Sygn. akt II AKa 163/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 września 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Barbara Lubańska-Mazurkiewicz (spr.)
Sędziowie: SA – Rafał Kaniok
SO (del.) – Ewa Gregajtys
Protokolant: – st. sekr. Marzena Brzozowska
przy udziale Prokuratora Elżbieta Kozakiewicz - Jackowska
po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r.
sprawyR. S.
oskarżonego zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt  XII K 70/12
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;
- zasądza odR. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 400 (czterysta) zł tytułem opłaty;
- zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. W.– Kancelaria Adwokacka wW.738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23% VAT, za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
R. S.został oskarżony o to, że:
- na przełomie kwietnia i maja 2002 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zS. K.iD. S., podżegałP. K.ps. (...)do dokonania zabójstwa przy użyciu broni palnejT. S.ps. (...), oferując dostarczenie broni palnej oraz pieniądze w kwocie 8000 USD za dokonanie tego czynu, przy czymP. K.zleconego mu czynu nie dokonał z uwagi na pozbawienie życiaT. S.w dniu 13 sierpnia 2002 r. przez inną osobę
tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt XII K 70/12:
1. przyjmując, iż oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,R. S.uznał za winnego popełnienia czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na tej podstawie skazał go, zaś na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 22 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 1 k.k.iart. 60 § 6 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;
2. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 (czterysta) zł tytułem opłaty, zwolnił oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa;
3. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. W.kwotę 920 (dziewięćset dwadzieścia) złotych plus VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego.
Wyrok ten zaskarżył w całościobrońcaoskarżonego.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 3 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa podżegania do zabójstwa, określonego wart. 18 § 2w zw. zart. 148 §1 k.k., podczas gdy dokładna analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie daje podstaw do takiego wniosku.
Na zasadzie art. 427 § 1 wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna.
Treść zarzutu apelacji a w szczególności jej uzasadnienie wskazują, że przyczyn błędnych ustaleń faktycznych co do winy oskarżonego skarżący upatruje w nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego a przede wszystkim zeznań świadkaP. K.. Należy zatem przyjąć, iżde factoskarżący zarzuca zaskarżonemu wyrokowi, mające wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by Sąd I instancji w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego przekroczył granice swobody, zakreśloneart. 7 k.p.k.Sąd Okręgowy przeprowadził szczegółowo postępowanie dowodowe, dokonał wnikliwej analizy dowodów i zajął stanowisko, którym dowodom daje wiarę i dlaczego, a które i z jakich powodów odrzuca. Dokonana przez Sąd orzekający ocena dowodów przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest logiczna, przekonująca, uwzględnia wskazania wiedzy i zasady doświadczenia życiowego.
Jak słusznie zauważa skarżący, zasadniczym dowodem świadczącym o winie oskarżonego są zeznania świadkaP. K.. Dowód ten Sąd I instancji ocenił jako wiarygodny, gdy tymczasem obrońca przedstawia odmienną jego ocenę, która nie jest poparta zasługującymi na jej uwzględnienie argumentami. Sąd I instancji dostrzegł nieścisłości i rozbieżności w zeznaniach tego świadka, przyczynę których starał się wyjaśnić na rozprawie, i trafnie uznał, że są one usprawiedliwione i nie podważają prawdziwości twierdzeńP. K.. Trudno bowiem przy ocenie tego dowodu nie uwzględnić okoliczności, w jakich zostały powzięte przez śledczych wiadomości będących później podstawą stawianego oskarżonemu zarzutu, jak też trudno pominąć okoliczności, w jakich świadek był podżegany do zabójstwaT. S.. Sąd I instancji wziął pod uwagę to, żeP. K.opisywał swoją i innych osób działalność przestępczą na przestrzeni lat, zeznawał o wielu przestępstwach, o wzajemnych stosunkach pomiędzy członkami grup, czy podgrup przestępczych, o szeregu rozmowach z różnymi członkami grup przestępczych, dotyczących rozmaitych kwestii i mających miejsce w różnych miejscach. Zatem słusznie uznał Sąd I instancji za usprawiedliwione rozbieżności w zeznaniachP. K.co do takich okoliczności jak miejsca kolejnych spotkań w sprawie zabójstwaT. S.oraz osób w nich uczestniczących. Te okoliczności miały bowiem znaczenie drugorzędne, gdyż – wbrew temu co twierdzi obrońca –P. K.konsekwentnie zeznawał, iżR. S.był też, oprócz prawomocnie skazanychS. K.iD. S., osobą namawiającą go do zabójstwaT. S., a nawet osobą, która jego wytypowała do tego zadania. Nie ekskulpuje oskarżonego jego nieobecność podczas pierwszego spotkania w sprawie zabójstwaT. S., skoro reprezentował goA. K.. W kolejnych spotkaniach oskarżony brał udział i osobiście rozmawiał zP. K., wyrażając zadowolenie z postawy świadka, który zgodził się zabićT. S..
Nie ma znaczenia od kogo wyszła propozycja zabójstwaT. S., skoro każdy z przywódców grup przestępczych tj.R. S.,D. S.iS. K.zainteresowany był jego wyeliminowaniem, gdyż zagrażał on ich przestępczym interesom.
Starając się zakwestionować ocenę dowodu z zeznańP. K., skarżący nie powołuje żadnego racjonalnego powodu, dla którego świadek ten miałby niesłusznie obciążaćR. S.. Świadek nie taił jakimi względami kieruje się, opisując działalność przestępczą różnych osób i składając zeznania obciążał też przecież siebie. Wbrew sugestiom obrońcy, Sąd orzekający przy ustalaniu winy oskarżonego nie oparł się na prawomocnym wyroku skazującymS. K.iD. S.za podżeganie do zabójstwa, lecz ustalenia faktyczne poczynił na podstawie zeznańP. K., składanych także w postępowaniu dotyczącym wyżej wskazanych osób.
Sąd Apelacyjny podzielił zatem ocenę dowodu z zeznań świadkaP. K., a tym samym uznał za pozbawione błędu ustalenia faktyczne poczynione na podstawie tego dowodu co do zawinieniaR. S.w kształcie przypisanym zaskarżonym wyrokiem.
Sąd Apelacyjny podzielił też dokonaną przez Sąd I instancji ocenę prawną działania oskarżonego, jak też zaakceptował wyrok co do kary. Kara 4 lat pozbawienia wolności, orzeczona z nadzwyczajnym złagodzeniem, co umożliwiałart. 22 § 2 k.k., oraz z uwzględnieniem wszelkich okoliczności obciążających i łagodzących, jest karą stosowną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu.
Sas Apelacyjny zasądził odR. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, a nadto na wniosek obrońcy z urzędu zasądził na jego rzecz od Skarbu Państwa koszty obrony w postępowaniu odwoławczym w stawce podstawowej, powiększonej o podatek VAT.
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej.