Sygn. akt II AKa 451/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 grudnia 2014 roku
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Leder
Sędziowie: SA Marek Motuk
SO (del.) Agnieszka Wilk (spr.)
Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 roku
sprawy
S. W.
oskarżonego zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoS. W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 roku, sygn. akt XVIII K 122/11
I. uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawęS. W.w zakresie czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, tj. czynu zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy - Pragi Północ w Warszawie.

UZASADNIENIE
S. W.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do co najmniej marca 2008 roku wW.wspólnie i w porozumieniu zP. S.ps. (...)velps. (...),M. K.ps. (...)velps. (...),A. B.,S. L.,A. C., przy czym ze wskazanym w okresie od lutego 2007 roku,M. W.ps. (...), przy czym ze wskazanym w okresie do połowy 2007 roku,P. B.ps. (...)zI., przy czym ze wskazanym w okresie od końca 2006 roku,M. P.ps. (...)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na wewnątrzwspólnotowym nabywaniu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany, kokainy, haszyszu oraz wprowadzaniu do obrotu marihuany, kokainy, haszyszu oraz amfetaminy, tj. o czyn zart. 258§1 k.k.(pkt VI aktu oskarżenia);
II. w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do marca 2008 roku wW.działając z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu zM. K.ps. (...)velps. (...),P. S.ps. (...)velps. (...)i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział we wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany i kokainy oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 21,5 kilograma marihuany, co najmniej 1 kilograma amfetaminy, kilkudziesięciu gram kokainy w ten sposób, że:
- w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do lutego 2008 roku wW.nabywał wielokrotnie, średnio dwa razy w miesiącu, w ilościach po 0,5 kilograma jednorazowo, celem dalszej odsprzedaży, odM. K.ps. (...)velps. (...)iP. S.ps. (...)velps. (...)środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości co najmniej 21,5 kilograma,
- latem 2007 roku wW.nabywał co najmniej pięciokrotnie, każdorazowo w ilościach po ok. 200 – 300 gram, celem dalszej odsprzedaży, odM. K.ps. (...)velps. (...)iP. S.ps. (...)velps. (...)substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 1 kilograma,
- jesienią 2007 roku wW.nabył od nieustalonej osoby środek odurzający w postaci 25 gram marihuany,
- w okresie od ok. lipca 2006 roku do ok. lutego 2008 roku kilkakrotnie nabywał, każdorazowo w ilościach po ok. 5 – 10 gram, celem dalszej odsprzedaży, odM. K.ps. (...)velps. (...)iP. S.ps. (...)velps. (...)środek odurzający w postaci kokainy w łącznej ilości co najmniej kilkudziesięciu gram,
- w okresie wiosna – lato 2007 roku wW.zbył środek odurzający w postaci kokainy w ilości 5 gram w ten sposób, że wskazany narkotyk sprzedałR. B.,
- w marcu 2008 roku wW.nabył celem dalszej odsprzedaży odM. K.ps. (...)velps. (...)środek odurzający w postaci marihuany w ilości co najmniej 1 kilograma, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.(pkt VII aktu oskarżenia);
III. w pierwszej połowie 2006 roku wW., wbrew przepisom ustawy brał udział we wprowadzeniu do obrotu środka odurzającego w postaci kokainy w ilości 4 gram w ten sposób, że wskazany narkotyk sprzedałR. B., tj. o czyn zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(pkt VIII aktu oskarżenia).
