Sygn. akt II AKa 199/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Zbigniew Makarewicz (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Barbara du Château
SA Jacek Michalski

Protokolant

st.sekr.sąd. Agnieszka Jarzębkowska

przy udziale Jacka Kuźmy prokuratora Prokuratury Okręgowej w Lublinie del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r.
sprawyL. Z.iW. F.
oskarżonych zart.258 § 3 k.k.,art. 258 § 1 k.k.,art. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart.86 § 3 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.i in.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K 81/09

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za drugą instancję: od oskarżonegoL. Z.400 (czterysta) zł, zaś od oskarżonegoW. F.2400 (dwa tysiące czterysta) zł oraz po 10 (dziesięć) zł wydatków postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE
L. Z.iW. F.zostali oskarżeni o to, że:
I.w okresie od marca 2008 roku do 11 maja 2008 roku, wZ.iO.pow.(...), działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, polegających na wprowadzaniu na obszar Wspólnoty Europejskiej przez drogowe przejście graniczne wZ., bez zgłoszenia celnego, wyrobów akcyzowych w postaci papierosów nie posiadających oznaczeń polskimi znakami skarbowymi akcyzy, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przy czymW. F.brał udział w w/w grupie od kwietnia 2008 roku, zaśL. Z.grupą tą kierował.
to jest o czyn zart. 258 § 1 i 3 k.k.odnośnieL. Z.i o czyn zart. 258 § 1 k.k.wobecW. F.
nadtoL. Z.został oskarżony o to, że:
II.w okresie od 14 marca 2008 roku do 11 maja 2008 roku, wZ., pow.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, wspólnie i w porozumieniu zW. F.,M. O.,A. W.,M. S. (1),D. S.i innymi nieustalonymi osobami, kierował wprowadzeniem na obszar Wspólnoty Europejskiej towaru w postaci nie mniejszej niż 471.120 sztuk papierosów marki(...)i(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy, o wartości rynkowej nie mniejszej niż 133.091,40 zł, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przez co naraził budżet Wspólnoty Europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie nie mniejszej niż 10.855,00 zł oraz Skarb Państwa na uszczuplenie podatku VAT w kwocie nie mniejszej niż 48.968,00 zł oraz podatku akcyzowego w kwocie nie mniejszej niż 192.882,00 zł, w ten sposób, że zorganizował, a następnie poleciłM. O.iA. W.wwiezienie w/w towaru z Ukrainy do Polski przez drogowe przejście graniczne wZ., przy czym z popełnienia przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu
to jest o czyn zart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1pkt. 2 i 5 k.k.s.
nadtoW. F.został oskarżony o to, że:
IX.w okresie od lutego 2008 roku do 11 kwietnia 2008 roku wH., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych polegających na wprowadzaniu na obszar Wspólnoty Europejskiej przez kolejowe przejście graniczne wH.bez zgłoszenia celnego wyrobów akcyzowych w postaci papierosów nie posiadających oznaczeń polskimi znakami skarbowymi akcyzy, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu
to jest o czyn zart. 258 § 1 k.k.
X.w okresie od lutego 2008 roku do 11 maja 2008 roku, wZ., iH.pow.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w zorganizowanych grupach mających na celu popełnianie przestępstw skarbowych, wspólnie i w porozumieniu zL. Z.,M. O.,A. W.,M. S. (1),D. S.,W. B.,P. G.i innymi nieustalonymi osobami, w ramach ustalonego podziału ról, wprowadził na obszar Wspólnoty Europejskiej towar w postaci nie mniejszej niż 599.980 sztuk papierosów marki(...)i(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy, o wartości rynkowej nie mniejszej niż 169.494,35 zł, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przez co naraził budżet Wspólnoty Europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie nie mniejszej niż 13.824,00 zł oraz Skarb Państwa na uszczuplenie podatku VAT w kwocie nie mniejszej niż 47.818,00 zł oraz podatku akcyzowego w kwocie nie mniejszej niż 179.529,00 zł, w ten sposób, że brał udział w wwiezieniu co najmniej 419.980 sztuk papierosów na obszar Wspólnoty Europejskiej przez kolejowe przejście graniczne wH., oraz co najmniej 180.000 sztuk papierosów przez drogowe przejście graniczne wZ., przy czym z popełnienia przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu
to jest o czyn zart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.
XI.w marcu 2008 roku, wH.woj.(...), działając w celu skłonieniaM. S. (1), funkcjonariuszki Oddziału Celnego wZ., do odstąpienia od przeprowadzenia kontroli celnej samochodów m-kiM.onr rej. (...)orazA.onr rej. (...)i umożliwienie w ten sposóbM. O.iA. W.wprowadzenie na obszar Wspólnoty Europejskiej przez drogowe przejście graniczne wZ.wyrobów akcyzowych w postaci papierosów bez polskich znaków skarbowych akcyzy, obiecał udzielenie korzyści majątkowej, po czym w maju 2008 roku wręczyłM. S. (1)kwotę 600 złotych za zaniechanie kontroli ich pojazdów w dniach 1, 6, 8 i 9 kwietnia 2008 roku
to jest o czyn zart. 229 § 3 k.k.

