Sygn.akt II AKa 253/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SA Marzanna Piekarska-Drążek
Sędziowie: SA Maria Mrozik - Sztykiel /spr/
SO (del) Ewa Gregajtys
Protokolant: st.sekr.sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r.
sprawyM. F. (1)ur. (...)wW.s.M.iR.
oskarżonego o czyn zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 294 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt XII K 171/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
zasądza od oskarżonegoM. F. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 680 zł. tytułem opłaty, ustalając w tej kwocie również wysokość opłaty zasądzonej zaskarżonym wyrokiem.

UZASADNIENIE
M. F. (2)został oskarżony o to, że:
w okresie od 8 lipca 2010 r. do 13 kwietnia 2011 r., przywłaszczył mienie w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 350.000,00 zł, na szkodę spółkiP.SA wW., w ten sposób, że na podstawie zawartej umowy o poufności wraz z umową o przekazaniu kaucji z dnia 30 czerwca 2010 r., zawartej pomiędzyC. (...)sp. z o.o. wW.a spółkąP.SA wW.ianeksu nr (...)do w/w umowy o poufności wraz z umową o przekazaniu kaucji z dnia 30 września 2010 r., otrzymał w/w kwotę pieniędzy a następnie jej nie zwrócił wbrew postanowieniom § 3 pkt 5 i 6 w/w umowy,
tj.  o czyn zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. XII K 171/13 uznałM. F. (3):

1
w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu w akcie oskarżenia za winnego tego, że w okresie od 8 lipca 2010 r. do 13 kwietnia 2011 r. wW., przywłaszczył powierzoną mu cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 350.000 zł, na szkodę spółkiP.SA wW., która na podstawie zawartej umowy o poufności wraz z umową o przekazaniu kaucji z dnia 30 czerwca 2010 r., zawartej pomiędzyC. (...)sp. z o.o. wW.a spółkąP.SA wW.ianeksu nr (...)do w/w umowy o poufności wraz z umową o przekazaniu kaucji z dnia 30 września 2010 r., przelała na konto bankoweC. (...)sp. z o.o. wW.w/w kwotę pieniędzy, którą wbrew postanowieniom § 3 pkt 5 i 6 w/w umowy nie zwrócił, lecz przelał na własne konto bankowe i wydatkował tj. czynu zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i na podstawie tych przepisów skazałM. F. (3)i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 10 złotych każda z nich;

2
Na podstawieart. 69 § 1 i 2, art. 70 § 1 pkt l k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 3 lat;

3
Na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie w dniu 19 września 2013r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny;

4
Dowody rzeczowe z wykazu Drz(...), poz.(...)(k.351) pozostawił w aktach sprawy;

5
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.zasądził odM. F. (3)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych tytułem kosztów postępowania i kwotę 430 złotych tytułem opłaty.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Apelacja zarzuca wyrokowi:

a
obrazę przepisów prawa materialnego a w szczególności przepisuart. 284 § 2 k.k.polegającej na błędnej wykładni przepisuart. 284 § 2 k.k.poprzez przyjęcie przez Sąd, że samo dysponowanie cudzym mieniem jak własnym, niezgodnie z jego przeznaczeniem wypełnia znamiona wymienionego przestępstwa, podczas gdy do przestępstwa wymienionego wart. 284 § 2 k.k.może dojść wyłącznie z zamiarem trwałego włączenia mienia do własnego majątku, którego to zamiaru nie sposób przypisaćM. F. (1),

b
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, przez niezasadne przyjęcie, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają przyjęcie, żeM. F. (1)wypełnił znamiona strony podmiotowej zarzucanych mu przestępstw zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k., co legło u podstaw uznania oskarżonego winnego zarzuconemu mu w akcie oskarżenia czynu, podczas, gdy właściwa zgodna z przepisemart. 7 k.p.k.ocena materiału dowodowego, ujawnionego w toku postępowania, w szczególności wyjaśnień oskarżonegoM. F. (3), zeznań świadków:T. D. (1),S. G. (1),S. B. (1),J. P. (1),J. S., stanowi podstawę do uznania, żeM. F. (1)nie wypełnił znamion zarzucanego mu czynu opisanego wart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.,

