Sygn. akt II AKa 134/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 października 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:

Przewodniczący:  SSA Jerzy Sałata
Sędziowie:  SA Wojciech Andruszkiewicz
SA Krzysztof Noskowicz (spr.)

Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Konkol
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Dariusza Kuberskiego

po rozpoznaniu w dniach 19 czerwca i 28 września 2012 r.
sprawy

S. J.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 ustawyz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 244 k.k.

G. Ś.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora Prokuratury OkręgowejwT.wobecS. J.i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu
z dnia 6 września 2011 r., sygn. aktII K 157/10

I
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychS. J.iG. Ś.(w całości), a na podstawieart. 435 kpktakże wobec oskarżonychP. M.(pkt. VIII-X i XXXVII),M. L.(pkt. XII, XVI-XVIII, XIX – w zakresie orzeczonej kary łącznej grzywny i XXXVII),D. S.(pkt. XXI-XXV i XXXVII) orazK. Z.(pkt. XXVI-XXXI i XXXVII) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Toruniu do ponownego rozpoznania,

II
utrzymuje w mocy w pozostałej części zaskarżony wyrok,

III
wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

S. J.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zP. M.,M. L.,K. Z.,D. S.,G. Ś.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, a nadto z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 8 sierpnia 2002 roku do 7 lutego 2003 roku i od 10 listopada 2004 roku do 11 maja 2006 roku kary 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, II Wydział Karny z dnia 13 lutego 2003 roku w sprawie sygn. akt II K 1362/02 za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.iart. 64 § 1 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanymw punkcie I aktu oskarżenia oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokui w wykonaniu z góry powziętego zamiary uczestniczył w obrocie substancją psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej, łącznej ilości 1000 gramów, zbywając jąP. M.w celu zbyciaM. L., przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz dopuścił się popełnienia tych czynów w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 8 sierpnia 2002 roku do 7 lutego 2003 roku i od 10 listopada 2004 roku do 11 maja 2006 roku kary 2 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu II Wydział Karny z dnia 13 lutego 2003 roku w sprawie sygn. akt II K 1362/02 za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.iart. 64 § 1 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
III. w dniu 11 lutego 2010 roku wT.nie zastosował się do orzeczenia Sądu, gdyż kierował pojazdem m-ki(...)nr rej.(...)wbrew orzeczonemu prawomocnie na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu Wydział X Grodzki z dnia 22 maja 2009 roku w sprawie sygn. akt X 1508/08 4 letniemu zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych,
tj. o przestępstwo zart. 244 k.k.

P. M.
został oskarżony o to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia stycznia 2009 roku do nieustalonego dnia czerwca 2009 roku wT., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa udzieliłM. L.sześciokrotnie substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości łącznej co najmniej 28 gramów, którą nabył od nieustalonej osoby, a następnie wspólnie z ww. zażywał nabyte substancje,
tj. o przestępstwo zart. 58 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zS. J.,M. L.,K. Z.,D. S.,G. Ś.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, a nadto z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 17 lutego 2006 roku do 17 grudnia 2006 roku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu VIII Wydział Karny z dnia 29 października 2002 roku w sprawie sygn. akt VIII K 1337/02 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
III. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanymw punkcie II aktu oskarżenia oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokui w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie substancją psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej, łącznej ilości 1000 gramów udzielając jąM. L.w celu zbycia oraz na jego własne potrzeby, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodui nadto przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 17 lutego 2006 roku do 17 grudnia 2006 roku kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu VIII Wydział Karny z dnia 29 października 2002 roku w sprawie sygn. akt VIII K 1337/02 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust. 1 i art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

M. L.został oskarżony to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia września 2008 roku do nieustalonego dnia czerwca 2009 roku wT.iB., działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniioraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa:
1. nabył od nieustalonej osoby co najmniej łącznie 10 gramów substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, która następnie sprzedawałK. Z.;
2. sześciokrotnie nabył na własny użytek substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 28 gramów odP. M.,
tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zS. J.,P. M.,K. Z.,D. S.,G. Ś.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.
III. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanym w punkcie II aktu oskarżenia oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokunabył za pośrednictwemP. M.odS. J.środki psychotropowe w postaci amfetaminy w znacznej, łącznej ilości 1000 gramów w celu jej posiadania, wprowadzania do obrotu i udzielania innym osobom za pośrednictwemK. Z.,D. S.orazG. Ś., którym sprzedawał amfetaminę, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

D. S.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zS. J.,P. M.,M. L.,K. Z.,G. Ś.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanym w punkcie I aktu oskarżenia oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając z góry powzięty zamiar popełniania przestępstwa, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokunabył amfetaminę w znacznej, łącznej ilości co najmniej 190 gramów, kupując ją co najmniej 19 razy odM. L., a następnie sprzedawał amfetaminę innym nieustalonym osobom, czyniąc sobie z tej działalności stałe źródło dochodu oraz posiadał ją na własne potrzeby,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

K. Z.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia września 2008 roku do nieustalonego dnia czerwca 2009 roku, wT.iB., działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa nabył co najmniej łącznie 10 gramów substancji psychotropowej w postaci amfetaminy na własny użytek odM. L.,
tj. o przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuo przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. nr 179 poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zS. J.,P. M.,M. L.,D. S.,G. Ś.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.
III. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanym w punkcie II aktu oskarżenia, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokunabywał co najmniej pięciokrotnie odM. L.środki psychotropowe w postaci amfetaminy w znacznej, łącznej ilości co najmniej 220 gramów, którą następnie sprzedawał nieustalonym osobom, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu, a nadto posiadał amfetaminę na własny użytek w celu zażywania,
tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

G. Ś.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokubrał udział zS. J.,P. M.,M. L.,D. S.,K. Z.oraz innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci wprowadzania do obrotu znacznej ilości amfetaminy, udzielania i posiadania tej substancji, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach:
- od 26 lipca 2000 roku do 3 sierpnia 2000 roku,
- od 4 czerwca 2003 roku do 9 czerwca 2003 roku,
- od 9 czerwca 2003 roku do 9 sierpnia 2004 roku,
- od 9 sierpnia 2004 roku do dnia 4 lutego 2006 roku,
części kary łącznej 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu VIII Wydział Karny z dnia 4 kwietnia 2006 roku w sprawie sygn. akt VIII K 714/05, obejmującym wyroki Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawach sygn. akt II K 946/00, VIII K 1109/00 i VIII K 1590/00 za przestępstwa m.in. zart. 279 § 1 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
II. w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanym w punkcie II aktu oskarżenia, mając z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokuuczestniczył w obrocie substancją psychotropową w postaci amfetaminyw znacznej łącznej ilości co najmniej 280 gramów w ten sposób, iż nabył ją co najmniej 19 razy odM. L., a następnie sprzedawał amfetaminę innym osobom, czyniąc sobie z tej działalności stałe źródło dochodu oraz posiadał ją na własny użytek, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach:
- od 26 lipca 2000 roku do 3 sierpnia 2000 roku,
- od 4 czerwca 2003 roku do 9 czerwca 2003 roku,
- od 9 czerwca 2003 roku do 9 sierpnia 2004 roku,
- od 9 sierpnia 2004 roku do dnia 4 lutego 2006 roku,
części kary łącznej 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Toruniu VIII Wydział Karny z dnia 4 kwietnia 2006 roku w sprawie sygn. akt VIII K 714/05, obejmującym wyroki Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawach sygn. akt II K 946/00, VIII K 1109/00 i VIII K 1590/00 za przestępstwa m.in. zart. 279 § 1 k.k.,
tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 1 i 3 i art. 59 ust. 1 i art. 62 ust. 2 ustawyz dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Toruniu, wyrokiem z dnia 6 września 2011 r.w sprawieII K 157/10orzekł następująco:
- oskarżonego
S. J.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I);
- oskarżonego
S. J.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, a cena zbywanej substancji psychotropowej w postaci amfetaminy wynosiła 8 złotych za 1 gram, zaś z opisu czynu wyeliminował zwrot „w celu zbyciaM. L.”,tj. przestępstwa z 56 ust. 3 w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 złotych każda stawka (pkt II);
- na podstawieart. 45 § l k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie IIorzekł wobec oskarżonego
S. J.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 7.000 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt III);
- uznał oskarżonego
S. J.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 244 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt IV);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności, orzeczonych wobec oskarżonego
S. J.w punktach I, II i IV wymierzył mu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt V);
- oskarżonego
P. M.uznał za winnego czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia z tym, że należało go opisać w następujący sposób: w okresie od nieustalonego dnia stycznia 2009 roku do nieustalonego dnia czerwca 2009 roku wT., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) sześciokrotnie odpłatnie udzieliłM. L.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 28 gramów za cenę od 20 do 25 złotych za 1 gram, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 17 lutego 2006 r. do 17 grudnia 2006 r. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 października 2002r. w sprawie o sygn. akt VIII K 1337/02 za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 284 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocyart. 33 § 1-3 k.k.karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt VI),
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie VIorzekł wobec oskarżonego
P. M.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 560 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt VII);
- oskarżonego
P. M.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k., po zastosowaniuart. 60 § 3 k.k.iart. 60 § 6 pkt 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt VIII);
- oskarżonego
P. M.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, a cena zbywanej substancji psychotropowej w postaci amfetaminy wynosiła 8 złotych za 1 gram oraz z tą zmianą, iż czyn ten stanowi przestępstwo zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) i zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to w myślart. 11 § 3 k.k., na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy iart. 65 § 1 k.k., po zastosowaniuart. 60 § 3 k.k.,art. 60 § 6 pkt 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt IX);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 2 k.k.w miejsce jednostkowych kar grzywny orzeczonych wobec
P. M.w punktach VI, VIII i IX wymierzył mu karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt X);
- na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego
P. M.
kary pozbawienia wolności na 5 lat okresu próby i w tym czasie oddał go pod dozór kuratora sądowego (pkt XI);
- oskarżonego
M. L.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.po zastosowaniuart. 60 § 3 k.k.,art. 60 § 6 pkt 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt XII);
- oskarżonego
M. L.uznał za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia września 2008 roku do czerwca 2009 roku wT., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U Nr 175, poz. 1485 ze zm.) udzielił odpłatnieK. Z.łącznie 10 gramów substancji psychotropowej w postaci amfetaminy ze cenę 30 złotych za 1 gram, którą uprzednio nabył od nieustalonej osoby, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 1-3 k.k.karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt XIII);
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie XIIIorzekł wobec oskarżonego
M. L.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 300 złotych, osiągniętejz popełnionego przestępstwa (pkt XIV);
- oskarżonego
M. L.uznał za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia stycznia 2009 roku do nieustalonego dnia czerwca 2009 roku wT.iB.w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) posiadał partiami substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 28 gramów, którą sześciokrotnie nabył na własny użytek odP. M., tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to, na podstawie art. 62 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XV);
- oskarżonego
M. L.uznał za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia lipca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku wT.iB., działając w zorganizowanej grupie w składzie opisanym w pkt. II aktu oskarżenia, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) uczestniczył w obrocie substancją psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości w ten sposób, że partiami nabywał odP. M.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej znacznej ilości 1000 gramów, a następnie sprzedałK. Z.220 gramów amfetaminy za cenę 16 złotych za 1 gram,D. S.190 gramów amfetaminy za cenę 14 złotych za 1 gram, zaśG. Ś.280 gramów za cenę 12 złotych za 1 gram w celu udzielania przez nich tej substancji psychotropowej innym osobom, przy czym z działalności tej uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) i zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to w myślart. 11 § 3 k.k., na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k., po zastosowaniuart. 60 § 3 k.k.,art. 60 § 6 pkt 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt XVI);
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisanepunkcie XVIorzekł wobec oskarżonego
M. L.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 9.540 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt XVII);
- na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) iart. 44 § 2 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie XVIorzekł wobec oskarżonego
M. L.przepadek substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości netto 326,85 gramów oraz wagi elektronicznej koloru srebrnego (pkt XVIII);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wpunktach XIII i XVwymierzył oskarżonemu
M. L.karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś w miejsce jednostkowych kar grzywny orzeczonych w punktach XII, XIII, i XVI karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka (pkt XIX);
- na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego
M. L.kary łącznej pozbawienia wolności na 5 lat okresu próbyi w tym czasie oddał go pod dozór kuratora sądowego (pkt XX);
- oskarżonegoD. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 §1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXI);
- oskarżonegoD. S.uznał za winnego czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia, z tą zmianą, że wyeliminował zwrot: „posiadał ją na własne potrzeby”, tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, po 10 złotych każda stawka (pkt XXII);
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie XXIIorzekł wobec oskarżonegoD. S.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 2.660 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt XXIII);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wpunktach XXI i XXIIwymierzył oskarżonemuD. S.karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXIV);
- na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. S.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby i w tym czasie oddał go pod dozór kuratora sądowego (pkt XXV);
- oskarżonego
K. Z.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I (winno być II) aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXVI);
- oskarżonego
K. Z.
uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie art. 62 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXVII);
- oskarżonego
K. Z.uznał za winnego czynu zarzucanemu mu w pkt. III aktu oskarżenia z tą zmianą, iż wyeliminował zwrot: „a nadto posiadał amfetaminę na własny użytek”, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie art. 59 ust. 1 cyt. ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka (pkt XXVIII);
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie XXVIIIorzekł wobec oskarżonego
K. Z.
przepadek korzyści majątkowej w kwocie 3.360 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt XXIX);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego
K. Z.
w punktach XXVI, XXVII i XXVIII wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności (pkt XXX);
- na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 §1 pkt. 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego
K. Z.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby i w tym czasie oddał go pod dozór kuratora sądowego (pkt XXXI);
- oskarżonego
G. Ś.
uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 258 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXXII);
- oskarżonego
G. Ś.
uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia z tą zmianą, iż oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, a nadto z tym ustaleniem, iż czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 26 lipca 2000r. do 3 sierpnia 2000r., od 4 czerwca 2003r. do 9 czerwca 2003r., od 9 czerwca 2003r. do 9 sierpnia 2004r. i od 9 sierpnia 2004r. do 4 lutego 2006r. części kary łącznej 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowegow Toruniu z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt VIII K 714/05, obejmującym skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 28 września 2000 r., sygn. akt VIII K 1109/00 za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 14 września 2000 r., sygn. akt II K 946/00 za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 289 § 2 k.k.na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 26 czerwca 2001 r., sygn. akt VIII K 1590/00 za przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, za ciąg przestępstw zart. 278 § 1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, za ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.iart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz z tą zmianą, iż wyeliminował zwrot:„oraz posiadał ją na własny użytek”, tj. przestępstwo zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawie art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka (pkt XXXIII);
- na podstawieart. 45 § 1 k.k.w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane wpunkcie XXXIIIorzekł wobec oskarżonego
G. Ś.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 3.360 złotych, osiągniętej z popełnionego przestępstwa (pkt XXXIV);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego
G. Ś.w punktach XXXII i XXXIII wyroku wymierzył mu karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XXXV);
- na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kar łącznych pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonym zaliczył okresy tymczasowego aresztowania:
S. J.od dnia 11 lutego 2010 r. do 24 maja 2010r.,a
G. S.od dnia 11 stycznia 2010r. do 26 marca 2010r. (pkt XXXVI);
- na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:
D. S.okres zatrzymania w dniu 11 stycznia 2010 r.,
K. Z.okres zatrzymania od dnia 11 stycznia 2010 r. do dnia 12 stycznia 2010 r.,
P. M.od dnia 11 stycznia 2010r. do 26 marca 2010r.,
M. L.od dnia 15 grudnia 2009r. do 17 lutego 2010 r. (pkt XXXVII);
- zwolnił oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa (pkt XXXVIII).

