Sygn. akt II AKa 199/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Krameris (spr.)

Sędziowie:

SSA Andrzej Krawiec
SSA Wiesław Pędziwiatr

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręg. del. Prok. Apel. Beaty Lorenc – Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r.
sprawyE. K.
oskarżonej z 258§1 k.k.,art.271 § 1 i 3 k.k.w zw. zart.12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art.239 §1 k.k.w zw. zart. 276 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 6 lutego 2012 r. sygn. akt III K 64/09

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyroku wobec oskarżonejE. K., uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.600 zł z tytułu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonej w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł z tytułu VAT;

III
zasądza od oskarżonejE. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę 700 zł za drugą instancję.

UZASADNIENIE
E. K.została oskarżona o to, że :

IV
w okresie od lipca 2002 roku do listopada 2002 roku weW.i innych miejscowościach, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezB. P. (1)i inne osoby co do których prowadzone jest odrębne postępowanie, mającej na celu popełnianie przestępstw związanych z poświadczeniem nieprawdy w dokumentacji dotyczącej nielegalnego obrotu paliwami płynnymi niewiadomego pochodzenia oraz utrudnianiem stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków finansowych uzyskanych w wyniku powyższego procederu;

tj. o przestępstwo zart. 258 §1 k.k.

V
w okresie od 1 lipca 2002 r. do 30 listopada 2002 roku weW., działając w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezB. P. (1)i inne osoby co do których prowadzone jest odrębne postępowanie, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako właścicielkafirmy Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)R.K.E. W.ul . (...), będąc uprawnioną do wystawienia i podpisywania faktur VAT, poświadczyła nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, iż poświadczyła nieprawdę w fakturach VAT dlafirmy Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)P. B., które dotyczyły sprzedaży oleju napędowego, w odniesieniu do niżej wymienionych faktur VAT o numerach:

-(...)z dnia 26.07.2002 r. o wartości brutto 96.825,30 zł,
-(...)z dnia 26.07.2002 r. o wartości brutto 98.090,93 zł,
-(...)z dnia 29.07.2002 r. o wartości brutto 89.038,65 zł,
-(...)z dnia 29.07.2002 r. o wartości brutto 104.442,07 zł,
-(...)z dnia 30.07.2002 r. o wartości brutto 41.224,11 zł,
-(...)z dnia 30.07.2002 r. o wartości brutto 88.273,10 zł,
-(...)z dnia 16.08.2002 r. o wartości brutto 112.188,15 zł,
-(...)z dnia 5.09.2002 r. o wartości brutto 38.373,64 zł,
-(...)z dnia 4.10.2002 r. o wartości brutto 45.149,76 zł,
-(...)z dnia 14.10.2002 r. o wartości brutto 80.170,35 zł,
-(...)z dnia 23.10.2002 r. o wartości brutto 54.340,17 zł,
-(...)z dnia 30.10.2002 r. o wartości brutto 51.144,84 zł,
-(...)z dnia 31.10.2002 r. o wartości brutto 49.924,84 zł,
-(...)z dnia 25.11.2002 r. o wartości brutto 58.960,40 zł,
-(...)z dnia 29.11.2002 r. o wartości brutto 172.822,76 zł
na łączną kwotę brutto 1.173.669,27 zł
tj. o przestępstwo zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

VI
w okresie od 5 kwietnia 2005 r. do dnia 30 stycznia 2006 r. weW., zniszczyła dokumenty księgowefirmy PHU (...)za lata 2000-2005 miedzy innymi w postaci ksiąg podatkowych, rejestrów zakupu i sprzedaży VAT, dokumentacji ZUS, którą nie miała prawa wyłącznie rozporządzać, przez co utrudniła prowadzenie postępowania karnego oraz karnego-skarbowego w stosunku doB. P. (1)oraz innych osób, które uczestniczyły w nielegalnym obrocie produktami ropopochodnymi poprzez ułatwianie tymże osobom uniknięcia odpowiedzialności karnej;

