Sygn. akt II AKz 518/15

POSTANOWIENIE
Dnia 2 września 2015 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący- Sędzia S.A. Aleksander Sikora (spr.)
S.A. Piotr Mirek
S.A. Michał Marzec
Protokolant: Magdalena Bauer
przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Andrzeja Kuklisa
po rozpoznaniu w sprawieprzeciwkoD. S.(S.)
oskarżonemu o przestępstwo zart. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkwart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 kki in.
zażalenia obrońcy oskarżonego i oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 13 sierpnia 2015 roku, sygn. akt II K 119/14
w przedmiocie określenia czasu trwania aresztu tymczasowego
na zasadzie 437§ 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 roku, sygn. akt II K 119/14 Sąd OkręgowywC.na podstawieart. 264 § 2 k.p.kw zw. zart. 258 § 2 kpkiart. 263 § 7 kpkprzedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobecD. S.zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Myszkowiez dnia 11 czerwca 2014 roku, sygn. akt II Kp 174/14, na dalszy czas oznaczony tj. do jest do dnia 13 listopada 2015 roku.
Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł oskarżony a także jego obrońca.
Obrońca oskarżonego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania a toart. 249 § 1 kpkprzyjętych za podstawę orzeczeniaa polegającego na błędnym przyjęciu, iż na etapie postępowania, tj. wydanego wyroku skazującego na karę bezwzględną, zachodzą przesłanki dalszego stosowania środkao charakterze izolacyjnym, a polegających na utrudnianiu samego postępowania czy matactwa ze strony oskarżonego, podczas gdy są one nieaktualne.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia względnie o jego zmianę na inny o charakterze nie izolacyjnym.
Oskarżony w swoim osobistym zażaleniu wniósł o uchylenie tymczasowego aresztowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Jednocześnie skarżącyw treści uzasadnienia odniósł się do swojej sytuacji rodzinnej, w tym chęci wychowywania2 letniej córki. Oskarżony podniósł, że nigdy nie utrudniał prowadzonego w sprawie postępowania, posiada stały meldunek, i ma zagwarantowaną pracę w przypadku uchylenia tymczasowego aresztowania.
Sąd Apelacyjny w Katowicach zważył, co następuje:
Zażalenia oskarżonego i jego obrońcy nie zasługiwały na uwzględnienie.
Nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II K 119/14D. S.został uznany za winnego popełnienia przestępstwa zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorazart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zast.art. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkoart. 65 §1 kkorazart. 64 § 1 kkna karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając , iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 30 złotych.
Sąd Okręgowy w Częstochowie przedłużając okres dalszego stosowania tymczasowego aresztowania w sposób prawidłowy ustalił, że tego typu konieczność zachodzi w niniejszej sprawie, a ponadto słusznie wskazał, że spełnione zostały zarówno ogólna przesłanka stosowania tymczasowego aresztowania (art. 249 § 1 k.p.k.), jak również przesłanka szczególna w postaci zagrożenia surową karą (art. 258 § 2 k.p.k.).
Nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie w wystarczającym stopniu uzasadnia istnienie dużego prawdopodobieństwa, że oskarżonyD. S.popełnił zarzucone mu w akcie oskarżenia przestępstwa i zwalnia to Sąd od dalszej argumentacji tego stanowiska. Okoliczność ta powoduje, że w stosunku do oskarżonego spełniona została podstawowa przesłanka uzasadniająca stosowanie środków zapobiegawczych określona wart. 249 § 1 k.p.k.W orzecznictwie od lat utrwalonym jest stanowisko, które podziela i tut. Sąd Apelacyjny, że samo skazanie nieprawomocnym wyrokiem uzasadnia wystarczająco duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił zarzucone mu przestępstwo i zwalnia od dalszej argumentacji tego przekonania (por. np. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowiez dnia 27.07.2005 roku II AKz 288/05).
Z kolei wymierzenie wyżej opisanym wyrokiem kary 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności przekonuje Sąd Apelacyjny do uznania, że w sprawie zachodzą okoliczności,o których mowa wart. 258 § 2 k.p.k., zgodnie z którego treścią wobec oskarżonego, którego sąd pierwszej instancji skazał na karę pozbawienia wolności wyższą niż 3 lata, obawy utrudniania prawidłowego toku postępowania, uzasadniające stosowanie środka zapobiegawczego, mogą wynikać także z surowości grożącej oskarżonemu kary. Fakt wymierzenia oskarżonemu kary, która spełnia kryteria określone w§ 2 art. 258 k.p.k.uzasadnia obawę podejmowania z jego strony działań mających na celu destabilizację postępowania, celem uchronienia się przed nią, bądź chociażby maksymalnego odsunięcia w czasie momentu prawomocnego jej wymierzenia.
