Sygn. akt II AKa 386/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Robert Wróblewski

Sędziowie:

SSA Edward Stelmasik (spr.)
SSO del. do SA Robert Zdych

Protokolant:

Anna Czarniecka

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc - Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r.
sprawyK. Z. (1)
oskarżonego zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
R. M. (1)
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
K. W. (1)
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
T. C. (1)
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora, oskarżonegoK. W. (1)iR. M. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt III K 34/10

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoK. W. (1)w ten sposób, że uznaje go za winnego tego, że w dniu 29 października 2003 roku wO., działając wspólnie i w porozumieniu z co najmniej jedną inną osobą, w zamiarze kradzieży 100 gramów marihuany o wartości nie mniejszej niż 1750 złotych na szkodęA. A. (1), wziął udział w pozbawieniu wolności tego pokrzywdzonego, zabierając go przemocą i groźbą pozbawienia życia do samochodu i przetrzymując go w tym samochodzie wbrew woli pokrzywdzonego, a także biorąc udział w pobiciu tego pokrzywdzonego, zmusił go do wydania wyżej wymienionej ilości marihuany, ustalając jednocześnie, że w trakcie tego rozboju współdziałająca z nim osoba posługiwała się bronią palną, a nadto ustala, iż przypisanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie II K 655/96 za przestępstwo zart. 210 § 1 d.k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał od 4 kwietnia 1996 r. do 20 czerwca 1996 r. oraz od 24 listopada 1997 r. do 8 września 1999 r., tj. winnym czynu zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu przed nowelizacją tego przepisu w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt 3 k.k., wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

II
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychR. M. (1)iK. Z. (1)i sprawę co do tych oskarżonych przekazuje Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania,

III
zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoT. C. (1)utrzymuje w mocy,

IV
zwalnia oskarżonegoK. W. (1)od ponoszenia wydatków związanych z postępowaniem apelacyjnym i od opłaty za drugą instancję oraz obciąża Skarb Państwa kosztami procesu związanymi z wniesieniem apelacji na niekorzyść oskarżonegoT. C. (1),

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów:G. S.,T. Z.,I. G.,O. G.po 600 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu wszystkim oskarżonym, a nadto po 138 złotych VAT.

UZASADNIENIE
W sprawie 4 Ds. 573/03 prokurator Prokuratury Rejonowej w Opolu oskarżył łącznie 12 osób, w tym m.in.K. Z. (1),R. M. (1),K. W. (1)iT. C. (1), zarzucając im popełnienie szeregu rozmaitych przestępstw.
Co do w/w 4 oskarżonych zapadło już prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie zdecydowanej większości zarzucanych czynów. W następstwie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 9,06.2009 r. o sygnaturze III K 143/04, zostali skazani na kary łączne pozbawienia wolności w wymiarze:
-K. Z. (1)– 4 lat i 6 miesięcy,
-R. M. (1)– 7 lat,
-K. W. (1)– 4 lat,
-T. C. (1)– 2 lat i 10 miesięcy.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, rozpoznając apelację od w/w wyroku Sądu Okręgowego w Opolu, uchylił w dniu 29.12. 2009 r. zaskarżony wyrok co do jednego z czynów, zarzuconych tym oskarżonym, przekazując sprawę Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania, a mianowicie:
1. W odniesieniu doK. Z. (1),oskarżonego o to, że:

I
w dniu 29 października 2003 r. wO.kierował wcześniej zaplanowanym rozbojem na osobieA. A. (1)w ten sposób, że poleciłR. M. (2)iK. W. (1)pod pretekstem zakupu środków odurzających, wywieźć go w ustronne miejsce , gdzie kierując odbezpieczoną i naładowaną broń palną – obrzyn, poprzez uderzenie w twarz, oraz groźbą pozbawienia życia, doprowadzili do stanu bezbronnościA. A. (1), oraz zabrali mu w celu przywłaszczenia zegarekmarki C.wartości 600,- zł oraz telefon komórkowymarki S. (...)wartości 700,- zł, a następnie zmusili do wydania środków odurzających w postaci 100 gram marihuany wartości 2000,- zł, powodując u pokrzywdzonego obrażenia w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem z rana bocznej ściany nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała trwający dłużej niż siedem dni przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo kradzieży z włamaniem w warunkachart. 64 § 1 kk

to jest o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
2. w odniesieniu doR. M. (1),oskarżonego o to, że:

II
w dniu 29 października 2003 r. wO., działając na polecenieK. Z. (1), wspólnie i w porozumieniu zK. W. (1)pod pretekstem zakupu środków odurzających, wywiózł go w ustronne miejsce, gdzie kierując odbezpieczoną i naładowana broń palną – obrzyn, poprzez uderzenie w twarz, oraz groźbą pozbawienia życia, doprowadził do stanu bezbronnościA. A. (1), oraz zabrali mu w celu przywłaszczenia zegarekmarki C.wartości 600,- zł oraz telefon komórkowymarki S. (...)wartości 700,- zł, a następnie zmusili do wydania środków odurzających w postaci 100 gram marihuany wartości 2000,- zł, powodując u pokrzywdzonego obrażenia w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem z rana bocznej ściany nosa , które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała trwający dłużej niż siedem dni przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne

to jest o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
3. w odniesieniu doK. W. (1)oskarżonego o to, że:

III
w dniu 29 października 2003 r. wO., działając na polecenieK. Z. (1), wspólnie i w porozumieniu zR. M. (1)pod pretekstem zakupu środków odurzających, wywiózł go w ustronne miejsce, gdzie kierując odbezpieczoną i naładowaną broń palną – obrzyn, poprzez uderzenie w twarz, oraz groźbą pozbawienia życia , doprowadził do stanu bezbronnościA. A. (1), oraz zabrał mu w celu przywłaszczenia zegarekmarki C.wartości 600,- zł oraz telefon komórkowymarki S. (...)wartości 700,- zł, a następnie zmusił do wydania środków odurzających w postaci 100 gram marihuany wartości 2000,- zł, powodując u pokrzywdzonego obrażenia w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem z raną bocznej ściany nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała trwający dłużej niż siedem dni przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo wymuszenia rozbójniczego w warunkach określonych wart. 64 § 1 kk

to jest przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
4. w odniesieniu doT. C. (2)oskarżonego o to, że:
IV.w dniu 29 października 2003 r wO.działając w zamiarze abyK. Z. (1)mógł sprawować kierownictwo nad dokonywanym przezR. M. (1)iK. W. (1)przestępstwem rozboju na osobieA. A. (1), kierował samochodem, w którym znajdował sięK. Z. (1)w ten sposób, że mógł on obserwować dokonywany rozbój, w trakcie któregoA. A. (1)po uprzednim grożeniu bronią palną i uderzeniu kolbą tzw. Obrzyna w twarz skradziony został zegarekmarki C.wartości 600 zł oraz telefon komórkowymarki S. (...)wartości 700 zł, a następnie za pomocą groźby pozbawienia życiaA. A. (1)zmuszony został do wydania środków odurzających w postaci 100 gram marihuany wartości 2000 zł, przy czym wskutek uderzenia w twarzA. A. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem za raną bocznej ściany nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała trwający dłużej niż siedem dni przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo kradzieży rozbójniczej w warunkachart. 64 § 1 kk
to jest o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Opolu po ponownym rozpoznaniu sprawy w/w zakresie wyrokiem z dnia 24.06.2014 r.

1
uniewinnił oskarżonychK. Z. (1)iT. C. (1)od zarzucanych im czynów, stwierdzając, iż  Skarb Państwa ponosi koszty procesu z tą częścią sprawy związane,

2
oskarżonychR. M. (1)iK. W. (1)uznał za winnych tego, że dniu 29 października 2003r. wO.działając wspólnie i w porozumieniu używając broni palnej w postaci tzw. obrzyna pobili pokrzywdzonegoA. A. (1)powodując u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem z raną bocznej ściany nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej siedmiu dni, a następnie pozbawili go wolności przy czymK. W. (1)dopuścił się przypisanego czynu będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. akt II K 655/96 za przestępstwo zart. 210 § 1 d.k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 4 kwietnia 1996 r. do 20 czerwca 1996 r. oraz od 24 listopada 1997 r. do 8 września 1999 r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Kluczborku z dnia 18 września 2003 r. sygn. akt II K 361/03 za ciąg przestępstw zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.iart. 282 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.oraz za ciąg przestępstwart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.przy zast.art. 91 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.art. 286 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.na karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał m.in. w okresie od 16 grudnia 2002 r. do 18 września 2003 r. tj. występku zart. 159 k.k.,art. 189 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w stosunku doR. M. (1), a w stosunku doK. W. (1)zart. 159 k.k.,art. 189 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 159 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.R. M. (1)wymierzył karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 159 k.k.przy zast.art. 11 §  3 k.k.iart. 64 § 2 k.k.K. W. (1)wymierzył karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

3
zwolnił oskarżonychR. M. (1)iK. W. (1)od ponoszenia kosztów procesu, (sygn.akt III K 34/10).

