Sygn. akt II AKa 119/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Nadzieja Surowiec

Sędziowie

SSA Alina Kamińska (spr.)
SSA Brandeta Hryniewicka

Protokolant

Anna Tkaczyk

przy udziale Przemysława Sabata - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku
po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r.
sprawyA. Z.
oskarżonego zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II K 173/13

I
utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
A. Z.został oskarżony o to, że w okresie od 1 stycznia 2013r. do 6 lutego 2013 r. wD., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej sześciokrotnie udzieliłP. J.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości łącznej 60 gram za kwotę łączną 1500 zł – tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 lutego 2014r. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go i wymierzył mu karę jednego roku pozbawienia wolności;
– na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył dzień 13.02.2013r.i okres od 31.12.2013r. do 13.02.2014r.,
– na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł w stosunku do oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1500 zł tytułem równowartości korzyści materialnej osiągniętej z popełnionego przestępstwa.
Nadto tymże wyrokiem orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w trybieart. 624 § 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Apelację od przedmiotowego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 3, 2 i 4 k.p.k.zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, że oskarżonyA. Z.udzieliłP. J.60 gram amfetaminy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala jedynie na przyjęcie, że była to ilość 10 gram;

2
naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.art. 5 § 2 k.p.k., polegające na tym, że mimo obiektywnie występujących wątpliwości co do zeznań oskarżonychA. Z.iP. J.odnośnie ilości narkotyku udzielonego przez oskarżonegoA. Z.P. J., Sąd nie rozstrzygnął tych wątpliwości na korzyść oskarżonego;

3
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoA. Z..

Zgodnie zart. 427 § 1 k.p.k., w oparciu oart. 437 k.p.k., wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego orzeczenia i złagodzenie kary orzeczonej wobec oskarżonego oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania,

ewentualnie o:
uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2
zasądzenie kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