Przedłużając stosowanie tymczasowego aresztowania Sąd Okręgowy w Częstochowie prawidłowo uznał zatem, że biorąc pod uwagę realne zagrożenie surową karą jak również znacznie mniejszą efektywność środków o charakterze wolnościowym, jedynie izolacyjny środek zapobiegawczy może skutecznie zagwarantować prawidłowy tok dalszego postępowania zmierzającego do prawomocnego zakończenia postępowania. U podstaw wydanego orzeczenia stoi zatem konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania na jego etapie międzyinstancyjnym i ewentualnie odwoławczym.
Podkreślić należy na koniec, że funkcją środka zapobiegawczego jest zabezpieczenie prawidłowego toku całego procesu karnego, a więc nie tylko postępowania dowodowego, ale też wszystkich kolejnych jego etapów, a więc także postępowania odwoławczegoi wykonawczego. Powyższe znajduje też swoje pełne odzwierciedlenie w treści przepisuart. 249 § 4 k.p.k., stanowiącego proceduralną podstawę do przedłużenia środków zapobiegawczych, aż do chwili rozpoczęcia wykonywania prawomocnie orzeczonej kary.
Zważywszy na przedstawione powyżej okoliczności nie sposób podzielić zarzutu obrońcy oskarżonego, jakoby w niniejszej sprawie nie występowały podstawy do dalszego stosowania środka zapobiegawczego o charakterze izolacyjnym, a polegające na utrudnianiu samego postępowania czy matactwa ze strony oskarżonego bowiem stały się one nieaktualne. Mając bowiem na uwadze wysokość wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności (3 lata i 3 miesiąca), Sąd staje się uprawnionym do dalszego stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, albowiem obawy utrudniania prawidłowego toku postępowania, o których jest mowa wart. 258 § 1 kpk, uzasadniają stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego, mogą wynikać także z surowości grożącej oskarżonemu kary. Mając w polu widzenia charakter przyczyn uzasadniających dalsze stosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, środki zapobiegawcze o charakterze nieizolacyjnym – ze swej istoty znaczniej mniej efektywne - nie byłyby w stanie ich skutecznie wyeliminować.
Przedstawiona przez oskarżonego argumentacja także nie spotkała się z aprobatą Sądu. Okoliczności, które przedstawił oskarżony w swoim osobistym zażaleniu nie stanowią podstawy dla uchylenia izolacyjnego środka zapobiegawczego. Sytuacja rodzinna oskarżonego, jego chęć wychowywania 2 letniej córki, planowanie zawarcia związku małżeńskiego z konkubiną czy też zagwarantowane miejsce pracy nie stanowią wystarczającej przesłanki uzasadniającej konieczność uchylenia stosowanego izolacyjnego środka zapobiegawczego. Sąd dokonując oceny w zakresie słuszności dalszego stosowania tymczasowego aresztowania musi mieć w polu widzenia cel jakiemu stosowanie tego środka służy, a mianowicie zabezpieczenie w dalszym ciągu trwającego postępowania w sprawie (aktualnie międzyinstancyjnego), będąc tą wartością nadrzędną. Dlatego też Sąd nie podzielił argumentów oskarżonego.
Okres dotychczasowego stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, pozostaje w rozsądnej relacji do wymiaru nieprawomocnie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, wobec czego nie przestał spełniać swej funkcji zabezpieczającej prawidłowy tok procesu i nie przerodził się w antycypację przyszłej kary, nie naruszono zatem dyspozycjiart. 257 § 1 k.p.k.
Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by sprawie zachodziły okoliczności zart. 259 k.p.k., które mogłyby wskazywać na potrzebę odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania.
Oba zażalenia nie zawierają zatem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby powodować zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji Sąd Apelacyjny postanowił jak w części dyspozytywnej.
Z.
1. Odpis postanowienia doręczyć oskarżonemu i jego obrońcy;
2. Akta sprawy zwrócić.
Katowice, dnia 2 września 2015 roku.