Wyrok powyższy został zaskarżony przezProkuratora OkręgowegowT.oraz obrońców oskarżonych
S. J.iG. Ś..

Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze wobecS. J., na niekorzyść tego oskarżonego.
Powołując się na treśćart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił:
- rażącą niewspółmierność kar jednostkowych oraz kary łącznej orzeczonych wobec oskarżonegoS. J.za przypisane mu przestępstwa, odpowiednio w punktach I, II i V wyroku, wskutek niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia szkodliwości społecznej przypisanych oskarżonemu czynów, wynikających w szczególności z okoliczności ich popełnienia, stopnia winy, działania oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, w ramach czynu ciągłego i warunkach powrotu do przestępstwa, opisanych w treści przepisuart. 64 § 1 k.k., motywacji którą kierował się oskarżony, zasługującej na szczególne potępienie, nadto niedostatecznego uwzględnienia zasad prewencji generalnej i indywidualnej dyrektyw wymiaru kary.
W konsekwencji Prokurator wniósł o:
I. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczonych kar wobecS. J.poprzez wymierzenie oskarżonemu:
- w punkcie I wyroku, na podstawieart. 258 § 1 k.k.kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki w kwocie 50 zł,
- w punkcie II wyroku, na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U. Nr 175, poz. 1485) w zw.art. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.kary 4 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł,
- w punkcie V wyroku, na podstawieart. 85 k.k.,art.86 § 1 k.k.kary łącznej w wysokości 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
- na podstawieart. 85 k.k.,86 § 1 k.k.wymierzenie kary łącznej grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki w kwocie 50 zł,
II. w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku sądu pierwszej instancji w mocy.

Obrońca oskarżonegoS. J.– adw.R. T.
zaskarżył wyrok w części dotyczącej skazania za czyn wymieniony w punkcie I i II aktu oskarżenia w całości, natomiast w części dotyczącej skazania za czyn wymieniony w punkcie III aktu oskarżenia - w zakresie orzeczenia o karze, na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 1- 4 k.p.k.zarzucając:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 258 k.k.przez sformułowanie niesłusznego poglądu prawnego, iż bezpodstawne i wątpliwe pomówienie oskarżonegoS. J.przez nwspółoskarżonegoP. M., - które zdaniem obrony jest typowym pomówieniem złożonym i stanowi fałszywe oskarżenie innej osoby o współudział w przestępstwie w celu ukrycia tożsamości rzeczywistych współuczestników tego przestępstwa, a więc zostało złożone nie w celu własnej obrony i wykracza poza granice przysługującego mu prawa do obrony - stanowi wiarygodny i wystarczający dowód, uzasadniający przyjęcie tezy, iż oskarżonyS. J.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek innych dowodów świadczących o działaniu oskarżonego w ramach grupy przestępczej w postaci struktur organizacyjnych istniejących i funkcjonujących w celu popełniania przestępstw z pełną świadomością ich uczestników oraz trwałej strukturze wewnętrznej i widocznym przywództwie;
2. obrazę przepisów prawa procesowego, mogącą mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia w oparciu wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego na podstawie dowolnej i niepełnej oceny dowodów, a przede wszystkim braku szczególnej skrupulatności i wnikliwości, wymaganej do oceny pomówienia oskarżonegoS. J.przez współoskarżonegoP. M.;
3.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogący mieć wpływ na jego treść, a przede wszystkim odmówienie wiarygodności zeznaniomA. M.dotyczącym jej kontaktów z oskarżonymS. J.- która złożyła przed Sądem zeznania, mimo iż została uprzedzona o możliwości wszczęcia przeciwko niej postępowania karnego za składanie fałszywych zeznań - przy jednoczesnym bezzasadnym uznaniu, że fakt ten nie miał wpływu na pomówienie współoskarżonegoS. J.i treść zmienionych wyjaśnieńP. M.;
4. rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniuS. J.bezwzględnej kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w przypadku jednorazowego naruszenia orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a nie wielokrotnego i trwałego naruszania tego zakazu, co winno skutkować orzeczeniem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, gdyż orzeczenie w tym przypadku kary o charakterze izolacyjnym nie jest adekwatne do stopnia winy oskarżonego i nie może odegrać właściwej funkcji zarówno prewencji ogólnej, jak i indywidualnej, wykraczając poza cele kary.
W wyniku tak sformułowanych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieS. J.od czynów opisanych w punkcie I i II aktu oskarżenia oraz zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata.