Wyrok powyższy zaskarżył prokurator na niekorzyść wszystkich 4 oskarżonych oraz obrońcy oskarżonychK. W.iR. M..

a
Prokuratorzaskarżył powyższy wyrok, jak to już wyżej zasygnalizowano, na niekorzyść wszystkich 4 oskarżonych, zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie oskarżonychK. W. (1)iR. M. (1)za winnych popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia przestępstwa rozboju przy użyciu niebezpiecznego narzędzia na szkodęA. A. (1)z uwagi na to, że zeznania w/w pokrzywdzonego złożone w śledztwie nie są w pełni wiarygodne, podobnie jak po części wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego przez oskarżonegoK. W. (1)co doprowadziło do uznania, że oskarżonyR. M. (1)dopuścił się czynu zart. 159 kk,art. 189 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, aK. W. (1)dopuścił się czynu zart. 159 kk,art. 189 kkiart. 157 § 1 kk, w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk, podczas gdy analiza zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, a w szczególności bardzo obszerne wyjaśnienia oskarżonych – częściowoK. W. (1),T. C. (1), a przede wszystkim zeznania pokrzywdzonego świadkaA. A. (1)złożone w śledztwie, w powiązaniu z zeznaniami świadkówK. T.,S. S.iA. K.oraz poczynione na jego podstawie prawidłowe ustalenia prowadzą do wniosku wprost przeciwnego, że oskarżeni dopuścili się czynu zabronionego na osobieA. A. (1), w sposób opisany w akcie oskarżenia,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie oskarżonychK. Z. (1)iT. C. (1)za winnych popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia przestępstwa na szkodęA. A. (1)z uwago na brak dostatecznych dowodów winy, co doprowadziło do uniewinnienia tych oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu, podczas gdy analiza zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym szczególności zeznania pokrzywdzonegoA. A. (1)złożone w toku postępowania przygotowawczego, wyjaśnienia oskarżonegoK. W. (1)złożone w toku śledztwa oraz zabezpieczone materiały niejawne i poczynione na jego podstawie ustalenia we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku wprost przeciwnego, że oskarżeni ci dopuścili się czynu zabronionego na osobieA. A. (1)w sposób opisany w akcie oskarżenia,

3
obrazę przepisów prawa procesowego w postaciart. 167 kpkiart. 410 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na zaniechaniu przeprowadzenia na rozprawie dowodu z odtworzenia rozmów telefonicznych uzyskanych z podsłuchu operacyjnego w tej sprawie, a dotyczących zdarzenia z dnia 29 października 2003 roku na szkodęA. A. (1),

4
obrazę przepisów prawa procesowego w postaciart. 442 § 3 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na nie wykonaniu przez Sąd I instancji wskazania Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu zawartego w wyroku z dnia 29 grudnia 2009 roku sygn. akt II A Ka 303/09 przez nieprzeprowadzenie na rozprawie dowodu z odtworzenia materiałów niejawnych zabezpieczonych w tej sprawie, a dotyczących zdarzenia z dnia 29 października 2003 roku na szkodęA. A. (1)z udziałem oskarżonychK. Z. (1),T. C. (1),K. W. (1)iR. M. (1)co było wiążące dla sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

Wniósł w konsekwencji o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania.

b
Obrońcaosk.K. W. (1)zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I
rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie kary w wysokości 2 lat i 4 miesięcy bezwzględnej kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia podczas gdy sposób popełnienia czynu świadczy jednoznacznie, że udział oskarżonego w inkryminowanym zdarzeniu był marginalny, uderzyłA. A. (1)z otwartej dłoni, nigdy nie zamierzał kogokolwiek skrzywdzić, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, złożył obszerne wyjaśnienia pozwalające na ustalenie stanu faktycznego, skutkiem czego Sąd winien zważyć, że oskarżony zasługuje na danie mu szansy i zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszania kary, wobec czego Sąd naruszył następujące przepisy dyrektywy wymiaru kary:

-art. 53 § 1 k.k.poprzez nieprawidłowe wyważenie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa polegające na braku uwzględnienia prawidłowo ustalonej okoliczności, że oskarżony jest osobą o ukształtowanej postawie życiowej, od początku przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, składając obszerne wyjaśnienia pozwalające na ustalenie stanu faktycznego oraz przypisanie winy i sprawstwa pozostałym współoskarżony, a orzeczona kara z warunkowym zwieszeniem może pomóc w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa co do współpracy z wymiarem sprawiedliwości,
-art. 53 § 2 kkpoprzez pominięcie przez Sąd przy wymierzaniu kary właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania się po jego popełnieniu podczas gdy sytuacja życiowa i materialna oskarżonego jest niezwykle trudna, oskarżony od początku przyznawał się do zarzuconego mu czynu,
-art. 58 § 1 kkpoprzez uznanie przez Sąd, że tylko kara bezwzględna pozbawienia wolności może spełnić cele kary podczas gdy w stosunku do oskarżonego można wysnuć pozytywną prognozę kryminologiczną z uwagi na niewielką społeczną szkodliwość czynu, faktu, że nigdy nie zamierzał on nikogo skrzywdzić.
Wniósł on równocześnie o:

1
zmianę tego wyroku przez wymierzenieosk. K. W.kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,

2
ewentualnie – uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania;

c
Obrońcaosk.R. M. (1)zarzucił wyżej cytowanemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.w związku z niewłaściwą oceną materiału dowodowego sprawy i ukształtowanie przekonania Sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów, ocenianych dowolnie, a nie swobodnie z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającego na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 159 k.k.co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony używał broni palnej typu obrzyn uderzając jej drewnianą kolbą pokrzywdzonego w okolice nosa, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań pokrzywdzonego wynika, iż oskarżony taką broń przy sobie jedynie posiadał, jednakże w żaden sposób jej nie używał, a także iż uderzył pokrzywdzonego w twarz łokciem;

2
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.i410 k.p.k.w związku z niewłaściwą oceną materiału dowodowego sprawy i ukształtowanie przekonania Sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów ocenianych dowolnie, a nie swobodnie z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającego na przyjęciu przez sąd I instancji, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 157 k.k.co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony pobił pokrzywdzonego powodując u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem z raną bocznej ściany nosa, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej siedmiu dni, podczas gdy pokrzywdzony doznał jedynie obrażeń okolic oka w postaci jego zasinienia;

3
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tjart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.w związku z niewłaściwą oceną materiału dowodowego sprawy i ukształtowanie przekonania Sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów, ocenianych dowolnie, a nie swobodnie z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającego na przyjęciu, przez sąd I instancji, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 189 § 1 k.k.co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony pozbawił pokrzywdzonego wolności, podczas gdy pokrzywdzony mógł swobodnie opuścić samochód;

4
art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie przez sąd I instancji niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego tj. zeznań świadkówA. K.,K. T., którzy będąc bezpośrednimi znajomymi pokrzywdzonego, nie znającymi oskarżonegoR. M. (1), nie wskazali, aby pokrzywdzony odniósł obrażenia ciała w postaci złamania nosa, czy też ab y pokrzywdzony wspominał, iż oskarżony groził użyciem broni palnej, pomimo, iż widzieli się z pokrzywdzonym bezpośrednio po zdarzeniu;

5
art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygniecie przez Sąd I instancji niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, tj. wyników badania przeprowadzonego w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Głównej Policji, które to badanie nie potwierdziło, aby na kolbie broni palnej typu obrzyn znajdowało się DNA pokrzywdzonego.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty wniósł ten apelujący o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieosk. R. M.zarówno od zarzucanego jak i przypisanego przestępstwa,

2
a alternatywnie – uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Na wstępie sygnalizuje się, że poszczególne apelacje oceniono w sposób następujący:
1. Apelację prokuratora uwzględniono częściowo
a) mianowicie – podzielono krytyczne uwagi tego skazanego, które zostały skierowane przeciwko ustaleniom Sądu Okręgowego odnośnie winy oskarżonych:K. Z. (1),K. W. (1)iR. M. (1). Przede wszystkim uznano, że bezpodstawnie zapadł w tej spawie wyrok uniewinniający co doosk. K. Z.. Ponadto zgodzono się ze stanowiskiem prokuratora, iż oskarżeniK. W.iR. M.swym przestępczym zachowaniem wypełnili znamiona kwalifikowanego rozboju,
b) nie podzielono natomiast stanowiska zawartego w tej apelacji, jakoby bezzasadnie uniewinniono osk.T. C. (1), a także nie zgodzono się z zarzutami procesowymi skierowanymi przeciwko odrzuceniu przez Sąd Okręgowy dowodu z podsłuchów telefonicznych.
2. Jak to wynika już w sposób pośredni z powyższego fragmentu uzasadnienia, za niezasadną i to w stopniu niemalże oczywistym uznano apelację obrońcy osk.R. M. (1). Co więcej – uznał Sąd Apelacyjny, iż sprawca ten nie ograniczył się do takich zachowań jakich przypisano mu w zaskarżonym wyroku, lecz zachowaniem swym wyczerpał nadto znamiona zbrodni kwalifikowanego rozboju.
3. Podzielono natomiast krytyczne uwagi skierowane przez obrońcęosk. K. W.przeciwko karze wymienionej temu sprawcy. Mianowicie uznano, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił w należytym stopniu postawy, jaką prezentował konsekwentnieosk. K. W.przez cały tok niniejszego procesu. Przyznaniem się do winy a także opisaniem roli, jaką odegrali inni oskarżeni przy realizacji przedmiotowego przestępstwa, naraził się on na rozmaite formy napaści słownych, kierowanych wobec niego nie tylko przez pozostałych oskarżonych, lecz nawet przez pokrzywdzonegoA. A. (1). Łamiąc umowę milczenia, obowiązującą w strukturach zorganizowanej przestępczości, umożliwił on dokonanie właściwych ustaleń odnośnie przebiegu przestępstwa, popełnionego 29 października 2003 r. Uzasadnia to zastosowanie wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianej wart. 60 § 2 k.k.mimo dokonania w instancji odwoławczej niekorzystnych ustaleń co do rodzaju popełnionego przestępstwa.
Na uzasadnienie stanowiska wyżej przedstawionego przedstawia Sąd Apelacyjny następujące argumenty.

