zart. 41a§1 i 2 k.k.s wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoG.K.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat i oddal go w tym czasie pod dozór kuratora sadowego;

5
na mocy art. 63§1k.k., na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuG.K.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 17 lutego 2014 r., uznając grzywnę za wykonaną w wysokości dwóch stawek dziennych oraz orzekł w przedmiocie kosztów sądowych.

Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonegoG.K.zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony w okresie od co najmniej lutego do 1 października 2012 r., wĆ.i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez ustalone osoby, mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych, w tym przestępstwa paserstwa celnego i akcyzowego, tj, czynu opisanego w pkt XIV aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona opisane w art. 258§1k.k., podczas gdy okoliczności powyższe nie wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony w okresie co najmniej lutego 2012 r., do 1 października 2012 r., wĆ.i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez ustalone osoby, z podziałem ról, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc zatrudnionym przezM. S.i otrzymując od niego wynagrodzenie, na terenie posesji wĆ.uczestniczył w rozładowywaniu, przenoszeniu i ukryciu wyrobów tytoniowych różnych marek sprowadzanych przez inne nieustalone osoby na terytorium RP z państw spoza Unii Europejskiej wbrew przepisom ustawy bez polskich znaków skarbowych akcyzy oraz bez dokonania zgłoszenia celnego, czym działał na szkodę Skarbu Państwa oraz budżetu Unii Europejskiej tj., czynu opisanego w punkcie XV aktu oskarżenia, czym wyczerpał znamiona opisane w art. 91§3k.k.s., w zb., z art. 65§1k.k.s., w zw. zart. 6§2k.k.s, przy zast.art. 7§1k.k.s, w zw. zart. 37§1 pkt 1 i 5 k.k.s – podczas gdy okoliczności powyższe nie wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie;

obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia tj.,art. 7 k.p.k.polegająca na dowolnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż wyjaśnienia współoskarżonegoM. S.w zakresie w jakim wskazywał na uczestnictwo oskarżonego w przestępczym procederze winny zostać uznane za wiarygodne, wobec czego stanowiły podstawę ustaleń w zakresie winy oskarżonego, podczas gdy w wyjaśnieniachM. S.zachodzą istotne rozbieżności, wobec czego w całości winny one zostać uznane za niewiarygodne i ukierunkowane jedynie na uchylenie się od poniesienia przez oskarżonegoM. S.odpowiedzialności karnej, bądź uzyskanie łagodniejszego wymiaru orzeczonej względem niego kary;

obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia tj.,art. 7 k.p.k.polegająca na dowolnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zeznania świadkówA. Ż.,D. B.orazS. F.są spójne, logiczne i kategoryczne wobec czego stanowiły podstawę ustaleń w zakresie winy oskarżonego, podczas gdy zeznania powyższych świadków w zakresie udziału oskarżonego w przestępczym procederze nie są ani pewne, ani kategoryczne, wobec czego mając na uwadze przepis art. 5§2k.p.k., nie powinny stanowić podstawy przypisania odpowiedzialności karnej oskarżonemu za zarzucane mu czyny;

obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia tj.,art. 4 k.p.k., w zw. zart.410 k.p.k, poprzez bezzasadna odmowę waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie w jakim oskarżony wyjaśniał, iż nie miał on świadomości odnośnie przemytu papierosów, podczas gdy wyjaśnienia złożone przez oskarżonego są spójne, logiczne oraz znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach innych świadków, a tym samym zasługują aby uznać je za wiarygodne w całości;

z daleko idącej ostrożności procesowej zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary – zarówno kar jednostkowych tj., 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny, jak też kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata przy jednoczesnym oddaniu oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora.

Podnosząc te zarzuty wniósł o uniewinnienie oskarżonegoG.K.od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Z daleko idącej ostrożności procesowej – o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu niższej kary, adekwatnej do stopnia zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Zarzuty i wnioski apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługują na uwzględnienie.
