Sygn. akt: II AKa 420/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 września 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Małgorzata Niementowska

Sędziowie

SSA Gwidon Jaworski
SSO del. Wojciech Paluch (spr.)

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej del. do Prokuratury Krajowej Rafała Sprusia

po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. sprawy

1
R. W.s.J.iE.,ur. (...)wS.

oskarżonego zart. 258 § 1 kk,263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 kk,art. 291 § 1 kk

2
R. M.s.W.iM.,ur. (...)wS.

oskarżonego zart. 258 § 1 kk,263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 kk,art. 291 § 1 kk
na skutek apelacji obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2018 roku
sygn. akt IV K 61/17

1
zmienia zaskarżony wyrok:

- w pkt 3, w ten sposób, iż odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuR. W.w pkt IV części wstępnej wyroku przyjmuje, że miał on miejsce w okresie do 24 maja 2016 r., zaś orzeczoną jedną karę pozbawienia wolności łagodzi do lat 6 (sześciu),
- w pkt 4, w ten sposób, iż orzeczoną karę pozbawienia wolności oskarżonemuR. W.łagodzi do lat 4 (czterech),
- w pkt 9, uznając, że czyny zabronione zarzucane oskarżonemuR. M.w pkt IX, XVI i XVII części wstępnej wyroku stanowią jedno przestępstwo zart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65§ 1 kkpopełnione w okresie pomiędzy po 21 września 2015 r., a 27 lutego 2017 r. wS.iD., zaś orzeczoną jedną karę pozbawienia wolności łagodzi do lat 6 (sześciu),

2
uchyla zaskarżony wyrok:

- w pkt 6 i w pkt 18 tiret pierwszy, a w to miejsce wymierza oskarżonemuR. W.po myśliart. 91 § 2 kkkarę łączną 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 sierpnia 2016 r. godz. 11:30 do dnia 16 listopada 2016 roku godz. 11:30
- w pkt 15 i w pkt 18 tiret drugi, a w to miejsce wymierza oskarżonemuR. M.po myśliart. 91 § 2 kkkarę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 27 marca 2016 r. godz. 12:10 do dnia 13 września 2016 r. godz. 12.10 oraz od dnia 23 września 2016 r. godz. 12.10 do dnia 28 września 2018 roku

3
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

4
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz adwokatI. M.– Kancelaria Adwokacka wG.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuR. M.w postępowaniu odwoławczym;

5
zwalnia oskarżonychR. W.iR. M.od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO del. Wojciech Paluch SSA Małgorzata Niementowska SSA Gwidon Jaworski
sygn. aktII AKa 420/18

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018r. sygn. IV K 61/17 Sąd Okręgowy w Gliwicach uznał oskarżonegoR. W.za winnego występku zart. 258§1 kkpopełnionego w okresie od początku 2015 r. do maja 2016 r., wymierzając mu karę 3 lat pozbawienia wolności (pkt 1). Nadto oskarżonego uznał za winnego występku zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk, wymierzając mu karę 4 lat pozbawienia wolności(pkt 2). Ponadto oskarżonego uznał za winnego dwóch występków zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk(w tym jednego popełnionego w okresie do dnia 24 maja 2015 r.), wymierzając mu przy zastosowaniuart. 91§1 kkjedną karę 8 lat pozbawienia wolności (pkt 3). Sąd uznał też oskarżonego za winnego występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk, wymierzając mu karę 6 lat pozbawienia wolności (pkt 4)oraz za winnego występku zart. 291§1 kk, wymierzając mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 5). Oskarżonemu wymierzono karę łączną 13 lat pozbawienia wolności (pkt 6)oraz orzeczono o przepadku korzyści majątkowej.
Z kolei oskarżonegoR. M.Sąd Okręgowy w Gliwicach uznał za winnego występku zart. 258§1 kkpopełnionego w okresie od początku 2015 r. do marca 2016 r., wymierzając mu karę 3 lat pozbawienia wolności (pkt 8). Ponadto oskarżonego uznał za winnego czterech występków zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk(w tym dwóch popełnionych odpowiednio w okresie do dnia 9 i 27 lutego 2017 r.), wymierzając mu przy zastosowaniuart. 91§1 kkjedną karę 8 lat pozbawienia wolności (pkt 9). Nadto uznał oskarżonego za winnego popełnienia występku zart. 157§2 kk, wymierzając mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 10)oraz dwóch występków zart. 190§1 kk., wymierzając mu przy zastosowaniuart. 91§1 kkjedną karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 11), a także dwóch występków zart. 270§1 kkw zw. zart. 65§1 kk., wymierzając mu przy zastosowaniuart. 91§1 kkjedną karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 12). Ponadto uznał oskarżonego za winnego popełnienia występku z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wymierzając mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 13) oraz występku z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kkwymierzając mu karę 4 lat pozbawienia wolności (pkt 14). Oskarżonemu wymierzono karę łączną 11 lat pozbawienia wolności (pkt 15)oraz orzeczono o przepadku korzyści majątkowej.
Ponadto Sąd orzekł o zaliczeniu rzeczywistego pozbawienia wolności, dowodach rzeczowych i kosztach postępowania.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonegoR. M.i zarzucił:

1
w oparciu o przepisart. 438 pkt 2 kpk– obrazę przepisów postępowania co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

-art. 7 kpkprzez dokonanie oceny dowodów sprzecznie z wymaganiami tego przepisu i wykroczenie poza granice swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie wbrew kategorycznym zeznaniom szefów grupy przestępczejP. W.iT. K., że oskarżony był członkiem grupy przestępczej, przyjęcie wbrew dowodom, że oskarżony posiadał broń w garażu wB.oraz w garażu wS.przyul. (...)podczas gdy jeszcze w trakcie wynajmowania tego garażu oskarżony przebywał cały czas w areszcie śledczym oraz przez przyjęcie, że oskarżony posiadał 6 kg marihuany,
-art. 4 kpkiart. 410 kpkprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych które przemawiały na korzyść oskarżonego tj. zeznań świadków, z których wynikało, że oskarżony nie był członkiem grupy przestępczej, nie mógł posiadać broni w garażu wS.przyul. (...), zeznańN. J., w których wskazała, że to pokrzywdzeni grozili oskarżonemu i poszukiwali konfrontacji z nim,
-art. 424§1 kpkprzez błędne sporządzanie uzasadnienia poprzez błędy w logicznym rozumowaniu, sprzeczności między dowodami przeprowadzonymi przez Sąd, a dokonanymi ustaleniami poprzez pominięcie tej części zeznań świadkówT. K.iP. W., w których zaprzeczali oni, by oskarżony był członkiem grupy przestępczej oraz nieodniesienie się do niektórych dowodów tj. zeznańW. F.iM. B. (1)co do terminu wynajęcia garażu wS.przyul. (...), zeznańN. J.co do gróźb ze strony pokrzywdzonych wobec oskarżonego i nie wyjaśnienie dlaczego zostały uznane za niewiarygodne, niewskazanie wystarczających dowodów na posiadanie przez oskarżonego 6 kg marihuany,

2
w oparciu o przepisart. 438 pkt 3 kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu przez Sąd I-szej instancji na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, posiadał broń w garażu przyul. (...)oraz wS.przyul. (...), a także posiadał 6 kg marihuany oraz poczynienie ustaleń z pominięciem niektórych dowodów w postaci tej części zeznań świadków, która była korzystna dla oskarżonego oraz przyjęcie, że groził pokrzywdzonymA. F.,M.iK. B.,

3
na zasadzieart. 438 pkt 4 kpkpodniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary, przez wymierzenie kary 11 lat pozbawienia wolności, podczas gdy zastosowanie kary łagodniejszej byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł:

