Sygn. akt II AKa 278/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Krawiec (spr.)

Sędziowie:

SA Jerzy Skorupka
SA Stanisław Rączkowski

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanej do Prokuratury ApelacyjnejB. K.
po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 roku
sprawyP. S.
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 24 maja 2012 roku sygn. akt III K 192/07

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoP. S., uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonegoP. S.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. D.600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonegoP. S.w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT, a nadto 157,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy na rozprawę apelacyjną.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zO.rozpoznał sprawęE. D.iP. S.oskarżonych o to, że : w dniach 24.11.2003 r. i 26.11.2003 r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w aktach notarialnych nr 7368/2003 i 7450/2003 nabyli odfirmy (...) Sp. z o.o.z siedzibą wO.spółdzielcze własnościowe prawa do lokali położonych w budynkuSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wU.przyul. (...), wprowadzając przedstawicielifirmy (...)z siedzibą wO.w błąd co do możliwości zapłaty za przedmiotowe lokale, wyrządzając jej szkodę w kwocie nie mniejszej niż 1.548.695 zł w stosunku do mienia znacznej wartości, czym działali na szkodę w/w firmy;
tj. o przestępstwo zart. 276 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

Po rozpoznaniu tej sprawy Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r. uznał oskarżonychP. S.iE. D.za winnych tego, że w dniach 24.11.2003 r. i 26.11.2003 r. wO., działając wspólnie i w porozumieniu w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej aktami notarialnymi nr 7368/2003 i 7450/2003 nabyli odfirmy (...) Sp. z o.o.z siedzibą wO.spółdzielcze własnościowe prawa do lokali położonych w budynkuSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wU.przyul. (...), wprowadzającA. Z., Prezesa Zarządufirmy (...) Sp. z o.o.z siedzibą wO.w błąd co do możliwości zapłaty za przedmiotowe lokale, wyrządzając tej spółce szkodę w kwocie nie mniejszej niż 1.141.220 zł w stosunku do mienia znacznej wartości, czym działali na szkodę w/w firmy – to jest czynu zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.wymierzył oskarżonym kary po 2 lata pozbawienia wolności, których wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił na okres lat 4.
Zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych.

Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonegoP. S., zarzucając (dosłowny cytat): „przekroczenie przez Sąd Okręgowy w Opolu granic swobodnej oceny dowodów i błąd w logicznym rozumowaniu polegający na przyjęciu w ustalonym i niespornym w sprawie stanie faktycznym, że stan ten wyczerpuje znamiona czynu zabronionego opisanego w zarzucie III aktu oskarżenia, a nie uniewinnienie oskarżonego z uwagi na obojętnie prawne zachowania oskarżonego z punktu widzenia interesu publicznego czyli przepisów karnoprawnych oraz na tyle lakoniczną i skromną treść uzasadnienia uznania oskarżonego winnym w świetle obszerności zgromadzonych akt sprawy wskazującego na iluzoryczności wykazania przesłanek karnoprawnych czynu przypisanego przez Prokuratura Rejonowego w Strzelcach Opolskich”.
Podnosząc wskazany zarzut apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonegoP. S.od przypisanego mu czynu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew podniesionemu w niej zarzutowi Sąd I instancji nie dopuścił się w toku wyrokowania błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, ani też nie naruszył przepisów prawa procesowego.
Na wstępie należy zauważyć, iż wywody autora apelacji są mało przejrzyste, w związku z czym istnieją trudności w odniesieniu się do treści środka odwoławczego. Niemniej zarzut, iż pokrzywdzonaSpółka (...)(cyt.): „z własnej inicjatywy nigdy nie złożyła wniosku o ściganie” (str. 4 apelacji) jest o tyle chybiony, że przypisany oskarżonemu czyn nie jest ścigany na wniosek, lecz z urzędu. Brak wniosku o ściganie nie ma zatem w tym przypadku żadnego znaczenia.
Trudno zrozumieć wywody apelującego sprowadzające się do stwierdzenia, iż (cyt.): „ ...nie zostały spełnione warunki zbycia lokali na gruncie prawa handlowego i cywilnego, nie doszło bowiem do skutecznego wyrażenia woli przez strony transakcji” (str. 4 apelacji). Tej samej treści pogląd apelujący wyraził również w końcowej części środka odwoławczego (str. 5).
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, iż obrońca oskarżonego formułując powyższy pogląd zupełnie zignorował treść aktu notarialnego z dnia 24 listopada 2003 r. (k. 9-13) oraz treść aneksu do umowy sprzedaży zawartej we wskazanej dacie (k. 14-18).
Z powołanego aktu notarialnego wynika jednoznacznie, że w dniu 24 listopada 2003 r. doszło do zawarcia umowy kupna-sprzedaży przedmiotowych mieszkań pomiędzySpółką (...)’(...)aE. D.i oskarżonymP. S.(§ 3 i § 4 umowy kupna-sprzedaży). Wskazany akt notarialny (wraz z aneksem) nie został podważony, a zatem jest w pełni prawomocny. W związku z tym twierdzenie autora apelacji, że (cyt.): „nie doszło ... do skutecznego wyrażenia woli przez strony transakcji” (str. 4 apelacji) jest całkowicie gołosłowne, a tym samym bezpodstawne.
Sąd Okręgowy wykazał w pełni przekonująco, iż działania oskarżonegoP. S.tempore criminiswyczerpywało znamiona oszustwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Sąd ten trafnie wskazał, że oskarżony zawierając umowę miał świadomość tego, iż nie będzie w stanie uiścić należności za przedmiot owej umowy, gdyż nie dysponował odpowiednimi środkami finansowymi na zrealizowanie zaciągniętego zobowiązania (k.714).
Zawarty w apelacji zarzut, iżSąd meritiprzekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a zatem dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.jest całkowicie bezzasadny. Sąd ten dokonał prawidłowej, zgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadą prawidłowego (logicznego) rozumowania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a swoje stanowisko w tej kwestii uzasadnił w sposób prawidłowy, zgodny z treściąart. 424 § 1 k.p.k.Autor apelacji poza gołosłownym sformułowaniem owego zarzutu nie wykazał w jakikolwiek sposób na czym konkretnie miało polegać naruszenie przezSąd meritizasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa wart. 7 k.p.k.Z tych względów zarzut ten należało uznać za bezzasadny, a co za tym idzie bezzasadny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Skoro zatem autor apelacji nie przedstawił żadnych skutecznych argumentów, które mogłyby podważyć rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny uznał apelację za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze opiera się oart. 624 § 1 k.p.k.
Koszty nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz występującego w drugiej instancji obrońcy na podstawieart. 29 ustawy – prawo o adwokaturze.