Sygn. akt II AKa 39/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lutego 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Marek Czecharowski

      Sędziowie: SA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

SA – Krzysztof Karpiński (spr.)

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r.
sprawyM. M.
oskarżonego zart. 310 § 2 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt  XII K 127/12
Utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczKancelarii Adwokackiej (...)wW.kwotę 738 zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
OskarżonyM. M.stanął pod zarzutem, że w dniach 16-17 września 2000 r. wW., działając czynem ciągłym, dokonał sfałszowania poprzez podrobienie, czterech czeków z rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowego swej matkiW. M.wBanku (...) S.A., a następnie działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał realizacji czeków o wartości 300 zł każdy doprowadzając tym samymW. M.do niekorzystnego rozporządzenia,
tj. czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Wyrokiem Sadu Okręgowegow. W.z dnia 20 listopada2012 r. w sprawie XII K 127/12 został uznany za winnego tego, że w dniach 16-17 września 2000 r. wW., działając czynem ciągłym oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził pracowników poczty do niekorzystnego rozporządzenia mieniemW. M.w łącznej kwocie 1.200 zł, w ten sposób, że wprowadził ich w błąd co do autentyczności czekówBanku (...) S.A., należących do rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowegoW. M., o numerach(...),(...),(...),(...), wystawionych na kwoty po 300 zł każdy z nich, przedkładając je do realizacji, wiedząc, iż czeki te zostały uprzednio podrobione tj. czynu zart. 310 § 2 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k., na podstawieart. 310 § 2 k.k.został skazany na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. L.kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych plus 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonegoM. M.przed Sądem Okręgowym. Zwolniono oskarżonegoM. M.od kosztów sądowych, które przejęto na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od wyroku wniósł obrońca z urzędu oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k(438pkt 2,4 k.p.k.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
Rażącą surowość orzeczonej kary do stopnia zawinienia i wnosił  o zmianę wyroku i orzeczenie w stosunku co do oskarżonegoM. M.kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie jest zasadna, zaś zawarty w niej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalając przebieg zdarzenia Sąd Okręgowy nie popełnił błędu i w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy mając na względzie treśćart. 7 k.p.k.Wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały ujawnione w toku postępowania sądowego a następnie omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko sądu orzekającego zarówno w zakresie winy oskarżonego jak i oceny prawnej jego działania.
Co się zaś tyczy orzeczonej kary pozbawienia wolności to należy uznać, że jest ona współmierna do stopnia zawinienia, okoliczności związanych z popełnionym przestępstwem i nie można jej postawić zarzutu nadmiernej surowości w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Zgodnie z treściąart. 53 § 1 i § 2 k.k.Sąd wymierzając karę sprawcy przestępstwa bierze pod wagę stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze które ma ona osiągnąć wobec skazanego.
Nie jest przekonująca teza zawarta w apelacji obrońcy, że ewentualna kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełni swoją rolę w zakresie dolegliwości, wychowania sprawcy i byłaby zgodna z interesem pokrzywdzonych.
Prawdą jest, że oskarżony krytycznie ocenia swoje postępowanie i naprawił krzywdę wyrządzoną rodzicom. Nie można jednak pominąć, żeM. M.wiedząc, że jest w tej sprawie oskarżony nie stawiał się na wezwania sądu, nie odbierał korespondencji i nie przebywał pod wskazanym adresem. Wkrótce opuścił Polskę doprowadzając do zawieszenia postępowania. Zatrzymano go dopiero po wydaniu europejskiego nakazu aresztowania.
Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że nie ma on w kraju stałego miejsca zameldowania oraz, że popełnił kolejne przestępstwa za które został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności którą aktualnie odbywa (w sprawie IV K 375/06 Sądu Rejonowego Warszawa-W.).
Dla wymiaru kary istotne znaczenie mają okoliczności podmiotowe nie można zatem pominąć kilkakrotnej karalności oskarżonego (k. 178).
Reasumując należy stwierdzić, że apelacja obrońcy nie podważyła ocen Sądu Okręgowego.
Z tych powodów Sąd Apelacyjny uznał iż orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Jej wymiar uwzględnia w wystarczającym stopniu okoliczności popełnionego przestępstwa a także okoliczności podmiotowe, brak zatem podstaw do ingerencji w treść orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe zaskarżony wyrok stosownie do treściart. 437 § 1 k.p.k.utrzymano w mocy.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treśćart. 624 § 1 k.p.k., ponieważ oskarżony przebywa w zakładzie karnym i nie uzyskuje dochodów, zaś o kosztach zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.