Sygn. akt II AKa 276/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 listopada 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Mariusz Młoczkowski

Sędziowie:

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)
SA Bohdan Tracz

Protokolant

sekretarz sądowy Anna Kijak

przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r.
sprawyK. K. (1)oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z 29.VII.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
R. B.oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z 29.VII.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV K 402/11

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje obrońców oskarżonych za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatI. K.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczymR. B.;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatA. S.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczymK. K. (1);

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa odK. K. (1)kwotę 1 900 ( jeden tysiąc dziewięćset ) złotych zaś odR. B.kwotę 3 400 (trzy tysiące czterysta) złotych tytułem opłat za postępowanie odwoławcze oraz po 748 ( siedemset czterdzieści osiem ) złotych od każdego z nich tytułem zwrotu wydatków tego postępowania.

UZASADNIENIE
K. K. (1)iR. B.oskarżeni zostali o to, że:
w okresie od 7 do 9 czerwca 2011 roku wP.woj.(...)oraz na terenie Królestwa Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali wewnątrzwspólnotowej dostawy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości 10 206,4 grama o szacunkowej wartości hurtowej 173 500 zł, tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz.1485 ze zm.).
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2014r. w sprawie sygn. akt IV K 402/11:
I.K. K. (1)iR. B.uznano za winnych tego, że w dniu 9 czerwca 2011 roku wS.działając wspólnie i w porozumieniu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali wewnątrzwspólnotowego nabycia środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości 10 206,4 grama, nabytych uprzednio w Holandii, przemieszczając je na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez granicę z Republiką Federalną Niemiec, tj. zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179 poz.1485 ze zm.) i za to na mocy powołanego przepisu skazano:

    -K. K. (1)na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnęw wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeczono od oskarżonego nawiązkęw kwocie 1 000 (tysiąc) złotych na rzecz Stowarzyszenia(...)wL.(ul.(...)L.) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

