Sygn. akt II AKa 300/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 października 2015r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek (spr.)
Sędziowie: SA – Józef Ciurko
SO (del.) – Ewa Jethon
Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r.
sprawyD. S.synaJ.iM.z domuP.,urodz. (...)wW.
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 300 § 2 k.k.i zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt XII K 71/12

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. S.w ten sposób, że:

1
uchyla tenże wyrok w zakresie czynu z pkt 1 (czyn zpkt 1 aktu oskarżenia) i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania,

2
z czynu przypisanego oskarżonemuD. S.w pkt 2 zaskarżonego wyroku eliminuje sformułowanie dotyczące doprowadzeniaA. W.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie458.000 zł oraz sformułowanie:  
„a także wyzyskał błądA. W.co do faktu toczącego się postępowanie międzyinstancyjne, skutecznie uniemożliwiając podjęcie działań zabezpieczających jego prawa do przysądzonej mu nieprawomocnie nieruchomości przyul. (...)wW.oraz objęcia tej nieruchomości we władanie po uprawomocnieniu się orzeczenia o przysądzeniu”
            oraz ustala, że oskarżony wprowadził w błądR.iA. J.co do faktu, iż nieruchomość przyul. (...)wW.została nieprawomocnie przysądzonaA. W.;

II
utrzymuje w mocy w pozostałej części zaskarżony wyrok;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w zakresie czynu z pkt 2 zaskarżonego wyroku, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa oraz ustala, że opłata należna od oskarżonegoD. S.za postępowanie przed Sądem I instancji wynosi 1.300 zł (tysiąc trzysta) zł.

UZASADNIENIED. S.oskarżono o to, że:1W dniu 22 sierpnia 2006 r. wW.w Kancelarii Notarialnej znajdującej się przyul. (...), działając w zamiarze byJ. S.iM. S.popełnili czyn zabroniony, ułatwił im udaremnienie wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 lutego 2005 r. sygn. akt XII Po 21/04 i wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt XII P 5135/04, poprzez nabycie od nich nieruchomości położonej przyul. (...)wW., zajętej w dniu 25 maja 2005 r. przez Komornika Sądowego Rewiru V przy Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy, czym działał na szkodę wierzycielaC. K.,tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 300 § 2 k.k.2. w dniu 27 maja 2009 r. wW.w Kancelarii Notarialnej znajdującej się przy(...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemR.iA. J.w kwocie 420.000 zł orazA. W.w kwocie 458.000 zł w ten sposób, że zawierając akt notarialny nr(...), sprzedałR.iA. J.nieruchomość położoną przyul. (...)wW., wprowadziwszyR.iA. J.w błąd co do faktu własności tej nieruchomości oraz faktu istnienia egzekucji z tej nieruchomości, pomimo iż wiedział, iż nieruchomość ta jest własnościąA. W.oraz, że jest obciążona, czym działał na szkodęR.iA. J.orazA. W., przy czym szkoda ta stanowiła mienie znacznej wartości,tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt XII K 71/12:1oskarżonegoD. S.uniewinnił od zarzucanego mu czynu w pkt 1 aktu oskarżenia i kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa;2oskarżonegoD. S.w ramach czynu zarzuconego mu w pkt 2 aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 27 maja 2009 r. wW.w Kancelarii Notarialnej znajdującej się przy(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemR.iA. J.w kwocie 420.000 zł orazA. W.w kwocie 458.000 zł w ten sposób, że zawierając akt notarialny nr(...)sprzedałR.iA. J.nieruchomość położoną przyul. (...)wW., czym wprowadził w błądR.iA. J.co do faktu własności tej nieruchomości, gdyż wiedział, iż nieruchomość ta została nieprawomocnie przysądzonaA. W.oraz, że toczy się postępowanie w tej sprawie, a także wyzyskał błądA. W.co do faktu toczącego się postępowanie międzyinstancyjne, skutecznie uniemożliwiając podjęcie działań zabezpieczających jego prawa do przysądzonej mu nieprawomocnie nieruchomości przyul. (...)wW.oraz objęcia tej nieruchomości we władanie po uprawomocnieniu się orzeczenia o przysądzeniu, przy czym przestępstwa dopuścił się w stosunku do mienia znacznej wartości, tj. czynu zart. 286§ 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go, a na podstawieart. 