Sygn. akt II AKa 436/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Wojciech Andruszkiewicz
Sędziowie:   SSA Dorota Rostankowska (spr.)
SSA Jacek Pietrzak
Protokolant:   stażysta Arkadiusz Wypych
przy udziale Prokuratora wykonującego zadania Prokuratora Regionalnego w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego

po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r.
sprawy
S. T.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.o w zw. zart. 65 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora Prokuratury Okręgowej(...)
od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku
z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. aktII K 29/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w 2 pkt. w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary za czyn przypisanyS. T.przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.przyjmujeart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 1.04.2011 r. o zmianieustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiDz. U. z 2011 r., nr 117, poz. 678) w zw. zart. 33 § 1,2 i 3 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i wymierza mu karę roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 ( osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. K.Kancelaria Adwokacka wS.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 340 (trzysta czterdzieści) złotych za obie instancje;

V
zwalnia oskarżonego od wydatków postępowania odwoławczego, którymi obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Słupsku rozpoznawał sprawęS. T.oskarżonego o to, że:
I. w okresie od maja 2005r. do kwietnia 2007r. wC.i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodziliS. K.,P. P.,A. G.,B. S.,M. K.,R. F.,T. P.,C. W.i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wewnątrzwspólnotowym nabywaniu i przywożeniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających i substancji psychotropowych oraz obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, tj. o przestępstwo zart.258 § 1 kk,
II. w okresie od kwietnia 2004r. do kwietnia 2007r. wC.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodziliS. K.,P. P.,A. G.,B. S.,M. K.,R. F.,T. P.,C. W.i inne osoby, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 350 gram, co stanowi nie mniej niż 350 porcji o wadze 1 grama, w ten sposób, iż nabywał wymienione środki i substancje odS. K.i innych osób, a następnie przekazywał kolejnym osobom w celu dalszej odsprzedaży, a w tymA. G.iT. P., a nadto na polecenieS. K.iM. K.przechowywał dla nich środki odurzające i substancje psychotropowe w nieustalonej ilości, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 kkw zw. zart.12 kki w zw. zart.65 § 1 kk,
Wyrokiemz dnia 14 lipca 2015r. w sprawie sygn. akt II K 29/13:
oskarżonegoS. T.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku, tj. występku zart.258 § 1 kk;
oskarżonegoS. T.w ramach czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od maja 2005r. co najmniej do maja 2006r. wC., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zeS. K.i inną ustaloną osobą uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 3.000 gram, co stanowi nie mniej niż 3.000 porcji o wadze 1 grama, w ten sposób, iż przyjmował wymienione środki odS. K.,B. W.i innej ustalonej osoby na przechowanie celem ich dalszej dystrybucji przez wymienionych, z której to ilości 150 gram marihuany do dalszej odsprzedaży przekazałT. P., a nadto zbyłG. P.30 gram marihuany za łączną kwotę co najmniej 540 złotych celem jej dalszej odsprzedaży, zbyłA. G.celem dalszej odsprzedaży oraz udzielił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej marihuanę o łącznej wadze co najmniej 200 gram za kwotę co najmniej 3.600 złotych, udzieliłA. K.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej marihuanę w łącznej ilości co najmniej 2,5 grama za łączną kwotę co najmniej 62,5 złotych, tj. występku zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart.4 § 1 kk(w brzmieniu sprzed wejścia w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustawi za to na podstawieart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 3 kkw zw. zart.4 § 1 kk(w brzmieniu sprzed wejścia w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustawskazał go na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, obok której wymierzył mu karę grzywny w ilości 80 stawek dziennych, ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 10,-zł.;
