Sygn. akt II AKz 403/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2012 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo (spr.)

Sędziowie: SA – Jarosław Góral

SA - Hanna Wnękowska

Protokolant: - sekr. sąd. Anna Korzeniecka-Plewka

przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka

po rozpoznaniu w sprawieB. K.

skazanej za przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.i inne
zażalenia wniesionego przez skazaną
na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 19 kwietnia 2012 r.
w przedmiocie odmowy uchylenia środka zapobiegawczego – poręczenia majątkowego oraz zwrotu zabezpieczenia majątkowego
na podstawieart. 35 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.
p o s t a n a w i a :

1
uchylić postanowienie w części dotyczącej odmowy zwrotu zabezpieczenia majątkowego (pkt V) i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie;

2

stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pkt IV postanowienia dotyczącego odmowy uchylenia wobecB. K.poręczenia majątkowego i zażalenie w tej części przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odmówił uchylenia wobecB. K.środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 5000 złotych zastosowanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dlaW.z dnia 12 sierpnia 2005 r. zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., oraz odmówiłB. K.zwrotu kwoty 20.000 złotych będącej przedmiotem zabezpieczenia majątkowego dokonanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dlaW.z dnia 12 sierpnia 2005 r. i Sądu Rejonowego dlaW.z dnia 13 stycznia 2006 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skazana. Wskazała, że Sąd Okręgowy wyraził błędny pogląd, iż poręczenie majątkowe może zabezpieczyć spłatę grzywny. Podniosła też, że z uwagi na jej trudną sytuację zdrowotną oraz finansową, Sąd Okręgowy rozłożył na jej wniosek spłatę grzywny na raty.

B. K.wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie „wymienionych w postanowieniu środków zapobiegawczych w postaci poręczeń majątkowych”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Sąd Apelacyjny nie jest rzeczowo właściwy do rozpoznania zażalenia skazanej dotyczącego postanowienia o  odmowie uchylenia wobec niej poręczenia majątkowego zapadłego na skutek wniosku jej obrońcy, natomiast  zażalenie skazanej dotyczące odmowy zwrotu kwoty 20.000 złotych stanowiącej zabezpieczenie majątkowe okazało się słuszne o tyle, że spowodowało konieczność uchylenia postanowienia w tej części.
Odnosząc się do tej części zażalenia, która dotyczy odmowy zwrotuB. K.kwoty 20.000 złotych będącej przedmiotem zabezpieczenia majątkowego dokonanego postanowieniem Prokuratury Rejonowej dlaW.z dnia 12 sierpnia 2005 r. i Sądu Rejonowego dlaW.z dnia 13 stycznia 2006 r., uznać należy ją za nie pozbawioną słuszności.
Zgoda na ratalne spłacanie grzywny (art. 49 k.k.w.) oznacza ustanie zabezpieczenia majątkowego, o ile udzielając jej nie zastrzeżono inaczej, i nie ma innych roszczeń, które należałoby zabezpieczyć-art. 294 k.p.k.(Komentarz aktualizowany do art. 1-424 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, Grajewski J. (red.), Paprzycki L.K., Steinborn S., LEX/el., 2012).
Uznać zatem należy, iż Sąd Okręgowy rozkładając orzeczoną w stosunku doB. K.grzywnę na raty, a następnie odmawiając zwrotu kwoty zabezpieczenia majątkowego wydał dwa w zasadzie wykluczające się orzeczenia, z jednej strony odmówił zwrotu zabezpieczenia, co może sugerować, iż zamierza znaczną część spłaty orzeczonej grzywny uzyskać z zabezpieczenia majątkowego, z drugiej zaś rozkładając tę grzywnę na raty, podjął decyzję, która zdaje się zmierzać do odmiennego wykonania tej kary.
W sytuacji tej koniecznym stało się uchylenie postanowienia Sądu I instancji – co do jego pkt V – i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego jej rozpoznania, by Sąd ten ostatecznie rozstrzygnął co do sposobu wykonania kary grzywny.
Odnosząc się do zażalenia na pkt IV postanowienia, wskazać należy, iż zgodnie zart. 254 § 3 k.p.k.zażalenie na postanowienie Sądu dotyczące uchylenia lub zmiany środka zapobiegawczego zapadłego na wniosek oskarżonego rozpoznaje w składzie trzyosobowym ten sam Sąd, który wydał orzeczenie w I instancji. Przepis ten odnosi się nie tylko do sytuacji wskazanej wart. 254 § 2 k.p.k., lecz także do jego§ 1, co oznacza, że zażalenie na postanowienie wydane na skutek wniosku oskarżonego winno być rozpoznane przez sąd wskazany wart. 254 § 3 k.p.k.Taki pogląd został zawarty w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r. (I KZP 19/04, publ. OSNKW 2004/10/91). Uchwała powyższa stanowi o przysługującemu oskarżonemu prawu do składania zażaleń na postanowienia sądu lub prokuratora wydanych na skutek rozpoznania jego wniosku o zmianę lub uchylenie środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, zaś z jej uzasadnienia wynika, żeart. 254 § 3 k.p.k.odnosi się do postępowania odwoławczego zainicjowanego zażaleniami składanymi na wszelkie postanowienia podejmowane przez sąd w trybieart. 254 § 1 k.p.k.– gdyby§ 3tego przepisu miał odnosić się wyłącznie do zażaleń wnoszonych w trybie§ 2, wówczas zostałoby to wyraźnie oznaczone, czego nie uczyniono. Powyższy pogląd Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Dlatego też, z uwagi na treść przepisuart. 35 § 1 k.p.k.orazart. 254 § 3 k.p.k.zażalenie dotyczące odmowy uchylenia poręczenia majątkowego zapadłe na skutek wnioskuB. K.należało przekazać do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, orzekł, jak na wstępie.

Teza: Sąd Apelacyjny nie jest rzeczowo właściwy do rozpoznania zażalenia skazanej dotyczącego postanowienia o odmowie uchylenia wobec niej poręczenia majątkowego zapadłego na skutek wniosku jej obrońcy, natomiast zażalenie skazanej dotyczące odmowy zwrotu kwoty 20.000 złotych stanowiącej zabezpieczenie majątkowe okazało się słuszne o tyle, że spowodowało konieczność uchylenia postanowienia w tej części.