Sygn. akt II AKa 425/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Mirosława Strzelecka
Sędziowie: SA – Marek Czecharowski (spr.)
SO (del.) – Marek Celej
Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r.
sprawyD. C. (1)oskarżonego zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oraz
M. C. (2)oskarżonej zart. 310z 2k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt  V K 171/13

I
na podstawieart. 105 § 1 i 2 k.k.prostuje oczywistą omyłkę w nazwie pokrzywdzonego banku, którym jest(...) Bank (...) S.A.;

II
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
obniża karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemuD. C. (1)do wysokości lat2 (dwa);

2
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobecD. C. (1)iM. C. (2)warunkowo zawiesza na okres próby po 5 (pięć) lat;

3
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje obydwoje skazanych pod dozór kuratora sądowego;

4
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje skazanych do informowania kuratora na piśmie, do końca każdego kwartału o przebiegu okresu próby;

III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
IV. zasądza od oskarżonychD. C. (1)iM. C. (2)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających w tym po 300 (trzysta) zł tytułem opłaty za obie instancje;
V. zasądza na rzecz adw. adw.Ł. K.orazA. M.– Kancelarie Adwokackie wW.po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym, 23% VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym.

UZASADNIENIE
D. C. (1)został oskarżony o to, że w okresie od dnia18 stycznia 1999 r. do dnia 12 lutego 1999 r. wW.działając w warunkach czynu ciągłego w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłM.iD. B.orazBank (...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2 700 zł w ten sposób, że:
-w dniu 18 stycznia 1999 r dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., realizując w/w czek na kwotę 100 zł, i jednocześnie podpisując się zaA. C.jako osoby dokonującej realizacji przedmiotowego czeku,
-w dniu 20 stycznia 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., realizując w/w czek na kwotę 100 zł, i jednocześnie podpisując się zaA. C.jako osoby dokonującej realizacji przedmiotowego czeku,
-w dniu 25 stycznia 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który został zrealizowany przezK. C.na kwotę 300 zł,
-w dniu 26 stycznia 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który został zrealizowany przezM. C. (2)na kwotę 200 zł,
-w dniu 27 stycznia 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który został zrealizowany przezA. C.na kwotę 200 zł,
-w dniu 01 lutego 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonego rachunku na rzeczM.iD. B., który w dniu 02 lutego 1999 r został zrealizowany przezK. C.na kwotę 300 zł,
-w dniu 02 lutego 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który w dniu 03 lutego 1999 r. został zrealizowany przezA. S.na kwotę 300 zł,
-w dniu 05 lutego 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który w dniu 06 lutego 1999 r. został zrealizowany przezA. C.na kwotę 300 zł,
-w dniu 08 lutego 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który w dniu 08 lutego 1999 r. został zrealizowany przezM. C. (2)na kwotę 300 zł,
-w dniu 09 lutego 1999 r. dokonał podrobienia i wprowadzenia tło obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który w dniu 10 lutego 1999 r. został zrealizowany przezM. C. (2)na kwotę 300 zł,
-w dniu 11 lutego 1999 r dokonał podrobienia i wprowadzenia do obiegu innego środka płatniczego w postaci czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., który w dniu 12 lutego 1999 r. został zrealizowany przezM. C. (2)na kwotę 300 zł, czym działał na szkodęM.iD. B.orazBanku (...) S.A.,
tj. o czyn zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
M. C. (2)stanęła pod zarzutem w okresie od 26 stycznia 1999 r. do 15 lutego 1999 r. wW.działając w warunkach czynu ciągłego w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłaM.iD. B.orazbank (...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1500 zł, w ten sposób, że:
-w dniu 26 stycznia1999 r. wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci podrobionego przezD. C. (1)czekubanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B.realizując czek na kwotę 300 zł,
-w dniu 9 lutego 1999 r. wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci podrobionego przezD. C. (1)czekubanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., realizując ww. czek na kwotę 300 zł,
-w dniu 10 lutego 1999 r. wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci podrobionego przezD. C. (1)czekubanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B.realizując ww. czek na kwotę 300 zł,