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 roku o sygn. akt XVIIIK 122/11, Sąd Okręgowy w Warszawie uznałS. W.:
I. w ramach czynu zarzucanego w pkt VI aktu oskarżenia (pkt V wyroku) za winnego tego, że w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do co najmniej marca 2008 roku wW.wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw, polegających na wewnątrzwspólnotowym nabywaniu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany, kokainy, haszyszu oraz wprowadzaniu ich do obrotu, tj. czynu zart. 258§1 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 258§1 k.k.wymierzyłS. W.karę 1 roku pozbawienia wolności;
II. w ramach czynu zarzucanego w pkt VII aktu oskarżenia (pkt VI wyroku) za winnego tego, że w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do marca 2008 roku wW.działając z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział we wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany i kokainy oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 21,5 kg marihuany, co najmniej 1 kg amfetaminy i 30 g kokainy w ten sposób, że:
- w okresie od co najmniej lipca 2006 roku do lutego 2008 roku wW.nabywał wielokrotnie, średnio dwa razy w miesiącu, w ilościach po 0,5 kilogram jednorazowo, celem dalszej odsprzedaży, odP. S.środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości co najmniej 21 kilogramów,
- latem 2007 roku wW.nabywał co najmniej pięciokrotnie, każdorazowo w ilościach po ok. 200 – 300 gram, celem dalszej odsprzedaży, odP. S.substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 1 kilograma,
- w okresie od lipca 2006 roku do lutego 2008 roku kilkakrotnie nabywał, każdorazowo w ilościach po ok. 5 – 10 gram, celem dalszej odsprzedaży, odP. S.środek odurzający w postaci kokainy w łącznej ilości co najmniej 30 gram,
- w marcu 2008 roku wW.nabył celem dalszej odsprzedaży odM. K.środek odurzający w postaci marihuany w ilości 0,5 kilograma,
przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed 09 grudnia 2011 roku w zw. zart. 4§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed 09 grudnia 2011 roku wymierzyłS. W.karę 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując, że jedna stawka jest równa grzywnie w kwocie 150,- (sto pięćdziesiąt) złotych;
III. w ramach czynu zarzucanego w pkt VIII aktu oskarżenia (pkt VII wyroku) za winnego tego, że w pierwszej połowie 2006 roku wW., wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu środek odurzający w postaci kokainy w ilości 4 gram w ten sposób, że wskazany środek odurzający sprzedałR. B., tj. czynu zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za przypisany czyn na podstawieart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzyłS. W.karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k., łącząc orzeczone kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy wymierzyłS. W.karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet, na podstawieart. 63§1 k.k., okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 listopada 2008 roku do dnia 28 lipca 2010 roku. Nadto, Sąd zasądził od oskarżonego, tytułem kosztów procesu kwotę 490,- złotych, w pozostałej części przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator oraz obrońca oskarżonegoS. W..
Prokurator zaskarżył wyrok odnośnieS. W.w całości i na jego niekorzyść, zarzucając na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.obrazę prawa materialnego, polegającą na nieprawidłowym zastosowaniuart. 86§1 k.k.i wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy za czyn opisany jako VII aktu oskarżenia wymierzona została kara jednostkowa 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy. W petitum apelacji prokurator wniósł o uchylenie orzeczenia w zakresie czynów opisanych w pkt V, VI i VII zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoS. W.zaskarżył wyrok w całości i na jego korzyść, zarzucając na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424§1 pkt 1 k.p.k., polegającą na niewłaściwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w każdej jego części, w szczególności nieustalenia stanu faktycznego odnośnie każdego z postawionych oskarżonemu czynów, braku analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, błędów w uzasadnieniu, rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem a wyrokiem, co uniemożliwiło kontrolę słuszności rozumowania sądu orzekającego i jego zgodności z materiałem dowodowym, a także wewnętrzną sprzeczność wyroku wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonemu w pkt VI kary 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś w ustalonym wyroku łącznym kary 4 lat pozbawienia wolności.
W petitum apelacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. akt II AKa 171/12, Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji prokuratora oraz obrońcy, zmienił wobec oskarżonegoS. W.zaskarżony wyrok w ten sposób, że rozwiązał orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, karę pozbawienia wolności orzeczoną za czyn z pkt VII aktu oskarżenia, tj. za czyn przypisany w pkt VI wyroku, obniżył do lat 4 (czterech), w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymując w mocy. Nadto, łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone za przypisane czyny, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.orzekł wobecS. W.karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i zaliczył na jej poczet na podstawieart. 63§1 k.k.okres pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 listopada 2008 roku do dnia 28 lipca 2010 roku.S. W.został także obciążony kosztami sądowymi należnymi w sprawie, w części go obciążającej, w tym kwotą 4.900,- złotych z tytułu opłaty.
W wyniku kasacji wniesionej przez obrońcęS. W., Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 07 sierpnia 2013 roku, sygn. akt II KK 322/12, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 27 czerwca 2012 roku w części dotyczącejS. W.i sprawę tego oskarżonego przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 08 listopada 2013 roku, sygn. akt II AKa 338/13, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 roku wydany wobecS. W.w sprawie o sygn. akt XVIIIK 122/11 w ten sposób, że rozwiązał orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności, przyjął w ramach czynu zarzucanego w pkt VII aktu oskarżenia, że ilość jednorazowo przyjmowanego przezS. W.w celu dalszej odsprzedaży z zyskiem środka odurzającego w postaci marihuany wynosiła średnio 300 gramów, zaś łączna ilość tego środka była nie mniejsza niż 12 kilogramów i orzeczoną za ten czyn z punkcie VI zaskarżonego wyroku karę pozbawienia wolności obniżył do 4 (czterech) lat. W pozostałej części Sąd Apelacyjny wyrok w stosunku doS. W.utrzymał w mocy, a na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k., łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności, wymierzyłS. W.karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na jej poczet zaliczył na podstawieart. 63§1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 18 listopada 2008 roku do dnia 28 lipca 2010 roku. Skazany został nadto obciążony kosztami sądowymi w sprawie, w tym kwotą 4.900,- złotych tytułem opłaty.
