Sygn. akt II AKa 19/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2014 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Kot

Sędziowie:

SSA Stanisław Rączkowski (spr.)
SSO del. do SA Robert Bednarczyk

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale prokuratora Prok. Okręg. del. Prok. Apel. Grażyny Nowickiej
po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r.
sprawyR. S. (1)oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart.64 § 1 k.k.;
D. K. (1)oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
D. R.oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.;
P. O.oskarżonej zart. 239 § 1 k.k.iart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora wobec oskarżonychR. S. (1),D. K. (1)iP. O.i apelacji oskarżonychR. S. (1),D. K. (1)iD. R.
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 9 października 2013 r. sygn. III K 57/13
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. S. (1)w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 9.11.2010 r. o sygn. akt III K 1295/10, na karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 26.02.2010 r. do 22.04.2011 r., a w skład którego to wyroku łącznego weszły : 1) wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29.01.2009 r. o sygn. akt X K 1117/08, za czyn zart. 279§1k.k. za który wymierzono karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn zart. 245 k.k., za który wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 10. 12. 2009 r. o sygn. akt X Ko 1370/09 zarządzono wykonanie tej kary; 2) wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5.02. 2009 r. o sygn. akt X K 1821/08 za czyn zart. 278§1i5k.k.w zw. zart. 12 k.k., za który wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 2 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18. 11. 2009 r. o sygn. akt X Ko 1456/09,
II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. K. (1)w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29.10.2008 r. o sygn. akt II K 565/08 na karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresie od 15.01.2008 r. do 15.07. 2008 r. i od 15.01.2009 r. do 14.11.2009 r., a w skład którego to wyroku łącznego weszły : 1) wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 27.11. 2006 r. o sygn. akt X K 1361/06 za czyn z art. 288§1k.k. w zw. z art. 12k.k., za który wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 3 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 20.05.2008 r. o sygn. akt X Ko 528/08, 2) wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 16.02.2007 r. o sygn. akt X K 1876/06, za czyn z art. 288§1k.k. w zw. z art. 91§1k.k., za który wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 3 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 20.05.2008 r. o sygn. akt X Ko 529/08, 3) wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 30.03. 2007 r. o sygn. akt X K 1967/06 za czyn z art. 288§1k.k., za który wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonejP. O.w ten sposób, że przypisany jej czyn uzupełnia o zwrot „ utrudniając w ten sposób postępowanie karne”,
IV. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie tenże wyrok wobec oskarżonychR. S. (1),D. K. (1)iP. O., a także utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. R.,
V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. H. (1), adw.H. K.i adw.M. K.po 600 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przed sądem odwoławczym z urzędu oskarżonymR. S. (1),D. K. (1)iD. R.oraz po 138 złotych tytułem zwrotu VAT,
VI. zwalnia oskarżonychR. S. (1),D. K. (1),D. R.iP. O.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu oskarżył :R. S. (1),D. K. (1)iD. R.o to , że :
I. w dniu 30 kwietnia 2012 r. wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu, grożąc sprzedawcy sklepu jubilerskiego –(...)K. S.użyciem broni palnej – rewolweru(...)nr(...), kaliber 6 mm, usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia złotej i srebrnej biżuterii wartości 130.000 zł, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na skuteczną obronęK. S., działając na szkodę w/w oraz właścicielisklepu – (...), przy czymR. S. (1)iD. K. (1)zarzucanego czynu dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanymi –R. S. (1)wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 9.11.2010 r. sygn. akt: III K 1295/10, w skład którego weszły: wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29.01.2009 r., sygn. akt: X K 1117/08, za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn zart. 245 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, z orzeczeniem kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5.02.2009 r., sygn. akt: X K 1821/08, za czyn zart. 278 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby lat 2 – na karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, która to karę odbył w okresie od 26.02.2010 r. do 22.04.2011 r., zaśD. K. (1)– wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29.10.2008 r., sygn. akt: II K 565/08, w skład którego weszły: wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 27.11.2006 r. sygn. akt: X K 1361/06 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat i wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 16.02.2007 r., sygn. akt: X K 1876/06 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby lat 3 i wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 30.03.2007 r., sygn. akt: X K 1967/06 za czyn zart. 288 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności – na karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od 15.01.2008 r. do 15.07.2008 r. i od 15.01.2009 r. do 14.11.2009 r.;
tj. wobecR. S. (1)iD. K. (1)o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., a wobecD. R.– o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.

