Sygn. akt II AKa 28/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2014 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Cezariusz Baćkowski (spr.)

Sędziowie:

SSA Robert Wróblewski
SSA Tadeusz Kiełbowicz

Protokolant:

Marzena Dobrowolska

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Radosława Rejmoniaka
rozpoznał sprawęA. L. (1)
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.iart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz.U. Nr 179 poz. 1485 ) w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k.iart. 263 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 29 października 2013 r. sygn. III K 91/12

I
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. L. (1)w zakresie czynu zart. 258 § 3 k.k.opisanego wpkt Iczęści wstępnej oraz czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r.o przeciwdziałaniu narkomaniiw związku zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k.opisanego wpkt IIczęści wstępnej i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy;

II
w pozostałej części utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

III
stwierdza, iż koszty sądowe postępowania odwoławczego w zakresie nieuwzględnionej apelacji prokuratora ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. L. (1)został oskarżony o to, że :

I
w okresach od 2006 roku do 22 maja 2007 roku oraz od 16 maja do czerwca 2008 roku wZ.oraz innych miejscowościach województwa(...), kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw, związanych z wprowadzaniem do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, w skład której wchodziliA. S. (1),ps. (...),G. M. (1),ps. (...),T. S.,ps. (...)i inne ustalone i nieustalone osoby,

tj. o czyn zart. 258 § 3 kk;

II
w okresach od 2006 roku do 22 maja 2007 roku oraz od 16 maja do czerwca 2008 roku wZ.oraz innych miejscowościach województwa(...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej wpunkcie I, wbrew przepisom zart. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 4050 gramów i tabletek ekstazy w łącznej ilości nie mniejszej niż 1750 sztuk oraz środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 100 gramów w ten sposób, że:

⚫

w okresie od 2006 roku do 22 maja 2007 roku w lokalach

(...),(...)i

(...)wL.,

(...)
wZ.i w(...)wJ., co najmniej dziesięciokrotnie przekazywałS. G. (1),ps. (...),Ł. K.,ps. (...)iA. M.,ps. (...)substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w łącznej ilości 600 gramów oraz 1500 sztuk tabletek ekstazy, jednorazowo przekazując im po 20 gramów amfetaminy oraz po 50 sztuk tabletek, w zamian otrzymując od nich takie same ilości wymienionych substancji psychotropowych w postaci 600 gramów amfetaminy oraz 1500 sztuk tabletek ekstazy;

na początku 2007 roku wJ.co najmniej pięciokrotnie przekazałA. S. (1)ps. (...),G. M. (1)ps. (...)iT. S.ps. (...)substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 2500 gramów, jednorazowo przekazując im po 500 gramów tej substancji celem dalszego rozprowadzenia,

w drugiej połowie stycznia 2007 roku w lokalu(...)wL.co najmniej pięciokrotnie przekazywałŁ. K.ps. (...)substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w łącznej ilości 250 gramów oraz 250 tabletekekstazyjednorazowo przekazując im po 50 gramów amfetaminy oraz po 50 sztuk tabletek, w zamian otrzymując od niego takie same ilości wymienionych substancji psychotropowych w postaci 250 gramów amfetaminy oraz 250 sztuk tabletek ekstazy celem dalszego rozprowadzenia,

w 2007 roku wL.za pośrednictwemM. C. (1), nabył odS. H.ps. (...)co najmniej 100 gramów marihuany celem dalszego rozprowadzenia,

w okresie od 16 maja do czerwca 2008 roku wL.iZ., za pośrednictwemT. S.ps. (...)nabył odM. K.ps. (...)iM. Z. (1)substancję psychotropową w postaci co najmniej 700 gramów amfetaminy celem dalszego rozprowadzenia,

tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. Nr 179 poz. 1485)w zw. zart. 12 kkiart. 65 § 2 kk,

III
w okresie od marca do kwietnia 2007 roku wZ., w województwie(...), posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną w postaci rewolweru koloru srebrnego,

tj. o czyn zart. 263 § 2 kk

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt: III K 91/12:

I
oskarżonegoA. L. (1)uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt I i III aktu oskarżenia i kosztami sądowymi w tym zakresie obciążył Skarb Państwa,

II
oskarżonegoA. L. (1)uznał za winnego popełnienia tego, że na przełomie maja i czerwca 2008 roku wL.i wZ.województwa(...)działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, nabył odM. K.iM. Z. (1)w celu dalszego rozprowadzenia, około 700 gram amfetaminy płacąc za jeden gram po 8,50 zł (zarzut II z aktu oskarżenia), to jest czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.(Dz. U. 179 poz. 1485 – w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011r.) i za czyn ten na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4§1 kkiart. 33§2 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny każda w wysokości po 30 (trzydzieści) złotych;

III
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuA. L. (1)okres jego zatrzymania przez policję i tymczasowego aresztowania, to jest czas od 11 lutego 2009r. do 11 maja 2009r. oraz od 27 czerwca 2012r. do 04 lipca 2012r. i od 25 września 2012r. do 27 lutego 2013r.

IV
na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego nawiązkę w wysokości 1000,00 (jednego tysiąca) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

V
na podstawieart. 624§1 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot 1/3 części kosztów sądowych i na podstawieart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r.(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) nie wymierzył mu opłaty.

Apelacje od tego orzeczenia wnieśli: prokurator i oskarżonyA. L. (1)poprzez obrońcę.
Prokuratorzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku uniewinniającegoA. L. (1)od popełnienia czynów opisanych w punktach I i III części wstępnej wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do przypisania winy oskarżonemuA. L. (1)za te przestępstwa, a w szczególności na uznaniu za niewiarygodne zeznań świadkaM. C. (1)iI.M.oraz bezpodstawnemu pominięciu zeznań świadkaP. Ś.złożonych w postępowaniu przygotowawczym podczas gdy kompleksowa analiza zeznań tych świadków oraz innych zebranych w toku postępowania dowodów prowadzi do wniosku, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw.
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w punkcie II części dyspozytywnej wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżonyA. L. (1)dopuścił się tylko jednego czynu polegającego na nabyciu na przełomie maja i czerwca 2008 roku wL.iZ.odM. K.iM. Z. (1)700 gramów amfetaminy w celu jej dalszego rozprowadzenia, podczas gdy analiza zebranych w toku postępowania dowodów prowadzi do wniosku, że oskarżony dopuścił się również szeregu innych zachowań stanowiących czyn ciągły, opisany w zarzucie II aktu oskarżenia.
Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegozaskarżył wyrok w zakresie przypisaniaA. L. (1)przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia tego, że na przełomie maja i czerwca 2008 roku wL.iZ.nabył odM. K.iM. Z. (1)w celu dalszego rozprowadzenia około 700 gram amfetaminy, mimo braku wystarczających dowodów na powyższe.
Podnosząc powyższy zarzut, apelujący wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu nabycia odM. K.środków odurzających.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja prokuratora jest w znacznej części zasadna. Trafne są te jej zarzuty które dotyczą dowolnej oceny zeznań świadkaM. C. (1), pominięcia części relacjiI.M.oraz zeznańP. Ś.,B. S.iM. K., czego konsekwencją była możliwość przyjęcia wadliwej podstawy faktycznej rozstrzygnięć co do odpowiedzialności oskarżonegoA. L. (1)za przestępstwo zart. 258 § 3 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k.Odmiennie należało ocenić zarzut w którym prokurator kwestionuje ustalenia prowadzące do uniewinnienia oskarżonego od występku zart. 263 § 2 k.k.
Niezasadna okazała się apelacja obrońcy oskarżonegoA. L. (1).
