Sygn. akt II AKz 821/21

POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2021 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSO del. Robert Pelewicz

Protokolant:

protokolant Dominik Dąbrowny

po rozpoznaniu w sprawie
T. G.
oskarżonego zart. 217§1 kkw zw. zart. 64§1 kki inne
zażalenia wniesionego przez prokuratora
na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 11 października 2021 roku, sygn. akt III K 69/21
o odmowie przyjęcia zażalenia prokuratora z dnia 7 października 2021 r.
na podstawieart. 437 § 1 kpk

postanawia
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE
Na rozprawie w dniu 5 października 2021 r., toczącej się przed Sądem Okręgowym w Krakowie, w sprawie III K 69/21, po umożliwieniu przez przewodniczącego składu orzekającego zajęcia stronom stanowiska, co do zasadności stosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoT. G., „Przewodniczący poinformował, że sąd nie będzie przedłużał tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” (k. 167).
W związku z powyższym Prokurator Rejonowy w Chrzanowie złożył zażalenie „na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie zawarte w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21 (…), w przedmiocie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” (k. 177) i domagał się „zmiany zaskarżonego postanowienia, przez „przedłużenie wobec oskarżonegoT. G.tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony 3 miesięcy” (k. 177).
Zarządzeniem z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21, upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w Krakowie odmówił przyjęcia zażalenia Prokuratora Rejonowego w Chrzanowie „na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie zawarte w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21 (…), w przedmiocie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” (k. 179), wskazując w części motywacyjnej zaskarżonego zarządzenia, że „na rozprawie nie zapadło postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania. Sąd – będący gospodarzem postepowania jurysdykcyjnego – pozwolił stronom ustosunkować się do kwestii tymczasowego aresztowania, którego termin kończył się z dniem 10.10.2021 r. Wysłuchawszy stron Sąd poinformował je, że nie będzie przedłużał tymczasowego aresztowania. Powyższe nie wiązało się z wydaniem postanowienia. Wobec braku decyzji procesowej będącej przedmiotem zaskarżenia nie przysługuje stronom zażalenie.” (k. 179).
Na to zarządzenie zażalenie wniósł Prokurator Rejonowy w Chrzanowie domagając się jego zmiany, poprzez przyjęcie zażalenia „na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie zawarte w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21 (…), w przedmiocie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” i przekazanie do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie.

Sąd Apelacyjny w Krakowie stwierdził, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że tymczasowe aresztowanie zastosowane zasadnie może przestać być zasadnym w czasie jego trwania, a nawet stać się „niewątpliwie niesłuszne”, w rozumieniuart. 552 § 4 kpk(por. wyrok SN z 24..01.2007., II KK 152/06, Legalis 83928). Istnienie bowiem przesłanek do zastosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych jakim jest tymczasowe aresztowanie, nie oznacza zwolnienia organów, które mogą podejmować decyzje z tym związane, od obowiązku ciągłego kontrolowania zasadności stosowania tego środka. Skarżący zapomina przy tym, iż zgodnie zart. 253 § 1 kpkśrodek zapobiegawczy należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, jeżeli ustaną przyczyny, wskutek których został on zastosowany. Oznacza to, że w toku postępowania jurysdykcyjnego sąd jest zobowiązany z urzędu na bieżąco weryfikować zebrane dowody oraz okoliczności uzasadniające potrzebę uchylenia zastosowanego środka, aby nie dopuścić do żadnej w tym zakresie opieszałości, która może sprawić, że kontynuowanie tymczasowego aresztowania stanie się niewątpliwie niesłuszne (por. postanowienie SN z 13.10.1995., II KRN 124/95, OSNKW 1996/1-2/7).