W wyniku kasacji wniesionej przez obrońcęS. W., Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 05 listopada 2014 roku, sygn. akt II KK 169/14, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 08 listopada 2013 roku o sygn. akt II AKa 338/13 w części utrzymującej w mocy punkt VII wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 roku i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W pozostałej części Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy, uznając ją za oczywiście bezzasadną, a nadto zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego w części oddalającej kasację.
W apelacji, obrońcaS. W.kwestionując wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 roku w zakresie czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie VII podniósł, iż uzasadniając winęS. W.sąd oparł się na zeznaniach świadka „M.R.”, bez należytego uzasadnienia odmawiając wiary twierdzeniom świadkaB.i nie rozważając wersji podanej przez oskarżonego, który w logiczny sposób tłumaczył powody fałszywego pomówienia jako zemstę za wcześniejsze nieporozumienia z rodziną.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja obrońcy wprawdzie skutkowała uchyleniem do ponownego rozpoznania wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 grudnia 2011 roku w zaskarżonej części, odnoszącej się do czynu przypisanegoS. W.w punkcie VII, nie mniej jednak powody, które legły u podstaw tego rozstrzygnięcia, nie wynikają z podzielenia przez sąd odwoławczy prezentowanego w apelacji obrońcy poglądu, iż zaskarżone orzeczenie zapadło z naruszeniem przepisu prawa procesowego, o którym mowa wart. 424§1 pkt 1 k.p.k., co miało wpływ na jego treść, lecz z konstatacji, że przy jego wydawaniu doszło do naruszeniaart. 410 k.p.k., co mogło mieć wpływ na jego treść. Stwierdzić także należy, iż o ile należy zgodzić się ze skarżącym, iż uzasadnienie wyroku sporządzone przez sąd meriti w zakresie czynu przypisanegoS. W.w punkcie VII nie spełnia wymogów, o których mowa wart. 424§1 pkt 1 k.p.k., a także, co całkowicie umknęło skarżącemu, wymogów zpkt 2 art. 424§1 k.p.k., to i tak, w świetle utrwalonych poglądów judykatury(m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29.05.2014r., IIAKa 49/14, Lex 1506709, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12.04.2013r., IIAKa 95/13, Lex 1312112, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.01.2014r., VKK 229/13, Lex 1418901),obraza przepisuart. 424 k.p.k.nigdy nie będzie stanowić naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść wydanego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku jest bowiem sporządzane już po jego wydaniu, a skoro tak, to nie może mieć wpływu na jego treść. Tym samym oparcie przez obrońcę zarzutu apelacyjnego o naruszenie normyart. 424 k.p.k.może spowodować uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy nie będąc związanym granicami podniesionych w apelacji zarzutów, kontrolując wyrok pod kątem wszystkich przyczyn odwoławczych określonych wart. 438 k.p.k., z urzędu stwierdzi inne niż podnoszone w apelacji uchybienie, bądź uchybienia, należące do tzw. względnych przyczyn odwoławczych.
Należy zgodzić się ze skarżącym, iż przedmiotem rozważań sądu I instancji nie były wyjaśnieniaS. W.odnoszące się do zarzutu z pkt VIII aktu oskarżenia, złożone na rozprawie głównej w dniu 08 lutego 2010 roku (k.2004) i podtrzymane na rozprawie głównej w dniu 06 września 2011 roku (k.2699), z których wynikało, że został fałszywie pomówiony przezM. R., a powodem takiego zachowaniaM. R.była zemsta za wcześniejsze nieporozumienia z jego rodziną, bratem. Wprawdzie świadekM. R.przesłuchiwany w dniu 08 lutego 2010 roku zaprzeczył, by w związku z zatrzymaniem, do którego doszło po tym, jak razem zŁ. W.przyjechał na miejsce kolizji, w której uczestniczył ojciecŁ., miał doŁ., jego ojca, czy brata, tj. oskarżonegoS. W., jakiekolwiek pretensje, jednakże te zeznania, podobnie jak odnoszące się do tego samego zarzutu wyjaśnieniaS. W., nie były przedmiotem rozważań sądu I instancji - nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku. Tymczasem, w myślart. 410 k.p.k., podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Pominięcie więc przez sąd meriti części dowodów należy rozpatrywać w kontekście naruszeniaart. 