1
o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieR. M.od zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej wyroku w punkcie VII tj. udziału w grupie przestępczej, w punkcie VIII i XVI tj. posiadania broni w garażu wB.oraz wS.przyul. (...), w punkcie XI i XII tj. kierowania gróźb karalnych wobecA. F.,M.iK. B.i w punkcie XV tj. posiadania znacznej ilości marihuany oraz o wyeliminowanie z opisu zarzucanych oskarżonemu czynówart. 65§1 kk, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji,

2
z ostrożności procesowej na wypadek uznania oskarżonego za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej kary poprzez znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności,

3
o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów pomocy prawnej w postępowaniu apelacyjnym udzielonej oskarżonemu z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej ze względu na zawiłość sprawy i obszerność zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyrok w części, a to co do punktu 1 do 4 oraz 6 do 7 zaskarżył także obrońca oskarżonegoR. W.i zarzucił:

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zaskarżanego wyroku, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegający na ustaleniu przez Sąd I instancji, między innymi, że:

oskarżonyR. W.działał w ramach i jako członek zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy zgromadzony materiał dowodowy, a przede wszystkim zeznania świadkówW.iK.pozwalają co najwyżej na ustalenie, że oskarżony został „wynajęty” przez nich do wykonania kilku transportów;

oskarżony kupił i świadomie przewoził amunicję, kiedy materiał dowodowy prowadzi do ustalenia, że oskarżony nie mógł nabyć amunicji ponieważ przed samym zatrzymaniem przebywał poza granicami kraju, a samochód nie był w tym czasie w jego posiadaniu;

w posiadaniu oskarżonego była broń znajdująca się wgarażu nr (...)przyul. (...)wB., kiedy z materiału dowodowego (zeznań świadkaS., wyjaśnień oskarżonego) wynika, że przedmiotowy garaż nie został przezR. W.wynajęty, nie znajdowały się tam jego rzeczy i nie miał świadomości co do składowania w tym garażu broni przezW.orazK.;

dokonał w lutym 2015 r. transportu 12 kilogramów marihuany do garażu wB., podczas gdy prawidłowa analiza prowadzi do wniosku, że transport ten nie mógł się odbyć w ogóle w warunkach i wedle wskazanego przez świadka przebiegu ponieważ nie było w tym czasie wynajętego garażu wB., przynajmniej żadnego znanemu oskarżonemu.

naruszenie przepisów postępowania karnego, a toart. 7 kpkmające wpływ na treść zaskarżanego wyroku poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co skutkowało uznaniem w całości zeznań świadkówK.orazW.za wiarygodne, mimo że są one często wzajemnie sprzeczne lub świadkowie ci wzajemnie określają drugiego z nich jako źródło podawanych przez siebie w zeznaniach informacji, oraz naruszenie zasad logicznego rozumowania z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego, skoro Sąd przyjmuje, że zeznania te zostały złożone w warunkach mającego między nimi istnieć konfliktu, mimo iż z zeznań świadkaW.wynika, że świadkowie ci mieli ze sobą kontakt jeszcze w okresie kiedy jeden z nich był już aresztowany.

z ostrożności procesowej, rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za poszczególne czyny oraz kary łącznej, podczas gdy zastosowanie kary łagodniejszej byłoby wystarczające

Powołując się na powyższe podstawy wniósł:

⚫

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyroku w pkt I do V i przypisanych w pkt 1-4 wyroku

ponadto z ostrożności procesowej o wymierzenie kary w znacznie niższym wymiarze

Sąd Apelacyjny zważył , co następuje:

Obie apelacje zasługują na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej wymiaru kary.
Obie apelacje podnoszą podobne zarzuty i stąd też zostaną omówione łącznie.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeanalizował okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące występujące po stronie oskarżonych i wpływające na przyjęcie ich zawinienia. Sąd Apelacyjny w pełni podziela zaprezentowane tam poglądy i aby się nie powtarzać odsyła do tegoż uzasadnienia. Sąd Okręgowy bezpośrednio zetknął się na rozprawie z materiałem dowodowym, z przeprowadzonych dowodów wyciągnął generalnie trafne wnioski, czemu dał wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Sąd odwoławczy dostrzega oczywiście mankamenty pisemnego uzasadnienia, o czym będzie mowa dalej, jednakże podkreślić należy, iż wobec kategorycznego brzmieniaart. 455a kpk, uchylenie wyroku nie może być jedynie efektem naruszenia przepisuart. 424§1 kpk.
Sąd Okręgowy, co do zasady prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami przeprowadził postępowanie dowodowe i trafnie uznał, że oskarżeni dopuścili się przestępstw przypisanych im w wyroku.
W szczególności sąd I instancji na rozprawie zetknął się bezpośrednio z oskarżonymi oraz świadkamiP. W.iT. K.. Ocena powyższych dowodów dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego i w żadnym razie nie narusza wyrażonej wart. 7 kpkzasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczność, że sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w świetle zasady swobodnej oceny dowodów nie może budzić żadnych zastrzeżeń sądu II instancji, skoro swe zdanie sądmeritiw sposób należyty i wyczerpujący uzasadnił, wskazując na szereg nieścisłości, sprzeczności, a wręcz niedorzeczności występujących w wersji podanej przez oskarżonych. „Nie dochodzi do naruszenia dyrektywy zawartej wart. 5 § 2 kpkwtedy, gdy wprawdzie istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, ale ustalając przebieg wydarzeń sąd orzekający oprze się na dowodach, które wspierają przyjęty stan faktyczny z jednoczesnym przedstawieniem argumentacji przemawiającej za takim wyborem i wskazaniem dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym” (post. SN, 2007.04.25, III KK 46/07, OSNwSK 2007/1/943).
W ocenie Sądu Apelacyjnego apelacje w sposób bardzo wybiórczy podchodzą do zeznańT. K.iP. W.uwypuklając drobne rozbieżności, a pomijając te fragmenty w których świadkowie zgodnie i kompleksowo opisują role pełnione przez obu oskarżonych w grupie przestępczej. Z relacji obu wspomnianych osób wynika jasno, że obaj oskarżeni, choć oczywiście nie odgrywali w grupie roli wiodącej, to jednak mieli pełną świadomość jej istnienia. W jej ramach wykonywali szereg poleceń dotyczących transportu broni ze Słowacji do Polski, a następnie do Holandii (tylkoR. W.). Broń była też przewożona na terenie kraju zR.doB., a także doS.. To, że obaj oskarżeni nie podejmowali wiodących decyzji, nie organizowali transportów broni, nie zarządzali funduszami nie oznacza, że nie byli członkami grupy. Obaj oskarżeni mieli świadomość istniejącej hierarchii, wykonywali polecenia dotyczące nie tylko transportu, czy przechowywania broni, ale też i zawierania umów najmu garaży w oparciu o przerobione dokumenty (R. M.). Obaj byli lojalni wobec grupy nawet po aresztowaniu, nie ujawniając informacji o miejscu ukrycia broni palnej. Wskazać należy, co oczywiste, że ustaleń co do przynależności do zorganizowanej grupy nie dokonuje się w oparciu o oświadczenia poszczególnych osób lecz w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Trafnie zauważył sądmeriti, żeR. W.w ramach grupy wykazywał inicjatywę, sprowadzająca się np. do wprowadzenia do grupyR. M.. Sąd I instancji nie ustrzegł się tu jednak błędu, przyjmując – w ślad za aktem oskarżenia, żeR. M.brał udział w działaniu zorganizowanej grupy do marca 2016 r., jednocześnie przyjmując sprawstwo oskarżonego w warunkachart. 