na podstawieart.63 § 1 kkw zw. zart.4 § 1 kk(w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 października 2014r. do dnia 15 kwietnia 2015r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
na podstawieart.45 § 1 kkw zw. zart.4 § 1 kk(w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw orzekł wobec oskarżonegoS. T.na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa w łącznej kwocie 4.202,50 zł.;
zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Słupsku na rzecz adw.W. K.kwotę 1.771,20 zł. wraz z podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu;
zasądził od oskarżonegoS. T.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1.455,60 zł., w tym 340,-zł. tytułem opłaty, zaś w zakresie czynu, od popełnienia którego oskarżony został uniewinniony, orzekł że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

    Apelacjęod wyroku wywiódł Prokurator Prokuratury Okręgowej we(...)zaskarżając go na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o winie oraz o karze i zarzucając mu:
I. odnośnie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez niesłuszne przyjęcie, wbrew zasadom określonym wart.7 kpk, a wynikający z dowolnej i sprzecznej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego w tym wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań i wyjaśnień pozostałych osobowych źródeł dowodowych oraz oparcie się na ustaleniach poczynionych przez Sąd Okręgowy w Słupsku w wyroku dotyczącym spraw innych oskarżonych działający w ramach niniejszej zorganizowanej grupy przestępczej II K 69/11, przy równoczesnym pominięciu ustaleń poczynionych przez Sąd w wyroku II K 113/11 bez wskazania przekonywujących przesłanek tegoż i stwierdzenie, że oskarżonyS. T.nie dopuścił się przestępstwa zart.258 § 1 kkpodczas, gdy prawidłowa ocena całości materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony świadomie działał w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, a tym samym popełnił występek zart.258 § 1 kk, a w dalszej konsekwencji, iż czynu opisanego w pkt. II dopuścił się działając w związku zart.65 § 1 kk;
II. odnośnie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku obrazę przepisów prawa materialnegoart.11 § 3 kkw zw. zart.59 ust. 1uopn poprzez przywołanie w kwalifikacji prawnej czynu i wskazaniu jako podstawy skazania spośród zbiegających się kwalifikacji prawnych przepisu art.56 ust.1 i 3 cyt. ustawy, podczas gdy w świetle przywołanegoart.11 § 3 kkSąd zobligowany był przyjąć w przypadku realnego zbiegu przestępstw karę najsurowszą spośród zbiegających się kwalifikacji, a w tym przypadku zart.59 ust. luopn i w konsekwencji orzec karę pozbawienia wolności w dolnej jej granicy nie mniejszej jednak od roku;
Wniósł o:
I.  w przypadku podzielenia stanowiska skarżącego w przedmiocie zarzutu opisanego w pkt. I apelacji, uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 1 i 2 sentencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi 1 instancji;
alternatywnie zaś, gdyby sąd nie znalazł podstaw do takiego przyjęcia:
II. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 2 sentencji poprzez wskazanie, iż Sąd karę za tenże czyn orzeka na podstawieart.59 ust.1i wymierzenie na tej podstawie oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności oraz przyjęcie za podstawę orzeczonej kary grzywnyart.33 § 2 kk,
przy jednoczesnym utrzymaniu wyroku z pozostałej części bez zmian.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja wywiedziona w powyższej sprawie jest częściowo zasadna.
W pierwszej kolejności Sąd II instancji odniesie się do zarzutu uznanego za chybiony.
Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisuart.7 kpka co za tym idzie, niezasadnie uniewinnił oskarżonegoS. T.od zarzutu popełnienia przestępstwa zart.258 § 1 kk.
Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść podnoszona okoliczność przyznania się oskarżonegoS. T.do popełnienia występku zart.258 § 1 kkpodczas przesłuchania w dniu 27 stycznia 2010r. Wskazać bowiem należy na okoliczności złożenia tej treści oświadczenia. Odbyło się to w sytuacji, gdy oskarżony chciał skorzystać z instytucji skazania bez rozprawy w oparciu o przepisart.335 kpk. O tym, że było to jedynie formalne oświadczenie o przyznaniu się nie mogące stanowić – przy braku innych dowodów - podstawy do skazania świadczy nie tylko fakt nie podtrzymania tego stanowiska w toku kolejnych przesłuchań ale również i to, że poza wypowiedzeniem słów „do popełnienia zarzucanych mi czynów przyznaję się w całości” oskarżony nie wypełnił tych wyjaśnień żadną treścią, w szczególności w odniesieniu do zarzutu popełnienia przestępstwa zart.258 § 1 kk. Odmówił bowiem składania wyjaśnień stwierdzając jedynie, że nie podtrzymuje swoich wcześniejszych wyjaśnień (k.432 akt sprawy). Nie sposób zatem na protokole przesłuchania z dnia 27 stycznia 2010r. podejrzanego wówczasS. T.oprzeć wskazanego zarzutu. Za dowolne uznać należy twierdzenie skarżącego, że zacytowane wyżej wyjaśnienia oskarżonegoS. T.świadczą o jego świadomości zarówno co do istnienia grupy przestępczej, jak i swojego w jej ramach funkcjonowania. Chybionym jest odwoływanie się do „wcześniejszych rozstrzygnięć przeprowadzonych przez Sąd Okręgowy na bazie tożsamego materiału dowodowego”. Przypomnieć bowiem należy skarżącemu o zasadzie autonomii orzekania sądu uregulowanej w treści przepisuart.8 § 1 kpk. Depozycje przesłuchiwanych w tej sprawie osób zostały poddane ocenie Sądu I instancji zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i ocena ta zyskała aprobatę sądu odwoławczego. Powołując się na „szereg relacji” mających potwierdzać tezy aktu oskarżenia w zakresie zarzutu zart.258 § 1 kk, apelujący podniósł argumenty, które nie zyskały aprobaty Sądu II instancji. Odnosząc się do powołanych przez skarżącego spraw: V Ds. 102/07, II K 69/11, II K 113/11 i II K 47/12 ponownie wskazać należy na zasadę autonomii sądu, o jakiej mowa w przepisieart.8 § 1 kpk. Uznanie za wiarygodne zeznań i wyjaśnieńS. K., szczególności w zakresie wskazania na oskarżonegoS. T.jako osobę współpracującą z nim w zakresie dystrybucji narkotyków nie może być uznane za potwierdzenie działania tego ostatniego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Współpraca bowiem w popełnianiu przestępstw nie jest tożsama z działaniem w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Tezie o działaniu oskarżonegoS. T.wspólnie i w porozumieniu zeS. K.w obrocie środkami odurzającymi nie przeczy Sąd Okręgowy, co znajduje wyraz w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 2 zaskarżonego orzeczenia. Swobodnej ocenie zostały również poddane zeznania wskazanych w apelacji świadków:K. O.iT. P., którzy poza ogólnym stwierdzeniem, które nie jest kwestionowane w powyższej sprawie, że oskarżonyS. T.handlował narkotykami na terenieC.nie złożyli zeznań, które potwierdzałyby zarzut działania tego oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Co do pozostałych wskazanych w apelacji osób (C. W.,P. O.,M. K.) sam skarżący przyznał, że nie żądał przesłuchania ich w toku postępowania jurysdykcyjnego zakończonego zaskarżonym orzeczeniem. Skoro tak to nie sposób dociec jakim sposobem Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie miał zapoznać się z treścią przytaczanych przez skarżącego zeznań i wyjaśnień. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na rozprawie w dniu 3 lipca 2015r. Sąd Okręgowy w oparciu o przepisart.394 § 2 kpkw zw. zart.392 § 1 kpkujawnił wyjaśnienia i zeznania wskazanych przez skarżącego osób (k.1167-1167v akt sprawy).
Za całkowicie chybiony uznać należy zarzut braku odniesienia się w należytym stopniu przez Sąd I instancji do poglądów doktryny i orzecznictwa związanych z kwestią działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Sąd ten bowiem przytoczył szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych oraz poglądów doktryny mających przełożenie na realia rozpoznawanej sprawy, którymi poparł dokonane ustalenia o braku podstaw do przypisania oskarżonemuS. T.działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (str.14-23 uzasadnienia wyroku). Skarżący tymczasem powołał orzeczenia sądów apelacyjnych nie wykazując aby miały one odniesienie do realiów rozpoznawanej sprawy. Za wystarczające w tym zakresie nie sposób bowiem uznać ogólnego stwierdzenia, że grupa przestępcza, w ramach której miał – w ocenie skarżącego – funkcjonować oskarżony charakteryzowała się określonym stopniem organizacji strukturalnej (str.11 apelacji).
