Sygn. akt II AKa 107/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 maja 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Krzysztof Karpiński (spr.)
Sędziowie: SA – Anna Zdziarska
SO del. – Monika Niezabitowska - Nowakowska
Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r.
sprawyA. P.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt  V Ko 567/13
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążaSkarb Państwa.
Zasądza do Skarbu Państwa na rzeczkancelarii adwokackiej (...)wW.kwotę 147, 60 zł w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za pełnienie obowiązków pełnomocnika wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia23 stycznia 2014 r. w sprawie V Ko 567/13 o zadośćuczynienie i odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanieA. P.(sprawa II K 56/10 Sądu Rejonowego w Otwocku) oddalono wniosek w całości. Kosztami sądowymi dociążono Skarb Państwa.
Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że negatywne konsekwencje doznane przez pokrzywdzonego w związku z niesłusznym tymczasowym aresztowaniem nie uzasadniają zasądzenia na jego rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia podczas gdy są one w pełni zasadne.
W konkluzji skarżący wnosi o zasądzenie na rzeczA. P.kwoty 30.000 zł z tego właśnie tytułu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy nie jest zasadna, nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku apelującego Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnie je ocenił mając na względzie całokształt materiału dowodowego zebranego w tej sprawie.
Pozbawiony merytorycznej słuszności jest zarzut, że błąd w ustaleniach faktycznych popełniony przez Sąd I instancji polega na tym, iż przyjęto że negatywne konsekwencje związane z aresztowaniemA. P.nie uzasadniają zasądzenia na jego rzecz stosownego odszkodowaniai zadośćuczynienia. Skarżący całkowicie pominął fakt, iż Sąd Okręgowy wniosekA. P.oddalił w całości zupełnie z innego powodu.
Poza sporem jest to, iż tymczasowe aresztowanie jak się okazało – niesłuszne – było zastosowane w sprawie II K 56/10 Sądu Rejonowego w Otwocku w której w rezultacieA. P.został uniewinniony.
Równolegle toczyła się przeciwko niemu inna sprawa tegoż Sądu a mianowicie II K 192/10 w której został prawomocnie skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności .
W takiej sytuacji Sąd Rejonowy w Otwocku stosownie do treściart. 417 k.p.k.był zobowiązany do zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania wnioskodawcy odbytego w sprawie wyżej wymienionejII K 56/10 – co też uczynił.
Sądmeritidokładnie przedstawił ten ciąg zdarzeń w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. (V Ko 567/13) powołując się zasadnie na orzecznictwo Sądu Najwyższego a także Sądów Apelacyjnych. Nie istnieje potrzeba by ponownie przestawiać te argumenty. Wystarczy się do nich odwołać.
Warto jedynie odnotować, że zgodnie z ugruntowanym i jednoznacznym orzecznictwem zaliczenie zgodnie zart. 417 k.p.k.okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary (w tym wypadku pozbawienia wolności) orzeczonej w innej sprawie wyklucza skuteczne wystąpienie z roszczeniem o odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie przepisówk.p.k.za ten sam okres.
Skoro zatem Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności czemu dał wyraz w pisemnych motywach a które nie zawierają ani błędów logicznych ani wewnętrznych sprzeczności to Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania jego stanowiska. Zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności w innej sprawie jest w tym wypadku sprawiedliwe i stanowi proporcjonalną rekompensatę.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności zaskarżony wyrok utrzymano w mocy nie znajdując podstaw do jego zmiany uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa stosownie do treściart. 554 § 2 k.p.k.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.