Sygn. akt II AKzw 2071/21

POSTANOWIENIE
Dnia 30 września 2021r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiuw II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSA Piotr Kaczmarek
po rozpoznaniu w sprawie skazanegoG. B.s.T.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 28 czerwca 2021r. (sygn. akt III Kow 605/21/el)
w przedmiocie umorzenia postępowania o udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego
na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkw

p o s t a n a w i a
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Legnicy postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021r. w sprawie o sygn. akt III Kow 605/21/el umorzył w stosunku do skazanegoG. B.postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbywanie w systemie dozoru elektronicznego kary łącznej roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 13 stycznia 2021r. w sprawie o sygn. akt III K 105/20.
Postanowienie to zaskarżył w zażaleniu obrońca skazanego zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 la§ 1pktkkwna skutek czego zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnej ocenie jakoby skazanie za przestępstwo zart. 258 § 1kkwykluczało możliwość odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu, na który powołał się Sąd I instancji prowadzi do wniosku, że skazanie sprawcy za występek zart. 258 § 1 kk, czy też w warunkachart. 65 § 1 kkw przypadku wymierzenia kary nieprzekraczającej roku i sześciu miesięcy, nie stanowi przeszkody formalnej dla uwzględnienia wniosku o udzielenie zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie budzi wątpliwości ,iż podstawą jego wydania była określona wykładania zwrotu zawartego w przepisieart.43la§1 pkt.1 k.k.w.„

    nie zachodzą warunki przewidziane wart.64 § 2 k.k.„ , powiązana relacją normatywną z treściąart.65 §2 k.k.Stanowisko wyrażone w tej kwestii przez Sąd I instancji jest tożsame z poglądem wyrażonym w części orzecznictwa sądowego (por. m.in. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2019 r. II AKzw 1955/19, LEX nr 2749035, jak też w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu m.in. w sprawach IIAKz 794/21, IIAkz 561/21, IIAkz 2205/21 – nie publikowane, odmiennie m.in.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 listopada 2020 r., II AKzw 2025/20, LEX nr 3169594, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 października 2020 r., II AKzw 1708/20, LEX nr 3169596), jak również przez część komentatorów (S. Lelental, Komentarz do art. 43la k.k.w., teza 3 (w:) S. Lelental Kodeks karny wykonawczy. Komentarz 2020, Legalis) , przy dostrzeżeniu zauważalnej syntetyczności przyjętej w tym opracowaniu formuły argumentacyjnej .Stanowisko to , w pewnym dopuszczalnym uproszczeniu , wyraża sformułowanie , związane ze znaczeniem literalnego zróżnicowania treści przepisów zart.65 §1i2k.k.użyte w uzasadnieniu postanowienia SA w Wrocławiu w sprawie II Akzw 561/21 „

    natomiastart. 65 § 2 k.k.wyraźnie stanowi, że do sprawcy przestępstwa zart. 258 k.k.mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k., z wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia kary. A zatem, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego, do skazanego należy na mocyart. 65 § 2 k.k.stosować wszystkie przepisy dotyczące sprawcy zart. 64 § 2 k.k.i nie ma podstaw normatywnych, aby odesłanie zart. 65 § 2 k.k.ograniczać tylko do przepisów bezpośrednio umiejscowionych wKodeksie karnym. Przepisart. 43lak.k.w.jest przepisem prawa materialnego ze wszystkimi tego konsekwencjami. Skazany zatem nie spełnia warunków formalnych”

    .