    -R. B.na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolnościi grzywnę w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych; na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeczono od oskarżonego nawiązkęw kwocie 2 000 (dwa tysiące) złotych na rzecz Stowarzyszenia(...)wL.(ul.(...)L.) na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
II. na podstawieart. 70 ust.1 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeczono w stosunku do oskarżonych przepadek ziela konopi wymienionego pod poz. 2 – 6, 8 – 14, 16 – 19, 23 wykazu dowodów rzeczowych nr 1/13/11 (k.206, 207);
III. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet podlegającej wykonaniu kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym okres tymczasowego aresztowania od 9 czerwca 2011 roku do dnia 5 lipca 2012 roku;
IV. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii AdwokackiejA. S.kwotę 885 (osiemset osiemdziesiąt pięć) złotych 60 (sześćdziesiąt) groszy tytułem wynagrodzenia za wykonaną z urzędu obronęK. K. (1);
V. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii AdwokackiejI. K.kwotę 885 (osiemset osiemdziesiąt pięć) złotych 60 (sześćdziesiąt) groszy tytułem wynagrodzenia za wykonaną z urzędu obronęR. B.;
VI. zasądzono na rzecz Skarbu Państwa odK. K. (1)opłatę w kwocie 1 900 (tysiąc dziewięćset) złotych, a odR. B.kwotę 3 400 (trzy tysiące czterysta) złotych; zwolniono oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarb Państwa kosztów procesu w pozostałej części.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych.
Adw.A. S.- obrońca oskarżonegoK. K. (1)- zaskarżyła powyższy wyrok w części orzeczenia o karze na korzyśćK. K. (1). Zarzuciła rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, wniosła o zmianę wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary i orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem.
Adw.I. K.– obrońca oskarżonegoR. B.-zaskarżyła wskazany wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Zarzuciła:
I. obrazę przepisów postępowania - mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k., a mającą bardzo istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez ocenę dowodów nie odpowiadającą wymogom tych przepisów, przekraczając swobodną ich ocenę, z naruszeniem zasady domniemania niewinności, a w szczególności na oczywiście błędnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że oskarżonyR. B.dopuścił się zarzucanego czynu, pomimo występujących poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających przede wszystkim z braku bezstronnych i obiektywnych dowodów, pozwalających na przypisanie oskarżonemu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości;
II. błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przyjętych za jego podstawę, a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn, gdy w rzeczywistości czyn taki nie miał miejsca, a zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustalony stan faktyczny stanowczo przeczą temu ustaleniu Sądu I instancji.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieR. B..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesione apelacje są bezzasadne i to w stopniu oczywistym i – jako takie – nie zasługują na uwzględnienie.
Z uwagi na fakt, iż obrońca oskarżonegoK. K. (1)nie złożyła wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, Sąd Apelacyjny – na mocyart. 457 § 2 k.p.k.– odstąpił w tej części od sporządzenia pisemnych motywów wyroku.
Przede wszystkim wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez obrońcęR. B.zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicieart. 5 § 2, 7 i 410 k.p.k., mającej wpływ na treść wyroku.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy procedował w niniejszej sprawie prawidłowo, nie uchybiając przepisom postępowania, w tym również tym wskazanym przez skarżącego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycjiart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 7 k.p.k., a swoje rozstrzygnięcie Sąd ten w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 i 2 k.p.k.
Chybionym jest zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadęin dubio pro reow procesie karnym.Zarzut ten mógłby zostać skutecznie postawiony przez skarżącego tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja procesowa nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, zaś odmienny, subiektywny pogląd autora apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sądmeritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Skarżący odwołał się od dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów (w szczególności zeznańR. K.,Ł. K.), co nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasadyin dubio pro reo(por. postanowienie SN z dnia 22 grudnia 2010 roku, II KK 308/10, LEX nr 686681; postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2010 roku, III KK 378/10, LEX nr 736756).
Nie ma również racji skarżący twierdząc, że Sąd Okręgowy w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie postępował wbrew treści 410k.p.k., a więc, że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie i ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów, a zaprezentowana przez ten Sąd ich ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen, wkraczając w dowolność.
Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, że Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej analizy wyjaśnieńR. B., poddając je weryfikacji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy między innymi wyjaśnienia współoskarżonegoK. K. (1), zeznania świadkówK. K. (2),B. O.,K. S.,M. R.,Ł. K.,R. K., a także dowody o charakterze nieosobowym (opinia fonoskopijna k. 1108-1139, fizykochemiczna k. 442-444, daktyloskopijna k. 352-356, analiza telefonów komórkowych k. 1285-1316, 492-509, protokoły przeszukania k. 4-7, 18, protokół oględzin k. 8-9, materiały operacyjne k. 813-826). Sąd Okręgowy wymienione dowody – podobnie zresztą jak i pozostałe dowody w sprawie – dokładnie omówił i przeanalizował w pisemnych motywach wyroku. W sposób jasny, logiczny i wyczerpujący wyjaśnił przy tym, dlaczego dowody te uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwoR. B.przypisanego mu przestępstwa oraz dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do okoliczności pozostawienia przez niego śladów linii papilarnych na workach, w które zapakowana była marihuana oraz w zakresie, w jakim tenże zaprzeczył, że:
- brał udział w przestępczym przedsięwzięciu przywozu do Rzeczypospolitej Polski znacznej ilości narkotyków oraz
- nie brał udziału w rozmowach utrwalonych na nagraniach oraz że nie korzystał z telefonu komórkowego o nr(...).
Podkreślić trzeba, że obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów, oraz odmówienie tej wiary innym, jest prawem Sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeżeli tylko zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego; a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji wszystkie te wymogi spełnił. Natomiast wywody skarżącego zawarte w apelacji, przedstawiają alternatywną wersję oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami Sądu Okręgowego, nie popartą logicznymi argumentami.
Nie można zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia faktyczne w znacznej mierze na wyjaśnieniachK. K. (1)złożonych w toku postępowania przygotowawczego, na zeznaniach funkcjonariuszy Policji biorących udział w zatrzymaniu między innymiR. B.oraz analizie danych dostarczonych przez operatorów telefonii komórkowej, natomiast nie wziął pod uwagę wyjaśnieńR. B.złożonych przed Sądem Okręgowym, w których oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że ustalając stan faktyczny Sąd I instancji miał na uwadze cały materiał dowodowy, który szczegółowo przeanalizował, w tym wyjaśnienia oskarżonego.
Twierdzenie skarżącego, że zabezpieczone torby z marihuaną należały doK. K. (1)nie oznacza, żeR. B.nie brał udział wspólnie zK. K. (1)w przypisanym mu przestępstwie. Porozumienie między oskarżonymi powstało przed przewiezieniem przezK. K. (1)marihuany przez granicę niemiecko-polską. W tym miejscu odnieść się należy do treści rozmów telefonicznych, z których wynikało, że spotkanieK. K. (1)iR. B.w dniu 9 czerwca 2011r. było wcześniej uzgodnione i zaplanowane. OskarżonyR. B.wiedział, gdzie przebywałK. K. (1), miał zatem świadomość, że marihuana została przywieziona z zagranicy.
Natomiast pozostawione odciski palcówR. B.na workach z marihuaną dowodzą, że oskarżony sprawdzał wcześniej zawartość tych toreb. GdybyK. K. (1)działał sam, z pewnością nie zgodziłby się na kontakt innej osoby z marihuaną. Słusznie wykluczono wersję oskarżonego o przypadkowości dotknięcia worków z marihuaną podczas sięgania do torby po pieniądze.
Zgromadzone dowody przywiodły Sąd Okręgowy do trafnego wniosku o konieczności odrzucenia prezentowanej przez oskarżonego wersji o przypadkowym spotkaniu oskarżonych oraz o tym, żeR. B.tylko podwoziłK. K. (1). Negowanie przezK. K. (1)udziałuR. B.w popełnieniu przedmiotowego przestępstwa miało na celu ochronęR. B.przed ewentualną odpowiedzialnością karną.
Nie jest zasadne kwestionowanie przez obrońcęR. B.opinii z zakresu fonoskopii oraz analizy danych dostarczonych przez operatorów telefonii komórkowej. Przypomnieć należy, że biegły w swojej opinii uznał, że z bardzo wysokim prawdopodobieństwem można uznać, żeR. B.jest osobą, której głos utrwalono na nagraniach (k. 1108-1139). W przekonaniu sądu odwoławczego brak jest podstaw do dyskredytowania wskazanej opinii, jak również analizy połączeń telefonicznych. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżący w toku postępowania nie kwestionował wskazanych dowodów, nie domagał się też powołania innych biegłych celem wydania kolejnej opinii na okoliczność tego, czy utrwalony na nagraniach głos należy do oskarżonegoR. B..
ZachowanieR. B.polegające na współdziałaniu zK. K. (1)w przywozie marihuany na terytorium Rzeczypospolitej Polski wynika także z innych dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych.
Jak już wcześniej zasygnalizowano, Sąd Okręgowy poddał wyjaśnienia oskarżonego szczegółowej weryfikacji w oparciu o dowody w postaci zeznań świadków, w szczególnościŁ. K.iR. K., w sposób logiczny argumentując, dlaczego depozycje tych osób uznał za niewiarygodne (strona 10-12 uzasadnienia). Nie jest zatem konieczne szczegółowe odnoszenie się do zeznań wymienionych świadków w tym zakresie przez Sąd Apelacyjny.
Prawidłową jest – w przekonaniu Sądu Apelacyjnego – przedstawionaw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zeznań funkcjonariuszy Policji, którzy brali udział w zatrzymaniuR. B.. Sąd Okręgowy dostrzegł różnice w zeznaniach funkcjonariuszy np. co do tego, w jaki sposóbR. B.miał założone kajdanki. Przyjął za bardziej wiarygodne zeznania tych funkcjonariuszy, którzy osobiście zakładali i zdejmowali kajdanki oskarżonemu, negując jednocześnie wersję oskarżonego, że podczas zatrzymania funkcjonariusze polecili mu wyjęcie i otworzenie torby z marihuaną. Sąd I instancji dokładnie również przeanalizował kwestię ewentualnego wyjmowania przez oskarżonych toreb z marihuaną podczas zatrzymania. Doszedł przy tym do trafnego wniosku, że podczas zatrzymania oskarżeni nie mieli dostępu do torby i nic z niej nie wyjmowali. Natomiast odciski palcówR. B.na workach z marihuaną dowodzą, że oskarżony sprawdzał ich zawartość przed umieszczeniem ich w samochodzie, co wskazuje na zamiar oskarżonego udziału w przestępczym procederze.
