Sygn. akt II AKa 160/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Rafał Kaniok
Sędziowie: SA – Mirosława Strzelecka (spr.)
del. SO – Dorota Tyrała
Protokolant: – Małgorzata Reingruber - st. sekr. sąd.
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r.
sprawyP. G.
o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne aresztowanie w sprawie o sygn. II K 58/03 Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie
z dnia 04 marca 2014 r. sygn. akt  V Ko 75/13
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. M.Kancelaria Adwokacka wW.kwotę zł 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zawierającą 23% VAT tytułem wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym.
Kosztami postępowania za II instancję obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 04 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił w całości wniosekP. G.o zasądzenie odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie sygn. akt II K 58/03 Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając mu obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.iart. 558 k.p.k.poprzez zaniechanie rozważenia zastosowania przepisówkodeksu postępowania cywilnego, w szczególnościart. 184 i 185 k.p.c.w zw. zart. 917 k.c., co miało wpływ na treść orzeczenia.
Podnosząc ten zarzut skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sam wnioskodawca w piśmie zatytułowanym Apelacja wnosił:

1
o ponowne zbadanie jego wniosku przez Sąd Apelacyjny,

2
podjęcie działań w trybieart. 13 k.p.k.w związku ze stwierdzonymi przestępstwami związanymi z brakiem protokołu zatrzymania, a mimo to stosowanie aresztu tymczasowego,

3
wystąpienie o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów wydających zaskarżony wyrok,

4
skierowanie na drogę postępowań cywilnych jego zamierzeń do prób ugodowych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy wnioskodawcy są niezasadne i to w stopniu wręcz oczywistym, a tym samym zawarty w niej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, iż odszkodowanie o którym mowaw rozdziale 58 Kodeksu postępowania jest roszczeniem o charakterze cywilnym, które jednak dochodzone jest w trybie procesu karnego. Jakkolwiek zatem ma ono charakter kompensacyjny to jest instytucją prawa karnego i w związku z tym zasady zasądzenia tego odszkodowania określone w przepisach karnoprawnych zachowują szereg odrębności w stosunku do zasad jego dochodzenia na podstawie przepisów prawa cywilnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 1991 r. OSNKW 10-12/1991 poz. 52).
Zgodnie z treściąart. 558 k.p.k.– w sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie przepisyKodeksu postępowania cywilnegostosuje się tylko w kwestiach nie uregulowanych w niniejszym Kodeksie.
Oznacza to, iż tylko zupełny brak wk.p.k.określonej instytucji występującej wyłącznie w procedurze cywilnej – uzasadnia sięganie do przepisówKodeksu postępowania cywilnego.
Nie ulega wątpliwości, iż wniosekP. G.odnosił się do zasądzenia na jego rzecz odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, czego dowodem jest w jego ocenie brak w aktach sprawy protokołu o jego zatrzymaniu.
Tego rodzaju postępowanie toczy się w myśl reguł określonychwrozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego.
Sad I instancji w sposób wyjątkowo wnikliwy przeanalizował wszystkie okoliczności mające znaczenie dla uznania zasadności wnioskuP. G.i przekonywująco uzasadnił z jakich przyczyn wniosku tego nie uwzględnił.
Sąd ten nie pominął faktu, iż w aktach sprawy brak jest protokołu zatrzymania wnioskodawcy w sprawie sygn. K 58/03 – Sądu RejonowegowN., jednakże okoliczność ta nie może przesądzać o tym, iż do zatrzymania tego doszło w sposób niezgodnyz prawem i było ono niezasadne, albowiem, z informacji znajdujących we wskazanej sprawie wynikało, iż występujący w roli podejrzanegoP. G.nie przebywał w miejscu zamieszkania, a jego matka odmawiała przyjmowania korespondencji. W związku z niemożnością ustalenia miejsca pobytu podejrzanego w dniu 28 czerwca 2002 r. zostało wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania i zarządzono poszukiwanie go. Po ustaleniu miejsca pobytuP. G.– podjęto działania zmierzające do spowodowania jego stawiennictwa w Prokuraturze, a wobec ich nieskuteczności asesor Prokuratury Rejonowej w Płocku wydał zarządzanie o zatrzymaniu go i doprowadzeniu do Prokuratury na dzień 1 października 2002 r. (k. 88).
Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają stanowisko Sądu Okręgowego, iż zarządzenie o doprowadzeniu z dnia 18 sierpnia 2002 r. było w pełni zasadne i miało na celu spowodowanie, by przesłuchanieP. G.mogło dojść do skutku.
Nie budzi również wątpliwości okoliczność, od jakiej daty należy liczyć początek tymczasowego aresztowania wobecP. G.. Wynika ona bowiem z postanowienia Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 1 października 2002 r., w którym to dniu zastosowano wobec ówczesnego podejrzanego tego rodzaju środek zapobiegawczy.
Fakt zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet prawomocnie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności powoduje, iż nie zachodziła żadna z przesłanek o których mowa wart. 552§ 1, 2, 3 i 4 k.p.k.uzasadniających uwzględnienie wnioskuP. G..
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia i orzekł w części dyspozytywnej wyroku.