Obrońca oskarżonegoS. J.– adwokatE. D.zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w pkt I, II, III i V, na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 k.p.k.zarzucając:
1. mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę przez niesłuszne uznanie, iż oskarżony dopuścił się przestępstw określonych wart. 258 § 1 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.;
2. mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę prawa procesowegoart. 4, 5, 410 i 424 k.p.k., wynikającą z jednostronnej oceny dowodów oraz rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
W konsekwencji obrońca ten wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienieS. J.od stawianych mu zarzutów zawartych w pkt I i II wyroku.

Obrońca oskarżonegoG. Ś.
zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o winie i karze- pkt. XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXV, tj. uznaniaG. Ś.winnym przestępstw zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 175, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., w zw. zart. 64 § 1 k.k.i wymierzenia mu na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności kary łącznej 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 1, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił:
1. obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz w zw. zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., która miała wpływ na treść wyroku, przez zakwalifikowanie czynów oskarżonego jako sprawstwa wskazanych wyżej przestępstw określonych w ww. przepisach, mimo że nie pozwala na to ujawniony w sprawie materiał dowodowy, zaś z ustaleń faktycznych Sądu wynika, iż czyny oskarżonego wypełniają znamiona przestępstwa określonego wart. 62 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 175, poz. 1485 ze zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
3. obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 4 i 5 k.p.k., co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego oraz rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;
4. rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie po 10 złotych.
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, obrońca wniósł o:
1. zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy przez uznanie oskarżonegoG. Ś.niewinnym popełnienia przestępstw zart. 258 § 1 k.k.oraz zart. 56 ust. 3w zw. zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 175, poz. 1485 wraz z późn. zm.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw.zart. 64 § 1 k.k.,
2. uznanie, iż działanie oskarżonegoG. Ś.wypełnia dyspozycjęart. 62 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 175, poz. 1485 z późn. zm.) i wymierzenie mu kary w zawieszeniu, w dolnych granicach zagrożenia,
ewentualnie o:
3. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Toruniu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniesione apelacje tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie, jednakże uruchamiając kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku okazały się o tyle skuteczne, że w konsekwencji należało zaskarżony wyrok, w stosunku do oskarżonychS. J.iG. Ś.w całości uchylić i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Toruniu do ponownego rozpoznania, a w następstwie na podstawieart. 435 k.p.k.także wobec oskarżonychP. M.(pkt. VIII-X i XXXVII),M. L.(pkt. XII, XVI-XVIII, XIX– w zakresie orzeczonej kary łącznej grzywny i XXXVII),D. S.(pkt. XXI-XXV i XXXVII) orazK. Z.(pkt. XXVI-XXXI i XXXVII).
W pozostałej części zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy, bowiem w tym zakresie nie wniesiono środków odwoławczych, a nie zaszły powody do wzruszenia z urzędu zawartych w tej części rozstrzygnięć.

Przed przystąpieniem do rozważań szczegółowych, wyjaśniających przyczyny uchylenia zaskarżonego wyroku w przytoczonym wyżej zakresie, należy wskazać na to, że Sąd Apelacyjny odniesie się, stosownie do treściart. 436 k.p.k., tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych zarówno przez strony, jak i podlegających uwzględnieniu z urzędu, gdyż rozpoznanie wniesionych apelacji w tym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby w tych warunkach przedwczesne.
Odnosząc się zaś do apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonegoS. J.należy na wstępie wyjaśnić ich rzeczywisty zakres zaskarżenia. Obaj skarżący są bowiem w tej materii nie dość precyzyjni. I tak odnośnie apelacji adwokataR. T.należy przyjąć, iż z uwagi na wnioskowanie o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów przypisanych mu w punktach I i II, zaskarżenie rozstrzygnięcia o karze dotyczy punktów III i V wyroku. Natomiast odnośnie apelacji adwokataE. D.stwierdzić należy, iż skierowana jest ona przeciwko całości rozstrzygnięcia, aczkolwiek z treści uzasadnienia apelacji i złożonych wniosków wynika, że obrońca ten koncentrował się głównie na zarzutach co do rozstrzygnięć określonych w punktach I i II wyroku. Istotne jest wszak to, że mimo zróżnicowanego zakresu zaskarżenia, wniesione apelacje nie pozostają ze sobą w sprzeczności.
Częścią wspólną apelacji obrońcy oskarżonegoS. J.–adw. R. T.i apelacji obrońcy oskarżonegoG. Ś.jest zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, to jest przepisuart. 258 § 1 k.k., a niezależnie od tego ci skarżący formułują zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, natomiast obrońca oskarżonegoS. J.-adw. E. D.dopatruje się w tym zakresie jedynie błędu w ustaleniach faktycznych. Jednocześnie każdy z obrońców zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wiąże w rzeczywistości z dokonaniem przez sąd a quo wadliwej oceny dowodów bądź też z niedostatkami przeprowadzonego postępowania dowodowego.
W tym miejscu przypomnienia wymaga to, że obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które zostało oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Zatem o obrazie prawa materialnego można mówić wtedy, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane), sąd wadliwie zastosował normę prawną lub bezzasadnie jej nie zastosował, bądź zarzut dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. Jeśli zaś zarzucona wadliwość zaskarżonego orzeczenia polega na przyjęciu za jego podstawę błędnych ustaleń, to ocenie instancyjnej podlega trafność ustaleń faktycznych, a nie obraza przepisów prawa materialnego (por. wyrok S. Apel. w Gdańsku z dnia 19.05.2010 r., II AKa 117/10, POSAG 2010/3/155).
W konsekwencji, wniesione apelacje należało potraktować we wskazanym zakresie jako zawierające zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.).