W szczególności nie można zgodzić się z zarzutem, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść przyjmując, iż oskarżony w okresie od co najmniej lutego do 1 października 2012 r., wĆ.i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez ustalone osoby, a mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych, w tym przestępstwa paserstwa celnego i akcyzowego.
Sąd Okręgowy w tym zakresie poczynił trafne ustalenia faktyczne w oparciu o wnikliwie przeprowadzone dowody. Do takiej konkluzji prowadzi w szczególności analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia w konfrontacji z treścią dowodów zgromadzonych w sprawie, a ocenionych w ich całokształcie, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego. Zaprezentowanemu tokowi rozumowania Sądu I instancji nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się bowiem jedynie na odmiennej ocenie materiału dowodowego i forsowaniu własnego poglądu. W orzecznictwie podnosi się, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975/9/84; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).
Apelujący formułując zarzut obrazyart. 7 k.p.k.poprzestaje natomiast jedynie na polemice z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego oraz poczynionymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego, nie przytaczając rzeczowych i przekonujących argumentów mogących tę ocenę zdezawuować. Negacja zaś przeprowadzonej przez Sąd I instancji, oceny materiału dowodowego, nie opatrzona jednocześnie rzeczową argumentacją nie może być oceniona inaczej jak tylko mającą wyłącznie polemiczny charakter.
Odnosząc się w szczegółach do zarzutów apelacji to wskazać należy, że udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa jest występkiem formalnym. Oznacza to, że do wypełnienia znamion tego typu przestępstwa wystarcza już sama bierna przynależność bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych. Zgodnie natomiast z treściąart. 258 § 1 k.k.karalnym jest udział tylko w takiej grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przezkodeks karnyzorganizowaniem, przez który rozumie się jakąś trwałość, jakieś więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptację celów, podział ról, skoordynowany sposób działania. Przez zorganizowanie wymagane przez ustawę rozumie się zatem to, iż grupa taka funkcjonuje zgodnie z pewnymi ustalonymi regułami i posiada wewnętrzną strukturę, a poszczególni jej członkowie pełnią określone funkcje bądź role. Świadczy to o wewnętrznym uporządkowaniu grupy, stałości reguł jej funkcjonowania, a więc formach zorganizowania, w przeciwieństwie do grupy osób choćby i stale popełniających wspólnie podobne przestępstwa, ale wymieniających się rolami w zależności od zaistniałych zmiennych sytuacji, przy czym niewątpliwie progiem tego „zorganizowania” będzie istnienie miedzy jej członkami chociażby niewysokiego ale też widocznego stopnia powiązań organizacyjnych. Nie wyklucza też możliwości uznania grupy za zorganizowaną, ani brak kierownictwa grupy ani też brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo jej członków. Wystarczy gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia ma sprawca, przy czym grupa taka winna składać się z co najmniej trzech osób, których wspólnym celem jest popełnianie przestępstw stale bądź zależnie od okazji ale też z góry zakładając systematyczne ich popełnianie.
W realiach sprawy Sąd I instancji trafnie ustala zarówno istnienie takiej zorganizowanej grupy przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw skarbowych, ale też nie budzą wątpliwości ustalenia co do świadomego w niej udziału oskarżonegoG.K.i ustaleń co do popełnionego w jej ramach przestępstwa paserstwa celnego i akcyzowego.
Dokonując w tym zakresie oceny i analizy zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I instancji szczególnie dużo miejsca poświęca zagadnieniom istnienia tej zorganizowanej struktury, o czym świadczą obszerne fragmenty uzasadnienia. Dowodzą one prawidłowości ustaleń sądu merytorycznego w zakresie tego, iż ukształtowała się struktura powiązanych ze sobą osób, której zorganizowanie zapewniało warunki do dokonywania przestępstw skarbowych, a których dokonanie niewątpliwie przekraczało możliwości jednego sprawcy, jak też i tego, że łączył ich wspólny cel – osiągnięcie korzyści majątkowej z przemytu papierosów z pominięciem obowiązujących w tym zakresie przepisów i procedur.
