Sygn. akt II AKzw 462/12

POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2012 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Beata Basiura
Protokolant: Agnieszka Przewoźnik
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Janusza Konstantego
po rozpoznaniu w sprawieJ. M.
skazanego za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.
zażalenia wniesionego przez pełnomocnika pokrzywdzonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 14 marca 2012 r., sygn. XXII Ko 386/11, Wzaw 159/10
w przedmiocie odmowy zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności
na podstawieart. 430 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.

p o s t a n a w i a
pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach podjął decyzję o nie zarządzaniu wykonania wobec skazanegoJ. M.kary pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 października 2010 r. (sygn. akt V K 97/10) z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat.
Impulsem do rozważania kwestii zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary była informacja pochodząca od pokrzywdzonego, o nie realizowaniu przez skazanego obowiązku probacyjnego, polegającego na spełnianiu świadczenia wynikającego z nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym przez Sąd Okręgowy w Katowicach w dniu 26 listopada 2008 r., sygn. XIII GNc 342/08.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez pełnomocnika pokrzywdzonego zażaleniem, w którym zarzucił mu:

1
obrazę prawa materialnego, a toart. 75 § 2 k.k.przez jego błędne zastosowanie i nie zarządzenie wykonania kary, mimo, ze zachodziły okoliczności w nim przewidziane;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na stwierdzeniu, że od skazanego w jego sytuacji życiowej nie można było wymagać wykonania nałożonych na niego wyrokiem obowiązków.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczeniai zarządzenie wykonania kary, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W rozpatrywanej sprawie główny akcent należało położyć na kwestie formalne.
Zażalenie w postępowaniu wykonawczym jest zwyczajnym środkiem odwoławczym, skierowanym przeciwko nieprawomocnym postanowieniom w przypadkach wskazanychw ustawie, a także przeciwko zarządzeniom wydanym na podstawie przepisówkodeksu postępowania karnego, jeśli przewiduje on możliwość zaskarżenia konkretnego zarządzenia. Przysługuje ono prokuratorowi (art. 21 k.k.w.) i skazanemu (art. 6 § 1 k.k.w.), a także jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony lub wyznaczony w postępowaniu wykonawczym (por. Z. Hołda, K. Postulski: Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, 2008, uwagi do art. 20, Nb 9). Tylko wymienione podmioty wyposażone zostały przez przepisy prawa karnego wykonawczego w generalną legitymację do wnoszenia środka odwoławczego w przypadku zaskarżalności danego rozstrzygnięcia. W kilku wypadkach kodeks rozszerza krąg podmiotów uprawnionych do składania zażaleń na postanowienia, jak np. wart. 13 § 3 k.k.w.,art. 162 § 3 k.k.w.oraz wart. 197 § 2 k.k.w., jednak regulacje te mają charakter wyjątku od reguły i nie mogą być w żadnym razie interpretowane rozszerzająco.
Kwestie formalne związane z zarządzeniem wykonania kary warunkowo zawieszonej zostały uregulowana wart. 178 k.k.w.§ 4 rzeczonego przepisu stanowi wyraźnie, że na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary przysługuje zażalenie. Przepis ten posługuje się zatem ogólnym stwierdzeniem o zaskarżalności tej kategorii rozstrzygnięć, co oznacza, iż legitymacją procesową do wystąpienia z zażaleniem na decyzję w przedmiocie zarządzenia wykonania kary dysponuje wyłącznie prokurator, skazany oraz jego obrońca. Tym samym, żaden inny podmiot nie posiada uprawnienia do kwestionowania wydanegow omawianym przedmiocie rozstrzygnięcia. Dodać należy, że oskarżyciel posiłkowy jest stroną jedynie na etapie postępowania rozpoznawczego. Wniosek pokrzywdzonego o zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności należy traktować jedynie jako impuls do rozważenia z urzędu celowości takiej decyzji. Treść zaskarżonego postanowienia wskazuje, iż w istocie wniosek pokrzywdzonego(...) S.A.został tak potraktowany, skoro Sąd wskazał, iż rozpoznawał sprawę z urzędu.
Podsumowując należy uznać, iż pokrzywdzony (jego pełnomocnik) nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z zażaleniem na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej, wobec czego prawidłową reakcją na powyższe winna być odmowa przyjęcia złożonego środka odwoławczego w myśl regulacjiart. 429 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w., jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną Jednakowoż w niniejszej sprawie przedmiotowe zażalenie zostało przyjęte, a następnie przesłane do tut. Sądu celem jego merytorycznego rozpoznania.
Mając na uwadze naprowadzone okoliczności, koniecznym stała się konwalidacja przeoczenia Sądua quo, poprzez pozostawienie zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonego bez rozpoznania w oparciu oart. 430 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.
Z tego też powodu Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.