Zarzuty obrońców w zakresie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku ocenić należy jako trafne, gdyż ustalenia Sądu I instancji, w wyniku których Sąd ten przypisał oskarżonymS. J.iG. Ś.popełnienie przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz kolejnych przestępstw, związanych z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, dotknięte są błędem dowolności.
Analiza akt sprawy oraz sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku o słuszności tych zarzutów, w szczególności dlatego, że jednocześnie jak najbardziej uprawnione jest stwierdzenie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie nosi cechy zupełności.
Brak cechy zupełności zebranego w sprawie materiału dowodowego sprawia, że dokonana ocena takiego niepełnego materiału dowodowego jawi się jako przedwczesna i nie może prowadzić w konsekwencji do dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych. W nawiązaniu do podstawowych obowiązków sądu orzekającego w sprawie karnej wskazać należy, że poza sferą rozważań sądu nie mogą pozostawać dowody istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia o winie, gdyż zgodnie z dyrektywą odnoszącą się do zasad wyrokowania, to one stanowią podstawę wydania wyroku (art. 410 k.p.k.). Wynikający z powyższego obowiązek sądu rozstrzygania na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności zostanie spełniony, gdy zgodnie z obowiązującą ustawą procesową przeprowadzi on dowody, w tym również te wnioskowane przez strony i prawidłowo rozważy całokształt ujawnionych w ten sposób okoliczności, zwłaszcza tych istotnych dla rozstrzygnięcia (zob. wyrok SN z dnia 26.06.2007 r., II KK 120/07, LEX nr 282233).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że sąd a quow niedostatecznym stopniu uczynił zadość wymaganemu zadaniu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, przeprowadzenia jego wnikliwej analizy oraz przedstawienia należytego uzasadnienia dla podjętych w formie wyroku decyzji procesowych w przedmiocie rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej ww. oskarżonych.
Sytuacja ta nie podlegała naprawieniu w postępowaniu odwoławczym bowiem z uwagi na treśćart. 452 § 2 k.p.k.nie zaistniały warunki do uzupełnienia postępowania dowodowego w tym trybie. Podjęta w tej materii przez Sąd Apelacyjny próba jedynie obnażyła niedostatki przeprowadzonego przez sąd a quo postępowania dowodowego. Z drugiej zaś strony należy wskazać na to, że rysująca się wyraźnie konieczność dokonania zmiany ustaleń faktycznych nakazywała zapewnienie ww. oskarżonym standardu konstytucyjnego, który przewiduje model postępowania dwuinstancyjnego (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, art. 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r.).
Odnosząc się do przypisanego ww. oskarżonym przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i sformułowanych w tym zakresie zarzutów przez obrońców oskarżonych, należy wskazać na to, że zorganizowana grupa, mająca na celu dokonywanie przestępstw, tym różni się od innej grupy (szajki) przestępców, że jest zorganizowana, a więc posiada trwałą strukturę, czy to pionową - z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą - z reguły ze stałym gronem uczestników, koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktu dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada systematyczne popełnienie możliwie wielu przestępstw (por. wyrok S. Apel. we Wrocławiu z dnia 8.12.2010 r., II AKa 181/10, KZS 2011/5/79).
Pojęcie „zorganizowanej grupy przestępczej” nie jest objęte definicją ustawową. Słusznie przeto podnosi się w orzecznictwie, że grupa zorganizowana to coś znacznie więcej niż współsprawstwo, czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. Jednocześnie jest to forma pośrednia między związkiem przestępczym, a zwykłym współsprawstwem. Od związku przestępczego różni ją niższy stopień organizacji, zaś minimum elementów koniecznych dla przyjęcia istnienia grupy przestępczej, to istnienie przywództwa w danej grupie oraz więzi organizacyjnej, będącej czymś więcej niż zwykłym porozumieniem, co do wspólnoty celów (zob. wyrok S. Apel. w Katowicach z dnia 8.12. 2005 r., II AKa 68/05, LEX nr 286704).
O ile można zgodzić się co do tego, że istnienie grupy, o której mowa wart. 258 § 1 k.k.nie wymaga „specjalnej wewnętrznej struktury”, to jednak przepisart. 258 § 1 k.k.jest na tyle jednoznaczny w swej wymowie, że nie pozwala penalizować przynależności do każdej grupy osób połączonych celem popełnienia przestępstwa. Nawet wtedy, gdy role tych osób w popełnieniu przestępstwa, a także sposób podziału osiągniętych z niego korzyści zostały wcześniej określone i zróżnicowane. Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że „zorganizowanie” oznacza w języku polskim ułożenie czegoś w pewne formy, podporządkowanie regułom, normom, wprowadzenie do czegoś ładu i organizacji. Karalny jest zatem udział tylko w takiej grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przezkodeks karnyzorganizowaniem. Progiem karalnego zorganizowania grupy przestępczej będzie istnienie między jej członkami chociażby niewysokiego, ale widocznego stopnia powiązań organizacyjnych i hierarchicznych. W ukształtowanym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych przyjmuje się, że przejawem tego rodzaju powiązań jest istnienie wyodrębnionego ośrodka decyzyjnego (przywództwa), skoordynowany sposób działania, w miarę stabilny podział zadań i funkcji wewnątrz grupy, pewna trwałość, planowanie przestępstw, zabezpieczanie potrzeb grupy (zob. wyrok S. Apel w Katowicach z dnia 16.07.2009 r, II AKa 150/09, KZS 2009/9/67).
Reasumując, stwierdzić należy, że ze z zorganizowaną grupą przestępczą będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy cechy jej zorganizowania będą wykazywać pewną wewnętrzną strukturę organizacyjną (choćby z niskim stopniem zorganizowania), trwałość, istnienie więzów organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, wiązać się to będzie z planowaniem przestępstw, akceptacją celów, trwałością zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzeniem narzędzi do popełniania przestępstw, wyszukiwaniem miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzania go, podziałem ról, skoordynowanym sposobem działania oraz powiązaniami socjologiczno-psychologicznymi między członkami grupy (por. wyrok S. Apel. w Krakowie z dnia 5.06.2002 r., II AKa 123/02, KZS 2002/7-8/46).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd a quo jedynie bardzo syntetycznie przedstawił swoje rozumowanie w tym zakresie, wyprowadzając je zasadniczo ze stwierdzenia, iż wprawdzie żaden z oskarżonych nie przyznał się do udziału w grupie przestępczej, to jednak ustalenia sądu w zakresie ich świadomości co do struktury osób uczestniczących w procederze prowadziły do jednoznacznego wniosku. Sąd a quo posługuje się w prezentacji swojego rozumowania kilkakrotnie słowem „niewątpliwie”, aczkolwiek nie podaje źródła tego swojego przekonania w przytoczonej materii. Nie wynika w szczególności z takiego rozumowania to, jakimi w tej mierze kierował się konkretnymi dowodami. Trudno w konsekwencji takie wnioskowanie zaakceptować. „Niewątpliwie” to inaczej: „bez wątpliwości, bez wątpienia, na pewno, z pewnością” (Słownik języka polskiego, t. II, W-wa 1990 r., s. 368; Słownik języka polskiego, tom 3, W-wa 2007, s. 182). Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, stąd też zarzuty obrońców oskarżonych nie są chybione.
W pierwszej kolejności wskazać należy na to, że z istoty czynów przypisanych oskarżonym wynika ich wzajemne współdziałanie, w ramach kręgu mniej lub bardziej znających się osób. Niemniej jednak dowodowego wyjaśnienia wymaga, czy była to działalność wykraczająca poza ramy współsprawstwa (w rozumieniuart. 18 § 1 k.k.). Chodzi też o to, czy ewentualna współpraca zawiązana została celem dokonania określonego przestępstwa, czy też w celu utworzenia grupy jeszcze przed przystąpieniem do realizacji przestępczego procederu, objętego zarzutami, co w ogóle pozostało poza sferą rozważań sądu a quo. W realiach rozpoznawanej sprawy nie wykazano też, poza mało precyzyjnymi wskazaniami, wynikającymi z istnienia po części koleżeńskiego układu, dostatecznego stopnia organizacji współpracy, aby można było zasadnie mówić o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej. Nie wykazano również należycie, że relacje oskarżonych z pozostałymi uczestnikami procederu świadczą jednoznacznie o istnieniu wymaganej więzi organizacyjnej, a zatem i tego, aby oskarżeni byli członkami grupy, której przywództwo znajdowało się w innych rękach. Nie można w tym zakresie opierać się na domysłach i nieuprawnionych spekulacjach.
Nie ulega wątpliwości, że grupę taką tworzą co najmniej trzy osoby, jednakże w tej materii nie wystarcza samo odwoływanie się do liczby uczestników, bo uczestniczenie w zorganizowanych strukturach przestępczych związane jest ze specyficzną postacią wzajemnych relacji i powiązań, jak również zależności pomiędzy uczestnikami tego typu formy działalności przestępczej. Słusznie wskazują skarżący, że z tego rodzaju uczestniczeniem nie mamy do czynienia w przypadku żadnego z ww. oskarżonych. Z całą też pewnością nie ma dowodów wskazujących na to, że pomiędzy oskarżonymi istniały wzajemne powiązania rodzinne, towarzyskie, koleżeńskie, które jednocześnie scalały jedność grupy i zabezpieczały jej potrzeby.
