Sygn. akt II AKa 306/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Robert Wróblewski (spr.)

Sędziowie:

SSA Bogusław Tocicki
SSA Andrzej Kot

Protokolant:

Iwona Łaptus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugały
po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r.
sprawyA. M.oskarżonego zart. 286 § 1 kk,art. 286 § 1 kkiart. 310 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk,art. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 270 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk,art. 230 § 1 kkiart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk,art. 230 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkorazart. 230 § 1 kkiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 275 § 1 kk,art. 276 kk,
oraz
P. F.oskarżonego zart. 286 § 1 kkorazart. 286 § 1 kkiart. 310 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt III K 183/11
I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychA. M.iP. F.;
II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. F. (1)i adw.M. Z.po 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym oraz po 138 zł tytułem zwrotu VAT;
III. zwalnia oskarżonychA. M.iP. F.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
A. M.iP. F.zostali oskarżeni o to, że:

I.w maju 2010 roku weW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemI. P.w kwocie 10.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili ją w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskali odI. P.kwotę 10.000,00 zł w celu wpłacenia(...)Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
II.w okresie od 13 kwietnia do 07 maja 2010 roku weW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemP. M.w kwocie 36.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili go w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskali odP. M.w dwóch ratach kwotę 36.000,00 zł w celu wpłacenia(...)Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania, który to fakt przyjęcia pieniędzyA. M.potwierdził na wekslu wystawionym w dniu 13 kwietnia 2010 roku na kwotę 30.000,00 zł na nazwiskoK. D.podrabiając na nim jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
III.w okresie od 14 kwietnia do maja 2010 roku weW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemJ. S.w kwocie 41.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili ją w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskali odJ. S.w trzech ratach kwotę 41.000,00 zł w celu wpłacenia Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania, który to fakt przyjęcia pieniędzyA. M.potwierdził na wekslu wystawionym w dniu 14 kwietnia 2010 roku na kwotę 30.000,00 zł na nazwiskoK. D.podrabiając na nim jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
IV.w okresie od kwietnia do maja 2010 roku weW.działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemD. R.w kwocie 19.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili ją w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika firmy(...)firmy (...), w następstwie czego uzyskali odD. R.kwotę 19.000,00 zł w celu wpłacenia Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania, który to fakt przyjęcia pieniędzyA. M.potwierdził na dwóch dokumentach uprawniających do otrzymania sumy pieniężnej w postaci weksli z dnia 30 września 2010 roku na kwotę 13.000,00 zł oraz 10 maja 2010 roku na kwotę 19.000,00 zł podrabiając je w ten sposób, że po wypełnieniu blankietów weksli opatrzył je podpisemK. D.podrabiając podpis tej osoby,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
V.w okresie od 13 maja 2010 roku do czerwca 2010 roku weW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemP. K.orazA. G. (1)w kwocie 36.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili je w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskali odP. K.iA. G. (1)kwotę 36.000,00 zł w dwóch ratach w celu wpłacenia Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania, który to fakt przyjęcia pieniędzyA. M.potwierdził na wekslu wystawionym w dniu 13 maja 2010 roku na kwotę 36.000,00 zł na nazwiskoK. D.podrabiając na nim jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
VI.w dniu 07 czerwca 2010 roku weW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniemD. K. (1)w kwocie 36.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwoA. M.przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)od(...)Spółdzielni Mieszkaniowej z (...)przyul. (...)wprowadzili ją w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości, gdzieA. M.podawał się zaK. D.aP. F.za synaK. D., a także co do zatrudnieniaA. M.w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskali odD. K. (1)kwotę 36.000,00 zł w celu wpłacenia Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania, który to fakt przyjęcia pieniędzyA. M.potwierdził na wekslu wystawionym w dniu 07 lipca 2010 roku na kwotę 36.000,00 zł na nazwiskoK. D.podrabiając na nim jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
NadtoA. M.został oskarżony o to, że:
VII.w okresie od 23 września do 08 października 1999 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłM. M.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.200,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy dyspozycyjnej z dnia 23 września 1999 roku do doprowadzenia do nabycia przez pokrzywdzonego prawa do lokalu mieszkalnego odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od niego kwotę 5.200,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającM. M.w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
VIII.w okresie od 24 sierpnia 2000 do 16 października 2000 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłA.iA. K. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 25.000,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie dwóch umów depozycyjnych z dnia 24 sierpnia 2000 roku oraz 28 sierpnia 2000 roku do doprowadzenia do nabycia przezA. K. (2)mieszkania (...)pokojowego odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od pokrzywdzonych pieniądze w łącznej kwocie 25.000,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającA.iA. K. (1)w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
IX.w dniu 09 września 2000 wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłR. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.000,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy depozycyjnej z dnia 09 września 2000 roku do nabycia własnościowego - spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)wW.odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od pokrzywdzonego pieniądze w łącznej kwocie 20.000,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającR. S.w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