W szczególności nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu w zakresie początkowej data jej istnienia. Trafnie Sąd I instancji w oparciu m.in., o wyjaśnienia oskarżonegoM. S.przyjmuje, że wspomniana grupa istniała od lutego 2012r. Oskarżony w tym zakresie nie tylko, że przyznał się do zarzuconego mu czynu ale też złożył szczegółowe i obszerne wyjaśnienia znajdujące pełne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.M. S.przyznał, że podczas pobytu w Wielkiej Brytanii na początku 2012r., otrzymał odS.Ś.iW. M. (1)propozycję udziału w przemycie wyrobów tytoniowych w patentach przemytniczych nowego typu, w których towarem maskującym miały być drewniane szpule służące do nawijania przewodów elektrycznych. Wyjaśnił, przy tym, że nie tylko, że wyraził na to zgodę ale też podjął w tym zakresie odpowiednie działania, przy czym jego zadaniem było zorganizowanie przepakowania papierosów do specjalnie przygotowanych w tym celu patentów – szpul, a następnie przygotowanie do dalszego transportu z miejscem przeznaczenia do Wielkiej Brytanii oraz przetransportowanie już pustych patentów przemytniczych do posesji wĆ.. Rozładunkiem wyrobów tytoniowych w Wielkiej Brytanii zajmowały się natomiast kolejne osoby, którym oskarżony podlegał. Osoby te dysponowały bowiem środkami finansowymi pozwalającymi na organizację przedsięwzięcia, jak też posiadającymi możliwościami dalszej sprzedaży tych wyrobów tytoniowych na terytorium Wielkiej Brytanii. Także bezsporną jest końcowa data do której ta przestępcza grupa działała, a był nią niewątpliwie dzień 1 października 2012r., w którym to dniu na skutek czynności podjętych przez organa ścigania dokonano przeszukania posesji wĆ.gdzie towar z przemytu za wschodniej granicy był rozpakowywany, magazynowany i pakowany do szpul przemytniczych. W czasie tego przeszukania w samochodzie typu bus markiI.w tylnej części przestrzeni ładunkowej ujawniono w kartonach tekturowe papierosy marki(...),(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy. Ujawniono też szpule przemytnicze o średnicy ok. 150 cm., z nawiniętym przewodem i pustą przestrzenia w korpusie szpuli.
Nie budzą też wątpliwości ustalenia Sądu I instancji w zakresie tego, że grupa do której należeli m.in.,M. S.,G.K.,W. M. (2),A. W.miała wewnętrzną strukturę, że istniała określona hierarchia, podział ról z precyzyjnie określonymi zakresami zadań adekwatnych do przestępczego celu, jaki oskarżeni zamierzali osiągnąć, a zorganizowane działania wszystkich osób pozwalały na osiągnięcie celu, jakim było wprowadzenie na obszar Wielkiej Brytanii nielegalnie przywiezionych wyrobów tytoniowych, bez uiszczenia należności publiczno – prawnych. Sąd Okręgowy prawidłowo też ustalił, że każdy z członków grupy wykonywał działania wskazane przez osoby stojące wyżej w hierarchii. Dla przestępczej działalności tej struktury zaangażowano też wiele środków, w szczególności wynajęto hale dla odbioru towaru z przemytu i to zarówno na terenie Wielkiej Brytanii, jak i na terenie Polski wĆ.. Posługiwano się środkami transportu, którymi towar był transportowany z Polski do Wielkiej Brytanii, w specjalnie do tego przystosowanych patentach przemytniczych.