Sąd Apelacyjny , w składzie orzekającym przedmiotowym postępowaniu , nie podziela wyżej określonego stanowiska , uznając za zasadne stanowisko wyrażano w zażaleniu ( w ślad za stanowiskiem wyrażonym m.in. w/w orzeczeniach SA w Katowicach , jak też wyrażanego w literaturze – por. Konrad Lipiński, Przestępczość zawodowa i zorganizowana a zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, Palestra 5/2021) za którą to oceną przemawiają następujące argumenty:
1.Wart. 43la§ 1–3 k.k.w.określone zostały warunki, których łączne zaistnienie umożliwia udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego , przy czym mają one dwojaki charakter:
a.formalny w znaczeniu obiektywnego , jednoznacznego spełnienia (lub braku) określonej okoliczności pozbawionej elementów uznania (luzu decyzyjnego) , do których najbardziej „jaskrawych „ należy wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności tj. nie przekraczający wartości progowej roku i i 6 miesięcy przy jednoczesnym nie zaistnieniu warunków zart.64 §2 k.k.
b. o charakterze ocennym, których istnienie (lub ich brak) ustala sąd w ramach swobodnej oceny uwarunkowań wynikających z posiadanych dowodów, po uprzednim – w tym znaczeniu mają one pierwotny charakter - stwierdzeniu kompletu przesłanek o charakterze formalnym (jak wyżej wskazano opisywanych od strony pozytywnej lub negatywnej , do których do przesłanek ocennych należy przede wszystkim ocena . ocenę, że dozór elektroniczny jest wystarczający do osiągnięcia celów kary.
Wprowadzenie przez ustawodawcę do treściart.43la§1 pkt.1 k.k.w., jako przesłanki formalnej , wymogu aby nie zachodziły warunki zart.64 §2 k.k.a więc tzw. recydywy wielokrotnej oznacza zatem normatywny wyraz dokonania przez ustawodawcę zgeneralizowanej oceny,że każdy bez wyjątku sprawca skazany w warunkachart.64 §2 k.k., nawet w przypadku wymierzenia mu minimalnej in concreto kary pozbawienia wolności , cechuje się tak wysokim stopniem demoralizacji , iż dla osiągnięcia celów kary pozbawienia wolności (art.67 §1 k.k.w.) wymaga oddziaływania resocjalizacyjnego w postaci wykonywania kary w warunkach zakładu karnego . Jednocześnie w tym kontekście wskazać należy ,iż analiza historyczna przesłanek dozoru elektronicznego (w relewantnym dla przedmiotowego postępowania zakresie) prowadzi do wniosku o konsekwentnym poszerzaniu możliwości wykonywania kary pozbawienia wolności w tej postaci . Pierwotna regulacja instytucji dozoru elektronicznego zawarta wustawie z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego(Dz. U. Nr 191, poz. 1366 z późn. zm.) (art.6 ust.3 ustawy)określała, że zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie udziela się skazanemu za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności, który był uprzednio skazany na taką karę, chyba że zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego (eliminując zatem nie tylko sprawców odpowiadających w warunkach recydywy podstawowej lub wielokrotnej , ale także uprzednio karnych na taką karę przy braku tzw. warunku chronologicznego zbiegu realnego w rozumieniu ówczesnej treściart.85 k.k.) , w praktyce zatem możność jej zastosowania ograniczona była do osób odbywających karę pozbawienia wolności po raz pierwszy. Ustawą dnia z 21 maja 2010 r. (Dz. U. Nr 101, poz. 647), art. 6 ust. 3 u. został otrzymał brzmienie: "zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie udziela się skazanemu w warunkach określonych wart. 64 § 2 Kodeksu karnego.", przy czym w uzasadnieniu projektu tej ustawy (druk sejmowy z 26 lutego 2010 r. nr VI/2855) wskazano, że kryteria kwalifikacji skazanych do dozoru elektronicznego , okazały się w praktyce jej wdrażania zbyt wąskie i bardzo istotnie ograniczające populację skazanych na tzw. krótkoterminowe kary pozbawienia wolności, którzy mogliby potencjalnie ubiegać się o odbywanie kary w tym systemie, a proponowane zmiany miały znacząco rozszerzyć przedmiotowo (w zakresie wymiaru kary) warunki dające możliwość ubiegania się o wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego . Zaznaczono, że "z dobrodziejstwa korzystania z rozwiązań tej ustawy zostały formalnie wyłączone jedynie osoby skazane w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa zart. 64 § 2 k.k." a tym samym popełnienia przestępstwa w warunkach recydywy podstawowej nie eliminowało a priori z możliwości uzyskania zgody na odbywanie kary w tym systemie , przenosząc ciężar na ocenę in concreto w/w przesłanki ocennej o charakterze materialnym . Aktualnie obowiązujące przepisyart. 43la i następnek.k.w.dodane ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. 2016.428), która przywróciła stosowanie dozoru stacjonarnego jako formy wykonywania kary pozbawienia wolności, co do zasady odzwierciedlają kształt procedury przewidzianej pierwotna ustawą o , przy czym treśćart. 43la§ 1 pkt 1 k.k.w.(poza maksymalnym wymiarem kary podwyższonym na mocy ustawy z dnia 31 marca 2020 r., Dz. U. 2020.568, do 1 roku i 6 miesięcy) i stanowią odwzorowanie ostatecznej treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązującej do 1 lipca 2015 r.
