Sygn. akt II AKa 307/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Dorota Rostankowska (spr.)
Sędziowie:   SSA Włodzimierz Brazewicz
SSO del. Marta Gutkowska
Protokolant:   sekr. sądowy Arkadiusz Wypych
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wG.D. Z.
po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r.
sprawy
R. K.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.12.2011 r., to jest przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.;art. 54 ust. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. aktIV K 12/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w pkt. X w ten sposób, że orzeczoną tam karę pozbawienia wolności podwyższa do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy;

II
uchyla pkt. XII, XIII wyroku oraz pkt XVII wyroku w części dotyczącej zasądzonej opłaty;

III
w pkt XIV orzeczoną nawiązkę podwyższa do kwoty 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych;

IV
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;

V
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.na mocyart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

VI
na mocyart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 lipca 2011 r. do dnia 11 grudnia 2012 r.;

VII
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawęR. K.oskarżonego o to, że:
I. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od lipca 2010r. do 12 kwietnia 2011r. wG., wspólnie z inną ustaloną osobą kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się uczestnictwem w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy i środków odurzających w postaci haszyszu oraz przygotowaniem do wytworzenia znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy, tj. o przestępstwo zart.258 § 3 kk,
II. w okresie lipiec - sierpień 2010r. wG.działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 2000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
III. w sierpniu 2010r. w miejscowościC.gm.C., wG.i w miejscowościB.gm.S., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 2000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011 r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
IV. w okresie wrzesień - październik 2010r. wG., w miejscowościC.gm.C.i w miejscowościB.gm.S., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 3000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
V. w grudniu, w okresie 10 - 15 grudnia 2010r. wG., w miejscowościC.gm.C.i miejscowościB.gm.S., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 01.04.2011 r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
VI. w styczniu 2011r. wG.i w miejscowościC.gm.C.działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kk,
VII. w lutym 2011r. wG., w miejscowościC.gm.C.i miejscowościB.gm.S., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
VIII. w dniu 28 marca 2011r. wG., w miejscowościC.gm.C.i wW.działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 10013,23 grama, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
IX. w nieustalonym dokładnie czasie w okresie od 1 sierpnia 2010r. do 28 marca 2011r. wG.i w miejscowościC.gm.C.działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisom Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, usiłował uczestniczyć w obrocie nieustalonej znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, przy czym z nieustalonych przyczyn nie doszło w miejscowościC.do dostarczenia środków psychotropowych, tj. o przestępstwo zart.13 § 1 kkw zw. zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
X. w nieustalonym dokładnie czasie w okresie od 1 stycznia 2011r. do 28 marca 2011r. wG.i jadąc w kierunku miejscowościC.gm.C.działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wbrew przepisomUstawy o przeciwdziałaniu narkomanii, usiłował uczestniczyć w obrocie nieustalonej znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, przy czym z nieustalonych przyczyn nie doszło do dostarczenia środków psychotropowych, tj. o przestępstwo zart.13 § 1 kkw zw. zart.56 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9.12.2011r., tj. przed nowelizacją Ustawy z dnia 1.04.2011r.) w zw. zart.65 § 1 kk,
XI. w nieustalonym dokładnie czasie, w okresie od lipca 2010r. do 12 kwietnia 2011r. wG., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował, wszedł w porozumienie z inną ustaloną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego wart.53 ust.2 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającego na wytworzeniu znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o przestępstwo zart.54 ust.2 pkt 2 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kk.