I
Ocena apelacji obrońcy osk.R. M. (1), a także ocena zarzutów prokuratora, skierowanych przeciwko ustaleniom co do winyosk. R. M..

1. Jak to już wcześniej zasygnalizowano, apelację obrońcyosk. R. M.uznano za niezasadną w stopniu niemalże oczywistym. Przecież wniosek o uniewinnienie tego oskarżonego, czy to od czynu zarzuconego w akcie oskarżenia, czy też od przypisanego w zaskarżonym wyroku, pozostaje w oczywistej opozycji nie tylko do zeznań pokrzywdzonegoA. A.i wyjaśnieńK. W., lecz nawet do treści wyjaśnień tego sprawcy. Przecież to on przyznaje, że krytycznego dnia miał uczestniczyć w zakupie większej ilości marihuany i w ostatecznym wyniku miał nabyć ok. 100 g tego narkotyku. W takiej sytuacji, gdyby nawet nie dopuścił się on żadnych form przemocy wobecA. A., jego odpowiedzialność za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii byłaby oczywista. Bez znaczenia w tym względzie byłby fakt braku powołania w kwalifikacji prawnej zarzutu aktu oskarżenia w/w przepisu, skoro przedmiotem aktu oskarżenia jest zawsze konkretny czyn zarzucony przez oskarżyciela, nie zaś jego ocena prawna. To zaś, że zarzucono oskarżonym in concreto także udział w obrocie 100 g marihuany w sposób oczywisty wynika z treści przedmiotowego zarzutu, cyt. „a następnie zmusili do wydania środków odurzających w postaci 100 gram marihuany”.Przypomnieć należy, że z przestępstwem obrotu środkami narkotycznymi będziemy mieli do czynienia nie tylko wówczas, gdy do obrotu takiego dojdzie w sposób dobrowolny, lecz także wówczas, gdy obrót ten dokonany zostanie z zastosowaniem przemocy.
2. W samej zaś rzeczy zauważyć należy, iż sam oskarżony w swych wyjaśnieniach przyznaje się i to w trakcie przesłuchań w Sądzie do stosowania rozmaitych form przemocy wobec pokrzywdzonegoA. A.( dotkliwe uderzenie w twarz skutkujące złamaniem nosa, pozbawienie wolności, polegające na wciągnięciu siłą do samochodu i przetrzymywaniu w tym pojeździe grożenie pozbawieniem życia w następstwie oddania strzału z posiadanej broni palnej). Jego tłumaczenia jakoby podjęte działania wynikały z zachowania pokrzywdzonegoA. A.brzmią niewiarygodnie, gdyż pozostały w sprzeczności z zeznaniami tego pokrzywdzonego, jak i wyjaśnieniomosk. K. W..
3. Kiedy więc zważy się, iż powodowany wcześniejszymi aktami przemocy stosowanymi przez oskarżonych oraz obawami pozbawienia życia, pokrzywdzony „organizuje” dostawę dla oskarżonych pakunku, zawierającego 100 g marihuany, to fakt popełnienia przez obu oskarżonych to jest zarównoR. M.jak iK. W.zbrodni rozboju jest oczywisty. Niedostrzeżenie tej okoliczności przez Sąd Okręgowy jest trudne do zrozumienia, zwłaszcza gdy zważy się, iż Sąd ten dokonał w zasadzie prawidłowych ustaleń faktycznych.
a) I tak – Sąd Apelacyjny akceptuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do braku dowodów świadczących o zasadności stanowiska zaprezentowanego w akcie oskarżenia, iż zamiarem oskarżonychR. M.iK. W.było od samego początku obrabowanieA. A.z narkotyków. W zasadzie ze zgodnych w tym względzie zeznań tego pokrzywdzonego oraz wyjaśnieńK. W.wynika, iż oskarżeni zamierzali zapłacić pokrzywdzonemu za dostarczoną marihuanę. Otwartą w tym względzie kwestią jest jedynie to czy w porozumieniu dotyczącym zakupu tych narkotyków brali udział dwaj pozostali oskarżeni a mianowicieT. C.iK. Z.. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego są podstawy do przyjęcia, iżK. Z.był jednym z uczestników tego porozumienia, natomiast co doT. C.to brak wystarczających dowodów świadczących o takim współudziale. Szerzej na ten temat w dalszych fragmentach uzasadnienia, gdy oceniona zostanie apelacja prokuratora skierowana przeciwko rozstrzygnięciom dotyczącym tych dwóch oskarżonych.
b) Sąd Apelacyjny podziela także ustalenia zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że oskarżeniR. M.iK. W.mieli podstawy do podejrzeń, iżA. A.planuje oszukanie ich. Mianowicie zamierzał wziąć od nich uzgodnioną kwotę zapłaty za narkotyki i uchylić się od przekazania marihuany. Zważyć należy, iż w środowisku osób, zajmujących się dystrybucją narkotyków, tego rodzaju oszustwa zdarzały się niejednokrotnie. Przyznaje się do nich m. in. pokrzywdzonyA. A.a także zeznawał o tymK. Ł.(k. 826 – 828). Kiedy więc zważy się, że pokrzywdzony nie był w stanie logicznie wytłumaczyć powodów dla których nie wywiązuje się z umowy, to mieli oskarżeni podstawy do przypuszczeń, iż chce on ich oszukać.
c) Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika równocześnie, że obaj oskarżeni tj.R. M.iK. W.postanowili siłą zmusić tego pokrzywdzonego do przekazania im marihuany, przy czym nie mieli zamiaru za tę marihuanę zapłacić. Otwartą jest jedynie kwestią, czy w porozumieniu z nimi byłosk. K. Z.. Na ten temat wypowie się Sąd Apelacyjny w dalszych fragmentach uzasadnienia, gdy ocenione zostaną zarzuty prokuratora, skierowane przeciwko uniewinnieniuK. Z..
d) Zaakceptowano także ustalenia Sądu Okręgowego, żeA. A. (1), aby uniknąć dalszego bicia a także w obawie przed pozbawieniem go życia, spowodował, że osoby będące w nim w kontakcie telefonicznym, dostarczyły pakunek zawierający 100 g marihuany. Wprawdzieosk. R. M.sugeruje, jakoby za marihuanę tę wcześniej zaliczkowo zapłacił 500 zł. (k. 2995 i n. T. XV), ale Sąd Okręgowy zasadnie sugestiom tym nie dał wiary. Nie mają one bowiem wsparcia ani w zeznaniachA. A.ani wyjaśnieniachK. W..
4. Przy tak ustalonym stanie faktycznym fakt nieprzyjęcia przez Sąd Okręgowy, żeosk. R. M.a także iK. W.swym przestępnym zachowaniem wyczerpali także znamiona kwalifikowanego rozboju jest trudny do zrozumienia. Zważyć przecież należy, że dla oceny prawnej tego czynu bez większego znaczenia byłaby nawet okoliczność, iż pokrzywdzony miał rzekomo „oszukać” sprawców, dostarczając im nie marihuanę, lecz inną rzecz, nie będącą narkotykiem. Gdyby bowiem nawet tak w istocie było, wówczas oskarżeni, a więc iR. M., odpowiadaliby za usiłowanie popełnienia zbrodni kwalifikowanego rozboju tj. na podstawieart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkz uwagi na brak przedmiotu, nadającego się do popełnienia kradzieży będącej celem tego rozboju. Kwalifikowany charakter tego rozboju w rozumieniuart. 280 § 2 kkjest oczywisty, gdy zważy się na fakt posługiwania przez sprawców bronią palną (patrz: ekspertyza k. 278 – 280 T.II).
5. W tym miejscu stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny nie przesądza w sposób definitywny kwestii oceny prawnej tej zbrodni a więc, czy była popełniona w formie dokonania, czy też usiłowania (o czym wyżej). Wydaje się jednak mało prawdopodobne, abyA. A. (1)„oszukał” oskarżonych, organizując dostarczenie im pakunku nie zawierającego marihuany. Wyrażone w tym względzie stanowisko Sądu Apelacyjnego ma oparcie w kompleksowej analizie wyjaśnień oskarżonychR. M.iK. W.oraz zeznańA. A..