To z treściart. 253 § 1 kpkwynikała więc powinność stałego badania przez Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie III K 69/21 tego, czy przyczyny, które legły u podstaw zastosowania wobec oskarżonegoT. G.środka zapobiegawczego (art. 249 § 1 kpk,art. 258 § 1–3 kpk), są nadal aktualne – zwłaszcza, że termin tymczasowego aresztowania upływał z dniem 10 października 2021 r. Powinność ta obejmuje także analizowanie wystąpienia przeszkód w stosowaniu środka (art. 259 kpk), co wyraża dyrektywę adaptacji środków zapobiegawczych do sytuacji procesowej oskarżonego (postanowienie SA we Wrocławiu z 16.05.2018 r., II AKz 307/18, OSA 2018/10//21). Realizacja tej dyrektywy ma na celu zapewnienie prawidłowego wykonywania środków zapobiegawczych, a więc ich stosowania tylko tak długo, jak jest to niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania (wyrok SN z 24.01.2007 r., II KK 152/06, Prokuratura i Prawo 2007/7–8/17). Wymaga podkreślenia, że treśćart. 253 § 1 kpkkonstytuuje tryb nadzoru nad stosowaniem środków zapobiegawczych, niezależny od instancyjnej kontroli orzeczeń w przedmiocie ich stosowania i stosując ten przepis organ procesowy – tak jak uczynił to sąd Okręgowy w Krakowie na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. - bada z urzędu zasadność dalszego stosowania środka zapobiegawczego (zob. uchwała SN(7) z 24.11.2010 r., I KZP 20/10, OSNKW 2010/11/94).
W drugiej kolejności trzeba wskazać, że w związku z upływem terminu stosowania tymczasowego aresztowania już/dopiero na etapie postępowania jurysdykcyjnegoKodeks postępowania karnegow sytuacji uznania przez sąd rozpoznający sprawę braku przesłanek dalszego stosowania tymczasowego aresztowania, brak jest podstaw do wydawania postanowienia w każdym przypadku (por. P. Hofmański, S. Zabłocki, Meandry wykładni art. 9 § 2 kodeksu postępowania karnego, czyli jak postępować z wnioskami składanymi na podstawie tego przepisu, w: W kręgu teorii prawa karnego, Księga poświęcona pamięci Profesora Andrzeja Wąska, Lublin 2005, s. 655). Co jednak w realiach rozpoznawanej sprawy najistotniejsze, strona postępowania jurysdykcyjnego może formułować wnioski na podstawieart. 9 § 2 kpk, które jednak nie są wiążące dla sądu i nie ma potrzeby odnoszenia się do nich w formie decyzji procesowej (por. wyrok SN z 5.06.2013., III KK 286/12, Legalis 804004), gdyżart. 9 § 1 kpkwyklucza rozstrzyganie o takim wniosku w formie postanowienia i sąd nie orzeka o wniosku złożonym na podstawieart. 9 § 2 kpkpostanowieniem (zob. P. Hofmański, Kodeks postępowania karnego, Tom I, komentarz, Warszawa 2007, s. 92), a jedynie informuje, w przypadku jego nieuwzględnienia, o tym fakcie wnioskodawcę (por. postanowienie SA we Wrocławiu z 26.10.2017., II AKz 545/17, KZS 2018/2/65). Jeżeli uprawniony podmiot złoży wniosek w trybieart. 9 § 2 kpk, to bezspornie organ procesowy musi się do niego ustosunkować poprzez wydanie decyzji procesowej w sytuacji, gdy przychyla się do wniosku. Brak jest natomiast konieczności wydania negatywnej decyzji procesowej w każdej sytuacji, gdy organ procesowy nie uwzględnia wniosku złożonego w trybieart. 9 § 2 kpk(tak P. Hofmański, S. Zabłocki, Meandry wykładniart. 9 § 2…, s. 656)
W trzeciej kolejności trzeba wskazać, że i w trybie wynikającym z treściart. 253 § 1 kpkistnieje zawsze możliwość wykorzystania inicjatywy stron i w takiej sytuacji procesowej pełne zastosowanie znajduje instytucja przewidziana wart. 9 § 2 kpk, umożliwiająca stronie wystąpienie z wnioskiem o dokonanie czynności z urzędu (por. uchwała 7 sędziów SN z 24.05.2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005/6/48) – tak jak uczynił to prokurator na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 5 października 2021 r., wnosząc - po udzieleniu mu głosu przez przewodniczącego - „o przedłużenie tymczasowego aresztu na okres 3 miesięcy, gdyż aktualne są wszystkie przesłanki, które legły u podstaw sporządzenia aktu oskarżenia.” (k. 169). Ta inicjatywa - w razie potwierdzenia istnienia przesłanek przedłużenia tymczasowego aresztowania mogła prowadzić do wydania z urzędu postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, zaś w braku zaistnienia takich przesłanek nie wymagała wydania orzeczenia stwierdzającego brak podstaw do przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoT. G.w związku z brakiem tych przesłanek – tak jak uczynił to sąd Okręgowy w Krakowie na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. (por. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego z 28.12.2006., IV KO 65/06, OSNwSK 2006/1/2589).