Wyrokiemz dnia 30 grudnia 2015r. w sprawie sygn. akt IV K 12/13:
uniewinnił oskarżonegoR. K.od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w okresie lipiec – sierpień 2010r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości 2000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w sierpniu 2010r. w miejscowościC., wG.i w miejscowościB.gm.S., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 2000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w okresie wrzesień - październik 2010r. wG., w miejscowościC.i w miejscowościB.gm.S., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 3000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w okresie 10 - 15 grudnia 2010r. wG., w miejscowościC.i miejscowościB.gm.S., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w styczniu 2011r. wG.i w miejscowościC.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w lutym 2011r. wG., w miejscowościC.i miejscowościB.gm.S., działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5000 gram, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w dniu 28 marca 2011r. wG., w miejscowościC.i wW.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 10013,23 grama, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w nieustalonym dokładnie czasie w okresie od 1 sierpnia 2010r. do 28 marca 2011r. wG.i w miejscowościC.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, przy czym z przyczyn od niego niezależnych nie doszło w miejscowościC.do dostarczenia środków psychotropowych;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w nieustalonym dokładnie czasie w okresie od 1 stycznia 2011r. do 28 marca 2011r. wG.oraz na trasie w kierunkuC.działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków psychotropowych w postaci amfetaminy, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, przy czym z przyczyn od niego niezależnych nie doszło do dostarczenia środków psychotropowych,
przy zastosowaniuart.4 § 1 kkczyny opisane w pkt.II - VIII wyroku zakwalifikował zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. w zw. zart.65 § 1 kk, zaś czyny opisane w pkt. IX i X – zart.13 § 1 kkw zw. z art.56 ust.3 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. w zw. zart.65 § 1 kki uznając, że zostały one popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu przy zastosowaniuart.91 § 1 kkw jego pierwotnym brzmieniu na podstawieart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011r. w zw. zart.33 § 1 i 3 kkskazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na 20,-zł.;
uznał oskarżonegoR. K.za winnego tego, że w okresie od lipca 2010r. do 12 kwietnia 2011r. wG.wszedł w porozumienie z inną ustaloną osobą, co do której przeprowadzono odrębne postępowanie w celu popełnienia przestępstwa określonego wart.53 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającego na wytworzeniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy, zakwalifikował ten czyn zart.54 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na podstawieart.54 ust.1powołanej wyżej ustawy skazał go na karę roku pozbawienia wolności, przy zastosowaniuart.4 § 1 kkna podstawieart.91 § 2 kkw jego pierwotnym brzmieniu w zw. zart.86 § 1 kkpołączył oskarżonemuR. K.wymierzone w pkt. X i XI wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;
na podstawieart.63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuR. K.na poczet orzeczonej w pkt. XII łącznej kary pozbawienia wolności okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 19 lipca 2011r. do dnia 11grudnia 2012r.;
na podstawieart.70 ust.4 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoR. K.nawiązkę w wysokości 5.000,-zł. na rzeczStowarzyszenia (...)– Ośrodka(...)wG.,ul. (...),(...)G.;
na podstawieart.70 ust.1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci 22 woreczków foliowych, wagi elektronicznej, notesu orazfaktury nr (...)ujętych pod poz. 8, 10, 17 i 20 wykazu dowodów rzeczowych nr(...);
na podstawieart.230 § 2 kpkzwrócił(...) Sp. z o.o.wG.dowody rzeczowe w postaci faktur VAT, dokumentów wydania magazynowego oraz zestawienia zbiorczego ujętych pod poz. od 1 do 9 wykazu dowodów rzeczowych nr(...);
na podstawieart.626 § 1 kpkw zw. zart.630 kpkwydatkami związanymi z oskarżeniem w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa, w pozostałej części obciążył nimi oskarżonegoR. K., a na podstawieart.1, art.2 ust.1 pkt 5 i art.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.200,-zł. tytułem opłaty.
Apelacjeod wyroku wywiedli: Prokurator Prokuratury Okręgowej wG.oraz obrońca oskarżonego.
Prokuratorzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżonyR. K.nie działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, ani nią nie kierował, co skutkowało uniewinnieniem go od popełnienia czynu wpkt. Izart.258 § 3 kkoraz wyeliminowania działania w takiej grupie z opisu czynów zpkt. II - XI, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków (uprzednio skazanych za w/w przestępstwaA. K.,K. S.iP. M.) ocenionych zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wskazują jednoznacznie, iż oskarżonyR. K.przy popełnianiu zarzuconych mu przestępstw działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i nią kierował,
- rażącą niewspółmierność orzeczonej oskarżonemuR. K.kar jednostkowych pozbawienia wolności i kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczonych w pkt X, XI i XII oraz nawiązki orzeczonej w pkt. XIV w stosunku do wysokiego stopnia winy oskarżonego, bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych i przypisanych mu czynów, motywacji oskarżonego i ujemnych następstw popełnionych przez niego przestępstw w zakresie zwalczania uzależnienia od środków psychotropowych i jego niekorzystnych dla zdrowia i życia skutków, oraz w odniesieniu do celów prewencji szczególnej wobec oskarżonego oraz oddziaływania na świadomość prawną społeczeństwa.
Wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku.
Obrońca oskarżonegozaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez uznanie, iż dowody w postaci zeznańA. K., mimo ich niepełności, zmienności i niewiarygodności a w szczególności wobec odmowy odpowiedzi na pytania, co uniemożliwiło wykazanie niewiarygodności tych wyjaśnień, następnie ponownie zmienione na korzyść oskarżonego oraz niepotwierdzenia ich żadnymi konkretnymi obiektywnymi mającymi faktyczny związek ze sprawą materialnymi lub innymi dowodami są dostateczne aby przyjąć, iżR. K.dopuścił się zarzuconych mu przestępstw,
2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, (art.7 kpk) a w szczególności uznanie, że w świetle zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości, gdy w rzeczywistości materiał dowodowy ujawniony w toku postępowania wskazuje, iż Sąd I instancji dokonał ustaleń niepotwierdzonych dowodami materialnymi, bazujących na wyjaśnieniach jedynego pomawiającego, który odwołał następnie swoje wyjaśnienia oraz na spekulacjach, nie uwzględniając przy tym istniejących dowodów przeciwnych a więc w sposób nieuprawniony w istniejącym stanie dowodowym, gdyż przyjął, że oskarżonyR. K., dopuścił się popełnienia zarzuconych mu czynów wbrew zasadzie zart.2 § 2 kpknakładający na Sąd obowiązek rozstrzygania w oparciu o prawdziwe ustalenia faktyczne, i w oparciu o zasadę obiektywizmu, nie dyskryminując dla przyjętej linii żadnego z dowodów, a tym bardziej pierwszych wyjaśnień głównego źródła dowodowego -A. K.i trzeciej ich wersji, tym bardziej pod kątem korzyści procesowej, którą odnoszą z takiej a nie innej postawy uczestnicy postępowania,
3) obrazę przepisów postępowania postaciart.5 § 2 kpkktóra miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygnięcie faktycznych, utrzymujących się wątpliwości, powstałych wskutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów - na niekorzyść oskarżonego, poprzez pominięcie lub ocenę, iż okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu:
- zeznańJ. S.kwestionującego datę i sposób poznania sięA. K.zR. K.,
-  okoliczności, iżP. M.skazany został prawomocnie wprawdzie za prawie te same czyny, które przypisanoR. K., jednakże z wyeliminowaniem udziału jego osoby w opisie czynów co zdaniem obrony wykazuje zupełną niekonsekwencję oskarżenia, pominiętą przez Sąd,
-  przypisanie popełnienia przez oskarżonego czynu polegającego na wejście w porozumieniu z inną osobą w celu produkcji znacznych ilości środków odurzających, gdy na te okoliczność brak jest jakichkolwiek przekonywujących dowodów i ustalenie to polega wyłącznie na spekulacji, gdyż brak jest jakichkolwiek dowodów o takiej możliwości, w tym brak jest śladów w postaci linii papilarnych lub innych zaś poszlaki w postaci zeszytu z zapiskami a także ogólnikowych stwierdzeńA. K.o możliwej produkcji amfetaminy, wobec jego oświadczenia, iż nie pamięta czy prosił kogoś o załatwienie substancji służących do wyrobu amfetaminy nie obala wiarygodności w tym zakresie zeznańP. M., które zostały w zasadzie uznane za wiarygodne zaś w toku przesłuchania biegłego nie mógł on udzielić odpowiedzi co do możliwości wyprodukowania amfetaminy z ewentualnych specyfików wskazanych w fakturze nafirmę (...)a jedynie stwierdził, iż w przypadku metody opisanej w notatkach można byłoby mówić o kilogramach narkotyku co w żaden sposób nie pozwala przypisać oskarżonemu w obiektywny sposób, iż wypełnia znamiona czyny z art.54 ust.2 pkt 2 w zakresie art.54 § 1 ustawy, za co został skazany w pkt XI wyroku,
4) obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart.4 kk- zasady obiektywizmu nakazującej badać i uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego gdy materiał dowodowy w sprawie o znacznej objętości, dotyczących wielu oskarżonych składa się w stosunku doR. K.wyłącznie z pomówieńA. K., zaś nie jest on pomawiany przez nikogo innego, mimo rzekomej znacznej działalności w handlu i obrocie środkami odurzającymi, a tym bardziej ich produkcji, gdy nie był on karany, tym bardziej w związku ze środkami odurzającymi, co wskazuje na wątłość merytoryczną takiego materiału dowodowego jak również intencyjne podejście do wyjaśnieńK., które dla przyjętej konstrukcji wyroku muszą być bez względu na ich treść w pełni wiarygodne, co czyni obronęR. K.przy takiej ocenie Sądu 1 Instancji praktycznie niemożliwą, mimo zupełnej zmiany treści zeznań w postępowaniu jurysdykcyjnym, co winno być uwzględnione w ocenie jego wiarygodności, zaś jest to sprzeczne z jego pierwszymi wyjaśnieniami - co przyjmuje Sąd uznając je za niewiarygodne, mimo iż jako pierwsze i spontaniczne opisujące udział wszystkich sprawców próczR. K.winny jak najbardziej na ten przymiot zasługiwać, albowiem zmiana ich i pomówienie oskarżonego o udział w przestępstwach jest wynikiem pozyskania wiedzy, iż wszyscy sprawcy o których wyjaśnił już są znani organom ścigania i aby uzyskać korzyść w postaci dobrodziejstw wynikających z treściart.60 § 3 i 4 kkmusi pomówić inna, nieznaną organom ścigania osobę,
5) obrazę przepisów postępowania a w szczególnościart.7 kpk,art. 410 i art.424 § 1 i 2 kpkpoprzez:
- nie uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy ujawnionych w oparciu o materiał dowodowy zaoferowany przez strony i dokonanie ustaleń wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego w oparciu o w pełni zdaniem Sądu wiarygodne wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego jedynego pomawiającego go współoskarżonegoA. K.a także w szczególności wewnętrzną sprzeczność w przyjętych rozważaniach, gdyż z jednej strony Sąd 1 Instancji przyjmuje bardzo ograniczoną wiarygodność wyjaśnieńR. K.i w pełni wiarygodność drugiej części wyjaśnieńA. K.złożonych w postępowaniu przygotowawczym pomijając jednak obiektywne dowody w postaci wyjaśnieńK. S.iP. M., co do których ustala, iż są w znaczącej części wiarygodne,
- brak jakiegokolwiek ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do bardzo istotnych zeznań świadkaS., z których wynikało, iżR. K.nie mógł znaćA. K.w latach 2000- 2003 gdyż nie znał się nawet z tym świadkiem, który zaprzeczył temu aby poznał ich z sobą, (jak twierdziłA. K.), co powoduje niekompletność analizy materiału dowodowego a tym samym wadliwość ustaleń Sądu I instancji,
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoR. K.z zarzucanych mu czynów.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się natomiast częściowo zasadna i w tym zakresie zasługując na uwzględnienie, skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia.
