Sygn. akt II AKz 866/20

POSTANOWIENIE
Dnia 27 sierpnia 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: sędzia Witold Mazur
Protokolant: Anna Moczek
po rozpoznaniu w sprawieJ. L.
skazanego za przestępstwa z§ 263 ust. 1 i 3 zdanie 2 punkt 1, § 267 ust. 1 i 3 punkt 1, § 269 ust. 1 i 3, § 25 ust. 2, § 52, § 53, § 54niemieckiegokodeksu karnego
zażalenia obrońcy skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 lipca 2020 roku, sygn. akt XXI Kop 67/19 (sygn. Prok. PO III ENA-UE 10.2019),
w przedmiocie ustalenia kwalifikacji prawnej czynu według polskiegokodeksu karnego
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.
postanawia

1
zmienić zaskarżone postanowienie punkcie 3 w ten sposób, że przyjąć, iż czyny za któreJ. L.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5113 Js 2540/17, wedle prawa polskiego wyczerpują ustawowe znamiona przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

2
w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 roku, sygn. akt XXI Kop 67/19, orzekł:
- 1. na podstawieart. 607s § 1 k.p.k., odmówił wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania wydanego przez Sąd Rejonowy w Speyer z dnia 5 czerwca 2019 roku, sygn. akt Ls 5113 Js 2540/17, zaJ. L., synemJ.iE.,urodzonym w dniu (...)wT., obywatelem polskim, zamieszkałym wO.,ul. (...), w celu wykonania orzeczonej wobec wymienionego na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt Ls 5113 Js 2540/17, kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej za popełnienie przestępstw z § 263 ust. 1 i 3 zdanie 2 punkt 1, § 267 ust. 1 i 3 punkt 1, § 269 ust. 1 i 3, § 25 ust. 2, § 52, § 53, § 54 niemieckiegokodeksu karnego;
- 2. na podstawieart. 607s § 3 k.p.k., orzekł o wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej wobecJ. L.na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt Ls 5113 Js 2540/17, kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej za popełnienie przestępstw z § 263 ust. 1 i 3 zdanie 2 punkt 1, § 267 ust. 1 i 3 punkt 1, § 269 ust. 1 i 3, § 25 ust. 2, § 52, § 53, § 54 niemieckiegokodeksu karnego;
- 3. na podstawieart. 607s § 4 k.p.k., ustalił, że czyny za któreJ. L.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt Ls 5113 Js 2540/17, wyczerpujące znamiona przestępstw z § 263 ust. 1 i 3 zdanie 2 punkt 1, § 267 ust. 1 i 3 punkt 1, § 269 ust. 1 i 3, § 25 ust. 2, § 52, § 53, § 54 niemieckiegokodeksu karnego, za które wymierzono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, według prawa polskiego wyczerpują ustawowe znamiona przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 158 § 1 k.k.;
- 4. na podstawieart. 607s § 4 k.p.k.w zw. zart. 611tl§ 1 k.p.k.i przy zast.art. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet wymierzonejJ. L.kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, opisanym wyżej wyrokiem, okres jego zatrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 18 grudnia 2019 roku godz. 15:00, do dnia 20 grudnia 2019 roku godz. 10:10.
Na postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanegoJ. L.zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to ustalenie, że czyny za któryJ. L.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt Ls 5113 Js 2540/17, wyczerpujące znamiona z § 263 ust. 1 i 3 zdanie 2, § 267 ust. 1 i 3 punkt 1, § 269 ust. 1 i 3, § 25 ust. 2, § 52, § 53, § 54 niemieckiegokodeksu karnego, za które wymierzono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, według prawa polskiego wyczerpują ustawowe znamiona przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 158 § 1 k.k., podczas gdy czyny te wyczerpują ustawowe znamiona przestępstw zart. 286 § 3 k.k.iart. 270 § 2a k.k.oraz zart. 217 § 1 k.k., co w konsekwencji doprowadziło sąd do błędnej konkluzji, iż orzeczone przez sąd państwa wydania nakazu, kary jednostkowe oraz kara łączna nie przekraczają górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za te przestępstwa w Polsce, wobec czego zachodzi konieczność dostosowania orzeczonej skazanemuJ. L.kary pozbawienia wolności do prawa polskiego.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie, że przypisane skazanemuJ. L.czyny stanowią przestępstwa określone wart. 286 § 3 k.k.iart. 270 § 2a k.k.oraz zart. 217 § 1 k.k., a w konsekwencji dostosowanie orzeczonej wobecJ. L.kary pozbawienia wolności do prawa polskiego i wymierzenie mu kary łącznej nie przekraczającej dwóch lat pozbawienia wolności.
Na posiedzeniu obrońca skazanegoJ. L.podniósł dodatkowo zarzut obrazy art. 607s § 3, który był podstawą rozstrzygnięcia w punkcie 2 postanowienia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie obrońcy skazanegoJ. L.skutkować musiało wydaniem przez sąd odwoławczy orzeczenia o charakterze reformatoryjnym.
