Sygn. akt II AKz 861/12 ( (II AKz 862/12, II AKz 863/12)

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SA – Rafał Kaniok

Sędziowie SA – Paweł Rysiński (spr.)

SA – Jerzy Leder

Protokolant–st. sekr. sąd. Agnieszka Pietrusińska

po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoM. K.,J. S.iP. R.
oskarżonym o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
zażaleń wniesionych przez obrońcę oskarżonych

na postanowienia Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 29 sierpnia 2012 r. i 20 września 2012 r.
w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n a w i a :

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienia.

UZASADNIENIE
Zaskarżonymi postanowieniami orzekł sąd o zabezpieczeniu wykonania grożących oskarżonym kar grzywny i kosztów sądowych przez ustanowienie – wobec osk.M. K.iP. R., a jej podwyższenie – wobec osk.J. S.hipoteki przymusowej na nieruchomościach.
We wniesionych zażaleniach obrońca zarzucił powyższym orzeczeniom obrazę przepisówart. 291 § 1 k.p.k.iart. 98 § 1 k.p.k.przez brak podstaw do wydania skarżonych rozstrzygnięć w postaci uzasadnionego przypuszczenia, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im przestępstwa, nadto zaś nienależyte uzasadnienie postanowień.
Oba zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, dlatego nie mogły być uwzględnione wnioski zażaleń o uchylenie zaskarżonych postanowień.
Wbrew poglądowi skarżącego zabezpieczenia majątkowego nie można utożsamiać ze środkiem zapobiegawczym i wymagać dla jego stosowania takich przesłanek o jakich mowa wart. 249 § 1 k.p.k.Również pogląd skarżącego na pojęcie, „w razie popełnienia przestępstwa” zart. 291 § 1 k.p.k.nie może być uznany za trafny. Skarżący sugerując ocenę tej przesłanki po myśliart. 249 § 1 k.p.k.nie dostrzega, że ustawodawca użył tego zwrotu respektując obowiązujące techniki legislacyjne. Gdyby go – jak chce skarżący – rozumieć dosłownie, stosowanie zabezpieczenia majątkowego byłoby możliwe dopiero po wydaniu pierwszego wyroku skazującego w sprawie, co zaprzeczałoby logice i istocie tej instytucji. Dlatego zwrot ten rozumieć należy jako swoisty skrót myślowy. Nie chodzi bowiem w istocie o popełnienie przestępstwa, a pozostawanie pod zarzutem jego popełnienia. To dlatego przecież można stosować zabezpieczenie w postępowaniu przygotowawczym od chwili wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nawet w trybieart. 308 § 2 k.p.k.
Dlatego też skoro sąd po wpłynięciu aktu oskarżenia, nie stwierdził w sprawie podstaw do rozstrzygnięcia na posiedzeniu w trybieart. 339 k.p.k.o umorzeniu postępowania w myśl § 3 pkt 1 i 2 tego przepisu, to brak przeszkód ku temu by orzekał o zabezpieczeniu majątkowym jeśli przestępstwo zarzucane zagrożone jest karą grzywny, bądź istnieje ku temu inna podstawa (przepadek, nawiązka i in. zart. 291 § 1 k.p.k.).
Jak z powyższego wynika dla orzeczenia o zabezpieczeniu nie jest wymagane ustalenie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa – jak wart. 249 § 1 k.p.k., a jedynie istnienie danych uzasadniających dostatecznie podejrzenie popełnienia przestępstwa – jak wart. 313 § 1 k.p.k.
Z tych przyczyn zarzut obrazyart. 291 § 1 k.p.k.w sposób sugerowany przez skarżącego należało uznać za oczywiście bezzasadny (vide: KPK. Komentarz pod red. P. Hofmański, Beck, wyd. 2 str. 1170-71, KPK. Komentarz. Zamykacze 2003, str. 693-694).
Równie bezzasadny okazał się zarzut obrazyart. 98 § 1 k.p.k.– ten byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby powodował niemożność instancyjnej kontroli zaskarżonych postanowień.
Pozostałe podniesione przez skarżącego argumenty odnoszą się do zasadności oskarżenia. Będzie to przedmiotem rozpoznania na rozprawie głównej, w kwestii zabezpieczenia jest natomiast z powodów wyżej wskazanych bezprzedmiotowe.
Z tych wszystkich przyczyn zaskarżone postanowienia, jako trafne, należało utrzymać w mocy.