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Zamościu:
oskarżonegoL. Z.uznał za winnego zarzucanego mu czynu z pkt. I aktu oskarżenia zart. 258 § 3 k.k.
a nadto uznał go za winnego tego, że:
II. w okresie od 14 marca 2008 roku do 11 maja 2008 roku, wZ., pow.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny papierosów pochodzenia ukraińskiego bez uiszczenia stosownych opłat i podatków, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, wspólnie i w porozumieniu zW. F.,M. O.,A. W.,M. S. (2),D. S.i innymi nieustalonymi osobami, kierował wprowadzeniem na obszar Wspólnoty Europejskiej towaru w postaci nie mniejszej niż 459.120 sztuk papierosów marki(...)i(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy, o wartości rynkowej nie mniejszej niż 120.519,00 złotych, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przez co nastąpiło narażenie budżetu Wspólnoty Europejskiej na uszczuplenie należności celnej małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 10.282,00 złotych oraz narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 16.144,00 złotych oraz należnego podatku akcyzowego małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 45.244,00 złotych, w ten sposób, że zorganizował, a następnie poleciłM. O.samochodem osobowym marki(...)nr rej. (...)iA. W.samochodem osobowym marki(...)nr rej. (...)wwiezienie w/w towaru z Ukrainy do Polski przez drogowe przejście graniczne wZ., przy czym z popełnienia przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 63 § 4 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1pkt. 2 i 5 k.k.s.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 marca 2009 roku).
i za to skazał go:
- za czyn zpkt. Ina podstawieart. 258 § 3 k.k.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
- za czyn zpkt. IIna podstawieart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt. 2 k.k.s.na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 60 (sześćdziesiąt) złotych,
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.,art. 39 § 1 i 2 k.k.s.orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,
na podstawieart. 33 § 1 k.k.s.orzekł środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej w wysokości 4.400 (cztery tysiące czterysta) złotych osiągniętej z przestępstwa z pkt. II wyroku,
na podstawieart. 30 § 3 k.k.s.w zw. zart. 29 pkt. 2 k.k.s.orzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci samochodu markiI. (...)nr rej. (...),
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 13 maja do 15 maja 2008 roku i od 16 października do 28 października 2008 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
oskarżonegoW. F.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z pkt. I aktu oskarżenia i z pkt. IX aktu oskarżenia wyczerpujących dyspozycjęart. 258 § 1 k.k., ustalając, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw zart. 258 § 1 k.k., z pkt. XI aktu oskarżenia zart. 229 § 3 k.k.
a nadto w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. X aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, że:
Xa. w okresie od 1 kwietnia 2008 roku do 11 maja 2008 roku, wZ.pow.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, wspólnie i w porozumieniu zL. Z.,M. O.,A. W.,M. S. (1),D. S., i innymi nieustalonymi osobami, w ramach ustalonego podziału ról, w dniach 1 kwietnia 2008 roku, 5 kwietnia 2008 roku, 8 kwietnia 2008 roku, wprowadził na obszar Wspólnoty Europejskiej towar w postaci nie mniejszej niż 172.000 sztuk papierosów marki(...)i(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy, o wartości rynkowej nie mniejszej niż 45.150,00 złotych, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przez co nastąpiło narażenie budżetu Wspólnoty Europejskiej na uszczuplenie należności celnej która nie przekracza ustawowego progu w kwocie nie mniejszej niż 3.852,00 złotych oraz narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 6.048,00 złotych oraz należnego podatku akcyzowego małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 16.948,00 złotych, przy czym z popełnienia przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 4 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 63 § 4 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 marca 2009 roku).
Xb. w okresie od lutego 2008 roku do 11 kwietnia 2008 roku wH.pow.(...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych, wspólnie i w porozumieniu zW. B.iP. G.i innymi nieustalonymi osobami, w ramach ustalonego podziału ról, w dniach 5 lutego 2008 roku, 28/29 marca 2008 roku, 9 kwietnia 2008 roku i 10/11 kwietnia 2008 roku, wprowadził na obszar Wspólnoty Europejskiej towar w postaci nie mniejszej niż 345.980 sztuk papierosów marki(...)i(...)bez polskich znaków skarbowych akcyzy, o wartości rynkowej nie mniejszej niż 108.144,75 złotych, których ilość i wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, przez co nastąpiło narażenie budżetu Wspólnoty Europejskiej na uszczuplenie należności celnej małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 9.220,00 złotych oraz narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 14.477,00 złotych oraz należnego podatku akcyzowego małej wartości w kwocie nie mniejszej niż 40.597,00 złotych, przy czym z popełnienia przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 63 § 4 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 marca 2009 roku).
i za to skazał go:
- za ciąg przestępstw na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
- za czyn zpkt. XIna podstawieart. 229 § 3 k.k.w zw. zart. 33 § 2 k.k.na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) złotych,
- za czyn z pkt. Xa wyroku na podstawieart. 63 § 2 k.k.s.w zw. zart. 63 § 4 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt. 2 k.k.s.na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) złotych,
- za czyn z pkt. Xb wyroku na podstawieart. 86 § 1 k.k.s.w zw. zart. 86 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt. 2 i 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt. 2 k.k.s, na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) złotych,
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.,art. 39 § 1 i 2 k.k.s.orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 50 (pięćdziesiąt) złotych,
na podstawieart. 33 § 1 k.k.s.orzekł środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej w wysokości 2800 (dwa tysiące osiemset) złotych osiągniętych z przestępstw z pkt. Xa i Xb wyroku,
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 12 października do 28 października 2008 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.;
zwolnił oskarżonych do uiszczenia kosztów sądowych.