Sąd Okręgowy trafnie zauważa, że zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie są zeznania i wyjaśnienia jakie złożył świadekM. C. (1), gdy był podejrzanym. Ostrożne i krytyczne podejście do tego źródła dowodowego było uzasadnione jeśli choćby zważyć na sytuację procesową w jakiej świadek ten się znajdował składając relacje (o czym pisze Sąd I instancji), czy wykorzystywanie współpracy z organami ścigania do kontynuowania działalności przestępczej. Nie oznacza to jednak by takie wyjaśnienia stanowiły dowód „niepełnowartościowy”, ułomny, co byłoby sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), nie dzielącej dowodów na „lepsze” i „gorsze”.
Prokurator zasadnie zwraca uwagę, że celem instytucji zart. 60 § 3 i 4 k.k.było zapewnienie większej skuteczności walki ze zorganizowaną przestępczością poprzez stworzenie warunków do rozbijania solidarności środowiska przestępczego (por. uzasadnienie do projektu Kodeksu karnego z 1997 r.). O ile więc racjonalne jest krytyczne weryfikowanie wypowiedzi osoby pragnącej na tej podstawie skorzystać z możliwości łagodniejszego potraktowania, to powyższa motywacja nie może sama w sobie dyskredytować relacji świadka czy oskarżonego.
Trzeba wskazać, że uzyskanie skazania z nadzwyczajnym złagodzeniem kary w opisanej sytuacji uzależnione jest m.in. od przekazania wszystkich istotnych okoliczności popełnionego przestępstwa. Ujawnienie, że podane podczas przesłuchania ważne informacje są nieprawdziwe, prowadzić więc będzie do stwierdzenia przez sąd, że warunki zart. 60 § 3 lub 4 k.k.nie zachodzą. Oskarżony oczekujący łagodniejszego potraktowania, jest więc zainteresowany podawaniem prawdziwych okoliczności przestępstw o których wie, ponieważ tylko wtedy może liczyć na zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 § 3 lub 4 k.k.
Sąd orzekający merytorycznie nie rozważa również czy świadekM. C. (1)został we wszystkich postępowaniach łagodniej potraktowany z powodu treści swoich wyjaśnień, a jeśli tak było, to z jakiego powodu potem nadal podtrzymywał nieprawdziwe, zdaniem sądu, wypowiedzi obciążające m.in.A. L. (1)skoro oczekiwany cel już osiągnął.
M. C. (1)podczas licznych przesłuchań opisywał działalność grup przestępczych funkcjonujących wL.i okolicach. Wydaje się, że wątek dotyczący oskarżonego oraz tzw. „grupy(...)” miał charakter uboczny. Uwagi więc wymaga na ile podanie tych okoliczności oddziaływało na ówczesną sytuację świadka w toczącym się m.in. wobec niego śledztwie, czy prezentowało go w „lepszym świetle”, służyło uniknięciu lub umniejszało własnej odpowiedzialności. Niewątpliwie przecieżM. C. (1)wyjaśniał co do części zdarzeń nieprawdziwie, pisze o tym prokurator (apelacja str. 5) i wskazuje jeI. M. (1)(k.91-94, 1458v, 1459). Jednak jak trafnie zauważa ten skarżący (apelacja str. 6-7), świadek przyznała, że pod wpływemM. C. (2)złożyła fałszywe w części zeznania, następnie je sprostował i wskazała które fragmenty są nieprawdziwe i wśród nich nie było relacji jej iM. C. (1)odnoszących się do oskarżonegoA. L. (1).
Sąd Okręgowy przytacza (uzasadnienie str. 12) zeznaniaI.M.gdzie mówi ona o presji, nakłanianiu jej przezM. C. (1)do podawania nieprawdy. Pomija jednak, że świadek nie mówi by zmuszanie to odnosiło się do okoliczności dotyczących oskarżonego, ani nie przeczy prawdziwości tej części własnych zeznań i wyjaśnieńM. C. (1), wręcz je potwierdza (k. 231v).I. M. (1)istotnie zeznała na rozprawie (k.1458v, 1472v), że o okolicznościach dotyczących zarzutów stawianych oskarżonemuA. L. (1)wie wyłącznie odM. C. (1). Wydaje się, że Sąd I instancji koncentrując się na tym co świadek powiedziała przed Sądem, niewystarczającą uwagę poświęcił jej zeznaniom w postępowaniu przygotowawczym i okolicznościom w jakich dowiadywała się odM. C. (1)o przestępczej działalnościA. L. (1), co podnosi prokurator.