Przyjęcie, że nieprzedłużenie przez sąd stosowania tymczasowego aresztowania w toku postępowania jurysdykcyjnego w każdym przypadku złożenia w tej kwestii przez stronę wniosku wymaga od sądu decyzji w formie postanowienia, na które służyłoby zażalenie na podstawieart. 252 § 1 kpk, oznaczałoby konieczność ponawiania całej procedury w przypadku kolejnych wniosków (takie można składać wielokrotnie, do zakończenia postępowania – oczywiście przy uwzględnieniu wyjątku, który wart. 254 § 1 kpk, ustawodawca ze względów w gwarancyjnych przewidział tylko i wyłącznie dla oskarżonego). Byłoby to absurdalne i prowadziło do oczywistego paraliżu postępowania, a to pozwala na zajęcie stanowiska, że w sytuacji, gdy w toku postępowania jurysdykcyjnego złożony został „wniosek” strony lub innej osoby bezpośrednio zainteresowanej o przedłużenie tymczasowego aresztowania, to z uwagi na treśćart. 9 § 2 kpkiart. 253 § 1 kpkobowiązuje w stosunku do takiego wniosku tryb postępowania, jak w przypadku każdego wniosku wniesionego na podstawieart. 9 § 2 kpki sąd nie orzeka wówczas postanowieniem o jego nieuwzględnieniu (nie wydaje żadnej decyzji odmownej), lecz nie dostrzegając możliwości podjęcia orzeczenia z urzędu, przewodniczący składu orzekającego informuje jedynie o tym osoby zainteresowane.
Zasygnalizowania jeszcze w tym miejscu wymaga – także w kontekście zarzutu zażalenia obrazyart. 93 § 1 kpkiart. 94 § 1 kpk- że zgodnie z treściąart. 93 § 2 kpkw kwestiach niewymagających przewodniczący składu orzekającego może wydawać zarządzenia. Dla sędziego – nie będącego ani prezesem sądu, ani przewodniczącym wydziału – upoważnienie stwarza zmaterializowana w formie pisemnego zarządzenia decyzja o przydzieleniu do jego referatu sprawy lub raport dotyczący wyniku losowania Systemu Losowego Przydziału Spraw (postanowienie SN z 25.06.2020., I NSPO 7/20, Legalis 2396860). Nie można także zapominać, że przewodniczący składu orzekającego z punktu widzeniaart. 366 § 1 kpkkieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem oraz podejmuje czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (S. Waltoś, Problemy kontradyktoryjności w procesie karnym. Kierowanie rozprawą sądową, Palestra 1964/10, s. 32–33). Natomiast treśćart. 367 § 1 kpk– co bardzo istotne w kontekście niezasadnego twierdzenia skarżącego o złożeniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. „wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.”, co miałoby obligować sąd do wydania postanowienia pozytywnego bądź negatywnego (k. 179) - zobowiązuje przewodniczącego składu orzekającego do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do każdej kwestii podlegającej rozstrzygnięciu z urzędu. Skarżący niezasadnie pomija przy tym fakt, że chodzi o zapewnienie stronom toczącym kontradyktoryjny spór możliwości przedstawienia stanowisk o okolicznościach co do których na rozprawie wydawane jest zarządzenie, postanowienie lub wyrok (zob. wyrok SA we Wrocławiu z 22.11.2017., II AKa 229/17, LEX 2432034).
Tak więc w realiach rozpoznawanej sprawy – oceniając czynności procesowe podejmowane w toku postępowania jurysdykcyjnego w sprawie III K 69/21, przez pryzmatart. 9 § 2 kpkiart. 253 § 1 kpk, czego nie dostrzega skarżący – skoro na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Krakowie uznał, że w sytuacji procesowej oskarżonegoT. G.nie występują już przesłanki uzasadniające trwanie/dalsze stosowanie izolacji w ramach tymczasowego aresztowania poza datę 10 października 2021 r., to zasadnie przyjął, iż nie miał podstaw do wydania postanowienia „o przedłużeniu tymczasowego aresztu na okres 3 miesięcy.” (k. 169). Stąd – wbrew zarzutom skarżącego, co do znaczenia czynności podejmowanych przez sąd i przewodniczącego składu orzekającego na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. - zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego ogłoszone na rozprawie w dniu 5 października 2021 r., wskazujące, że „sąd nie będzie przedłużał tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” (k. 167), nie jest postanowieniem sądu o nieuwzględnieniu „wniosku” prokuratora o przedłużenie wobec oskarżonegoT. G.izolacyjnego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i dlatego nie może być zaskarżalne, jako, że jest ono jedynie formą poinformowania stron przez przewodniczącego składu orzekającego o niepodejmowaniu czynności procesowych z urzędu (wydania postanowienia) w kwestii przedłużenia tymczasowego aresztowania (por. W. Jasiński, w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, Warszawa 2015, s. 135).
