Sygn. akt II AKa 411/11

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2012 roku

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Stanisław Rączkowski

Sędziowie:

SA Robert Wróblewski (spr.)
SA Cezariusz Baćkowski

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Teresy Łozińska- Fatygi
po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 roku
sprawyD. T.
oskarżonego zart. 165 § 1 pkt 3 k.k.iart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 24 października 2011 roku sygn. akt III K 111/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.600 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemuD. T.w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT,

III
zwalnia oskarżonegoD. T.od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
D. T.został oskarżony o to, że:
w dniu 27 stycznia 2011 r. w rejonie linii kolejowej 27, pomiędzy miejscowościamiŻ.-P.woj.(...), zabrał w celu przywłaszczenia 220 metrów bieżących kabla sterowniczego(...) (...)*4*0, 8,5 metrów bieżących kabla koncentrycznego do kamery oraz 50 metrów bieżących kablaY.19*1 o łącznej wartości 3210 zł., zasilających i służących do sterowania urządzeniem sygnalizacji kolejowych na przejazdach w miejscowościP., zabezpieczającego przed nastąpieniem niebezpieczeństwa powszechnego lub służącego do jego uchylenia, sprowadzając w ten sposób niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób i dla mienia w wielkich rozmiarach, przy czym był już skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 23.12.2004 r. – sygn. akt III K 153/04 za czyn zart. 165 § 1 pkt. 3 kkiart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki inne na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbywał od 21.02.2004 r, do 10.03.2004 r. i od 19.11.2007 r. do 23.11.2009 r.
to jest o czyn zart. 165 § 1 pkt. 3 kkiart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

Sąd Okręgowy w Świdnicy, wyrokiem z dnia 24 października 2011 roku, sygnatura akt III K 111/11, rozstrzygnął:

I
oskarżonegoD. T.uznał za winnego tego, że w dniu 27 stycznia 2011 r. w rejonie linii kolejowej 27, pomiędzy miejscowościamiŻ.–P.woj.(...), zabrał w celu przywłaszczenia 220 metrów bieżących kabla sterowniczego(...) (...)*4*0,8, 5, 50 metrów bieżących kabla koncentrycznego do kamery oraz 50 metrów bieżących kablaY.19*1, zasilających i służących do sterowania urządzeniem sygnalizacji kolejowych na przejazdach w miejscowościP., zabezpieczających przed nastąpieniem niebezpieczeństwa powszechnego i służącego do jego uchylenia – to jest systemu ostrzegawczego kolejowego, sprowadzając w ten sposób niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób i dla mienia w wielkich rozmiarach, powodując szkodę o łącznej wartości 3115,50 zł. w mieniu(...)wW.Sekcja Eksploatacji wJ.przy czym był już skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 23.12.2004 r. – sygn. akt III K 153/04 za czyn zart. 165 § 1 pkt. 3 kkiart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki inne na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbywał od 21.02.2004 r. do 10.03.2004 r. i od 19.11.2007 r. do 23.11.2009 r. to jest przestępstwa zart. 165 § 1 pkt. 3 kkiart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 165 § 1 pkt. 3 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 44 § 1 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci sektora w kolorze zielonym opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr II/21/11 pod pozycją nr 1 na karcie 156 akt;

III
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. G.kwotę 369 złotych z VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania przygotowawczego oraz kwotę 1033,20 złotych z VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania przed sądem I instancji;

IV
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżonyD. T., w którego imieniu apelację wniósł obrońca.
Obrońca zaskarżył wyrokw całości i zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającą wpływ na treść tego orzeczenia, a polegającą na nietrafnym przyjęciu, że oskarżonyD. T.dokonał uszkodzenia trakcji sygnalitycznej i sterującej dokonując jednocześnie kradzieży części tej instalacji na szkodę(...)wW.Sekcja Eksploatacji wJ.. podczas gdy opierając się na wyjaśnieniach oskarżonegoD. T.złożonych w postępowaniu przygotowawczym przed prokuratorem oraz w postępowaniu sądowym, należało dojść do odmiennego wniosku.
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i o uniewinnienie oskarżonegoD. T.od przypisanych czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonegoD. T.jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.