c
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, poprzez uznanie, że o zamiarze przewłaszczenia towarzyszącym działaniomM. F. (3), ma świadczyć w szczególności okoliczność, że zwrot kaucji przezM. F. (3)na rzeczP.S.A. nastąpił w toku postępowania egzekucyjnego, co nie jest tożsame z jej zwrotem na żądanieP.S.A czy też dobrowolnym spełnieniem świadczenia, nadtoM. F. (1)miał utrudniać postępowanie egzekucyjne poprzez zawarcie intercyzy,

d
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, wyrażające się w uznaniu, że całość ustaleńP.S.A,C. (...)Sp. z o.o. orazM.f., co do funkcji - przeznaczenia kaucji, zawierają postanowienia umowy o poufności oraz umowy o przekazaniu kaucji,

e
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.iart. 424 k.p.k., poprzez uznanie, iżM. F. (1)swoim zachowaniem popełnił przestępstwo przywłaszczenia, podczas gdy nie jest wystarczające samo rozporządzenie cudzym mieniem jak własnym, ale musi towarzyszyć zamiar włączenia rzeczy (mienia) do swojego majątku, którego w niniejszej sprawie nie udowodniono, albowiem:

i

M. F. (1)18 listopada 2010 r. zawarł zP.S.A porozumienie zobowiązując się do zwrotu kaucji wypłaconejC. (...)Sp. z o.o. i porozumienie zabezpieczył wekslem in blanco bez sprzeciwu oraz deklaracją wekslową, którą podpisała także jego żona, na podstawie którego zabezpieczył zwrot kaucji poprzez umożliwienia dochodzenia przedmiotowego roszczenia z należącej do niego oraz jego małżonkiJ. F.nieruchomości wW.przyul. (...)o wartości wielokrotnie wyższej od kwoty kaucji,

ii

M. F. (1)29 kwietnia 2011 zawarł porozumienie zP.S.A., poddając się rygorowi egzekucji w akcie notarialnym w trybie przepisuart. 777 k.p.c., co do obowiązku zwrotu kaucji, czym zabezpieczył/ułatwiłP.S.A. ewentualne dochodzenie zwrotu kaucji w postępowaniu sądowym i egzekucyjnym,

(...)
M. F. (1)21 grudnia 2011 r. zobowiązał do spłaty kaucji w ratach,

iv

M. F. (1), będąc tymczasowo aresztowany, za pośrednictwem swojej małżonkiJ. F.oraz pełnomocnika usiłował porozumieć się zP.S.A., wskazując na sytuację aresztu, która utrudnia mu działania w tym kierunku,

v
M. F. (1), będąc tymczasowo aresztowany, za pośrednictwem swojej małżonkiJ. F.usiłował sprzedać nieruchomości wW.przyul. (...), aby uzyskać środki finansowe na zwrot długu,

vi
M. F. (1), po opuszczeniu aresztu, dobrowolnie sprzedał nieruchomość wW.przyul. (...)i spłacił kaucję wraz z odsetkami poza postępowaniem egzekucyjnym, co przyspieszyło zwrot kaucji w porównaniu z sytuacją, gdyby nieruchomość została sprzedana przez komornika w drodze licytacji.

Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, żeM. F. (1)nie włączył powierzonego mienia do swojego majątku i nie miał takiego zamiaru,
f. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a mający wpływ na jego treść (przepisart. 438 pkt 3 k.p.k.) polegający na przyjęciu, iż:

i
przekazanie środków pieniężnych z konta spółkiC. (...)sp. z o. o. na prywatne kontoM. F. (1)i wykorzystywanie ich w celach realizacji zadań w/w spółki orazP.S.A., jest równoznaczny z jego przywłaszczeniem, podczas, gdy brak jest w sprawie dowodów wskazujących na umyślne zawinienie po stronieM. F. (1), którego przedmiotem było zrealizowanie zamiaru wyjęcia mienia (kwoty kaucji) spod władztwaP.S.A., z zamieram zachowania jej dla siebie, w sytuacji, gdy członkowie zarząduP.S.A.S. G.iT. D., którzy że przekazali te środki(...)Sp. z 0.0., dając jednocześnieM. F. (1), pełną swobodę, co do sposobu w jaki wykorzysta kwotę kaucji, przy realizacji planów rozwoju działalnościP.S.A. orazC. (...)Sp. z o.o., w szczególności celem zapewnienia dochoduP.S.A,