Zasadnie Sądu I instancji ustala, że już to przemawiało za wysokim stopniem zorganizowania tej grupy ale też za takimi ustaleniami przemawiają dalsze okoliczności jak cykliczność dostaw wyrobów tytoniowych i to, że dostawy do Wielkiej Brytanii odbywały się bez większych przeszkód. Tak więc tylko skoordynowane grono osób w sposób zorganizowany i z ustalonym podziałem ról, a także przy akceptacji bezprawnych zachowań mogło dokonywać bez większych przeszkód i to wielokrotnie działań polegających na przemycie papierosów bez polskich znaków akcyzy, bez zgłoszenia celnego i z pominięciem przepisów podatkowych.
Niewątpliwie sam fakt, że taka zorganizowania grupa przestępcza istniała nie przesądza jeszcze o tym, że oskarżonyG.K.był jej członkiem. Obowiązkiem Sądu I instancji było bowiem ustalenie, czy oskarżony miał świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej i zamiar działania w jej strukturach, jak też rozważenie czy popełnione przez oskarżonego przestępstwo skarbowe nie zostało zrealizowane w ramach zwykłego współsprawstwa.
Za tym, że oskarżonyG.K.w strukturze grupy odgrywał istotną rolę świadczy w szczególności fakt, iż nie tylko, że brał udział w pakowaniu papierosów do specjalnie w tym celu skonstruowanych szpul przemytniczych ale też uczestniczył w odbiorze tych patentów od producenta. Jego zadaniem było nadto przetransportowanie pustych już szpul z Wielkiej Brytanii doĆ..
Tak więc w realiach niniejszej sprawy nie można mówić wyłącznie o współsprawstwie, bowiem materiał dowodowy potwierdza, iż działalnośćG.
K.stanowiła jedno z ogniw tej rozbudowanej struktury, wymagającej koordynacji wielu osób, a to, że ta przestępcza machina działała niezawodnie, dowodzą efektywnie zrealizowane dostawy wyrobów tytoniowych. Kompleksowa, a więc zgodna z logiką wypadków i doświadczeniem życiowym analiza i ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza depozycje procesowe zaangażowanych w ten proceder osób dowodzą ustaleń Sądu I instancji, że oskarżonyG.K.miał nie tylko świadomość istnienia tej zorganizowanej grupy przestępczej ale też i wolę działania w jej strukturach.
Wprawdzie zgodzić się należy z obrońcą, iż oskarżonyG.K.konsekwentnie w toku postępowania – przygotowawczego, jak też w jurysdykcyjnej fazie procesu nie przyznawał się do zarzuconego mu czynu, tym niemniej jego twierdzeniom o nieświadomości co do procederu, jaki miał miejsce wĆ.i braku wiedzy o przemycie papierosów do Wielkiej Brytanii przeczą oczywiste fakty.
Po pierwsze wskazać należy, żeG.K.był zatrudniony jako kierowca wfirmie (...)należącej doW. S.(wówczas konkubinyM. S.) i już w 2011 r., realizował transporty do Wielkiej Brytanii. W czasie zaś ostatniego kursu dokonanego w dniu 10 czerwca 2011r., angielskie służby celne wD.ujawniły przemyt papierosów z ukraińskimi znakami akcyzy, ukrytych w podłodze naczepy kierowanego przez niego ciągnika siodłowego. Nawet uwzględniając to, co podnosi obrońca iż oskarżony nie brał udziału w załadunku papierosów, to z chwilą ujawnienia przemytu miał już pełną wiedzę co do tego, że działalność firmy, którą faktycznie kierował oskarżonyM. S.była wykorzystywana w procederze przemytu papierosów. Koresponduje to z wyjaśnieniami samegoM. S., który potwierdza, że kierowca dokonujący transportu zawsze wie o przemycie gdyż w Niemczech są częste kontrole, których musi unikać, poczekać gdzieś w trasie (k-1056). Nadto wskazywał, że ostrzegałG., że w chłodni będą wożone papierosy (k-1126).