Po wtóre , przy założeniu prawidłowości stanowiska zajętego w zaskarżonym orzeczeniu , zwrócić należy uwagę ,iż ustawodawca w stosunku zarówno do sprawców o których mowa wart.65 §1 k.k.jak też§2 k.k., a więc m.in. sprawców przestępstwa popełnionego w ramach zorganizowanej grupy , jak też polegającego na samym udziale w takiej grupie (art.258 §1 k.k.) do lipca 2015 pozostawał w konsekwentnej , tożsamej ,zgeneralizowanej ocenie stopnia demoralizacji takich sprawców,  zarówno na płaszczyźnie wykluczenia na poziomie przesłanki negatywnej o charakterze zdecydowanie bardziej formalnym niż materialnym możliwości uzyskania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (art.69 § 3 k.k.w tamtym stanie prawnym ),  jak też przesłanki udzielenia zezwolenia na odbicie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego .Aktualne brzmienieart.69 k.k.tj. uchylenieart.69 § 3 k.k.prowadzi do wniosku,iż konsekwencją tej zmiany jest zniesienie wszelkich formalnych ograniczeń w stosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary odnoszących się do sprawców określonych wart. 65 k.k., do tej pory funkcjonujących z uwagi na odesłanie w przepisachart. 65 § 1 lub 2do włączeń i ograniczeń dotyczących sprawców określonych wart.64 §2 k.k., skoro – zdaniem Sądu Apelacyjnego – przedmiotem odesłaniaart.65są przepisy specyficzne dla sprawców zart.64 §2 k.k., takim był uchylonyart.69 § 3 k.k.,  nie jest zaśart.69 §1 k.k., który służy ogólnemu , wspólnemu dla wszystkich grup sprawców , określeniu przesłanek warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności ( tak m.in. J.Majewski w Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V pod red.W .Wrobla i A.Zolla WK 2016 , odmiennie m.in. J.Lachowski w, Kodeks karny. Komentarz, wyd. III pod red. V.Konarskiej -Wrzosek Violetta  WKP 2020, tenże autor odmiennie jak się wydaje w Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do artykułów 1–116red. prof. dr hab. Michał Królikowski, prof. dr hab. Robert Zawłocki wyd.5). Tym samym uznać należy , iż ustawodawca odstąpił od takiej zgeneralizowanej oceny stopnia demoralizacji przenosząc ją na poziom oceny prognozy kryminologicznej in concreto (przesłanki materialnej ) .