a) Szczególnie znamienna w tym względzie jest postawa właśnieosk. R. M.. W trakcie śledztwa odmawiał on składania wyjaśnień (k. 415 T.III), Wyjaśniał natomiast w trakcie obu postępowań sądowych. Zarówno w trakcie pierwszego postępowania sądowego (T. XV k. 2995 – 2999), jak i przy ponownym rozpoznaniu sprawy (T. XXXVI k. 7124), nigdy nie sugerował on, aby dostarczony przezA. A.pakunek nie zawierał marihuany, lecz inną rzecz nie będącą narkotykiem. Jest znamiennym, że wersji o rzekomym oszustwie, sugerowanej przezA. A., nie potwierdzał on nawet w trakcie tego drugiego postępowania sądowego, po tym jak wcześniej wersję taką zaczął sugerować wymieniony pokrzywdzony.
b) Ustalenia Sądu Okręgowego, o rzekomym dostarczeniu przez pokrzywdzonego jakichś nieustalonych rzeczy nie zaś marihuany, pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniamiK. W.. Oskarżony ten wprawdzie nie był obecny w chwili dostarczania przedmiotowego pakunku, gdyż wcześniej opuścił samochód, ale o tym, że w pakunku tym była marihuana, dowiedział się na drugi dzień z relacji osk.K. Z. (1). Wyjaśniał tak konsekwentnie w śledztwie (T. III k. 515 – 517, T.V k. 935 – 938) a także i w trakcie rozprawy przed sądem (k. 3025 – 3028 i 3085 – 3088 T. XVI). Zważyć przy tym należy, żeosk. K. Z.od wielu lat zajmował się dystrybucją narkotyków. Gdyby wobec tego dostarczony mu pakunek nie zawierał marihuany, lecz jakąś inną substancję, wówczas powiedziałby o tym oskarżonemuK. W.. Tymczasem oskarżony ten, pokazując mu otrzymany dnia poprzedniego pakunek, chciał nawet poczęstować go tą marihuaną. Co więcej był na tyle zadowolony z wyników dnia poprzedniego, że nie miał pretensji doK. W., że ten nie towarzyszyłR. M.do samego końca przestępnego napadu, dokonanego naA. A.(patrz: k. 937 T.V).
c) Nie sposób uznać, aby podstawą ustaleń o rzekomym „oszustwie”A. A.miały być jego zeznania. To prawda, że w trakcie ostatniego przesłuchania w Sądzie zeznał, że dostarczony oskarżonemuR. M.pakunek nie zawierał marihuany (k. 7193, T.XXXVI). Sąd Okręgowy bezkrytycznie oparł się na tych zeznaniach, chociaż pozostają one w sprzeczności z zeznaniami, jakie składał ten pokrzywdzony w śledztwie oraz w tracie wcześniejszych rozpraw. Nie są przy tym w pełni prawdziwe twierdzenia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby już w trakcie pierwszego postępowania sądowego sygnalizował pokrzywdzony„iż przekazanaR. M.paczka była nie prawidłowa, fałszywa co jednoznacznie podkreślił w trakcie drugiego postępowania, wskazując, że nie zawierała ona narkotyków” (cytat ze strony 15 pisemnego uzasadnienia k. 7275). Zważyć przecież należy, żeA. A.podczas poprzedniego postępowania sądowego przesłuchiwany był 3 razy a mianowicie w dniu 17.02.2006 r. (k. 3575 – 3501 T. XVIII), następnie 2 marca 2006 r. (k. 3637 – 3649 T. XIX) i trzeci raz 11 maja 2006 r. (k. 3855 – 3857 T. XX). W trakcie tego pierwszego przesłuchania, gdy składał on zeznania w sposób spontaniczny, to jednoznacznie stwierdził, że przekazanyR. M.pakunek zawierał marihuanę, nigdzie nie sugerując, jakoby miał oszukać w tym względzie oskarżonych. Jest przy tym znamiennym, że przesłuchanie to trwało wiele godzin tj. od 9,oo do 14,45 (k. 3575 – 3595 T.XVIII). Nawet w trakcie kolejnego przesłuchania przed sądem tj.w dniu 2 marca 2006 r. także początkowo nic na temat dostarczania rzekomo „fałszywego” pakunku nie wyjaśniał. Dopiero po odczytaniu kolejnych fragmentów zeznań zaczął wprowadzać do swych zeznań pewne sugestie, że w pakunku tym, który przyniósł kolega świadka Sł.S.„niekoniecznie musiały być narkotyki”. Równocześnie odmówił odpowiedzi na pytanie co w tym pakunku się znajdowało (k. 3647 T. XIX). Zważyć jednak należy, że do zeznańA. A.składanych przed sądem podchodzić z daleko idącym krytycyzmem. Z jego zeznań wynika bowiem, że jest on silnie umiejscowiony w przestępczym środowisku, zajmującym się dystrybucją narkotyków.
Co więcej – zeznaniami swymi próbuje bronić zwłaszcza takich oskarżonych jakR. M.iK. Z., którzy ściśle stosują się do reguł obowiązujących w środowisku przestępczym i nie przyznają się do winy. Równocześnie zauważono, że w miarę upływu czasu zeznaniami swymi starał się w sposób szczególny obciążaćK. W., współpracującego z organami ścigania i sądem. Wydaje się Sądowi Apelacyjnemu, że zamierza on w ten sposób wzmocnić swą pozycję w strukturach przestępczychO.. Okoliczności tej nie dostrzegał Sąd Okręgowy, stąd bezkrytyczny stosunek do wersji tego pokrzywdzonego o rzekomym oszukaniuosk. R. M.. W tym zakresie Sąd ten zapewne nie dostrzegł fragmentu jego zeznań ze śledztwa, gdy stwierdził on, że oskarżeniR. M.iK. W.od wielu lat zajmowali się procederem dystrybucji narkotyków, stąd też cyt. „potrafili odróżnić towar pochodzący z różnych źródeł po kolorze, zapachu twardości”(cytat z zeznańA. A.952). Jest, więc nieprawdopodobnym, aby krytycznego dnia zdecydował się on na oszukanieR. M., zwłaszcza mając w pamięci wcześniej stosowane wobec niego akty przemocy, w tym i realną do zrealizowania groźbę pozbawienia życia.
W tej sytuacji kolejny raz powtarza Sąd Apelacyjny stanowisko, że nie przesądza się kwestii rodzaju towaru dostarczonego przezA. A.w dniu 29.10.2006 r. oskarżonemuR. M., lecz wersja o rzekomym oszukaniu tego oskarżonego wydaje się wysoce wątpliwa. W samej zaś rzeczy, gdyby nawet tak było, to fakt ten w niewielkim stopniu wpływa na ocenę prawną czynu oskarżonych. Już wcześniej, bowiem wskazano, że w wypadku takiego „oszustwa” mielibyśmy do czynienia z rozbojem w stadium usiłowania.
6. Skoro więc zważy się, iż Sąd Okręgowy okoliczności powyższej nie dostrzegł, zaskarżony wyrok co doosk. R. M.należało uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż Sąd Apelacyjny nie był uprawniony do skorygowania tego wyroku z uwagi na zakaz określony wart. 454 § 2 kpk. Takich przeszkód nie było natomiast odnośnie skorygowania wyroku co doosk. K. W.. Wprawdzie i co do tego oskarżonego przyjęto, że brał on udział w kwalifikowanym rozboju, lecz jego postawa w procesie uzasadniała szczególne potraktowanie i wymierzenie kary nawet wyraźnie łagodniejszej od tej, jaką orzekł Sąd Okręgowy. Szerzej na ten temat w następnym fragmencie uzasadnienia. W końcowym fragmencie niniejszego uzasadnienia przedstawione zostaną natomiast zalecenia co do sposobu ponownego rozpoznania sprawy przeciwkoR. M., a także i co doosk. K. Z..
7. W związku z powyższym stanowiskiem, oczywiście bezprzedmiotowe stają się rozważania nad argumentami, przedstawionymi w apelacji obrońcyosk. R. M., a zwłaszcza, co do wniosku o uniewinnienie tego oskarżonego. Oczywiście stwierdzenie powyższe nie oznacza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie ujawnią się okoliczności, uzasadniające wydanie wyroku uniewinniającegoR. M.od zarzuconego czynu. W chwili obecnej Sąd Apelacyjny okoliczności takich jednak nie dostrzega.
II.Ocena zasadności apelacji prokuratora, skierowanej przeciwko ustaleniom co do rodzaju winy osk.K. W. (1)a także rozważenia co do zasadności apelacji obrońcy tego oskarżonego, skierowanej przeciwko karze wymierzonej temu sprawcy.
Już wcześniej zasygnalizowano, że obie te apelacje uznano za zasadne. Mianowicie:

a
podzielono pogląd prokuratora, żeosk. K. W.swoim przestępnym zachowaniem wyczerpał nie tylko znamiona części występków, powołanych w zaskarżonym, wyroku, lecz nadto znamiona kwalifikowanej zbrodni zart. 280 § 2 kk,

b
równocześnie – zgodzono się ze stanowiskiem obrońcy, że kara wymierzona temu oskarżonemu razi surowością i to nawet w sytuacji dokonania w instancji odwoławczej niekorzystnych ustaleń co do charakteru, winy tego sprawcy. W tym miejscu równocześnie zasygnalizować należy, iż Sąd Apelacyjny nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, jakoby przypisanego przestępstwa dopuścił sięK. W.jako multirecydywista w rozumieniuart. 64 § 2 kk. Przyjęto bowiem, że są podstawy do przyjęcia jego odpowiedzialności w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 64 § 1 kk.

Na uzasadnienie swego stanowiska co do oceny obu apelacji przedstawia sąd następujące argumenty:
Ad a) Już wcześniej zasygnalizowano, że nie została zaakceptowana ocena prawna także czynu przypisanegoosk. K. W.i to nie tylko z powodu pominięcia w podstawie prawnej skazania przepisuart. 280 § 2 kk, chociaż nawet w świetle dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń, kwalifikacja taka była oczywista. Niezależnie od tego Sąd Apelacyjny zgłasza nadto zastrzeżenia co do oceny prawnej zachowaniaK. W.polegającego na udziale w pobiciu pokrzywdzonego. W tym zakresie uznano za bezpodstawne zakwalifikowanie zachowania tego oskarżonego jako udział w kwalifikowanym pobiciu w rozumieniuart. 159 kknie zaś jako podstawowa postać tego przestępstwa w rozumieniuart. 158 § 1 kk. Ponadto Sąd Apelacyjny zakwestionował fakt powołania w podstawie prawnej skazania co doK. W.także przepisuart. 157 § 1 kk.
1) Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie sposób zorientować się przyczyn, dla których uznano, że przejawy udziałuosk. K. W.w pobiciu pokrzywdzonegoA. A.upoważniają do zakwalifikowania tego przestępstwa, jako wyczerpującego znamionaart. 159 kk. Zważyć przecież należy, że na podstawie tego przepisu odpowiada jedynie ten uczestnik bójki lub pobicia, który „używa broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu”.
W niniejszym zdarzeniu natomiast jest poza sporem, że w żadnej fazie pobiciaK. W.nie używał przedmiotu, o którym wyżej mowa. Broni palnej używał jedynieK. M.. Przypomnieć wobec tego należy, że przepisart. 159 kkjest inaczej sformułowany niżart. 280 § 2 kk. Na podstawie kwalifikowanej postaci rozboju odpowiada bowiem nie tylko ten sprawca, który posługuje się przedmiotem wskazanym w tym przepisie, lecz nadto osoba, która popełnia takie przestępstwo „wspólniez inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem”.Dla przypisania kwalifikowanego udziału w pobiciu w rozumieniuart. 159 kkniezbędnym jest, więc ustalenie, że określony sprawcaużyłprzedmiotu, o którym mowa, w tym przepisie i nie jest wystarczającym współdziałanie z osobą która przedmiotu takiego używa.
2) Niezasadnie także uznał Sąd Okręgowy, że zachowaniem swym wyczerpałK. W.znamiona występku zart. 157 § 1 kk. Przecież jest poza sporem, że obrażenia ciałaA. A.uzasadniające powyższą kwalifikację spowodowałK. M..
3) Trafnie natomiast uznał Sąd Okręgowy, że zachowaniem swym wyczerpał ten oskarżony znamiona przestępstwa pozbawienia wolności w rozumieniuart. 189 § 1 kk. Argumenty przedstawione w tym względzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były na tyle pełne i przekonujące, że nie ma potrzeby uzupełniania ich w niniejszych motywach.
4) Równocześnie uznano, że są podstawy do uzupełnienia podstawy prawnej skazania przestępstwa przypisanegoK. W.o przepis art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu przed jego nowelizacją. Uzupełnienie takie dokonano w oparciu oart. 455 kpk. Stosowne argumenty uzasadniające uznanie, że obaj sprawcy tj.K. M.iK. W., zmuszającA. A.do wydania im 100 g marihuany o wartości funkcjonującej w nielegalnym handlu narkotykami, przedstawiono w poprzednim fragmencie uzasadnienia, gdy oceniano apelację Prokuratora, skierowaną przeciwko rozstrzygnięciu dotyczącemuosk. K. M..
5) Także nie widzi Sąd Apelacyjny powodów, obligujących do przedstawienia tych samych argumentów, jakie podano dla akceptacji stanowiska prokuratora, iż oskarżonyK. W.zachowaniem swym wyczerpał znamiona udziału w kwalifikowanym rozboju, dokonanym naA. A.. Stosowne argumenty w tym zakresie przedstawiono w poprzednim fragmencie uzasadnienia, gdy oceniano apelację prokuratora, skierowaną przeciwko rozstrzygnięciu odnoszącemu się doK. M..
6) Jest także niespornym, że przypisanego przestępstwa, wyczerpującego znamionaart. 280 § 2 kk,art. 158 § 1 kk,art. 189 § 1 kkoraz art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 kkdopuścił się ten sprawca w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że:
a) po pierwsze – nie podzielono poglądu, jakoby przypisanego przestępstwa, polegającego na udziale w pobiciu i spowodowaniu uszkodzenia ciała a także na dokonaniu rozboju dopuścił sięK. W.jako mulitrecydywista w rozumieniuart. 64 § 2 kk. Zauważono bowiem, że Sąd Okręgowy bezkrytycznie, w ślad za aktem oskarżenia, powołał się w tym względzie na skazanie tego oskarżonego w sprawie II K 361/03 Sądu Rejonowego w Kluczborku. To prawda, że w powyższej sprawie wymieniony sprawca został skazany wyrokiem z dnia 18.09.2003 r. za czyn zart. 282 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkoraz za ciąg przestępstw zart. 286 § 1 kkw zw.zart. 64 § 1 kkw zw.zart. 91 § 1 kkodpowiednio na kary 2 lat oraz 1 roku pozbawienia wolności i na karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym na poczet tej kary łącznej zaliczono okres tymczasowego aresztowania tego oskarżonego od 16 grudnia 2002 r. do 18 września 2003 r. Sąd Pierwszej Instancji nie dostrzegł jednak, że w chwili dokonywania rozboju, będącego przedmiotem niniejszej, cytowany wyrok Sądu Rejonowego w Kluczborku nie był prawomocny. Jego uprawomocnienie nastąpiło dopiero 24.02.2004 r. (patrz: zapis z zapytanie KRS k. 7292 XXXVII oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 24.02. 2004 r,. rozpoznającego apelację oskarżonego - sprawa VII Ka 1188/03 k. 1739 - 1741 Tom IX). W tej sytuacji istnieją podstawy do przyjęcia, że przypisanego przestępstwa dopuścił sięK. W.w warunkach podstawowego powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 kk.
b) po drugie – kwestia odpowiedzialności tego oskarżonego w warunkach powrotności do przestępstwa o jakiem mowa wart. 64 § 1 kkjest oczywista, gdy chodzi o te przejawy jego zachowania, które wyczerpały znamionaart. 280 § 2 kk,art. 158 § 1 kk.
Zauważyć jednak należy, iż Sąd Apelacyjny uznał, że te same warunki odnoszą się do tych przejawów zachowaniaK. W., które wyczerpały znamiona występków zart. 189 § 1 kki art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Zważyć bowiem należy, że zarówno pozbawienie wolności tego oskarżonego jak i zmuszanie go do udziału w obrocie marihuaną odbyło się z zastosowaniem wobec niego przemocy i groźby zastosowania przemocy. Sąd Apelacyjny odwołuje się w tym względzie do przepisuart. 115 § 3 kk, definiującego podobieństwo przestępstw. Jest przy tym niespornym, że w sprawie II K 655/96 Sądu Rejonowego w OpoluK. W.został skazany w dniu 20.06.1996 r. za udzielenie pomocy w rozboju, dokonanym poprzezgrożeniepokrzywdzonemu użyciem broni palnej (k. 980 – 984 T.V). W powyższej sprawie wymierzono mu na podstawieart. 280 § 1 dkkw zw. zart. 57 dkk2 lata pozbawienia wolności, którą to karę odbył w okresach od 4.04.1996 r. do 20.06.1996 r. i od 24.11.1997 r. do 8.09.1999 r. (k. 984 T.V).