410 k.p.k., które mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku. Stwierdzenie tego typu uchybienia przez sąd odwoławczy, stanowiącego względną przyczynę odwoławczą zart. 438 pkt 2 k.p.k., spowodowało konieczność uchylenia wyroku w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Należy zgodzić się ze skarżącym także i w tej kwestii, że pomiędzy zaskarżonym wyrokiem a jego uzasadnieniem zachodzi rozbieżność, która uniemożliwia kontrolę słuszności rozumowania sądu I instancji i jego zgodności z materiałem dowodowym. Wprawdzie obrońca nie wskazuje, na czym ta rozbieżność miałaby polegać, nie mniej jednak faktem jest, iż taka rozbieżność rzeczywiście istnieje, a dotyczy czasu, w którym przypisaneS. W.zachowanie polegające na sprzedażyR. B.4 gram środka odurzającego w postaci kokainy, miało mieć miejsce. Z czynu przypisanego w wyroku wynika bowiem, iż transakcja ta miała miejsce w pierwszej połowie 2006 roku, natomiast z uzasadnienia, że na przełomie wiosny i lata 2007 roku. Zważywszy zaś na treść zeznań składanych przez świadkaM. R.w toku postępowania przygotowawczego, z których wynika, iż pierwsza z opisywanych przez tego świadka transakcji, w której uczestniczyliS. W.iR. B.miała miejsce przed śmierciąŁ. W., a zatem przed dniem 11 lipca 2006 roku, druga zaś w okresie wiosenno – letnim po jego śmierci, a także na treść zeznań, które świadek ten złożył na rozprawie w dniu 08 lutego 2010 roku (k.2008), a z których wynika, że pierwsza z tych transakcji miała miejsce przed pierwszym maja 2006 roku, druga zaś w tym samym roku na przełomie wiosny i lata oraz na rozprawie w dniu 08 września 2011 roku (k.2719), kiedy to stwierdził, że między transakcjami były bliskie terminy, nie było między nimi długiej przerwy, nie można rozbieżności pomiędzy treścią wyroku a uzasadnieniem traktować jako oczywistej omyłki co do daty, tym bardziej, że nie wiadomo – nie wynika to bowiem z uzasadnienia – w oparciu o które zeznaniaM. R.zostały poczynione przez sąd meriti ustalenia faktyczne i która z opisanych w stanie faktycznym transakcji odnosi się do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VII zaskarżonego wyroku.
Kolejną kwestią dostrzeżoną w toku dokonywanej kontroli, która wprawdzie z uwagi na stwierdzone naruszenieart. 410 k.p.k.dla rozstrzygnięcia wydanego przez sąd odwoławczy nie miała znaczenia, ale przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie miała znaczenie, jest kwestia kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Brak w uzasadnieniu jakichkolwiek rozważań na temat podstawy prawnej wydanego wyroku skutkuje tym, iż sądowi odwoławczemu nie są znane powody, które legły u podstaw uznania przez sąd meriti, iż przypisaneS. W.zachowanie polegające na jednorazowej sprzedażyR. B.4 gram kokainy stanowi wprowadzenie do obrotu środka odurzającego i wyczerpuje znamiona występku zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym miejscu przypomnieć jedynie należy, iż w sytuacji, gdy adresatem obrotu jest konsument środka odurzającego, czy substancji psychotropowej, a więc gdy środek ten jest przeznaczony przez nabywcę na zaspokojenie jego potrzeb jako konsumenta, to zachowanie polegające na jego sprzedaży winno być rozpatrywane w kontekście naruszeniaart. 59, anie 56ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Z uwagi na fakt, iż kwestia ta całkowicie umknęła uwadze sądu I instancji, nie była przedmiotem dokonywanych ustaleń i czynionych w związku z tym rozważań, jej rozstrzygnięcie będzie musiało nastąpić przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, stwierdzone uchybienia są na tyle istotne, że ich usunięcie w ramach kontroli instancyjnej nie byłoby możliwe. Z tego też względu wyrok w zaskarżonej części należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę, sąd I instancji winien mieć na względzie wszystkie poczynione uwagi, nie zapominając jednocześnie, że skoro wyrok został zaskarżony tylko na korzyść oskarżonego, to z uwagi na zakaz reformationis in peius, o którym mowa wart. 443 k.p.k., ani w toku ponownego postępowania, ani w jego następstwie, sytuacjaS. W.w żadnym zakresie nie może ulec pogorszeniu. Oznacza to, że orzeczenie wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy nie może być orzeczeniem surowszym niż uchylone i to pod każdym względem, tj. ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej oraz rozstrzygnięć w zakresie kary.
Sąd Apelacyjny miał na uwadze, iż zgodnie zart. 24§1 k.p.k.sądem właściwym do rozpoznawania sprawy o czyn zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniijest sąd rejonowy. Z tego też względu uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawęS. W.w zakresie czynu zarzucanego w pkt VIII aktu oskarżenia do ponownego rozpoznania, w oparciu oart. 31§1 k.p.k.wskazał, iż sądem właściwym jest Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie.
Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.