Z uwagi na fakt, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji złożył jedynie obrońca oskarżonego, niniejsze uzasadnienie, w oparciu o przepisart.457 § 2 kpkdotyczyć będzie tylko zarzutów podniesionych w jego apelacji.
Przed przystąpieniem do oceny zarzutów wywiedzionych w apelacji obrońcy oskarżonego wskazać należy, że niewłaściwie został określony zakres zaskarżenia. Wyrok został bowiem przez obrońcę oskarżonego zaskarżony w całości, podczas gdy w jego pkt. I oskarżonyR. K.został uniewinniony od czynu zarzuconego mu w pkt. I aktu oskarżenia. W tym zatem zakresie obrońca nie miałgravamendo złożenia środka zaskarżenia, gdyż podważanie wyroku w tej części stanowiłoby niedopuszczalne działanie na niekorzyść oskarżonego, sprzeczne zart.425 § 3 kpk.
Na wstępie wskazać należy, że prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy zależy od należytego wykonania przez sąd dwóch podstawowych obowiązków. Pierwszy z nich dotyczy postępowania dowodowego i sprowadza się do prawidłowego – zgodnego z przepisami postępowania karnego – przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez strony, ale również do przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów potrzebnych do ustalenia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego. Drugi z podstawowych obowiązków sprowadza się do prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a więc poza zasięgiem rozważań sądu nie mogą pozostawać dowody istotne dla rozstrzygnięcia kwestii winy. Podstawę zatem wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, przy czym w uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek wskazać, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Na sądzie orzekającym ciąży przy tym obowiązek badania i uwzględniania w toku procesu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, a korzystając z prawa swobodnej oceny dowodów, przekonanie co do winy w zakresie przypisanych mu czynów, powinien logicznie i przekonująco uzasadnić. Uzasadnienie więc winno logicznie wskazywać na jakich dowodach oparł sąd orzekający ustalenie każdego istotnego dla sprawy faktu, a także należycie rozważać i oceniać wszystkie dowody przemawiające za przyjętymi przez sąd ustaleniami faktycznymi lub przeciwnie, wyjaśniać istotne wątpliwości w sprawie i sprzeczności w materiale dowodowym oraz się do nich ustosunkować. Nie ma – zdaniem Sądu Apelacyjnego – jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać, iż Sąd Okręgowy uchybił którejkolwiek z zasad związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów. Należy stwierdzić, iż rozumowania zaprezentował w jasnym, szczegółowym i przekonującym uzasadnieniu. Nie doszło zatem do obrazyart.2 kpk,art.7 kpk,art.410 kpkiart.424 § 1 i 2 kpk.
Obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji podniósł zarzut obrazy prawa materialnego, tj.art.4 kktwierdząc, iż przepis ten reguluje zasadę obiektywizmu. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, gdyż przepisart.4 kkokreśla zasady stosowania ustawy karnej. Zasadę obiektywizmu zaś reguluje przepisart.4 kpk, który stanowi przepis prawa procesowego. Rozwinięcie tego zarzutu (str.3 apelacji) wskazuje, że skarżący w istocie zarzuca Sądowi I instancji obrazę przepisów postępowania, tj.art.4 kpk, nie zaś obrazę przepisów prawa materialnego -art.4 kk. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło w przedmiotowej sprawie do obrazyart.4 kpk, gdyż Sąd Okręgowy zbadał i uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
Odnosząc się do zarzutu dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadkaA. K.na wstępie wskazać należy, że Sąd Okręgowy dostrzegł zmienność jego depozycji i odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (str.41-49, 58-63). Wskazać również należy, że zarówno w toku postępowania przygotowawczego (w tym podczas konfrontacji z oskarżonym – k.1588E-1588J akt sprawy), jak i toku postępowania jurysdykcyjnego podczas pierwszego rozpoznawania niniejszej sprawyA. K.podtrzymywał swoje wyjaśnienia obciążające oskarżonegoR. K.. Dopiero będąc słuchanym w charakterze świadka przed Sądem I instancji ponownie rozpoznającym sprawę, gdy już zapadł prawomocny wyrok w jego sprawie, usiłował się z nich wycofać. Aprobatę Sądu Apelacyjnego zyskał pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji (str.51 uzasadnienia wyroku), że początkowe przemilczanie udziału oskarżonegoR. K.w przypisanych mu przestępstwach i ujawnienie go dopiero w toku kolejnych przesłuchań samo w sobie nie świadczy o nieprawdziwości tych relacji. Zarzucając Sądowi Okręgowemu wewnętrzną sprzeczność rozważań skarżący sam w nią popada. Wskazuje bowiem, że Sąd I instancji uznał w całości za wiarygodne wyjaśnieniaA. K., jednocześnie w tym samym zdaniu podając, że dotyczy to jednie części tych wyjaśnień (str.7 apelacji). Nie ma racji apelujący twierdząc, że Sąd I instancji za w pełni wiarygodne uznał wszystkie depozycjeA. K.. Przeczy temu lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w części powyżej wskazanej. Za całkowicie dowolne, nie potwierdzone jakimkolwiek dowodem uznać należy twierdzenie skarżącego, że składanie przezA. K.wyjaśnień obciążających oskarżonegoR. K.spowodowane było „podpowiedziami” prowadzących sprawę funkcjonariuszy a miały umożliwić skorzystanie przezA. K.z zastosowaniaart.60 kk. Przypomnieć tu ponowne należy, że wyjaśnienia teA. K.podtrzymał w toku pierwszego rozpoznawania sprawy przez Sąd Okręgowy w Gdańsku. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, co również dostrzegł również Sąd I instancji (str.53 uzasadnienia wyroku), że podstawy do zastosowaniaart.60 § 3 kkA. K.zyskał ujawniając udziałK. S.iP. M.w przypisanych mu przestępstwach. Zatem w omawianej kwestii nie miało znaczenia ujawnienie udziału oskarżonegoR. K.. Cytując na str.14-16 apelacji fragmenty depozycjiA. K.trafnie skarżący wskazuje, że są to fragmenty mające największe znaczenie dla obrony. Tymczasem rolą sądu jest rozważenie wszystkich dowodów, zarówno tych korzystnych dla oskarżonego, jak i niekorzystnych, zgodnie za zasadą obiektywizmu unormowaną w przepisieart.4 kpk. Tak się stało w przedmiotowej sprawie. Pogląd skarżącego, że wyjaśnieniaA. K.składane były we współpracy z przesłuchującymi (str.14 apelacji) są dowolne. Podkreślenia wymaga, że ustalenia co ilości amfetaminy przekazywanej każdorazowo wC.Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o depozycjeK. S., nie zaśA. K.(str.48 uzasadnienia wyroku).
Nie ma racji skarżący twierdząc, że Sąd Okręgowy nie ocenił dowodu w postaci zeznań świadkaJ. S.; uczynił to bowiem na str.43 części motywacyjnej swego wyroku.
Całkowicie dowolne są twierdzenia skarżącego jakoby organy ścigania „komponowały” treść wyjaśnieńA. K.przeciwko(...), tj. oskarżonemuR. K.. Sam apelujący wskazuje na zeznaniaA. K.złożone w toku postępowania jurysdykcyjnego, w których odnosi się do złożonych wcześniej depozycji wskazując, że powinien mówić oP.i(...)a mówił o samym(...). Ta część depozycji, z których usiłował się wycofać na rozprawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazuje, że również i oskarżony brał udział w przestępstwach, których te depozycje dotyczyły. Skarżący podnosząc kwestię tablic poglądowych (str.16 apelacji) nie wskazuje jaki to ma związek z kwestionowaną przez siebie oceną dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy. Wskazać w tym miejscu należy, że na k.1399 sprawy IV K 192/12 (k.2684 akt sprawy), o której pisze apelujący znajduje się wizerunekA. K., co ten przyznał (k.2676 akt sprawy). Na k.1588H, o której wspomina apelujący nie znajduje się natomiast żadna tablica poglądowa. Na marginesie jedynie wskazać należy, że rozprawa, o której pisze skarżący w tej części apelacji miała miejsce w dnia 15 stycznia 2015r., nie zaś 15 stycznia 2016r. (k.2673-2678 akt sprawy).