Ad b) Jak to już wcześniej zasygnalizowano, uznał Sąd Apelacyjny, że mimo dokonania niekorzystnych ustaleń co do winyosk. K. W., są podstawy do podzielenia poglądu obrońcy tego oskarżonego, iż kara wymierzona temu sprawcy razi surowością. Prezentując takie stanowisko nie stracono z pola widzenia, iż dokonana w instancji odwoławczej korekta w zakresie kary może w niewielkim zmienić sytuację tego skazanego. Zważyć, bowiem że Sąd Okręgowy będzie zobowiązany do wymierzeniaK. W.kary łącznej, obejmującej skazania w sprawach III K 143/03 jak i w sprawie niniejszej. Nie pominięto także informacji zawartych na kartach: 6747, 6748, 6749, 6750, 6795, 6925 a zwłaszcza na k. 7226, z których wynika, że wprowadzono wobec tego skazanego kilka kar pozbawienia wolności, które będzie on odbywał aż do 23.07.2025 r. (k. 7226 T. XXXVII). Poprzez fakt zastosowania względemK. W.dobrodziejstwa zart. 60 § 2 i § 6 p.2 kpkpragnie Sąd Apelacyjny dać odpór tym obiegowym opiniom funkcjonującym w strukturach zorganizowanej przestępczości, że jakiekolwiek przejawy współdziałania z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości z reguły szkodzą takim oskarżonym. Paradoksalnie – zaskarżony wyrok zdaje się wspierać takie poglądy. Zauważyć należy, żeR. M.za przedmiotowe przestępstwo został skazany na 1 rok i 10 miesięcy pozbawienia wolności a więc na karę o 6 miesięcy łagodniejszą niżK. W., chociaż obciążają go takie same dane osobopoznawcze jakK. W., natomiast jego rola w trakcie napadu była znacznie poważniejsza niżK. W., zaś postawa w trakcie procesu była typową dla osób ściśle stosujących się do reguł obowiązujących w strukturach zorganizowanych grup przestępczych. Zauważono bowiem, że:
1) po pierwsze –R. M., tak jakK. W.przedmiotowego przestępstwa dopuścił się w warunkach recydywy w rozumieniuart. 64 § 1 kk. Był on bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 2.07.1999 r. za czyn przestępstw zart. 279 § 1 kkna karę łączną 2 lat, 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał od 12.07.2000 r. do 8.11.2002 r. (sprawa II K 2082/96 k. 1538-1549 T.VIII),
2) po drugie – w stosunku do tego sprawcy także wprowadzono do wykonania szereg kar pozbawienia wolności, przy czym koniec ich odbywania upływa 8.06.2022 r. (k. 7233 T.XXXVII) oraz k. 6790, 6926),
3) po trzecie – jest poza sporem, że to właśnieR. M.przejawiał szczególną brutalność wobecA. A., łamiąc mu nos i to on posługiwał się bronią palną w trakcie przedmiotowego przestępstwa,
4) po czwarte – Sąd Okręgowy nie dał żadnego wyrazu w wydanym wyroku takim okolicznością, jaką była postawaK. W., który w odróżnieniu odR. M.konsekwentnie przyznawał się do wszystkich zarzuconych przestępstw, w tym i do napadu naA. A., opisał sposób funkcjonowania grupy należącej doK. Z.. Z powodu takiej postawy w procesie był do tego stopnia szykanowany przez innych oskarżonych a także pokrzywdzonegoA. A., że odmówił udziału w rozprawie, oświadczając równocześnie, że podtrzymuje to wszystko, co wcześniej wyjaśniał. O realności zagrożeń dlaK. W.ze strony innych oskarżonych najdobitniej świadczy treść zaświadczenia wystawionego 24.01.2014 r. przez Z.K. weW.(k. 7074). Jest więc zrozumiałym, że poprosił on Sąd o zwolnienie go od obowiązku udziału w rozprawach (k. 7048) w konsekwencji Sąd Okręgowy poprzestał na ujawnieniu jego wcześniejszych wyjaśnień. Zapewne na skutek oczywistego błędu pisarskiego wskazano, jakoby procedurę taką zastosowano wobecK. Z. (1)(k. 7126 T.XXXVI),
5) po piąte – Sąd Okręgowy w wyroku swym nie uwzględnił w należytym stopniu faktu, żeK. W.odstąpił od udziału w końcowej fazie przedmiotowego rozboju. Mianowicie – opuścił samochód na stacji benzynowej, gdyR. M.zatrzymał się aby kupić kartę do telefonu komórkowego. Okoliczność ta jest niesporna w świetle zgodnych w tym względzie wyjaśnieńR. M.i zeznańA. A.. W tej sytuacji niezrozumiałe jest zdanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że „
    pokrzywdzony kategorycznie w swoich zeznaniach zaprzeczył wyjaśnieniomK. W., jakoby ten oddalił się ze stacji(...), gdyż miał wszystkiego dosyć i nie chciał mieć z tym nic wspólnego”(cytaty ze strony 17 uzasadnienia). PrzecieżA. A. (1)zeznał coś całkiem odmiennego a mianowicie „
    Wracając w kierunku Centrum wstąpiliśmy na stację benzynową, któryś z nich kupił kartę do telefonu, bo ja już nie miałem i na to spotkanie z tym kolegą (to osoba która miała dostarczyć marihuanę – uwaga S.Apel.)
    pojechaliśmy
      już w dwójkę, bo jeden z nich poszedł sobie na tej stacji „
(podkreślenie S.Apel. – cytat z k. 3578). Oczywiście tego rodzaju zachowanie nie stanowi przesłanki do zastosowania unormowania określonego wart. 15 § 1 kk, albowiem rozbój zrealizowano w postaci dokonania. Dla wymiaru kary postawa wyżej opisana nie może być jednak zupełnie obojętna.
W konsekwencji uwzględniając wyżej opisane zachowanie a także postawę prezentowaną przezosk. K. W.w trakcie procesu, uznał Sąd Apelacyjny, że są podstawy, aby wymierzyć mu karę z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego jej złagodzenia, określonej wart. 60 § 2 i § 6 p. 2 kk. Uznano przy tym, że funkcje określone wart. 54 kkspełni kara roku pozbawienia wolności. Przy jej orzekaniu nie było obojętnym i to, że wobecK. W.wprowadzono do wykonania kilka kar pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 23.07.2025 r. (k. 6747, 6748, 6749 i 6750 T.XXXIV). Przypomina się równocześnie Sądowi Okręgowemu, że w/w kara powinna być połączoną z karę 4 lat pozbawienia wolności prawomocnie, wymierzoną pierwszym wyrokiem skazującym z dnia 9.06.2009 r. (III K 143/04).
III.Ocena apelacji prokuratora, skierowanej przeciwko uniewinnieniuosk. K. Z.od zrzuconego mu udziału w przestępstwie popełnionym na szkodęA. A. (1).
Na wstępie stwierdzić należy, że apelacja prokuratora skierowana przeciwko rozstrzygnięciu odnoszącemu się do osk.K. Z. (1)okazała się częściowo zasadna.
Mianowicie – podzielono zarzuty oskarżyciela publicznego, skierowane przeciwko ocenie dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy, których skutkiem było uznanie, że wymieniony oskarżony nie dopuścił się zarzuconego czynu.
Nie zgodzono się natomiast z tymi zarzutami procesowymi prokuratora, które odnosiły się do legalności dowodu z podsłuchów telefonicznych, prowadzonych wobecK. Z..
Na uzasadnienie swego stanowiska przedstawia Sąd Apelacyjny następujące argumenty:
1. Oczywiście ma rację oskarżyciel publiczny, gdy zauważa w apelacji, że Sąd Apelacyjny, uchylając poprzedni wyrok, wydany wobecK. Z. (1), zalecił Sądowi Okręgowemu, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy odtworzono treść rozmów prowadzonych przez oskarżonych w dniu 29.10.2003 r. a zarejestrowanych podczas podsłuchu operacyjnego zarządzanego przez Prezesa Sądu Okręgowego w Opolu stosownie do treści przepisówustawy z 6 kwietnia 1990 r.(strony 40 i 41 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29.12.2009 r. – II A Ka 303/09 Tom XXXI k. 6142 i 6143). Zalecenie powyższe nie zwalniało jednak Sądu Pierwszej Instancji od obowiązku badania legalności powyższego dowodu a zwłaszcza jego zgodności z treściąart. 19 w/w Ustawy o Policji. Treść akt niejawnych – wskazuje, że postanowieniem z dnia 7.10.2003 r. zarządził Sąd Okręgowy na okres 3 miesięcy kontrolę operacyjną rozmów, prowadzonych przez osk.K. Z. (1). Sąd Pierwszej Instancji zasadnie podważył legalność powyższego postanowienia, chociaż z nieco innych przyczyn, niż to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Mianowicie w uzasadnieniu tym sugeruje się, jakoby niedociągnięcia w zakresie wystąpienia z wnioskiem o podsłuch odnosiły się wyłącznie do przedsięwzięć podjętych w Prokuraturze Okręgowej w Opolu, stwierdzając, że wniosek ten kierowany był „przez ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji wO.– osobę do tego uprawnioną w myślustawy o Policji, jednakże zatwierdzone były przez jednego z prokuratorów Prokuratury Okręgowej w Opolu, nie zaś przez Prokuratora Okręgowego w Opolu”(cytat ze strony 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Jedynie dla porządku wyjaśnia się, że w uzasadnieniu mowa jest o wnioskach w liczbie mnogiej, gdyż istotnie oprócz podsłuchu rozmów prowadzonych przez osk.K. Z. (1), podobne postanowienie podjęto i co do rozmów prowadzonych przez innego oskarżonego, a mianowicie co doJ. Ś.. Cytowane stwierdzenia nie są jednak precyzyjne. Zauważono bowiem, że:
1) po pierwsze – wniosek o zrządzenie podsłuchów nie pochodzi od Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak tego wymaga przepisart. 19 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, lecz od jego Zastępcy – konkretnieF. D.,
2) po drugie – zgodę na powyższy podsłuch, wyraził nie jakikolwiek „jeden z prokuratorów Prokuratury Okręgowej w Opolu”jak to sugeruje Sąd Okręgowy, lecz Zastępca Prokuratora OkręgowegoW. O..
