Sygn. akt II AKa 276/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Danuta Matuszewska (spr.)
Sędziowie:   SSA Witold Kuczorski
SSA Grażyna Świderska - Wandor
Protokolant:   sekr. sądowy Katarzyna Pankowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r.
sprawy
S. D.
oskarżonego zart. 189a § 1 k.k.
T. S.
oskarżonego zart. 189a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej wW.oraz obrońcę oskarżonegoT. S.
od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku
z dnia 10 marca 2015 r., sygn. aktII K 18/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. uzupełnia kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemuT. S., podstawę prawną wymiaru kary, warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz oddania pod dozór kuratora sądowego (punkt 2, 3 i 4 wyroku) oart. 4 §1 k.k.,
2. uchyla zawarte w punkcie 5. wyroku rozstrzygnięcie co do opłaty i kosztów postępowania w odniesieniu do oskarżonegoS. D.i obciąża kosztami procesu w odniesieniu do tego oskarżonego Skarb Państwa;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. A.(Kancelaria Adwokacka weW.) kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonemuT. S.;

IV
zwalnia oskarżonegoT. S.z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w toku tego postępowania wydatkami oraz kosztami procesu w odniesieniu doS. D.obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
S. D.został oskarżony o to, że:
I. nieustalonego dnia w okresie luty-marzec 2007r. na drodze pomiędzyW.aK.w województwie(...)dopuścił się handlu ludźmi -M. M.w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z obywatelem bułgarskim, wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne, przyjął w/w pokrzywdzoną odT. S.za kwotę 5000 zł, która uprzednio została zwerbowana przezT. S.poprzez prowadzenie w błąd co do prawdziwego celu wyjazdu doW.i obietnicę zapewnienia pracy w lokalu gastronomicznym, a następnie przetransportowałM. M.doW.w celu wykorzystania w prostytucji przez w/w obywatela bułgarskiego, wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne,
- tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.
T. S.został oskarżony o to, że:
II. w okresie luty-marzec 2007r. weW.dopuścił się handlu ludźmi–M. M.w ten sposób, że wykorzystując znajomość z w/w pokrzywdzoną wprowadził ją w błąd co do możliwości udzielenia pomocy w zdobyciu zatrudnienia na terenieW., a następnie nieustalonego dnia w okresie luty-marzec 2007r. na drodze pomiędzyW.iK.przekazałM. M.w celu wykorzystania w prostytucji obywatelowi bułgarskiemu, wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne działającemu wspólnie i w porozumieniu zS. D., wprowadzając jednocześnie pokrzywdzoną w błąd, iż w/w mężczyźni przetransportują ją doW.i zapewnią zatrudnienie w punkcie gastronomicznym, w zamian za co przyjął pieniądze w kwocie 5000zł,
- tj. o czyn zart. 189a § 1 k.k.
Sąd Okręgowy we Włocławku wyrokiem z dnia 10 marca 2015r. sygn. akt II K 18/14:
1.  przyjmując, że oskarżonyS. D.nieustalonego dnia w okresie luty do nie później niż 8 kwietnia 2007r. na drodze pomiędzyW., aK.woj.(...)pomógł innej ustalonej osobie w czerpaniu korzyści z uprawiania prostytucji w ten sposób, że przetransportowałM. M.doW.w celu wykorzystania w prostytucji przez inną ustaloną osobę, wobec której toczy się odrębne postępowanie karne, które do działanie wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 204 § 2 k.k., na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie w stosunku doS. D.umorzył,
2.  oskarżonegoT. S.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia z tym ustaleniem, że dopuścił się tego czynu nieustalonego dnia w okresie od luty do nie później niż 8 kwietnia 2007r. oraz, że przyjął pieniądze od innej ustalonej osoby w nieustalonej kwocie, a także iż nie działał w porozumieniu zS. D., to jest przestępstwa zart. 189 a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 189a § 1 k. k.po zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,
3. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70§ 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonegoT. S.warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat,
4.  na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddał oskarżonegoT. S.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,
5.  zwolnił oskarżonych od opłat i obciąża ich kosztami postępowania w sprawie każdego w ½ części,
6.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.B. A.kwotę 1771,20 zł tytułem nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu.
