Sygn. akt II AKz 231/14

POSTANOWIENIE
Dnia 28 sierpnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Piotr Brodniak

Sędziowie:

SA Andrzej Mania (spr.)
SA Grzegorz Chojnowski

Protokolant

st. sekr. sądowy Anita Jagielska

przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Wiesławy Palejko
po rozpoznaniu w sprawieP. K.
zażalenia wniesionego przez skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt III K 88/14
w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia :
1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
2. na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze,oraz§ 2 ust. 3 i § 14 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejz urzęduzasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. M.z Kancelarii Adwokackiej wS.kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu 60/100) złotych – w tym podatek VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu za obronę w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014r., sygn. akt III K 88/14 Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w Szczecin-Centrum w Szczecinie (sygn. akt IV K 767/11) i Sądu Okręgowego w Szczecinie (sygn. akt III K 295/12). W uzasadnieniu wskazał, że przestępstwa, za które skazany zostałP. K.nie pozostają w zbiegu realnym. Przestępstwa opisanego w punkcie 2P. K.dopuścił się bowiem w dniu 18.11.2011r. , a więc już po wydaniu w dniu 13.10.2011r. wyroku opisanego w punkcie 1. W tej sytuacji nie ma podstaw do wydania wyroku łącznego, zaś okoliczność ta skutkować musiała, zgodnie zart. 572 k.p.k.umorzeniem postępowania w zakresie wydania wyroku łącznego. Konsekwencją umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie było obciążenie jego kosztami Skarbu Państwa.
Powyższe postanowienie zaskarżył osobiście skazany. Wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku i wydanie wyroku łącznego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie wniesione przez skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treściart. 569 § 1 k.p.k.wydanie wyroku łącznego możliwe jest wówczas, gdy zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Zgodnie zaś z treściąart. 85 k.k.jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzane za zbiegające się przestępstwa. Podstawowym zatem warunkiem wydania wyroku łącznego jest stwierdzenie, co zresztą słusznie zauważa sąd I instancji, że skazany popełnił dwa lub więcej przestępstw, tworzących realny ich zbieg, objętych różnymi wyrokami, zanim zapadł co do nich pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok. Tego zaś w sprawie przyjąć nie sposób. Pierwszy wyrok zapadł bowiem w dniu 13 października 2011 roku (sygn. akt IV K 767/11), po nim skazany dopuścił się kolejnego przestępstwa 18 listopada 2011 roku, które zostało objęte wyrokiem wydanym w dniu 5 września 2013 roku (sygn. akt III K 295/12). Taki układ wyklucza wydanie wyroku łącznego. Obojętne prawnie pozostają przy tym przywołane w zażaleniu wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 1971 r., V KRN 322/71, OSNPG 1972/1/5 oraz z dnia 22 marca 1973 r., I KR 425/72, OSNKW 1973/7-8/96. Nie dotyczą one bowiem stanu faktyczno-prawnego rozważanej sprawy. Trzeci z przywołanych w zażaleniu orzeczeń, zdefiniowany jako orzeczenie „S IV C OSNKW 129/95” jest zaś nie rozpoznawalny.
Słusznie zatem Sąd I instancji postępowanie w sprawie umorzył na zasadzieart. 572 k.p.k.
O wynagrodzeniu obrońcy orzeczono zgodnie zart. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz. U. 2014r., poz. 635) oraz§ 14 ust. 5w zw. z§ 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 461).
Tak argumentując Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.