Zarzuty związane z depozycjamiA. K.dotyczącymi udziału oskarżonegoR. K.w zorganizowanej grupie przestępczej i kierowanie nią są całkowicie chybione wobec uniewinnienia oskarżonego od tego zarzutu. Argumentem przeciwko uznanym za wiarygodne wyjaśnieniomA. K.nie może stanowić wskazywana przez skarżącego okoliczność, że do spotkańR. K.,P. M.iA. K.dochodziło przed ogólnodostępnymi lokalami bez korzystania z ich usług. Nawet bowiem gdyby wskazane osoby wchodziły do lokali to z uwagi na upływ czasu, nie mogłoby to doprowadzić do poszerzenia materiału dowodowego w powyższej sprawie. Do owej kwestii odniósł się również Sąd Okręgowy w uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia (str.52-53). Skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zdyskredytowania uznanych za wiarygodne wyjaśnieńA. K.nie przyniesie wskazanie, że zostały one uznane w innym postępowaniu za niewiarygodne w odniesieniu do zarzutu obrotu haszyszem przez oskarżonegoR. K.. Wręcz przeciwnie, świadczy to o wnikliwym dokonywaniu ocen wiarygodności dowodów przez organy procesowe a oczywistym jest, że nie stanowi obrazyart.7 kpkprzyznanie waloru wiarygodności tylko części zeznań lub wyjaśnień świadka lub oskarżonego, a odmówienie im wiarygodności w innym zakresie. Powołanie się na judykat Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (str.12 apelacji) nie może zostać uznane za skuteczne, gdyż nie przystaje do realiów rozpoznawanej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem omawianej apelacji Sąd I instancji nie ocenił za wiarygodne obciążających oskarżonegoR. K.wyjaśnieńA. K.tylko na tej podstawie, że co do innych oskarżonych pozwoliły one na wydanie wyroków skazujących. W części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia brak jest odniesień do innych spraw przy okazji oceny wiarygodności dowodów. W przedmiotowej sprawie nie był przesłuchiwany świadek o inicjałach „A.T.” a zatem rozważania skarżącego w tym zakresie są całkowicie oderwane od sprawy, w której złożył środek zaskarżenia.
Nie ma również racji skarżący bagatelizując dowód w postaci zapisu rozmów telefonicznych pomiędzyA. K.a oskarżonymR. K.. Rozważania Sądu Apelacyjnego w tym zakresie znajdują się w części poufnej niniejszego uzasadnienia. W tym miejscu wskazać jedynie należy, że skarżący bagatelizuje fakt kontaktów telefonicznych obu mężczyzn nie przecząc, że miały one miejsce ale w jego ocenie nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nie jest znana ich treść. Poza wskazanym wyżej odniesieniem się do części poufnej niniejszego uzasadnienia podkreślenia wymaga, że ustalona przez Sąd Okręgowy ilość i czas tych rozmów przeczą stanowisku oskarżonegoR. K.przede wszystkim co do tego kiedy poznałA. K..
Dokonania odmiennej niż to uczynił Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoR. K.i depozycjiA. K.nie implikuje fakt, że Sąd ten uniewinnił tego pierwszego od zarzutu udziału i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą. Z uwagi na unormowaną wart.8 kpkzasadę samodzielności jurysdykcyjnej sądu, żadnego znaczenia dla omawianej kwestii nie ma fakt, że w innym postępowaniuA. K.iK. S.zostali skazani za udział w zorganizowanej grupie przestępczej aP. M.za kierowanie nią. Powody, dla których Sąd I instancji rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż brak jest podstaw do przypisania oskarżonemuR. K.popełnienia czynu zart.258 § 3 kkzostały zawarte na str.76-85 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Okoliczność ta jednak nie implikuje – jak chce tego skarżący – uznania, że wobec niego winien zostać w powyższej sprawie wydany wyrok uniewinniający. Brak ustalenia działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie wyklucza bowiem przypisania oskarżonemu działania wspólnie i w porozumieniu, co miało miejsce w powyższej sprawie. Kwestia „potrzebności” oskarżonegoR. K., o której wspomina skarżący na str.13 apelacji nie stanowi żadnego argumentu mogącego skutecznie podważyć ustalenia Sądu Okręgowego co do tego, że oskarżonyR. K.działał wspólnie i w porozumieniu zP. M.. Taka była ich wola i plan przestępczej działalności. Idąc tokiem rozumowania skarżącego również iK. S.„nie był potrzebny” jako kurier, skoro i tak każdorazowo jechał z nimP. M.. Kwestia wykorzystania – jak twierdzi apelujący – osoby oskarżonegoR. K.do osiągnięcia celów procesowychA. K.była już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu (str.12) i brak jest podstaw do ponownego odnoszenia się do niej w tym miejscu. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska skarżącego, że postawienie oskarżonemuR. K.zarzutu zart.258 § 3 kkświadczy o „zmasowanym (…) zamiarze pogrążeniaR. K.jako przywódcę straszliwej organizacji przestępczej”. Postawienie takiego zarzutu przez oskarżyciela publicznego stanowi bowiem przejaw takiej a nie innej oceny zgormadzonego materiału dowodowego, do której prokurator ma prawo, a której nie podzielił zarówno Sąd I jak i II instancji.
