Sygn. akt : II AKa 38/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 marca 2010 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Witold Mazur

Sędziowie

SSA Małgorzata Niementowska (spr.)
SSO del. Aleksander Sikora

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. sprawy
wnioskodawczyniE. M. (1)
- o odszkodowanie i zadośćuczynienie –
na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawczyni
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach Wydział V Karny Zamiejscowyw Wodzisławiu Śląskim z dnia 5 października 2009 r.
sygn. akt. V Ko 62/08

1
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,

2
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach) na rzecz adwokataI.P.- Kancelaria Adwokacka wK.kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) zł w tym 22 % VAT tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawczyniE. M. (1)w postępowaniu odwoławczym,

3
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 38/10

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 października 2009 roku, sygn. akt V Ko 62/08 Sąd Okregowy w Gliwicach oddalił wniosekE. M. (1)o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienie w związku z wykonaniem wyroku Sądu Powiatowego wB.z dnia 8 kwietnia 1953 roku wydanegow sprawie Kp 182/53 przeciwkoE. M. (2).

W apelacji od powyższego wyroku skarżący zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a mianowicie, iż wypowiedź skazanegoE. M. (2)ma cechy krytyki ustroju i władzy, podczas gdyw ocenie Sądu ma inne „zabarwienie” polityczne, czy patriotyczne, które nie daje prawa do odszkodowania.
Powołując się na powyższe wniósł o zmianę orzeczenia poprzez uwzględnienie wniosku o wypłatę odszkodowania lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje:
Apelacja pełnomocnika okazała się niezasadna stąd też nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich bazie wywiódł słuszną i logiczną ocenę prawną roszczenia wnioskodawcy. Sąd Okręgowy w żadnym stopniu nie kwestionował treści relacji wnioskodawczyni co do faktu, że jej ojciecE. M. (2)został w dniu 13 marca 1953 roku na mocy postanowienia Sądu Powiatowego wB.tymczasowo aresztowany,a wyrokiem Sądu Rejonowego w Bystrzycy Kłodzkiej z dnia 08 kwietnia 1953 roku uznany winnym popełnienia przestępstwa zart.170 kodeksu karnego z 1932 rokui skazanym na karę 10 miesięcy aresztu i 150.00 złotych grzywny. Fakty te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym podobnie jak utrzymaniew/w wyroku w mocy przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu i jego zmiana dokonanaw dniu 13 sierpnia 1993 roku przez Sąd Najwyższy skutkująca uniewinnieniemE. M. (2)od przypisanego mu czynu.
Zgodzić sie należało z sądem meriti, że istotą niniejszej sprawy było ustalenie czy wyrok Sądu Powiatowego wB.wydany w 1953 roku wobecE. M. (2)spełnia warunki określone wart. 1 ust. 1 ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Podzielając rozważania sądu I instancji dotyczące tej materii przyjąć należy, iżE. M. (2)nie został skazany za patriotyczną działalność, która mogłaby by rozpatrywana w kategoriach działalności prowadzonej na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Wszak Sąd Najwyższy uniewinniającE. M. (2)jednoznacznie uznał, że nie zrealizował on znamion czynu zart. 170 kodeksu karnego z 1932 roku, czyli zarzucanego mu przestępstwa. I tak nie rozpowszechniał on fałszywych wiadomości gdyż podał jedynie fakt historyczny dotyczący nieobecnościM. T.na pogrzebieJ. S., a forum na jakim wyrażał swoją opinięi pogląd było tego rodzaju, że oceniając obiektywnie nie mogła ona wywołać żadnego niepokoju publicznego.
Zgodzić się należy zatem z Sądem Okręgowym, iż przeprowadzone przezeń postępowanie nie wykazało aby rozmowaE. M. (2), przeprowadzonaw nielicznym gronie mieszkańcówW.w marcu 1953 roku była czymś więcej niż tylko towarzyską rozmową o zasłyszanych faktach. Niemożność uznania tej rozmowy za czynność ukierunkowaną na działanie opozycyjne czy niepodległościowe czyni całkowicie bezzasadnym zarzut obrony dotyczący błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcia, że wypowiedźE. M. (2)miała cechy krytyki ustroju i władzy dające prawo do odszkodowania.
Przeprowadzone w sposób drobiazgowy przez sąd meriti postępowanie z wnioskuE. M. (1)o zadośćuczynienie i odszkodowanie nie wykazało także aby skazanieE. M. (2)przez Sąd Powiatowy wB.był represją karną za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego przybierającą inne formy. I tak ani z akt sprawy o sygn. II Kp 182/53, ani z zeznań wnioskodawczyni i jej matkiJ. M.nie wynika, abyE. M. (2)w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych prowadził jakakolwiek działalność niepodległościową. Wszak nie można uznać za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zainteresowania polityka nie wykraczającego poza czytanie codziennej prasy i słuchanie audycji radiowych w tym nadawanych przezradio (...).
Podzielając stanowisko sądu I instancji, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, żeE. M. (2)był represjonowany za działalność niepodległościową, jak również do przyjęcia, ze wydany wyrok przez Sąd Powiatowy wB.był następstwem czynu związanego z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, wyrok Sądu Okręgowego należało uznaćz prawidłowy i należycie uzasadniony.
Sąd Apelacyjny utrzymując zaskarżony wyrok w mocy stosownie do treściart. 554 § 2 k.p.k.kosztami niniejszego postępowania obciążył Skarb Państwa.