Wyrok wydany wobec współoskarżonychD. R.,P. J.iA. B.uprawomocnił się na etapie postępowania przed sądem I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego, przy swojej oczywistej bezzasadności nie może wywrzeć skutku pożądanego przez jej autora.
Ocena zarzutów niniejszej skargi nie daje bowiem podstaw do wyprowadzenia tezy, aby sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych – co do ilości amfetaminy udzielonej przez oskarżonegoP. J.dopuścił się błędów natury faktycznej bądź logicznej, a procedowanie sądu w tej materii uchybiało regule określonej treściąart. 5 § 2 k.p.k.
Konstatacji tej żadną miarą nie może dezawuować argumentacja przywołana w części motywacyjnej środka odwoławczego. Apelujący nie tylko nie dostrzega całego spektrum rozważań przeprowadzonych w tym zakresie przez sąd I instancji, ale wręcz rozważania te traktuje w sposób wybiórczy. Co więcej w oderwaniu od kontekstu cytuje jedno ze zdań z uzasadnienia wyroku i wyprowadza w oparciu o powyższe niczym nie uprawnioną tezę, iż pomimo istniejących wątpliwości co do ilości środka odurzającego, sąd kwestię tę rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego.
Tymczasem uważna lektura motywów rozstrzygnięcia nie tylko nie upoważnia do takiego wnioskowania, ale daje aspumpt do oceny niniejszego środka odwoławczego tylko w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i zarzutu rażącej niewspółmierności kary.
Jest to o tyle oczywiste, iż zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.w realiach niniejszej sprawy sprowadza się do wątpliwości samego skarżącego wiążących, z oceną dowodów obciążających oskarżonegoA. Z., a to mianowicie wyjaśnień współoskarżonegoP. J..
Tymczasem dla oceny czy nie został naruszony zawarty w tym przepisie zakaz miarodajne są nie same wątpliwości strony, ale to czy sąd orzekający powziął takie wątpliwości i mimo to rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Nic jednak takiego w warunkach podmiotowej sprawy nie miało miejsca.
Ustalenia sądu orzekającego co do ilości udzielonego przez oskarżonegoP. J.środka odwoławczego są bowiem stanowcze. W sytuacji zmiany wyjaśnień składanych przez tegoż oskarżonego na etapie rozprawy sąd przeprowadził logiczny i spójny wywód wskazujący dlaczego wyjaśnieniom tym wiary dać nie można. Trafnie przy tym podkreślił, że tenże oskarżony zmieniając swoje wyjaśnienia i wskazując, że nabył odZ.jedynie 10 gram amfetaminy, nie tylko nie potrafił w sposób przekonujący uargumentować zmiany swojej postawy, ale wręcz w sposób oczywisty starał się dostosować do przyjętej przezZ.linii obrony ukierunkowanej na zmniejszenie ilości środka odurzającego, którego tenże mu udzielił.
W przypadku gdy na etapie postępowania przygotowawczego,P. J.dysponując pełną swobodą wypowiedzi, będąc słuchanym zarówno przez policję jak i przez prokuratora konsekwentnie wskazywał, że od oskarżonegoZ.nabył amfetaminę w ilości łącznej 60 gram, a do transakcji dochodziło sześciokrotnie, co też potwierdził w trakcie konfrontacji z tymże, brak podstaw do zanegowania stanowiska sądu I instancji co do oceny tego dowodu, przy użyciu argumentów przywołanych w skardze, a ukierunkowanych na eksponowanie wyjaśnień oskarżonego staje się rzeczą oczywistą.
Przedmiotowa teza jest tym bardziej uprawniona, że samA. Z.będąc słuchany przez prokuratora na k. 114-115 potwierdził, iż do transakcji dochodziło sześciokrotnie.
Aczkolwiek na późniejszym etapie postępowania wycofał się z tego stanowiska, a jak wywodzi skarżący taka postawa wiązała się z obawą przed tymczasowym aresztowaniem, tym niemniej, w sytuacji kiedy tenże oskarżony wielokrotnie wchodził w konflikt z prawem nie sposób przyjąć, aby sam strach determinował treść tych wyjaśnień, zwłaszcza, że wyjaśnienia te korespondowały z wyjaśnieniamiP. J..
Również i element ewentualnego stresu związany z wyjaśnieniami składanymi przezJ., a eksponowany przez obronę, nie pozostał poza sferą rozważań sądu orzekającego.
Aprobując w pełnym zakresie argumentację przywołaną w tej materii przez sąd I instancji w ślad za tymże sądem powtórzyć jedynie należy, iż wyjaśnieniaP. J., składane na etapie postępowania przygotowawczego były nie tylko konsekwentne, ale i spontaniczne i w żadnym razie nie były ukierunkowane na współoskarżonegoZ..
Składając wyjaśnienia w trakcie śledztwaP. J.relacjonował po prostu znane mu fakty, w tym obciążające jego osobę, a w przypadku kiedy okoliczności sprawy nie wskazują, aby pomiędzy mężczyznami istniały jakiekolwiek animozje, które przekładałyby się na ocenę ich sytuacji procesowej w pełni uprawnione, powstające pod ochronąart. 7 k.p.k.jest stanowisko sądu okręgowego odmawiające przymiotu wiarygodności wyjaśnieniomA. Z..
Konkludując, w aspekcie zgromadzonych dowodów ocenionych z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z obowiązujących regulacji prawnych ustalenia sądu I instancji, iż przedmiotem czynności sprawczych podejmowanych przezA. Z.w ramach wyznaczonych treściąart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniibyło 60 gram amfetaminy są jak najbardziej prawidłowe. Tym samym brak jest przesłanek do oceny zachowania oskarżonego przez pryzmat uprzywilejowanej formy przestępstwa – wypadku mniejszej wagi.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w wyżej omówionym zakresie w ślad za apelującym nie sposób też przyjąć, aby kara orzeczona wobec tego oskarżonego w dolnych granicach ustalonego zagrożenia za czyn spenalizowany treścią wyżej powołanego przepisu raziła swoją surowością, a okoliczności związane tak z czynem jak i osobą sprawcy determinowały byt postulowanej formy probacji, a opartej na treściart. 69 k.k.
Przy czym analizując treść wyeksponowanych w tej mierze argumentów nie można uciec od refleksji, iż odnoszą się one przede wszystkim do okoliczności czynu, czemu już sąd I instancji nadał właściwą rangę i znaczenie przy kształtowaniu samej wysokości kary, natomiast marginalizują całe spektrum okoliczności obciążających , główny akcent kładąc na wiek oskarżonego i jego sytuację życiową (śmierć obojga rodziców).
Tymczasem przypomnieć należy, że przesłanką zastosowania dobrodziejstwaart. 69 k.k.pozostaje przekonanie, iż kara warunkowo zawieszona zapobiegnie powrotom do przestępstwa i będzie skutecznie oddziaływać na postawę sprawcy.
Tezy tej jednakże nie można wyprowadzić w odniesieniu doA. Z., do czego nawiązał już sąd okręgowy wskazując na wielokrotną karalność oskarżonego oraz nieskuteczność stosowania różnych form probacji, trafnie przy tym podkreślając, iż sama ilość narkotyków, i udzielanie ich tylko jednej osobie może wpływać jedynie na wysokość kary.
Jeśli się nadto zważy, iż oskarżony wielokrotnie dopuszczał się kolejnych przestępstw w okresach próby, lekceważąc tym samym porządek prawny i zasadność stosowania tychże instytucji, to wszelkie dalsze rozważania w tym zakresie, zwłaszcza wobec ograniczonego charakteru skargi stają się zbędne i niecelowe.
Zauważyć jedynie należy, iż wiek oskarżonego, zwłaszcza, że jest on osobą 33-letnią, a więc w pełni ukształtowaną i dojrzałą, nie może być okolicznością determinującą w realiach niniejszej sprawy, odmienną ocenę spornego zagadnienia. Podobnie jak i sytuacja rodzinna, do której odwołuje się obrona.
A rzeczą wręcz niezrozumiałą, pozostaje podnoszenie przez skarżącego wielokrotnej karalności oskarżonego za posiadanie narkotyków do rangi okoliczności, która winna wpłynąć na jego łagodniejsze potraktowanie.
Z tych względów w pełni akceptując rozstrzygnięcie sądu okręgowego – Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, o kosztach obrony z urzędu rozstrzygając w trybie odnośnych przepisówrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) z mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
AK/mz