Sygn. akt II AKz 130/14

POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca:

SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)

Sędziowie:

SA Janusz Jaromin
SA Stanisław Kucharczyk

Protokolant:

st. sekr. sądowy Anita Jagielska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w sprawieD. Ś.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt III K 39/14
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego

postanawia:
I.na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;
II.na podstawieart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) w zw. z§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.kwotę 147 (stu czterdziestu siedmiu) złotych i 60 (sześćdziesięciu) groszy w tym podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemuD. Ś.z urzędu.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych wyrokami Sądu Okręgowego w Szczecinie (sygn. akt III K 209/12) i Sądu Rejonowego w Gryfinie (sygn. akt VI K 247/11). W uzasadnieniu wskazał, że kary wymierzone wymienonymi wyrokami nie mogą zostać połączone wyrokiem łącznym, bowiem przestępstwa, za które kary te wymierzono nie pozostają w zbiegu realnym. Wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie został wydany 17 lutego 2012 r., zaś przestępstwa opisanego w wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie skazany dopuścił się w dniu 27 marca 2012 r., a więc już po wydaniu pierwszego z wymienionych wyroków. Wobec powyższego zasadne było umorzenie postępowania w oparciu oart. 572 k.p.k.
Obrońca skazanego zażaleniem zaskarżył całe powyższe postanowieniei zarzucił mu:
„1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 85 Kodeksu karnegopoprzez przyjęcie, że nie zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, w sytuacji, gdy wyroki objęte wnioskiem skazanego dają podstawy do wydania wyroku łącznego;
2) obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 572 Kodeksu postępowania karnegopoprzez ustalenie braku podstaw do wydania wyroku łącznego i umorzenie postępowania;”
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o „uchylenie zaskarżonego postanowieniaw zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. skazany poprosił o złączenie jego kar na zasadzie pełnej absorpcji, tak by, w sumie miał do odbycia 5 lat pozbawienia wolności. Dzięki temu, będzie on mógł się ubiegać szybciej o warunkowe zwolnienie. Ponadto, obiecał, że nie popełni już ponownie przestępstwa.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesione zażalenie jest oczywiście bezzasadne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wydanie wyroku łącznego jest możliwe jeśli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Zgodnie zart. 85 k.k.jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.
W przedmiotowej sprawie, w dniu 17 lutego 2012 r.D. Ś.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryfinie (sygn. akt VI K 247/11). Następnie w dniu 27 marca 2012 roku, popełnił przestępstwo za które został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie (sygn. akt III K 209/12). Tym samym nie została spełniona przesłanka zart. 85 k.k., aby sprawca popełnił przestępstwo, zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Wysokość zasądzonego na rzecz obrońcy wynagrodzenia za czynności wykonane z urzędu uzasadniaart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawoo adwokaturze(Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) oraz§ 14 ust. 5w zw. z§ 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).