Sygn. akt II AKa 36/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2013 roku

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Krawiec (spr.)

Sędziowie:

SA Jerzy Skorupka
SA Robert Wróblewski

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marii Walkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 roku
sprawyR. K.
o zadośćuczynienie
z powodu apelacji wniesionej przez wnioskodawcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 16 listopada 2012 roku sygn. akt III Ko 386/12

I
utrzymuje mocy zaskarżony wyrok;

II
stwierdza, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcyR. K.50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od 8 października 2008 r. do 26 czerwca 2009 r., z ustawowymi odsetkami od daty prawomocności wyroku, dalej idące żądanie oddalając.
Kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Wyrok powyższy zaskarżył pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając (dosłowny cytat):
„1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, w szczególnościart. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, w opozycji do wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż kwota 50.000 zł stanowi adekwatne i wystarczające zadośćuczynienie, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa ocena materiału dowodowego daje podstawy do zasądzenia całej żądanej we wniosku kwoty zadośćuczynienia”.
Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia zgodnie z jego wnioskiem”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumenty podniesione przez apelującego w środku odwoławczym sprowadzają się w istocie do prostej polemiki ze stanowiskiemSądu meritiw kwestii oceny stopnia pokrzywdzenia wnioskodawcy na skutek zastosowania wobec niego niesłusznego tymczasowego aresztowania w okresie od 8 października 2008 r. do 26 czerwca 2009 r. Pełnomocnik wnioskodawcy – wbrew zarzutowi zawartymi w pkt 1 apelacji – nie wykazał jednak, aby Sąd I instancji ustalając wysokość należnegoR. K.zadośćuczynienia uczynił to w sposób dowolny, oderwany od realiów niniejszej sprawy, a tym samym aby dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Na kanwie wywodów autora apelacji należy przypomnieć, że zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej, czyli krzywdy rozumianej jako ujemne przeżycia związane z cierpieniami psychicznymi i fizycznymi pokrzywdzonego (w tym przypadku wynikłymi z niesłusznego tymczasowego aresztowania). Godzi się w związku z tym stwierdzić, że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. (II AKa 8/12, LEX nr 1113050) podniósł, iż „Dla interpretacji pojęcia <<zadośćuczynienie>> o jakim mowa wart. 552 § 4 k.p.k.zastosowanie mają przepisykodeksu cywilnego, a w szczególnościart. 445 § 2 k.c., z którego wynika, iż zadośćuczynienie powinno być odpowiednie.Ustalenie jaka kwota jest <<odpowiednia>> należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego”.
Wyrażony w przytoczonym judykacie pogląd co do tego, że ustalenie jaka kwota zasądzona z tytułu zadośćuczynienia jest „odpowiednia”należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, został powszechnie zaakceptowany zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Sąd Okręgowy określając wysokość należnego wnioskodawcy zadośćuczynienia uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii w pełni przekonująco, prawidłowo oceniając okoliczności, które miały wpływ na wymiar owej rekompensaty. WywodySądu meritiw tej kwestii są bardzo szczegółowe, opierają się na wszechstronnej analizie wszystkich aspektów związanych z doznaną przez wnioskodawcę krzywdą, a przy tym wsparte zostały trafnie przytoczonymi poglądami judykatury w tej materii (vide str. 5-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd Apelacyjny w pełni podziela argumentację Sądu I instancji zaprezentowaną we wskazanej części uzasadnienia orzeczenia.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji rozstrzygając o wysokości należnego wnioskodawcy zadośćuczynienia uczynił to w sposób dowolny, naruszając zasadę swobodnego uznania sędziowskiego, o którym mowa w powołanym wcześniej orzeczeniu. To, że pełnomocnik wnioskodawcy ocenia odmiennie odSądu meritiokoliczności wpływające na wymiar zadośćuczynienia, a swoją subiektywną ocenę w tym względzie przeciwstawia stanowisku tegoż Sądu nie wystarczy do uznania zasadności podniesionych przez niego zarzutów obrazyart. 7 k.p.k.i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Jak bowiem wcześniej podkreślono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się jedynie do prostej polemiki z oceną określonych okoliczności dokonaną przez Sąd orzekający, bez wykazania że ocena ta naruszała reguły określone wart. 7 k.p.k.Autor apelacji, mimo że zarzucił naruszenie wskazanego przepisu, w rzeczywistości jednak nie był w stanie wykazać na czym konkretnie ono polegało. Skoro zatem jak uprzednio wspomniano ustalenie jaka kwota z tytułu zadośćuczynienia jest „odpowiednia”w rozumieniuart. 445 § 1 k.c.należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, zaś apelujący nie wykazał w jakikolwiek sposób, aby sfera ta została przekroczona przezSąd meritiw kierunku dowolności, argumenty podniesione w środku odwoławczym nie mogą być uznane za zasadne.
Reasumując należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny uznał, że wysokość zasądzonego w pierwszej instancji na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia jest adekwatna do doznanej przez niego krzywdy wynikłej z niesłusznego tymczasowego aresztowania. W tym stanie rzeczy, uznając apelację za bezzasadną, Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego opiera się oart. 554 § 2 k.p.k.in fine.