Sygn. akt II AKz 544/12

POSTANOWIENIE
Dnia 29 sierpnia 2012 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SA Beata Basiura
Sędziowie: SA  Alicja Bochenek  (spr.)
SA Mirosław Ziaja
Protokolant:   Magdalena Baryła
przy udzialeProkuratora Prokuratury Apelacyjnej Tadeusza Trzęsimiecha

po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoA. T.(T.)
oskarżonemu o przestępstwo zart. 148 §1 kk
zażalenia wniesionego przez oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 30 lipca 2012 roku, sygn. akt IV K 123/12
w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach przedłużył do dnia30 grudnia 2012 roku okres tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoA. T., zastosowany postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 11 lipca2011 roku, sygn. akt VI Kp 201/11.
Zażalenia na to postanowienie złożył oskarżony, który podniósł w szczególności, że sąd I instancji jedynie snuje przypuszczenia co do jego winy i bezprawnie zakłada, że oskarżony po zwolnieniu z aresztu będzie unikał odpowiedzialności prawnej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia faktyczne i prawne sądu I instancji są prawidłowe i znajdują oparciew zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących przepisach prawa karnego procesowego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przedstawiony chociażbyw skierowanym do sądu akcie oskarżenia wykazał bowiem z dużym prawdopodobieństwem, że oskarżonyA. T.dopuścił się zarzucanego mu czynu, przy czym pełneji dogłębnej analizy oraz oceny tych dowodów dokona sąd meriti w trakcie ponownego wyrokowania. Przesłanka ta nie uległa zubożeniu z powodu uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Analiza motywów uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazała bowiem, że sąd meriti oparł się jedynie na części materiału dowodowego zebranego w sprawie, zaś uzasadnienie wyroku uznano za niepełnei uniemożliwiające merytoryczną kontrolę orzeczenia. Dotyczyło to kwestii pominięcia przez ów sąd możliwości działania oskarżonego w warunkach obrony koniecznej, co wymagaw świetle wyjaśnień oskarżonego rozważenia i poczynienia w tym kierunku stosownych ustaleń. Niemniej jednak Sąd ten równocześnie podkreślił, że „apelacja obrońcy oskarżonego w części, w której kwestionuje, a przynajmniej poddaje w wątpliwość sprawstwo oskarżonego, wysuwając hipotezę o możliwości, że sprawcą doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń mogła być inna osoba, jest całkowicie bezzasadna i ustalenia Sądu Okręgowego są w tym zakresie prawidłowe i nie nasuwające żadnych wątpliwości”. W tym stanie rzeczy trudno zatem uznać, aby ogólna przesłanka stosowania środków zapobiegawczych unormowana treściąart. 249 § 1 kpknie miała racji bytu.
Prawidłowo są również poczynione przez sąd a quo ustalenia na temat aktualności szczególnej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych zart. 258 § 2 kpk, albowiem rodzaj zarzucanego oskarżonemu przestępstwa pozwala przypuszczać, że może mu grozić surowa kara. Zaznaczyć trzeba, że określona przez ustawodawcę w przepisieart. 258 § 2 kpkprzesłanka stosowania tymczasowego aresztowania opiera się na założeniu, że oskarżony może podejmować próby zakłócenia prawidłowego toku postępowania, gdy spodziewa się orzeczenia względem siebie surowej kary i nie wymaga wykazywania, że zachodzą inne szczególne okoliczności uzasadniające obawę, iż będzie utrudniać postępowanie (por. post. SN z dnia 12 marca 2009 roku WZ 15/09). To z kolei wymusza w badanej sprawie konieczność podjęcia działań zmierzających do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania w formie stosowania tymczasowego aresztowania. Nadto wymaga podkreślenia, że podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone wart. 258 § 2 kpk, przy spełnieniu przesłanek wskazanych wart. 249 § 1 i art. 257 § 1 kpki przy braku przesłanek negatywnych określonych wart. 259 § 1 i 2 kpk, stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego (uchwała SN w składzie 7 sędziówz dnia 19 stycznia 2012r. I KZP 18/11).
Aktualności szczególnej przesłanki zart. 258 § 2 kpknie umniejsza fakt, że wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 lutego 2012r., którym skazano oskarżonego na karę 12 lat pozbawienia wolności został uchylony, bowiem apelację od tego wyroku wywiódł również prokurator, stąd nie jest wykluczone, iż w razie potwierdzenia jego sprawstwa i winyw nowym procesie kara ta może zostać zwiększona, zaś jeśli nawet sąd meriti uzna, iż oskarżony działał w ramach przekroczenia granic obrony koniecznej to w dalszym ciągu zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, z uwagi na grożącą mu wysoką karę w rozumieniuart. 258 §1 kpk.
W tym stanie rzeczy oraz z uwagi na fakt, iż ponowny przewodów sądowyw sprawie nie został jeszcze otwarty, uzasadnionym jest przedłużenie wobec oskarżonego na dalszy okres tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego przebiegu postępowania, zaś sięganie na tym etapie po wolnościowe środki zapobiegawcze byłoby niewystarczające.
Mając na uwadze powyższe oraz nie znajdując negatywnych okoliczności określonych wart. 259 kpk, które przemawiałyby za koniecznością odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego orzeczono jak w części dyspozytywnej.
Z.
Odpis postanowienia doręczyć:

-

oskarżonemu z pouczeniem, że jest prawomocne;

obrońcy oskarżonego.

Katowice, dnia 29.08.2012 roku.