ii

M. F. (1)wykorzystał środki finansowe z kaucji, wbrew ustaleniom zP.S.A., w sytuacji gdy poza pisemną umową o poufności oraz umową o przekazaniu kaucji, istniały ustne ustalenia pomiędzy zarządemP.S.A. iC. (...)Sp. z o.o. orazM. F. (3), co do funkcji i sposobu wykorzystania kaucji, podczas gdy nie istnieją żadne dowody potwierdzające, że zarządC. (...)sp. z o.o. nie wyraził zgody na przelanie mienia przeznaczonego na kaucję na prywatne kontoM. F. (1)oraz wykorzystanie go na finansowanie bieżącej działalnościC. (...)i działań biznesowych (wspólnych zP.S.A.) na rzeczC. (...)Sp. z o.o. iP.S.A. naB.,

(...)
nie doszło do sfinalizowania transakcji pomiędzyP.S.A. iC. (...)sp. z o. o. ze względu na wyniki przeprowadzonego audytu, podczas gdy z zeznań świadkówS. G.,T. D.iS. B.jednoznacznie wynika, że tzw. kaucja miała zupełnie inny cel od określonego w umowie, albowiem miała być przeznaczona na dokapitalizowanie spółkiC. (...)Sp. z o.o., umożliwienie swobodnych działań biznesowychM. F. (3), w szczególności celem uzyskania dochodu przezP.S.A., w sytuacji gdy w rzeczywistości nie przeprowadzono audytu, kondycja finansowaC. (...)Sp. z o. o., była znana zarządowiP.S.A., zaś wezwanie do zwrotu kaucji oraz zaprzestanie przezP.S.A. współpracy zC. (...)oraz zM. F. (1)nastąpiło z związku z obiektywną zmianą sytuacji gospodarczejP.S.A. i podjętych w ślad za tym decyzji biznesowych,

iv
zawarta umowa poufności pomiędzy spółkamiP.S.A. iC. (...)Sp. z o.o., na podstawie której przekazano kaucję w wysokości 350.000 zł dotyczyła miała cele i funkcje wyłącznie wynikające z jej literalnego brzmienia, podczas gdy z zeznań świadkówS. G.,T. D.,S. B.oraz wyjaśnieńM. F. (3)wynika, że cel umowy i zamiar stron przy jej zawieraniu i realizacji był (w/w umożliwienieM. F. (1)swobodnego działań biznesowych, poprzez sfinansowanie ich), a sąd przy ustalaniu stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy pominął zasady wykładni zapisów określonych wart. 65 ust. 2 k.c.zgodnie z którym w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na dosłownym brzmieniu zapisu,

v

M. F. (1)wydatkował pieniądze niezgodnie z ich przeznaczeniem, podczas gdy z ujawnionego materiału dowodowego wynika, że członkowie ZarząduP.S.A.S. G.iT. D.ustalili zM. F. (3), że może on je wydatkować na spotkania i wyjazdy w interesie spółek celem realizacji przyszłych) planów, w szczególnościT. D.wiedział o działaniachM. F. (3)naB., podejmowanych, w szczególności na rzeczP.S.A. przy współpracy ze spółkąA. (...)z którąP.S.A. z inicjatywyM. F. (3)podpisała umowę o współpracy,

g. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt 2 k.p.k.), a w szczególności:

i
art. 366 § 1 k.p.k.- w zw. zart. 170 k.p.k.polegający na poniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności:

1
dlaczegoP.S.A., bezpośrednio po zawarciu w dniu 18 listopada 2010 r. nie skorzystała z możliwości wystąpienia z pozwem o zapłatę wykorzystując podpisany przezM. F. (1)weksla in blanco i deklarację wekslową podpisaną przez oskarżonego i jego żonę,

2
czy istniały inne niż umowa o poufności oraz umowa o przekazaniu kaucji, umowy i ustalenia ustne względnie konkludentne i ustalenia pomiędzyC. (...)Sp. z o.o. ,P.S.A. iM. F. (1),

ii
art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez odstąpienie od wnikliwej i szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, a zwłaszcza odstąpienie od wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i pominięcie:

1
dobrowolnego spłacenia kaucji wraz z odsetkami przezM. F. (1)niezwłocznie po sprzedaży należącej do niego nieruchomości,

2
zeznań świadkaJ. P. (2)w części dotyczącej umowy jakąM. F. (1)miał mieć wA.oraz w części dotyczącej wyjazdówM. F. (1)jakoC. (...)Sp. z o.o. w sprawie projektów dotyczących kart płatniczych,

3
zeznań świadkaJ. S.w części w jakiej zeznał, żeM. F. (1)jechał naB.na zlecenieP.w sprawie oprogramowania dla banku,

(...)
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez nie wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a poprzestał jedynie na przytoczeniu treści wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków z fragmentarycznym wskazaniem, które z nich uznał za wiarygodne lub niewiarygodne.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosił o:

a
w przypadku uwzględnienia zarzutów obrazy prawa materialnego - o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienieM. F. (3)od zarzucanych mu czynów oraz o przyznanie kosztów obrony zgodnie z wnioskiem, sformułowanym przez Sądem Okręgowym,

b
w przypadku uwzględnienia zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważał, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że apelacja skonstruowana została w sposób niespójny. Nie jest bowiem zasadne równoległe podniesienie zarzutów obrazy prawa materialnego i prawa procesowego, jeśli obraza prawa procesowego jest – w ocenie skarżącego – tego rodzaju, że skutkuje wadliwością ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Prawidłowość zastosowania w sprawie prawa materialnego może być bowiem przedmiotem oceny jedynie wówczas, jeśli zostaną usunięte wątpliwości co do faktycznej podstawy rozstrzygnięcia. Z tego powodu w pierwszej kolejności ocenione muszą być zarzuty wskazujące na naruszenie reguł procedowania.
Zarzuty odnoszące się do naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego są w ocenie Sądu odwoławczego niezasadne.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazyart. 424 § 1 kpk, chociaż zasadne jest twierdzenie, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest obarczone mankamentami. Jednak ta okoliczność nie oznacza, iż te mankamenty mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to przede wszystkim z tego powodu, iż uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu wyroku, a nadto treść tegoż uzasadnienia pozwala na przeprowadzenie kontroli odwoławczej, tym bardziej, iż nie polega ona jedynie na kontroli tego dokumentu procesowego. Sąd Okręgowy wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a wnikliwa lektura uzasadnienia pozwala na ustalenie, które i dlaczego z przeprowadzonych dowodów doprowadziły do ostatecznych wniosków co do winy oskarżonegoM. F. (1). Nie można tez uznać, aby poza uwagą tego Sądu pozostały dowody istotne dla rozstrzygnięcia, jak też, aby można było podzielić zarzutu „g” apelacji naruszenia przepisów „art. 366 § 1 kpkiart. 170 kpk”. Apelacja nie wykazała, aby wskazane okoliczności mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku i aby można je uznać za istotne w realiach niniejszej sprawy.
Sąd Apelacyjny nie podzielił też zarzutów apelacji w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisuart. 7 kpk. W tym zakresie autor apelacji przedstawia własne poglądy w odniesieniu do dowodów, których w zdecydowanej większości wymowa jest jednoznaczna i odmienna od stanowiska skarżącego, bądź przywołuje okoliczności, które ze swej istoty pozostają bez wpływu na ustalenia zaskarżonego wyroku.
W sprawie bezspornym jest, że w celu ewentualnej współpracy przedstawiciele firmyP.S.A. z oskarżonymM. F. (1)jako prezesem sp. z o.o.C. (...)(dalejC. (...)) zawarli w dniu 30 czerwca 2010 r. Umowę o poufności (k 13-16), na mocy której w § 3 zobowiązali się przekazać kaucję – po uzupełnieniu aneksem do umowy z dnia 30 września 2010 r. – w łącznej kwocie 350 tys. zł.