65§1 kk, co do zarzutów z pkt XVI i XVII do lutego 2017 r. Ze względu na brak zaskarżenia wyroku na niekorzyść oskarżonego, Sąd Apelacyjny nie był władny dokonać korekty zaskarżonego wyroku w zakresie czasokresu popełnienia przestępstwa zart. 258§1 kk, gdyż ponad wszelką wątpliwość byłaby to zmiana ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego.
Trafnie też sąd I instancji uznał, że oskarżeni swym zachowaniem wyczerpali dyspozycjęart. 263§2 kk.
W odniesieniu do zarzutu postawionego oskarżonemuR. W.w pkt II części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego, a dotyczącego posiadania amunicji w samochodzieM.niewątpliwie wyjaśnienia oskarżonego rażą skrajną naiwnością. Wersja o podrzuceniu mu amunicji przez nieznaną osobę jest niedorzeczna w stopniu oczywistym. Stąd też słusznie Sąd I instancji w tym zakresie dał wiarę zeznaniomP. W.(k. 287)wskazującym, skąd zatrzymana amunicja pochodziła i dokąd była transportowana.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów posiadania broni palnej i amunicji, to sam fakt ujawnienia znacznej ilości broni i amunicji w poszczególnych garażach, mieszkaniuR. M.i na terenie ogródków działkowych nie jest kwestionowany. Natomiast na związek obu oskarżonych z wynajęciemgarażu nr (...)przyul. (...)wB.wskazują wprost zeznania świadkaJ. S.. Świadek opisał nie tylko obu oskarżonych, ale też i samochód użytkowany przezR. W., który odpowiadał pojazdowi ujawnionemu wgarażu nr (...), przy tej samej ulicy. W chwili zatrzymaniaR. W.w związku z zarzutem posiadania amunicji w samochodzieM.ujawniono przy nim klucze pasujące do zamków wgarażach nr (...), a także kluczyk od samochoduM.– finalnie odnalezionego właśnie wgarażu nr (...). Wyrok w zakresie przypisania oskarżonemuR. W.sprawstwa przestępstwa zart. 291§1 kknie został co prawda zaskarżony, jednakże nie sposób zauważyć, że w tym samymgarażu nr (...), w tym samym czasie, ujawniono pochodzący z przestępstwa samochódM. (...)oraz elementy broni i amunicję, co jednoznacznie wynika z ustaleń Sądu I instancji. Sąd odwoławczy był zmuszony przy tym poprawić oczywistą omyłkę pisarską zawartą pierwotnie w pkt IV aktu oskarżenia, a powieloną następnie w wyroku, a dotyczącą daty popełnienia przestępstwa. Niewątpliwie zarówno elementy broni, amunicję i samochódM. (...)ujawniono w dniu 24 maja 2016 r., a nie 24 maja 2015 r. Po usunięciu tej omyłki daty popełnienia przestępstw przypisanychR. W.w pkt 1, 3 i 5 zaskarżonego wyroku współgrają ze sobą. Jak słusznie ustalił sądmeritina sprawstwoR. W.w zakresie przestępstw mu zarzucanych w pkt III i IV części wstępnej wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. wskazują, poza opisanymi powyżej dowodami także i zeznaniaT. K.iP. W.. Odnosi się to analogicznie do oceny zarzutu dotyczącegoR. M., a opisanego pkt VIII części wstępnej w/w wyroku. Co ważne część tych zeznań (wyjaśnień) została złożona jeszcze przed ujawnieniem broni wgarażu nr (...). Brak jest motywu, dla któregoT. K.iP. W.mieliby pomawiać oskarżonych, skoro w niczym nie umniejsza to zawinienia świadków w zakresie tych samych przestępstw.