I. M. (1)zeznała przecież (k.176) że o tym, iż oskarżony zajmował się handlem narkotykami, dowiedziała się od niego samego, widziała jak przywoził je do nich i sprzedawał. Słyszała rozmowęM. C. (1)zA. S. (1)skarżącym się, że nie wie skąd brać narkotyki ponieważ wcześniej zajmował się tym oskarżony pozbawiony wówczas wolności (k.1460), a także rozmowy dotyczące ceny sprzedaży amfetaminy przezM. C. (1), z których wynikało, że wcześniej nabywali je odA. L. (1)(k.136), podczas których padały także deklaracje gromadzenia pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży narkotyków i przekazania ich oskarżonemu (k.1473), co może mieć znaczenie dla oceny znamion występku zart. 258 § 3 k.k.Była obecna podczas rozmowy telefonicznej oskarżonego z policjantem dotyczącej uwolnienia zatrzymanego w związku z narkotykami T.S.(k.1469, 231v). Świadek widziała (k.225) również jakM. C. (1)odbiera odS. H.100 g marihuany przeznaczonej dlaA. L. (1), choć nie była już obecna podczas wydawania jej oskarżonemu i mówi (k.136) o przekazywaniu narkotyków od początku 2007 r. w tzw. „(...)” wJ.Z.. należącej doA. S. (1). Już bez wskazywania źródła wiadomości opisuje (k.122), że oskarżony zajmował się hurtowym obrotem narkotykami wZ.do czego „miał swoich ludzi” –A. S. (1),G. M. (1),T. S., którym przekazywał narkotyki narzucając swoją „marżę” (k.134). Świadek przedstawił także strukturę „grupy(...)” (k.231) na której czele miał staćA. L. (1),A. S. (1),T. S.iG. M. (1), sprzedawali dla niego narkotyki,B. C.iM. N.wykonujący polecenia oskarżonego i stojący na „bramce”, a także(...),(...)pomagającyA. S.i uczestniczący w bójkach (k. 231v, 246).
Rację ma prokurator gdy podnosi, że przy ocenie prawdziwości informacji któreI. M. (1)uzyskała odM. C. (1), nie można tracić z pola widzenia czasu i okoliczności w jakich je uzyskała. Świadek pozostawała wtedy nie tylko w bliskim związku zM. C. (1), brała udział w spotkaniach towarzyskich z osobami ze środowiska przestępczego, ale i uczestniczyła w działalności przestępczej partnera związanej z obrotem narkotykami, będąc nierzadko obecną przy nabywaniu, przekazywaniu narkotyków, dzieląc je na porcje i testując. Miała więc sposobność by poznać środowisko w którym się wówczas obracała, wzajemne relacje i ich naturę, charakter działalności przestępczej którą zajmowały się poszczególne osoby. Pozwalało jej to weryfikować prawdziwość informacji przekazywanych jej przez poszczególne osoby, w tym iM. C. (1). Zważywszy na tę bliską relację osobistą ze świadkiem i zaangażowanie w jego przestępczą działalność, rozważenia wymaga powód dla jakiego miałby on w czasie gdy nie toczyło się wobec niego postępowanie karne podawaćI.M.nieprawdziwe informacje o istnieniu wZ.grupy osób zajmującej się popełnieniem przestępstw związanych z obrotem narkotykami oraz udziale w niej i roliA. L. (1). W tamtym czasie nie był przecież jeszcze zainteresowany umniejszaniem swojej odpowiedzialności, przerzucaniem jej na inne osoby, czy przedstawianiem siebie w lepszym świetle organom ścigania.
NatomiastI. M. (1)mogła bez trudu zweryfikować prawdziwość wypowiedziM. C. (1)o których mowa, pytającA. L. (1)lub inne osoby wskazywane jako członkowie zorganizowanej grupy oskarżonego, bądź obserwując ich wzajemne relacje. Sąd Okręgowy ujawnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zeznania tego świadka. Czynił to nie tylko 29.01.ubr., ale i na kolejnym terminie rozprawy (k.1458v-1466, 1472v-1473v). Odmienne stanowisko prokuratora jest błędne.
ZeznaniaI.M.mogą być dowodem służącym ocenie prawdziwości twierdzeńM. C. (1)dotyczących kierowania przez oskarżonego zorganizowaną grupą przestępczą oraz udziału w obrocie substancjami narkotycznymi.