-w dniu 12 lutego 1999 r. wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci podrobionego przezD. C. (1)czekubanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., realizując ww. czek na kwotę 300 zł,
-w dniu 15 lutego 1999 r. wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci osobiście podrobionego czekuBanku (...) S.A.o numerze(...)z prowadzonegorachunku o numerze (...)na rzeczM.iD. B., realizując w/w czek na kwotę 300 zł,
czym działała na szkodęM.iD. B.oraz Banku(...) SA
tj. popełnienia czynu zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia9 września 2014 r.(sygn. akt V K 171/13) w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuD. C. (1)uznał, go za winnego tego, że w okresie od dnia 18 stycznia 1999 r. do dnia 12 lutego 1999 r. wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podrobił a następnie puścił w obieg inny środek płatniczy w postaci czekówBanku (...) SAo numerach:(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), dorachunku o numerze (...)prowadzonego na rzeczM.iD. B., czym wprowadził w błąd i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemBank (...) SAna kwotę 2700 zł, tj. czynu zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.i za to, na zasadzieart. 11 § 3 k.k.z mocyart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 2 k.k.iart. 60 § 6 pkt. 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Tymże wyrokiem w ramach czynu zarzucanego oskarżonejM. C. (2)uznał za winną tego, że w okresie od 26 stycznia 1999 r. do12 lutego 1999 r. wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, puściła w obieg podrobiony inny środek płatniczy w postaci czterech czekówBanku (...) SAo numerach(...),(...),(...),(...), dorachunku o numerze (...)prowadzonego na rzeczM.iD. B., czym wprowadzając w błąd w/w Bank doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia przez niego mieniem na łączną kwotę 1200 zł, tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na zasadzieart. 11 § 3 k.k.z mocyart. 310 § 2 k.k.wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, a nadto w ramach zarzucanegoM. C. (2)czynu uznał ją za winną tego, że w lutym 1999 r. wW.podrobiła, a następnie w dniu 15 lutego 1999 r. puściła w obieg inny środek płatniczy w postaci czekuBanku (...) SAo numerze(...)dorachunku o numerze (...)prowadzonego na rzeczM.iD. B., czym wprowadziła w błąd i doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w Bank na kwotę 300 zł tj. czynu zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, z mocyart. 11 § 3 k.k., na podstawieart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 2 i § 6 pkt. 2 k.k.wymierzył jej karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Na zasadzieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonejM. C. (2)karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Na zasadzieart. 316 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa, dowodów rzeczowych opisanych w pkt. 1, 2, 3, 4 wykazu dowodów rzeczowych na karcie 88 akt, oraz dowodu rzeczowego w postaciczeku o numerze (...)
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. K.oraz adw.A. M.kwoty po 1328,40 zł brutto tytułem kosztów obrony z urzędu.
Zwolnił oskarżonych:D. C. (1)iM. C. (2)od obowiązku uiszczania opłaty i pozostałych kosztów postępowania w sprawie obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy obojga oskarżonych.
Obrońcaosk. D. C.zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
1.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonyD. C. (1)w okresie od dnia 18 stycznia 1999 r. do dnia12 lutego 1999 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podrobił, a następnie puścił w obieg inny środek płatniczy w postaci czekówBanku (...) S.A., czym wprowadził w błąd i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemBank (...) S.A.na kwotę 2700 zł, w przypadku gdy podmiot o nazwieBank (...) S.A.” nie istniał w roku 1999 oraz nie istnieje w chwili obecnej;
2.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonyD. C. (1)jest w znacznym stopniu zdemoralizowany w przypadku, gdy po warunkowym zwolnieniu, które miało miejsce w 2007 roku, nie wszedł w konflikt z prawem, założył rodzinę i jest jedynym żywicielem rodziny (żona nie pracuje, posiada dzieci w wieku 6 i 10 lat);
3.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonyD. C. (1)mimo upływu wielu lat nie podjął żadnych działań zmierzających do tego, żeby wyjaśnić kwestię wyrządzonej szkody i możliwości jej naprawienia w przypadku, gdyD. C. (1)przeprosił pokrzywdzonychD. B.iM. B. (1)i pojednał się z nimi, utrzymuje z nimi stały kontakt i pomaga im wtedy gdy potrzebują jego pomocy;
4.obrazę przepisów prawa materialnego przez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemuD. C. (1)i uznanie, że wypełnił on znamiona czynu zart. 310 § 1 i 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.w przypadku, gdy czyn zarzucany oskarżonemuD. C. (1)stanowi wypadek mniejszej wagi;