Kaucja zgodnie z w/w Umową, co należy podkreślić w odniesieniu do poglądów apelacji, potwierdzała rzeczywiste zainteresowanieP.współpracą zC. (...)i zainteresowanie nabyciem udziałów w tej Spółce, bowiemP.rozważała nabycie jej udziałów po przeprowadzeniu audytu i dokapitalizowanie Spółki. Umowa zawierała również zapisy dotyczące przyszłości współpracy i w tym aspekcie w przypadku zawarcia takiej umowy kwota kaucji zaliczona zostać miała na poczet świadczenia pieniężnego, w przeciwnym wypadku – kaucja podlegała zwrotowi w terminach określonych umową. W związku z tym osobiste stanowisko skarżącego odnośnie przeznaczenia kaucji, nie znajdujące potwierdzenia w zebranych dowodach, nie może być uznane za skuteczny argument mający przemawiać za zasadnością apelacji. Trzeba też podnieść, że sam oskarżony wyjaśnił, iż kaucja miała być przeznaczona na pokrycie przyszłych należności związanych z zakupem przezP.udziałówC. (...), a gdyby nie doszło do takiej umowy kaucja podlegała zwrotowi (k 647). Wyraźnie i z tego dowodu wynika, iż kaucja nie była przeznaczona na bieżące wydatki związane z działalnościąC. (...), w tym naB., ale na pokrycie ewentualnych zobowiązańP.w przypadku nabycia udziałów, a pominąć nie można również i tego, że pieniądze przeznaczone na dokapitalizowanie spółki stanowią jej kapitał, a nie środki obrotowe firmy. Na wydatki związane z projektem oskarżony otrzymywał pieniądze, co wynika jednoznacznie z zeznańS. G. (1).
Bezsporne też jest, że w dniu 2 lipca 2010 r.P.przekazała na kontoC. (...)kwotę 210 tys., a w dniu 5 października 2010 r. kwotę 140 tys. zł. Przekazane kwoty oskarżony rozdysponował w sposób wynikający z historii rachunkuC. (...)(k 199-215), spłacając zobowiązaniaC. (...), przelewając pieniądze również na własne konto i konto żony.
Ponieważ nie doszło do sfinalizowania umowy o współpracyP.zażądała zwrotu kaucji, jednak z braku pieniędzy oskarżony kaucji nie zwrócił i nie informował na co przeznaczył otrzymane z tego tytułu kwoty pieniężne. (vide zeznaniaS. G. (1)). W dniu 18 listopada 2010 r. podpisano porozumienie w sprawie zwrotu kaucji (k 30-31), na mocy którego oskarżony zobowiązał się do jej zwrotu do dnia 28 lutego 2011 r. Treść tego porozumienia podpisanego przez oskarżonego z przedstawicielemP.jest jednoznaczna i przeczy w sposób zdecydowany zarzutowi apelacji. Jedynie w tym zakresie można zgodzić się ze skarżącym, iż audyt w pełnym rozumieniu tej instytucji nie był przeprowadzony, ale nie dlatego, żeP.„znała kondycję finansowąC. (...)”, która była zła, ale dlatego, że dokumenty przekazane przez oskarżonego wystarczały do takiego stwierdzenia, bowiem jak zeznałS. G. (1)„nie było co badać”. To właśnie ten element, zadecydował o niepodjęciu współpracy przezP.zC. (...), a nie okoliczności podawane przez autora apelacji. Warto zauważyć, iż w momencie dokonania przezP.wpłaty kaucji w kwocie 210 tys. na kontoC. (...), jego saldo wynosiło 939,53zł.
Oskarżony mimo przyjętego w/w zobowiązania kaucji nie zwrócił w określonym terminie, w kolejnych wyznaczonych aktem notarialnym oraz we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Do jej zwrotu doszło dopiero w grudniu 2013 r.
Powyższe odwołanie się do faktów, co do istoty nie kwestionowanych, a wynikających jednoznacznie z dowodów przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, stało się konieczne, bowiem w sposób oczywisty wykazują one, że zarzuty apelacji naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego, tj.art. 410 kpkiart. 7 kpksą pozbawione słuszności. Skarżący nie wykazał by ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji była niezgodna z faktami, regułami prawidłowego rozumowania, ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a i takich też argumentów nie znalazł Sąd odwoławczy. Dlatego też należy uznać, iż stanowisko Sądu I instancji nie zostało skutecznie zakwestionowane i w pełni pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Apelacja również nie wykazała, aby w sprawie zebrano dowody, które Sąd I instancji pominął, a które wskazywałyby, iż ustalone przez Sąd I instancji okoliczności przedmiotowe czynu przypisanego oskarżonemuM. F. (1)były obarczone błędem i to błędem mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Nie można też podzielić stanowiska autora apelacji odnośnie ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy w zakresie strony podmiotowej przypisanego oskarżonemu przestępstwa.