Mimo powyższego braku precyzji w ustaleniach podmiotów, które skierowały 7.10.2003 r. do Sądu Okręgowego w Opolu wniosek o zarządzenie podsłuchów, stwierdzić należy, że zasadne jest stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do braku możliwości procesowego wykorzystania w niniejszym postępowaniu dowodu z zarządzonych podsłuchów rozmów telefonicznych, prowadzonych przezosk.K. Z.. Uzupełniając argumentację przedstawioną przez Sąd Okręgowy, zauważyć należy, że nie stracono z pola widzenia treści art. 8 lit b. p. 1 ustawy o Prokuraturze. Przepis ten wprawdzie upoważnia prokuratora wojewódzkiego do powierzenia podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do zakresu jego działania, zastrzegając się jednak, że takie powierzenie nie odnosi się do tych czynności, które z mocy ustawy należą do jegowyłącznychkompetencji. Sąd Apelacyjny prezentuje podgląd, iż przepisart. 19 ustawy o Policjizastrzega, iż wyrażenie zgody, o której mowa w tym przepisie, należy dowyłącznejkompetencji prokuratora okręgowego i tym samym czynność ta nie może być przez tego prokuratora powierzona podległym prokuratorom w tym i jego zastępcy.
Wyłączna właściwość Komendanta Wojewódzkiego, do wystąpienia z wnioskami, o jakich mowa wart. 19 Ustawy o Policji, jest jeszcze bardziej oczywista, gdy chodzi o ten organ. Zważyć bowiem należy, że przepisyUstawy o Policji, nie dają komendantom wojewódzkim takich uprawnień w zakresie powierzenia swoich kompetencji, jak to odnosi się do prokuratorów wojewódzkich.
Nie sposób przy tym bez zastrzeżeń odnieść się do sugestii prokuratora, występującego przed Sądem Apelacyjnym, jakoby ścisła interpretacjaart. 19 ustawy o Policji, miałaby utrudniać sprawne funkcjonowanie organów wymienionych w tym przepisie. Zważyć bowiem należy, że kompetencje związane ze składaniem wniosków o podsłuchy rozmów telefonicznych należą alternatywnie do dwóch kategorii organów. Nie sposób, więc wyobrazić sobie sytuacji, aby równocześnie nie były w stanie podjąć decyzji, określonych w tych przepisach, obie grupy organów tam wymienionych.
W konsekwencji jeszcze raz powtórzyć należy stanowisko, iż nie podzielono tych fragmentów apelacji prokuratora, które zostały skierowane przeciwko odrzuceniu przez Sąd Okręgowy dowodu z podsłuchów rozmów telefonicznych prowadzonych przezosk. K. Z..
2. Stwierdzenie powyższe nie jest jednak równoznaczne z akceptacją rozstrzygnięcia o uniewinnieniuK. Z.od zarzucanego mu czynu. Zważyć przecież należy, że podsłuchy z rozmów telefonicznych, prowadzonych w dniu 29.10.2003 r. wobec tego oskarżonego, nie były jedynym dowodem w tej sprawie. Sąd Apelacyjny jest świadom, że mogą być problemy z udowodnieniem, że wymieniony sprawca był jednym z współdziałających w rozboju na osobieA. A.. Wydaje się jednak, że Sąd Okręgowy nie dostrzegł, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza:
1) po pierwsze – udziałK. Z.w przedsięwzięciach, mających na celu zakup odA. A.ok. 0,5 kg marihuany, a więc o wypełnieniu znamion przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. z art. 56 § 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i to w sytuacji, gdyby nawet nie doszło do dokonania obrotu tym narkotykiem, z powodu postawy tego pokrzywdzonego,
2) po drugie – w sposób daleko potwierdzony został idący fakt przyjęcia przez tego oskarżonego 100 g marihuany, uzyskanej w wyniku rozboju, a więc popełnienie przestępstwa zart. 291 § 1 kki art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 kk. Jedynie z obowiązku urzędowego zwraca Sąd Apelacyjny uwagę, że fakt przyjęcia tych 100 g marihuany powoduje konieczność pominięcia w ocenie prawnej czynu tego oskarżonego tej wcześniejszej postaci stadialnej przestępstwa, jaką było usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Powyższe ustalenia mają oczywiste wsparcie w takich dowodach i okolicznościach jak:
a) po pierwsze – konsekwentnych wyjaśnieniachosk. K. W., przy czym najbardziej wiarygodne wydają się być te pierwsze, składane w śledztwie. Wyjaśnił wówczas, co trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w trakcie rozmowy telefonicznej „K. Z.poinformował go o tym, że ma jechać z nim na „robotę” na transakcję kupna narkotyków”(cytat ze strony 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Sąd Apelacyjny jest świadom, że nie ma całkowitej pewności, co do tego czy w późniejszej fazie zdarzenia, gdyA. A.wycofał się z dostawy narkotyków,osk. K. Z.miał telefoniczny kontakt zR. M.a także, jaka ewentualnie była treść tej rozmowy.K. Z.iR. M.przeczą, by taką rozmowę prowadzili, a z przyczyn wcześniej podanych brak było podstaw do wykorzystania dowodu z podsłuchu rozmów prowadzonych przezK. Z.. Z kolei wyjaśnieniaK. W.co do treści tych rozmów mają bardziej charakter domysłów, niż faktów. NatomiastA. A., z uwagi na stres wywołany aktami przemocy, stosownymi przez obu oskarżonych, nie był w stanie nic konkretnego na ten temat zeznać. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż nawet przy daleko idącej ostrożności w ocenie wyjaśnieńK. W., jest oczywistym, że oskarżony ten konsekwentnie obciążałK. Z.o zorganizowanie przedsięwzięć mających na celu zakup marihuany odA. A.. Gdyby w tej sytuacji nawet nie doszło do nabycia tych narkotyków, czy to w wyniku zawarcia tzw. „legalnej” transakcji kupna, czy też w wyniku kradzieży, to odpowiedzialnośćK. Z.za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii byłaby oczywista.
b) po drugie – o udzialeK. Z.w zorganizowaniu tego przestępczego przedsięwzięcia, mającego na celu zakup ok. 0, 5 kg marihuany, świadczą w sposób pośredni także wyjaśnienia ze śledztwaosk. T. C., którym Sąd Okręgowy zasadnie dał wiarę. Wyjaśnił on wówczas, że na prośbęK. Z.zawiózł go na stację(...), gdzie doszło do spotkania z oskarżonymiK. W.iR. M.. Wprawdzie sugeruje on, jakoby spotkanie, to było przypadkowe, co nie zmienia faktu, iż wsparł on w ten sposób wersjęK. W.. O tym zaś, że spotkanie to było wcześniej zaplanowane i wiązało się z planem nabycia marihuany odA. A., dowodzi ten fragment wyjaśnieńT. C., gdy relacjonuje on treść rozmowy telefonicznej odbytej przezK. Z., z którymś z w/w z dwóch pozostałych oskarżonych. Mianowicie - mieli oni poinformować telefonicznieK. Z.o zamiarze zabrania narkotyków jakiemuś dilerowi. Sąd Okręgowy trafnie daje wiarę tym wyjaśnieniomT. C., lecz okoliczność ta nie znalazła odzwierciedlenia w treści wyroku. Oczywiście – trudno uznać, by fakt powzięcia przezK. Z.wiadomości o przestępnych zamiarach obu pozostałych sprawców, czynił go za współsprawcę, czy to kradzieży czy też rozboju. Okoliczność ta ma jednak znaczenie dla oceny faktu przyjęcia tych narkotyków przez tego oskarżonego (o czym bezpośrednio poniższy fragment),
c) po trzecie – odwołuje się Sąd Apelacyjny w tym względzie do konsekwentnych wyjaśnieńK. W.. Już wcześniej stwierdził Sąd Apelacyjny, przy okazji analizowania apelacji prokuratora, skierowanej przeciwko uniewinnieniuR. M., że jest oczywistym, iż oskarżeniR. M.iK. W.zmusili przemocą A.A.do wydania im 100 g marihuany (patrz: I. Ocena apelacji obrońcyosk. R. M.a także ocena zarzutów prokuratora, skierowanych przeciwko ustaleniom co do winyosk. R. M.). Sąd Apelacyjny nie jest w stanie przedstawić okoliczności, w jakich doszło do przekazania tej marihuanyosk. K. Z.. Zważyć, bowiem należy, żeK. W.wycofał się z końcowych fragmentów rozboju na osobieA. A., natomiastR. M.konsekwentnie winę swą negował. O tym jednak, że w ostatecznym rachunku marihuana zrabowanaA. A.znalazła się w posiadaniuK. Z.świadczą konsekwentne wyjaśnieniaK. W.. Sąd Okręgowy nie może wyjaśnień tych zbyć jednym zdaniem, że mogą to być „pomówienia”, skoro jest poza sporem, iż A,A.zostało zrabowane 100 g marihuany. Zgodne w tym względzie były przecież wersje pokrzywdzonegoA. A.iosk. R. M.. WprawdzieA. A.sugerował w końcowej fazie przesłuchań w sądzie, jakoby „oszukał” oskarżonych, dając im nie marihuanę, lecz jakąś bezwartościową substancję, lecz wersję tę należy ocenić krytycznie (patrz: wcześniejszy fragment poświęcony apelacji obrońcyR. M.oraz apelacji prokuratora skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu co doR. M.). W samej zaś rzeczy, gdyby nawet przyjąć, że istotnieA. A.„oszukał” oskarżonych, to wówczas odpowiedzialnośćK. Z.byłaby za przestępstwo zart. 291 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu przed nowelizacją tego przepisu w kumulatywnej kwalifikacji wg zasad zart. 11 § 2 kk.
Skoro, więc zważy się, że Sąd Okręgowy w sposób rażąco wadliwy ocenił zgromadzone dowody, odnoszące się do roli, jaką w przestępstwie popełnionym 29.10.2003 r. naA. A.odegrałK. Z., wyrok, co do tego oskarżonego należało uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi I do ponownego rozpoznania. Zalecenia, co do dalszego toku postępowania odnośnieosk.K. Z.w dalszej części uzasadnienia.
