Sygn. akt II AKz 478/12

POSTANOWIENIE
Dnia 19 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący:  SSA Stanisław Kucharczyk (spr.)
Sędziowie:   SA Stanisław Stankiewicz
SA Andrzej Wiśniewski
Protokolant:  st. sekr. sądowy Anita Jagielska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego
po rozpoznaniu w sprawieT. F.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt III K 231/12
w przedmiocie wydania wyroku łącznego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a:

1
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

2
na podstawieart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. - Prawo o adwokaturze(Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.) w zw. z§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. K.kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemuT. F.z urzędu.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r., Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego.
W uzasadnieniu wskazał, iż w przypadku wyroków, którymi skazany zostałT. F.nie zachodzą podstawy do wymierzenia kary łącznej a w konsekwencji do wydania wyroku łącznego. Stąd też umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w oparciu o treśćart. 572 k.p.k.
Na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie zażalenie złożył obrońca skazanego. Skarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- obrazę przepisuart. 117 § 1 kpk, w zw. zart. 116 kpk, w zw. zart. 6 kpkpolegającą na niedoprowadzeniu skazanego na posiedzenie i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie,
- obrazę przepisuart. 3 kk, poprzez nieuwzględnienie zasad humanitaryzmu w określaniu wymiaru kar orzeczonych wobec skazanego i nieuwzględnienie w całości wniosku skazanego.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania w zaskarżonym zakresie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy skazanego okazało się niezasadne.
W pełni bowiem należy podzielić rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Szczecinie. W istocie bowiem wyroki, którymi został skazanyT. F.nie mogły zostać połączone wyrokiem łącznym albowiem pomiędzy przestępstwami nimi objętymi nie zachodził realny zbieg przestępstw (art. 85 k.k.i86 k.k.). W takiej sytuacji rozstrzygnięcie jak to zaskarżone było jedynym możliwym.
Niezależnie od trafności orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie zwrócić należy uwagę, na pewne uchybienia natury procesowej, których ten się dopuścił. Kluczowe jednak jest to, że nie mogły mieć one wpływu na treść skarżonego orzeczenia (art. 438 pkt 2 k.p.k.) i w konsekwencji nie wymusiły ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2012r.
Przede wszystkim w aktach brak jest zarządzenia o wyznaczeniu posiedzenia w sprawie. W sytuacji zaś gdy brak warunków do wydania wyroku łącznego zostanie stwierdzony jeszcze przed wyznaczeniem rozprawy, prezes sądu/ przewodniczący wydziału powinien w trybieart. 339 § 3(w zw. zart. 574) skierować sprawę na posiedzenie, którego przebieg zgodnie zart. 143 § 1 pkt 10wymaga sporządzenia protokołu (podobnie D. Kala,Postępowanie..., s. 203-204; SA w Katowicach II AKz 316/98, OSA 1999, z. 2, poz. 14). Zaraz na początku postępowania sąd powinien również wyznaczyć skazanemu obrońcę z urzędu, jeśli występują warunki do obrony obligatoryjnej. W kwestii udziału skazanego i jego obrońcy oraz prokuratora w posiedzeniu stosować zaś należy odpowiednio przepisart. 339 § 5 k.p.k.Te w sytuacji jak niniejsza nie nakładają na sąd obowiązku zawiadamiania ich o terminie posiedzenia, albowiem stosując odpowiednio - poprzezart. 574 k.p.k.art. 339 § 5 k.p.k.nie można takiego obowiązku wyinterpretować. Inaczej niż w sytuacji, gdyby sąd musiał procedować na rozprawie (art. 573 § 1 i 2 k.p.k.).
W świetle powyższego nie sposób jednak uznać, iż wyżej omówione uchybienia miały wpływ na treść orzeczenia, a i przecież skarżący takiego związku nie wykazał. Ponadto w świetle unormowań dotyczących udziału stron w posiedzeniu i braku obowiązku zawiadamiania stron jako bezzasadny jawi się zarzut skarżącego o obrazie przez Sąd I instancji przepisówart. 117§1 i 116 k.p.k., a przy tym iart. 6 k.p.k.a mianowicie naruszenia prawa skazanego do wypowiedzenia się w jego sprawie przed sądem merita i prawa do obrony.
Zauważyć też należy, że zarzut naruszeniaart. 3 k.k.poprzez nieuwzględnienie zasad humanitaryzmu jest całkowicie chybiony, żeby nie powiedzieć, że absurdalny albowiem w tym postępowaniu do wymierzenia kary łącznej w ogóle nie doszło. Nie było bowiem materialno prawnych podstaw do połączenia wydanych w stosunku doT. F.wyroków.
Mając na względzie powyższą argumentację Sąd Apelacyjny postanowił jak w sentencji. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej w punkcie 2.