Nie bez znaczenia na tej płaszczyźnie jest także – jak trafnie wskazuje K.Lipiński w w/w artykule – uwzględnienie zmian w treściart.65 k.k., które w  pierwotnym brzmieniu składającym się z jednej jednostki redakcyjnej obejmował zasadniczo tę treść, która aktualnie oznaczona jest§1, nie dawało zatem w stosunku do sprawcy przestępstwa zart. 258 k.k.podstaw do rozciągnięcia na takiego sprawcę obostrzeń stosowanych w stosunku do multirecydywistów .Dopiero mocą ustawy z 16.04.2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw dotychczasową treśćart. 65oznaczono paragrafem pierwszym oraz dodano§2obwiązującym brzmieniu. Dodatkowoart. 65 § 1 k.k.odnosi się do sprawcy, który popełnia przestępstwo, działając w ramach zorganizowanej grupy albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, a nie sprawcy, którego jedynym przypisanym czynem jest sam udział w takiej grupie lub związku, nierzadko o wyższym ciężarze gatunkowym niż wynikający z zagrożenia ustawowego przestępstwa zart.258 §1 k.k..Brak wymogu aby dla przypisania w omawianym zakresie działania w warunkachart.65 §1 k.k.koniecznym było uprzednie lub jednoczesne skazanie za któreś z przestępstw zart.258 §1 – 3 k.k.powoduje ,iż brak jest przeszkód do możliwości przypisania działania w warunkach zart.65 §1 k.k.przy braku przypisania przestępstwa zart.258 §1 – 3 k.k.i pozostawienia na poziomie przesłanki formalnej możliwości skorzystania z systemu dozoru elektronicznego i wykonywania (wykonania) kary w tym systemie , nawet przy późniejszym skazaniu za takie przestępstwo (aż do ewentualnego objęcia takich kar wyrokiem łącznym) , przy wykluczeniu takiej możliwości w sytuacji tożsamego skazania ale w ramach jednego postępowania.
Z tej perspektywy odczytywanie powiązania na płaszczyźnieart.43la§1 pkt.1 k.k.w.art.64 §2 k.k.w zart.65 § 2 k.k.,tak jak uczyniono to w zaskarżonym orzeczeniu , prowadziłoby do trudno akceptowalnego wniosku ,iż ustawodawca na poziomie wymiaru kary (traktując kwestię warunkowego jej zawieszenia lub braku jako część wymiaru kary sensu largo) w stosunku do sprawcy o którym mowa wart.65 k.k.nie wyklucza na wskazanym poziomie oceny możliwość zastosowania  tej instytucji probacyjnej , co oczywiste wyraźnie różnicującej nie tylko stopień dolegliwości ale także rodzaj oddziaływań resocjalizacyjnych w stosunku do kary bez warunkowego zawieszenia , natomiast na etapie dopuszczalności wykonania kary w systemie dozoru elektronicznego wykluczając a priori sprawców zart.65 §2 k.k( bo już nie zart.65 §1 k.k.z uwagi na to ,iż jako oczywiste już na płaszczyźnie językowej należy ocenić twierdzenie ,że wymienione grupy przepisów nie obejmują kwestii systemu dozoru elektronicznego ) albowiem trudno byłoby uchwycić cel i uzasadnienie takiego zróżnicowania ocen. Reasumując , na płaszczyźnie wykładni celowościowej wykluczenie spod regulacjiart. 43lakkwmultirecydywistów służyć ma niewątpliwie nieudzielaniu zezwolenia na odbywanie kar w dozorze elektronicznym osobom zdemoralizowanym – sprawcom, w przypadku których naruszenie porządku prawnego nie miało charakteru epizodycznego. Tymczasem skazanie w warunkachart. 65 § 1 lub 2 kknie musi świadczyć o znacznym stopniu zdemoralizowania, gdyż może stanowić wyraz jednokrotnego naruszenia porządku prawnego i łączyć się z wymierzeniem krótkoterminowej kary pozbawienia wolności. Dodatkowo skoro odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego przeciwdziałać ma także przeludnieniu zakładów karnych, czy obniżeniu kosztów wykonywania kary to wyłączenie możliwości ubiegania się o wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego na poziomie przesłanki formalnej tym bardziej winno posiadać silne uzasadnienie kryminalnopolityczne .