W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego w postanowieniu, o którym mowa wart. 607s § 3 k.p.k., tj. w przedmiocie odmowy wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania (dalej ENA), wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi ona zgody na przekazanie (art. 607s § 1 k.p.k.) lub, gdy wspomniany ENA został wydany wobec osoby ściganej mającej miejsce zamieszkania lub stale przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 607s § 2 k.p.k.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zaznaczyć trzeba, że wątpliwości budziła przyjęta przez sąd I instancji, na podstawieart. 607s § 4 k.p.k., kwalifikacja prawna według prawa polskiego odnośnie czynów, za które został skazanyJ. L.. Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5113 Js 2540/17, ścigany został uznany za winnego oszustwa w zbiegu dwunastu przestępstw, każdorazowo w zbiegu z fałszowaniem dokumentów i fałszowaniem danych o znaczeniu dowodowym i na tej podstawie orzeczono wobec niego karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, która uwzględniała pojedyncze kary orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 18 września 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5413 Js 6939/16. Wspomnianym wyrokiem, przypisanoJ. L.12 przestępstw polegających na tym, że pomiędzy 7 marca 2016 roku, a 29 maja 2016 roku w oparciu o plan popełnienia przestępstwa podjęty wspólnie zeS. B., zamawiał towary na różnych platformach internetowych podając fałszywe dane osobowe, a następnie nie podając swojego adresu prywatnego lecz adres sklepu do odbioru paczek, zgodnie z zawartym porozumieniem. Zgodnie z ustaleniamiS. B.odbierał paczki przedkładając podrobione przez ściganego pełnomocnictwo. Jak to było planowane od samego początku, za towar nie płacono.
Zauważyć trzeba, że sąd pierwszej instancji określając stosownie doart. 607s § 4 k.p.k.kwalifikację prawną, uwzględnił również czyny przypisane prawomocnieJ. L.wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 18 września 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5413 Js 6939/16 (a mianowicie czyny z pkt 1, 2 i 13 tegoż rozstrzygnięcia), które jednak nie były objęte przedmiotowym Europejskim Nakazem Aresztowania, a więc nie mogły w ocenie sądu znaleźć odzwierciedlenia w przyjętej przez sąd polski kwalifikacji prawnej. Z tego względu fakt uprzedniego skazaniaJ. L.za przestępstwa polegające na przywłaszczenia nienależnie mu wypłaconej kwoty świadczeń dla bezrobotnych przez Agencję Pracy wS.oraz na pobiciu w dniu 30 października 2015 roku pokrzywdzonegoB., jest nieistotny z punku widzenia obowiązku, jaki nakłada na sąd przepisart. 607s § 4 k.p.k., albowiem Sąd Rejonowy w Speyer orzekając wobec ściganego, wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5113 Js 2540/17, karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, jedynie uwzględnił kary jednostkowe wymierzone uprzednim wyrokiem za wskazane powyżej czyny, natomiast to nie w oparciu o te przestępstwa został wydany niniejszy wyrok skazujący. Dlatego też w realiach przedmiotowej sprawy zaszła konieczność zmiany zaskarżonego postanowienia w jego pkt 3 w ten sposób, że należało przyjąć, iż czyny za któreJ. L.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Speyer z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. akt 1 Ls 5113 Js 2540/17, wedle prawa polskiego wyczerpują ustawowe tylko znamiona przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Z uwagi na powyższe oraz kierunek wniesionego w sprawie środka odwoławczego, należało ograniczyć kontrolę zaskarżonego postanowienia dokonaną przez pryzmat zarzutów podniesionych przez skarżącego w zażaleniu do oceny, czy sąd I instancji zasadnie określił kwalifikację prawną czynów przypisanych ściganemu przez niemiecki sąd uznając, że wypełniły one znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że argumentacja skarżącego, wbrew retoryce przytoczonego przez niego samego orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 roku, sygn. akt IV KK 643/18, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że suma poszczególnych czynów przypisanychJ. L.determinuje konieczność zakwalifikowania ich, jako wypadek mniejszej wagi wskazany wart. 286 § 3 k.k.iart. 270 § 2a k.k.Zaznaczyć jednak trzeba, że w judykaturze obecny jest pogląd, z którym zgadza się również Sąd Apelacyjny w Katowicach, że wartość przedmiotu przestępstwa, czy to jednostkowa czy też sumaryczna, nie jest jedynym wyznacznikiem statuującym wypadek mniejszej wagi (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014 roku, sygn. akt II AKa 425/14, LEX nr 1649112).
O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1996 roku, sygn. akt V KKN 79/96, OSNKW 1997/3-4/27). Jednocześnie w literaturze podkreśla się, że wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Z kolei wśród elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia oraz motywacja i cel działania sprawcy w tym, między innymi, odcienie umyślności, premedytacja, dokładność w przygotowaniu przestępstwa, upór w dążeniu do osiągnięcia przestępnego celu, przypadkowość, wpływ innej osoby, obawę przed skutkami działania. Mając więc na uwadze opis czynów znajdujący się w wyroku uznać trzeba, że okoliczności podniesione przez obrońcę nie mogły skutkować wnioskowaną przez niego korektą zaskarżonego postanowienia zwłaszcza, że skazany i jednocześnie ściganyJ. L.popełnił przypisane mu czyny wspólnie z inną osobą oraz uczynił sobie z nich źródło stałego dochodu. Jednocześnie zaakcentować trzeba, że z zasady wzajemnego zaufania wynika też zakaz prowadzenia przez sąd szczegółowego dochodzenia weryfikacyjnego odnośnie czynów objętych ENA, a więc niezasadne byłoby przyjęcie forsowanego przez obrońcę poglądu, że poszczególne czyny zabronione, których dopuścił sięJ. L.należy oceniać w oderwaniu od reszty przypisanych mu przedmiotowym wyrokiem przestępstw. Oceniając natomiast całościowo zachowanie skazanego, należy uznać, że w opisie czynów mu przypisanych, sąd odwoławczy nie dopatrzył się okoliczności mogących skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia w pkt 3 zgodnie z intencją i wnioskami obrońcyJ. L..
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1
Odpis postanowienia doręczyć skazanemuJ. L.z pouczeniem o prawomocności oraz prokuratorowi,

2
Akta sprawy zwrócić.

Katowice, dnia 27 sierpnia 2020 roku.