Wbrew stanowisku apelacji prokuratora (str. 8) trzeba zgodzić się z poglądem Sądu Okręgowego, że zeznaniaP. T.(k.1473v-1475) nie dostarczają okoliczności potwierdzających kontaktyM. C. (1)z osobami wymienionymi przez niego jako członkowie zorganizowanej grupy przestępczej działającej na terenieZ..
Inaczej ocenić należy istotność zeznańP. Ś.(k.1460v-1461, 365-369) prowadzącego lokal(...)wZ.. Wbrew temu co przyjmuje Sąd Okręgowy (uzasadnienie str. 13), świadek ten podał informacje ważne dla oceny relacjiM. C. (1)o kierowaniu przezA. L. (1)zorganizowaną grupą przestępczą, co trafnie podnosi prokurator. Świadek mówi przecież, że oskarżony przychodził do lokalu ze „swoją ekipą”: T.S.,G. M.,K. W.,P.,W.,A.(k.366) wśród których odgrywał rolę przywódcy (k. 366), był dla nich autorytetem (k.1461), domagał się by „jego ludzie” nie płacili za wstęp, a także by zostali zatrudnieni jako ochroniarze, bo w przeciwnym razie lokalu „nie będzie”. Zeznania te mają zatem znaczenie dla oceny prawdziwości relacjiM. C. (1)iI.M..
Podobnie wskazywano w apelacji wypowiedziB. S.wg którego (k.363)A. L. (1)„trzymał wszystkich wZ.”, „wszyscy tam liczyli się z jego zdaniem” o czym wie odS. G. (2)(k.1724), Jasne jest, że tylko na podstawie relacjiP. Ś.czyB. S., przyjęcie sprawstwa oskarżonego odnośnie czynu zart. 258 § 3 k.k.mogłoby okazać się wadliwe. Jednak dowody te mogą służyć weryfikacji twierdzeńM. C. (1). Pominięcie (art. 410 k.p.k.) ich treści podobnie jak zeznańI.M.mogło wpływać na rozstrzygnięcie Sądu I instancji o odpowiedzialności oskarżonegoA. L. (1)za zarzucane mu przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 §2 k.k.
Nie może zaskakiwać, że po 4-6 latach od zdarzeń świadekM. C. (1)mało precyzyjnie umiejscawia w czasie zdarzenia które opisuje, czy opisywał wcześniej gdy o ten czas nie był pytany. Tak przecież funkcjonuje ludzka pamięć. W realiach sprawy jest to tym bardziej zrozumiałe jeśli zważyć na bardzo duży zakres przestępczej działalności w której uczestniczył, i o której wiedziałM. C. (1), gdzie dodatkowo wątek dotyczący oskarżonego ma charakter uboczny. Zaś samo formułowanie grupy przestępczej jest rozciągniętym w czasie procesem i rzadko daje się ściśle umiejscowić w czasie. Jeśli więc obecnie niektórych okoliczności świadek nie jest pewien, nie pamięta, pamięta częściowo, to sytuacja ta sama w sobie nie dyskredytuje jego wcześniejszych relacji gdzie stanowczo a nie w trybie przypuszczającym mówi o czasie, miejscu, ilości, rodzaju i osobach uczestniczących w przekazywaniu środków odurzających i substancji psychotropowych, co sam widział (k.62, 74v-75).
Poza sporem jest, żeM. C. (1)uczestniczył w obrocie narkotykami. Miał więc wystarczająca wiedzę i doświadczenie by ocenić ilość substancji psychotropowej czy środka odurzającego przy których przekazywaniu był obecny, lub zweryfikować prawdziwość twierdzeń o tej ilości osoby wręczającej narkotyk, nawet jeśli sam nie ważył lub nie liczył. Podawanie wielkości szacunkowych nie jest przeszkodą do ustalenia ilości narkotyku i nie jest niczym wyjątkowym, lecz występuje nader często w podobnych sprawach. Rozstrzyganie wątpliwości co do tej ilości następuje stosownie doart. 5 § 2 k.p.k.
Prokurator zasadnie podnosi, żeM. C. (1)wyjaśniając o „grupie(...)”, wskazuje na przedmiot jej przestępczej działalności (handel narkotykami – k. 74v), wymienia oskarżonego jako jej przywódcę (k.74, 80-81) oraz podporządkowanych temu kierującemu członków (k.74-75, 81-82):(...)(T. S.),(...)(A. S. (1)),(...)(G. M. (1)),(...)(M. N.),(...)(B. C.),(...), role tych osób (sprzedaż narkotyków otrzymanych od oskarżonego – k. 75, 1445v, ochrona grupy – k. 68, kierowanie autem grupy – k. 82). Myli się więc Sąd Okręgowy gdy stwierdza (uzasadnienie str. 12), żeM. C. (2)nie wymienił innych osób należących do grupy pozaA. S. (1)iT. S., a samo wyliczenie odpowiada temu co mówiI. M. (1)(k. 231, 246) iP. Ś.(k.366).M. C. (1)mówi (k.75), że toA. L. (1)porcjował amfetaminę i przekazywał do rozprowadzeniaA. S. (1),G. M. (1)iT. S.(por. zeznaniaI. M.– k. 231, 134), co jak się zdaje, wskazuje na wydawanie przez oskarżonego dyspozycji wymienionym osobom.