2. Na płaszczyźnie wykładni językowej to istotnie prima facie zestawienie treściart.65 §1 i 2 k.k.może prowadzić do wniosku jak zawarty w zaskarżonym orzeczeniu co do treści normy zdekodowanej na płaszczyźnieart.43la§1 pkt.1 k.k.w.w zakresie powiązaniaart.64 §2 k.k.zart.65 §2 k.k., jednak zdaniem Sądu Apelacyjnego orzekającego w przedmiotowym postępowaniu możliwym jest nadanie innego normatywnego znaczenia zróżnicowanej językowo treściart.65 §1 i 2 k.k.W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę ,na trafną ocenę wyrażaną w literaturze (J.Majewski op.cit.) „pomimo że wart. 65 § 1mówi się o "przepisach dotyczących wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidzianych wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2", a wart. 65 § 2używa się pojemniejszego zwrotu "przepisy dotyczące sprawcy określonego wart. 64 § 2", to w praktyce chodzi o tę samą grupę przepisów. Aktualnie bowiem wszystkie przepisy normujące w sposób szczególny sytuację multirecydywistów dotyczą albo wymiaru kary lub środków karnych (art. 64 § 2), albo stosowania środków probacyjnych (art. 73 § 2 i art. 78 § 2). Zresztą stan ten utrzymuje się od początku obowiązywania obecnej ustawy karnej (por. też uchylonyart. 69 § 3 oraz art. 70 § 2w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.).”.Zaakceptowanie takiego stanowiska oznacza ,że grunciekodeksu karnego, gdzie normy odsyłające zart.65 §1i2k.k.jak też normy do których następuje odesłanie są zawarte , zróżnicowanie na poziomie językowym (do którego to odwołuje się stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu ) nie oznacza zróżnicowania normatywnego w znaczeniu rożnych zakresów norm do których następuje odesłanie , trudno zatem założyć , bez istotnych argumentów natury ustawodawczej lub silnych argumentów wykładniczych do przyjęcia że takie zróżnicowanie następuje na grunciekodeksu karnego wykonawczegodo którego wskazane normy miałyby mieć zastosowanie (odpowiednio , po uprzednim zaakceptowaniu stanowiska ,że zwrot o „odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących sprawcy określonego wart.64 § 2 k.k.„ odnosi się także do przepisów pozakodeksem karnymw zakresie szerszym niż wynikający zart.116 k.k.) . Po wtóre uwzględnić należy to czy na grunciekkwczy i w jaki sposób w sposób tożsamy lub zróżnicowany określony jest status sprawców o których mowa wart.64 §2 k.k.iart.65 §1 i 2 k.k.w zakresie przyjęcia znaczenia odesłań zawartych wart.65 §1 i 2 k.k.. Opróczart. 43la§ 1 pkt 1 k.k.w.odwołania w tym zakresie występują w przypadkach:
-art. 110 § 2b pkt 2 k.k.w., określający wyjątkowe sytuacje, w których dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m2, wyraźnie wylicza skazanych określonych wart. 64 § 1 lub 2 k.k.orazart. 65 k.k.
-art. 151 § 2 zd. 2 k.k.w.zakazuje udzielania odroczenia z powodu przeludnienia zakładu karnego lub aresztu śledczego precyzyjnie wymienionym grupom skazanych, do których zalicza m.in. skazanych określonych wart. 64 § 1 lub 2 k.k.lub wart. 65 k.k.,
-art. 169b § 3 k.k.w., określając prawa i obowiązki kuratora sądowego oraz sprawowany przezeń dozór, dzieli osoby oddane pod takowy na trzy grupy ryzyka powrotu do przestępstwa, przy czym do grupy podwyższonego ryzyka (C) kwalifikuje skazanych oznaczonych wedle kategorii, w tym skazanych określonych wart. 64 § 1 i 2 k.k.(pkt 1)oraz związanych z subkulturami przestępczymi lub grupami mającymi związek ze środowiskiem przestępczym (pkt 7).