Wyrok powyższy został zaskarżony przez obrońców oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoL. Z.zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonego w części dotyczącej skazania go za udział w zorganizowanej grupie przestępczej i kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą (czyn z pkt I wyroku) oraz w części dotyczącej wymiaru kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności. Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 3 k.p.k.zarzucił:

-

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżonyL. Z.dokonał zarzucanych mu czynów, wyczerpujących dyspozycjęart. 258 § 1 i 3 k.k.(pkt I wyroku, mimo że nie pozwala na to ujawniony w sprawie materiał dowodowy.

Ponadto, na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k., wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania:art. 4 i 5 § 2 k.p.k., co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia przez nie rozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego i rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
Na mocyart. 438 pkt 4 k.p.k.wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoL. Z.od dokonania czynu, przypisanego mu w pkt 1/ zaskarżonego wyroku (art. 258 § 3 k.k.)

albo

2
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zamościu,

ewentualnie,

3
zmianę zaskarżonego wyroku i znaczne złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności, orzeczonych wobecL. Z.i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat pięciu i stosownej kary grzywny.

Natomiast obrońca oskarżonegoW. F.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej winy oskarżonego co do czynu objętego pkt XI wyroku oraz części kary orzeczonej wobec oskarżonegoW. F.za popełnienie pozostałych zarzucanych mu czynów, a nadto w części kary łącznej.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.,art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:

1
naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiającej się nie obdarzeniem wiarą wyjaśnień oskarżonychW. F.orazM. S. (2)w tej kwestii, iż pieniądze przekazywane przezW. F.na rzeczM. S. (2)stanowiły pożyczkę, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych są spójne i korelują ze sobą;

2
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuW. F.przez nienależyte uwzględnienie okoliczności łagodzących w postaci: przyznania się oskarżonego do winy, okazanej skruchy, dotychczasowej nie karalności, pozytywnego wywiadu kuratorskiego, a nadanie nadmiernego znaczenia wysokiej szkodliwości społecznej zarzucanych mu czynów oraz niskim pobudkom jakimi kierował się oskarżony.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.i437 § 2 k.p.k.wniósł o:
zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu II Wydział Karny z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II K 81/09 w zaskarżonej części przez:

1
uniewinnienieW. F.od zarzucanego mu czynu objętego pkt XI wyroku oraz wymierzenie oskarżonemu:

-

za ciąg przestępstw kary 1 roku pozbawienia wolności,

za czyn z pkt Xa wyroku kary 3 miesięcy pozbawienia wolności,

za czyn z pkt Xb wyroku kary 3 miesięcy pozbawienia wolności

oraz orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 3 lat oddając oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora, a nadto orzeczenie środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej w wysokości 2.800 zł,
ewentualnie na wypadek nie uwzględnienia naruszenia przepisów prawa procesowego wniósł o:

2
wymierzenie oskarżonemuW. F.:

-

za ciąg przestępstw kary 1 roku pozbawienia wolności,

za czyn z pkt XI wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności,

za czyn z pkt Xa wyroku kary 3 miesięcy pozbawienia wolności,

za czyn z pkt Xb wyroku kary 3 miesięcy pozbawienia wolności

oraz orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 3 lat oddając oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora, a nadto orzeczenie środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej w wysokości 2.800 zł.
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.
Zgodnie zart. 457 § 2 k.p.k.wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożyli obrońcy obu oskarżonych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Złożona apelacja na korzyść oskarżonegoL. Z.zarówno w części dotyczącej winy jak i w zakresie kary na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie zart. 433 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje.
W orzecznictwie i w doktrynie występuje jednolite stanowisko ujmujące „granice środka odwoławczego” jako trójwymiarową konstrukcję wyznaczoną przez:

-

kierunek zaskarżenia (na korzyść lub na niekorzyść);

zakres zaskarżenia (całość czy tylko część orzeczenia);

zarzuty odwoławcze (stwierdzenia dotyczące uchybień, którymi w ocenie skarżącego obarczone jest zaskarżone orzeczenie).