Z.sądu odwoławczego nie budzi też przyjęta przez Sąd Okręgowy definicja posiadania broni palnej i amunicji, wskazująca na bardzo szerokie rozumienie tego terminu, obejmującego nie tylko władztwo samodzielne, ale też i wspólnie z inną osobą, posiadanie zależne (dzierżenie), krótkotrwałe itp. To, że oskarżonym przypisano posiadanie broni i amunicji w określonym czasokresie nie oznacza przecież, że broń była w ich posiadaniu przez cały ten czas. Przypisaniu znamiona posiadania nie stoi też na przeszkodzie fakt, że przez część przypisanego im okresu oskarżeni przebywali w areszcie śledczym. Pozbawienie wolności, samo przez się, nie pozbawiło przecież oskarżonych władztwa nad ukrytą bronią, skoro miejsce przechowywania tych przedmiotów nie było znane organom ścigania i razie hipotetycznego wyjścia na wolność oskarżeni mogliby nią zadysponować. W istocie możliwe to byłoby nawet w trakcie izolacji więziennej, poprzez wydanie polecenia innej osobie.
Te argumenty odnoszą także do zachowań zarzucanych oskarżonemuR. M.w pkt IX, XVI i XVII części wstępnej zaskarżonego wyroku. Rację ma tu obrońca oskarżonego, że sąd meriti nie wykazał w uzasadnieniu związkuR. M.z bronią ujawnioną w garażu przyul. (...)wS.. Z bliżej nieznanych powodów za nieistotne uznano zeznania świadkówJ. W.,W. F.iM. B. (1). Z zeznań tych wynika jednoznacznie, że garaż ten został wynajęty kilka miesięcy po aresztowaniuR. M.oraz, że niedługo po zatrzymaniuR. M.i ujawnieniu m.in. broni palnej w zajmowanym przez niego mieszkaniu przyul. (...)wS., miało miejsce włamanie do położonego obokmieszkania nr (...), skąd „jacyś ludzie wynieśli dwie torby”. Z zeznańJ. W.
    (k. 1851)wynika także, żeR. M., za jego zgodą i wiedzą dysponował kluczami domieszkania nr (...). Tworzy to zgodną całość z wyjaśnieniamiR. M.
    (k. 2138-2139),który to opisał jak na polecenie wydane mu po aresztowaniuT. K., usunął broń z garażu wS.przyul. (...)i przewiózł ją do mieszkania przyul. (...)wS., skąd następnie część broni zawiózł na działkę wujka wD.. Stąd też broń ujawniona w garażu przyul. (...)wS.pierwotnie była składowana w mieszkaniu przyul. (...)wS., a jeszcze wcześniej w garażu wS.przyul. (...). Do tego garażu broń została przewieziona zR.przezT. K.iR. M..
Te niewątpliwe braki uzasadnienia wyroku ostatecznie nie mają jednak znaczenia, gdyż w ocenie Sądu Apelacyjnego zachowania zarzucane oskarżonemuR. M.w pkt IX, XVI i XVII części wstępnej zaskarżonego wyroku w istocie stanowią jedno przestępstwo zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk. Za takim rozstrzygnięciem przemawia fakt, że broń ta pochodziła z jednej transakcji zakupu broni w firmie(...)na Słowacji, o czym świadczą numery seryjne broni. Następnie została przetransportowana doR., a później do garażu wS.. W ocenie Sądu odwoławczego fakt, że oskarżony następnie tę broń ukrył wmieszkaniu nr (...), a później postanowił ją rozparcelować, nie przemawia za zasadnością przypisania mu trzech odrębnych przestępstw kwalifikowanych zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk, skoro wszystkie te zachowania objęte były jednym zamiarem, a czas popełnienia różnicuje jedynie data ujawnienia poszczególnej broni i amunicji przez policję. Stąd też datę końcową stanowiła chwila ujawnienia broni wD., późniejsza niż dzień wykrycia broni w garażu przyul. (...). Z tych względów zarzut apelacji obrońcyR. M.nie mógł zostać uwzględniony, co nie zmienia faktu, że oskarżonemuR. M.można przypisać posiadania tych konkretnych jednostek broni, który ujawniono w garażu przyul. (...), jedynie do dnia jego zatrzymania. Brak jest bowiem dowodów wskazujących że wykradzenie broni z mieszkania przyul. (...)wS., a następnie dalsze jej ukrycie, początkowo w nieznanym miejscu, a następnie we wspomnianym garażu – nastąpiło na polecenie, czy choćby za wiedząR. M..