Podobnie inna sytuacja (k.67-68) gdy osoba opuszczająca areszt śledczy przyniosła odA. L. (1)dyspozycje dlaA. S., G.M.i T.S., by założyli agencję towarzyską, wyegzekwowali długiA. L.i by narkotyki rozprowadzane wZ.były pozyskiwane odS. G. (2).
Jak wynika z przytoczonych wyżej rozważań prokurator zasadnie podnosi, że rozstrzygnięcia o odpowiedzialności oskarżonego za przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.iart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k., były rezultatem nie dość pogłębionej oceny zeznań i wyjaśnieńM. C. (1),I.M.,P. Ś.iB. S.i pominięcia części ujawnionych w tych zeznaniach okoliczności.
Sąd Okręgowy trafnie zwraca uwagę na konsekwencje prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie z 25.09.2012 r. (sygn. akt: II K 1222/10) dla oceny możliwości prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia o odpowiedzialnościA. L. (1)za zarzucone mu przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k., którego miał się dopuścić w okresie od 2006 r. do 22.05.2007 r. i od 17.05.2008 r. do czerwca 2008 r. Powołanym wyżej wyrokiemA. L. (1)został m.in. skazany za przestępstwo z art. 56 ust. 3 cyt. wyżej ustawy w zw. zart. 12 k.k.popełnione od września 2006 r. do lutego 2007 r. (k.1480).
W uchwale z 15.06.2007 r. (I KZP 15/07) Sąd Najwyższy stwierdził, że „prawomocne skazanie rodzi powagę rzeczy osądzonej tylko w takim zakresie, w jakim sąd ten orzekł o odpowiedzialności karnej za zachowania będące przedmiotem zarzutu. Jedynie wówczas gdy sąd uznał, że objęte jednolitym zamiarem zachowania oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniuart. 12 k.k.zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym lub warunkowo umarzającym czasem jego popełnienia”(OSNKW 2007, z.7-8, poz. 55). W rezultacie dopiero „prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) rodzi konsekwencje procesowe w postaci powagi rzeczy osądzonej, przy czym nie może być wątpliwości co do tego, że zakresem tej przesłanki jest objęty cały osądzony czyn ciągły (...). Właśnie ze względu na treść przepisuart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.i – w konsekwencji – konieczność stosowania wyrażonej w nim zasady ne bis in idem procedatur prawomocne zakończenie postępowania karnego, którego przedmiotem był czyn ciągły skutkuje procesowa niemożliwością prowadzenia innego postępowania co do zachowań popełnionych przez sprawcę w okresie wyznaczonym przez początekpierwszego izakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyn ciągły”(wyrok Sądu Najwyższego z 2.02.2012 r., IV KK 392/11, OSNKW 2012 r., z. 5, poz. 50).
Wykluczone jest więc prowadzenie postępowania o zachowania będące częścią i mieszczące się w ramach czasowych czynu ciągłego objętego prawomocnym wyrokiem skazującym (warunkowo umarzającym) bez względu na to czy były (lub mogły być) znane sądowi wydającemu taki prawomocny wyrok.
W realiach sprawy nie było więc (i nie będzie) możliwe przypisanie oskarżonemu wymienionych w pkt II części wstępnej zaskarżonego wyroku zachowań dotyczących przekazywania i przyjmowania substancji narkotycznych od września 2006 r. do lutego 2007 r. Z pewnością dotyczyć więc to będzie przekazywania amfetaminy wJ.Z.. na początku 2007 r.,, przekazywania i przyjmowania amfetaminy oraz tabletek ekstazy w drugiej połowie stycznia 2007 r. w lokalu(...). Sprecyzowania będzie natomiast wymagało kiedy miały miejsce zdarzenia dotyczące: przekazywania i przyjmowania środków odurzających w lokalach(...),(...),(...)i wJ.Z.., które wg aktu oskarżenia miały nastąpić od 2006 r. do 22.05.2007 r., oraz nabycia 100 g marihuany odS. H., ponieważ zarzut mówi, że było to w 2007 r. Gdy przesłuchanie świadków nie przyniesie rezultatu, Sąd postąpi stosownie doart. 5 § 2 k.p.k.
