Sygn. akt II AKa 171/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 sierpnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Jacek Michalski

Sędziowie:

SA Wojciech Zaręba
SO del. do SA Artur Majsak (sprawozdawca)

Protokolant

Agnieszka Grzywna

przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r.
sprawyW. K.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.i in.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV K 216/11

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczymW. K.;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję i określa, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 171/12

UZASADNIENIE
W. K.został oskarżony o to, że:
I.w okresie od l marca 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r., wC.i innych miejscowościach województwa(...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezK. Ś., mającej na celu dokonywanie przestępstw przeciwko mieniu, w ten sposób, że akceptując cele grupy, wykonywał zlecone lub przyjęte w ramach grupy zadania i czynności umożliwiające realizację celów, dla których została zorganizowana, tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;
II.w okresie od 21 marca 2009r. do września 2009r. wC., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, nabył pochodzącą z kradzieży z włamaniem dokonanej w okresie od 21 do 23 marca 2009r. wŁ.na szkodęG. A.przyczepę samochodową marki(...), wartości 1200 zł, onumerze rejestracyjnym (...)oraz 4 felgi aluminiowe, pochodzące z kradzieży, które następnie zbyłM. O.iK. Ś.za 1600 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.;
III.w okresie od lipca do sierpnia 2009r. w dacie bliżej nie ustalonej, wC.i innych miejscowościach województwa(...), działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłG. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po uprzednim wprowadzeniu go w błąd, w ten sposób, że zaoferował mu sprzedaż papierosów i odebrał na poczet należności 13 000 zł, nie mając zamiaru dostarczenia papierosów, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 kk.

Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 roku sygn.akt IVK 216/11 Sąd Okręgowy w Lublinie uznałW. K.za winnego tego, że:

I
W okresie od dnia 1 marca 2009 roku do dnia 31 sierpnia 2009 roku wC.i innych miejscowościach województwa(...), wspólniei w porozumieniu z innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez ustalona osobę, mającej na celu dokonywanie przestępstw przeciwko mieniu, w ten sposób, że akceptując cele grupy, wykonywał zlecone lub przyjęte w ramach grupy zadania i czynności umożliwiające realizowanie celów, dla których grupa została zorganizowana, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to za czyn ten na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał oskarżonego na karę roku pozbawiania wolności;

II
W okresie od dnia 21 marca 2009 roku do września 2009 roku,w miejscowości bliżej nieustalonej na terenie województwa(...)nabył od bliżej nieustalonej osoby, pochodzące z kradzieży z włamaniem dokonanej w okresie od 21 do 23 marca 2009 roku wŁ.na szkodęG. A.przyczepę samochodową marki(...)o wartości 1200 złotych, onumerze rejestracyjnym (...), choć na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że przyczepa została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, tj. przestępstwa zart. 292 § 1 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 292 § 1 k.k.skazał oskarżonego na karę75 stawek dziennych grzywny po 20 złotych jedna stawka;

III
W okresie od dnia 1 lipca do sierpnia 2009 roku w dacie bliżej nieustalonej wC., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłG. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem po wprowadzeniu go w błąd, w ten sposób, że zaoferował mu sprzedaż papierosów i odebrał na poczet należności 13.000 złotych, nie mając zamiaru dostarczenia papierosów, tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.i za czyn ten na mocyart. 286 § 1 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności i z mocyart. 33 § 2 i 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych jedna stawka;

IV
Na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.orzeczone wobecW. K.kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako karę łączną wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100  stawek dziennych po 20 złotych jedna stawka;

V
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia przez oskarżonego szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoG. M.kwoty 13.000 złotych;

VI
Zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.kwotę 2066,40 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonaną z urzędu;