I
Obrońca oskarżonego ma rację o tyle, że faktycznie gdyby brać pod uwagę jedynie wyjaśnienia oskarżonegoD. T.złożone w tej sprawie „w postępowaniu przygotowawczym przed prokuratorem oraz w postępowaniu sądowym” (fragment zarzutu sformułowanego w apelacji), należałoby dojść do wniosku, że oskarżony nie jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa. Jest tak dlatego, że oskarżonyD. T.(poza pierwszą fazą postępowania przygotowawczego) po prostu przeczył swojemu sprawstwu.
Trzeba więc w tym miejscu podkreślić, że byłoby wynaturzeniem sprawiedliwości, gdyby jej wymiar zależał wyłącznie od tego, do czego oskarżony zechce się przyznać. Żadna też z zasad prawa dowodowego nie stanowi, aby automatycznie przyznawać pierwszeństwo dowodom korzystnym dla oskarżonego, odrzucając te, które korzystne dla niego nie są.
Tymczasem właśnie taką, swoją ocenę dowodów przedstawia skarżący w apelacji. I tak obrońca przyjmuje wyjaśnienia oskarżonego za swoisty wzorzec dowodowy i to wyłącznie te wyjaśnienia, w których przeczył swojemu sprawstwu, natomiast pozostałe dowody obrońca dezawuuje dlatego, że nie odpowiadają temu wzorcowi. W efekcie apelujący dochodzi do wniosku, że każda inna ocena dowodów (w szczególności ta, dokonana przez Sąd Okręgowy) oraz poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne, są błędne.
Zasadnym w tej sytuacji będzie przypomnienie utrwalonego od lat poglądu sformułowanego tak w doktrynie, jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody, lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Tego rodzaju uchybień, tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu meriti, sąd odwoławczy nie stwierdza i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnił skarżący.
Przede wszystkim w apelacji pomija się to, że stan nietrzeźwości oskarżonego stwierdzono w dniu 27 stycznia 2011 roku, o godzinie 2151( karta 3 akt). Natomiast oskarżonego przesłuchano dopiero następnego dnia, tj. 28 stycznia 2011 roku, o godzinie 1200i wówczas (wedle wiarygodnych zeznańK. U.– policjanta przesłuchującego oskarżonego, karta 199 akt) oskarżony był trzeźwy. Nie ma więc racjonalnych podstaw ku temu, aby podzielić zapatrywanie obrońcy o stanie nietrzeźwości oskarżonego podczas składania wyjaśnień. Tych, w których oskarżony przyznał się do sprawstwa.
Ale gdyby nawet odrzucić te wyjaśnienia ( karty 13-14 akt), to i tak nie sposób pominąć pozostałych dowodów, przede wszystkim zeznań świadków:M. K.,A. F.,K. R.,P. P. (1),P. P. (2)oraz wniosków zawartych w opinii dostarczonej przezM. S.(biegłego z zakresu kolejnictwa). Okoliczności wynikające z tych dowodów po prostu przedstawiają prawdę, a w ich świetle nie można mieć żadnych wątpliwości, że to właśnie oskarżonyD. T.jest sprawcą czynu przypisanego mu w zaskarżonym wyroku. Wniosek ten jest konieczny, ponieważ jedyny logiczny.
Prawdą jest, że w sprawie nie zabezpieczono śladów obuwia odciśniętego w śniegu oraz nie porównano ich z protektorem obuwia oskarżonego. Nie było to jednak konieczne, kiedy dostrzec, że ślady ujawnione na całej połaci śniegu, w ocenie interweniujących funkcjonariuszy, pochodziły od tego samego obuwia. Ślady te doprowadziły do ogniska, przy którym oskarżony sam opalał kawałki kabli uprzednio skradzionych z pobliskiej linii kolejowej. Jest zatem najzupełniej oczywiste, że jedyną osobą która mogła pozostawić te ślady był oskarżony.
Zastrzec w tym miejscu trzeba, że dedukcyjne wnioskowanie, a więc dochodzenie od prawdziwych przesłanek do prawdziwych wniosków, jako logicznie niezawodne, odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania i tym samym mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonych wart. 7 k.p.k.(tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 roku, II KK 273/06, OSNwSK.2007/1/280).
W takim stanie rzeczy nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutu sformułowanego w apelacji.

II
Kara wymierzona oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo, choć surowa, jest karą sprawiedliwą, w szczególności w świetle okoliczności obciążających oskarżonego – zasadnie dostrzeżonych i właściwie ocenionych przez Sąd Okręgowy.
W żadnym wypadku nie można tej kary uznać za rażąco niewspółmiernie surową.

III
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny rozstrzygnął jak w wyroku.
O kosztach pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w myśl zasady wyrażonej wart. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze.
Oskarżonego zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ponieważ ze względu na jego aktualną sytuację majątkową i brak dochodów, uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.