294 § 1 k.k.wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;3oskarżonemuD. S., na podstawieart. 69 § 1i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k., w zw. zart. 71 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności na okres 5 (pięciu) lat próby i orzekł grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;4na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoD. S.koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 1400 złotych, w tym w części koszty procesu w kwocie 100 (sto) złotych oraz na mocyart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychopłatę w kwocie 1300 złotych.Powyższy wyrok zaskarżyli prokurator i obrońca oskarżonego.Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej czynu z pkt 1 aktu oskarżenia, zarzucając:1obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 300 § 2 k.k.poprzez zaniechanie zastosowania ww. przepisów do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego w zakresie czynu z pkt 1 aktu oskarżenia z dnia 26 października 2011 r.;2obrazę przepisów prawa procesowego, tj.art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na tym, że sąd w uzasadnieniu wyroku nie przedstawił wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętej decyzji, w ten sposób, iż pominął analizę kwestii zaistnienia znamion przestępstwa określonego wart. 18 § 3 k.k.w kontekście ustalonego zachowania oskarżonego, stanowiącego element kwalifikacji prawnej zarzucanego mu czynu, co mogło mieć wpływ na treść wydanego w tej sprawie orzeczenia.W konkluzji apelacji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynu z pkt 1 aktu oskarżenia i przekazanie sprawy w tym Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Obrońca oskarżonegozaskarżył wyrok w części dotyczącej przypisanego oskarżonemu czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k., zarzucając:1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 286 § 1 kkpoprzez:abłędną wykładnię znamienia „niekorzystności” rozporządzenia mieniem jako mogącej zaistnieć po dokonaniu rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego podczas gdy prawidłowa wykładnia tego znamienia prowadzi do konkluzji, że z uwagi na drogę „pochodu” przestępstwa oszustwa kończącego się z chwilą dokonania przez pokrzywdzonego rozporządzenia mieniem korzystność czy też niekorzystność owego rozporządzenia należy oceniać jedynie z punktu widzenia okoliczności istniejących w czasie rozporządzenia mieniem a nie tych które następują później a zatem w przypadkuA. W.w chwili dokonania przez niego wpłaty do depozytu sądowego kwoty 458.000 tytułem ceny nabycia nieruchomości w toku licytacji, aR.iA. J.w chwili zapłaty ceny na mocy umowy sprzedaży z dnia 27 maja 2009 r.;bbłędne jego zastosowanie w sytuacji gdy:- rozporządzenie mieniem przezA. W.nastąpiło w 2007 r. zaś przypisane przez Sąd Okręgowy oskarżonemuD. S.wyzyskanie błęduA. W.miało nastąpić w dacie zawarcia przez niego z małżeństwemJ.aktu notarialnego czyli w dniu 27 maja 2009 r. a zatem skutek w postaci rozporządzenia mieniem przezA. W.miałby nastąpić na dwa lata przed jego przyczyną,- brak jest związku przyczynowego pomiędzy przypisanym oskarżonemuD. S.zachowaniem - wyzyskaniem błęduA. W.co do faktu toczącego się postępowania międzyinstancyjnego a zachowaniem pokrzywdzonegoA. W.w postaci rozporządzeniem mieniem poprzez wpłatę na depozyt sądowy kwoty 458.000 tytułem ceny nabycia nieruchomości w toku licytacji,- brak było wzajemnej aktywności oskarżonegoD. S.i pokrzywdzonegoA. W.