tj. o przestępstwo zart. 239 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r., sygn.akt: III K 64/09 uznał oskarżonąE. K.za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i za czyn opisany w pkt IV części wstępnej wyroku na mocyart. 258 § 1 k.k.wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, za czyn opisany w pkt V części wstępnej wyroku na mocyart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 §1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny wynosi 200 złotych, za czyn opisany w pkt VI części wstępnej wyroku na mocyart. 239 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył oskarżonejE. K.wyżej orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył jej karę łączną w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonejE. K.wykonanie wyżej orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 lat.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonejE. K.na poczet orzeczonej kary grzywny okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 lutego 2006 r. do dnia 18 kwietnia 2006 r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.
Na mocyart. 41 § 2 k.k.iart. 43 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonejE. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z obrotem paliwami na okres 4 lat.
Na mocyart. 627 k.p.k.iart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków wyłożonych przez Skarb Państwa w trakcie trwania postępowania karnego w tej sprawie i zwolnił oskarżoną od uiszczenia opłaty w sprawie.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 3.040 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonejE. K.z urzędu i kwotę 699,20 zł tytułem zwrotu podatku VAT.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości imieniem oskarżonejE. K.jej obrońca.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 5 §2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, przekroczeniu granic zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, rozstrzyganiu wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, całkowitym odrzuceniu wyjaśnień oskarżonej i pozostałych korzystnych dla niej dowodów przy jednoczesnym oparciu istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń głównie na zeznaniach współoskarżonegoJ., podczas gdy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie popiera wersje wydarzeń przedstawioną przez oskarżonąE. K.;
w konsekwencji:
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na mylnym uznaniu, iżE. K.dopuściła się przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mimo iż całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie wersji wydarzeń ustalonej w wyroku sądu I instancji, zwłaszcza iż orzeczenie oparte zostało na wyjaśnieniach oskarżonegoA. J. (1), które nie zostały potwierdzone pozostałymi dostępnymi źródłami dowodowymi;
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na mylnym uznaniu, iżE. K.dopuściła się przestępstwa intelektualnego fałszu dokumentów, mimo iż materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na przyjęcie odmiennych wersji wydarzeń, zwłaszcza iż orzeczenie oparte zostało wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonegoA. J. (1), które nie zostały dostatecznie potwierdzone innymi dostępnymi źródłami dowodowymi;
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na mylnym uznaniu, iżE. K.dopuściła się przestępstwa zniszczenia dokumentów, mimo iż materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na przyjęcie odmiennych wersji wydarzeń, a w szczególności przyjęcie, iż obejmowała swoją świadomością istnienie obowiązku przechowywania dokumentów po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej mimo, iż nie jest to potwierdzone innymi źródłami dowodowymi, a nadto odmiennie wskazują wyjaśnienia oskarżonej.
Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie przepisuart. 427 § 1 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonejE. K.od stawianych jej zarzutów, tj. czynów zart. 258 § 1 k.k.; 271§ 1 i 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.; ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
W toku procedowania Sąd Okręgowy nie naruszył wymienionych w środku odwoławczym przepisów postępowania tj.art. 4, 5 § 2, 7 oraz 424 k.p.k.
Nie stanowi o złamaniu zasady obiektywizmu fakt, iż Sąd orzekający nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonej, która nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej przestępstw. Zakaz kierunkowego nastawienia do sprawy nie oznacza zakazu przyjmowania wersji innej niż przedstawiona przez oskarżoną, o ile istnieją dowody wskazujące na to, że wersja zdarzeń była odmienna.
Jeżeli dowody te zostaną przez Sąd przedstawione w uzasadnieniu wyroku i ocenione według reguły zart. 7 k.p.k., to podważenie stanowiska sądu o przyjęciu danych ustaleń faktycznych nie może być skuteczne.
Skarżący stawiając zarzut obrazyart. 7 k.p.k.ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że Sąd orzekający przekroczył granice oceny swobodnej, gdyż odrzucił wyjaśnienia oskarżonej i pozostałych korzystnych dla niej dowodów, a oparł się głównie na zeznaniach współoskarżonegoJ.. Tak sformułowany zarzut nie został należycie umotywowany. Z jednej strony jest lakoniczny, a z drugiej stanowi powierzchowną polemikę z ustaleniami Sądu pierwszej instancji.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu podtrzymuje wcześniej wyrażone stanowisko, że uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga wykazania w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania oraz, że uchybił wskazaniom wiedzy lub doświadczenia życiowego (zob. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 19.04.2012 r., II AKa 85/12, Lex nr 116856).
Skarżący takiego wywodu nie przedstawił. Nie wykazał jakich błędów dopuścił się Sąd Okręgowy w sposobie dochodzenia do określonych ocen, które przemawiałyby przeciwko podjętemu rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie podstawa ustaleń faktycznych nie były wyłącznie wyjaśnienia współoskarżonegoA. J. (1). Oczywiście ten dowód był bardzo istotny, ale były też inne dowody osobowe, jak też dowody z dokumentów, które pozwalały na weryfikację pomówień oskarżonegoA. J.. Poza tym szereg faktów i okoliczności jest bezspornych. Nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżona zniszczyła dokumenty księgowefirmy PHU (...)za lata 2000-2005 m.in. w postaci ksiąg podatkowych, rejestrów zakupu i sprzedaży VAT (zarzut VI aktu oskarżenia).
Poza sporem jest, że to oskarżonaE. K.podpisała wymienione w pkt V aktu oskarżenia faktury, potwierdzające nieprawdziwe zdarzenia gospodarcze, mające dokumentować fakt sprzedaży przezfirmę PHU (...)oleju napędowegofirmie PHU (...)B. P. (1)na łączną kwotę 1.173.669,27 zł. Sama oskarżona potwierdziła własnoręczność podpisów.
W zakresie obu czynów (z pkt V i VI) powołała się na brak świadomości działania, co słusznie odrzucił Sąd Okręgowy. Jeżeli chodzi o czasokres przechowywania dokumentów firmy, to oskarżona, jako doświadczony biznesmen – prowadząca działalność gospodarczą od 1993 roku doskonale znała obowiązujące przepisy, w tym podatkowe, skarbowe i karne. Zniszczenie wymienionych w opisie czynu dokumentów nie bez przyczyny nastąpiło w okresie od kwietnia 2005 roku do 30 stycznia 2006 roku, wszak w tym czasie toczyło się już postępowanie. Celem działania oskarżonej było utrudnienie postępowania karnego i karnego-skarbowego w stosunku doB. P. (1)i innych osób, które uczestniczyły w nielegalnym obrocie produktami ropopochodnymi. Takie działanie służyło ułatwieniu uniknięcia odpowiedzialności karnej przez te osoby. Tak samo naiwne były wyjaśnienia oskarżonej o braku świadomości działalności gospodarczej w zakresie handlu komponentami, a w szczególności kontaktów z firma P.H.U.(...)B. P..