IV.Ocena apelacji prokuratora, skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu co do osk.T. C. (1).
Już w początkowych fragmentach swego uzasadnienia zasygnalizował Sąd Apelacyjnym, że nie uwzględniono zarzutów prokuratora, skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu odnoszącemu się doosk. T. C.
1. Przede wszystkim zauważyć, należy, że nawet w swej apelacji oskarżyciel publiczny jedynie w jednym niewielkim fragmencie pisze oosk. T. C..
Mianowicie - łączy przedmiotowy czyn przestępny popełniony wobecA. A. (1)„z procederem sprzedaży narkotyków, którym zajmowali się oskarżeniK. Z. (1)oraz oskarżonyT. C. (1). Zostali oni przy pierwszym rozpoznaniu tej sprawy skazani prawomocnie za czyny związane z ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii”(cytat z przedostatniej strony uzasadnienia apelacji – k. 7314 akt T. XXXVII).
2. Odnosząc się do powyższego argumentu, przyznać należy, że prawomocnym wyrokiem, sygnalizowanym na wstępie niniejszego uzasadnienia, Sąd Okręgowy w Opolu skazałT. C.na karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwa z ustawy z 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnione w 2003 i 2004 r. a więc w czasie, gdy doszło do popełnienia przestępstwa na osobęA. A.(III K 143/03 – Tom XXX akt). Fakt zajmowania się dystrybucją narkotyków sam przez się nie dowodzi jeszcze tego, iżT. C.brał udział w przestępnych działaniach wobecA. A..
3. Nie dowodzi winy tego oskarżonego także fakt jego obecności na stacji(...)gdy doszło do spotkania wszystkich 4 oskarżonych tj.R. M.,K. W.iK. Z.orazT. C.a także późniejsze podwiezienieK. Z. (1)w pobliże miejsca, gdzie doszło do spotkania oskarżonychK. W.iR. M.z pokrzywdzonymA. A.. Powody, dla których znalazł się on w tych miejscach zostały przez niego logicznie wytłumaczone. Mianowicie – uczynił tak na prośbęK. Z., nie będąc przy tym wtajemniczony w to przestępcze przedsięwzięcie związane z planowanym przezK. Z.,K. W.iR. M.zakupem marihuany odA. A.(k. 3289 T.XVII). Także z wyjaśnieńK. W.nie wynika, abyT. C.w sposób aktywny uczestniczył w rozmowach, które miały miejsce wcześniej zA. A.. Podobną bierność zachowywał on zarówno na stacji(...)w czasie, gdy spotkali się oskarżeni, jak i później, gdy doszło do kontaktów zA. A..
4. Oceniając prawdziwość wersjiT. C., wyjaśniającego okoliczności podwiezieniaK. Z.na stację paliwową(...)jak i późniejszą z nim jazdę, konfrontowano ją z wyjaśnieniamiK. W.opisującego sposób funkcjonowania„grupyK. Z.„w trakcie przestępczych działań związanych z dystrybucją narkotyków. Dostrzeżono, bowiem, że oskarżony ten wyjaśnił, iżK. Z.dysponował grupą osób, zabezpieczających go w trakcie poszczególnych przestępstw. Tak zwane „zbrojne ramię”lub„plecy”K. Z.tworzyli:K. W.,M.,K.iR. M.(patrz:K. W.k. 939 – 942). Nie było więc wśród nichosk. T. C.ps. (...), stąd też nie sposób przyjąć, aby krytycznego dnia miał on zabezpieczać transakcję kupna marihuany przezK. Z..
W tym stanie rzeczy uznano, że brak jest merytorycznych podstaw do uwzględnienia apelacji prokuratora, skierowanej przeciwko uniewinnieniuosk. T. C.. W konsekwencji zaskarżony wyrok, co do tego oskarżonego utrzymano w mocy.
V.Zalecenia co do dalszego toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Opolu.
1. Prawomocnie zakończyło się postępowanie wobec oskarżonychK. W.iT. C.. Stąd też należy podjąć stosowne czynności mające na celu wykonanie tych orzeczeń.
2. Przypomina się równocześnie, że w stosunku do skazanegoK. W.wystąpiły warunki do wydania wyroku łącznego, obejmującego prawomocne skazania:
a) z wyroku Sądu Okręgowego w Opolu wydanego wcześniej w tej sprawie tj. z dnia 9.06.2009 r. (III K 143/04),
b) z niniejszego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu tj. z dnia 24.06.2014 r. (III K 34/10).
Nie jest przy tym wykluczone, że istnieją jeszcze inne prawomocne skazania, dotycząceK. W., które mogą być przedmiotem postępowania o wydanie wyroku łącznego. Zaleca się więc Sądowi Okręgowemu w Opolu podjęcie z urzędu działań w przedmiocie wydania wyroku łącznego, obejmującego m.in. niniejszy wyrok skazującyK. W..
3. Przedmiotemponownego rozpoznaniaw Sądzie Okręgowym w Opolu będzie sprawa przeciwko 2 oskarżonym, a mianowicie:R. M.iK. Z.. Sąd Pierwszej Instancji winien wobec tego:
a) po pierwsze – uwzględnić zapatrywania Sądu Apelacyjnego odnoszące się zarówno do oceny dowodów jak i oceny prawnej czynów obu w/w oskarżonych a zawarte w poprzednich fragmentach niniejszego uzasadnienia gdy oceniano apelację prokuratora skierowaną przeciwko rozstrzygnięciom dotyczącymR. M.iK. Z.
b) po drugie – oceniając zachowanieosk. R. M.winien Sąd Okręgowy uwzględnić fakt, że nawet z wyjaśnień tego sprawcy jest oczywistym, iż dopuścił się on rozboju naA. A. (1). Co najwyżej otwartą może być jedynie kwestia, czy był to rozbój dokonany (gdyby zabrano pokrzywdzonemu marihuanę), czy też rozbój w postaci usiłowania (gdyby pokrzywdzony„oszukał”sprawców, dając im nie marihuanę, lecz jakąś bezwartościową rzecz nie będącą narkotykiem). Przy ocenie wiarygodności sugestiiA. A.o rzekomym „oszukaniu” oskarżonych winien Sąd Okręgowy wykazać jednak daleko idący krytycyzm, uwzględniając argumenty przedstawione przez Sąd Apelacyjny we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia, gdy oceniano apelację prokuratora, skierowaną przeciwko rozstrzygnięciu dot.R. M..
c) po trzecie – winien Sąd Okręgowy mieć na względzie fakt, że przedmiotem rozpoznania jest przestępstwo, które zaistniało przed 12 latami. Jest, więc oczywistym, że świadkowie nie będą pamiętali szczegółów krytycznych zdarzeń. Sugeruje się wobec tego wykorzystanie w szerokim zakresie wskazań zawartych wart. 442 § 2 kpkpoprzestając na ujawnieniu dowodów, które nie miały wpływu na treść wyroku. Nie ma, więc żadnej potrzeby przesłuchiwać:
1) osób, które przechowywały broń palną i dostarczały ją oskarżonym, bo fakt posługiwania się bronią palną przezosk. R. M.jest niesporny nawet w świetle jego wyjaśnień,
2) osób, które wgA. A.miały współdziałać z nim w dostarczaniu narkotyków, bo kwestie te mają drugorzędny charakter. Uwaga powyższa odnosi się do świadkówA. Z.iS. S..
3) biegłego lekarza wydającego opinię, co do rodzaju obrażeń ciała doznanych przezA. A., gdyż kwestia ta jest niesporna.
Praktycznie rzecz biorąc widzi Sąd Apelacyjny potrzebę przesłuchania przed Sądem w charakterze świadków:A. A. (1),K. W.,T. C.. Zaleca się również, aby w trakcie przesłuchiwaniaK. W.miał Sąd na względzie potrzebę obrony go przed atakami słownymi wszystkich oskarżonych, a także świadkaA. A.. Oceniając zeznaniaA. A.winien Sąd ten mieć na uwadze, że funkcjonował on w strukturach przestępczych zajmujących się dystrybucją narkotyków, zaś treść jego ostatnich zeznań dowodzi, iż próbuje on wykazać się przed środowiskiem przestępczymO.jako lojalny przedstawiciel tego środowiska, nie współpracujący z organami wymiaru sprawiedliwości,
c) po czwarte - przy ocenie czynuosk. K. Z.winien Sąd Okręgowy uwzględnić fakt, że ewentualne danie wiary zeznaniom (wcześniej wyjaśnieniom)K. W.w sposób oczywisty będzie dowodziło jego winy jako osoby która dopuściła się przestępstwa zart. 291 § 1 kki art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu przed nowelizacją tego przepisu w zw. zart. 11 § 2 kk. Stanowisko powyższe nie pozbawia jednak Sądu Apelacyjnego prawa do dokonania ustaleń o winieK. Z.takich, jakie wynikają z aktu oskarżenia.

VI
Argumenty uzasadniające rozstrzygnięcie o kosztach procesu za postępowanie apelacyjne.

1. Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie apelacyjne odnośnieosk. K. W.ma oparcie w przepisieart. 624 § 1 kpk. Zważyć bowiem należy, iż skazany ten nie posiada żadnego majątku i ma do odbycia szereg kar pozbawienia wolności, których koniec przypada na dzień 23.07.2025 r. (k. 6750). Jest przy tym mało prawdopodobne, aby w trakcie odbywania tych kar skierowano go do wykonywania pracy zarobkowej. Stąd decyzja o zwolnieniu go od ponoszenia kosztów sądowych.
2. O kosztach procesu związanych z apelacją prokuratora wniesioną, co doosk. T. C.orzeczono stosownie do treściart. 636 § 1 kpk.
3. Orzeczenia o zasądzeniu adwokatom wynagrodzeń za nieopłaconą obronę udzieloną z urzędu oskarżonym w postępowaniu apelacyjnym mają oparcie w przepisachart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzeoraz § 14 ust. 2 p. 5 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, z 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.