Sygn. akt II AKa 90/16

Protokół rozprawy apelacyjnej – wyciąg
Dnia 27 kwietnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Edward Stelmasik
Sędziowie:  SSA Witold Franckiewicz
SSA Jerzy Skorupka (spr)
Protokolant: Anna Turek
przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Marka Ratajczyka

rozpoznał sprawęA. C.
oskarżonego zart. 286 § 1 kk,art. 284 § 2 kk,art. 286 § 1 kkw związku zart. 294 § 1 kkw związku zart. 65 kkw związku zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt III K 301/15

Sąd postanowił:
I.  n a podstawieart. 430§1 KPKpozostawić bez rozpoznania obie apelacjeA. C.od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2015 r., III K 301/15, gdyż są niedopuszczalne z mocy ustawy.

UZASADNIENIE
Obrońca z wyboru zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2015 r., III K 301/15 w całości, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1
art. 387§2 KPKiart. 413§2 pkt 1 KPKpolegającą na uwzględnieniu przez sąd wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonych kar bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo istnienia szeregu istotnych wątpliwości, co do okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw zart. 286§1 KK, w wyniku czego doszło do wadliwego uznania, że usiłował on wyłudzić mienie nieustalonej wartości, a w pozostałym zakresie do ustalenia, że dokonał on wszystkich zarzucanych mu czynów,

2
art. 4 KPK,art. 7 KPKorazart. 410 KPKpolegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez nieuprawnione danie wiary zeznaniom pokrzywdzonych, podczas gdy były one pozbawione waloru dowodowego z uwagi na brak dokumentów potwierdzających wysokość szkód,

3
art. 410 KPKw zw. zart. 4 KPKpolegającą na ustaleniu przez sąd jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem tych, które wskazywały, że jego zachowanie nie wyczerpywało znamion przestępstw zarzuconych oskarżonemu,

I
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu z popełnianych przestępstw, gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych,

II
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, jakich dokonał oskarżony oraz w relacji do celów, jakie kara powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania oraz nieuwzględnienie w wymiarze kary w dostatecznym stopniu dotychczasowego życia oskarżonego, jego postawy w trakcie postępowania przygotowawczego, stanu zdrowia oraz ciężkiej sytuacji rodzinnej, a także postawy po dokonaniu czynów, jak i w czasie postępowania sądowego, co przemawiało za orzeczeniem kary w niższym wymiarze.

W uzasadnieniu apelacji oskarżony podał, że nie zaprzecza, że dokonał zarzuconych mu czynów, jednak kwoty wskazane w akcie oskarżenia oraz w wyroku znacznie różnią się od tych, które pamięta. Nie miał możliwości ich zweryfikowania, ponieważ komputery i dokumentacja księgowa zostały zatrzymane przed jego aresztowaniem.
Obrońca z urzęduA. C.zaskarżył wymieniony wyrok w całości zarzucając:

1
obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 387§2 KPKpolegającą na uwzględnieniu przez sąd wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo istnienia wątpliwości, co okoliczności popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie III wyroku, zwłaszcza, co do rozmiaru usiłowania przez oskarżonego doprowadzenia innych osób do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, która to okoliczność ma znaczenie dla kształtu i rozmiaru odpowiedzialności karnej oskarżonego, co wyłączało dopuszczalność tego trybu postępowania,

2
rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu poprzez nieuwzględnienie okoliczności łagodzących,

3
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na okres 5 lat i obowiązku naprawienia szkody w całości.

Przepisart. 447§5 KPKwprowadza daleko idące ograniczenie w konstruowaniu zarzutów odwoławczych w stosunku do orzeczenia, które zostało wydane w jednym z trybów konsensualnych (art. 343, 343a i 387 KPK). Podstawą apelacji nie mogą bowiem być zarzuty określone wart. 438 pkt 3 i 4 KPK, związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa wart. 343, art. 343a i art. 387 KPK. Odwołujący się nie może więc kwestionować ustaleń faktycznych i wysokości kary objętych porozumieniem. Podstawą apelacji wnoszonej od rozstrzygnięć opartych na porozumieniu stron mogą być zarzuty obrazy przepisów postępowania, ale tylko takie, które wskazują na ich rzeczywiste, a nie pozorne naruszenie. Przepisart. 447§5 KPKw brzmieniu ustalonym ustawą z 27.09.2013 r. ma bowiem przeciwdziałać instrumentalnym poczynaniom oskarżonych, wobec których wyrok skazujący został wydany na podstawie procesowego porozumienia.
Kontrola dopuszczalności apelacji musi być realizowana w sposób rzeczywisty, a zatem poprzez ustalenie, czy ten środek odwoławczy wnoszony od wyroku wydanego w jednym z trybów konsensualnych, oparty jest na dopuszczalnych zarzutach, a nie na zarzucie sformułowanym w sposób instrumentalny, jedynie dla zachowania pozorów dopuszczalności apelacji.
Ograniczenie wart. 447§5 KPKpodstaw apelacji oznacza brak możliwości podnoszenia w niej nie tylko zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych, ale także formułowania zarzutów, które wprawdzie „nominalnie”, ale tylko dla pozoru określane są mianem „obrazy przepisów postępowania”, gdyż właściwie odczytane muszą być uznane za niedopuszczalne zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych.
Złożenie przez apelującego na podstawieart. 387§1 KPKpoprzedzone zostało przyznaniem się do winy, a zatem oświadczeniem, że potwierdza, że dopuścił się naruszenia określonej normy sankcjonowanej i poczuwa się w związku z tym do odpowiedzialności za popełnienie zarzuconych mu czynów zabronionych. Również w uzasadnieniu apelacji oskarżony podaje, że nie zaprzecza, że dopuścił się czynów, które zostały mu zarzucone przez oskarżyciela publicznego.
Prowadzenie więc polemiki z treścią poszczególnych dowodów, prezentowanie własnych ocen, co do relacji złożonych przez świadków, ich wiarygodności oraz negowanie poszczególnych okoliczności faktycznych, jak np. wysokości szkody będącej przedmiotem przestępstwa, nie może być podnoszone w zarzutach apelacyjnych od wyroku wydanego w trybie konsensualnym. Niedopuszczalne jest bowiem instrumentalne omijanie ograniczenia zawartego wart. 447§5 KPKw drodze formułowania zarzutu rzekomej obrazy przepisów postępowania, np.art. 7 KPK, czyart. 387§2 KPK,
II. zasądz ić  od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. L.600 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonegoA. C.w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT ,
III. zasądzić od oskarżonegoA. C.758 zł tytułem zwrotu wydatków za postępowanie apelacyjne.