X.w dniu 20 września 2000 wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłB. W.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.000,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy depozycyjnej z dnia 20 września 2000 roku do doprowadzenia do nabycia przezU. K.– córkę pokrzywdzonej prawa własnościowego do lokalu mieszkalnego przyul. (...)wW.odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od pokrzywdzonej pieniądze w łącznej kwocie 10.000,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającB. W.w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XI.w okresie od 28 września 2000 roku do 18 października 2000 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemD. G.w kwocie 22.500,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy zawartej w dniu 28 września 2000 roku do doprowadzenia do nabycia przez pokrzywdzoną odSpółdzielni Mieszkaniowej (...)własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, a następnie uzyskał od niej kwotę 22.500,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającD. G.w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XII.w okresie od 09 października 2000 roku do 25 października 2000 roku wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemJ. J. (1)iB. R.w kwocie 30.000,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy zawartej w dniu 09 października 2000 roku do doprowadzenia do nabycia przez pokrzywdzonych odSpółdzielni Mieszkaniowej (...)własnościowego - spółdzielczego prawa do dwóch lokali mieszkalnych, a następnie uzyskał od nich kwotę 30.000,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia lokali, wprowadzającJ. J. (1)iB. R.w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XIII.w okresie od 17 listopada 2000 roku do 12 grudnia 2000 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłW. R.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.500,00 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy depozycyjnej z dnia 17 listopada 2000 roku do nabycia prawa spółdzielczo-własnościowego do lokalu mieszkalnego przyul. (...)odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od pokrzywdzonego pieniądze w łącznej kwocie 19.500,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającW. R.w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XIV.w dniu 26 lutego 2001 roku wW.w biurze pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mieszczącym się przyul. (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłE.iZ. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.000,00 zł w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego wW.podpisał z pokrzywdzonymi umowę depozytu nieprawidłowego na przechowanie 20.000,00 zł a następnie uzyskał od nich tę kwotę jako zaliczkę na poczet zakupu mieszkania, wprowadzającE.iZ. S.w błąd co do możliwości dokonania takiej transakcji i zamiaru wywiązania się z zawartej ustnej umowy pośrednictwa,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XV.w dniu 19 marca 2001 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłL. P.do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 20.000 zł w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwąAgencja (...)zobowiązał się na podstawie umowy depozycyjnej z dnia 19 marca 2001 roku do nabycia spółdzielczego-własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)odSpółdzielni Mieszkaniowej (...), a następnie uzyskał od pokrzywdzonej pieniądze w łącznej kwocie 20.000,00 zł jako zaliczkę na poczet nabycia mieszkania, wprowadzającL. P.w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z zawartej umowy,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XVI.w okresie od września do listopada 2007 roku wW., pow.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłB. M. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000,00 zł w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego wW.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odB. M. (1)kwotę 30.000,00 zł w dwóch ratach w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na zakup mieszkania,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XVII.w listopadzie 2008 roku wZ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000,00 złD. P.w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego w bloku przyul. (...)wW.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odD. P.kwotę 30.000,00 zł w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na nabycie mieszkania, która to kwota miała być zabezpieczona poprzez podpisany przezA. M.weksel wystawiony w dniu 14 listopada 2008 roku na kwotę 30.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XVIII.w dniu 14 listopada 2008 roku wZ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000,00 złS. W. (1)w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego wW.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odS. W. (1)kwotę 30.000,00 zł w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na nabycie mieszkania, która to kwota miała być zabezpieczona poprzez podpisany przezA. M.weksel wystawiony w dniu 16 listopada 2008 roku na kwotę 30.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XIX.w dniu 27 listopada 2008 roku wG.podrobił podpisK. D.na umowie najmu lokalu mieszkalnego przyul. (...)wG.zawartej zL. M.orazE. M.,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
XX.w listopadzie 2008 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000,00 złI. K.w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego przyul. (...)wW.wprowadził ją w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odI. K.kwotę 30.000,00 zł w dwóch ratach w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na nabycie mieszkania, która to kwota miała być zabezpieczona poprzez podpisany przezA. M.weksel wystawiony w dniu 24 listopada 2008 roku na kwotę 30.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XXI.w okresie od 03 lutego 2009 roku do marca 2009 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.000,00 złW. K.w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego w bloku przyul. (...)wW.należącego do spółdzielni mieszkaniowej wW.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odW. K.kwotę 35.000,00 zł w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na nabycie mieszkania, która to kwota miała być zabezpieczona poprzez podpisany przezA. M.weksel wystawiony w dniu 03 lutego 2009 roku na kwotę 35.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XXII.w dniu 10 lutego 2009 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.000,00 złA. B.w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego wW.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania i zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odA. B.kwotę 35.000,00 zł w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na nabycie mieszkania, która to kwota miała być zabezpieczona poprzez podpisany przezA. M.weksel wystawiony w dniu 10 lutego 2009 roku na kwotę 35.000,00 zł ,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XXIII.w 2009 roku wG.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniemM. S.w kwocie 30.000,00 zł w ten sposób, że oferując swoje pośrednictwo przy doprowadzeniu do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego wG.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia mieszkania, zamiaru wywiązania się z zobowiązania, a także swojej tożsamości jako podając się zaK. D., lecz zamiaru swego nie osiągnął ze względu na postawęM. S.,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