OskarżonaE. K.zatrudniła w 2002 roku, poprzez swoje kontakty z prominentnymi osobamiA. J. (1)(technika dentystycznego), który miał się zajmować kontaktami z dostawcami w branży paliwowej. Już sama okoliczność braku kwalifikacji zawodowych oskarżonegoA. J.powinna nasuwać wątpliwości co do jego przydatności na tym stanowisku. Przekonujące są zatem wyjaśnieniaA. J. (1), że działanie oskarżonejE. R.-K.było z góry zaplanowane i obliczone na osiąganie zysków na drodze bezprawnych zachowań.
Oczywiście to oskarżonyA. J. (1)był tą osobą, która fizycznie załatwiała sprawy formalne w zakresie handlu komponentami, tj. handlu rzeczywistego jak i fikcyjnego, ale oskarżona była wprowadzona w te zasady, które akceptowała, czerpała z tych działań korzyści i sama była uwikłana w działanie większej grupy trudniącej się nielegalnym obrotem paliwami.
Nie mówi prawdy oskarżona, gdy przeczy okolicznościom wypisywania faktur przez księgowąD. G.. Jak zeznała świadek: „A. J. (1)czyE. K.przychodzili do mojego biura, dostarczali mi informacje o odbiorcy, ilości i cenie do faktur, które mam sporządzić (...). Zdarzało się, że przychodzili razem do biura i w tedy kilka razy byłam świadkiem jakE. K.podpisywała faktury, nie wiem czy dotyczyłyfirmy (...). Nie wydaje mi się możliwe, żebyE. K.nie wiedziała o transakcjach swojej firmy” (k. 2169, t. XI).
Wiarygodnie brzmią wyjaśnienia oskarżonegoA. J. (1)złożone w toku konfrontacji z oskarżoną, że oskarżona orientowała się w działalnościfirmy (...), a wszelkie czynności konsultował z nią i uzgadniał. W obecności oskarżonejA. J. (1)wyjaśniał na temat kontaktów oskarżonej zeS. W. (1), który pożyczył oskarżonej 200 tys. zł., jak też zB. P. (1). Mówił o zawarciu porozumienia z tymi mężczyznami na temat sprowadzania komponentów z zagranicy oraz zakupu w kraju, w celu użycia do mieszania paliw.
Szczegółowo i konkretnie opis działania przedstawił oskarżonyA. J. (1)w protokole przesłuchania na karcie 1118-1122, tom VI. Jak wyjaśniłW.wskazał m.in.firmę (...)P., na którą miały być pisane fikcyjne faktury sprzedaży, cyt.: „Faktycznie wyglądało to tak, żeW.odbierał towar, mówił nam ile mamy wpisać na fakturach sprzedaży, następnie ja lubE. R. (2)dyktowaliśmy księgowej co ma być w fakturach” (k. 1120).
A. J. (1)opisując spotkanie w biurzefirmy (...)W., z udziałem oskarżonej wskazał, że zaakceptowali propozycjęW.udziału w sprzedaży komponentów do mieszania paliw, z zarobkiemfirmy (...)50 zł od tony sprzedanego komponentu.
Zatrudniony przezfirmę (...)R. W. (1)który zajmował się kupnem komponentów zorientował się, że będą wykorzystywane do mieszania paliw. Były one przewożone transportemW.. Jak zeznał świadek sprzedażą zajmował sięJ., który spotykał się zW., aE. K.zeS.. Z powodu nieporozumień świadka z oskarżoną, jak też z powodu coraz bardziej uzasadnionego podejrzenia co do charakteru działalnościJ.,R.iW.świadekR. W.zaprzestał pracy wP.H.U. (...)(k. 7194, t. XI).
RównieżW. S. (1)potwierdził, że oskarżona wiedziała, że komponenty mają służyć do mieszania paliw, wiedział też o tym, że do oskarżonej są wożone pieniądze odW.. Pieniądze te były za komponenty odfirmy (...)dlaW., które były m.in. fikcyjnie fakturowane przezfirmę (...). Jak wyjaśniłW. S.kilka razy był świadkiem jakE. R. (2)odbierała pieniądze odJ.,W., były to kwoty rzędu 50 tys. zł. Pieniądze te były wpłacane przez paniąR.,J.do banku jako wpłaty własne lub przekazywane doB. P., który je następnie dalej wpłacał jakofirma (...), czy później(...)(k.1326, t. VII).
