Sygn.akt II AKa 385/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA Ewa Plawgo
Sędziowie: SA Anna Zdziarska (spr.)
SO (del.) Agnieszka Radojewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r.
sprawy przeciwkoA. K. (1),urodzonemu (...)wW., synowiJ.iI.z domuA.
oskarżonemu o czyn zart. 270 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt XVIII K 17/15

1
utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonegoA. K. (1);

2
zasądza od Skarbu Państwa 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT na rzecz adw.P. K.– Kancelaria Adwokacka wW.tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r., w sprawie XVIII K 17/15, Sąd Okręgowy w Warszawie w ramach zarzuconego czynu uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 29 listopada 2008 r. wW.podając się zaM. M.występującego w dokumentach jako osoba reprezentującąfirmę (...) Sp. z o.o.oraz posługując się oświadczeniem dotyczącym stanu cywilnego podrobił dokumenty w postaci dwóch umów leasingu operacyjnego(...)Nr(...)i(...)z(...) S.A.na zakup ciągnika siodłowegoV.
(...), rok produkcji(...)/(...)/(...)o wartości 123.220 zł. I naczepy powyżej 2T(...)
(...)rok produkcji(...)o wartości 135.420 zł. Podpisując się pod przedmiotowymi umowami jakoM. M.tj. czynu zart. 270 § 1 k.k.i na tej podstawie skazał go i wymierzył karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podst.art. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby. Orzekł o dowodach rzeczowych, kosztach postępowania i wynagrodzeniu z tytułu obrony pełnionej z urzędu.
Wyrok apelacją w części, w zakresie kary, na korzyść oskarżonego zaskarżył jego obrońca.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelację obrońcy oraz wnioski w niej zawarte uznać należało za niezasadną. Wymierzonej kary nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową.
Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte wart. 53 k.k.pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania, a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisieart. 438 pkt 4 k.p.k."rażąca niewspółmierność kary".
Zgodnie z art. 53 § 1k.k. istotnymi wyznacznikami tego czy dana kara jest sprawiedliwa jest to, czy była orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Ponadto winna uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z § 2 powyższego przepisu wynika, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Art. 115 § 2 k.k.określa elementy, które bierze się pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a zatem ich podniesienie mieści się w zarzucie „rażącej niewspółmierności kary”.
Sąd I instancji uwzględnił wszystkie przesłanki wymiaru kary i zasadnie doszedł do wniosku, że adekwatną do zawinienia karą jest kara 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 (trzech) lat tytułem próby. Fakty podniesione przez skarżącego, takie jak zwrot ciągnika i naczepy leasingodawcy nie mają związku z przestępstwem przeciwko dokumentom, za któreA. K.został skazany. Miały natomiast znaczenie dla oceny prawnokarnej czynu zakwalifikowanego pierwotnie przez oskarżyciela jako oszustwo. Z kolei dość lakoniczne uzasadnienie wyroku nie daje podstaw do postawienia zarzutu, że Sąd I instancji ze znamion czynu wyprowadził okoliczność obciążającą.
Wysokość wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym przyznano w oparciu o §2 ust. 3 i § 14 ust 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z póz. zmianami) oraz art. 29. ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r.Prawo o adwokaturze.
Na podst.art. 634 k.p.k.,art. 624 § 1 k. p. k.orzeczono o kosztach procesu.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny, w oparciuo dyspozycjęart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.