Sygn. aktII AKa 201/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 stycznia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Maciej Żelazowski

Sędziowie:

SA Stanisław Stankiewicz
SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Aneta Maziarek

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Agnieszki Lorenc
po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy
P. M.
o zadośćuczynienie za niesłuszne stosowanie środków zapobiegawczych w postaci dozoru policji oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt III Ko 112/16

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoR. K.kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu i 60/100) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejP. M.z urzęduw postępowaniu odwoławczym,

III
kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

    Stanisław Stankiewicz Maciej Żelazowski Bogumiła Metecka-Draus

Sygn. akt II AKa 201/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 5 października 2016r.(III Ko 112/16) oddalony został wniosek skazanegoP. M.o zasądzenie kwoty 15.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za stosowanie wobec niego środka zapobiegawczego dozoru policyjnego w okresie od 20 października 2011r. do 11 września 2013r. Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony przez pełnomocnika skazanego, który zarzucił orzeczeniu sądu pierwszej instancji niezastosowanie do wskazanegoart.552a § 2 k.p.k., a nadto obrazę przepisów postępowania, a w konsekwencji błęduw ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że stosowanie środka zapobiegawczego w postaci dozoru było celowe, chociaż w trakcie postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, żeP. M.mógłby się ukrywać lub w inny sposób utrudniać postępowanie, zwłaszcza, że stawiał się na wszystkie terminy rozprawy, a poprzez stosowanie dozoru policyjnego miał ograniczone możliwości znalezienia zatrudnienia oraz wykorzystywania urlopu wypoczynkowego poprzez wyjazdy za granicę do krewnych. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie na rzecz skazanego zadośćuczynienia w kwocie 15.000 złotych oraz przyznanie wynagrodzenia należnego muza udzielenie wnioskodawcy nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna. Zgodnie z treściąart. 552a § 2 k.p.k.(uchylonego) możliwe było dochodzenie zadośćuczynienia z tytułu niezasadnego wykonywania środka zapobiegawczego, niepodlegającego zaliczeniu na poczet wymierzonych kar. Tymczasemw realiach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, żeP. M.w chwili zastosowania dozoru policyjnego był oskarżony o zbrodnię kwalifikowaną zart. 148 § 1 k.k., za co ostatecznie skazano go wyrokiem z dnia 12 września 2013r. na karę 10 lat pozbawienia wolności. W tych warunkach nie sposób przyjąć, by wykonywanie wobecP. M.nieizolacyjnego środka zapobiegawczego dozoru policji połączonego z zatrzymaniem paszportu i zakazem opuszczania kraju, mogłoby być uznane za niezasadne. Oczywistym jest bowiem, że choćby z uwagi na grożącą wnioskodawcy surową karę pozbawienia wolności, mógłby on ukrywać się, bądź w inny sposób utrudniać toczące się postępowanie karne. Przypuszczenia takiego nie przekreśla w żaden sposób prezentowana przezP. M.postawa w toku toczącego się postępowania karnego po uchyleniu tymczasowego aresztowania. Sąd orzekający rozważał też argumenty wnioskodawcy dotyczące trudnościz podjęciem pracy pozaS., gdzie zamieszkiwał oraz kwestie korzystania z urlopu wypoczynkowego. Z pisma pracodawcy skazanego wynikało bowiem, że zrezygnował onz zatrudnienia wG.z uwagi na korzystniejsze warunki zatrudnienia wS.i tu pracował, zaś z zestawienia dni urlopu nie wynikało, by jak twierdził, iż w związkuze stosowaniem się do rygorów dozoru policyjnego, był zmuszony do wykorzystywania urlopu wypoczynkowego (k. 56-57). W tych warunkach w pełni trafne i zasługujące na aprobatę ze strony Sądu odwoławczego jest stanowisko sądu pierwszej instancji, iż stosowane wobec wnioskodawcy nieizolacyjne środki zapobiegawcze były absolutnie zasadnei w konsekwencji żądanie zasądzenia zadośćuczynienia należało oddalić.
Na podstawie art. 554 § 3 k.pk. kosztami procesu obciążono Skarb Państwa, zaś pełnomocnikowi wnioskodawcy pełniącemu swoje obowiązki z urzędu zasądzono wynagrodzenie w kwocie 147,60 złotych wraz z podatkiem VAT, albowiem czynności jego nie zostały opłacone.

    Stanisław Stankiewicz Maciej Żelazowski Bogumiła Metecka-Draus