Sygn. akt II AKz 672/09

POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2009 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący- Sędzia S.A. Bożena Summer-Brason
S.A. Grażyna Wilk (spr.)
S.A. Jolanta Śpiechowicz

Protokolant: Dariusz Bryła

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Dariusza Wiory
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoD. T.iA. T.
oskarżonym o przestępstwo zart. 286§1 kkw zw. zart. 294§1 kkiart. 300§1 kk
zażalenia wniesionego przez pełnomocnika pokrzywdzonegoL. H.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 września 2009 roku,sygn. akt IV K 128/09
w przedmiocie umorzenia postępowania karnego z subsydiarnego aktu oskarżenia
na podstawieart. 437§ 2 kpk

p o s t a n a w i a

1
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyjąć jako podstawę prawną umorzenia postępowaniaart. 17§1pkt 9 k.p.k.,

2
w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,

3
kosztami procesu za postępowanie odwoławczego obciążyć oskarżyciela posiłkowego subsydiarnegoL. H..

0.2.Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 września 2009 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach, działając na zasadzieart. 17§1 pkt 7 kpk, umorzył postępowanie karne przeciwkoD. T.iA. T., oskarżonym w subsydiarnym akcie oskarżenia przez pełnomocnika pokrzywdzonegoL. H.o przestępstwa zart. 286§1 kkw zw. zart. 294§1 kkiart. 300§1 kk.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik pokrzywdzonego zarzucił:

-

obrazę przepisów postępowania, tj.art. 55§1 kpkorazart. 320§2 kpkpoprzez uznanie, iż pokrzywdzonemu nie przysługuje prawo do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia przeciwkoD. T.iA. T., co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;

obrazę przepisów postępowania, tj.art. 17§1 pkt 7 kpkpoprzez przyjęcie tegoż przepisu za podstawę umorzenia postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia;

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż sprawa dotyczyA. Z., co miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.

Powołując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że pokrzywdzony nie dysponował uprawnieniem do wystąpienia ze wskazaną skargą jako subsydiarny oskarżyciel posiłkowy związku z ograniczeniami płynącymi z treściart. 55 § 1 i art. 330 § 2 k.p.k.Brzmienie tych przepisów nie pozostawia bowiem wątpliwości,że pokrzywdzony może wnieść do sądu subsydiarny akt oskarżenia tylko wtedy, gdy prokurator - po wyczerpaniu kolejnych, przewidzianych wart. 306 § 1oraz wart. 330 § 1 i 2 k.p.k., szczebli zaskarżenia podejmowanych przez niego decyzji - wyda "powtórnie" "ponownie" postanowienie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania.

Nie ma racji skarżący, iż „powtórna „ decyzja o jakiej mowa wart. 55 § 1 k.p.k., zapadła w momencie utrzymania w mocy przez Sąd Okręgowy w Gliwicach zaskarżonego postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicachi że decyzja ta „otwiera” pokrzywdzonemu drogę do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia.

Wskazać należy, że ratio legis przepisuart. 55 § 1 k.p.k., sprowadza się do umożliwienia pokrzywdzonemu samodzielnego oskarżania w sprawie o czyn ścigany w trybie publicznym. Subsydiarne oskarżenie posiłkowe, jako wyjątek od oskarżania w trybie publicznym przez oskarżyciela publicznego, oparte jest bowiem na założeniu, że w sprawie tej prokurator ponownie,po uprzednim przyznaniu przez sąd racji pokrzywdzonemu domagającemu się ścigania, ścigania takiego nie podejmuje. Chodzi przy tym dodatkowo o uniknięcie oczywiście bezzasadnych oskarżeń kierowanych do sądu przez pokrzywdzonych, stąd potrzeba kontroli sądowej decyzji prokuratorskichi upoważnienie pokrzywdzonego do samodzielnego oskarżania tylko wtedy, gdy powtórnie prokurator podejmuje taką samą decyzję, którą uprzednio sąd uchylił.

Mając na uwadze powyższe okoliczności wskazać należy, że wniesienie subsydiarnego aktu oskarżenia w okolicznościach, gdy nie został spełniony warunek ponownego umorzenia śledztwa przez prokuratora, przesądzało ocenę o zaistnieniu przyczyny wyłączającej prowadzenie postępowania przed sądem, polegającej na braku skargi uprawnionego oskarżyciela. W takim wypadku, Sąd Okręgowy był wprost obowiązany - wobec treściart. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., do umorzenia postępowania. Rację ma skarżący, że Sąd I instancji dopuścił się obrazyart. 17 § 1 pkt 7k.p.k., wskazując ten przepis jako podstawę prawną umorzenia, co nie miało jednakże wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.

Za niezasadny uznano również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych,a polegający zdaniem skarżącego na rozpoznaniu sprawyA. Z.,a nieD.iA. T., albowiem z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż w uzasadnieniu mylnie wpisano nazwiskoA. Z.,co stanowi oczywistą omyłkę pisarską nie mającą też wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało wydanew sprawie przeciwkoD.iA. T., co wynika z oznaczenia stron w części wstępnej orzeczenia, jak też uzasadnienia gdzie Sąd I instancji odnosi się do orzeczeń z wcześniejszego etapu postępowania dotyczących małżonkówT..
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Z:
- o treści postanowienia powiadomić strony.
Katowice, dnia 28.10.2009r.