Na zakończenie – wobec twierdzenia skarżącego, że Sąd Okręgowy w Krakowie „wydając postanowienie zawarte w protokole rozprawy z dnia 5 października 2021 r. naruszył przepisy postępowania (…) poprzez rozstrzygnięcie w sprawie wniosku w przedmiocie dalszego stosowania środka zapobiegawczego, które nie przybrało formy postanowienia”, a więc decyzja procesowa została podjęta w niewłaściwej formie zarządzenia (k. 178) i wobec powoływania się w zażaleniu na uchwałę Sądu Najwyższego (z 30.06.1971., VI KZP 23/71) - trzeba zgodzić się ze skarżącym, że także w odniesieniu do czynności organów procesowych niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej (np. wydanie zarządzenia zamiast postanowienia) winno być oceniane w świetleart. 118 § 1 i 2 kpk, a niewłaściwe określenie nie determinuje rodzaju kontroli odwoławczej i w konsekwencji orzeczenie zapadłe w niewłaściwej formie należy oceniać nie z punktu widzenia błędnej formy (ustawowego formalizmu), ale z punktu widzenia jego materialnej istoty i procesowego znaczenia (postanowienie SA w Katowicach z 4.08.2010 r., II AKz 508/10, LEX 686870).
Rzecz jednak w tym, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć zasadność zarzutu zażalenia, iż zaskarżona czynność procesowa była postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie zawartym „w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21” (k. 177) – i abstrahując już od wykazanej powyżej niezasadności rozumowania skarżącego z punktu widzenia materialnej istoty i procesowego znaczenia zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego – to w związku z upływem wobec oskarżonegoT. G.terminu tymczasowego aresztowania z dniem 10 października 2021 r., zastosowanieart. 118 § 1 i 2 kpkw jego aktualnej sytuacji procesowej miałoby charakter antygwarancyjny (por. postanowienie SN z 23.11.2020., III KZ 49/20, Legalis 2500500), gdyż możliwość interpretacji, z odwołaniem się do treściart. 118 § 1 i 2 kpk, znaczenia czynności procesowej, podjętej przez organ procesowy, w kierunku niekorzystnym dla oskarżonego, stwarzałaby stan permanentnej niepewności prawnej i byłaby sprzeczna z zasadą sprawiedliwego procesu, znajdującą swoje zakotwiczenie konstytucyjne wart. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak i konwencyjne w art. 6 ust. 1 EKPC (wyrok SN z 19.04.2011., II KK 285/10, Prokuratura i Prawo 2011/10/17) .
Stwierdzając powyższe należało przyjąć, że prezes Sądu Okręgowego w Krakowie (upoważniony sędzia –art. 93 § 2in finekpk) zasadnie odmówił przyjęcia środka odwoławczego w postaci zażalenia Prokuratora Rejonowego w Chrzanowie na zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego z dnia 5 października 2021 r., gdyż wbrew twierdzeniom skarżącego kwestionowana czynność procesowa nie była postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie zawartym „w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21 (…), w przedmiocie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego.” (k. 177).
Mając na uwadze powyższe rozważania, a także uwzględniając treśćart. 9 § 2 kpk,art. 93 § 2 kpkiart. 253 § 1 kpk, orzeczono jak na wstępie na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 429 § 1 kpk.