Odnosząc się do zarzutów posiadania znacznej ilości marihuany przezR. M.i uczestnictwa w obrocie marihuaną przezR. W.(pkt 4 i 14 wyroku) to ustalenia Sądu I instancji nie budzą wątpliwości sądu odwoławczego. Zarzuty obu apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi wnioskami wyciągniętymi przez Sąd meriti z dowodów zebranych w sprawie, a w szczególności z zeznańT. K.iP. W., a także ustaleń wizji lokalnej przeprowadzonej naP.. Na marginesie, żadne z ustaleń Sądu Okręgowego nie wskazuje na to, że marihuana przewieziona zK.doB.przezR. W.składowana w garażu przyul. (...), stąd też zarzut apelacji jego obrońcy jest bezzasadny.
Podobnie bezzasadny jest zarzut obrońcy oskarżonegoR. M.odnoszący się do ustaleń poczynionych w odniesieniu do przestępstw popełnionych na szkodęA. F.,M. B. (2)iK. B.. Zeznania te były spójne, logiczne, rzeczowo opisywały tło konfliktu. Brak jest podstaw do ich kwestionowania. Z kolei zeznaniaN. J.trudno uznać za jednolite. O tym, żeK. B.miał wygrażać oskarżonemu zeznała dopiero na rozprawie, gdy ponownie była w związku z oskarżonym. Brak było takich relacji, gdy zeznawała w śledztwie, a z oskarżonym nie chciała mieć nic wspólnego. Jej wersje ulegały ewolucji wraz ze zmianą charakteru relacji łączących ją zR. M.. Nie ma to jednak znaczenia dla ustaleń w sprawie, gdyż zarzuty stawiane oskarżonemu dotyczą konkretnych zachowań, w ściśle ustalonych dniach, a co do tych zdarzeńN. J.wiedzy nie miała. Zatem zarzuty apelacji stanowią jedynie polemikę z ustaleniami sądu I instancji i nie zasługują na uwzględnienie.
Zasadne były natomiast zarzuty obu apelacji w zakresie wysokości kar wymierzonych oskarżonym. Niewątpliwie żaden z oskarżonych nie był organizatorem procederu polegającego na handlu bronią i narkotykami. Nie byli oni też beneficjentami tych przestępstw. Ich rola sprowadzała się wyłącznie do wykonywania poleceń. Z drugiej strony nie sposób tracić z pola widzenia rozmiaru przestępczej działalności i szczególnie wysokiego stopnia społecznej szkodliwości. Nie można też zapominać, że obaj oskarżeni są sprawcami zdemoralizowanymi, wielokrotnie karanymi. Wcześniejsze próby resocjalizacji oskarżonych okazały się bezskuteczne.
Mając powyższe na względzie sąd odwoławczy uznał za celowe złagodzenie części kar wymierzonych oskarżonym. I tak w stosunku doR. W.za trafne uznano wymierzenie mu jednej kary 6 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk(pkt 3 zaskarżonego wyroku) i kary 4 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65§1 kk(pkt 4 zaskarżonego wyroku). W odniesieniu doR. M.za słuszne uznano wymierzenie mu jednej kary 6 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw zart. 263§2 kkw zw. zart. 65§1 kk(pkt 9 zaskarżonego wyroku).
Konsekwencją powyższych zmian była konieczność ukształtowania na nowo kar łącznych pozbawienia wolności w stosunku do obu oskarżonych. Mając na względzie to, że zachowania oskarżonych godziły w różne dobra chronione prawem, a także różnicowały je osoby pokrzywdzonych i sposób działania oraz daty czynów, za trafne uznano wymierzenie kar łącznych na zasadzie asperacji. Z tych powodów wymierzono oskarżonemuR. W.karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, a oskarżonemuR. M.karę łączną 8 lat pozbawienia wolności.
Mając na względzie powyższe, Sąd Apelacyjny częściowo zmienił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Mając na względzie sytuację materialną oskarżonych zwolniono ich od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze. O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu orzeczono na mocy powołanych przepisów. W ocenie Sądu Apelacyjnego charakter sprawy nie przemawiał za przyznaniem kosztów obrony z urzędu w stawce podwyższonej 150%. Stąd o kosztach obrony orzeczono w stawce podstawowej.

SSO del. Wojciech Paluch SSA Małgorzata Niementowska SSA Gwidon Jaworski