Sygn. akt II AKa 8/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2014r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Mirosława Strzelecka
Sędziowie: SA – Małgorzata Mojkowska

     SA – Barbara Lubańska-Mazurkiewicz -spr.

Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r.
sprawyR. B.
oskarżonego zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt  VIII K 323/12
- zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że orzeczoną wobecR. B.karę pozbawienia wolności łagodzi do roku i 6 (sześciu) miesięcy i na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 11 maja 2012 r. do 7 października 2013 r.;
- zasądza odR. B.na rzecz Skarbu Państwa 300 (trzysta) zł tytułem opłaty za obie instancje, zwalnia go od wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt VIII K 323/12R. B.uznał za winnego tego, żew dniu 11 maja 2012 r. wM.ugodził nożem małoletniąA. K.czym spowodował u niej cztery rany kłute, powierzchowne, nie powodując uszkodzenia narządów wewnętrznych klatki piersioweji jamy brzusznej ani wystąpienia ciężkiego wstrząsu urazowo-krwotocznego, zagrażającego jej życiu, czym spowodował obrażenia określone wart. 157 § 1 k.k., przy czym w chwili popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania przez niego znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, co stanowi czyn określony wart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuR. B.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 maja 2012 r. do dnia 7 października 2013 r.; zasądził od oskarżonego tytułem opłaty 180,00 (sto osiemdziesiąt złotych) i obciążył go kosztami postępowania w sprawie na rzecz Skarbu Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze. Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.i at. 438pkt 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność, surowość, orzeczonej wobec oskarżonegoR. B.kary i wniósł o zmianę wyrokuw zaskarżonej części w postaci złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się zasadna.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, ocena zasad i dyrektyw sądowego wymiaru kary zart. 53 k.k., jak też prymatu prewencji indywidualnej zart. 54 § 1 k.k., prowadzi do wniosku, że orzeczona wobecR. B.kara pozbawienia wolności razi surowością. Sąd orzekający niesłusznie za okoliczność obciążającą uznał skutek ataku na pokrzywdzoną, bowiem rodzaj doznanych obrażeń należy do znamion ustawowych przypisanego czynu, a zatem decyduje o przyjętej kwalifikacji prawnej przestępstwai ustawowym zagrożeniu. Nie wziął natomiast pod uwagę Sąd orzekający, iż oskarżony jest młodocianym a zatem kara mu wymierzona winna mieć charakter wychowawczy. Aczkolwiek wychowawczy charakter kary nie oznacza pobłażliwości dla sprawcy to jednak należy go uwzględniaćw konfrontacji z właściwościami osobistymi i trybem życia oskarżonego. Te ostatnie okoliczności stawiająR. B.w korzystnym świetle.Z wywiadów sporządzonych przez kuratora w 2012 r., i 2013 r. (k. 228 t. II i k. 352-354 t. II) wynika, że oskarżony ma bardzo dobrą opinię środowiskową, prowadzi ustabilizowany tryb życia, który zakłócony był niezależną odR. B.okolicznością, a mianowicie ciężką chorobą. Nie jest on osobą zdemoralizowaną i – jak podniósł to Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – czyn przez niego popełniony należało uznać za postępowanie incydentalne. Jeśli powyższe powiąże się ze zdecydowanie łagodzącą okolicznością, jaką było ograniczenie w stopniu znacznym poczytalnościtempore criminis, to orzeczona kara w połowie wysokości ustawowego zagrożenia za przypisany czyn, jest rażąco surowa. Przewaga okoliczności korzystnych dla oskarżonego – sprawcy młodocianego, działającego w warunkachart. 31 § 2 k.k.spowodowała, że Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w zaskarżonej części i orzeczoną karę pozbawienia wolności złagodził do roku i 6 miesięcy, zaliczając na jej poczet stosowny okres tymczasowego aresztowania.
W ocenie Sądu Apelacyjnego kara w tej wysokości uwzględniaw odpowiednim stopniu okoliczności łagodzące i obciążające, uwzględniane przy wymiarze kary i czyni zadość prewencji generalnej i indywidualnej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (z późn. zm.) o opłatach w sprawach karnych Sąd Apelacyjny wymierzył jedną opłatę za obie instancje, która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 w/wym ustawy wynosi 300 zł, stwierdzając jednocześnie, iż Sąd I instancji wymierzył nieprawidłową opłatę, gdyż z uwagi na wysokość orzeczonej kary winna wynosić ona 400 zł. Sąd Apelacyjny, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniłR. B.od uiszczenia wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa, bowiem uznał, iż byłoby to dla niego zbyt uciążliwe, z uwagi na jego sytuację materialną i brak stałej pracy zarobkowej.
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.