Tym samym aktem oskarżeniaP. O.została oskarżona o to, że:
II. w okresie od 1 lipca 2012 r. do 1 grudnia 2012 r. wW.w woj.(...), pomagającD. R.w uniknięciu odpowiedzialności karnej za popełnienie przez niego czynu zabronionego – rozboju, ukrywała służącą do popełnienia tego czynu broń palną w postaci rewolweru(...)nr(...), kaliber 6 mm, na której posiadanie nie miała wymaganego pozwolenia;
tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.iart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Ł. U.prokurator oskarżył o to, że
III. w okresie od 1 grudnia 2012 r. do 17 grudnia 2012 r. wW.w woj.(...), bez wymaganego pozwolenia, posiadał broń palna w postaci rewolweru(...)nr(...), kaliber 6 mm;
tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. o sygn. akt III K 57/13 :
I. uznał oskarżonychR. S. (1),D. K. (1)iD. R.za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w stosunku doR. S. (1)iD. K. (1), a wobecD. R.czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.wymierzył oskarżonym:
-R. S. (1)karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
-D. K. (1)karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności,
-D. R.karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności.
II. uznał oskarżonąP. O.za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, to jest czynu zart. 239 § 1 k.k.iart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył jej karę 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
III. uznał oskarżonegoŁ. U.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, to jest czynu zart. 263 § 2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 263 § 2 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
IV. na mocyart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k.w stosunku do oskarżonejP. O.a na mocyart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w stosunku do oskarżonegoŁ. U.zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności:
- oskarżonejP. O.na okres próby lat 3 (trzech),
- oskarżonemuŁ. U.na okres próby lat 2 (dwóch).
V. na mocyart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonąP. O.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
VI. na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci:
- spalonego samochodu osobowego markiH. (...)onr rej. (...), opisanego w poz. 5,
- dwóch fragmentów spalonej tablicy rejestracyjnej, dłuższy fragment z numerami „(...)” i krótszy z numerami „(...)”, opisanych w poz. 7,
wykazu dowodów rzeczowych nr I/77/12 i zarządził ich zniszczenie.
VII. na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowód rzeczowy w postaci czapki z daszkiem koloru czarnego z jasnymi paskami z etykietą z napisem „(...)(...)opisany pod poz. 5 wykazu dowodów rzeczowych nr I/77/12 zwrócił oskarżonemuR. S. (1), a dowody rzeczowe w postaci płyt CD-R oraz umowy kupna-sprzedaży samochoduH. (...), opisanych w punktach 1-4 wymienionego wykazu dowodów rzeczowych pozostawił w aktach sprawy.
VIII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówA. H. (1),M. K.iH. K.z Kancelarii Adwokackich wW.kwoty po 1.549,80 + podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odpowiednio oskarżonymR. S. (1),D. R.iD. K. (1)z urzędu.
IX. zasądził od oskarżonegoŁ. U.koszty sądowe w kwocie 135,87 zł i wymierzył mu opłatę w kwocie 120 zł, zaś pozostałych oskarżonych zwolnił od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty, a wydatki poniesione w sprawie w części ich dotyczącej od chwili wszczęcia postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżyłoskarżonyR. S. (1)apelacją swego obrońcy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :
1. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, jakoby przed dokonaniem napadu rabunkowego sprawcy ustalili podział ról w związku z czym oskarżonyR. S. (1)był świadomy, iż jeden z dwóch pozostałych sprawców będzie posługiwał się bronią, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika, iż odmówił posługiwania się bronią oraz udziału w napadzie podczas, którego miałaby być ona użyta, a dowiedział się o niej dopiero z odtworzenia materiału z monitoringu.
2. obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 13 § 2 k.k.polegającą na zaniechaniu zakwalifikowania przypisanego oskarżonemu czynu z tego przepisu w sytuacji, gdy dokonanie było obiektywnie niemożliwe zarówno z powodu braku przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego, albowiem biżuteria schowana była w czasie zdarzenia w sejfie na zapleczu sklepu, oraz ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego, gdyż oskarżonyR. S. (1)mając do dyspozycji jedynie młotek – i nie obejmując świadomością tego, że jeden z pozostałych sprawców posługuje się bronią – nie posiadał środków umożliwiających mu zrealizowanie zamiaru włamania do sejfu.