Okoliczność, że oskarżonyR. K.nie przyznał się w toku całego postępowania do popełnienia przypisanych mu przestępstw nie implikuje uznaniem, że winien zostać uniewinniony. W polskim procesie karnym oskarżony bowiem ma obowiązek dowolnego kształtowania swojej linii obrony, nie ma obowiązku dostarczać dowodów swojej winy i składać wyjaśnień zgodnych z prawdą. Wyjaśnienia te podlegają, jak wszystkie pozostałe dowody, swobodnej ocenie sądu orzekającego. Okoliczności takiej nie stanowi również sam w sobie fakt, że w przedmiotowym postępowaniu oskarżonyR. K.odpowiadał jako osoba niekarana.
Nie jest również tak jak twierdzi skarżący, że depozycjeA. K.to jedyny dowód obciążający oskarżonegoR. K.. Należy tu ponownie wskazać na zapisy rozmów telefonicznych obu mężczyzn, ocenionych w odniesieniu do pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie.
Okoliczność, że świadekK. S.nie wspominał w swoich depozycjach o oskarżonymR. K.nie skutkuje uznaniem, że oskarżony jest niewinny. Na wstępie wskazać należy na dowolne twierdzenie skarżącego, że na zeznaniachP. S.zbudowano schemat zarzutów (str.10 apelacji). Przeczy temu lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W oparciu o jego zeznania i wyjaśnienia Sąd Okręgowy bowiem ustalił faktyczną ilość spotkań wC.i ilość przekazywanej wówczas amfetaminy (str.48 uzasadnienia wyroku). Poza sporem pozostaje, że oskarżonyR. K.nie uczestniczył w wyjazdach doC., gdzie dochodziło do odbioru narkotyków odA. K.. Nie może zatem przynieść skutku oczekiwanego przez skarżącego powoływanie się na zeznaniaK. S., który nie wspomina oR. K.i który go nie znał. Podkreślenia przy tym wymaga, że rolaK. S.ograniczała się jedynie do przewozu amfetaminy zC.doT.a polecenia w tym przedmiocie wydawał muP. M., którego znał od 2004r. Ustalenie, że oskarżonyR. K.miał świadomość zarówno co do faktu tych wyjazdów jak i do ich celów wynika z depozycjiA. K.. Podał on bowiem, że każdorazowo obecny tamP. M.mówił o oskarżonymR. K.jako swoim wspólniku (k.1385 akt sprawy), dochodziło do spotkań wszystkich tych mężczyzn. Uznane za wiarygodne depozycjeA. K.co do tego, że nawet jeżeli dochodziło do spotkań tylko zP. M.to zawsze kontekst tych rozmów wskazywał na pełną wiedzę oskarżonegoR. K.zarówno co do faktu tych spotkań jak i tematów rozmów.
Wpływu na sytuację procesową oskarżonegoR. K.nie może również przynieść porównywanie dat przesłuchańA. K.iK. S.(str.16-17 apelacji). Jak już bowiem wyżej wspomniano, a czego nie kwestionuje skarżący,K. S.nie znał oskarżonego i nie wspominał o nim w swoich depozycjach opisujących własną rolę w przestępczym procederze. Twierdząc, żeA. K.obciążył oskarżonegoR. K.tylko dlatego aby postawić siebie w korzystnej sytuacji procesowej skarżący nie wskazuje dlaczego akurat tą osobęA. K.miałby niesłusznie oskarżyć o popełnienie przestępstw.
Niezrozumiałymi jawią się uwagi skarżącego dotyczące kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd I instancji (str.10 apelacji). Skoro bowiem – w ocenie apelującego – oskarżonyR. K.jest niewinny to nawet najłagodniejsza kara winna być dla obrońcy „niezrozumiała”.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących pkt.XI zaskarżonego orzeczenia na wstępie wskazać należy, że nie tylko zapiski dotyczące produkcji amfetaminy sąd dowodem, na którym Sąd Okręgowy oparł swe ustalenia w tym zakresie. To zatem, że opisy produkcji amfetaminy są ogólnodostępne w internecie nie stanowi okoliczności ekskulpującej oskarżonego. Podkreślenia jednak w tym miejscu wymaga, że w miejscu zamieszkania oskarżonego zabezpieczono nie wydruk z internetu a zapiski poczynione jego ręką w notesie. Poza sporem pozostaje, że samochódF. (...), który użytkował nie stanowił jego własności a został mu użyczony przezM. K.. Poprzedni użytkownik samochodu świadekM. T.zeznał, że żadnych rzeczy w samochodzie nie zostawił. Sąd Okręgowy przeprowadził analizę dowodów zgromadzonych w sprawie i na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia co do tego czynu. Pokreślenia zatem w tym miejscu wymaga, że na znalezionej w samochodzie użytkowanym przez oskarżonegoR. K.