Powyższe orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonegoT. S.oraz w całości na niekorzyśćS. D.zaskarżył Prokurator Prokuratury Okręgowej wW.zarzucając:
1) w zakresie dotyczącym oskarżonegoS. D.błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na niezasadnym przyjęciu stanowiska, iż w/w oskarżony nie był świadomy, żeM. M.stała się przedmiotem handlu ludźmi i nie akceptował swojego uczestnictwa w takiej transakcji, podczas gdy okoliczności ujawnione w postępowaniu karnym - przy czym zarówno na etapie śledztwa, jak i w toku przewodu sądowego - wskazują, żeS. D.jadąc doW.wespół zA.A.oraz z ustalonym świadkiem miał świadomość, że cel tego wyjazdu sprowadza się do transakcji handlu ludźmi -M. M., uczestniczył w tej transakcji, przy czym w całości akceptował jej cel i przebieg, a niezależnie od tego, już będąc na terenieW.podjął wespół zA.A.działania, które ostatecznie skutkowały wykorzystaniem w prostytucjiM. M.,
2) w zakresie dotyczącym oskarżonegoT. S.błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na niezasadnym przyjęciu stanowiska, iż zaistniały przesłanki do zastosowania wobec w/w oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kk, co w konsekwencji skutkowało wymierzeniem kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat, której wykonanie warunkowo zawieszono na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkna okres próby wynoszący 5 lat, podczas gdy ustalenia postępowania karnego - tj. przede wszystkim odnoszące się do okoliczności popełnienia przestępstwa zarzucanegoT. S., motywacji i sposobu działania, ale także uprzedniej i aktualnej postawy w/w oskarżonego wobec pokrzywdzonejM. M., a także nad wyraz znaczna społeczna szkodliwość przestępstwa zart. 189a § 1 kkoraz znaczne negatywne następstwa tego czynu zabronionego, których nie można nie zauważyć oceniając linię życiaM. M.- uprawniają do przyjęcia stanowiska, że niniejsze postępowanie karne nie jest znamienne jakimkolwiek szczególnie uzasadnionym wypadkiem, który uprawniałby do nadzwyczajnego złagodzenia kary, co w konsekwencji wskazuje, żeT. S.winna zostać wymierzona kara pozbawienia wolności w minimalnym wymiarze, tj. trzech lat pozbawienia wolności, przy czym bez zastosowania probacji, gdyż tylko tak ukształtowany wymiar kary umożliwi osiągniecie celów stawianych prawu karnemu, a zwłaszcza w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.
wniósł o: uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Powyższe orzeczenie w części dotyczącej oskarżonegoT. S.zaskarżyła obrońca adw.B. A.zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżonyT. S.dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu w aktem oskarżenia, mimo, że takim ustaleniom przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy.
na podstawieart.437 k.p.k.wniosła o:
zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje wniesione przez Prokuratora Okręgowego wW.i obrońcę oskarżonegoT. S.skutkowały częściową zmianę zaskarżonego wyroku, jednak nie z powodu argumentacji zawartej w tych skargach. Obydwie bowiem apelacje, w przekonaniu Sądu odwoławczego, są bezzasadne.
Sąd Okręgowy we Włocławku prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, gromadząc materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne zakończenie sprawy.
W oparciu o wyniki postępowania dowodowego Sąd I instancji dokonał zasadnych ustaleń stanu faktycznego, doszedł do prawidłowych wniosków w kwestii winy oskarżonegoT. S., kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, jak też co do wymiaru kary. Trafnie także Sąd I instancji przyjął, że zachowanieS. D.wyczerpywało znamiona występku zart. 18§3 k.k.w zw. zart. 204§2 k.k.oraz, że wobec przedawnienia karalności, postępowanie o ten czyn należało umorzyć.