Po drugie niezależnie od tego, żeM. S.potwierdzał, żeG.K.miał pełną świadomość procederu, jaki miał miejsce wĆ.i że w tym procederze uczestniczył, to za tym, że tak istotnie było przemawia bowiem to, iż oskarżonyG.K.pomimo, wiedzy co do działalności przestępczejM. S.nadal przecież z nim współpracował, podejmując istotne dla grupy działania. Wprawdzie obrońca podnosi, iż oskarżony zaraz po ujawnionym przemycie zwolnił się zfirmy (...)ale obrońca zdaje się już zapominać, że następnie zatrudnił się w firmie przewozowej którą jak twierdziM. S.praktycznie prowadziła jego córkaE. S.. Na przestępczą współpracę w ramach zorganizowanej grupy przestępczej istniejącej w 2012r. wskazują nadto obiektywne dowody, w tym zeznania bezstronnego świadkaM. L.. Świadek ten potwierdził, żeG.
K.osobiście odebrał 30 (z 66) szpul z zamówionych w jego firmie patentów przemytniczych (k- 606). W realiach sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości to, iż szpule zostały zamówione przezM. S.właśnie w celu dokonywania przemytu papierosów. Potwierdza toM. S., który już w początkowej fazie procesu zmienił swoje depozycje procesowe przyznając się do zarzuconych mu czynów. Wskazał, że był to kolejny, (tym razem niezawodny) patent wykorzystywany w jego działalności przemytniczej. Wskazać też trzeba, że opróczG.
K.szpule odbierał jeszczeW. M. (2)i samM. S., a więc tylko osoby ściśle związane z przemytem co też dowodzi, żeG.K.miał pełną świadomość procederu, jaki miał miejsce wĆ., jak też sam w tym procederze uczestniczył.
Po trzecie wskazać należy, że wprawdzie kierowcy w tymG.
K.,W. M. (2),A. W.generalnie nie zajmowali się pakowaniem papierosów, bowiem ich rola była inna, a pakowaniem i przygotowaniem szpul celem dalszego transportu zajmowali się przede wszystkimA. Ż.,D. B.iA. P., tym niemniej jak wyjaśniłM. S.gdy ci ostatni nie byli w stanie w danym czasie przygotować ładunku papierosów do transportu kierowcy też uczestniczyli w pakowaniu. Obrońca zarzucając w tym zakresie dowolna ocenę wyjaśnień oskarżonegoM. S.i podnosząc, że zachodzą w nich rozbieżności, jednocześnie tych rozbieżności nie wskazuje, a co istotne to w zakresie dotyczącym oskarżonegoG.
K.Sąd Apelacyjny takich rozbieżności nie dostrzega. Natomiast fakt, iż pakowaniem zajmowali się oprócz zatrudnionych do pakowaniaA. Ż.,D. B.,A. P., także kierowcy i mechanicy, potwierdza też inny organizator procederuS.Ś.(k- 4347-8). Wyjaśnił, że zajmowali się tym pracownicy w tym dwaj mechanicy, ponadto „czasami pomagali w pakowaniu kierowcy, którzy u niego (M. S.) jeździli:G.i taki drugiW., był też taki kierowcaA.. Wie, żeM. S.dawał tym pakującym 150 zł od jednego koła” (szpuli). Nadto fakt ten potwierdzają inne osoby zaangażowane w przemyt jakT. F.iS. F..T. F.wyjaśnił, że jego rola polegała na tym, że on przywoził dlaM. S.pieniądze na papierosy ale „jak nie było kierowcówS., a były papierosy do zapakowania, to zostawał i pomagał przy pakowaniu, ale to było wtedy jak nie było tych kierowców, którzy też pakowali”, „jak oni byli to stanowili swoją grupę, która się tym zajmowała”, „był tamW., drugi taki mały chybaG.i jeszcze jeden niski z wąsem” (k-4346). Fakt pakowania papierosów przez kierowców:G.
K.,W. M. (2)iA. W.potwierdza teżS. F., która też rozpoznaje ich na okazanej tablicy poglądowej, aczkolwiek racje ma obrońca, iż odnośnieG. W.zastrzegła, że nie jest pewna rozpoznania ponieważ ona kojarzy go z włosami (k-4350). Jakkolwiek zgodzić się należy z obrońcą, iż ocena wyjaśnieńS. F.nie daje pewności co do udziałuG.