Przenosząc powyższe na grunt wniesionej i rozpoznawanej apelacji, należy stwierdzić, że została ona wniesiona na korzyść oskarżonego i dotyczy tylko części zaskarżonego orzeczenia – przypisanego oskarżonemu czynu opisanego wpkt Iwyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 3 k.k.
Kwestionując winę oskarżonego w zakresie dokonania tego czynu apelacja podnosi zarzut obrazy prawa procesowegoart. 4 i 5 § 2 k.p.k., która w ocenie skarżącego spowodowała niekorzystną dla oskarżonego ocenę materiału dowodowego, oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowej ocenie dowodów i uznaniu winy oskarżonego.
Natomiast w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów skarżący zgłosił zarzut rażącej „niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności”. Z uzasadnienia tego zarzutu należy wnioskować, że dotyczy on głównie kary łącznej, bowiem orzeczenie jej w granicach określonych przez sąd uniemożliwia zawieszenie jej wykonania.
Powyższe usystematyzowanie granic zaskarżenia było niezbędne, bowiem apelacja nie została sporządzona w sposób przejrzysty.
Przedstawiona systematyka uzasadnia ustosunkowanie się przez sąd odwoławczy do zarzutów dotyczących winy oskarżonego w zakresie dokonania czynu przypisanego wpkt Iwyczerpującego dyspozycjęart. 253 § 2 k.k.
Apelacja poprawnie powołuje orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowiei Katowicach, lecz błędnie je interpretuje. Orzeczenia te dotyczą konkretnych stanów faktycznych rozpoznawanych przez sądy, które nie muszą mieć odniesienia na grunt sprawy niniejszej.
Cytując wskazane orzeczenia skarżący nie dostrzega bardzo szeroko przedstawionej analizy problematyki zorganizowanej grupy przestępczej przez sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 5024-5032). Sąd ten przeanalizował nie tylko orzecznictwo sądów apelacyjnych w Krakowie i Katowicach, ale również stanowisko Sądu Najwyższego oraz doktryny, które prezentuje pogląd, że przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.ma charakter formalny i znamiona przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej wypełnia samo przystąpienie do niej i pozostawanie w jej strukturze, a więc wystarczy sama bierna przynależność, bez popełnienia jakichkolwiek innych czynów zabronionych (por. B.Gardocki: artykuł Prok. i Pr. 2008/3/68, glosa Prok. i Pr. 208/12/167; wyroki SN: z 16 stycznia 2008 r., IV K 389/07, LEX nr 346607 i z 22 maja 2007 r., WA 15/07, OSN w SK 2007/1/1123, wyrok SA w Krakowie z 26 listopada 2008 r., II AKa 168/08, KZS 2008/12/35).
W świetle przedstawionych przez sąd meriti jak i powyższych poglądów prawnych, wskazywane przez apelację powiązania socjologiczno-psychologiczne oraz sankcje związane z działalnością grupy nie są warunkiem sine qua non funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej.
Nadto zarzucając obrazę prawa procesowegoart. 4 i 5 § 2 k.p.k.skarżący błędnie interpretuje unormowania tych przepisów. Zasada obiektywizmu wyrażona wart. 4 k.p.k.nie nakazuje interpretowania materiału dowodowego sprawy jedynie na korzyść oskarżonego, lecz zobowiązuje sąd do obiektywnej oceny wszystkich a nie wybiórczych dowodów zgromadzonych w sprawie. Apelacja cytuje wybiórcze zdania z wyjaśnieńM. S. (2),D. S.iA. W.i na tej podstawie stara się wyciągać wnioski odnośnie niewinności oskarżonego. Taka postawa jest celowym błędnym interpretowaniem materiału dowodowego sprawy, bowiem wyjaśnienia te w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego orazM. O.iW. F.tworzą logiczną całość, świadczącą o tym, że to oskarżonyL. Z.był inicjatorem zorganizowania przemytu papierosów przez przejście graniczne wZ.. To oskarżony zwrócił się doD. S.aby nie dokonywała szczegółowych kontroli samochodów przemycających papierosy, zaproponowałM. O.iW. F.udział w zorganizowanym przemycie. To na prośbę oskarżonegoM. O.zaangażował do tego procederuA. W.. Natomiast po dokonaniu przemytu to oskarżony odbierał papierosy z posesjiM. O..
Powyższe czynności sprawcze świadczą w sposób nie budzący wątpliwości, że na przejściu granicznym wZ.oraz po polskiej stronie granicy czynności koordynacyjne, a więc kierownicze, podejmował oskarżony, który również powiadamiałO.iW.o potrzebie kolejnego wyjazdu po przygotowaną przesyłkę papierosów.