Rację ma natomiast skarżący twierdząc, że w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 2 wyroku doszło do błędnego określenia podstaw prawnych wymiaru kary a co za tym idzie, do wymierzenia kary niezgodnej z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
Sąd Okręgowy czyn przypisany oskarżonemuS. T.zakwalifikował zart.56 ust.1 i 3 i art.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart.4 § 1 kk(w brzmieniu sprzed wejścia w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw), za podstawę wymiaru kary, przy zastosowaniuart.11 § 3 kkprzyjmującart.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu sprzed wejścia w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw). Tak przyjęta podstawa wymiaru kary sprzeczna jest z treściąart.11 § 3 kk, który stanowi, że w wypadku zaistnienia przesłanek do zastosowaniaart.11 § 2 kksąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. W realiach rozpoznawanej sprawy przepisem tym jestart.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, nie zaś powołany przez Sąd I instancji art.56 ust.3 tejże ustawy. W realiach rozpoznawanej sprawy, biorąc pod uwagę zasadę określoną w przepisieart.4 § 1 kk, zastosowanie mają przepisyustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu sprzed wejścia w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011r.o zmianie w/w ustawy. Przestępstwo zart.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniizagrożone było wówczas karą pozbawienia wolności do lat 10 (czyli dolną granicą ustawowego zagrożenia był jeden miesiąc pozbawienia wolności). W tym samym czasie dolna granica ustawowego zagrożenia za czyn zart.59 ust.1zagrożony była wyższa, bo wynosiła (i nadal wynosi) rok pozbawienia wolności, przy takim samym górnym pułapie zagrożenia, tj. 10 lat pozbawienia wolności. Tym samym to przepisart.59 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwinien stanowić podstawę wymiary kary w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego, zmianie ulega również podstawa prawna orzeczenia kary grzywny. Nie jest nią już bowiem przepisart.56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniia przepisy ogólne zKodeksu karnego, tj.art.33 § 1, 2 i 3 kk. Wobec zmiany podstawy prawnej, zmianie musiał ulec również wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności. Aprobatę Sądu Apelacyjnego zyskał postulat skarżącego o wymierzenie oskarżonemuS. T.kary roku pozbawienia wolności. Kara ta bowiem, mając na uwadze ogólne i szczególne zasady wymiaru kary wskazane wart.53 § 1 i 2 kkjest karą współmierną, uwzględniającą wszystkie dyrektywy jej wymierzania. Jest ona w pełni współmierna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, powinna spełnić zarówno cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Brak było jedocześnie przesłanek do zmiany wysokości grzywny orzeczonej wobec oskarżonegoS. T..
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone orzeczenie w pkt. 2 ten sposób, że: za podstawę wymiaru kary za czyn przypisany oskarżonemuS. T., przy zastosowaniuart.11 § 3 kkprzyjąłart.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 1.04.2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) w zw. zart.33 § 2 kkiart.4 § 1 kki wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych.
W pozostałym zakresie, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek zart.439 kpkiart.440 kpkSąd Apelacyjny wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy.
Na mocy przepisów 2 ust.1, 2 i 3, § 14 ust.2 pkt.5Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduw zw. z § 22 i 23Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzęduSąd II instancji orzekł o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuS. T.w postępowaniu odwoławczym.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na mocyart.626 § 1 kpkw zw. zart.624 § 1 kpkw zw. zart.634 kpkw zw. zart.1, 2 ust.1 pkt 3 i art.10 ust.1Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychwymierzając oskarżonemu opłatę za obie instancje i zwalniając go od obowiązku ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, którymi obciążył Skarb Państwa.