- oskarżony i pokrzywdzony nie znali się przed wszczęciem niniejszego postępowania karnego - pierwszy raz zobaczyli się przy okazji czynności w toku postępowania, nie kontaktowali się ze sobą, nie rozmawiali a w konsekwencji nie mieli żadnego wpływu na podejmowane przez drugiego działania;2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mianowicie, iż:azarównoA. W.jak i małżeństwoR.iA. J.są właścicielami nieruchomości przyul. (...)wW.podczas gdy w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w WarszawieKW (...)jako właściciele wpisani są jedynieR.iA. J.zaś wyrokiem z dnia 06 lutego 2015 r. sygn. akt V Ca 1188/14 Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II C 695/10 oddalającego powództwoA. W.o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i wpisanie go jako właściciela nieruchomości przyul. (...)wW.,b)A. W.kupił nieruchomość przyul. (...)wW.wcześniej niż zakupili jąA.iR. J.w sytuacji gdy przed nabyciem przezA.iR. J.nieruchomości przyul. (...)wW.na mocy aktu notarialnego w dniu 27 maja 2009 r.A. W.nie był właścicielem nieruchomości przyul. (...)wW.albowiem zgodnie zart. 999 § 1 k.p.c.dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę zaś postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości przyul. (...)wW.na rzeczA. W.stało się prawomocne z dniem 7 grudnia 2009 r. a zatem niespełna siedem miesięcy po nabyciu nieruchomości przyul. (...)wW.przezA.iR. J.,c)A. W.pozostawał w błędzie co do toczącego się postępowania międzyinstancyjnego w przedmiocie przysądzenia na jego rzecz własności nieruchomości przyul. (...)wW.w sytuacji gdyA. W.wiedział, że na postanowienie w przedmiocie przysądzenia mu własności złożono zażalenie i w konsekwencji do czasu jego rozpoznania postanowienie to nie jest prawomocne albowiem jego wniosek o wpisanie go w księdze wieczystej nieruchomości przyul. (...)wW.jako właściciela został oddalony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa postanowieniem z dnia 14 grudnia2007 r. z uwagi na fakt, że postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości na rzeczA. W.było nieprawomocne a dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę a co więcejA. W.złożył skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania o przysądzenie nieruchomości oddaloną przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 07 maja 2009 r. sygn. akt V S 37/09,doskarżonyD. S.wyzyskał błędne przekonanieA. W., że do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego jego prawo własności nie będzie zagrożone w sytuacji gdy Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. oddalił wniosekA. W.o wpisanie go w księdze wieczystej nieruchomości przyul. (...)wW.jako właściciela z uwagi na fakt, że postanowienie o przysądzeniu nieruchomości na rzeczA. W.było nieprawomocne a dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę a zatemA. W.wiedział, że do czasu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu nieruchomości przyul. (...)wW.na jego rzecz nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości prawo własności do nieruchomości przyul. (...)wW.mu nie przysługuje,eoskarżonyD. S.zawierając w dniu 27 maja 2009 r. akt notarialny nr(...)wprowadził w błądR.iA. J.co do własności nieruchomości przyul. (...)wW.poprzez podanie się za jej właściciela w sytuacji gdy aktem notarialnym z dnia 22 sierpnia 2006 r. umowy sprzedaży nieruchomości nabył odJ.iM. S.nieruchomość przyul. (...)wW., na dzień zawarcia umowy sprzedaży zR.iA. J.był wpisany w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości jako właściciel zaś postanowienie o przysądzeniu nieruchomości przyul. (...)wW.na rzeczA. W.było nieprawomocne a zgodnie zart. 999 § 1 k.p.c.dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę,foskarżonyD. S.ze sprzedaży nieruchomości przyul. (...)wW.uzyskał odA.iR. J.nienależne mu 420.000 złotych jako cenę sprzedaży w sytuacji gdy umowa sprzedaży nieruchomości przyul. (...)wW.zawarta pomiędzyA.iR. J.aD. S.jest ważna i skuteczna,D. S.skutecznie przeniósł na kontrahentów własność przedmiotu sprzedaży zaś kwota 420.000 zł stanowi wskazaną w umowie sprzedaży cenę ustaloną przez strony należną sprzedającemu i nie kwestionowaną zarówno w toku postępowań cywilnych jak i w przedmiotowym postępowaniu karnym zarówno przez oskarżonego jako sprzedającego jak iA.iR. J.jako