Niekwestionowane jest wreszcie to, że udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstwa jest przestępstwem formalnym, a zatem wypełnia znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, choćby bez pełnienia w niej funkcji czy wykonywania zadań. Skoro jednak występek zart. 258 § 1 k.k.można popełnić tylko umyślnie (art. 8 k.k.), to świadomość istnienia takiej grupy jest niezbędnym warunkiem przypisania udziału w grupie. Nie można należeć do grupy przestępczej, nie wiedząc, że taka grupa istnieje. Nie wystarcza, że istnienia grupy i współdziałania z nią sprawca mógł i powinien się był domyślać. Powinność (i możliwość) domyślania się są znamionami nieumyślności (art. 9 § 2 k.k.), zatem nie spełniają znamienia umyślności występku zart. 258 § 1 k.k.(por. wyrok S. Apel. w Krakowie z dnia 8.07.2009 r., II AKa 132/00, KZS 2009/9/43). Sąd a quo kwestie te potraktował marginalnie, sprowadzając je do ogólnikowych sformułowań i na tej podstawie wysnuł wniosek, że „wszyscy oskarżeni obejmowali swym zamiarem bezpośrednim udział w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii” , co nie jest do zaakceptowania. Wiedza sądu orzekającego na temat całokształtu przestępczej działalności, będącej przedmiotem osądu, nie jest tożsama z wiedzą posiadaną przez każdego z oskarżonych i wymaga dowodowego wykazania każdemu z nich, że taką była.
W nawiązaniu do realiów rozpoznawanej sprawy istotne jest też wskazanie, że w każdej sytuacji, gdy przedmiotem zarzutu jest w szczególności przestępstwo określone wart. 258 k.k., obowiązkiem sądu I instancji jest rozważenie, w oparciu o konkretne dowody, a nie jedynie domniemania, czy popełnione przez oskarżonych przestępstwo nie zostało zrealizowane w ramach zwykłego współsprawstwa, czy zorganizowana grupa przestępcza rzeczywiście istniała, wreszcie zaś, czy każdy z oskarżonych był jej członkiem, czy też jedynie jego zachowanie miało charakter współdziałania z grupą (por. wyrok S. Apel. w Lublinie z dnia 13.11.2008 r., II AKa 166/08, LEX nr 477857). Temu zadaniu Sąd Okręgowy nie sprostał, a argumentacja skarżących jest w tym zakresie zasadna.
Podkreślenia wymaga jednak przede wszystkim to, że skarżący wskazują również na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, bez którego wnioskowanie o zaistnieniu bądź niezaistnieniu zorganizowanej grupy przestępczej jest przedwczesne i nie może być uznane za prawidłowe.
Dopiero po uzupełnieniu postępowania dowodowego możliwe będzie wnioskowanie, czy współpraca zawiązana została celem dokonania sprecyzowanego przestępstwa, czy w celu utworzenia grupy, jeszcze przed przystąpieniem do realizacji przestępczego procederu, objętego zarzutami. Trzeba też poszukiwać dostatecznego stopnia organizacji współpracy, aby można było mówić o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej. Chodzi o określenie czy relacje z pozostałymi uczestnikami procederu świadczą o istnieniu koniecznej więzi organizacyjnej. Istotne w tym zakresie jest zatem ustalenie co do stopnia znajomości poszczególnych oskarżonych. W chwili obecnej nie dość wyraźnie rysują się przesłanki dla przyjęcia, że oskarżeni, decydując się na współpracę zakładali z góry popełnienie możliwie wielu przestępstw i mieli świadomość istnienia „grupy”, a zatem funkcjonowali jako członkowie zorganizowanej grupy przestępczej.
Istniejące braki dowodowe nie mogą rodzić niekorzystnych dla oskarżonych konsekwencji, w tym być podstawą nieuprawnionych domniemań, tak co do okoliczności tworzenia grupy, jej bytu, istniejącej w niej hierarchii, wyznaczania poszczególnych ról w zakładanej działalności, planowania i skali tej działalności, a także sposobu podziału osiąganych z tego korzyści.
W konsekwencji co najwyżej trafna jak na razie jest konstatacja, że ww. oskarżeni dopuścili się przypisanych im przestępstw działając wspólnie i w porozumieniu, jednakże nie sposób ustalić wewnętrznej struktury, więzów organizacyjnych o cechach trwałości i widocznego przywództwa, co uzasadnia stanowisko, że w zakresie czynów zarzucanych tym oskarżonym brak jest cech występowania grupy przestępczej, zwłaszcza choćby szczątkowej formy zorganizowania, a istnieje co najwyżej zespół współsprawców.
Przedwczesne jest zatem utrzymywanie, że o udziale w grupie przestępczej świadczy to, że oskarżonyJ.miał określone źródło zaopatrzenia w amfetaminę, a ilość sprzedanej za pośrednictwem oskarżonegoP. M.amfetaminy przesądzała o jego świadomości, że współoskarżony puszczał ją dalej w obieg. Tylko spekulacją jest też ustalenie, że po stronieJ.„niewątpliwie zaangażowane były inne nieustalone osoby, które w jego imieniu dowoziły narkotyki celem przekazania ichP. M.”. Z kolei odnośnie oskarżonegoG. Ś.nie sposób podzielić wnioskowania, że miał on świadomość w zakresie swojej roli jako „ogniwa” pośredniczącego w handlu amfetaminą i że musiał sobie zdawać sprawę , że w proceder ten były zaangażowane osoby, których działania wyprzedzały sprzedaż im amfetaminy przezM. L..
Również zbyt szeroko przedstawia się wnioskowanie sądu a quo, że oskarżeni zdawali sobie sprawę, iż dla sprawnego funkcjonowania całego procederu potrzebna była współpraca wielu osób, nie tylko tych, z którymi sami stykali się bezpośrednio i które podejmowały się różnorodnych czynności, począwszy od produkcji narkotyków, a skończywszy na ich dostarczeniu konsumentom. Wzięcie zaś udziału w owym procederze na jakimkolwiek jego etapie wiązać musiało się z akceptacją dla działań pozostałych, nawet nieznanych osób, bowiem owa konieczność współdziałania, a tym samym zróżnicowanie zadań wynikała z samej istoty działalności przestępczej polegającej na handlu amfetaminą. Sąd a quo akcentuje też to, że regularność transakcji pomiędzy poszczególnymi oskarżonymi świadczyła o wypracowaniu pewnych schematów działania podejmowanych przez poszczególne osoby na każdym z etapów, które gwarantowały sukces całego przedsięwzięcia i z tego powodu wykluczył, by działania „o tak znacznym stopniu koordynacji” były podejmowane na skutek przypadkowego zgrupowania się osób współdziałających ze sobą. Takie rozumowanie najtrafniej podważa stwierdzenie, zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoS. J.–adw. E. D., które sprowadza się do wniosku, iż idąc takim tokiem rozumowania, to każdą sprzedaż narkotyków da się w ten sposób powiązać z choćby powszechnie znanymi kartelami narkotykowymi, które niewątpliwie mają charakter zorganizowanych grup przestępczych. Nie takie jest wszak ratio legis przepisuart. 258 § 1 k.k.
Ma też niewątpliwie rację obrońca oskarżonegoS. J.–adw. R. T., że w sprawie nie zostały do końca wyjaśnione wszystkie te okoliczności, które związane są z oceną pomówienia oskarżonegoS. J.przez współoskarżonegoP. M., które to pomówienie jest typowym przykładem pomówienia złożonego. Bezdyskusyjne jest to, że w przypadku takiego pomówienia wymaga ono dokonania szczególnie wnikliwej oceny.
Trafność racji ww. skarżącego sprowadza się jednak nie tyle do kwestionowania stopnia konsekwencji pomawiającego, ile do wyjaśnienia jak na treść relacjiP. M.rzutował fakt znajomości, jaką jego żona miała zS. J.. Faktem jest, żeA. M.w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji, jak i też będąc przesłuchiwana w toku rozprawy apelacyjnej potwierdziła fakt swojej znajomości zS. J.. Wskazała jednak ostatecznie na to, że nie jest w stanie określić, kiedy o tym fakcie dowiedział sięP. M.(k. 1941).
Przytoczona okoliczność nie daje jeszcze podstaw do zasadnego twierdzenia, żeP. M., składając wyjaśnienia pomawiająceS. J., zamierzał zemścić się na nim z powodu romansu z jego byłą żoną. Nie można też stawiaćP. M.zarzutu, że bezpodstawnie pomówiłS. J.i dążył do jego skazania z tego powodu, iż chciał dla siebie uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary. Niewątpliwie bowiem pozaS. J.pomawiał on również inne osoby, co do których bynajmniej takiego powodu nie miał. Kompleksowość oceny tego pomówienia wymaga jednak precyzyjnego stwierdzenia, czy rzeczywiścieP. M.miał kontakt telefoniczny z numerami telefonów zabezpieczonych uS. J.. Chodzi w szczególności o wykluczenie, czy wpisane w telefonieP. M.hasła(...)były związane z osobą oskarżonegoS. J.. Wyjaśnieniu powyższej kwestii służyć będzie ustalenie co do pseudonimu, przypisanemu oskarżonemuS. J.. Ma rację skarżący, że Sąd I instancji w swoich rozważaniach dotyczącychP. M.podkreślił jednoznacznie, że według tego oskarżonego ma on wiedzę, że oskarżonyM. L.kupował od(...)amfetaminę, a następnie dodał, że z(...)trzymał(...), gdyż jego zdaniem razem zajmowali się narkotykami.
Nie ulega też wątpliwości to, że sąd a quo nie dość wnikliwe odniósł się do wyjaśnienia okoliczności mogących świadczyć o wiarygodności świadkaA. M., a mianowicie informacji o(...)nad nią przezP. M., jak również informacji o braku interwencji policyjnej w jej miejscu zamieszkania. Po pierwsze rzeczywiście w piśmie adresowanym do(...)Szpitala(...)z dnia 14.06.2012 r. (k. 1657) ograniczył czasokres hospitalizacji tego świadka do trzech miesięcy, mimo że świadek podkreślała, że dzielnicowy przychodził na dwie - trzy interwencje i mąż miał(...)W toku postępowania odwoławczego otrzymano pismo, obejmujące okres całego roku 2009, z którego nie wynika, by była ona hospitalizowana w ww. placówce medycznej (k. 1936). JednakżeA. M.przedstawiła Kartę informacyjną pacjenta, z której wynika, iż przebywała tam w dniu 19.04.2009 r. (k. 1938). Kwestia ta wymaga więc zweryfikowania i rozważenia przy ponownej ocenie dowodów. Natomiast zupełnie bez żadnej refleksji sąd a quo potraktował informację uzyskaną z(...)(k. 1650) w sytuacji, gdy odpowiedź dotyczyłalokalu numer (...)przyul. (...), a nie przyul. (...). Jednocześnie trzeba mieć na uwadze to, że świadekA. M.podała, że zamieszkiwała w tym czasie naul. (...), czyli zgłaszane przez nią interwencje pozostawały w gestii Komisariatu(...)R.(k. 1942). Trudno w tych warunkach podzielić ocenę, że żadna z okoliczności przytaczanych przezA. M.nie znalazła potwierdzenia w dowodach z dokumentów, które przeprowadzono na wniosek obrońcy oskarżonegoS. J.(k. 1657-1650), co skutkowało odmową nadania jej zeznaniom waloru wiarygodności w tym zakresie. Wymaga to zatem uzupełnienia.
Obaj skarżący konsekwentnie wskazują także na to, że nie było niczego nadzwyczajnego w tym, że oskarżonyP. M.rozpoznał oskarżonegoS. J., skoro znali się oni wcześniej z osiedla, na którym razem zamieszkiwali.
Zbieżna argumentacja zawarta jest też w apelacji obrońcy oskarżonegoG. Ś., a zatem wywody powyższe odnoszą się także i do racji tego obrońcy.