Powyższe czynności sprawcze w pełni wyczerpują dyspozycjęart. 258 § 3 k.k.Na ocenę tą nie ma wpływu fakt, że oskarżony działał również w strukturach zorganizowanej przez Ukraińców grupy przestępczej.
Powyższe okoliczności sąd meriti szczegółowo przeanalizował na k. 5029-5032 uzasadnienia i brak jest podstaw do podnoszenia zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Zasada in dubio pro reo jest naruszona wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości i zinterpretuje je na niekorzyść oskarżonego.
W sprawie niniejszej takich wątpliwości sąd nie powziął, wątpliwości również nie budzi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Podobnie nie może być uznany za zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Oceny winy oskarżonego nie można dokonać na podstawie wskazanego przez apelację z obraząart. 410 k.p.k.szczątkowego materiału dowodowego. Skarżący natomiast nie wykazał, że przeprowadzona przez sąd meriti ocena materiału dowodowego jest dotknięta błędem natury faktycznej lub logicznej i jest sprzeczna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd Apelacyjny w wymienionej ocenie materiału dowodowego również nie stwierdził poważnych błędów i uznał, że spełnia ona w pełni wymagania określone wart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.
Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny uznał, że apelacja kwestionująca winę oskarżonego na uwzględnienie nie zasługuje. W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest również podstaw do uznania, że orzeczona wobec oskarżonego kara jest rażąco niewspółmiernie surowa. Niewspółmierność zachodzi wówczas gdy kara wymierzona za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie uwzględnia w wystarczającej mierze obu celów kary określonych wart. 53 § 1 k.k.Przy wymiarze kary sąd uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające dotyczące oskarżonego oraz miał na uwadze cele zapobiegawczo-wychowawcze orzeczonej kary odnośnie oskarżonego jak i w zakresie społecznego oddziaływania.
Należy mieć na uwadze, że przestępstwo zart. 258 § 3 k.k.zagrożone jest karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności, orzeczona więc wobec oskarżonego kara 2 lat pozbawienia wolności oscyluje w granicach dolnego progu zagrożenia. Orzeczona kara za przestępstwo skarbowe również oscyluje w granicy środkowego progu zagrożenia. Tak orzeczone kary nie mogą być uznane za niewspółmiernie surowe.
Przy uwzględnieniu stopnia winy oskarżonego w zestawieniu z pozostałymi współoskarżonymi i jego kierowniczej roli oraz uprzedniej karalności sąd pierwszej instancji zasadnie również uznał, że nie zachodzą wobec niego przesłanki uzasadniające orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Nie zasługuje na uwzględnienie również apelacja obrońcy oskarżonegoW. F.. Uwagi dotyczące granic środka odwoławczego, poczynione na gruncie rozpoznania apelacji wniesionej na korzyść współoskarżonegoL. Z., dotyczą również apelacji wniesionej na korzyśćW. F.. Apelacja ta skarży wyrok również tylko częściowo w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XI zakwalifikowanego zart. 229 § 3 k.k., podnosząc zarzut „naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.”.
Natomiast w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu skarżący podnosił zarzut rażącej niewspółmierności kary, i wnosił o złagodzenie kar jednostkowych za poszczególne czyny oraz orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
W toku rozprawy apelacyjnej obrońca w końcowym wniosku sprecyzował, że apelacja dotyczy całości kary, a więc kary pozbawienia wolności i kary grzywny.
Przy tak zakreślonych granicach zaskarżenia należy stwierdzić, że apelacja błędnie podnosi zarzut obrazyart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.
Przepisart. 4 k.p.k.określa jedną z generalnych zasad procesu karnego - zasadę obiektywizmu i nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. W celu wykazania, że sąd orzekający nie przestrzegał tej zasady, należy wskazać przepisy ustawy karnej procesowej, które nie były respektowane.