K.w przestępczym procederze, tym niemniej łączna ocena wyjaśnień w/w osób, a zaangażowanych w proceder - wbrew przeciwnym twierdzeniom obrońcy - w konfrontacji z zeznaniamiD. B.iA. Ż.którzy także potwierdzają, to iż kierowcy w tymG.K.pomagali przy pakowaniu papierosów, dawała pełne podstawy do czynienia przez Sąd I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych.
Tak więc również z faktu, że oskarżonyG.
K.uczestniczył w pakowaniu papierosów do szpul przemytniczych, których co oczywiste wiadomym było do czego one służyły, jednoznacznie też przemawiało za jego świadomością, a w konsekwencji wolą uczestnictwa w przestępczym procederze, a tym samym o dokonywanych w ramach tego procederu przestępstwach skarbowych. Rację ma też Sąd I instancji gdy argumentuje, że niewątpliwie oskarżonyG.K.wiedział, że szpule musiały być transportowane do Wielkiej Brytanii, skoro później puste przywoził z powrotem do Polski. Fakt ten potwierdza w swoich wyjaśnieniachM. S.wskazując, żeG.
K.iW. M. (2)„przywozili puste szpule z Anglii i „raczej okazjonalnie pomagali przy papierosach, wyładować czy przeładować” (k-4326). Z wyjaśnieniamiM. S.korespondują obiektywne fakty, a to zapisy monitoringu. Na odtworzonym oskarżonemu zapisie monitoringu posesji wĆ.z dnia 24.09.2012r., widoczna jest naczepa zestawu samochodowegoR. (...)oraz jak potwierdzaM. S.osobaG.
K.iA. Ż., którzy zdejmują „puste” szpule już bez ładunku papierosów ale z nawiniętym kablem, a które przed rozładunkiem „przywiózłG.K.z Anglii (k-4325).
Powyższe okoliczności dowodzą, że wyjaśnieniaG.K.który zaprzecza tak udziałowi w zorganizowanej grupie przestępczej, jak i popełnieniu w jej strukturach przestępstw skarbowych nie tylko, że są nielogiczne ale też sprzeczne z obiektywnymi faktami w tym depozycjami procesowymi wskazanych wyżej osób, a które w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego tworzą spójną, logiczną całość i znajdują pełne potwierdzenie w protokołach przeszukania, w zapisach monitoringu posesji wĆ., nadto w treści zapisków zabezpieczonych w notesach w oskarżonegoM. S., łącznie wskazując na skalę tego dobrze zorganizowanego przestępczego przedsięwzięcia.
W oparciu wyjaśnieniaM. S.w konfrontacji z zapiskami zabezpieczonymi w notesach (k-2357-2359), protokoły przeszukania i relacje w/w osób ustalono, iż oskarżony w okresie od co najmniej lutego 2012r. do 1.10.2012r., w ramach zorganizowanej grupy przestępczej uczestniczył w rozładowywaniu, przenoszeniu i ukryciu wyrobów tytoniowych różnych marek w tym(...),(...),(...)w ilości 12.086.800 sztuk papierosów, sprowadzonych na terytorium Polski z przemytu z państw spoza Unii Europejskiej z Ukrainy, na których ciążyły należności publiczno – prawne w kwocie co najmniej 10.004.876 zł., w tym cło w kwocie 278.481 zł., podatek VAT w kwocie 1.961.235 zł., oraz należny podatek akcyzowy w kwocie 7.765.160 zł., a w dniu 1.10.2012r. przechowywał wyroby tytoniowe marki(...)w ilości 338 140 sztuk,(...)w ilości 9.980 sztuk papierosów sprowadzonych na terytorium Polski z przemytu z państw spoza Unii Europejskiej z Ukrainy, na których ciążyły należności publiczno – prawne w kwocie 288.158 zł., w tym cło w kwocie 8.021 zł., podatek VAT w kwocie 56.487 zł., oraz podatek akcyzowy w kwocie 223.650 zł. (k-2358-9).
