Sygn. akt II AKzw 124/13

POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2013 r.

Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie

na posiedzeniu w składzie :

Przewodniczący:

Prezes SA Zbigniew Śnigórski

Protokolant:

st. sekr. sądowy Halina Rączy

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej
– Mariusza Chudzika

po rozpoznaniu w sprawie internowanegoS. B. (1)
zażalenia wniesionego przez obrońcę internowanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II Ko 16/13
o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego

na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.,art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw.zart. 8 § 2 pkt 2 k.k.w.iart. 1§ 2 k.k.w.

p o s t a n a w i a:

uchylićzaskarżone postanowienie i sprawę o dalsze stosowanie środka zabezpieczającego wobecS. B. (1)przekazaćSądowi Okręgowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem, Sąd Okręgowy w Rzeszowie stwierdził potrzebę dalszego stosowania wobecS. B. (1)środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym w warunkach wzmocnionego zabezpieczenia.
Z decyzją tą nie zgodziła się obrońca sprawcy czynu zabronionego.W złożonym zażaleniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść orzeczenia, przez niesłuszne ustalenie, iż nadal konieczne jest stosowanie względemS. B. (1)środka zabezpieczającego, mimo, że zebrany w sprawie materiał wykazuje, iż dalsze stosowanie tego środka nie jest niezbędne dla zapobieżenia ponownemu popełnieniu przezS. B.czynu zabronionego.
W konkluzji, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie stosowanego środka zabezpieczającego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Niezależnie od zarzutu podnoszonego w zażaleniu zaskarżone postanowienie dotknięte jest uchybieniem o charakterze bezwzględnym skutkującym koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Z przepisuart. 433 § 1 k.p.k., zestawionego zart. 439 k.p.k.wynika bowiem, że Sąd odwoławczy niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów jest zobowiązany do kontroli, czy skarżone orzeczenie nie jest dotknięte bezwzględnymi przyczynami odwoławczymi.
Analizując akta przedmiotowej sprawy, w szczególności treść notatki urzędowej z dnia 6 lutego 2013 r., (k. 738 t. IV akt), z której wynika, że strony nie były zawiadamiane i nie stawiły się, kiedy Sąd decydowało dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego wobecS. B., uznać należy, że doszło do naruszeniaart. 8 § 2 pkt 2 k.k.w.w zw.zart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą powodującą konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 lutego 2013 r., I KZP 27/12, www.sn.pl/orzecznictwo/Izba Karna, wypowiedział następujące zapatrywanie „obrońca, którego udział w postępowaniu wykonawczym jest obligatoryjny na podstawieart. 8 § 2 pkt. 2 k.k.w., ma obowiązek, z zastrzeżeniem wynikającym z treściart. 22 § 1ain finek.k.w., uczestniczyć w posiedzeniu, którego przedmiotem jest dalsze stosowanie środka zabezpieczającego wymienionego wart. 94 § 1 k.k.(art. 204 § 1 k.k.w.,art. 94 § 2 k.k.,art. 1 § 2 k.k.w.w zw. zart. 339 § 5 k.p.k.).”
Obrońca internowanego – jak pokazuje treść rzeczonej notatki - nie brał udziału w posiedzeniu, gdzie decydowano w przedmiocie dalszego stosowania wobecS. B.środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie psychiatrycznym.
Odnoszenie się do zarzutu sformułowanego w środku odwoławczymz uwagi na zaistniałą bezwzględną przyczynę odwoławczą, jest obecnie przedwczesne (art. 436 k.p.k.).
Na marginesie wskazać należy, że niedotrzymanie przez sąd terminu określonego wart. 204 k.k.w.nie wywołuje skutku w postaci odstąpienia od stosowania wobec internowanego środka zabezpieczającego. W tej sytuacji prawną podstawą jego kontynuowania jest poprzednie orzeczenieo stosowaniu izolacji. Żaden bowiem sąd nie zarządził zwolnienia internowanego z zamkniętego zakładu psychiatrycznego” (post. SA wŁ.z dnia 10 listopada 2010 r., II AKzw 597/10, Prok. i Pr. - wkł. 2011/7-8/25).
Przy ponownym orzekaniu w tej sprawie Sąd Okręgowy weźmie pod uwagę powyższe wskazania zawarte w niniejszym postanowieniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.