3. na podstawieart. 438 § 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność i surowość kary wobec oskarżonego jako kary niewspółmiernej w stosunku do stopnia jego zawinienia oraz braku szkody wywołanej popełnieniem czynu zabronionego.
Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o :
1. zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonegoR. S. (1)za winnego popełnienia czynu zart. 280 § 1w zw. zart. 13 §2 i 64 § 1 k.k.i korzystając z możliwości wynikającej zart. 14 § 2 k.k.wymierzenie mu kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, względnie – gdyby Sąd nie zastosowałart. 14 § 2 k.k.– wymierzenie mu kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
2. względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania.
3. o zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu za II instancję w kwocie 738 zł brutto (600 zł + 23 % VAT).

Wyrok zaskarżył równieżobrońca oskarżonegoD. R.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono :
1. obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, mianowicieart. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie oskarżonemuD. R.zarzucanej mu zbrodni.
2. obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, mianowicieart. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów poprzez bezkrytyczne danie wiary wyjaśnieniom współoskarżonejP. O., który to dowód był tzw. dowodem z pomówienia i jako takiego, jego ocena powinna charakteryzować się szczególną wnikliwością.
W oparciu o powyższe zarzuty sformułowano wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W apelacji zawarto również wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu przed sądem pierwszej instancji.

Obrońca oskarżonegoD. K. (1)zaskarżając wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego zarzuciła :
1. naruszenie przepisu postępowania, mające wpływ na treść wyroku, a toart. 7 k.p.k.poprzez:
- konstruowanie stanu faktycznego sprawy jedynie w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonejP. O., nie będącej bezpośrednim świadkiem zdarzenia i dysponującej jedynie wiedzą ze słyszenia,
- bezzasadne odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w szczególności w sytuacji braku bezpośrednich dowodów wskazujących na sprawstwoD. K. (1).
2. naruszenie przepisu postępowania a toart. 4 k.p.k.poprzez:
- nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego okoliczności, w świetle której współoskarżonaP. O.nie żywiła sympatii względem oskarżonegoD. K. (1), a wręcz jej stosunek względem tegoż oskarżonego nacechowany był negatywnie,
- nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego wyjaśnień oskarżonegoR. S.zaprzeczającego jakoby oskarżonyD. K. (2)uczestniczył w popełnieniu czynu zabronionego,
- nieuwzględnienie zeznań świadkaA. T., złożonych w toku postępowania sądowego, a z treści których wynika, iżD. K. (1)nie był osoba na rzecz której dokonał sprzedaży pojazduH. (...).
3. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na treść wyroku, a toart. 5 § 2 k.p.k.poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, dotyczących braku precyzyjnego, jednoznacznego ustalenia rodzaju i numeru rejestracyjnego pojazdu, którym sprawcy odjechali z miejsca zdarzenia jak również wynikających z braku bezpośrednich dowodów pozwalających na identyfikację sprawców popełnionego czynu zabronionego, które to naruszenia skutkowały:
4. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanego czynu.
Podnosząc powyższe zarzuty autorka apelacji wniosła o :
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego czynu, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji;
- zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychuzaskarżył wyrok w odniesieniu do oskarżonych :R. S. (3)iD. K. (1)orazP. O.na niekorzyść tych oskarżonych( k. 715). W apelacji zarzucono :
I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegającą na niedokładnym określeniu czynu przypisanegoP. O.w pkt II części dyspozytywnej wyroku poprzez nie wskazanie w jego opisie, mimo dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, iż oskarżona pomagającD. R.w uniknięciu odpowiedzialności karnej za popełnienie przez niego czynu zabronionego – rozboju, ukrywając służącą do popełnienia tego czynu broń palną w postaci rewolweru(...)nr(...), kaliber 6 mm, nie posiadając na nią wymaganego zezwolenia, utrudniała w ten sposób postępowanie karne, podczas gdy warunkiem odpowiedzialności za tak kwalifikowany czyn, jest wskazanie także pominiętego znamienia czynu zart. 239 § 1 k.k.
II. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegającą na niedokładnym określeniu w pkt I części dyspozytywnej wyroku działania oskarżonychR. S. (1)iD. K. (1)w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego wart. 64 § 1 k.k., poprzez nie wskazanie, iż w wyroku XK(...), wobecR. S. (1)którym skazany został za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn zart. 245 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z orzeczeniem kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 oraz, że w wyroku ZK(...), którymR. S. (1)za czyn zart. 278 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazany został na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 2 – objętych wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wałbrzychu – III K 1296/10, postanowieniami Sadu Rejonowego w Wałbrzychu zarządzono wykonanie kar pozbawienia wolności oraz nie wskazanie, iż w wyroku(...)wobecD. K. (1), którym skazany został za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby lat 3 i w wyroku ZK(...), którym skazany został za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby lat 3 – objętymi wyrokiem łącznym II K 565/08 Sądu Rejonowego w Wałbrzychu, postanowieniami tegoż Sądu zarządzono wykonanie kar, które zostały odbyte w ramach wyroku łącznego.
Wskazując na powyższe zarzuty rzecznik oskarżenia publicznego wniósł o zmianę zaskarżonego poprzez wskazanie w opisie czynu przypisanegoP. O., iż działaniem swym utrudniała ona postępowania karne, oraz wskazanie, iż wobecR. S. (1)iD. K. (1)zarządzono wykonanie kar pozbawienia wolności stanowiących podstawę działania przez nich w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k., w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.

W odniesieniu doŁ. U.wyrok uprawomocnił się wobec braku zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji w odniesieniu do tego oskarżonego.

Sąd Apelacyjny zważył :

Tylko zarzuty i wnioski zawarte w apelacji rzecznika oskarżenia publicznego zasługują na uwzględnienie. Pozostałe apelacje są bezzasadne, stąd też nie mogły być uwzględnione.
W apelacji oskarżonegoR. S. (1)sformułowano pod adresem zaskarżonego wyroku zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zdaniem autora apelacji sąd pierwszej instancji błędnie ustalił, iż napad został dokonany według planu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, a oskarżonyR. S. (1)wiedział, że współsprawcy posługują się bronią palną. Ustalenia Sądu Okręgowego w tym zakresie są prawidłowe. Do takich ustaleń upoważniają wyjaśnienia właśnie oskarżonegoR. S. (1)/ k.147 - 148/. Podał on „ Podzieliliśmy się rolami, ja miałem trzymać broń, ale odmówiłem, bałem się, bo nie znam się na broni, a to była ponoć broń palna, ja jej nawet nie widziałem, bałem się że może mi ona niechcąco wypalić. Następnego dnia, zgodnie z umową razem pojechaliśmy na piaskową pod ten sklep. Oni po mnie przyjechali samochodem pod moją pracę, to był samochódH., ciemnego koloru, jednego z tych chłopaków. Z tyłu budynku, za tym sklepem gdzie mieliśmy dokonać napadu, zaparkowaliśmy auto, poszliśmy pod ten sklep, jeszcze w aucie każdy z nas założył robocze rękawiczki, na twarze kominiarki. Ja trzymałem w ręce młotek, którym miałem wybić szyby w gablotach. Broń miał jeden z tych dwóch pozostałych współsprawców. My we trzech szybkim krokiem weszliśmy do sklepu z biżuterią i jeden z kolegów krzyknął do sprzedawczyni, żeby się nie ruszała, ten co miał broń, on w nią celował tą bronią”. Te wyjaśnienia są zgodne z zeznaniami pokrzywdzonejK. S./ k. 545/, zeznaniamiG. K./ k. 546/ oraz zapisem z monitoringu/ k.617/. Sąd Okręgowy jak i sąd odwoławczy nie stracili z pola widzenia dalszych wyjaśnień oskarżonegoR. S. (3)/ k. 157, k. 368-370 oraz k. 541/, w których zaprzecza aby widział broń. Te wyjaśnienia nie wytrzymują krytyki w konfrontacji z na wstępie przedstawionymi dowodami. Zasady logicznego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego nie pozwalają inaczej ocenić zmianę postawyR. S. (1)jak tylko przyjętą linię obrony zmierzającą do minimalizacji własnej odpowiedzialności oskarżonego za usiłowanie zbrodni rozboju.