kupujących,gdługiJ.iM. S.z chwilą sprzedaży przez nich nieruchomości przyul. (...)wW.przeszły na oskarżonegoD. S.w sytuacji gdy wszelkie wierzytelności objęte postępowaniem egzekucyjnym w toku którego prowadzono egzekucję z nieruchomości przyul. (...)wW.stanowiły długi osobisteJ.iM. S.nie zaś wierzytelności hipoteczne i jako takie nie przeszły z mocy prawa z chwilą zbycia nieruchomości przez dłużników na rzecz jej nabywcy,hz pieniędzyA. W.zostały zaspokojone długiJ.iM. S.w sytuacji gdy kwota wpłacona przezA. W.w toku licytacji nieruchomości przyul. (...)wW.w wysokości 458.000 złotych znajduje się w depozycie sądowym Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie i nie została wypłacona komornikowi celem podziału pomiędzy wierzycieli dłużnikówJ.iM. S.,ioskarżonyD. S.osiągnął korzyść majątkową w wysokości prawie miliona złotych nienależnych mu korzyści (420.000 zł od małżeństwaJ.oraz 458.000 zł odA. W.) w sytuacji gdy kwota 420.000 uzyskana przez oskarżonego od małżeństwaJ.stanowiła należną mu cenę sprzedaży nieruchomości przyul. (...)wW.wskazaną w akcie notarialnym z dnia 27 maja 2009 r. zaś kwota uzyskana z licytacji nieruchomości przyul. (...)wW.a wpłacona przezA. W.w wysokości 458.000 zł znajduje się w depozycie sądowym a postępowanie egzekucyjne z nieruchomości przyul. (...)wW.prowadzone było celem zaspokojenia dłużnikówJ.iM. S.nie zaś odD. S.,j) oskarżonyD. S.nie miał prawa rozporządzać mieniem zajętym przez komornika w sytuacji gdy zgodnie zart. 930 § 1 k.p.c.rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie wpływa na dalsze postępowanie a zatem jest dopuszczalne przez prawo;W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. S.od zarzucanego mu czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:Zasadna jest apelacja prokuratora, zaś apelacja obrońcy oskarżonegoD. S.częściowo zasługuje na uwzględnienie.W odniesieniu do apelacji prokuratora.Art. 300 § 2 k.k.penalizuje zachowania polegające na tym, że sprawca w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela m.in. poprzez zbycie składników swojego majątku, który został zajęty lub zagrożony jest zajęciem. Przestępstwo określone wart. 300 § 2 k.k.ma charakter skutkowy, a więc do wypełnienia wszystkich jego znamion konieczne jest udaremnienie bądź uszczuplenie egzekucji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. IV KK 42/08, OSNKW 2008/9/76). Przez„udaremnienie zaspokojenia wierzyciela”rozumieć należy wyłącznie całkowite uniemożliwienie zaspokojenia jego roszczenia – wierzyciel nie znajdzie zaspokojenia nawet w części. Natomiast przez„uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela”należy rozumieć zmniejszenie zaspokojenia wierzyciela, a więc uniemożliwienie zaspokojenia jego roszczenia w jakiejkolwiek części (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt II KK 336/06, LEX nr 299185).Sąd Okręgowy ustalił, że skoro w przeważającej części roszczeniaC. K.zostały zaspokojone w wyniku licytacji nieruchomościJ. S.wP., a w planie podziału zlicytowanej nieruchomości przyul. (...)wW.uwzględniono pozostałą część jego roszczeń, to nabycie przez oskarżonego odJ.iM. S.nieruchomości przyul. (...)wW.nie miało realnego wpływu na zaspokojenieC. K.. Brak jest bowiem skutku w postaci udaremnienia lub uszczuplenia jego wierzytelności, a tym samym czyn zarzucony oskarżonemu w pkt 1 aktu oskarżenia nie zawiera znamion czynu zabronionego (str. 9-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).OskarżonemuD. S.nie zarzucono jednakże sprawstwa lecz formę zjawiskową przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.w postaci pomocnictwa. Zgodnie z treściąart. 