Słusznie Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej, kiedy zaprzeczała znajomości zB. P. (1). Oprócz tego, że fakt ten potwierdzałA. J. (1)jak iW. S. (1). Ten ostatni był świadkiem spotkania oskarżonej iB. P.uW., a ponadto spotykali się weW., o czym wspomniałW. S.P., mówiąc że powodem spotkań były rozliczenia za komponenty (k.1326).
Wreszcie o spotkaniu w mieszkaniu weW.m.in. z udziałem oskarżonej wyjaśniał samB. P. (1). Oprócz oskarżonej, która brała czynny udział w rozmowie na temat wzajemnych interesówP.H.U. (...)zP.H.U. (...), brał udziałW. S..B. P. (1)nie znał sposobu rozliczeń między oskarżoną aA. J. (1). Po okazaniu mu zakwestionowanych faktur (opisanych w akcie oskarżenia) potwierdził, że wszystkie faktury są fikcyjne w tym względzie, że transakcje na nich opisane nigdy nie zaistniały.P.H.U. (...)nigdy nie kupił żadnego towaru odP.H.U. (...)(k.2494-2495, t. XII).
Już tylko przykładowo powołane wyżej dowody, które wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają, stanowią o słuszności ustaleń Sądu Okręgowego, a przede wszystkim o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonejE. K.. Oskarżona nie była trzeciorzędnym pracownikiem firmy P.H.U.(...), ale jej właścicielem. To do niej należało podejmowanie działań strategicznych, wytyczanie celu i zakresu działalności gospodarczej. Żadna z przesłuchanych osób, łącznie z księgową, nie potwierdziła możliwości podejmowania decyzji handlowych poza wiedzą i zgodą oskarżonej. Wystawienie 15 fikcyjnych faktur dokumentujących sprzedaż towaru na ponad 1 mln zł jednej firmie, które to faktury własnoręcznie podpisała oskarżona nie mogło ujść jej uwagi. Gdy zważyć na porozumienie zW.iP., które z nimi zawarła, a które wynikają z przytoczonych wyżej dowodów, twierdzenie oskarżonej o samowolnym działaniuA. J. (1)nie wytrzymuje krytyki.
Dowody, którymi dysponowałSąd meritibyły wystarczające do przypisania sprawstwa i winy oskarżonej, w zakresie wszystkich trzech zarzuconych jej przestępstw. O czynie zpkt V i VIbyła szczegółowo mowa wyżej. Fakty są bezsporne, a świadomość oskarżonej potwierdzająca jej winę umyślną, została wykazana przez Sąd pierwszej instancji w sposób nie budzący wątpliwości. Przepisart. 5 § 2 k.p.k.nie ma tu zastosowania, albowiem sąd nie powziął tego rodzaju wątpliwości, które miałby obowiązek rozstrzygnąć na korzyść oskarżonej. Ustalenia faktyczne poczynione zostały po dokonaniu oceny dowodów zgodnie z regułą swobodnej oceny dowodów zawartej wart. 7 k.p.k.
W świetle ujawnionych dowodów brak podstaw do kwestionowania udziału oskarżonejE. K.w ramach zorganizowanej grupy. W konsekwencji skazanie za czyn zart. 258 § 1 k.k.należało w pełni zaakceptować.
Oskarżona w wyjaśnieniach złożonych w dniu 5 kwietnia 2006 roku stwierdziła, że w połowie 2002 roku zorientowała się, iż sprowadzane przezfirmę (...)komponenty wykorzystujeW.. Domyślała się, że służyły do mieszania paliw przezW.w jego bazie wS..Firma (...)P.wystawiała fikcyjne faktury zakupu komponentów odfirmy (...), a faktycznie towar szedł doW.