Nie można również podzielić postawionego w apelacjiR. S. (1)zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 13§2k.k. Brak podstaw do oceny, iż miało miejsce usiłowanie nieudolne z uwagi na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego tj. biżuterii w gablotach, jak i ze względu na użycie środka w postaci młotka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego poprzez włamanie do sejfu. Podnoszone przez obronę zarzuty nie uszły uwadze sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku / k. 682/ odniósł się do podnoszonych okoliczności. Sąd Apelacyjny podziela ocenę sądu pierwszej instancji. Zamiarem oskarżonych było dokonanie napadu na sklep jubilerski i zabór z tego sklepu biżuterii. Nie ulega wątpliwości, iż w tym sklepie była biżuteria wartości około 130 000 złotych. Wynika to z zeznańK. S./ k. 545/ oraz zeznańV. G./ k. 642 w zw. z k. 47-49/. Krótko przed wtargnięciem oskarżonych do sklepu biżuteria z gablot została przeniesiona do sejfu, który jest na zapleczu sklepu, jak wynika z zeznańK. S.. Klucze do otwierania i zamykania sejfu były więc w sklepie. Były w posiadaniu pokrzywdzonej. Tak więc nie koniecznie oskarżeni mieli by rozbijać sejf młotkiem, jak sugeruje się w apelacji. Tylko i wyłącznie odważna postawaK. S.spowodowała, iż oskarżeni nie zabrali biżuterii. A więc to nie brak biżuterii w gablotach czy też brak przedmiotu przez oskarżonych do otwarcia sejfu spowodował, iż zaplanowana zbrodnia zakończyła się w stadium usiłowania.
Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny wskazuje również, że nawet przyjęcie nieudolności usiłowania nie obliguje sądu do nadzwyczajnego łagodzenia kary, czy tez odstąpienia od jej wymierzenia. Instytucje przewidziane w art. 14§2k.k., do których odwołuje się apelujący, są prawem a nie obowiązkiem sądu. Sąd Okręgowy wymierzyłR. S. (1)karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak orzeczonej kary sąd odwoławczy nie ocenia jako kary rażąco surowej. W pierwszej kolejności zważyć należy na ustawowe zagrożenie zbrodni rozboju. Ta zbrodnia nie była przypadkowa. Została zaplanowana. Jej celem było zdobycie mienia dużej wartości. Wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego uczą, iż w sklepach jubilerskich jest właśnie takiej wartości towar. Oskarżony działał w warunkach powrotu do przestępstwa. Oskarżony jest młodym człowiekiem(ur. (...)), a mimo to posiada już bogatą przeszłość kryminalną, w tym skazania za przestępstwa przeciwko mieniu. Obok wskazanych okoliczności sąd pierwszej instancji miarkował również, iż czyn zakończył się w stadium usiłowania. Nie doszło do szkód materialnych, co nie znaczy, iż nie wyrządzono szkód psychicznych. Wskazuje na to postawaK. S.przed sądem/ k.545/. Także Sąd Okręgowy dostrzegł okoliczności łagodzące takie jak przyznanie się oskarżonego, skruchę i przeproszenieK. S.. Mając w polu widzenia wskazane okoliczności w konsekwencji sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę, która w ocenie Sądu Apelacyjnego jawi się jako kara sprawiedliwa. A zatem mając na uwadze wskazane okoliczności oraz nie dostrzegając aby w apelacji wskazano na okoliczności, które uszłyby uwadze sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny zaakceptował zaskarżony wyrok także w zakresie orzeczonej kary.
W odniesieniu do oskarżonegoR. S. (1)wyrok zaskarżył również prokurator na niekorzyść tego oskarżonego. Apelacja jest zasadna. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż przypisanyR. S. (1)czyn stanowi usiłowanie zbrodni rozboju kwalifikowanej zart. 280§2 k.k.z uwagi na posługiwanie się bronią palną. Broń została zabezpieczona/ k. 170 - protokół przeszukania/. A sporządzona w sprawie opinia biegłego nie pozostawia wątpliwości, iż jest to broń palna w rozumieniuustawy o broni i amunicji/ k. 312/.
Prawidłowo też ustalił Sąd Okręgowy, iżR. S. (1)działał w warunkach powrotu do przestępstwa/ k. 288-289/. Zapewne przez przeoczenie nie powołał sąd pierwszej instancji postanowień o zarządzeniu wykonania kar pozbawienia wolności/ k. 280 i k. 283/, których wykonanie w wyrokach warunkowo zawieszono, a które to skazania i okresy odbytych kar stanowią podstawę recydywy przyjętej w odniesieniu doR. S. (1). Stąd też w tym zakresie zaskarżony wyrok wymagał korekty.
Apelacje obrońców oskarżonychD. K. (1)iD. R.stawiają zarzuty obrazy przepisów postępowania, a toart. 4 k.p.k.,art. 5§2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.( apelacja w odniesieniu doD. K. (1)) , a apelacja w odniesieniu doD. R.obrazęart. 7 k.p.k.W apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonegoD. K. (1)postawiono także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Obie apelacje zawierają identyczne wnioski. Stąd też obie apelacje zostaną omówione łącznie.
Brak podstaw do oceny, iż sąd pierwszej instancji ferując zaskarżony wyrok i oceniając zebrane w sprawie dowody dopuścił się obrazyart. 4 k.p.k., a więc wyrażonej w tym przepisie zasady obiektywizmu. Apelacja nie przedstawia argumentacji na poparcie sformułowanego zarzutu obrazy zasady obiektywizmu, a przede wszystkim nie wskazuje jakie konkretnie przepisy miałby naruszyć sąd pierwszej instancji, których naruszenie miałoby wskazywać brak respektowania jednej z naczelnych zasad procesu karnego. Podnosząc zarzut naruszeniaart. 4 k.p.k.nie jest wystarczające odwołanie się w apelacji jedynie do zasady obiektywizmu, bez podania, jakie przepisy ją konkretyzujące zostały naruszone przez sąd I instancji. Wskazać należy również, iż zasada wyrażona wart. 4 k.p.k.nie sprowadza się do obowiązku interpretowania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jedynie na korzyść oskarżonego. Istota tej zasady sprowadza się do obiektywnej oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie.
Sąd pierwszej instancji wskazał jakie dowody uznał za wiarygodne i dlaczego oraz wskazał dlaczego krytycznie odniósł się do dowodów, w tym wyjaśnień obu oskarżonych, które to wyjaśnienia na wiarę nie zasługują. Także dostrzegł sąd pierwszej instancji zmianę zeznań przezA. T.oraz wyjaśnieniaR. S. (1), w których zaprzecza aby napadu rabunkowego usiłował dokonać zD. K. (1)iD. R.. Swe stanowisko Sąd Okręgowy szczegółowo uzasadnił w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji odniósł się do tych okoliczności, które są podnoszone w apelacjach oskarżonychD. K. (1)iD. R.. Sąd Apelacyjny stwierdza, iż w sprawie nie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości, a tym samym brak podstaw do twierdzenia, iż sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął na korzyśćD. K. (1)nie dających się usunąć wątpliwości. Ocena zebranych dowodów jest zgodna zart. 7 k.p.k.Konsekwencją prawidłowej oceny dowodów są trafne ustalenia faktyczne. Obie apelacje nie przedstawiły okoliczności, które sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę przy ocenie dowodów. Nie przedstawiły też argumentów, które podważałyby trafność rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Podstawę ustaleń faktycznych w odniesieniu do oskarżonychD. K. (1)iD. R.stanowią wyjaśnienia współoskarżonejP. O., byłej konkubinyD. R.. Wyjaśniła ona/ k. 543/, że obaj oskarżeni to jestD. K. (1)iD. R.mówili jej o napadzie na