XXIV.w okresie od marca 2009 roku do czerwca 2009 roku wG.powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, w tym znajomość z sędzią Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz znajomość z adwokatem zW.i utwierdzającD. K. (2)w przekonaniu o istnieniu takich wpływów podjął się pośrednictwa w załatwieniu skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecŁ. G.w zamian za korzyść majątkową, tj. kwotę 20.000,00 zł z czego faktycznie uzyskał odD. K. (2)7.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 230 § 1 k.k.
XXV.w dniu 12 maja 2009 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłB. K.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwo przy wykupie mieszkania wG.od spółdzielni mieszkaniowej wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia prawa do lokalu mieszkalnego mieszkania, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości podając się zaK. D., a także co do swojego zatrudnienia w charakterze pracownika tureckiej firmy, w następstwie czego uzyskał odB. K.kwotę 40.000,00 zł w celu wpłacenia spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na poczet nabycia mieszkania jednocześnie potwierdzając fakt przyjęcia pieniędzy na wekslu z dnia 12 maja 2009 roku opiewającym na kwotę 40.000,00 zł wystawionych na nazwiskoK. D.podrabiając na nich jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
XXVI.w dniu 23 maja 2009 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłA. J.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 18.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwo przy wykupie mieszkania przyAlei (...)wS.od nieustalonej spółdzielni mieszkaniowej wprowadził ją w błąd co do możliwości nabycia prawa do lokalu mieszkalnego, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości podając się zaK. D., a także co do swojego zatrudnienia w charakterze pracownika tureckiejfirmy budowlanej (...), w następstwie czego uzyskał odA. J.kwotę 18.000,00 zł w celu wpłacenia nieustalonej spółdzielni mieszkaniowej zaliczki na poczet nabycia mieszkania jednocześnie potwierdzając fakt przyjęcia pieniędzy na wekslu wystawionym w dniu 25 maja 2009 roku na kwotę 18.000,00 zł na nazwiskoK. D.podrabiając na nich jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
XXVII.w okresie od 9 czerwca 2009 roku do 20 września 2009 roku wL., gm.C.oraz wS., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłT. G.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 144.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwo przy wykupie dwóch mieszkań wS.odSpółdzielni (...)wS.wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia prawa do lokalu mieszkalnego, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości podając się zaK. D., a także co do swojego zatrudnienia w charakterze dyrektora firmy budowlanej, w następstwie czego uzyskał odT. G.kwotę 144.000,00 zł w pięciu ratach w celu wpłaceniaSpółdzielni (...)wS.zaliczki na poczet nabycia mieszkania jednocześnie potwierdzając fakt przyjęcia pieniędzy na pięciu wekslach z dnia 09 czerwca 2009 roku, 30 czerwca 2009 roku, 15 lipca 2009 roku, 17 sierpnia 2009 roku oraz 20 września 2009 roku wystawionych na nazwiskoK. D.podrabiając na nich jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
XXVIII.w okresie od 16 grudnia 2009 roku do 3 lutego 2010 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłA. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 60.000,00 zł w ten sposób, że oferując pośrednictwo przy wykupie mieszkania przyul. (...)wG.odSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wprowadził go w błąd co do możliwości nabycia prawa do lokalu mieszkalnego, zamiaru wywiązania się z przyjętego zobowiązania oraz co do swojej tożsamości podając się zaK. D., a także co do swojego zatrudnienia w charakterze pracownika tureckiej spółki deweloperskiej, w następstwie czego uzyskał odA. S.kwotę 60.000,00 zł w trzech ratach w celu wpłacenia Spółdzielni Mieszkaniowej zaliczki na poczet nabycia mieszkania jednocześnie potwierdzając fakt przyjęcia pieniędzy na trzech wekslach z dnia 16 grudnia 2009 roku, 05 stycznia 2010 roku i 03 lutego 2010 roku wystawionych na nazwiskoK. D.podrabiając na nich jego podpis,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
XXIX.w grudniu 2009 roku w miejscowościK., gminaM.wywołując przekonanie uJ.iJ. G., iż posiada wpływy w sądzie właściwym dla wydania decyzji w sprawie skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec ich synaA. G. (2), utwierdzając ich w przekonaniu o istnieniu takich wpływów i podając się za sędziego sądu wojskowego podjął się pośrednictwa w załatwieniu skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec ich synaA. G. (2)znajdującego się w Zakładzie Karnym wS.w zamian za korzyść majątkową, tj. kwotę 12.000,00 zł,
tj. o czyn zart. 230 § 1 k.k.
XXX.w dniu 01 marca 2010 roku wP.wywołując przekonanie uE. G., iż posiada wpływy w sądzie właściwym dla wydania decyzji w sprawie skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec jej brataA. G. (2), utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu takich wpływów i podając się za sędziego Sądu Najwyższego podjął się pośrednictwa w załatwieniu skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec jej brataA. G. (2)znajdującego się w Zakładzie Karnym wS.w zamian za korzyść majątkową, tj. kwotę 5.000,00 zł, którą to sumę uzyskał odE. G.przelewem,
tj. o czyn zart. 230 § 1 k.k.
XXXI.w okresie od 26 marca do 13 kwietnia 2010 roku działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłB. M. (2)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.000,00 zł w ten sposób, że oferując swoje usługi jako adwokata przy załatwieniu skrócenia odbywania kary pozbawienia wolności dla jej brataS. W. (2)znajdującego się w Zakładzie Karnym wS.wprowadził ją w błąd co do pełnienia zawodu adwokata, swojej tożsamości podając się zaK. D., a także możliwości i zamiaru zrealizowania zaciągniętego ustnie zobowiązania, w następstwie czego uzyskał odB. M. (2)przesłanych trzema przekazami pocztowymi,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.
XXXII.w kwietniu 2010 roku weW.podrobił podpisK. D.na umowie kupna – sprzedaży samochodu markiV. (...)nr rej. (...)zawartej zR. P.,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.

