Sygn. akt II AKa 9/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Dorota Paszkiewicz
Sędziowie:   SSA Włodzimierz Brazewicz (spr.)
SSA Grażyna Świderska - Wandor

Protokolant:  st. sekretarz sądowy Aleksandra Konkol
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Mirosława Kido
po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r.
sprawy
W. C.
oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wE.
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 29 października 2013 r., sygn. aktII K 79/13

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie III. jako podstawę wymiaru kary grzywny przyjmujeart. 33 § 2 k.k.;
2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 29 października 2013 rokuW. C.został uznany za winnego tego, że w dniu 7 lutego 2013 roku wE.usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 321.072, 28 zł(...) sp. z o.o.wE.poprzez wprowadzenie w błąd polegający na przesłaniu drogą mailową skanu przerobionej i podrobionej w wyniku złożonych zabiegów fałszerskich umowy o dzieło pomiędzy(...) sp. z. o.o.aW. C., datowanej na 28 października 2010 roku i żądaniu przezW. C.jako rzekomego wierzyciela wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu tej umowy w kwocie 321.072, 28 złotego od rzekomego dłużnika(...) sp.z o.o., przy czym działa na szkodę(...) sp. z o.o.wE., co zakwalifikowane zostało jako przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.w związku zart. 294 § 1 k.k.w zbiegu zart. 270 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.i za to wymierzono karę roku pozbawienia wolności.
W oparciu oart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 79 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo tytułem próby zawieszono na okres 3 lat.
W oparciu oart. 71 § 1 kkorzeczono kare grzywny w wysokości 100 stawek dziennych , przyjmując jedną stawkę jako równoważną grzywnie w wysokości 10 złotych.
Poza tym orzeczenie zawierało rozstrzygnięcie co do kosztów , oskarżonego obciążono wydatkami poniesionymi przez Skarb państwa, zwalniając jednocześnie jego od obowiązku ponoszenia opłaty.
Apelację od tego wyroku złożył oskarżyciel w zakresie dotyczącym błędnej podstawy prawnej wymierzenia oskarżonemu kary grzywny w punkcie III wyroku. Autor apelacji zarzucił orzeczeniu obrazę prawa materialnego w postaciart. 71 § 1 k.k., który to przepis powołano jako podstawę wymierzonej kary grzywny, bowiem w sytuacji kiedy oskarżony działał z kierunkowym zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kara ta powinna być wymierzona w oparciu oart. 33 § 2 k.k.W konsekwencji tego zarzutu oskarżyciel wnosił o zmianę orzeczenia w pkt. III i powołanie jako podstawy kary grzywnyart. 33 § 2 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie .
Oskarżyciel nie kwestionował w środku zaskarżenia ani ustaleń Sądu I instancji co do winy oskarżonego jak i wymierzonej kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny.
Zmiana podstawy prawnej wymierzenia kary w niniejszej sprawie nie jest tylko technicznym zabiegiem, bowiem od tego na jakiej podstawie zostaje wymierzona kara grzywny uzależnione są jej granice. Kara grzywny wymierzona na postawieart. 33 § 2 k.k.może być orzekana w granicach od 10 do 540 stawek.
Kara grzywny wymierzona w oparciu oart. 71 § 1 k.k.nie może być wyższa od 270 stawek. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w sprawie I Kzp 12/00 orzeczenie grzywny na podstawieart. 71 § 1 k.k.jest niedopuszczalne wówczas, gdy zaistniały podstawy do jej wymierzenia określone wart. 33 § 2 k.k.albo w sankcji przepisu typizującego przestępstwo przewidziana jest kumulatywna kara grzywny.
W. C.dopuścił się przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści materialnej, orzeczono co do niego karę pozbawienia wolności, zachodzą więc wszystkie podstawy do wymierzenia kary grzywny w oparciu oart. 33 § 2 k.k.i okoliczności tej nie zmienia fakt, iż wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Przepisart. 71 § 1 k.k., mający zastosowanie w wypadku orzekania kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania pozwala na orzekanie kar grzywny ( gdy tej kary nie można orzec na innej podstawie ) w celu wzmożenia represyjnego działania kary na sprawcy i spowodowania jej większej dolegliwości, co jest tym bardziej uzasadnione, kiedy sprawca przestępstwa nie musi odbywać kary pozbawienia wolności. Często spotkać można się z przekonaniem (także po stronie oskarżonych) że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszenie wykonania nie jest karą wiążącą się z dolegliwościami dla skazanego.
Tak dzieje się w większości wypadków, kiedy sprawca przestrzega porządku prawnego, realizuje nałożone na niego powinności , co w konsekwencji skutkuje tym, iż orzeczona kara pozbawienia wolności nie zostaje wykonana. Aby takiego przekonania skazany nie żywił wprowadzono wart. 71 § 1 k.k.możliwość wymierzania kary o charakterze finasowym.
Celem kary grzywny , orzekanej w oparciu oart. 33 § 2 k.k.jest nałożenie dodatkowych obciążeń ekonomicznych w wypadkach gdy chęć zysku była celem naruszenia prawa przez sprawcę.
Kolejnym powodem dla którego nie jest bez różnicy, na jakiej podstawie kara grzywny zostanie orzeczona, jest przepisart. 71 § 2 kk. Wprowadza on bowiem dla skazanego inne niż w wypadku wymierzenia na podstawieart. 33 § 2 k.k.konsekwencje wykonania kary grzywny w sytuacji, gdy zostanie zarządzone wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności. Przy wymierzeniu kary grzywny w oparciu oart. 71 § 1 k.k.grzywna nie podlega wykonaniu , a jeżeli została już uregulowana to kara pozbawienia wolności ulega skróceniu o ilość uregulowanych stawek dziennych.
W wypadku wymierzenia kary grzywny w oparciu oart. 33 § 2 k.k.wykonanie tej kary finansowej nie pozostaje w żadnej zależności od ewentualnego zarządzenia wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności.
Dlatego też Sąd Apelacyjny w Gdańsku, kierując się wyżej wskazanymi argumentami uznał apelację prokuratora za zasadną i zmienił zaskarżony wyrok w zakresie podstawy prawej , w oparciu o którą wymierzonoW. C.karę grzywny.
W pozostałym zakresie, jako, iż nie miały do orzeczenia Sądu I instancji zastosowania żadne z przesłanekart. 439 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Jednocześnie kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.