5.obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 115 § 2 k.k.poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie prawidłowej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu;
6.rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w stosunku doD. C. (1), a mianowicie orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wysokości 2 lat i 6 miesięcy, uznanie przez Sąd I instancji, że jest on w znacznym stopniu zdemoralizowany, i pominięcie okoliczności, iż od chwili popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu upłynęło ponad 15 lat, a od 2007 roku kiedy oskarżony został warunkowo zwolniony,D. C. (1)przestrzega porządku prawnego i nie popełnił przestępstwa, założył rodzinę której jest jedynym żywicielem.
Mając na uwadze powyższe wniósł o:
1.zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzesz uniewinnienie oskarżonegoD. C. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów
ewentualnie o:
3.uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuD. C. (1)z urzędu.
Skarżący dołączył do apelacji oświadczenie D. iM. B.odpowiadające treścią zarzutowi apelacji, a nadto w uzasadnieniu jej zwraca uwagę, iż wartość nominalna środków płatniczych i wysokość wyrządzonej szkody przemawiają za zakwalifikowaniem czynu oskarżonego jako wypadek mniejszej wagi.
Obrońca osk.M. C. (2)skarżąc wyrok w całości na korzyść oskarżonej zarzuciła mu:
1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mających wpływ na jego treść poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżona wprowadziła do obiegu inny środek płatniczy w postaci czterech czekówBanku (...) S.A.oraz podrobiła i puściła w obieg inny środek płatniczy w postaci czekuBanku (...) S.A.podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuję na jakiekolwiek przestępstwo popełnione na szkodęBanku (...) S.A.Zabezpieczone czeki zostały wydane przezBank (...)((...) Bank (...));
2.obrazę przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonej i uznanie jej za winną czynu zart. 310 § 1 i § 2 k.k.w zb. zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k.oraz winną czynu zart. 310 § 2 k.k.w zb. zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.zw. zart. 11 § 2 k.k.podczas gdy czyny zarzucone oskarżonej stanowią wypadek mniejszej wagi;
3.rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w wymierzeniu kary dwóch lat pozbawienia wolności wobec oskarżonej, która to kara przekracza stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu i nie odegra właściwej roli wychowawczej.
W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżąca przywołała jako argumenty młody wiek oskarżonej w chwili czynu, uzależnienie w owym czasie od narkotyków, a nadto pozytywną opinię z okresu pobytu w Areszcie Śledczym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Aczkolwiek większość zarzutów obu apelacji i ich wnioski końcowe nie zasługują na uwzględnienie, bowiem są niezasadne, to jednak należało się pochylić nad ostatnimi spośród sformułowanych w obu apelacjach zarzutami niewspółmierności orzeczonych kar. One to w ostateczności skutkowały zmianą zaskarżonego wyroku.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na błędną konstrukcję obu apelacji, które jednocześnie stawiają zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego, nie bacząc na wielokrotnie formułowaną w judykaturze tezę o niedopuszczalności takiej konstrukcji. Postawienie zarzutu obrazy prawa materialnego możliwe jest bowiem jedynie w przypadku niekwestionowania ustaleń faktycznych.
Przechodząc zaś do poszczególnych zarzutów, a więc kwestii prawidłowego określenia podmiotu pokrzywdzonego przestępnym działaniem oskarżonych. Przyznając trafność zwrócenia uwagi na nieprawidłowe określenie pokrzywdzonego, błąd ten należy potraktować w kategoriach oczywistej omyłki. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż pokrzywdzonym bankiem była ówczesna(...) Bank (...). W aktach sprawy znajdują się czeki, które były przedmiotem przestępstwa wystawione przez powyższy bank używający w tym czasie skrótu(...). Następcą prawnym tego największego banku w Polsce stało(...) SAczyli(...) Bank (...) Spółka Akcyjna. Bezspornym też jest, iż czeki o numerach wymienionych w poszczególnych zarzutach stawianych aktem oskarżenia, należały do(...)obecnie noszącego nazwę(...) SA. Zważywszy na oczywistość tego faktu - zdaniem Sądu Apelacyjnego - możliwe było skorygowanie powyższej omyłki w trybieart. 105 § 1 i 2 k.p.k.
Zarzuty obu apelacji prowadzące do wniosku, iż czyny oskarżonych winny być zakwalifikowane jako wypadki mniejszej wagi, zwłaszcza przy argumentacji o wartości