XXXIII.w dniu 19 maja 2010 roku weW.podrobił podpisK. D.na umowie na użyczenie auta zastępczego markiF. (...)n rej.(...)(...)zawartej zfirmą (...) s.c.G. O.,K. C.z siedzibą weW.,
tj. o czyn zart. 270 § 1 k.k.
XXXIV.w nieustalonym okresie czasu do dnia 08 września 2010 roku przywłaszczył dowód osobisty na nazwiskoK. S.nr(...),
tj. o czyn zart. 275 § 1 k.k.
XXXV.w nieustalonym okresie czasu do dnia 08 września 2010 roku przywłaszczył paszport na nazwiskoH. B., nr(...),
tj. o czyn zart. 275 § 1 k.k.

XXXVI.w nieustalonym okresie czasu do dnia 08 września 2010 roku m.in. weW.,G.,W.posługiwał się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby, tj. dowodem osobistym na nazwiskoK. D.nr(...), a także ukrywał dokumenty, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, tj.prawo jazdy nr (...), legitymacją honorowego dawcy krwi nr(...)oraz kartą klienta(...)nr(...)wystawionymi na nazwiskoK. D.,
tj. o czyn zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 roku (sygnatura akt III K 183/11), rozstrzygnął:

I
oskarżonychA. M.iP. F.uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku tj. występku zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzyłA. M.iP. F.kary po8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonychA. M.iP. F.uznał za winnych popełnienia czynów opisanych w punktach II, III, IV, V i VI części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, z których każde zostało popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a kwota 36.000,00 zł została uzyskana odP. K.iA. G. (1)tj. ciągu przestępstwzart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzyłA. M.karę5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,aP. F.na podstawieart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 2 k.k.karę3 (trzech) latpozbawienia wolności;

III
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV, i XV części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, a czyny opisane w punktach VII, VIII, XI, XII i XIII zostały popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. ciągu przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostało ono popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. występku zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów pisanych w punktach XVII, XVIII, XX, XXI, XXII części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, z których każde zostało popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. ciągu przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

VI
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku tj. występku zart. 270 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 270 § 1 k.k.wymierzył mu karę5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach XXIV, XXIX, XXX części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, w odniesieniu do każdego z nich nastąpiło wprowadzenie w błąd co do istniejących wpływów, a czyn opisany w punkcie XXIV został popełniony w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. ciągu przestępstw zart. 230 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 230 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 230 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. 286§ 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 230 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IX
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach XXV, XXVI, XXVII, XXVIII części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, a czyny opisane w punktach XXVII i XXVIII zostały popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru tj. ciągu przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

X
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku tj. występku zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XI
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach XXXII, XXXIII części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw tj. ciągu przestępstw zart. 270 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII
oskarżonegoA. M.uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w punkcie XXXIV i XXXV części wstępnej wyroku przy czym przyjął, iż zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw tj. ciągu przestępstw zart. 275 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył mu karę6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIII
oskarżonegoA. M.uznał za winnego tego, że w okresie od 2008r. do dnia 8 września 2010r. m.in. weW.,G.,W.posługiwał się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby w postaci dowodu osobistego na nazwiskoK. D.nr(...). występku zart. 275 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 275 § 1 k.k.wymierzył mu karę6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIV
oskarżonego
A. M.
uznał za winnego tego, że w okresie od 2008r. do dnia 8 września 2010r. ukrywał dokumenty, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać tj.prawo jazdy nr (...), legitymację honorowego dawcy krwi nr(...)oraz kartę klienta(...)nr(...)wystawione na nazwiskoK. D.tj. występku zart. 276 k.k.i za to na podstawieart. 276 k.k.wymierzył mu karę4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

XV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuP. F.karę łączną3 (trzech) latpozbawienia wolności, zaś oskarżonemuA. M.karę łączną6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

XVI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie:

- oskarżonemuA. M.od dnia 8 września 2010r. do dnia 1 czerwca 2012r.,
- oskarżonemuP. F.od dnia 8 września 2010r. do dnia 1 czerwca 2012r.;

XVII
na podstawieart. 41 § 1 k.k.w zw. zart. 43 § 1 pkt 1 k.k.orzekł środek karny zakazu wykonywania zawodu i zajmowania stanowisk związanych z obrotem nieruchomościami przez oskarżonegoA. M.przez okres 6 (sześciu) lat;

XVIII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości:

a) poprzez zapłatę solidarnie przez oskarżonychA. M.iP. F.na rzecz:
-I. P.kwoty 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych,
-P. M.kwoty 36 000 (trzydzieści sześć tysięcy) złotych,
-J. S.kwoty 41 000 (czterdzieści jeden tysięcy) złotych,
-P. K.iA. G. (1)kwoty 36 000 (trzydzieści sześć tysięcy) złotych,
-D. K. (3)36 000 (trzydzieści sześć tysięcy) złotych,
b) poprzez zapłatę przez oskarżonegoA. M.na rzecz:
-M. M.kwoty 5 200 (pięć tysięcy dwieście) złotych,
-E.iZ. S.kwoty 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych,
-L. P.kwoty 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych,
-B. M. (1)kwoty 30 000 (trzydzieści tysięcy) złotych,
-S. W. (1)kwoty 30 000 (trzydzieści tysięcy) złotych,
-T. G.kwoty 144 000 (sto czterdzieści cztery tysiące) złotych,
-E. G.kwoty 5 000 (pięć tysięcy) złotych,
-B. M. (2)kwoty 7 000 (siedem tysięcy) złotych;

XIX
na podstawieart. 316 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wyszczególnionych w wykazach dowodów rzeczowych Nr Drz 6372-6379/11 pod poz. 1-8 k. 1525, Drz I/2634/09 pod poz. 1 k. 1593, Drz 6361-6366/11 pod poz. 1-6 k. 3147-3148;

XX
na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych Nr Drz I/459/10 pod poz. 6, 38, 45, 46 k. 381-382, Drz 133-134/10 pod poz. 1-2 k. 2698, Drz 49/11 pod poz. 1 k. 499, Drz 50/11 pod poz. 1 k. 657, Drz 650-654/11 pod poz. 1-5 k. 2898, Drz 4858/11 pod poz. 1 k. 3137, Drz 4859/11 pod poz. 1 k. 3140, Drz 6367-6371/11 pod poz. 7-11 k. 3147-3148;