Wprawdzie apelacja wskazuje na obrazęart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k., lecz przytoczona argumentacja na poparcie tej tezy jest bardzo uproszczona i przeczy unormowaniom tych przepisów. Zasada obiektywizmu nie zobowiązuje sądu do interpretowania dowodów jedynie na korzyść oskarżonego, lecz do obiektywnej ich oceny zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego.
Wbrew tej zasadzie oraz z obraząart. 410 k.p.k.skarżący twierdzenia w zakresie niewinności oskarżonego odnośnie czynu przypisanego wpkt XIstara się budować jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a mianowicie na wyrwanym z kontekstu całości wyjaśnieńM. S. (2)stwierdzeniu podczas rozprawy (k. 4186) „Przyjęłam pieniądze odW. F.(...). Były to pieniądze pożyczone (...) na zapłacenie za mieszkania”.
W.M. S. (2)była wielokrotnie przesłuchiwanaw toku postępowania przygotowawczego i złożyła obszerne wyjaśnienia między innymi stwierdzając, że przyjęła od oskarżonegoW. F.600 zł za to, że nie dokonała szczegółowej kontroli samochodów wskazanych przez oskarżonego(k. 3276v, 3293, 3731). Swoje twierdzenia podtrzymała podczas konfrontacji z oskarżonymF.(k. 3742-3743). Należy również wskazać, że po odczytaniu dalszych wyjaśnień na k. 3293, 3731 oraz protokołu konfrontacji podczas tej samej rozprawy współoskarżona potwierdziła swoje wyjaśnienia, że 600 zł otrzymała za przepuszczenie pojazdów. W tych warunkach oderwane od całości wyjaśnień stwierdzenie podczas rozprawy jest jedynie próbą dostosowania się do wyjaśnień oskarżonegoF., która słusznie w ocenie sądu meriti na uwzględnienie nie zasługuje.
Należy dodatkowo wskazać, że podczas tej samej rozprawy (k. 4185 v) współoskarżonaS.przyznała się do dokonania zarzuconych jej czynów za wyjątkiem czynu opisanego w pkt I (działanie w grupie przestępczej). Tak więc przyznała się do dokonania czynu przypisanego w pkt V, tj. do przyjęcia korzyści majątkowej od oskarżonegoW. F.za odstąpienie od przeprowadzenia kontroli wskazanych przez niego samochodów.
M. S. (2)za ten czyn została prawomocnie skazana, bowiem nie złożyła środka zaskarżenia.
Okoliczności te w sposób nie budzący wątpliwości świadczą, że w zaistniałej sytuacji procesowej w toku rozprawy współoskarżonaS.nie chciała obciążaćW. F..
Powyższe okoliczności, wbrew stanowisku apelacji, sąd pierwszej instancji zgodnie z wymaganiami i uprawnieniami wynikającymi zart. 7 k.p.k.prawidłowo rozważył i trafnie uznał winę oskarżonegoW. F.w zakresie czynu przypisanego w pkt XI za udowodnioną.
Sąd odwoławczy w przedstawionej ocenie materiału dowodowego nie stwierdził błędów natury faktycznej i logicznej, i w pełni ją podzielił. Z tych względów apelacja dotycząca winy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługuje.
W ocenie Sądu Apelacyjnego również zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego na uwzględnienie nie zasługuje.
Okoliczności łagodzące, które wskazuje apelacja nie są w sprawie kwestionowane i sąd miał je na uwadze przy wymiarze kary. Wprawdzie oskarżony nie miał wcześniej konfliktu z prawem, lecz przy ocenie całego procederu przestępczego będącego przedmiotem osądu wina oskarżonego winna być surowiej oceniana od winy pozostałych współoskarżonych, porównywalnie z winą współoskarżonegoL. Z..
OskarżonyW. F.bardzo aktywnie zaangażował się w proceder przestępczy, działał w dwóch zorganizowanych grupach (na przejściu granicznym wH.iZ.) i zaangażował do procederu przestępczego między innymi celniczkę.
W tych warunkach przy zagrożeniu karą pozbawienia wolności do 7,5 roku za przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.orzeczona kara 2 lata pozbawienia wolności nie może być uznana za niewspółmiernie surową, podobnie jak kara roku pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 229 § 3 k.k.przy zagrożeniu ustawowym do 10 lat pozbawienia wolności.
Nadto względy społeczne oddziaływania kary (przy uwzględnieniu nagminności przestępstw przemytu) przemawiają przeciwko złagodzeniu orzeczonych kari warunkowemu zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej.
Uwzględniając omówione okoliczności i podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji oraz wobec nie stwierdzenia przesłanek uzasadniających z urzędu uchylenie wyroku, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Orzeczenie odnośnie kosztów sądowych uzasadniaart. 627 k.p.k.i636 § 1 k.p.k.