18 § 3 k.k.odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, min. w sposób wskazany w tym przepisie. Dla odpowiedzialności pomocnika nie ma znaczenia okoliczność, czy jego zachowanie rzeczywiście ułatwiło innej osobie popełnienie przestępstwa, a ważne jest, czy według jego zamiaru miało to ułatwić (Andrzej Wąsek Komentarz do Kodeksu karnego, Wyd. ARCHE, Gdańsk 2000, teza 113 do art. 18, tom I, str. 272 i cyt. tam judykat). Kwestia powyższa pozostała poza sferą zainteresowania Sądu I instancji. Obowiązkiem Sądumeritibyło przy tym rozważenie, czy zachowanie, które miało ułatwić popełnienie czynu, lecz nie ułatwiło, nie wyczerpuje znamion usiłowania pomocnictwa do przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu w tej części do ponownego rozpoznania. W związku z tym, że w sprawie o podżeganie do przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.właściwy do rozpoznania w I instancji jest sąd rejonowy, sprawę przekazano – zgodnie z właściwością miejscową – Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoD. S..Za oszustwo, o którym mowa wart. 286 § 1 k.k., odpowiada ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd (oszustwo czynne), albo wyzyskania błędu tej osoby lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębieranego działania (oszustwo bierne). Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inna osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy, zaś wyzyskanie błędu polega na wykorzystaniu przez sprawcę już istniejących, niezgodnych z rzeczywistością, opinii lub wyobrażeń osoby pokrzywdzonej (vide: Komentarz do Kodeksu karnego. Część szczególna pod red. Andrzeja Wąska, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, teza 28 do art. 286, tom II, str. 859 i cyt. tam judykat).Istotnym elementem przestępstwa oszustwa jest dobrowolność rozporządzenia mieniem, przez pokrzywdzonego na rzecz sprawcy.„Dobrowolność”ta jest oczywiście wynikiem tego, że pokrzywdzony rozporządza mieniem błędnie oceniając znaczenie swojego czynu bądź to właśnie wskutek wprowadzenia go w błąd przez sprawcę, bądź w wyniku wyzyskania przez sprawcę błędu pokrzywdzonego lub też jego niezdolności do należytego pojmowania przedsiębieranego działania (tezy 30 i 31 w wyżej cyt. Komentarzu). Warunkiem koniecznym do zaistnienia przestępstwa zart. 286 § 2 k.k.jest zatem, aby zachowanie sprawcy - o którym mowa wyżej - doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a więc zachowanie to poprzedzało czynność w postaci rozporządzenia mieniem.Ma w pełni rację skarżący, że wyzyskanie błęduA. W., o którym mowa w czynie przypisanym oskarżonemu w pkt 2 zaskarżonego wyroku, miało mieć miejsce w dniu 27 maja 2009 r., tj. w dacie zawarcia aktu notarialnego, na którego podstawieD. S.sprzedał przedmiotową nieruchomośćA.iR. J., a rozporządzenie mieniem przezA. W.w postaci uiszczenia kwoty 458.000 zł z tytułu wylicytowania powyższej nieruchomości nastąpiło w maju 2007 r. Zdaniem Sądu Okręgowego zachowanie oskarżonego polegało na tym, że wyzyskał on błądA. W.co do faktu toczącego się postępowania międzyinstancyjnego, skutecznie uniemożliwiając podjęcie działań zabezpieczających jego prawa do przysądzonej mu nieprawomocnie nieruchomości przyul. (...)wW.. TymczasemA. W.nie pozostawał w błędzie co do tego, że toczy się postępowanie międzyinstancyjne dotyczące przysądzenia własności. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. oddalił bowiem jego wniosek o wpisanie go do księgi wieczystej, gdyż postanowienie o przysądzeniu własności było nieprawomocne (str. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).W tym stanie rzeczy z czynu przypisanego oskarżonemuD. S.należało wyeliminować sformułowanie o doprowadzeniuA. W.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 458.000 zł oraz sformułowanie dotyczące wyzyskania przez oskarżonego błęduA. W.co do faktu toczącego się postępowania międzyinstancyjnego i uniemożliwienia mu tym samym podjęcia działań zabezpieczających jego prawo do przysądzonej mu nieprawomocnie nieruchomości oraz objęcia jej we władanie po uprawomocnieniu się postanowienia o przysądzeniu.Bezspornym jest, że oskarżonyD. S.sprzedając pokrzywdzonymA.iR. J., w formie aktu notarialnego, nieruchomość położoną przyul. (...)wW., zataił przed nimi, iż w wyniku przeprowadzonej przez komornika licytacji Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy wydał nieprawomocne postanowienie o przybiciu