XXI
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazał zwrócić:

-P. F.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych Drz I/459/10 pod poz. 1 i 2 k. 381-382,
-A. M.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych Drz I/459/10 pod poz. 3-5, 9-30, 32, 36, 37, 40-44, 47-49 k. 381-382,
-B. H.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych Drz I/459/10 pod poz. 7 i 8 k. 381-382,
-K. D.dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych Drz I/459/10 pod poz. 31, 33, 34 i 35 k. 381-382,
-K. S.dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych Drz I/459/10 pod poz. 39;

XXII
na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. F. (2)oraz adw.M. Z.kwoty po 2730,60 (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych sześćdziesiąt groszy) złotych brutto tytułem nieopłaconej obrony z urzędu świadczonej oskarżonymA. M.iP. F.;

XXIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonychA. M.iP. F.od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstąpił od wymierzenia im opłaty.

Z wyrokiem tym nie pogodzili się oskarżeni, w których imieniu apelacje wnieśli obrońcy.
Obrońca oskarżonegoA. M.zaskarżył wyrokw części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punktach II i IX i zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, że oskarżonyA. M.na potwierdzenie otrzymywania środków pieniężnych od pokrzywdzonych, wystawiał na ich rzecz papiery wartościowe w postaci weksli, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić wniosku, iż dokumenty potwierdzające otrzymanie środków pieniężnych, spełniały warunki określone w przepisachustawy prawo wekslowe, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez sąd I instancji nieprawidłowej kwalifikacji prawnej i uznania, iż jego zachowanie wypełniło znamiona czynu opisanego wart. 310 k.k.a nieart. 270 § 1 kk.
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o:

1
uchylenie wyroku sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

2
zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, według norm przepisanych.

Obrończyni oskarżonegoP. F.zaskarżyławyrok w całości i zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

1
art. 366 kpkw zw. zart. 7 kpkw zw. zart. 4 kpkw zw. zart. 310 § 1 kkprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z okolicznościami wypełniania weksli przez oskarżonegoA. M.i oskarżonegoP. F., co doprowadziło w rezultacie do błędnego, bo dokonanego z obraząart. 7 kpkustalenia, że oskarżonyP. F.dopuścił się zbrodni określonej wart. 310 § 1 kkoraz nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego;

2
art. 7 kpkpoprzez dokonanie wybiórczej i selektywnej oceny dowodów z przekroczeniem zasady ich swobodnej oceny oraz zasad prawidłowego rozumowania, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżonyP. F.dopuścił się popełnienia czynu stypizowanego wart. 310 § 1 kk, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżonyF.obejmował swoim zamiarem popełnienie czynu zart. 310 kk, bowiem próbował on wypełnić weksel u notariusza, do czego nie doszło na skutek popełnionych przez niego błędów. Jednocześnie sąd I instancji niewyjaśnił na czym polegały te błędy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego można wywnioskować, iż błąd ów mógł polegać na wypełnieniu blankietu weksla prawdziwym imieniem i nazwiskiem współoskarżonegoA. M., a w takiej sytuacji nie można przypisać oskarżonemuP. F.popełnienia czynu zart. 310 kk.

Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie, poprzez błędne przyjęcie, że to oskarżonyP. F.dokonał zarzucanego mu czynu opisanego wart. 310 k.k.w zw. zart. 12 kkpodczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadków wyprowadzić można wnioski odmienne.

4
rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o:

1
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

2
zasądzenie kosztów udzielonej z urzędu, a nieopłaconej w całości ani w części obrony za postępowanie przed II instancją, według norm prawem przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonychA. M.iP. F.są niezasadne i jako takie nie mogą być uwzględnione.