jubilera. Mówili też, że był z nimiR. S. (1). Jak mówili o napadzie to mówili, że mieli ze sobą broń. Wskazała również, iżD. K. (1)jeździł siwąH. (...).P. O.jest konsekwentna w swych wyjaśnieniach co do istotnych faktów. Zaprzeczyła, aby pomawiałaD. K. (1)bo go nie lubi, jak twierdzi ten oskarżony. A przede wszystkim należy zważyć, że wyjaśnieniaP. O.mają potwierdzenie w innych dowodach. Oskarżona wyjaśniła, iżD. K. (1)jeździł siwąH. (...). Z wyjaśnieńR. S. (1), przytoczonych już wyżej, wynika że pod sklep jubilerski podjechaliH.. Także świadekT. Ł.wskazał, iż widział trzech uciekających mężczyzn, którzy następnie wsiedli do samochodu i odjechali. Była toH. (...), starego typu, mogła mieć nawet 20 lat. Miała początkowenumery rejestracyjne (...)lub(...)/ k. 615v./. Również konsekwentnie zeznałA. A./ k. 616/, że sprzedałA. T.srebrnąH. (...)onr rejestracyjnym (...). Było to 21 kwietnia 2012 r.A. T.przyznał, że kupiłH. (...)odA. A.za 900 zł. Zeznał również ,iż wW.na biedaszybach poznałM.i jego kolegę.M.chciał kupić samochód. Kupił odA. H. (2)za 900 zł bo za taką cenę on właśnie mógł kupić ten samochód uA. A..H.sprzedałM.. Na zdjęciu rozpoznałD. K. (1)jakoM./ 53- 56 w zw. z k. 641/. Sąd pierwszej instancji dostrzegł odmienność zeznań złożonych przezA. T.na rozprawie/ k. 640v.-641/. Trafna jest ocena tych zeznań dokonana przez Sąd Okręgowy. Brak racjonalnego wytłumaczenia zmiany zeznań przezA. T.. Wskazał on, iż zasugerowano mu takie zeznania. Jednocześnie podał, iż nie zawiadamiał prokuratora ani przełożonych policjantów, iż był zmuszany do składania zeznań. A przede wszystkim na krytyczną ocenę zmiana postawyA. T.zasługuje z tego powodu, że fakty podane przez niego w jego zeznaniach z postępowania przygotowawczego są zbieżne z faktami wynikającymi z innych dowodów, a wcześniej już wskazanych. Odwołać się należy również do fikcyjnej umowy kupna – sprzedaży/ k. 36/, która wskazuje nr rejH. (...)i rok produkcji samochodu oraz zeznania świadkaR. W./ k. 32 w zw. z k. 642/ wskazujące na okoliczności sporządzenia tej umowy. Dokonując oceny w zakresie sprawstwa i winyD. K. (1)iD. R.w odniesieniu do zarzucanego im czynu należy również zważyć na zbieżność dat dotyczących zakupu samochodu – 21.04.2012 r., daty czynu 30 .04. 2012 r. i daty ujawnienia spalonego samochodu – 01.05.2012 r., w którym ujawniono fragmenty tablicy rej. o nr(...)/ k. 36/. Wskazane dowody nakazują dać wiarę wyjaśnieniomP. O..
Dokonując oceny wyjaśnieńP. O.zważyć należy również, iż te wyjaśnienia są zgodne z wyjaśnieniamiŁ. U./ k. 544v./ i protokołem przeszukania/ k. 170/. Zabezpieczona broń okazała się bronią palną w rozumieniuustawy o broni i amunicji/ k. 312/.
W apelacji oskarżonegoD. K. (1)odwołano się do wyjaśnieńR. S. (1), który zaprzeczył aby rozboju miał dokonywać z oskarżonymiD. K. (1)iD. R./ k. 370 w zw. z k. 541/. Te wyjaśnienia nie wytrzymują krytyki w konfrontacji ze wskazanymi wyżej dowodami. Zważyć przy tym należy, iżR. S. (1)konsekwentnie ukrywał współsprawców/ k. 146-148, k. 157/ co wskazuje, iż w swych wyjaśnieniach nie jest szczery, nie jest przekonywujący. Przyznaje się do tego czemu zaprzeczyć nie może. Wiedział, iż na miejscu przestępstwa zgubił czapkę/ k. 10/. Ujawnione na czapce ślady poddano badaniom biologicznym. Badania potwierdziły, iż zabezpieczona czapka zawiera ślady biologiczne wskazujące, iż jest to czapka oskarżonegoR. S. (1)/ k. 396/.