W powyższym zakresie konieczne jest zwrócenie uwagi, iż kaucja zabezpieczająca (podobnie jak weksel, zastaw, zadatek) jako suma pieniężna gwarantująca dotrzymanie zobowiązań musi co do zasady spełniać rolę gwarancyjną i pozostać w stanie nienaruszonym przez czas trwania umowy, a po jej zakończeniu powinna zostać zwrócona. Może być ona wykorzystana w ściśle określonych przypadkach.
OskarżonyM. F. (1)miał pełną świadomość, iżFirma (...)przekazując kaucję zastrzegła jej zwrot w przypadku, gdy nie dojdzie do współpracy w związku z wynikami audytuC. (...). Nie może budzić wątpliwości, iż kwota stanowiąca kaucję została oskarżonemu jedynie powierzona, co oznacza, iż nie miał on prawa rozporządzać nią jak mieniem własnym. Oskarżony z tego obowiązku nie wywiązał się, bowiem rozporządził przekazanymi kwotami pieniężnymi zaraz po ich otrzymaniu, przekazując określone kwoty osobom trzecim oraz dokonując przelewu na swój prywatny rachunek. To działanie jest niczym innym jak realizacją woli włączenia konkretnych sum pieniężnych bezprawnie do swojego majątku oraz majątku osób trzecich, przy czym w tym ostatnim zakresie oskarżony m.in. wykonał wobec tych osób swoje – spółkiC. (...)– zobowiązania, czyli pieniądzeP.przekazał na własność wierzycielom. Niewątpliwie oskarżony dokonał rozporządzenia kaucją jak mieniem własnym, pozbawiłP.mienia stanowiącego własność tej firmy i z tego powodu odmówił wydania przekazanej mu kwoty, bowiem nie dysponował żadnymi środkami finansowymi. To, że oskarżony deklarował zwrot w przyszłości i zobowiązywał się w różnych formach do zwrotu otrzymanej kaucji i w konsekwencji po kilku latach dokonał jej zwrotu nie wyłącza znamion przestępstwa przywłaszczenia.
Przywłaszczenie bowiem dokonane jest z chwilą, w której fakt rozporządzenia cudzym mieniem ruchomym z wyłączeniem osoby uprawnionej zostanie uzewnętrzniony w postaci np. przekazana cudzego mienia na własność osobie trzeciej. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w realiach niniejszej sprawy, co wynika w sposób jednoznaczny z dowodów zebranych w sprawie i przeczy w sposób zdecydowany trafności stanowiska apelacji.
W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, iż oskarżonyM. F. (1)dopuścił się przestępstwa zart. 284 § 2 kk, a ze względu na wartość mienia dodatkowo w związku zart. 294 § 1 kk.
Rozpoznając apelację w granicachart. 447 § 1 kpkSąd odwoławczy nie znalazł okoliczności, które mogłyby wskazywać, iż kara orzeczona wobec oskarżonego nosi cechy rażącej niewspółmierności w sensie rażącej surowości.
Sąd Okręgowy uwzględnił okoliczności mające wpływ na wymiar kary, w tym fakt naprawienia przez oskarżonego szkody, i nadał im właściwą rangę. Nie podzielono wniosku skarżącego złożonego na rozprawie apelacyjnej odnośnie zastosowania wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary, bowiem przeczy temu całokształt okoliczności przedmiotowych jak i podmiotowych ustalonych w sprawie, a nie powołano innych, które wskazywałyby na zasadność zastosowania tej instytucji.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 1 kpkorzekł jak w wyroku. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpk, o opłacie na mocyart. 2ust, 1pkt 3 i art. 3 ustawy z dnia 23.06. 1973 r. o opłatach w sprawach karnychz późn.zm. Nadto na mocy art. 16 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wobec błędnego określenia wysokości opłaty za postępowanie przed Sądem I instancji ustalono opłatę we właściwej wysokości.