I
W apelacji obrończyni oskarżonegoP. F.postawionozarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:art. 366 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.
Zarzut ten jest chybiony z następujących powodów.
Sąd I instancji wykorzystał w toku rozprawy głównej wszelkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa, winy, kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a w końcowym rezultacie dla rozstrzygnięcia o prawnej odpowiedzialności oskarżonegoP. F..
W szczególności Sąd meriti przesłuchał w toku rozprawy oskarżonego, w zakresie w jakim zdecydował się on na złożenie wypowiedzi przed Sądem, odczytując w pozostałym zakresie wcześniej składane przez niego wyjaśnienia. W sposób nienaganny Sąd przeprowadził dowody z zeznań świadków, w wypadkach dostrzeganych rozbieżności w treści oświadczeń składanych na kolejnych etapach postępowania w sprawie, lub niepamięci szczegółów zdarzenia, odczytując protokoły wcześniej złożonych przez nich zeznań. Z uwagą i niezbędną szczegółowością Sąd uwzględnił także złożone w tej sprawie, i dla niej przydatne, opinie biegłych.
W tej sprawie miała także znaczenie bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie głównej. Nie ulega wątpliwości, że zasada bezpośredniości odgrywa obok zasady swobodnej oceny dowodów rolę trudną do przecenienia. To właśnie Sąd pierwszej instancji dowody z wyjaśnień oskarżonego, a także z zeznań świadków, przeprowadził bezpośrednio na rozprawie głównej, miał bezpośredni z nimi kontakt w toku realizacji czynności dowodowych, oceniał złożone przez oskarżonego wyjaśnienia kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchiwanymi stwarzał właściwe warunki dla oceny wiarygodności składanych przez nich wyjaśnień i zeznań.
W wyczerpującym uzasadnieniu pisemnym wyroku, sporządzonym starannie i z dbałością o uwzględnienie i szczegółową analizę wszelkich faktów w sprawie istotnych, Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.); a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Zasadnym w tej sytuacji będzie przypomnienie utrwalonego od lat poglądu sformułowanego tak w doktrynie, jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody, lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut przy tym obrazy przepisuart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający – oceniając dowody – naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., gdy nadto sąd nie orzeknie, z obraząart. 410 k.p.k.iart. 424 § 2 k.p.k.oraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 k.p.k.Tego rodzaju uchybień, tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu meriti, sąd odwoławczy – jak wyżej wskazano – nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodniła skarżąca.
Wbrew temu co wynika z apelacji dowody, które podlegały weryfikacji Sądu Okręgowego, ocenione zostały zgodnie z regułami swobody określonymi wart. 7 k.p.k., a swoje w tym względzie stanowisko Sąd ten w sposób należyty umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku.
Zasada swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) nie daje podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to według klucza najkorzystniejszego dla oskarżonego. Mając na uwadze zasady prawa dowodowego o wartości dowodowej nie decyduje to czy poszczególne dowody są korzystne albo niekorzystne dla oskarżonego, ale treść każdego z dowodów konfrontowana z innymi dowodami. Istotne także jest, by - tak jak w przedmiotowej sprawie uczynił to Sąd Okręgowy - stanowisko takie zostało należycie i przekonująco uzasadnione, a ocena ta była wszechstronna i wnikliwa. Słusznie więc, bo zgodnie z tymi zasadami, postąpił Sąd Okręgowy, kiedy preferencjom tym nie uległ.
Odmienna ocena dowodów, korzystna dla oskarżonego, jest naturalnie prawem apelującej. Nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w tej sprawie przez Sąd Okręgowy charakteryzowała się dowolnością.
Sformułowany w apelacji zarzut tendencyjności sądu w doborze i ocenie dowodów (art. 4 § 1 k.p.k.), jest całkowicie chybiony. Jest tak dlatego, że ustalenia faktyczne winny być przecież konstruowane w oparciu o dowody, którym przyznano walor wiarygodności.
Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga, aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to ktoin concretona tym korzysta a kto traci. Nie ma więc w polskim prawie dowodowym takiej reguły, która nadawałaby pierwszeństwo dowodom korzystnym dla oskarżonego przed dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść, tak jak i nie ma reguły o przeciwstawnej wymowie.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przekonuje o tym, że zasada bezstronności została w tej sprawie dochowana.
Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek, oceniania wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie. Wymóg, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), oznacza konieczność znajdowania się w polu uwagi sądu w chwili rozstrzygania wszystkich okoliczności. Nie chodzi zaś o to, aby orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów, bo jest to oczywiście niemożliwe. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).
Z obowiązku tego Sąd Okręgowy wywiązał się należycie. Sąd ten bowiem wnikliwie analizował wszystkie wyjaśnienia oskarżonej oraz zeznania świadków i logicznie wykazał, które i dlaczego oraz w jakim zakresie są wiarygodne. Ocenę tę przeprowadzono z poszanowaniem zasady obiektywizmu, na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego. Nie wykazuje ona błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodów) czy logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc w sposób odpowiadający zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.
Wyrażona wart. 4 k.p.k.zasada obiektywizmu i wiążąca się z nią zasadain dubio pro reozawarta w przepisieart. 5 § 2 k.p.k.nie są naruszone, jeżeli sąd - tak jak w tej sprawie Sąd Okręgowy - ma w polu swego widzenia wszystkie dowody i fakty dotyczące oskarżonego, zarówno te, które są dla niego korzystne, jak i te, które przemawiają na jego niekorzyść, poddaje je ocenie i analizie zgodnej ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz gdy w sprawie brak jest takich wątpliwości, które mimo wszelkich starań organu procesowego nie da się usunąć.
Ewentualne zatem zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treściart. 7 k.p.k., lub też przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen, a tego w apelacji absolutnie nie wykazano.