Chybiony jest również zarzut obrazy art. 4k.p.k. (zasady obiektywizmu). Odwoływanie się do norm mających charakter ogólnych deklaracji, ogólnych dyrektyw postępowania, nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutów apelacyjnych albowiem zasady w nich wyrażone zostały skonkretyzowane w przepisach szczegółowych regulujących odpowiednie instytucje procesowe i bez ich wskazania nie jest możliwe skuteczne zaskarżenie orzeczenia sądu I instancji.
Brak też podstaw do uznania, że wadliwość orzeczenia wynika z naruszeniaart. 5§2 k.p.k.Przewidziany wart. 5§2 k.p.k.nakaz rozstrzygania na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości ma bowiem zastosowanie jedynie wtedy, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny i kompletny, i podda tak zebrane dowody ocenie spełniającej rygoryart. 7 k.p.k., a ocena ta potwierdzi wciąż istnienie nie dających się - w oparciu o nią - usunąć wątpliwości. Dopiero wówczas sąd musi je wytłumaczyć na korzyść oskarżonego. Nie można skutecznie zarzucać, że doszło do naruszenia regułyin dubio pro reow sytuacji gdy takich wątpliwości Sąd I instancji nie stwierdził. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy – jak w niniejszej sprawie - samo zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów, gdyż chodzi tu o istnienia wątpliwości po stronie sądu orzekającego.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się także obrazyart. 410 k.p.k.Istota tego przepisu jest to, iż wyroku nie można opierać na części ujawnionego materiału dowodowego ale gdy Sąd nie daje wiary określonym dowodom i wskazuje powody takiego stanowiska to nieuwzględnienie tych dowodów i okoliczności z nich wynikających nie stanowi naruszenia tego przepisu.
Reasumując zgromadzone w sprawie dowody, a ocenione zgodnie z regułami określonymi wart. 7 k.p.kdowodzą, że prawidłowe są ustalenia Sądu I instancji, iż oskarżonyG.K.znał mechanizmy funkcjonowania grupy, w pełni akceptował jego zasady, założenia i cele tj., uzyskanie korzyści majątkowych z popełniania przestępstw skarbowych: paserstwa celnego i akcyzowego.
W kontekście zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonanej przez Sąd I instancji ich oceny faktycznej i prawnej za w pełni trafny i prawidłowy uznać więc należało wyrok Sądu I instancji w zakresie sprawstwa, winy i kwalifikacji prawnej czynów przypisanychG.K.zart. 258§1k.k. (pkt 22)oraz zart. 91§3k.k.s, w zb., zart. 65§1k.k.s., w zw. zart. 6§2k.k.s, przy zast.art. 7§1k.k.s., w zw. zart. 37§1pkt 1 i 5 k.k.s.(pkt 23).
Kary, jakie zostały wymierzone oskarżonemu i to zarówno w kary jednostkowe, jak i kara łączna orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania są karami sprawiedliwymi i za całą pewnością nie można ich uznać za surowe. Ustalając rodzaj i wysokość kar Sąd I instancji uwzględnił w sposób należyty wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące, co wynika z treści uzasadnienia. W szczególności wziął pod uwagę stopień winy oskarżonego uznając, iż jest niższy w porównaniu do oskarżonegoM. S., który zainicjował i koordynował działaniami oskarżonegoG.K.i jak też uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu przestępstw, a wynikający z okoliczności jego popełnienia w tym skali przestępczego procederu. Uwzględniając natomiast, to iż realną dolegliwością będzie stanowiła w stosunku do oskarżonego kara grzywny, nie można jej też uznać za rażąco niewspółmiernie surową. Tak orzeczona kara spełni swoje ustawowe cele zarówno w zakresie prewencji szczególnej, jak też prewencji ogólnej.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoG.K.nie podzielając zarzutów i wniosków apelacji obrońcy oskarżonego.