Dokonana przez Sąd I instancji ocena całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie jest swobodna, ale nie zawiera cech dowolności i jako taka pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art.7 k.p.k.). Argumenty zawarte w apelacjach oskarżyciela publicznego i obrońcy oskarżonegoT. S.nie są tego rodzaju, aby wskazywały, że przy ocenie zgromadzonych dowodów Sąd I instancji dopuścił się jakichkolwiek uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania- są w istocie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego.
Uzasadnienie zapadłego orzeczenia w pełni odpowiada wymogom o jakich mowa wart. 424 §1 k.p.k.- wskazano w nim jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, wyjaśniono podstawę prawną orzeczenia.
Ustosunkowując się do zawartych w apelacjach zarzutów odnoszących się do poszczególnych oskarżonych stwierdzić należy co następuje:
odnośnie oskarżonegoT. S.:
Jako chybiony Sąd odwoławczy ocenił zarzut obrońcyT. S.dopuszczenia się przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zawartych w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięć dotyczących tego oskarżonego.
Dowolny jest pogląd obrońcy, że ustaleniom dokonanym przez Sąd Okręgowy przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Podkreślić trzeba, że prawo swobodnej oceny dowodów należy do najistotniejszych prerogatyw Sądu orzekającego. Kierując się tym prawem, Sąd może dać wiarę niektórym dowodom, a odmówić takiej wiary innym, byleby swoje stanowisko jasno i przekonująco przedstawił w pisemnych motywach orzeczenia. Takiemu zadaniu Sąd I instancji w pełni sprostał.
Odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonychT. S.iS. D.Sąd I instancji nie uczynił tego bezkrytycznie, ale po wszechstronnej analizie zgromadzonych dowodów.
Prawdą jest , że podstawowym dowodem przekonującym o sprawstwieT. S.były zeznania pokrzywdzonejM. M.. Brak jest jednak jakiejkolwiek powodów, które mogłyby uzasadniać tezę, że pokrzywdzona w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy pomawiaT. S.o zachowania, jakich w rzeczywistości nie podejmował.
Nie sposób z treści zeznańJ. S.wyprowadzać korzystnych dlaT. S.wniosków. Rację ma obrońca podnosząc, żeJ. S.stwierdziła, że nie znaT. S., jednak z niczego nie wynika, w szczególności nie wynika to z relacjiM. M., że świadek powinna oskarżonego znać, gdyby dopuścił się zarzucanego czynu.M. M.na żadnym etapie postępowanie nie wskazywała, żeJ. S.była obecna przy tym, jakT. S.przekazał ją (M. M.)A.A.na parkingu leśnym podW.. W samochodzie, którego kierowcą byłS.I. D.znajdowała się natomiast w tamtym czasie, jak wynika z zeznańM. M.,J. P..
Zeznając w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie,J. P.nie kojarzyłaT. S.zA.A.iS. D.(k.136-136 v, 307, 350). Także jednak i relacje tego świadka nie przeczą wiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Oczywiście nie przekroczył Sąd I instancji zasad swobodnej oceny dowodów odmawiając wiary zeznaniomJ. P.z rozprawy, w których opisała przypadkowe rzekomo spotkanie zM. M.w barze na trasieK.-W.i utrzymywała, że pokrzywdzona pojechała z nią ,S. D.iA.A.doW.po to, aby się „zabawić” ( k.450). Słusznie Sąd Okręgowy potraktował zeznaniaJ. P.z rozprawy jako nieudolną próbę ratowania oskarżonych od odpowiedzialności karnej.
Obrońca nie dostrzega natomiast tych fragmentów zeznańJ. P.iJ. S., które jednoznacznie potwierdzają relacjeM. M.. TakJ. P.(k.134v-135,307, 450) jak iJ. S.( k.80-81,450v-451) wskazywały, że zamieszkując wW.zA.A.iS. D.uprawiały prostytucję, z czego mężczyźni ci czerpali korzyści majątkowe.