II
W apelacjach obrońców oskarżonychA. M.iP. F.postawiono także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Zarzut taki jest nietrafny.
Otóż zarzut ten może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 k.p.k.). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się (na ogół) z wymogami tegożart. 410 k.p.k., nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia.
Nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne i gołosłowne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości i na tej tylko podstawie formułowanie zarzutu, że ustalenia sądu są błędne, bowiem tej ewentualności nie uwzględniają lub też nie stanowią jej bezwzględnego zaprzeczenia. Każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby wikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2006 r., II AKa 72/06, LEX nr 181678).
W świetle przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktów oraz wyprowadzonych z nich przez Sąd Okręgowy wniosków, które Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje, nie można mieć żadnych wątpliwości odnośnie do sprawstwa i winy oskarżonychA. M.iP. F.co do czynów przypisanych im w zaskarżonym wyroku.
Obie apelacje upatrują błąd w tych ustaleniach Sądu Okręgowego, które dotyczącą zakwalifikowania czynów oskarżonych zart. 310 § 1 k.k.
W apelacji obrońcy oskarżonegoA. M.kwestionuje się w ogóle możliwość uznania, aby dokumenty podpisane przez oskarżonego stanowiły weksle, a zatem papiery wartościowe.
Z tezą postawioną w apelacji obrońcyA. M.nie można się zgodzić.
Jest tak przede wszystkim dlatego, ponieważ w apelacji nie wspomina się w ogóle o tym, że wustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe(Dz.U. Nr 37, poz. 282 ze zm.), a na przepisach tego właśnie prawa skarżący opiera swoją tezę, wart. 10przewidziano także "weksel niezupełny w chwili wystawienia".
Co prawdaPrawo wekslowepoświęca instytucji weksla in blanco zaledwie ten jeden przepis (art. 10), który nie zawiera wyczerpującego uregulowania problematyki oraz nie wyjaśnia szeregu wątpliwości, to jednak w doktrynie wypracowano definicję weksla in blanco, przez który rozumie się weksel niezupełny zaopatrzony w podpis wystawcy, lecz niewypełniony zupełnie, względnie nieposiadający niektórych cech, jakich prawo wymaga dla ważności weksla. Najczęściej weksle takie są wystawiane, gdy strony zawierając między sobą umowę pragną – tak jak właśnie było w niniejszej sprawie – zabezpieczyć ewentualne roszczenie mogące z niej wynikać.
In concreto zatem, ze względu na cel wystawienia, weksle in blanco były wekslami gwarancyjnymi, udzielonymi dla zabezpieczenia prawidłowego wykonania kontraktów (por. M. Czarnecki, L. Bagińska: Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 17 i 167). Weksel niezupełny może występować jako niezupełny własny i jako niezupełny trasowany. Weksel własny - dokumentuje bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty, a weksel trasowany bezwarunkowe polecenie zapłaty.
Nie ma więc wątpliwości, że w tej sprawie chodzi właśnie o weksel własny niezupełny (in blanco).
W doktrynie przyjmuje się, że zobowiązanie wekslowe z weksla in blanco następuje z chwilą podpisania i wręczenia weksla, chociaż zobowiązanie to ma warunkowy charakter i wywołuje skutki dopiero wówczas, gdy weksel zostanie uzupełniony w taki sposób, aby posiadał on wszystkie wymagane przez prawo elementy, rozstrzygające o ważności weksla (J. Mojak: Prawo papierów wartościowych. Zarys wykładu, Warszawa 2004, s. 53).
Kodeks cywilnywart. 9216- 92116zawiera przepisy dotyczące papierów wartościowych. Z treściart. 9216k.c.można wnioskować, że zobowiązanie, do świadczenia którego zobowiązany jest dłużnik, ma wynikać z wystawionego papieru wartościowego. Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru wartościowego zwalnia dłużnika, chyba że działał w złej wierze (art. 9217k.c.). Wystawca składając podpis na blankiecie wekslowym zobowiązuje się bezwarunkowo zapłacić uzgodnioną z remitentem sumę wekslową. W razie braku spełnienia świadczenia przez dłużnika wierzyciel ma prawo wypełnienia weksla in blanco i domagania się zapłaty od wystawcy weksla. Podsumowując, skoro weksel in blanco potwierdza istnienie prawa majątkowego, należy przyjąć, że jest papierem wartościowym.
W takim stanie rzeczy weksel in blanco, stanowiąc papier wartościowy, dający podstawę do otrzymania sumy pieniężnej, może być dokumentem uprawniającym do otrzymania sumy pieniężnej, o którym mowa wart. 310 § 1 k.k.Tak też podrobienie podpisu wystawcy na wekslu in blanco wyczerpuje znamionaart. 310 § 1 k.k., a nie przepisuart. 270 § 1 k.k.(por. J. Skorupka: Weksel własny in blanco jako przedmiot wykonawczy w przestępstwie z art. 310 § 1 k.k., PS 2007, nr 1, s. 79 i in.).
Pogląd, że weksel in blanco może być przedmiotem przestępstwa zart. 310 § 1 k.k., jako środek płatniczy bądź dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej dominuje w rozstrzygnięciach w praktyce (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia z dnia 21 marca 2007 r., I KZP 2/07, OSNKW 2007/4/31, OSP 2007/12/144, Pr.Bankowe 2007/7-8/13, Biul.SN 2007/3/18, Rejent 2007/3/167; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2003 r., II AKz 366/03, OSAG 2003, nr 2, poz. 130; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 listopada 2003 r., II AKa 377/2003, OSA 2004, nr 12, s. 90; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2003 r., II AKz 835/2003, Wok. 2004, nr 5, s. 43; wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 października 2004 r., II AKa 293/2004, OSA 2005, nr 7, s. 50 i z dnia 5 kwietnia 2006 r., II AKa 355/05, Prok.i Pr.-wkł. 2006/12/24, KZS 2006/6/91, KZS 2006/12/36).
Także w piśmiennictwie przeważa stanowisko, że weksel in blanco jest dokumentem uprawniającym do otrzymania sumy pieniężnej w rozumieniuart. 310 § 1 k.k.(por. J. Skorupka: Weksel własny in blanco ..., op. cit., s. 70 i in.; J. Skorupka: Ochrona obrotu czekowego i wekslowego w prawie karnym - próba analizy, PS 2001, nr 1, s. 55 i n.; J. Skorupka w: A. Wąsek red.: Kodeks karny. Cz. szczególna. Komentarz, Warszawa 2006, t. II, s. 1514; M. Kulik w: M. Mozgawa red.: Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Kraków 2006, s. 609).