Reasumując, Sąd Apelacyjny nie podziela takiej oceny dowodów, jak dokonana w rozpoznawanej sprawie, a w konsekwencji stwierdza, że w tym zakresie argumentacja obrońców oskarżonych zasługuje na uwzględnienie. Bezsprzecznie bowiem ocena dowodów generuje ustalenia faktyczne. Skoro jest nieprawidłowa, to i ustalenia faktyczne nie mogą być uznane za bezbłędne.
Odnosząc się w tym miejscu do wniosków zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych należy zauważyć, że zmiana zaskarżonego orzeczenia jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy pozwalają na to dowody zebrane w toku postępowania przed Sądem I instancji. Trzeba jednak mieć na uwadze to, że rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym stanowi wyłom w realizacji zasady bezpośredniości, skoro związane jest to z przeprowadzeniem ponownej i to w dodatku odmiennej aniżeli uczynił to sąd a quo, oceny materiału dowodowego i na bazie tej oceny dokonaniem nowych ustaleń faktycznych. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne jest wszak to, że wskazane uchybienia i braki wymagają przeprowadzenia ponownego postępowania. Na Sądzie pierwszej instancji spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, a zebrany w ten sposób materiał dowodowy musi być poddany wnikliwej analizie i ocenie, zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 7 k.p.k.
W konsekwencji zaskarżony wyrok należało w stosunku do oskarżonychS. J.iG. Ś.uchylić w całości i sprawę w tym zakresie przekazać Sądowi I instancji, tj. Sądowi Okręgowemu w Toruniu do ponownego rozpoznania. Uchylenie wyroku nastąpiło przy tym w całości w zakresie skazania oskarżonegoS. J., gdyż prawidłowe rozstrzygnięcie jego odpowiedzialności karnej, w tym kwestii wymiaru kary wymaga całościowej oceny przestępczej działalności tego oskarżonego w jednym postępowaniu.
Sąd Okręgowy uwzględni w postępowaniu ponownym powyższe wskazania. W postępowaniu tym zachodzi konieczność dokonania kompleksowej oceny, czy w zakresie czynów zarzucanych oskarżonym mamy do czynienia z cechami występowania zorganizowanej grupy przestępczej, zwłaszcza choćby w szczątkowej formy zorganizowania, czy też jedynie z zespołem współsprawców. W tym zakresie, jeśli istniejących wątpliwości nie da się usunąć, winny one podlegać ocenie z punktu widzeniaart. 5 § 2 k.p.k.O ile zaś dojdzie do skazania oskarżonych, wymierzone im kary winny w należytym stopniu uwzględniać zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające, a w konsekwencji przedstawiać się jako współmierne i sprawiedliwe.