Nie jest zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten jest ściśle związany z zarzutami naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania i jest pochodną odmiennej oceny dowodów, dokonanej przez skarżącego we wniesionym środku odwoławczym, której sąd odwoławczy w żadnej części nie podziela.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, dowody, które trafnie zostały obdarzone wiarą przez Sąd Okręgowy, dały podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych zaprezentowanych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, także tych kontestowanych przez skarżącego. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że oskarżonyR. B.działając wspólnie i w porozumieniu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości 10 206,4 grama, nabytych uprzednio w Holandii, przemieszczając je na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez granicę z Republiką Federalną Niemiec (art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiDz. U. nr 179 poz. 1485 ze zm.).
Słusznie podniósł Sąd I instancji, że na istnienie porozumienia międzyR. B.iK. K. (1)co do wspólnej realizacji przestępczego przedsięwzięcia wskazuje treść rozmów telefonicznych między oskarżonymi w dniu 9 czerwca 2011r. oraz wiadomości tekstowe.R. B.uzgodnił zK. K. (1), że odbierze go wP., wyraził także zgodę na umieszczenie narkotyków w swoim samochodzie oraz przewożenie worków z marihuaną.
Przypomnieć trzeba, że istota współsprawstwa, o którym mowa wart. 18 § 1 k.k., sprowadza się do wspólnego wykonania czynu zabronionego przez kilku uczestników przestępczego porozumienia i objęcia świadomością, realizacji całości określonego czynu zabronionego. Działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny, dopełniający się charakter, wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról, oparty na porozumieniu może nastąpićper facta concludentia. Dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest, aby każdy ze wspólników utożsamiał się z działaniami pozostałych, traktując takie zachowanie jako swoje, nawet wówczas, gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych przestępstwa.
O wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi brak stanowczego sprzeciwu oskarżonego co do przestępczych działań, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na wspólny rachunek. Decydujące znaczenie ma tutaj, aby wszyscy współdziałający dążyli do tego samego celu, wspólnymi siłami, z istoty którego to zachowania wynika, iż taki sprawca ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców (wyrok SA w Katowicach z dnia 19 czerwca 2008 roku, II AKa 147/08, LEX nr 526787).
Nie budzi zatem żadnych wątpliwości fakt, że oskarżonyR. B.brał udział w przestępczym porozumieniu, a jego postawa wskazuje jednocześnie, że akceptował on wszelkie zachowaniaK. K. (1).
Sąd Apelacyjny podziela przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentację w kwestii wyczerpania przezR. B.zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych znamion przestępstwa zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, którego popełnienie zostało przypisane oskarżonemu tym orzeczeniem.
Odnosząc się na koniec do wymierzonej oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 100 zł stawka wskazać trzeba, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego – także i w tej części orzeczenie Sądu Okręgowego jest prawidłowe. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy przy wymiarze kary miał na uwadze wszelkie okoliczności, które stanowią przesłanki wymiaru kary i są określone wart. 53 § 1 i 2 k.k.(strona 23-24 uzasadnienia) zarówno te obciążające, jak i te o korzystnej dla oskarżonego wymowie i każdą z tych okoliczności należycie przeanalizował i ocenił, a Sąd Apelacyjny ocenę tę w pełni podziela.
Zauważyć przy tym trzeba, że orzeczona wobec oskarżonego kara 3 lat pozbawienia wolności jest najniższą, jaka – wobec brzmieniaart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.o przeciwdziałaniu narkomanii– mogła zostać wymierzona za przypisane mu przestępstwo (pomijając oczywiście przypadek nadzwyczajnego złagodzenia kary), przez co nie może ona razić swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego tak ukształtowana kara izolacyjna spełni swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając w oskarżonym poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania, jak również uświadamiając mu oraz osobom z jego otoczenia brak pobłażliwości ze strony Państwa dla przestępców popełniających czyny określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii.
Mając zatem powyższe na uwadze i nie dostrzegając uchybień określonych wart. 439 k.p.k.i wart. 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonegoR. B.za oczywiście bezzasadną.
Rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu za obronę oskarżonegoR. B.sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia przepisart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze(Dz.U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.), zaś jego wysokość uzasadnia treść§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
W oparciu o treśćart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Apelacyjny zasądził od oskarżonegoR. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3400 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz kwotę 748 złotych tytułem zwrotu wydatków tego postępowania.
Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.