Sygn. akt II AKzw 234/16

POSTANOWIENIE
Dnia 15 lutego 2016r.
Sąd Apelacyjny we WrocławiuII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz
po rozpoznaniu w sprawie ukaranego karą porządkowąG. B. (1)
zażalenia wniesionego przez obrońcę ukaranego
na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2016r. (IV Kzw 5/16)
w przedmiocie odmowy przyjęcia środka odwoławczego
na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart.1 § 2 kkw

postanawia

zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Sędzia Sądu Okręgowego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2016r. odmówiłG. B. (1)przyjęcia jego zażalenia z dnia 11 sierpnia 2014r. na zatrzymanie związane z realizacją polecenia sądu, wydanego na podstawieart. 79 § 1 kkw, doprowadzenia ukaranego do aresztu śledczego w celu odbycia kary porządkowej.
Zarządzenie to zaskarżył obrońca ukaranego i zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

a
art. 429 § 1 kpk– poprzez błędne uznanie zażalenia obrońcy z dnia 5.08.2014 r. za środek zaskarżenia niedopuszczalny z mocy ustawy i w konsekwencji odmówienie jego przyjęcia do rozpoznania, podczas gdyart. 246 § 1 kpkwprost przewiduje zaskarżenie zatrzymania w drodze zażalenia oraz żądanie zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości tej czynności; nadto Sąd Okręgowy nieprawidłowo ocenił zamiar obrońcy składającego zażalenie, który zaskarżył zarówno czynność zatrzymania, tj. jego zasadność, legalność i prawidłowość (a nie samo polecenie zatrzymania i doprowadzeniaG. B.do aresztu), jak i nieprawidłowe wykonanie kary porządkowej pozbawienia wolności (brak wezwania ukaranego do stawienia się w areszcie śledczym);

b
art. 246 § 1 kpkw zw. zart. 79 kkww zw. zart. 1 § 2 kkw– poprzez nieprawidłowe uznanie, że przepisy postępowania karnego wykonawczego nie mają zastosowania w przypadku zatrzymania;

c
art. 429 kpkw zw. zart. 41 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji– poprzez bezzasadną odmowę przyjęcia zażalenia obrońcy z dnia 5.08.2014r. przez co Sąd pozbawił skarżącego prawa do odwołania się od orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji w celu zbadania zasadności, legalności i prawidłowości czynności zatrzymania (uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania).

Podnosząc powyższe zarzuty, żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie obrońcy ukaranego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego o niezaskarżalności polecenia doprowadzenia w celu odbycia kary i przedstawioną na jego poparcie argumentację.
Jedynie uzupełniająco należy stwierdzić, że stanowisko prezentowane w zażaleniu, jakoby przepisart. 246 § 1 kpkmógł być odpowiednio zastosowany do innych krótkotrwałych form pozbawienia wolności wynikających z realizacji polecenia przymusowego doprowadzenia osoby, nie jest zasadne. Decyzje stosownych organów dotyczące „zatrzymania i doprowadzenia” są zaskarżalne, ale nie dlatego, że do tych instytucji prawa procesowego ma zastosowanie przepis mówiący o zaskarżalności decyzji o zatrzymaniu (246§ 1 kpk), ale dlatego, że tak stanowią inne przepisy szczegółowe (art. 75 § 3 kpk,art. 376 § 1 kpk,art. 290 § 2 kpk). Gdyby intencja ustawodawcy była taka, jak przedstawiono to w zażaleniu, to wskazane powyżej przepisy - dotyczące zaskarżalności decyzji o zatrzymaniu i doprowadzeniu – byłyby zbędne. Skoro przepisart. 246 § 2 kpknie może mieć zastosowania do innych form zatrzymania w celu doprowadzenia uregulowanych wKodeksie postępowania karnego, to tym bardziej nie może mieć zastosowania, poprzezart. 1 § 2 kkw, do poleceń doprowadzenia uregulowanych wKodeksie karnym wykonawczym. W tym stanie rzeczy zarzut obrazy przepisówart. 246 kpkw zw.art. 1 § 1 kkwiart. 79 kkwnie zasługuje na aprobatę Sądu Apelacyjnego.
Chybione są także zarzuty dotyczące obrazy przepisówKonstytucji. Autor zażalenia formułując zarzut naruszenia przepisuart. 41 ust. 2 Konstytucjinie dostrzega, żeG. B. (1)nie został pozbawiony prawa do odwołania się od decyzji o pozbawieniu go wolności. Z prawa tego skorzystał i decyzja o ukaraniu go karą porządkową pozbawienia wolności została poddana kontroli instancyjnej. Odrębną zaś kwestią jest wykonanie tej decyzji. Jeżeli zaś chodzi o zarzut obrazyart. 78 Konstytucji, to wystarczy zauważyć, że przepis ten przewiduje wyjątki od zasady wyrażonej wzdaniu pierwszymtego artykułu.
Skoro nie jest dopuszczalne zażalenie na decyzję o doprowadzeniu do aresztu śledczego, to zarzuty dotyczące podstaw wydania tej decyzji i sposobu przeprowadzenia zatrzymania osoby, muszą pozostać poza kontrolą instancyjną Sądu Apelacyjnego.
W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.