Sygn. aktII AKa 275/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)
SO del. do SA Małgorzata Jankowska

Protokolant:

sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy
S. M.
oskarżonego zart. 158 § 1 k.k.w zb. zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt III K 182/14

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. N.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 400 (czterysta) złotych opłaty za to postępowanie.

    Małgorzata Jankowska Andrzej Olszewski Bogumiła Metecka-Draus

Sygn. akt II AKa 275/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 października 2014 roku (sygn. akt III K 182/14), Sąd Okręgowy w Szczecinie uznałS. M.za winnego czynu polegającego na tym, że w dniu 22 lutego 2014r. wS.u zbiegu ulic(...)i(...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. C. (1)wziął udział w pobiciuB. D.poprzez kopanie nogami i zadawanie uderzeń pięściami po twarzy narażając pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci sińców w okolicy czołowej lewej, w okolicy biodrowej prawej, ramienia prawego, przedramienia prawego i uda lewego, a następnie po zastosowaniu ww. przemocy oraz dwukrotne ugodzenie pokrzywdzonego nożem powodując obrażenia w postaci ran kłuto-ciętych drążących w powłoki miękkie grzbietu w okolicy nadłopatkowej lewej i tylnej powierzchni ramienia lewego, które to obrażenia spowodowały naruszenie funkcji powiek miękkich grzbietu i ramienia lewego na okres nieznacznie przekraczający dni 7 w rozumieniuart. 157 § 1 k.k., zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki I. (...)o wartości 2500 złotych, czym działali na szkodęB. D., przy czymS. M.dopuścił się ww. czynu będąc uprzednio karany za umyślne przestępstwo podobne prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 07.12.2004r. za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od 19.11.2009 r. do dnia 18.11.2010 r., z zaliczeniem okresu zatrzymania w dniu 30.07.2004 r., wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 02.10.2007r., sygn. V K 394/07 za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., za czyn zart. 284 § 1 k.k., za czyn zart. 278 § 1 k.k.oraz za czyn zart. 286 § 2 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od 18.11.2010r. od 05.11.2011r. z zaliczeniem okresów od 25.12.2006r. do 25.12.2006r., od 10.01.2007r. do 27.09.2007r., od 24.07.2008r. do 19.11.2009r., wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 18.10.2010r., sygn. IV K 262/09 za czyn zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 18.05.2011r., sygn. IV K 174/11, którym przeczono karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał w okresie od 10.11.2011r. do 10.01.2013r., w ciągu 5 lat po odbyciu ww. kar i za ten czyn z podstawieart. 158 § 1 k.k.w zb. zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., przyjmując za podstawę Skaniaart. 280 § 2 k.k.w zw. z 11§ 3 k.k.wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od 3 marca 2014 roku. W wyroku orzeczono również w parciu o przepisart. 62 k.k., że oskarżony ma odbywać karę w zakładzie karnym z terapeutycznym systemem jej odbywania. Orzeczenie zawiera rozstrzygnięcie o dowodzie rzeczowym i kosztach sądowych.
Od tego wyroku apelację złożyła obrońca oskarżonegoS. M.zarzucając błąd w ustalenia faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia poprzez uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu, a także obrazę przepisów prawa procesowego, tj.art. 5 § 2 k.p.k.art. 2 § 2w zw. zart. 4 i 7 k.p.k., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 64 § 1 k.k.oraz rażącą niewspółmierność kary w sensie jej surowości. W oparciu o wymienione zarzuty autorka apelacji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez wyeliminowanie przepisuart. 282 k.k.w zbiegu zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I, VII i XII i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut apelującej o naruszeniu przepisów postępowania, wskazanych w skardze odwoławczej. Sąd Okręgowy przeprowadził bowiem wnikliwe i wszechstronne postępowanie dowodowe, a w oparciu o tak zebrane dowody poczynił bezbłędne ustalenia faktyczne. Słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął w oparciu o wyjaśnieniaA. C. (1), że w odpowiedzi na zaczepkę ze strony pokrzywdzonego, obaj oskarżeni pobili go, po czym oskarżonyM.dwukrotnie ugodził pokrzywdzonego nożem i po przecięciu kieszeni spodni nożem, zabrał mu telefon. Poza sporem pozostaje okoliczność, że pokrzywdzony w trakcie zdarzenia został dwukrotnie ugodzony nożem, zaś posiadaniu noża oskarżonyS. M.nie zaprzeczył i nóż ów został zabezpieczony w miejscu zamieszkania oskarżonego (karta 36-38). Zasadnie więc Sąd orzekający przyjął jako wiarygodną, wersję zdarzenia przedstawioną przez drugiego z oskarżonych -A. C. (1)w sytuacji, gdy nie on, a oskarżonyM.miał przy sobie nóż. Zaś użycie tego narzędzia w obliczu obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego oraz śladów ujawnionych na jego koszuli i kurtce, nie budzi wątpliwości. Słusznie też Sąd meriti zauważył, że oskarżeniC.iM.nie byli skonfliktowani. Przeciwnie, kolegowali się, zatem nie było podstaw do przyjęcia, byA. C. (1)miał powódS. M.kłamliwie pomawiać. Składając wyjaśnienia w sposób obiektywny i logiczny wskazał na swój udział w zdarzeniu przyznając, że uderzył pokrzywdzonego, a także bił go, gdy tamten już leżał na ziemi. Także podnoszona w apelacji okoliczność, żeA. C. (1)przyznał się do przedstawionego mu w postępowaniu przygotowawczym zarzutu rozboju z użyciem noża, nie podważa przyjętych w pierwszej instancji ocen. Zestawiając treść przedstawionegoA. C. (1)w postępowaniu przygotowawczym zarzutu ze złożonymi przezeń w odpowiedzi na ten zarzut, wyjaśnieniami oskarżonego (karta 45-46) należy stwierdzić, iż rację ma skarżąca, gdy twierdzi, że oskarżonyC.do winy się przyznał. Jednakże uwadze autorki apelacji uszedł fakt, iż treść złożonych przezeń depozycji jednoznacznie wskazuje na to, żeA. C. (1)przyznał jedynie fakt pobicia pokrzywdzonego. Natomiast żadna część jego wyjaśnień nie świadczy o tym, że działał w faktycznym bądź dorozumianym porozumieniu z oskarżonymM., który zadał pokrzywdzonemu uderzenie nożem, a następnie zabrał mu z kieszeni telefon komórkowy. W tym miejscu należy wskazać skarżącej, że nie formalne przyznanie się do winy, bądź jej zaprzeczenie – a faktycznie przedstawione relacje pozwalają na określenie rzeczywistego zachowania się sprawcy przestępstwa. W realiach rozpoznawanej sprawy trafnie Sąd rozstrzygający uznał, że zachowanie oskarżonegoS. M.wobec pokrzywdzonego, polegające na użyciu noża i zaborze telefonu stanowiło eksces, nieobjęty świadomością ze stronyA. C. (1)w szczególności, gdy się uwzględni stwierdzenie oskarżonegoM., żeA. C. (1)nie wiedział, iż posiada on nóż. Wbrew twierdzeniom apelującej brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia zasady wyrażonej wart. 5 § 2 k.p.k.Zarówno w doktrynie, jak i w praktyce sądowej wskazuje się, iż zasada in dubio pro reo jest skierowana do sądu rozstrzygającego, a o jej naruszeniu można mówić tylko w sytuacji, gdy wątpliwości, jaki powziął sąd – nie zostały usunięte i rozstrzygnięto je na niekorzyść oskarżonego. Zatem nie chodzi o wątpliwości, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, które wysuwa strona postępowania, a o wątpliwości, jakie ma sąd i rozstrzygnięcie, których winno nastąpić wg reguły wyrażonej wart. 5 § 2 k.p.k.Reasumując, podniesiony przez apelującą zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się nietrafny. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia pozostają w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i jako niewykraczające poza ramy swobody, o której mowa wart. 7 k.p.k., korzystają z ochrony przewidzianej w tym przepisie. Argumentacja Sądu Okręgowego przedstawiona w poprawnie sporządzonych, spełniających wymogiart. 424 § 1 k.p.k.motywach wyroku, uzasadniała przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonegoS. M.w zakresie przypisanego mu przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.w zb. zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k., a w konsekwencji przyjętej oceny prawnej, uznanie działania oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k.Nie razi też surowością kara wymierzona oskarżonemuM.. Słusznie Sąd pierwszej instancji położył z jednej strony nacisk na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, a także fakt, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona trzech przestępstw, a z drugiej strony na to, iż w ostatnim okresie nie notowano w odniesieniu do niego negatywnych zachowań. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji, Sąd odwoławczy, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Z uwagi na to, że nietrafność zarzutów podniesionych przez skarżącą była ewidentna i miały one charakter polemiczny, Sąd Apelacyjny uznał apelację za oczywiście bezzasadną.
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduje swoje uzasadnienie wart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzew zw. z § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) – tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 z późn. zmianami.
Oskarżony jest osobą młodą, zdrową i zdolną do pracy, zatem winien ponieść koszty związane z postępowaniem odwoławczym, o czym rozstrzygnięto na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.