– markiF. (...)wadze były ślady amfetaminy w postaci soli. W drugim natomiast samochodzie użytkowanym przez oskarżonego – markiV. (...)znajdującym się w miejscu jego zamieszkania ujawniono faktury z PH „(...)” na zakup komponentów do produkcji amfetaminy wystawione na dane firmy przekazaneP. M.przezK. S.. Teza zatem skarżącego, że zostały tam pozostawione przez nieznane, wcześniej użytkujące ten samochód osoby jest całkowicie chybiona, gdyż brak jest informacji o tym aby nieznane oskarżonemu osoby użytkowały jego samochód markiV. (...). Ustalenie, że oskarżony wszedł w porozumienie z inną ustaloną osobą (P. M.) w celu popełnienia przestępstwa polegającego na wytworzeniu środków psychotropowych w znacznej ilości zostało poczynione również w oparciu o opinię biegłego z zakresu badań fizykochemicznychJ. N., który podał, że byłaby to produkcja na bardzo dużą skalę. Z pewnością wyczerpuje to znamię „znacznej ilości”, skoro zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jest to ilość mogąca odurzyć już kilkadziesiąt osób. Rozważania skarżącego zawarte na str.12 apelacji a dotyczące pozornego zbiegu przepisów z art.54 § 2 ust. 2 (winno być art.54 ust.2 pkt 2) i art.53 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii są chybione, gdyż przepis art.54 ust.2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprost odwołuje się do przestępstwa z art.53 ust. 2 tejże ustawy. Do realiów rozpoznawanej sprawy nie przystają rozważania skarżącego o jedynie rozmowie o chęci popełnienia przestępstwa. W przedmiotowej sprawie nie były to bowiem jedynie rozmowy a gromadzenie składników, uzyskanie procedury produkcji. Co się stało podwaliną skazania za czyn z art.54 ust.2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, której skarżący – jak twierdzi - nie dostrzega, Sąd Okręgowy zawarł na str.73 uzasadnienia wyroku.
Podobnie jak w przypadku skazania za obrót środkami odurzającymi, równie niezrozumiałe jest kwestionowanie przez skarżącego kary wymierzonej za czyn z art.54 ust.2 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, skoro skarżący uważa, że oskarżony również i w odniesieniu do tego czynu jest niewinny.
Aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy zasadyin dubio pro reo. Zasada ta nie może stwarzać pretekstu do uproszczonego traktowania wątpliwości. Jak bowiem wyraźnie wynika z brzmienia przepisuart.5 § 2 kpk, reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. W szczególności jest to widoczne w następującym poglądzie Sądu Najwyższego:„Zasada in dubio pro reo odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.06.1991r. w sprawie WR 107/91, OSNKW 1992/1-2/14). Przede wszystkim należy bowiem podnieść, iż wątpliwości, o jakich mowa wart.5 § 2 kpkto wątpliwości Sądu, a nie strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych oraz że za nietrafną należy uznać interpretację zasadyin dubio pro reo, jako powinności czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisuart.5 § 2 kpkpodnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasadyin dubio pro reoistotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15.07.2010r. w sprawie II AKa 183/10, Przegląd Orzecznictwa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku nr 3/2010). Sąd odwoławczy nie podziela poglądu apelującego jakoby Sąd I instancji rozstrzygnął nie dające się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy bowiem całkowicie wyczerpał inicjatywę dowodową aby ustalić fakty zgodnie z rzeczywistym przebiegiem i wyjaśnił nasuwające się w tym zakresie wątpliwości. Znalazło to nadto odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku stanowiącym umotywowanie wyroku – zawiera ono przekonującą analizę wszystkich przeprowadzonych dowodów. Nawet jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzeń, to nie jest to równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart.5 § 2 kpk, bo w takim przypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16.06.2005r. w sprawie KK 257/04, OSNKW 2005/9/86). Dlatego też zarzut naruszenia przepisuart.5 § 2 kpknależy uznać za bezzasadny. W szczególności za chybiony w tym zakresie uznać należy pogląd skarżącego, że w opisie czynów przypisanych oskarżonemuP. M.nie został uwzględniony oskarżonyR. K.. Nie mogło bowiem do tego dojść, skoro w dacie wydania wyroku przeciwkoP. M., oskarżonemuR. K.nie została jeszcze przypisana wina prawomocnym wyrokiem. Należy tu również wskazać na zasadę samodzielności jurysdykcyjnej sądu unormowaną w przepisieart.8 kpk.
Z uwagi na powyższe, uwzględniając częściowo zarzuty podniesione w apelacji oskarżyciela publicznego Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone orzeczenie podwyższając karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec oskarżonego w pkt. X do 3 lat i 6 miesięcy a karę łączną do 4 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Nadto orzeczoną od oskarżonego w oparciu o przepis art.70 ust.4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę podwyższył do kwoty 15.000,-zł.
W pozostałym zakresie, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek zart.439 kpkiart.440 kpkzaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego, a w zakresie opłatay za obie instancje, Sąd Apelacyjny orzekł na mocyart.626 § 1 kpk,art.627 kpk,art.634 kpk,art.1, art.2 ust.1 pkt 5, art.3 ust.1, art.6 i art.10 ustawy z dnia 23.06.1973r.o opłatach w sprawach karnychobciążając nimi oskarżonego. Nie znalazł bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.