Te same względy, które przemawiały za uchyleniem wyroku wobec oskarżonychS. J.iG. Ś., co do których wniesiono środki odwoławcze, skutkowały również uchyleniem wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonychP. M.(pkt. VIII-X i XXXVII),M. L.(pkt. XII, XVI-XVIII XIX– w zakresie orzeczonej kary łącznej grzywny i XXXVII),D. S.(pkt XXI-XXV i XXXVII) orazK. Z.(pkt. XXVI-XXXI i XXXVII), aby zachowana została wewnętrzna spójność kontrolowanego orzeczenia. Bezsprzecznie bowiem prawdziwe ustalenia co do udziału w grupie przestępczej i tych oskarżonych będą możliwe dopiero po uzupełnieniu postępowania dowodowego. Do tej grupy oskarżonych odnoszą się więc analogicznie wszystkie poczynione wyżej uwagi i wskazania.
Nakładają się na to wszystko uchybienia, słusznie podnoszone przez skarżących, co do zagadnień związanych z wymiarem kary.
Sąd Apelacyjny wskazuje też na potrzebę uwzględnienia w postępowaniu ponownym okoliczności dotyczących przyjęcia kwalifikacji prawnychi wymiaru kary, które uszły uwadze sądu a quo. Nie chodzi bowiem w tym przypadku tylko o poprawność kwalifikacji prawnej odnośnie oskarżonegoK. Z., co sąd a quo dostrzegł (s. 63 uzas.). W głównej bowiem mierze chodzi o kwestię stosowaniaart. 4 § 1 k.k., której to potrzeby sąd a quo nie widział, wymierzając kary grzywny na podstawieart. 33 § 1 i 3 k.k.Z uwagi na to, że w 2009 r. obowiązywały łagodniejsze regulacje obracał się tym samym w innych, przy tym mniej korzystnych dla poszczególnych oskarżonych, granicach wymiaru kary. Zmiany w tej materii należało będzie też uwzględnić w przypadku kwalifikowania poszczególnych zachowań oskarżonych zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W zaistniałej sytuacji w odniesieniu do oskarżonychP. M.iM. L.ujawnia się jednocześnie brak korelacji co do podstawy prawnej nadzwyczajnego złagodzenia kary. W żadnej mierze sąd a quo nie rozważał w tej kwestii okoliczności, wynikających z treściart. 4 § 1 k.k., w sytuacji, gdy przepisart. 60 § 6 k.k.funkcjonował w chwili orzekania w brzmieniu zmienionym od dnia 8 czerwca 2010 r.
Sąd a quo obracał się zatem w innych granicach wymiaru kar, co sprawia, że zachodzi konieczność ponownej oceny zagadnień wymiaru kary w postępowaniu ponownym. W postępowaniu tym zachodzi więc potrzeba przewartościowania rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej również co do oskarżonychP. M.,M. L.D. S.orazK. Z.. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym to, że jest to sytuacja tylko i wyłącznie korzystna dla tych oskarżonych, skoro wątpliwie przedstawia się kwestia przypisania im czynu zart. 258 § 1 k.k., a co do pozostałych czynów w grę wchodzi stosowanie przepisów względniejszych, które sprawiają, że sąd meriti winien obracać się w innych (łagodniejszych) granicach wymiaru kary.
Wprawdzie stwierdzone uchybienia, będące podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku powodują, że przedwczesne są rozważania dotyczące trafności wszystkich zarzutów zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych, to jednak jest najbardziej na miejscu zwrócenie uwagi na to, aby w ramach ponownego postępowania Sąd I instancji miał na uwadze pozostałe okoliczności podnoszone przez tych skarżących. Tylko bowiem taka kompleksowa i odpowiednio wnikliwa ocena skutkować może prawidłowym rozstrzygnięciem kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonych.
Jednocześnie należy stwierdzić, że z uwagi na uchylenie wyroku odnośnie oskarżonegoS. J.w całości, przedwczesne stałoby się rozważanie zarzutów Prokuratora w zakresie wymierzonej temu oskarżonemu kary.
Oczywiście, stosownie do treściart. 442 § 2 k.p.k.sąd orzekającyw pierwszej instancji, przeprowadzając postępowanie w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, może poprzestać na ich ujawnieniu.