(k.1679). Jeżeli oskarżona w połowie roku powzięła takie przekonanie, to zachodzi pytanie dlaczego podpisywała fikcyjne faktury od 26 lipca 2002 roku do 29 listopada 2002 roku. Dlaczego w tym czasie kontaktowała się zB. P.,W. S.czyS. W.. Dlaczego pożyczyła pieniądze na zakup komponentów odW.. Oskarżona miała rozległe znajomości w gronie polityków i osób z biznesu. Prowadząc od 1993 roku działalność gospodarczą handlu węglem, później paliwami, doskonale wiedziała czemu służą jej kontakty i wykorzystywała je. Także przy pomocy oskarżonegoA. J. (1)weszła w struktury grupy mającej na celu popełnianie przestępstw związanych z poświadczaniem nieprawdy w dokumentacji dotyczącej nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, niewiadomego pochodzenia. Zdawała sobie sprawę z wiodącej roliB. P.,W.iS.. Ona iA. J.jako przedstawicielefirmy (...)przystąpili do rozrastającej się struktury. Wiedziała, że stanowią oni grono uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł, zakładających z góry systematyczne popełnianie przestępstw. Do formalnego legalizowania obrotu paliwami (komponentami), konieczne było fikcyjne potwierdzanie transakcji, które nie miały miejsca. Przekazywanie pieniędzy gotówką (co widział np.S.), kontakty wW.,P.w tym osobiste lub przezA. J.i w konsekwencji zlecanie księgowej wytwarzania fikcyjnych faktur, to te wszystkie okoliczności, które pozwalają na określenie, że stopień zorganizowania grupy był na poziomie wystarczającym do jej sprawnego funkcjonowania i prowadzenia procederu przez dość długi czas.B. P. (1),S. W. (1), to w istocie wyodrębniony ośrodek decyzyjny. Sposób działania, wyrażający się w systematycznym przekazie danych koniecznych do wypisania fikcyjnych faktur, przepływ gotówki, powiązania oskarżonej zA. J., który zupełnie nie miał kwalifikacji do wykonywania powierzonych mu zadań w sensie fachowości (technik dentystyczny), określenie kwoty zarobku od transakcji, kontakty towarzyskie oskarżonej z osobami mającymi wpływy, to te elementy, które nadawały grupie cechy spójności i trwałości. Cała struktura ułożona była w określone formy, panował w niej ład, a w pewnym zakresie można mówić o niewysokim stopniu powiązań organizacyjnych. Oskarżona miała świadomość uczestnictwa w tak funkcjonującej strukturze. Wbrew jej twierdzeniu, to nieA. J. (1)bez jej wiedzy i zgody stał się uczestnikiem zorganizowanej grupy. Każda z przesłuchanych osób, nawet pozaA. J. (1)wyklucza taką ewentualność. Gdy zważyć na kontakty oskarżonej z członkami grupy, w tym zP.iW., ustalenie sądu, że godziła się na udział w zorganizowanej grupie, jest ze wszech miar prawidłowe. Oskarżona jako osoba doświadczona w działalności gospodarczej, nie mogła nie zauważyć, że podpisane przez nią faktury opiewające na ponad 1 mln zł, znacznie przekraczają jej możliwości finansowe. Tak więc z pełną wiedzą i świadomością weszła w przestępczy proceder z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej.
Wszelkie tłumaczenie o braku świadomości w realiach niniejszej sprawy, stanowi nieudolną próbę obrony, którą Sąd Okręgowy trafnie odrzucił. Skazanie więc oskarżonej za czyn zart. 258 § 1 k.k.jest w pełni słuszne.
Argumenty zawarte w apelacji mają natomiast charakter polemiczny, a przede wszystkim skarżący w sposób wybiórczy traktuje materiał dowodowy, toteż nie mogły być zaakceptowane w instancji odwoławczej.
Sąd Apelacyjny podzielił nadto rozstrzygnięcie o karze zawarte w zaskarżonym wyroku. Gdy zważyć na duży stopień winy oskarżonej, znaczną społeczną szkodliwość przypisanych jej czynów, kara jej wymierzona ma cechy kary łagodnej i nie wymaga korekty.
Z tych względów zaskarżone orzeczenie podlegało utrzymaniu w mocy.

O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonej w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawieart. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze.
W miarę stabilna sytuacja materialna oskarżonej była podstawą do zasądzenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, zwłaszcza, że ich wysokość nie jest nadmierna (art. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych).