Sygn. akt II AKa 153/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Krzysztof Karpiński (spr.)
Sędziowie: SA Hanna Wnękowska
SO del. Małgorzata Janicz
Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r.
sprawy 1.T. G. (1)i
2.Ł. K. (1)
oskarżonych zart. 280§2 kkad. 1, 2 w zw. zart. 64§1 kkad. 1
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt VIII K 219/13
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.
Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczkancelarii adwokackich (...)-F.wW.kwoty po 738 zł (w tym 23% VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie VIII K 219/13 oskarżeniT. G. (1)iŁ. K. (1)zostali uznani za winnych tego, że:

1
w dniu 9 października 2013 roku w miejscowościR.naul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim wypchnięciu okna do mieszkaniaM. Ś.posługując się nożem, grożąc natychmiastowym jego użyciem zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 500 złotych na szkodę wyżej wymienionej przy czymT. G. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne i za czyn ten skazano ich na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecT. G. (1)i na podstawieart. 280 § 2 k.k.wobecŁ. K. (1), a na podstawieart. 280 § 2 k.k.wymierzono im kary: oskarżonemuT. G. (1)4 /czterech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności a oskarżonemuŁ. K. (1)3 /trzech/ lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono okresy tymczasowego aresztowania oskarżonych od dnia 11 października 2013 roku do dnia 4 lutego 2014 roku wobecŁ. K. (1)i od dnia 30 grudnia 2013 roku do dnia 4 lutego 2014 roku wobecT. G. (1);

3
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeczono przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych karta 110;

4
zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackich adw.M. B.adw.M. F.po 720 złotych plus VAT z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonych odpowiednioT. G. (1)iŁ. K. (1);

5
zwolniono oskarżonychT. G. (1)iŁ. K. (1)od zapłaty kosztów sądowych przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
ObrońcaT. G. (1)na podstawieart. 444 k.p.k.orazart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.
Na podstawieart. 427 § 1, § 2 k.p.k.iart 438 pkt 3 i 4 k.p.k.zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, polegający na zakwalifikowaniu zachowania oskarżonegoT. G. (1), jako kwalifikowanej formy przestępstwa określonego wart. 280 § 2 k.k., podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż przesłanki do takiej kwalifikacji nie zostały spełnione;
II. rażącą niewspółmierność kary przez wymierzenie oskarżonemu kary bez jej nadzwyczajnego złagodzenia, pomimo, iż oskarżony wyraził skruchę, przeprosił, naprawił wyrządzoną szkodę oraz podjął wszelkie dostępne dla niego środki w celu pojednania się z pokrzywdzoną.
Na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.wnosił o:
a) zmianę wyroku i uwzględnienie, iż zarzucany oskarżonemu czyn stanowi przestępstwo zart 280 § 1 k.k.oraz orzeczenie wobec oskarżonego kary na tej podstawie oraz z uwzględnieniem jej nadzwyczajnego złagodzenia;
b) ewentualnie w przypadku nie uznania, iż zachodzą w sprawie przesłanki do uznania popełnionego czynu za przestępstwo zart.280 § 1 k.k.wnosił o orzeczenie wobecT. G. (1)kary z uwzględnieniem jej nadzwyczajnego złagodzenia.
Drugi z obrońcówzaś na mocyart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 - 3 k.p.k.zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie VIII Wydział Karny z dnia 4 lutego 2014 roku, sygn. akt VIII K 219/13 na korzyść oskarżonegoŁ. K. (1)w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Zarzucając wyrokowi, na mocyart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, przez niezasadne ustalenie na podstawie zebranych dowodów i faktów, że czyn oskarżonego cechował się znaczną społeczną szkodliwością i, że nie ma potrzeby rozważenia prawnej dopuszczalności zastosowania wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary. określonego wart. 60 § 1,2 pkt. 1 k.k.
Podnosząc ten zarzut, wnosił o zmianę, zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Jednocześnie wnosił o zasądzenie nieopłaconej w całości ani w części kosztów obrony z urzędu wg norm przepisanych - za postępowanie przed Sądem II instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje nie są zasadne i to w stopniu oczywistym dlatego też nie zostały uwzględnione.
Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i zasadnie je ocenił mając na uwadze treśćart. 7 k.p.k.Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z zachowaniem wymogówart. 424 k.p.k.wskazano, które fakty uznano za udowodnione dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji zarówno w zakresie winy oskarżonych jak i oceny prawnej ich działania.
Apelacje nie wskazują na takie momenty, które nie znalazły uwzględnienia w wyroku Sądu Okręgowego. Ich wywody sprowadzają się w istocie rzeczy do przedstawienia własnego poglądu na wyniki przewodu sądowego przy czym powołują się na okoliczności prawidłowo przez Sąd rozważone.
Sprawstwo oskarżonych nie może budzić żadnych wątpliwości – w tym także fakt używania noża a nie tylko jego posiadania jak chce tego obrońca oskarżonegoT. G.– bowiem wynika to w sposób jasny z zeznań pokrzywdzonej św.M. Ś.. Nieporozumieniem jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do tezy, że nie zostały spełnione przesłanki upoważniające Sąd orzekający do przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu określonej wart. 280 § 2 k.k.Zdaniem autora apelacji - obrońcy oskarżonegoT. G.- nie doszło do posłużenia się nożem podczas przedmiotowego zdarzenia. Tak sformułowane stanowisko jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i jako takie nie do przyjęcia.
W tym miejscu należy się odwołać do zeznań pokrzywdzonej(k. 2 – 4) która stwierdza iż napastnik w kominiarce (T. G.) trzymał w ręku nóż żądając wydania pieniędzy a nawet przykładał jej do klatki piersiowej. Te zeznania wpisują się w wyjaśnienia sprawcyT. G., który na k. 70 – 72 wyraźnie powiedział, że groził pokrzywdzonej nożem. Fakty te potwierdza współoskarżonyŁ. K.(k. 77) wyjaśniając, że obydwaj wpadli na pomysł rozboju i poszli po pieniądze do pokrzywdzonej. Stwierdza nawet jednoznacznie, że kobieta widziała nóż w rękuT. G..
Wynika z powyższego, że okazując nóż, grożąc i żądając wydania pieniędzy sprawcy działali w celu wzbudzenia u pokrzywdzonej obawy jego użycia.
Stanowisko apelującego, iż mamy do czynienia z niską wartością przedmiotu czynu i niewielkim natężeniem„rozbójniczych środków”nie jest zasadne. Kwota 500 zł dla osoby w podeszłym wieku – emerytki stanowi znaczną część jej miesięcznych przychodów, zaś żądania wydania pieniędzy przy okazaniu noża w tych okolicznościach po włamaniu się nocą do mieszkania pokrzywdzonej nie można uznać za„niewielkie natężenie rozbójniczych środków”.
Na pytanie czy są podstawy do zastosowania wobec sprawców łagodniejszych kar (apelacja obrońcyŁ. K.dotyczy tylko też części orzeczenia) należy odpowiedzieć przecząco. Przede wszystkim trzeba stwierdzić, że nie można ich uznać za rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., wręcz przeciwnie są one słuszne i uwzględniają dyrektywy wymienione wart. 53 k.k.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu jak i cele kar jakie mają one osiągnąć wobec sprawców przestępstwa. Są one współmierne do stopnia winy i okoliczności zdarzenia. Wbrew stanowisku apelujących Sąd I instancji miał na uwadze fakt przeproszenia pokrzywdzonej i zwrotu zagarniętej kwoty pieniędzy a także dotychczasową linią życiową oskarżonegoŁ. K.i fakt że jest on osobą młodocianą.
Nie ma jednak podstaw do zastosowania wobec oskarżonych nadzwyczajnego złagodzenia kar.
Ma ono w tym wypadku charakter fakultatywny i jest związane z zasadą ich indywidualizacji. Chodzi o racjonalną politykę karania daleką od represji zbyt surowej z punktu widzenia osiągnięcia celów kary.
Muszą zaistnieć takie okoliczności które powodują, że nawet najniższa kara przewidziana w ustawie jest niewspółmiernie surowa. W tej sprawie takie okoliczności nie zachodzą, jeśli się weźmie pod uwagę uprzednią kilkukrotną karalność oskarżonych (k. 117, 120).
Świadczy to o tym, że nie zmienili swojego postępowania nie wykorzystali doświadczeń i nie skorygowali swoich zachowań.
Reasumując należy stwierdzić, że apelacje obrońców nie podważyły ocen Sądumeriti, które były podstawą wymierzonych oskarżonym kar.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd Apelacyjny w oparciu o przepisart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w trybieart. 624 § 1 k.p.k.ponieważ oskarżeni nie uzyskiwali ostatnio żadnych dochodów, zaś o kosztach zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy § 14 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie .... .