Co szczególnie istotne,J. S.miała informacje , że: „jakaś osoba zW.sprzedaje Bułgarom dziewczyny, które następnie pracowały jako prostytutki” . Świadek wskazywała także, żeA.A.dwa razy jeździł doW.i przywoził stamtąd nowe dziewczyny, nie ukrywał, że dziewczyny te od kogoś kupował (k.80-81). Z całokształtu wypowiedziJ. S.wynika, że jedną z dziewczyn „ kupionych” przezA.A.byłaM. M..
Z powyższego wynika, że zeznaniaJ. P.iJ. S.potwierdzają relacjeM. M.co do tego, że wszystkie zajmowały się uprawianiem prostytucji, z czego zyski osiągaliA.A.iS. D.. DepozycjeJ. S.utwierdzają wiarygodność zeznań pokrzywdzonej, że została „kupiona” w celu wykorzystania w prostytucji przezA.A..
W złożonej skardze brak jest takich argumentów, które byłyby w stanie podważyć wiarygodnośćM. M.jeżeli chodzi o opisywaną przez nią rolę odegraną w przestępczym procederze przez oskarżonegoT. S..
W oparciu o konsekwentne zeznaniaM. M.Sąd I instancji w pełni był uprawniony do przyjęcia, żeT. S.wykorzystując znajomość zM. M., zaproponował jej pracę wW.wprowadzając ją w błąd co do tego, że miało to być zatrudnienie gastronomi. W rzeczywistościT. S.przekazałM. M.A.A., przyjmując za to pieniądze w kwocie, której precyzyjnie w toku postępowania nie zdołano ustalić.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą, żeM. M.wiedziała do jakiej pracy jedzie i godziła się od początku na uprawianie prostytucji.
Nawet przytaczane przez skarżącą fragmenty wypowiedzi pokrzywdzonej nie uzasadniają stanowiska, że dobrowolnie, ze świadomością zajęcia jakie miała wykonywać,M. M.udała się zA.A.doW.. Jak wyżej wskazano, twierdzenia pokrzywdzonej co do tego, żeA.A.zapłacił za niąT. S.znajdują potwierdzenie w zeznaniachJ. S.. Prawdą jest, że wypowiedziM. M.sprzeczne są z wyjaśnieniami oskarżonych oraz po części z zeznaniamiJ. P., jednak to relacje oskarżonych orazJ. P.nie zasługiwały na uwzględnienie. Z zeznańM. M.wynika, że kiedy znalazła się w samochodzie, którego kierowcą byłS. D.zaczęła domyślać się jaką w rzeczywistości pracę będzie wykonywać, a pewność co do tego uzyskała po obudzeniu się w mieszkaniu przyul. (...)wW.. ZeznaniaM. M.tak z postępowania przygotowawczego jak i z rozprawy w sposób zbieżny ze sobą opisują zachowanieT. S.- każde z nich jednoznacznie wskazują, że na parkingu leśnym pomiędzyW.aK.przyjął on odA.A.kopertę z pieniędzmi, oraz , że deklarując pomoc w znalezieniu pracy, oskarżony nie informował pokrzywdzonej, że chodzi o uprawianie prostytucji.
Przy prawidłowych ustaleniach faktycznych właściwie zakwalifikowano zachowanieT. S.jako wyczerpujące znamiona zbrodni zart. 189 a§1 k.k.Wbrew bowiem wywodom apelacji obrońcy,T. S.wprowadziłM. M.w błąd, co do rodzaju pracy, w której zdobyciu miał jej udzielić pomocy, a następnie przekazał ją za wynagrodzeniem w celu wykorzystania w prostytucjiA.A.. Oskarżony wykonał te czynności czasownikowe, które w sposób pełny wypełniły znamiona przestępstwa zart. 189 a §1 k.k.Odwołując się do zeznańJ. S., z których wynika, że do takiej pracy nikt ich nie zmuszał, obrońca nie dostrzega, że stosownie do treściart. 115§22 k.k., przy spełnieniu pozostałych warunków, o handlu ludźmi można mówić także i wówczas, kiedy wykorzystanie danej osoby w prostytucji następuje za jej zgodą. Kwestia ta nie była odmiennie rozumiana pod rządamiart. 253§1 k.k.- odpowiednikaart. 189a §1 k.k.- obowiązującego w dacie popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu, a który to przepis penalizował handel ludźmi uprawiany nawet za ich zgodą. Żadne przy tym względy nie przemawiają za uznaniem, że uprzednio obowiązująca ustawa była w rozumieniuart. 4 §1 k.k.względniejsza dla oskarżonego.
Sąd odwoławczy jako niezasadną ocenił także apelację oskarżyciela publicznego. Wbrew wywodom tej skargi, istnieje w przedmiotowej sprawie taki szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniuart. 60§2 k.k., kiedy nawet najniższa kara jaką należałoby wymierzyćT. S.po myśliart. 189 a§1 k.k.byłaby niewspółmiernie surowa, a stosując tę instytucję Sąd Okręgowy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych.
Stwierdzić trzeba, że sama wysoka społeczna szkodliwość czynu jakiego dopuścił sięT. S., którą dostrzegał także Sąd I instancji, nie sprzeciwia się nadzwyczajnemu złagodzeniu kary wobec oskarżonego. Doświadczenie zawodowe przekonuje, że okoliczności popełnienia przestępstwa, motywacja jaką kierował sięT. S.nie odróżniały się na niekorzyść oskarżonego od innych tego rodzaju spraw. Z pewnością czyn jakiego oskarżony się dopuścił pogłębił trudną już do tej pory sytuację życiowąM. M.. Trudno jednak podzielić zapatrywanie oskarżyciela, że to w inkryminowanym zachowaniu oskarżonego należy dopatrywać się całkowitego regresu życiowego pokrzywdzonej, zważywszy wcześniejsze problemyM. M.-(...), rozpad małżeństwa. Prawdą jest, co akcentuje skarżący, żeT. S.nie przedsięwziął jakichkolwiek działań, które miałyby na celu uwzględnienie interesu prawnego pokrzywdzonej.Przyznać też trzeba rację oskarżycielowi, że sam fakt ułożenia sobie przezT. S.życia po popełnieniu przestępstwa, kontynuowanie nauki, znaczny upływ czasu od karygodnego zachowania, przestrzeganie od wielu lat porządku prawnego nie uprawniałyby jeszcze decyzji o zastosowaniu wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary. Są to okoliczności, które traktować należy jako uzasadniające warunkowe zawieszenie wykonania kary w stosunku doT. S.. Prezentowana przezT. S.od bardzo długiego czasu postawa w istocie daje gwarancję, także w przekonaniu Sądu odwoławczego, że mimo niewykonania kary oskarżony nie popełni w przyszłości przestępstwa.
Natomiast okolicznością która ostatecznie w pełni czyni zasadnym zastosowanie wobecT. S.nadzwyczajnego złagodzenia kary jest stan zdrowia oskarżonego. Po dokonaniu przestępstwa uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Skutkiem tego jest nie tylko niezdolny do pracy, ale też do samodzielnej egzystencji ( k.513-514).
Podsumowując rozważania w tej części stwierdzić należy, że decyzje Sądu I instancji o zastosowaniu wobecT. S.nadzwyczajnego złagodzenia kary, a następnie o warunkowym zawieszeniu orzeczonej kary 2 lat pozbawienia wolności zasługują na aprobatę. Słusznie przy tym Sąd I instancji oznaczył okres próby na czas najdłuższy ustawą przewidziany. Służyć to będzie właściwie weryfikacji założonej pozytywnej prognozy na przyszłość co do oskarżonego, tak samo jak oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora.
Sąd odwoławczy dokonał jedynie korekty zaskarżonego wyroku wynikającej z faktu wejścia w życie z dniem 1 lipca 2015r. noweli doKodeksu karnego z 6 czerwca 1997r., to jest ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianieustawy - Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r.) oraz ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 r.) uzupełniając kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemuT. S., podstawę prawną wymiaru kary, warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz oddania pod dozór kuratora sądowego oart. 4§1 k.k
Stosownie do treściart. 4§1 k.k.jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd odwoławczy uznał, że to obowiązujący do 1 lipca 2015 r. stan prawny był dla oskarżonego względniejszy, zgodnie bowiem z aktualnym brzmieniemart. 69§1 k.k.nie jest możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary przekraczającej rok pozbawienia wolności.
odnośnie oskarżonegoS. D.:
Wbrew wywodom skargi oskarżyciela publicznego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał w sposób nie nasuwający wątpliwości, żeS. D.miał świadomość tego, żeM. M.stała się przedmiotem handlu ludźmi, uczestniczył w takiej transakcji, akceptował jej cel i przebieg.
W istocie, co podkreśla skarżący,A.A.iS. D.zamieszkiwali w jednym lokalu przyulicy (...)wW., obydwaj trudnili się sutenerstwem,S. D.łączyła niesformalizowana relacja zW., oskarżony ten zA.A.udał się w okoliceW.późnym wieczorem, nie wjeżdżali do miasta, mimo, że nie wysiadał z samochodu,S. D.musiał widzieć, żeA.A.rozmawiał zT. S., w czasie jazdy doW.nikt nie udzielałM. M.informacji co do pracy jaką będzie wykonywać, w mieszkaniu wW.A.A.zabrałM. M.dokumenty i telefon,S. D.wraz zA.A.udał się na bazar gdzie kupionoM. M.wyzywającą odzież, oskarżony woził także pokrzywdzoną na trasę zJ. P.iJ. S..
Z powyższych okoliczności nie sposób jednak wyprowadzać tak kategorycznych wniosków jakie formułuje w apelacji skarżący, to jest, że: „S. D.miał świadomość, że transportM. M.doW.celem świadczenia przez nią prostytucji jest skorelowany z wprowadzeniem pokrzywdzonej w błąd co do celu podróży (…), musiał mieć świadomość, że stan psychiczny kobiety jest znamienny właśnie wprowadzeniem w błąd co do celu podróży (…), miał świadomość, żeM. M.została uprzednio wprowadzona w błąd co do rzeczywistego celu podróży doW.”.
Przypomnieć trzeba, że o dowodzie z poszlak jako pełnowartościowym dowodzie winy oskarżonego można mówić dopiero wówczas, gdy zespół (łańcuch) poszlak rozumianych jako udowodnione fakty uboczne prowadzi pośrednio do stwierdzenia jednej tylko wersji zdarzenia (fakt główny), z której wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W konsekwencji, brak jest więc podstaw do przyjęcia, że dowód z poszlak pozwala na uznanie winy oskarżonego, jeżeli zgromadzone poszlaki nie pozwalają na wykluczenie - stosując określoną wart. 5 § 2 k.p.k.zasadę, iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego - możliwości jakichkolwiek innych wersji zdarzenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego  z dnia 21 października 2002 r. V KKN 283/01,LEX nr 56843).
W istocie rzeczy, okoliczności ustalone w sprawie pozwalają na przypisanieS. D.zachowania polegającego na tym, że pomógłA.A.w czerpaniu korzyści z uprawiania prostytucji w ten sposób, że przetransportowałM. M.doW.w celu wykorzystania w takim procederze. Niewątpliwe jest, że takie zachowanie zakwalifikować należało jako wyczerpujące znamiona występku zart. 18§3 k.k.w zw. zart. 204§2 k.k.
Nieznajdującym rzetelnego oparcia w materiale dowodowym domniemaniem byłoby przyjęcie, że oskarżony wiedział o tym, żeM. M.została wprowadzona w błąd co do rodzaju pracy jaką ma wykonywać.
Rację ma skarżący , że oskarżonego łączyła więź zW., jednak, co słusznie podkreśla Sąd I instancji,J. S.wskazywała w swoich zeznaniach wyłącznie naA.A.jako osobę, która „ kupowała” dziewczyny weW., nic nie wiedziała natomiast o tym, aby takżeS. D.uczestniczył w handlu ludźmi. Takie same wnioski wypływają z depozycji pokrzywdzonej.
Z zeznańM. M.nie wynika, co słusznie zauważa Sąd Okręgowy, żeS. D.z pewnością widział przekazywanie koperty z pieniędzmiT. S.przezA.A., a wnosić z nich należy, że znajdując się w tym czasie w samochodzie, nie słyszał rozmowy tych dwóch ostatnich mężczyzn.
Trudno uznać, że zachowanie oskarżonego wW.świadczy o tym, że wiedział on o uprzednim wprowadzeniuM. M.w błąd co do rodzaju pracy jaką będzie wykonywać. Nie odbiegało ono wszak od tego jak postępowano wobecJ. P.iJ. S..

J. P.iJ. S.dobrowolnie uprawiały prostytucję, trafnie podkreśla oskarżyciel, że relacja, jaka łączyłaS. D.zK. S.a następnie zJ. P.sprowadzała się do schematu tzw. lover boya co polegało na tym, że kobiety pozostawając z oskarżonym w związku zbliżonym do konkubinatu, trudniły się jednocześnie przydrożną prostytucją. Podobnie rzecz się miała jeżeli chodzi oA.A.iJ. S.- także on dysponował pieniędzmi przez nią zarobionymi. Realia przedmiotowej sprawy nie wykazały, żeS. D.bezsprzecznie był zorientowany w tym, żeM. M.udała się doW., ponieważ wprowadzona została w błąd co do rodzaju zatrudnienia jakie miała wykonywać. Brak jest takich jednoznacznych dowodów, które by wskazywały, żeS. D.znał treść rozmówT. S.i pokrzywdzonej, wiedział o tym, żeT. S.utrzymywał pokrzywdzoną w przekonaniu, że będzie pracować w gastronomi.
Za odmiennym stanowiskiem nie może przemawiać to, że pokrzywdzona została zabrana z parkingu w godzinach późnowieczornych zważywszy, że karalne jest także samo czerpanie korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez inną osobę.
Podsumowując rozważania w tej części stwierdzić należy, że w świetle całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie można mówić o wysokim stopniu prawdopodobieństwa, żeS. D.miał świadomość wprowadzeniaM. M.w błąd tak jak to zarzuca akt oskarżenia, ale nie jest to tak wysoki stopień prawdopodobieństwa, który by graniczył z pewnością i uprawniał do przypisaniaS. D.czynu zart. 189 a§1 k.k.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok utrzymano co do zasady w mocy obciążając kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w stosunku do tego oskarżonego Skarb Państwa (art. 636§1 k.p.k.). Sąd Apelacyjny skorygował jedynie zapadłe orzeczenie w ten sposób, że uchylił zawarte w punkcie 5 wyroku rozstrzygnięcie co do opłaty i kosztów postępowania w odniesieniu do oskarżonegoS. D.i obciążył kosztami procesu w stosunku do tego oskarżonego Skarb Państwa. Sąd I instancji zwolniłS. D.od opłat i obciążył ½ kosztów postępowania, podczas gdy stosownie do treściart. 632 pkt 2 k.p.k., w razie umorzenia postępowania, w sprawach z oskarżenia publicznego koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
O kosztach obrony z urzędu oskarżonegoT. S.w postępowaniu odwoławczym orzeczono na mocyart. 29 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze( Dz.U. z 2015 r. poz. 615 z późn.zm. ) i§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz.U. nr 163 , poz. 1348 z późn. zm. ).
Sąd Apelacyjny na podstawieart. 624§1 k.p.k.zwolniłT. S.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe zważywszy jego sytuację materialną.