Teza: 1. W związku z upływem terminu stosowania tymczasowego aresztowania już/dopiero na etapie postępowania jurysdykcyjnego Kodeks postępowania karnego w sytuacji uznania przez sąd rozpoznający sprawę braku przesłanek dalszego stosowania tymczasowego aresztowania, brak jest podstaw do wydawania postanowienia w każdym przypadku (por. P. Hofmański, S. Zabłocki, Meandry wykładni art. 9 § 2 kodeksu postępowania karnego, czyli jak postępować z wnioskami składanymi na podstawie tego przepisu, w: W kręgu teorii prawa karnego, Księga poświęcona pamięci Profesora Andrzeja Wąska, Lublin 2005, s. 655). Co jednak w realiach rozpoznawanej sprawy najistotniejsze, strona postępowania jurysdykcyjnego może formułować wnioski na podstawie art. 9 § 2 kpk, które jednak nie są wiążące dla sądu i nie ma potrzeby odnoszenia się do nich w formie decyzji procesowej (por. wyrok SN z 5.06.2013., III KK 286/12, Legalis 804004), gdyż art. 9 § 1 kpk wyklucza rozstrzyganie o takim wniosku w formie postanowienia i sąd nie orzeka o wniosku złożonym na podstawie art. 9 § 2 kpk postanowieniem (zob. P. Hofmański, Kodeks postępowania karnego, Tom I, komentarz, Warszawa 2007, s. 92), a jedynie informuje, w przypadku jego nieuwzględnienia, o tym fakcie wnioskodawcę (por. postanowienie SA we Wrocławiu z 26.10.2017., II AKz 545/17, KZS 2018/2/65). Jeżeli uprawniony podmiot złoży wniosek w trybie art. 9 § 2 kpk, to bezspornie organ procesowy musi się do niego ustosunkować poprzez wydanie decyzji procesowej w sytuacji, gdy przychyla się do wniosku. Brak jest natomiast konieczności wydania negatywnej decyzji procesowej w każdej sytuacji, gdy organ procesowy nie uwzględnia wniosku złożonego w trybie art. 9 § 2 kpk .
2. W trybie wynikającym z treści art. 253 § 1 kpk istnieje zawsze możliwość wykorzystania inicjatywy stron i w takiej sytuacji procesowej pełne zastosowanie znajduje instytucja przewidziana w art. 9 § 2 kpk, umożliwiająca stronie wystąpienie z wnioskiem o dokonanie czynności z urzędu (por. uchwała 7 sędziów SN z 24.05.2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005/6/48) – tak jak uczynił to prokurator na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 5 października 2021 r., wnosząc - po udzieleniu mu głosu przez przewodniczącego - „o przedłużenie tymczasowego aresztu na okres 3 miesięcy, gdyż aktualne są wszystkie przesłanki, które legły u podstaw sporządzenia aktu oskarżenia.” (k. 169). Ta inicjatywa - w razie potwierdzenia istnienia przesłanek przedłużenia tymczasowego aresztowania mogła prowadzić do wydania z urzędu postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, zaś w braku zaistnienia takich przesłanek nie wymagała wydania orzeczenia stwierdzającego brak podstaw do przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego Tomasza Głowacza w związku z brakiem tych przesłanek – tak jak uczynił to sąd Okręgowy w Krakowie na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. (por. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego z 28.12.2006., IV KO 65/06, OSNwSK 2006/1/2589).
3. W odniesieniu do czynności organów procesowych niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej (np. wydanie zarządzenia zamiast postanowienia) winno być oceniane w świetle art. 118 § 1 i 2 kpk, a niewłaściwe określenie nie determinuje rodzaju kontroli odwoławczej i w konsekwencji orzeczenie zapadłe w niewłaściwej formie należy oceniać nie z punktu widzenia błędnej formy (ustawowego formalizmu), ale z punktu widzenia jego materialnej istoty i procesowego znaczenia (postanowienie SA w Katowicach z 4.08.2010 r., II AKz 508/10, LEX 686870). 
Rzecz jednak w tym, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć zasadność zarzutu zażalenia, iż zaskarżona czynność procesowa była postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie zawartym „w protokole z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III K 69/21” (k. 177) – i abstrahując już od wykazanej powyżej niezasadności rozumowania skarżącego z punktu widzenia materialnej istoty i procesowego znaczenia zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego – to w związku z upływem wobec oskarżonego Tomasza Głowacza terminu tymczasowego aresztowania z dniem 10 października 2021 r., zastosowanie art. 118 § 1 i 2 kpk w jego aktualnej sytuacji procesowej miałoby charakter antygwarancyjny (por. postanowienie SN z 23.11.2020., III KZ 49/20, Legalis 2500500), gdyż możliwość interpretacji, z odwołaniem się do treści art. 118 § 1 i 2 kpk, znaczenia czynności procesowej, podjętej przez organ procesowy, w kierunku niekorzystnym dla oskarżonego, stwarzałaby stan permanentnej niepewności prawnej i byłaby sprzeczna z zasadą sprawiedliwego procesu, znajdującą swoje zakotwiczenie konstytucyjne w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak i konwencyjne w art. 6 ust. 1 EKPC.