To prawda, że Sąd Okręgowy nie napisał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zakwestionowane weksle są niezupełne. W uzasadnieniu mowa jest bowiem o wekslach w ogóle, zaś w jednym miejscu Sąd Okręgowy precyzuje, że są to weksle własne (strona 90 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a to – w świetle rozważań poczynionych przez Sąd Apelacyjny – jest ustaleniem prawdziwym.
Reasumując – Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w zaskarżonym wyroku ustalając, że podrobione przez oskarżonegoA. M.(działającego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymP. F.) dokumenty mogą być przedmiotem czynności wykonawczych określonych wart. 310 § 1 k.k., ponieważ w rozumieniu tego przepisu są dokumentami uprawniającymi do otrzymania określonej sumy pieniężnej.
W apelacji obrończyni oskarżonegoP. F.zakwestionowano ustalenia dotyczące strony podmiotowej, przypisanych temu oskarżonemu, czynów zart. 310 § 1 k.k.
W pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisuart. 18 § 1 k.k.
Wiadomo zatem, że współsprawstwo jest odmianą sprawstwa, która różni się od sprawstwa pojedynczego tym, że zamiar dokonania czynu zabronionego został podjęty przez co najmniej dwie osoby, które - zgodnie z przyjętym podziałem ról - uzgodniły jego wspólną realizację. Za współsprawstwo odpowiada bowiem ten, kto wykonuje czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Istotą współsprawstwa - również z punktu widzenia utrwalonej już linii orzecznictwa Sądu Najwyższego - jest zatem, oparte na porozumieniu, wspólne działanie co najmniej dwóch osób, z których każda obejmuje swym zamiarem urzeczywistnienie wszystkich przedmiotowych znamion czynu przestępnego.
Obiektywnym elementem współsprawstwa jest nie tylko wspólna (w sensie przedmiotowym) realizacja znamion określonej w odpowiednim przepisie tzw. czynności czasownikowej, lecz także taka sytuacja, która charakteryzuje się tym, że czyn jednego współsprawcy stanowi dopełnienie czynu drugiego współsprawcy albo popełnione przestępstwo jest wynikiem czynności przedsięwziętych przez współsprawców w ramach dokonanego przez nich podziału ról w przestępnej akcji.
Natomiast subiektywnym elementem, a zarazem warunkiem niezbędnym współsprawstwa jest porozumienie oznaczające nie tylko wzajemne uzgodnienie przez wszystkich współsprawców woli popełnienia przestępstwa, lecz także świadome współdziałanie co najmniej dwóch osób w akcji przestępnej. Porozumienie to jest czynnikiem podmiotowym, który łączy w jedną całość wzajemnie dopełniające się przestępne działania kilku osób, co w konsekwencji pozwala przypisać każdej z nich również i tę czynność sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca świadomie w popełnieniu przestępstwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1976 r., Rw 189/76, OSNKW 1976, nr 9, poz. 117).
W tym świetle jest najzupełniej oczywiste, że wspólne wykonanie czynu zabronionego oznacza, że współdziałający sprawcy łącznie (nie zaś każdy z osobna) muszą zrealizować komplet jego ustawowych znamion. Do przyjęcia współsprawstwa nie jest zatem konieczne, aby każdy ze współdziałających realizował wszystkie znamiona, lecz by prowadziła do tego suma ich zachowań.
Tymczasem argumentacja tego dotycząca, zawarta w apelacji, ma charakter wyłącznie polemiczny.
Otóż obrończyni, w uzasadnieniu apelacji, ponownie przedstawia stanowisko jakie w swoich wyjaśnieniach zajął oskarżony.
Na tym przede wszystkim gruncie skarżąca wyraża przekonanie, że zebrane dowody i ujawnione okoliczności, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne nie dawały podstawy do przyjęcia, że oskarżony jest sprawcą przypisanych mu czynów. Obrończyni nie odnosi się wprost do analiz i ocen Sądu meriti i nie podejmuje nawet próby wykazania, że te analizy lub wnioski ocenne Sądu dotknięte są czy to wadą logicznego rozumowania, czy też są sprzeczne ze wskazaniami wiedzy lub regułami życiowego doświadczenia.
W związku z tak sporządzonym zarzutem i takim jak wyżej scharakteryzowano jego uzasadnieniem, merytoryczne odniesienie się do jego słuszności lub błędności nie jest możliwe. Wymagałoby to bowiem powtórzenia całego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, przeprowadzenia powtórnie analizy dowodów, odtworzenia podstaw dokonanych przez ten Sąd ustaleń faktycznych, czyli powtórzenia postępowania rozpoznawczego z tą różnicą, że dokonanego nie w oparciu o bezpośrednią realizację dowodów, lecz wyłącznie w oparciu o dowody z zawartych w aktach sprawy dokumentów. Takie wszakże przedsięwzięcie byłoby oczywiście sprzeczne z funkcją kontrolną sądu odwoławczego, która z racji samej swej istoty nie może polegać na powtórzeniu czynności kontrolowanych.
Wystarczy zatem powiedzieć, że Sąd Okręgowy – wbrew temu co wynika z apelacji – szeroko i trafnie (strony 88-89, a przede wszystkim strony 90-91 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione albo nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wszelkie wątpliwości, jakie wysunięto w apelacji, zostały już tam rozwiane.

III
Czyny przypisane oskarżonymA. M.iP. F.są prawidłowo opisane i zakwalifikowane.
Kara wymierzona poszczególnym oskarżonym (zarówno za każdy z czynów, jak i kara łączna) jest sprawiedliwa. Uwzględnia zarówno okoliczności przemawiające za każdym z oskarżonych, jak i okoliczności każdego z oskarżonych obciążające, które zostały zasadnie dostrzeżone przez Sąd Okręgowy i właściwie ocenione (strony 102-106 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Istotnie kary wymierzone oskarżonym (także kara łączna) do łagodnych nie należą. O rażącej niewspółmierności kary nie można jednak tutaj mówić, skoro Sąd Okręgowy, wymierzając karę w tej sprawie, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary określonych wart. 53 k.k.

IV
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduje swoje uzasadnienie wart. 29 § 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzei § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) - Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami.
Z uwagi na to, że oskarżeni mają do odbycia kary pozbawienia wolności, obciążeni są wieloma zobowiązaniami finansowymi i nie posiadają żadnego majątku - na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.- zwolniono ich od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.