na rzeczA. W.. Wydanie tego rodzaju orzeczenia, nawet nieprawomocnego, miało istotne znaczenie dla osób nabywających przedmiotową nieruchomość.A.iR. J.stawali się co prawda właścicielami nieruchomości, lecz – jak słusznie zauważył Sąd Okręgowy – nie mogli być oni pewni swojej sytuacji w przypadku uprawomocnienia się postanowienia o przybiciu, co faktycznie nastąpiło, gdyż Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. syn. V Cz 3864/09 oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. II Co 1826/06 o przysądzeniu własności nieruchomościA. W..Ma rację obrońca oskarżonego, że z uwagi na drogę„pochodu”przestępstwa oszustwa, które kończy się z chwilą dokonania przez pokrzywdzonego rozporządzenia mieniem, korzystność czy też niekorzystność owego rozporządzenia należy oceniać jedynie z punktu widzenia okoliczności istniejących w czasie rozporządzenia mieniem, a nie mających miejsce później (zarzut zawarty w pkt 1 lit. a apelacji).Z zeznańR. J., na które powołuje się Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że gdyby oskarżony poinformował o wylicytowaniu nieruchomości przezA. W., to nie doszłoby do jej nabycia. Tym samym zatajenie przez oskarżonego przedA.iR. J., że przedmiotowa nieruchomość została nieprawomocnie przysądzonaA. W.skutkowało tym, iż pokrzywdzeniA.iR. J.dokonali jej nabycia, a zatem oskarżony doprowadził ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, o którym mowa wart. 286 § 1 k.k.Do przypisania oskarżonemuD. S.przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.nie ma zatem znaczenia, że Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 6 lutego 2015 r. sygn. V Ca 1188/14 oddalił apelację powodaA. W.od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II C 695/10 oddalającego powództwoA. W.o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i wpisania go jako właściciela nieruchomości przyul. (...)wW..Zamieszczając w treści wyroku stwierdzenie o wprowadzeniu w błądA.iR. J.Sąd Okręgowy wadliwie sformułował, że dotyczy on faktu własności nieruchomości. Bezspornym jest bowiem, że w czasie zawierania umowy sprzedaży postanowienie o przysądzeniu nieruchomościA. W.było nieprawomocne i jej właścicielem był oskarżonyD. S.. Dalsza część zapisu zawartego w pkt 2 zaskarżonego wyroku o wprowadzeniu w błąd pokrzywdzonego co do tego, że zapadło nieprawomocne postanowienie o przysądzeniu własności na rzeczA. W., jest oczywiście prawidłowa. Sąd Apelacyjny zmieniając zatem zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 ustalił, że oskarżony wprowadził w błądA.iR. J.co do faktu, iż nieruchomość przyul. (...)wW.została nieprawomocnie przysądzonaA. W..OskarżonemuD. S.wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby, orzekając na podstawieart. 71 § 1 k.k.grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł każda stawka. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k., przy czym zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w graniach ustawnego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą (Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. dr hab. Zbigniewa Gostyńskiego, Dom Wydawniczy ABC, 2000, tezy 22 i 23 do art. 438 str. 463 tom II i cyt. tam judykaty). Kara orzeczona wobec oskarżonego nawet po uwzględnieniu zmian dokonanych przez Sąd Apelacyjny w żadnej mierze nie może być uznana za rażąco niewspółmierną w rozumieniu, o którym mowa wyżej.Mając na uwadze, że apelacja obrońcy oskarżonego okazała się częściowo zasadna oraz aktualną sytuację majątkową oskarżonego Sąd Apelacyjny zwolnił go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w zakresie czynu z pkt 2 zaskarżonego wyroku, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa.Sąd Apelacyjny ustalił też, że opłata należna od oskarżonego za postępowanie przed Sądem I instancji wynosi 1.300 zł. Zawarcie tego rozstrzygnięcia było zbędne, gdyż Sąd I instancji zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym 1.300 zł tytułem opłaty.Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.