VII
Zwolnił oskarżonegoW. K.od uiszczenia opłat zaś wydatkami obciążył w całości Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońcaW. K..Zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicieart. 4, art.5 § 2, art. 7, art. 410 kpkpolegającą na oparciu rozstrzygnięcia w zakresie winy oskarżonego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności obciążających zeznaniach świadkaM. Z.i potraktowaniu ich jako w pełni wiarygodne;
2/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy uprawdopodobnienie winy oskarżonemu powinno być pełne, wolne od wątpliwości, a takich przymiotów wyrokowi brak
skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył co następuje. Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępnie wskazać należy, że całkowicie chybione są, sformułowane w pkt. 1 apelacji, zarzuty obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 4, 5 § 2, 7, 410 kpk. W ocenie Sądu Apelacyjnego, sąd I instancji, orzekając w niniejszej sprawie, procedował w sposób prawidłowy, nie uchybiając przepisom wskazanym przez skarżącego. W toku postępowania, realizując zasadę prawdy materialnej, sąd I instancji wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych. Zostały one poczynione w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ujawnionego w toku rozprawy głównej zgodnie z normą wynikającą zart. 410 kpki ocenionego z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4, 5 § 2, 7 kpk. Swoje stanowisko Sąd Okręgowy w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 i 2 kpk. Na aprobatę sądu odwoławczego zasługuje również ocena prawna czynów przypisanych oskarżonemu.
Nie znajduje uzasadnienia zaprezentowana w apelacji teza, że dochodząc do ustaleń faktycznych, Sąd Okręgowy w Lublinie postępował wbrew treściart. 410 kpk, opierając się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie dowodów, których ocena wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 kpkgranice sędziowskiej swobody ocen, popadając w dowolność. Nie ma racji skarżący podnosząc, że ocena wyjaśnieńW. K., w których zaprzeczył on swojemu uczestnictwu w zorganizowanej grupie przestępczej oraz dopuszczeniu się oszustwa na szkodęG. M., a także dowodów obciążających oskarżonego jest dowolna, jednostronna, nie dość wnikliwa. Zarzut apelacji w tym zakresie ma charakter wyłącznie polemiczny. Odmowa dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tej części znajduje bowiem umocowanie w treściart. 7 kpk. Postępowanie sądu meriti w tym zakresie było prawidłowe. Zgromadził on kompletny materiał dowodowy, uwzględniając wnioski dowodowe stron w takim zakresie, w jakim wnioskowane dowody były przydatne dla stwierdzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a przeprowadzenie dowodów było możliwe. Sąd I instancji poddał analizie wyjaśnienia oskarżonego i zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków. Odniósł wyjaśnienia oskarżonego do innych dowodów osobowych, w szczególności zeznańM. Z.,G. M.,M. M., wskazując dlaczego przemawiają one przeciwko wiarygodności wyjaśnieńW. K.w tym zakresie. Przedstawiony przez sąd I instancji tok rozumowania jest logiczny, ma swe oparcie we wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego. Jako oczywiście chybiony należy ocenić zarzut, że na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego rzutował brak obiektywizmu, swoiste uprzedzenie sądu I instancji doW. K.. Teza ta stoi w oczywistej sprzeczności z faktem, że Sąd Okręgowy ocenił jako wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w części dotyczącej zarzutu zpkt.II, dokonując ustaleń faktycznych w oparciu o ten dowód, a ponadto dokonał korzystnych dla oskarżonego zmian opisu i kwalifikacji czynów zpkt.II i III.W ocenie Sądu Apelacyjnego, przytoczone okoliczności uprawniają do oceny, że podniesiony w apelacji zarzut obrazyart. 7 kpkma charakter wyłącznie polemiczny.
Nie jest trafny zarzut podniesiony przez obrońcę, że sąd I instancji, dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, naruszył przepisart. 5 § 2 kpk. Dla oceny, czy doszło do naruszenia regułyin dubio pro reo, istotne znaczenie ma to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście podjął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Z treści pisemnego uzasadnienia wyroku wynika, że w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji, że Sąd Okręgowy w Radomiu powziąwszy wątpliwości co do faktu popełnienia przez oskarżonych zarzuconych czynów i nie mogąc ich usunąć, rozstrzygnął je na niekorzyśćW. K.. Przeciwnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w zakresie odnoszącym się do czynu zarzuconego w pkt.II, wskazuje jednoznacznie, że sąd I instancji, kierując się zasadą wynikającą zart. 5 § 2 kpk, przyjął, iż objęte zarzutem felgi aluminiowe nie pochodziły z przestępstwa, co znalazło odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego w pkt. III wyroku. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia pozwala stwierdzić, że co do okoliczności związanych z czynami zarzuconymi w pkt I i III sąd I instancji nie powziął wątpliwości, które uzasadniałyby stosowanie reguły określonej wart. 5 § 2 kpk. Dla stwierdzenia ewentualnego naruszenia zasady sformułowanej w przepisieart. 5 § 2 kpknie mają znaczenia wątpliwości zgłaszane przez stronę. Analiza uzasadnienia apelacji pozwala przy tym stwierdzić, że zgłaszane przez skarżącego wątpliwości sprowadzają się w istocie do kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisuart. 5 § 2 kpknależy więc ocenić jako oczywiście chybiony.
Za całkowicie bezzasadne ocenić należy podniesienie przez skarżącego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Analiza treści dowodów, które sąd I instancji obdarzył wiarą pozwala stwierdzić, iż - wbrew stanowisku skarżącego - dawały one w pełni podstawę do poczynienia przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, przedstawionych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Z uwagi na to, że z obdarzonych wiarą przez sąd I instancji zeznańM. Z.wynikało, iżW. K.uczestniczył w grupie przestępczej do końca sierpnia 2009 roku, w pełni uzasadnione było ustalenie przez tenże sąd, że czynu z pkt.I oskarżony dopuścił się w okresie do 31 sierpnia 2009 roku.
W ocenie Sądu Apelacyjnego także w części rozstrzygnięcia o karze zaskarżone orzeczenie jest w pełni prawidłowe. Analiza pisemnych motywów wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd Okręgowy w Lublinie należycie uwzględnił wszelkie okoliczności wskazane wart. 53 § 1 i 2 kk, które winny znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary oraz dyrektywy wymiaru kary łącznej. Uwzględniając te okoliczności, orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe, nieznacznie odbiegające od dolnych granic ustawowego zagrożenia, oraz kary łączne, wymierzone z zastosowaniem zasady asperacji, nie mogą być oceniane jako rażąco surowe w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpk.
Mając zatem na uwadze powyższe rozważania i nie dostrzegając przy tym uchybień określonych wart. 439 kpki wart. 440 kpk, podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
O wynagrodzeniu obrońcy ustanowionego z urzędu z tytułu wykonanej a nie opłaconej obrony orzeczono na podstawie przepisówart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(DzU nr 16 poz 124 ze zm) oraz§ 1 pkt 3, § 14 ust.2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(DzU Nr 163 poz.1348).
Wobec faktu, że oskarżony nie ma majątku, ani nie uzyskuje żadnych dochodów, aktualnie jest pozbawiony wolności, Sąd Apelacyjny zwolnił go od kosztów sądowych w oparciu o przepisart. 624 § 1 kpkoceniając, iż ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.