Przy założeniu ,że odwołanie zawarte wart.65 §2 k.k.obejmuje także swoim zakresem każdą instytucjękodeksu karnego wykonawczegoto w zakresie regulacji w/w zart.110 kkwiart.151 kkwnie byłoby potrzeby odwoływania się do całegoart.65 k.k.bowiem sprawcy zart.65 §2 k.k.objęci byliby tymi obostrzeniami poprzez przywołanie w ich treści sprawców zart.64 §2 k.k., w tym zakresie wysłowione uregulowania powinny ograniczać się doart.65 §1 k.k.( skoro mowa o grupach przepisów spoza zakresu określonego tym przepisem ) , w pozostałym stanowiłyby zaś niepotrzebne superfluum. Nie stanowiłyby one takiego zbędnego uregulowania przy przyjęciu ,iż odesłanie zart.65 §2 k.k.nie działa na zasadzie ogólnej tj. co do każdej instytucjikkw.
Z koleiart.159 §1 k.k.w.przewiduje w przypadku warunkowego przedterminowego zwolnienia obligatoryjny dozór wyliczonych grup skazanych, w tym sprawcy określonego wart. 64 k.k., nie wymieniając sprawców zart.65 k.k.co jednak nie oznacza braku obligatoryjnego dozoru , który wynika z odesłania , w ramach konkretnego , wymienionego zakresu przepisów (dot. środków probacyjnych ).Art 159 k.k.w.dotyczy kwestii z zakresu warunkowego przedterminowego zwolnienia, czyli instytucji, która jest wyraźnie uregulowana wKodeksie karnym(art. 77-82), wRozdziale VIII, dotyczącym środków związanych z poddaniem sprawcy próbie. Tymczasem, stosowanie przepisów z tej grupy, przewidzianych wobec sprawcy określonego wart. 64 § 1 k.k., do sprawców wyliczonych wart. 65 § 1 k.k., nakazuje wprost ten ostatni przepis. W takiej sytuacji, wyliczenie wart. 159 § 1 zd. 2 k.k.w.obok sprawców skazanych zart. 64 § 2 k.k.dodatkowo skazanych na warunkach zart. 65 § 1 i 2 k.k.byłoby zbędne, a tym samym błędne. Inaczej mówiąc, niepowołanie ich w tym miejscu nie oznacza, że w braku ich wyliczenia w odniesieniu do innych instytucjikkwdopuszczalne jest utożsamianie sytuacji prawnej skazanych zart. 64 § 2 k.k.ze skazanymi w warunkach zart. 65 § 1 i 2 k.k.
Po trzecie , nie powinien budzić charakter omawianego przepisu jako wyjątku od zasady związanej z wysokością wymierzonej kary jako przesłanki , co prowadzi do wniosku o potrzebie (tym bardziej ,że ogranicza on stosowanie instytucji korzystnej dla skazanego ) ścisłej jego wykładni , tym bardziej ,że rezultat takiej ścisłej wykładni znajduje wsparcie w omówionych wcześniej argumentach związanych z wykładnią językową i celowościową .
Sąd Okręgowy umorzył postępowanie błędnie uznając, że wystąpiła przesłanka zart. 43la§ 1 pkt 1 kkw. Na marginesie jedynie wskazać należy, że nawet gdyby zachodziła przesłanka zart. 43la§ 1 pkt 1 kkw, winna ona skutkować odmową udzielenia zezwolenia na przedmiotowy system, nie zaś umorzeniem postępowania, które może mieć miejsce jedynie w przypadku zaistnienia przeszkód procesowych do rozpoznania sprawy, takich jak m.in. śmierć skazanego, przedawnienie wykonania kary lub innych przyczyn wyłączających postępowanie wykonawcze - przeszkód procesowych określonych wart. 17 § 1 kpk. Tymczasem badając przesłanki udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego wskazane wart. 43lakkw, Sąd I instancji w istocie rozpoznaje merytorycznie wniosek. Niezależnie od powyższego, z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd I instancji czy zachodzą pozostałe przesłanki zart. 43lakkwdo udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, niezbędne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pouczenie:
Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.