Wbrew temu co zarzuca obrońca oskarżonego w apelacji, nie zachodzi brak dowodów odnośnie nabycia 700g amfetaminy odM. K.iM. Z. (2)na przełomie maja i czerwca 2008 r. o czym zeznajeM. K.(k.1525v-1527, 263-264, 351). Sąd Okręgowy dał wiarę temu świadkowi, co przekonująco uzasadnił (str. 17-18) mieszcząc się w granicach swobodnej oceny dowodów. Sąd wskazał więc na konsekwencję, precyzję relacji, oddzielanie tego co świadek wie, od tego o czym wiadomości nie ma. Świadek nie miał powodu by nieprawdziwie pomawiać oskarżonego z którym nie był skonfliktowany, a organy ścigania nie wiedziały o transakcji.
Wbrew temu co podnosi obrońcaM. K.szczegółowo opisał okoliczności zakupu substancji psychotropowej, podzielenie jej między poszczególnych nabywców, ilość narkotyku sprzedanegoA. L. (1), ceny i osobę która amfetaminę odebrała i za nią zapłaciła (k.317-352, 1525v). Nie może dziwić, żeT. S.przeczy, że narkotyk odebrał skoro kwestionuje swój udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez oskarżonego i popełnianie przestępstw narkotycznych. Sąd Okręgowy zakwestionował (uzasadnienie str. 13) szczerość relacji tego świadka czego obrońca nie podważa.
Z tych względów ocena zeznańM. K.nie wykracza poza ramy zakreślone przezart. 7 k.p.k., a odmienne twierdzenie apelacji obrońcyA. L. (1)były bezzasadne.
Brak było też podstaw by uwzględnić apelację prokuratora w tej części gdzie kwestionowała uniewinnienie oskarżonego od przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.
Poza ogólnym zwalczaniem oceny zeznańM. C. (1), prokurator nie przedstawił argumentów wykazujących wadliwość oceny tego fragmentu relacji świadka, który odnosił się do przekazaniaA. L. (1)przedmiotu przypominającego broń palną (k. 74v, 1445). W sytuacji gdyM. C. (1)znajdował się na przednim siedzeniu auta, a do wręczenia broni doszło na tylnym siedzeniu, miał on mniejsze możliwości obserwowania przekazywanego przedmiotu. DodatkowoM. C. (1)zeznał, że „nie zna się” na broni palnej (k.1445), a o tym, że to je właśnie wręczył oskarżonemuA. M.usłyszał od innych osób. W takich warunkach gdy przedmiotu tego nie zabezpieczono, a świadek nie poznał jego cech pozwalających na ocenę czy istotnie chodziło o broń palną w rozumieniu ustawy, czy o przedmiot ją przypominający mający stworzyćA. L.iluzję bezpieczeństwa, zachodziły uzasadnione i nieusuwalne wątpliwości co do charakteru przekazywanego przedmiotu.
Stąd nawet uznając zeznaniaM. C. (1)w tej części za wiarygodne, brak było wystarczających podstaw do przypisania oskarżonemu występku zart. 263 § 2 k.k.
Z tych wszystkich powodów zasadna była apelacja prokuratora w odniesieniu do czynów zart. 258 § 3 k.k.i zart. 56 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 65 § 2 k.k., zaś apelacja obrońcy oskarżonego nie mogła zostać uwzględniona. Skutkowało to uchyleniem zaskarżonego wyroku w opisanej części i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu (art. 437 § 2 k.p.k.).
Orzekając po raz wtóry, Sąd Okręgowy przesłucha świadkówM. C. (1),I.M.,P. Ś.iB. S.podejmując próby ustalenia czasu wymienionych wyżej zachowań dotyczących udziału w obrocie narkotykami (pierwsze i czwarte zachowanie opisane w pkt II aktu oskarżenia). Odnośnie pozostałych dowodów Sąd może poprzestać na ich ujawnieniu.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd oceni całokształt dowodów bez pomijania istotnych ujawnionych okoliczności i wyda stosowne rozstrzygnięcie.