    „nominalnej środków płatniczych oraz wysokości wyrządzonej szkody”są całkowicie chybione, bowiem wartość przedmiotu przestępstwa czy to jednostkowa (suma pobrana jednorazowo czekiem) czy też sumaryczna (łączna kwota na jaką opiewały czeki) nie jest jedynym wyznacznikiem statuującym wypadek mniejszej wagi. Doktryna oraz komentatorzy zwracają bowiem uwagę, przy odnoszeniu się do przepisów określających typ uprzywilejowany określonych przestępstw, na stronę podmiotową czynu, a niewątpliwie także uwzględnić i rozróżnić trzeba przypadki jednostkowego działania sprawcy, od czynów powtarzanych wielokrotnie, nawet w odniesieniu do małych wartości (np. wyrok SN z 9 października 1996 r., V KRN 79/96 – OSNKW 1997/3-4/27;Kodeks karny– Komentarz O. Górniok i inni – Gdańsk 2002/2003 teza 12 doart. 278str.(...)).
Przywołany w apelacji obrońcyosk. D. C.przepisart. 115 § 2 k.k.(pomijając możliwość naruszenia bezpośrednio tego przepisu) wyznacza tyle kryteriów określenia stopnia społecznej szkodliwości czynu, że ich rozważenie w realiach przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego od założonego przez skarżącego (choćby bacząc na motywy działania sprawców, pokrewieństwoD. C.z dysponentami rachunku itd.).
Jak wyżej sygnalizowano koniecznym jest zwłaszcza bardziej wnikliwe odniesienie się do kwestii wymiaru kary, a to w kontekście daty popełnienia czynu oraz upływu czasu od przestępnego działania i obecnej oceny sylwetek sprawców, a także ich zachowania przez ten czas.
Przestępstwo popełnione zostało przez oskarżonych w początkach 1999 r., a więc z górą przed 15 laty, gdyosk. D. C.liczył niewiele ponad 20 lat, aosk. M. C.zbliżała się do tego wieku. Sąd Okręgowy odnotował co prawda, że obydwoje byli następnie karani, jednakże od momentu warunkowego zwolnieniaosk. D. C.w 2007 r. nastąpiła diametralna zmiana jego zachowania (także w odniesieniu do bezpośrednio pokrzywdzonych) odnotowano także bardzo istotną, pozytywną zmianę postawy oskarżonej. Zważyć przede wszystkim trzeba, że zwłoka w rozpoznaniu tej nieskomplikowanej dowodowo sprawy nastąpiła nie z winy oskarżonych (najpierw 6 lat oczekiwano na ekspertyzę z zakresu badania pisma, a następnie z niewiadomych powodów zwlekano z podjęciem zawieszonej sprawy przez kolejne 8 lat).
Okoliczność ta ma bardzo istotne znaczenie z punktu widzenia wymiaru kary wobec oskarżonych, którzy dziś prezentują zupełnie inne postawy, mając prawidłowy stosunek do popełnionych czynów. Skłania to do łagodniejszego potraktowania oskarżonych. Wyrazem tego jestobniżenie do 2 lat pozbawienia wolności kary wymierzonej osk.D. C..
Jednocześnie – Sąd Apelacyjny – uznał za uzasadnione, wobec istnienia podstaw do sformułowania pozytywnej prognozy co do obecnego stosunku obojga oskarżonych do obowiązującego porządku prawnego, warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonych co do nich kar pozbawienia wolności. Określił przy tym jako czas próby maksymalny okres przewidziany przepisami o tym środku probacji. Na czas ten oddał ich pod dozór kuratora, a dla urealnienia kontroli przebiegu okresu próby zobowiązał ich do składania kuratorom, raz w kwartale, sprawozdania na piśmie z przebiegu probacji.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Sąd obciążył oskarżonych kosztami postępowania odwoławczego w częściach na nich przypadających, w tym opłatami w kwocie 300 zł (za obie instancje wobec złagodzenia orzeczonych kar).
Zasądził nadto na rzecz obrońców z urzędu honorarium należne za udział w postępowaniu odwoławczym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.