Reasumując powyższe Sąd Apelacyjny stwierdza, iż sąd pierwszej instancji wyciągnął prawidłowe wnioski w zakresie odpowiedzialności karnejD. K. (1)iD. R.w odniesieniu do zarzucanego im czynu. Przypisany im czyn stanowi usiłowanie zbrodni rozboju z użyciem broni palnej. . Prawidłowo też ustalił Sąd Okręgowy, iżD. K. (1)działał w warunkach powrotu do przestępstwa/ k. 314-316/. Zapewne przez przeoczenie nie powołał sąd pierwszej instancji postanowień o zarządzeniu wykonania kar pozbawienia wolności/ k. 301 i k. 304/, których wykonanie w wyrokach warunkowo zawieszono, a które to skazania i okresy odbytych kar stanowią podstawę recydywy przyjętej w odniesieniu doD. K. (1). Stąd też w tym zakresie zaskarżony wyrok wymagał korekty zgodnie z wnioskiem zawartym w apelacji rzecznika oskarżenia publicznego, apelacji wywiedzionej na niekorzyść oskarżonegoD. K. (1).
Dokonując oceny kar wymierzonych oskarżonymD. K. (1)iD. R.Sąd Apelacyjny ocenia, iż obu oskarżonym wymierzono kary surowe ale jednocześnie i kary sprawiedliwe. Nie są to kary rażąco niewspółmierne, a tylko w przypadku takiej oceny sąd odwoławczy byłby uprawniony ingerować w wysokość orzeczonych kar. Zważyć należy, iż obaj oskarżeni usiłowali dokonać zbrodni rozboju z użyciem broni palnej, a więc zbrodni surowo zagrożonej sankcją ustawową.D. K. (1)(ur. (...)) orazD. R.(ur. (...)) to osoby bardzo młode, a mimo to już karane( k. 214 i k. 217). Aktualnie obaj odbywają kary pozbawienia wolności na podstawie tego samego wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu o sygn. akt III K 1053/11( k. 253 i k. 255) za rozboje( k. 295-298).D. K. (1)przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa( k. 314). Ta zbrodnia nie była przypadkowa. Została zaplanowana. Jej celem było zdobycie mienia dużej wartości. Wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego uczą, iż w sklepach jubilerskich jest właśnie takiej wartości towar. Czyn zakończył się w stadium usiłowania. Nie doszło do szkód materialnych, co nie znaczy, iż nie wyrządzono szkód psychicznych. Wskazuje na to postawaK. S.przed sądem/ k.545/. Wskazane okoliczności uzasadniają zaprezentowaną na wstępie ocenę co do wysokości kar wymierzonych oskarżonym. Zważyć przy tym również należy, iż brak po stronie obu oskarżonych jakichkolwiek okoliczności łagodzących, które stanowiłyby przeciwwagę dla ustalonych przez sąd pierwszej instancji okoliczności łagodzących.
Prokurator wywiódł apelację również na niekorzyść oskarżonejP. O..Apelacja jest zasadna. Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonąP. O.winną popełnienia przestępstw stypizowanych w art. 263§2k.k. i art. 239§1k.k. w warunkach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. Takich też ustaleń dokonał Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku/ k. 682/. Jednakże zapewne przez przeoczenie oraz nie dostrzegając błędu w akcie oskarżenia w zarzucie stawianymP. O., sąd pierwszej instancji w opisie czynu przypisanego tej oskarżonej nie ujął kompletu znamion należących do przestępstwa stypizowanego w art. 239§1k.k. Stąd też zaskarżony wyrok należało skorygować zgodnie z wnioskiem zawartym w apelacji prokuratora.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. Podstawę prawną wydanego wyroku stanowi art. 437§1k.p.k.
Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia treść§14pkt 5 i §2ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu/ Dz. U. Nr 163,poz.1348 ze
Sąd Apelacyjny zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. OskarżeniR. S. (1),D. K. (1)iD. R.przebywają w Zakładzie Karnym. Nie posiadają majątku oraz nie wykonują pracy zarobkowej. Ciąży na nich obowiązek alimentacyjny. Także oskarżonaP. O.nie osiąga dochodów, nie ma majątku, ciąży na niej obowiązek alimentacyjny, a sama pozostaje na utrzymaniu rodziców. Podstawę rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w tym zakresie stanowiart. 624§1k.p.k.,art. 634 k.p.k.,art. 636§1k.p.k. iart. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych/ Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm./.