UZASADNIENIE
Z uwagi na złożenie wniosków o uzasadnienie wyroku Sądu II instancji przez oskarżonychJ. J. (1)iM. P. (1)oraz ich obrońców, jak również obrońcę oskarżonychA. S. (1)iR. W., zakres tego uzasadnienia, zgodnie zart. 423 § 1 a k.p.k.w zw. zart. 458 k.p.k., ograniczono do rozstrzygnięć dotyczących wymienionych oskarżonych.
J. J. (1), w akcie oskarżenia skierowanym przeciwko niemu innym osobom, oskarżony został o to, że:

1
w okresie od(...)r. w miejscowościŁ., a następnie na terenieS.woj.(...), działając w warunkach czynu ciągłego ze z góry powziętym zamiarem w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach ustalonego podziału ról, brał udział w wytwarzaniu przeznaczonej do dalszej dystrybucji znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 600 gram amfetaminy wartości rynkowej 18 000 zł, tj. o popełnienie czynu z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,

2
w okresie od(...)r. w miejscowościŁ., a następnie na terenieS.woj.(...), po uprzednim określeniu sposobu działania, komunikowania się oraz przestępczego rozliczania finansowego, działając w zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej oraz maksymalizacji zysku brał udział w zorganizowanej, wieloosobowej grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw polegających na wytwarzaniu i dystrybucji znacznych ilości substancji psychotropowej - amfetaminy, a w ramach ustalonego podziału ról uczestniczył w procederze narkotykowym ten sposób, że wytwarzał przeznaczoną do dalszej dystrybucji amfetaminę, tj. o popełnienie czynu zart. 258 § 1 k.k.,

3
w okresie od(...)r. wW.i innych miejscowościach woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielał innym ustalonym osobom pomocy w przygotowaniach do niedozwolonego wytwarzania znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że udzielał informacji i instruktażu co do metod i sposobów oraz przyrządów, naczyń i środków niezbędnych do uruchomienia takiej produkcji, tj. o popełnienie czynu zart.18 § 3 k.k.w zw. z art. 54 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W ramach tego samego postępowania,M. P. (1)oskarżony został o to, że:

1
w okresie od(...)r. działając na terenieZ.woj.(...)w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie i w podobny sposób, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że sukcesywnie odbierał od ustalonych osób łącznie co najmniej 6 kilogramów amfetaminy wartości rynkowej 180 000 zł, a następnie przekazywał ten narkotyk innym osobom w celu dalszej dystrybucji w środowisku konsumentów, tj. o popełnienie czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,

2
w okresie od(...)r. działając na terenieZ.oraz innych miejscowości województw(...)brał udział w zorganizowanej, wieloosobowej grupie przestępczej, której celem było popełnianie przy posługiwaniu się metodami i środkami konspiracyjnego współdziałania, komunikowania oraz przestępczego rozliczania finansowego przestępstw narkotykowych, a przez to osiągnięcie korzyści i maksymalizacji zysku, tj. o popełnienie czynu zart. 258 § 1 k.k.

Kolejnemu oskarżonemu w sprawie,A. S. (1), zarzucono, że w połowie(...)r. wD.woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że odebrał od ustalonego dostawcy i przekazywał następnie do dalszej dystrybucji w środowisku konsumentów 250 gram amfetaminy wartości rynkowej 7 500 zł , to jest oskarżono go o popełnienie czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
R. W.oskarżono zaś o to, że w drugiej połowie(...)r. na terenieZ.,D.oraz innych miejscowości woj.(...), działając w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej, po przyjęciu od ustalonej osoby posiadał bez wymaganego zezwolenia bronią palną długą w postaci tzw. obrzyna wykonanego z broni myśliwskiej wraz z amunicją, a następnie przyjął od tego samego dostawcy amunicję pistoletową w postaci 50 szt. naboi kal. 9 mm, to jest o popełnienie czynu zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu przytoczonego powyżej oskarżenia, Sąd Okręgowy wZ., wyrokiem z dnia(...)r., sygn.(...), w odniesieniu do czterech wymienionych wyżej oskarżonych, orzekł w ten sposób, że:



oskarżonego

J. J. (1)
uznaje za winnego tego, że w okresie od(...)r. wŁ.a następnie na terenieS.woj.(...)działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem brał udział w wytworzeniu, przeznaczonej do dalszej dystrybucji, znacznej ilości co najmniej 600 g. amfetaminy o wartości rynkowej 18000 zł tj. przestępstwa z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia(...)r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k.,art. 65 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

oskarżonegoJ. J. (1)uznaje za winnego tego, że w okresie od(...)W.i innych miejscowościach woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w celu wspólnego wytwarzania znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy brał udział w przygotowaniach do uruchomienia nielegalnej wytwórni narkotyków w ten sposób, że nabywał i przekazywał naczynia oraz przyrządy niezbędne do uruchomienia produkcji tego narkotyku tj. przestępstwa zart. 54 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za ten czyn na podstawieart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuJ. J. (1)karę łączną 3 lat pozbawienia wolności;

na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka od oskarżonegoJ. J. (1)na rzecz Ośrodka dla Osób Uzależnionych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wN.nawiązkę w kwocie 2 000 zł;

w odniesieniu do czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, ustalając, iż stanowi on przestępstwo zart. 258 § 1 k.k., na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt 4 k.k.iart. 102 k.k.postępowanie karne wobec oskarżonegoJ. J. (1)umarza, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

oskarżonegoM. P. (1)uznaje za winnego tego, że w okresie od(...)r. na terenieZ.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej, w łącznej ilości co najmniej 4 kg amfetaminy o wartości rynkowej co najmniej 120.000 złotych, przy czym cena nabycia tego narkotyku dla określonej osoby wynosiła co najmniej 44.000 złotych tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł;

uniewinnia oskarżonegoM. P. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 258 § 1 k.k.opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku;

na podstawieart. 45 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. P. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w kwocie 44.000 złotych;

na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia(...)r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka od oskarżonegoM. P. (1)nawiązkę w kwocie 1000 zł na rzecz Ośrodka dla Osób Uzależnionych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wN.;

oskarżonegoA. S. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że cena nabycia amfetaminy dla ustalonej osoby wynosiła 2000 zł tj. przestępstwa zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł;

na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuA. S. (1)na okres 3 lat próby;

na podstawieart. 45 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobecoskarżonegoA. S. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w kwocie 2000 zł;

na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. S. (1)na rzecz Ośrodka dla Osób Uzależnionych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wN.nawiązkę w kwocie 1000 złotych;

oskarżonegoR. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Nadto, opisywanym wyrokiem zaliczono na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoJ. J. (1)okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia(...)r., jak również zasądzono od wymienionych oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w tym opłaty.
Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie winy i kary dwóch innych oskarżonych w sprawie.
Apelacje od tego wyroku wywiedli obrońcy pięciu oskarżonych, w tym wnioskujących o sporządzenie niniejszego uzasadnienia oskarżonychJ. J. (1),M. P. (1),A. S. (1)iR. W..
Obrońca oskarżonegoJ. J. (1), działający z urzędu adwokatB. P., w swojej apelacji wyrok ten zaskarżył odnośnie czynu opisanego w pkt I i II części wstępnej wyroku (tj. odnośnie czynów, co do których oskarżonego uznano winnym), zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, zeJ. J. (1)brał udział w wytwarzaniu amfetaminy oraz w przygotowaniach do uruchomienia nielegalnej wytwórni narkotyków, podczas gdy w procederze tym nie uczestniczył.
Uzasadniając postawiony zarzut, apelujący obrońca podkreślił, że Sąd I instancji słusznie uznał przedawnienie karalności, co do trzeciego z czynów zarzuconych oskarżonemu, natomiast jego skazanie było wadliwe, a to z uwagi na jego oparcie wyłącznie na dowodzie z zeznańM. G., które miało charakter pomówienia, a świadek ten obciążając oskarżonegoJ. J. (1)zmierzał do poprawienia swojej sytuacji procesowej i wywarcia na oskarżonym zemsty za odmowę współpracy w przestępczym procederze.
W konkluzji opisanej apelacji, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. J. (1)od przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. P. (1), działający z urzędu adwokatŁ. C., w swojej apelacji opisany na wstępie wyrok zaskarżył w zakresie punktu IX (to jest odnośnie czynu, co do którego oskarżonego uznano winnym), zarzucając obrazę przepisów postępowania:
-art. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu wyłącznie o dowód z pomówienia współoskarżonego, żeM. P. (1)kilkukrotnie odbierał odM. G.amfetaminę, pomimo że pomówienie to nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, a ponadto brak mu spójności oraz szczegółowości – w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze oskarżonyM. P. (1)uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej;
-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k., polegającą na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia sprawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań:M. B.(ps. (...)) orazR. Ł.(ps. (...)), podczas gdy osoby te były wskazane w zeznaniachM. G., jako osoby mogące posiadać wiadomości istotne dla rozstrzygnięcia, a ponadto ich zeznania mogą mieć znaczenie dla oceny wiarygodności wymienionych zeznań;
-art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego o przesłuchanie świadkaM. K., przy braku podstaw do oddalenia wniosku, a ponadto brak wskazania jakichkolwiek podstaw do oddalenia wniosku na tej podstawie , podczas gdy świadek ten może posiadać wiadomości istotne dla rozstrzygnięcia, jego zeznania mogą mieć znaczenie dla oceny wiarygodności zeznańM. G.;
-art. 424 § 1 k.p.k.poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia i nieomówienie w nim dowodów z zeznań świadkówM. P. (2),J. W.,D. K. (1)iA. S. (2), a tym samym brak wskazania, czy zeznaniom tym Sąd dał wiarę, czy też nie, co powoduje, że wydany wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońcaM. P. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, ewentualnie zaś o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoA. S. (3), działający na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa adwokatP. Ż., w swojej apelacji opisany na wstępie wyrok zaskarżył w zakresie punktu VII jego części wstępnej (to jest odnośnie czynu, co do którego oskarżonego uznano winnym), zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

- przyznaniu waloru wiarygodności w całej rozciągłości zeznaniomM. G., pomimo że posiadał on interes w niniejszej sprawie, a pomiędzy jego zeznaniami występowały istotne sprzeczności i były one nielogiczne;
- nieprzyznaniu waloru wiarygodności w całej rozciągłości wyjaśnieniom oskarżonegoA. S. (1), pomimo że były konsekwentne, logiczne i korespondowały ze sobą;

2
obrazę przepisów postępowania, to jestart. 5 k.p.k.i zawartej w nim zasadyin dubio pro reo, poprzez rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego zamiast ustosunkowania się do dowodów, które świadczyły na korzyść oskarżonego.

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońcaA. S. (3)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, ewentualnie zaś o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ten sam adwokatP. Ż., występując jako działający na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa obrońca oskarżonegoR. W., w swojej apelacji dotyczącej tego oskarżonego, opisany na wstępie wyrok zaskarżył w zakresie punktu IX jego części wstępnej (to jest odnośnie czynu, co do którego oskarżonego uznano winnym), zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

- przyznaniu waloru wiarygodności w całej rozciągłości zeznaniomM. G., pomimo że posiadał on interes w niniejszej sprawie, a pomiędzy jego zeznaniami występowały istotne sprzeczności i były one nielogiczne;
- nieprzyznaniu waloru wiarygodności w całej rozciągłości wyjaśnieniom oskarżonegoR. W., pomimo że były konsekwentne, logiczne i korespondowały ze sobą;

2
obrazę przepisów postępowania, to jestart. 5 k.p.k.i zawartej w nim zasadyin dubio pro reo, poprzez rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego zamiast ustosunkowania się do dowodów, które świadczyły na korzyść oskarżonego;

3
niewyczerpanie wszystkich możliwości dowodowych przez nieprzesłuchanie w charakterze świadkaJ. H., który jakoby miał odbierać broń odR. W..

Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońcaR. W.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, ewentualnie zaś o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje okazały się bezzasadne.
Ich nietrafność uwidaczniała się nawet bez potrzeby odwoływania się do dogłębnej analizy zawartych w nich zarzutów; wyrażała się ona w przyjętym przez obu apelujących sposobie argumentacji, przyjmującejde factopostać prostej polemiki z ustaleniami dokonanymi przez Sąd I instancji. Zawarte w apelacjach obrońców oskarżonych zarzuty, pomimo zakwalifikowania ich zarówno jako błąd w ustaleniach faktycznych, jak i naruszenie procedury, stanowiły w istocie polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów, a właściwie jednego dowodu – z zeznań świadkaM. G.. Apelujący bowiem nie tylko zaprzeczali istnieniu innych dowodów sprawstwa i winy oskarżonych, ale kwestionowali sądową oceną wymienionego kluczowego w sprawie dowodu, nie wskazując jednakże konkretnych uchybień w procedowaniu Sądu, bądź też – jak miało to miejsce w przypadku obrońcy oskarżonegoM. P. (1)– powołując się na uchybienia nieistniejące. Obrońcy dostrzegali zatem wadliwość postępowania dowodowego – a w rezultacie ustaleń faktycznych – tam, gdzie wynik sądowej oceny dowodów różnił się od ich własnej.
Przede wszystkim – wbrew stanowisku obrońcy oskarżonegoM. P. (1)– uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie było obarczone wytkniętą w apelacji wadliwością w postaci nieomówienia dowodów z zeznań niektórych świadków. Sąd I instancji wyraźnie wskazał (vide:str. 25-26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że w sprawie przeprowadzono szereg innych dowodów – poza tymi, które Sąd I instancji omówił szczegółowo w uzasadnieniu swojego wyroku – jednakże owe inne dowody nie odnosiły się w ogóle do czynów zarzuconych oskarżonym, w tymM. P. (1). Stąd dowody te nie mogły dostarczyć żadnych informacji o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W szczególności uwaga powyższa pozostawała aktualna w odniesieniu do wymienionych w zarzucie apelacji zeznań świadkówM. P. (2),J. W.,D. K. (1), czyA. S. (4)(przesłuchanych w toku rozprawy – k. 471-472, k. 526 i k. 549-551). Świadkowie ci opisywali swoje relacje zM. G., nie zaś z którymkolwiek z wymienionych na wstępie oskarżonych i – jak jednoznacznie wskazywała treść ich zeznań – nie mieli żadnej wiedzy o okolicznościach związanych z czynami przypisanymi oskarżonemuM. P. (1), czy pozostałym pięciu oskarżonym objętym zaskarżonym wyrokiem.
W szczególności, nieuprawniony był pogląd apelującego obrońcy, jakoby zeznania świadkaM. P. (2)zawierały informacje korzystne dla oskarżonegoM. P. (1). Trudno doszukać się korzystnego dla tego oskarżonego wydźwięku w podanych przez świadka informacjach, że była ona osobiście związana zM. G.i uczestniczyła w grupie przestępczejS., ale nie ma wiedzy o działaniach oskarżonych w niniejszej sprawie (k. 472). Z kolei – jak wynikało z zeznańM. G.– jedynym łącznikiem pomiędzy świadkiemM. P. (2)a oskarżonymM. P. (1)był fakt, że za pośrednictwem tego świadkaM. G.poznał wymienionego oskarżonego. Poznanie to miało jednak miejsce w roku(...), a zatem w czasie zupełnie innym, niż konkretne działania oskarżonego objęte postawionym mu zarzutem, obejmującym czas pomiędzy(...)r. Nie było też tak – jak utrzymywał autor apelacji – jakoby treść zeznań świadkaM. P. (2)złożonych na rozprawie w dniu(...)r. (k. 472), przeczyła okolicznościom podawanym przezM. G., odnoszącym się do jego relacji z oskarżonymM. P. (1). Fakt zasłaniania się przez świadkaM. P. (2)niepamięcią – czy podkreślanie braku wiedzy – co do osób oskarżonych i ich czynów, nie dowodził bowiem w żaden sposób, że owa jedyna okoliczność łącząca świadkaP.z osobą oskarżonegoP.(okoliczność pośredniczenia przez świadka w poznaniu wymienionego oskarżonego zM. G.) miałby być nieprawdziwa. Jednocześnie taka treść zeznań świadkaP.wskazywała na brak przydatności tychże zeznań dla czynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonegoM. P. (1)– co też Sąd I instancji należycie ocenił.
W pełni zatem prawidłowo Sąd I instancji nie poświęcił dowodom wymienionym przez apelującego obrońcę w omawianym zarzucie szczególnej uwagi i nie poddał ich pogłębionej, zindywidualizowanej analizie, ale poprzestał na generalnym stwierdzeniu o braku ich przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Poniechanie opisania szczegółowego badania tych dowodów było zatem trafną decyzją procesową i – wbrew stanowisku apelującego obrońcy oskarżonegoM. P. (1)– nie stanowiło naruszenia zasad sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Apelujący obrońca oskarżonegoM. P. (1)nie miał także racji kwestionując decyzję procesową Sądu I instancji o oddaleniu wniosku dowodowego tego oskarżonego o przesłuchanie świadkaM. K.. Jakkolwiek faktycznie – co podkreślał apelujący – polemizować można by z prawidłowością wskazania podstawy prawnej postanowienia dowodowego Sądu I instancji z dnia(...)r. (k. 813), to jednak wątpliwości nie budziła jego trafność. I tak, Sąd I instancji wniosek o przesłuchanie świadkaM. K.oddalił w oparciu o przepisart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.– jako zmierzający do przedłużenia postępowania; tymczasem bardziej prawidłowe byłoby jego oddalenie na podstawie przepisupkt 2tegoż artykułu. Jak wynikało bowiem z samej tezy dowodowej sformułowanej przez oskarżonegoM. P. (1)wnioskującego o przeprowadzenie tego dowodu (k. 813), wymieniony świadek miałby zeznawać na okoliczność tego, czyM. G.ukrywał się u niego (to jest u świadka) oraz na okoliczność metod dostarczania środków odurzających. Tymczasem okoliczności te wynikały z przeprowadzonego w toku tej samej rozprawy w dniu 16 stycznia 2015 r. dowodu z zeznańD. K. (2), brataM. K.(k. 812-813). ZeznaniaD. K. (2)dostarczały zatem informacji, których ustalenia domagał się oskarżonyM. P. (1), w szczególności potwierdziły fakt, żeM. G.ukrywał się w mieszkaniu należącym doM. K.naos. (...), a ukrywając się starał się posługiwać innymi osobami przy dostarczaniu narkotyków, tak by nie musieć czynić tego osobiście.
Wynikało stąd, że okoliczności objęte tezą dowodową oddalonego przez Sąd I instancji wniosku były już wykazane za pomocą innego dowodu – zeznańD. K. (2)– i to zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy. W tej sytuacji prawidłową podstawą oddalenia wniosku dowodowego winien być przepisart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., stwierdzenie zaś, że wnioskowany dowód zmierzał do przedłużenia postępowania było słuszne tylko w tym znaczeniu, że był to kolejny dowód na te same okoliczności, dublujący niejako wcześniej przeprowadzany dowód z zeznań świadkaD. K. (2).
Podkreślenia wymagało jednakże to, że zaprezentowane powyżej konkluzje nie wpływały w żaden sposób na trafność podjętej przez Sąd I instancji decyzji procesowej. W pełni słusznie zatem Sąd ten zrezygnował z przeprowadzenia omawianego dowodu wnioskowanego przez oskarżonegoM. P. (1). Brak owych zeznań w materiale dowodowym nie stanowił zatem jego braku, ani jakiejkolwiek wadliwości w procedowaniu Sądu Okręgowego. Stąd nawet nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej oddalenia wniosku dowodowego nie było równoznaczne z wystąpieniem uchybienia procedurze, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania.
Podkreślić należało także to – czego apelujący obrońca oskarżonegoM. P. (1)zdawał się nie dostrzegać, forsując swoje stanowisko o wadliwości oddalenia wniosku o przesłuchanie świadkaM. K.– że wspomniane powyżej okoliczności, wynikające już z zeznańD. K. (2), a ustalone zgodnie z twierdzeniami obrony, nie były w żaden sposób sprzeczne z ustaleniami Sądu I instancji w przedmiocie dostarczania narkotyków przezM. G.oskarżonemuM. P. (1). Sam fakt, żeM. G.ukrywając się starał się nie opuszczać mieszkaniaM. K.i posługiwać innymi osobami przy dostarczaniu narkotyków, nie wykluczał tego, że z mieszkania tego czasami jednak wychodził, ani też tego, że faktycznie przekazywał narkotyki oskarżonemuM. P. (1). Co więcej wynikający z zeznań świadkaD. K. (2)fakt, żeM. G.ukrywał się w mieszkaniu naos. (...), potwierdzał okoliczność podawaną przez tego ostatniego, że w celu przekazywania narkotyków spotykał się z oskarżonymP.między innymi właśnie naos. (...). Tym samym – jak prawidłowo uznał Sąd I instancji – postępowanie dowodowe w omówionym dotychczas zakresie potwierdzało prawdziwość okoliczności podawanych przez świadkaM. G., a obciążających oskarżonegoM. P. (1)w zakresie czynu polegającego na uczestnictwie w obrocie amfetaminą.
W tym miejscu zauważyć należało, że apelujący obrońca mylił się w swych uwagach odnoszących się do dowodu z zeznań świadkaD. K. (2), także w tym zakresie, w jakim zarzucił, że Sąd I instancji błędnie zeznania te pominął. Przede wszystkim – czego obrońca zdawał się nie dostrzegać – zeznania wymienionego świadka zostały przez Sąd I instancji ocenione i uznane w znacznej mierze za wiarygodne, w szczególności w zakresie potwierdzenia faktu ukrywania sięM. G.naos. (...)oraz braku obecności osób trzecich przy dokonywanych przez niego transakcjach narkotykowych (vide:str. 25 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W pełni natomiast prawidłowo Sąd I instancji pominął tę konkretną wypowiedź świadkaD. K. (2), w której świadek dał wyraz swoim przypuszczeniom odnośnie znajomości (a raczej jej braku) pomiędzyG.aP.. Przede wszystkim – czemu bezpodstawnie przeczył obrońca – wypowiedź ta („z tego, co ja wiem” – k. 812v.) odnosiła się do przeżyć wewnętrznych świadka, a nie jego wiedzy; nadto nie sposób wywnioskować z niej, czy owa objęta przypuszczeniem świadka nieznajomość oskarżonego zM. G.miała miejsce w czasie przypisanego oskarżonemu przestępstwa, czy też w innym momencie – jako że świadek o czasie tym wypowiadał się bardzo nieprecyzyjnie. Omawiana argumentacja obrońcy – odnosząca się do dokonanej przez Sąd I instancji oceny zeznań świadkaD. K. (2)– nie doprowadziła zatem do wykazania wadliwości przeprowadzonego prze tenże Sąd postępowania dowodowego.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także trzeci spośród skonkretyzowanych zrzutów proceduralnych, podniesionych przez obrońcę oskarżonegoM. P. (1), to jest zarzut obrazyart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k., mającej wynikać z nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań:M. B.(ps. (...)) orazR. Ł.(ps. (...)). Oczywiście błędna była teza apelującego obrońcy, jakoby wymienione osoby wskazane zostały w zeznaniachM. G., jako mogące posiadać wiadomości istotne dla rozstrzygnięcia, czy mogące mieć znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań kluczowego w sprawie świadka. JakkolwiekM. G.faktycznie wskazał osoby o pseudonimach(...)i(...)jako współpracowników towarzyszących mu przy narkotykowych transakcjach – to jednak z treści jego zeznań wyraźnie wynikało, iż obecność wymienionych miała miejsce podczas jednego konkretnego spotkania w(...)r. Tymczasem początek działalności oskarżonegoM. P. (1)jako odbiorcy poszczególnych partii narkotyków przypadał na(...)r.; bezspornie nie uczestniczył on we wzmiankowanym marcowym spotkaniu, a jednocześnie brak jakichkolwiek przesłanek dowodowych mogących wskazywać, że wymienione w apelacji osoby posiadały jakąkolwiek wiedzę o konkretnych działaniach oskarżonegoM. P. (1)w czasie objętym postawionym mu zarzutem, to jest od(...)r. I w tym zatem przypadku, zrezygnowanie przez Sąd I instancji z włączenia do materiału dowodowego zeznań postulowanych przez apelującego świadków, nie stanowił naruszenia procedury.
W tych samych kategoriach potraktować należało zgłoszony w apelacji obrońcy oskarżonegoR. W.zarzut „niewyczerpania wszystkich możliwości dowodowych przez nieprzesłuchanie w charakterze świadkaJ. H., który jakoby miał odbierać broń odR. W.”. Przede wszystkim zauważyć należało, że obrona nie wykazała w zakresie przesłuchania wymienionej osoby żadnej aktywności procesowej. Osoba ta wymieniona zaś była jeden raz w treści zeznańM. G., który wyraził przypuszczenie, że określony wyłącznie z nazwiskaH.mógł widzieć broń, przeznaczoną dla oskarżonegoR. W.(k. 326v.). Nie dość zatem, że ów potencjalny – zdaniem apelującego obrońcy świadek – wzmiankowany był przezM. G.nader enigmatycznie, to jeszcze wskazany był nie jako osoba, która – jak twierdził obrońca – miała odebrać broń od oskarżonegoW., ale jako osoba, która potencjalnie widziała broń przewożoną przezG.. W tej sytuacji, wspomniana lakoniczna wzmianka o osobie nazwiskiemH., przy jednoczesnym braku w zakresie jego przesłuchania jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej ze strony obrony, nie mogła być uznana za miarodajny impuls do tego, by Sąd I instancji prowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe. Tym samym zaniechanie takiego postępowania nie stanowiło naruszenia procedury.
Przechodząc do omówienia stanowiącego istotę wszystkich apelacji zarzutu wadliwej oceny kluczowego w sprawie dowodu z zeznań świadkaM. G., wskazać należało, że we wszystkich przypadkach zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie, a popierająca go argumentacja obrońców okazała się w całości chybiona.
Przede wszystkim, autorzy wszystkich apelacji mylili się, podkreślając, jakoby dowód z zeznańM. G.był jedynym dowodem potwierdzającym sprawstwo i winę bronionych przez nich oskarżonych. Jakkolwiek faktycznie był to w sprawie dowód najistotniejszy, dostarczający kluczowych informacji pozwalających na rozstrzygnięcie postawionych oskarżonym zarzutów i dający asumpt do zainicjowania postępowania karnego przeciwko nim, to jednak nie był dowodem jedynym. Analiza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego wskazywała bowiem, że w sprawie tej zgromadzono i poddano ocenie także inne dowody, w szczególności z zeznań świadków, osób uczestniczących lub powiązanych z przestępczym procederem objętym postawionymi oskarżonym zarzutami. Owe inne dowody, choć nie tak kompleksowe, jak zeznania kluczowego świadkaM. G.– to jednak potwierdzały poszczególne okoliczności podawane przez tego ostatniego.
I tak z zeznań świadkaD. K. (2)wynikały informacje potwierdzające przebywanie oskarżonegoM. P. (1)w miejscach, któreM. G.wskazywał jako miejsca dokonywanych z oskarżonym transakcji narkotykowych; okoliczności podawane przez świadkówI. P.iS. J., w tym dotyczące momentu ich zatrzymania, potwierdzały informacje wynikające z zeznańM. G., dotyczące początków przestępczej współpracy pomiędzy nim, a oskarżonymM. P. (1). Z kolei w odniesieniu do oskarżonegoJ. J. (1), twierdzeniaM. G.dotyczące organizowania zaplecza wytwórni amfetaminy wŁ.oraz czasu trwania uruchomionej tam produkcji, znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadkaW. W., od którego wynajęto budynek.
Również w odniesieniu do oskarżonegoR. W.– czego zdawał się, nie dostrzegać jego apelujący obrońca – relacjęM. G.dotyczącą przewozu broni przeznaczonej dla tego oskarżonego potwierdzały wprost zeznania świadkówS. J.iI. P.. W szczególności ten ostatni w toku rozprawy jednoznacznie potwierdził, że widział ową broń przewożoną przezG.i że była to broń myśliwska (k. 471). W połączeniu z tożsamą informacją – co do rodzaju owej broni – podawaną konsekwentnie przezM. G., wykluczało to wątpliwości – zgłaszane przez obrońcę oskarżonegoR. W.– co do tego, ze była to broń palna, nie zaś atrapa jedynie ją przypominająca.
Zauważyć następnie należało, iż omówione w poprzednich akapitach, krytyczne – a jak się okazało nietrafne – uwagi obrońcy oskarżonegoM. P. (1), dotyczące postępowania dowodowego przed Sądem I instancji, nie dostarczyły zasadnych podstaw do zakwestionowania przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodu z zeznańM. G.. W szczególności dowody wskazywane w argumentacji apelującego obrońcy – do których odniesiono się w dotychczasowych rozważaniach – nie dostarczyły informacji wykluczających prawdziwość okoliczności podawanych przez kluczowego w sprawie świadka.
Podobnie, okoliczności takie nie wynikały z innych dowodów wymienionych w apelacji obrońcyM. P. (1), to jest zeznań kolejnych osób w różny sposób powiązanych z narkotykową działalnościąM. G.. Zasadne wątpliwości co do sprawstwa oskarżonegoM. P. (1)w zakresie przypisanego mu czynu narkotykowego, nie mogły zatem wynikać z zeznańS. W.(k. 756-759). Świadek ten przeczył bowiem nie tylko swojej wiedzy o przestępczej działalności wymienionego oskarżonego, ale w ogóle swojej wiedzy o procederze narkotykowym z którym związany byłM. G., a czynił to zeznając po pouczeniu w trybieart. 182 § 3 k.p.k.Słusznie zatem Sąd I instancji zeznania te zaliczył do kategorii tych nieprzydatnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z kolei eksponowani w apelacji świadkowieI. P.(k. 471), czyS. J.(ps. (...)) opisywali szczegóły swoich relacji zM. G., nie zaś zM. P. (1); nie sposób przyjąć zaś – jak chciał apelujący obrońca – że musieli oni posiadać wiedzę na temat przestępczej działalności tego ostatniego (i to wiedzę nadającą się do zweryfikowania wersji prezentowanej przezM. G.) – skoroM. G.zaczął dostarczać narkotyki oskarżonemuP.dopiero po tym jak wymienieniu dwaj świadkowie niejako zawiesili swoją przestępczą aktywność, będąc zmuszonymi do ukrywania się przed organami ścigania. Dodać przy tym należało, żeS. J.nie mógł – jak utrzymywał apelujący obrońca – w toku rozprawy przeczyć swej wiedzy o działaniach oskarżonegoP., jako że przesłuchanie tego świadka przed Sądem okazało się niemożliwe i poprzestano na odczytaniu jego wcześniejszych zeznań (k. 709). I w tym zatem przypadku podkreślane przez obrońcę zaprzeczenie przez wymienionych świadków posiadaniu wiedzy o przestępczej działalności oskarżonegoM. P. (1), nie podważało w żaden sposób wiarygodności obciążających tego oskarżonego zeznańM. G.. Co więcej, w zakresie opisu ich wzajemnej współpracy w ramach przestępczej działalności, treść zeznań wymienionych świadków potwierdzała informacje podawane przezM. G., stanowiąc tym samym kolejną przesłankę wnioskowania o wiarygodności jego zeznań.
Podobnie, świadekJ. S.(k. 836-837) – wbrew podkreślanej w apelacji obrońcy oskarżonegoM. P. (1)wagi jego zeznań – nie przedstawił żadnych wiarygodnych informacji podważających ustalenia, co do sprawstwa i winy wymienionego oskarżonego. Podzielić należało stanowisko Sądu I instancji, że zeznania tego świadka w zakresie zaprzeczenia przez niego jakiejkolwiek wiedzy o funkcjonowaniu przestępczego procederu narkotykowego – w sytuacji gdy świadek ten w innym postępowaniu karnym skazany został za kierowanie grupą przestępczą prowadzącą ów proceder – nie mogły być uznane za wiarygodne.
Wiarygodności zeznańM. G.nie mógł też przeczyć fakt – podkreślany z kolei w apelacji obrońcy oskarżonegoA. S. (3)– że świadekK. K. (1), wskazywany jako docelowy odbiorca narkotyków dostarczonych oskarżonemuS., przeczył swojej wiedzy w tym zakresie (k. 755 i nast.). Jak wskazano już w poprzedniej części niniejszych rozważań, świadkowie w przedmiotowej sprawie – sami związani z objętym postępowaniem przestępczym procederem narkotykowym – mieli interes w tym, by przeczyć owym dotyczącym ich związkom, które mogły ewentualnie rzutować na ich własną odpowiedzialność karną. Przedmiotowe stanowisko procesowe świadkaK.ocenić zatem należało – co trafnie uczynił Sąd I instancji – jako próbę ochrony wlanej osoby przed taką ewentualną odpowiedzialnością, nie zaś miarodajny dowód przeczący sprawstwu oskarżonegoA. S. (1), czy też źródło informacji nakazujących negatywnie zweryfikować zeznaniaM. G..
Nie było również tak, jak utrzymywał w swojej apelacji obrońca oskarżonegoA. S. (3), jakoby zeznania świadkaM. G., w zakresie potwierdzającym sprawstwo wymienionego oskarżonego były nielogiczne. Przyznany przez świadka fakt, że w czasie, gdy dostarczał oskarżonemuS.narkotyki „pomieszkiwał” u niego (to jest uS.) w jego kwaterze na terenie ośrodka sportowego, nie pozbawiał logiki, ani prawdopodobieństwa faktu, że narkotyki mógł przekazywać temu oskarżonemu na zewnętrz, nie zaś w owym pokoju. Zważywszy, że we wspomnianej kwaterze – jak podawał świadekG.częstokroć przebywały też inne osoby i odbywały się tam spotkania towarzyskie, w pełni logiczne było twierdzenie świadka, że narkotyki przekazał oskarżonemuS.w innym miejscu.
Wbrew stanowisku autorów wszystkich apelacji, wiarygodności zeznań świadkaM. G.nie podważały także argumenty odwołujące się do jego sfery motywacyjnej. Zauważyć przy tym należało, że w przypadku apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoJ. J. (1), okoliczności z tego zakresu stanowiły główny ide factojedyny argument mający przemawiać za niewiarygodnością owych zeznań. Tymczasem złożona faktograficznie wersja obrońcy oskarżonegoJ. J. (1), mająca wyjaśniać genezę chęci zemsty, którą świadekM. G.miał żywić wobec oskarżonegoJ. J. (1), nie znajdowała żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wersja ta, jakoby świadekG.wskazał na oskarżonegoJ.– jako wytwórcę amfetaminy – wyłącznie z chęci zemsty za to, że oskarżony jakoby odmówił mu swojego udziału w tym procederze, była nie tylko niepoparta jakimkolwiek wiarygodnym dowodem, ale też jawiła się jako nieprawdopodobna, czy wręcz naiwna. Podkreślenia wymagało przy tym, że nie było tak, jak utrzymywał apelujący obrońca oskarżonegoJ. J. (1), jakoby Sąd I instancji do owej wersji wynikającej z wyjaśnień wymienionego oskarżonego, w ogóle się nie odniósł. Apelujący zdawał się nie dostrzegać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierało wyraźną ocenę tejże wersji (vide:str. 14-15 wymienionego dokumentu), w której Sąd I instancji rozprawił się nią krytycznie. Jak nadmieniono powyżej, Sąd Apelacyjny podzielił taką krytyczną ocenę linii obrony oskarżonego, zgadzając się z konkluzją, że była ona nieprawdopodobna, tym bardziej że pojawiła się w wyjaśnieniach oskarżonego dopiero na dalszym etapie postępowania.
Równie nieuprawnione było stanowisko pozostałych apelujących obrońców, którzy uzasadnienia dla swojej tezy o nieprawdziwości zeznańM. G.upatrywali w motywacji tego świadka, mającego jakoby dążyć do poprawy swojej sytuacji procesowej nawet za cenę zeznawania nieprawdy. Tymczasem o ile bezspornym było, żeM. G.chcąc zyskać status tzw. małego świadka koronnego, w sposób oczywisty miał interes prawny w tym, by dostarczyć organom ścigania nieznanych informacji o czynach i sprawcach związanych z jego przestępczą przeszłością, to jednak twierdzenia obrony, jakoby realizując swój cel procesowy, świadek prezentował zmyśloną narrację, fałszywie oskarżającM. P. (1),R. W.,A. S. (3), czy innych oskarżonych w sprawie – nie zostało przez apelujących wykazane. W zakresie omawianego zarzutu, apelujący obrońca oskarżonegoM. P. (1)poprzestał bowiem na prezentacji wywodu, który – choć obszerny i zawierający odniesienia do orzecznictwa i doktryny – sprowadzał się do myśli, że fałszywe oskarżanie innych osób i zmyślanie faktów w sposób niejako naturalny wynika z dążenia świadka do uzyskania legalnych korzyści procesowych w postępowaniu karnym. Jeszcze dalej w takim myśleniu posunął się w swoich apelacjach obrońca oskarżonychR. W.iA. S. (1), który wprost twierdził w zarzutach swoich apelacji, że uznanie zeznańM. G.za wiarygodne nie było możliwe w sytuacji, gdy świadek ten posiadał w sprawie interes prawny.
Myślenie takie pomijało jednak okoliczność, że w interesie świadka było przedstawienie organom ścigania jak największej ilości informacji przydatnych dowodowo, a więc prawdziwych i dających się skutecznie zweryfikować w toku postępowania, tylko takie bowiem informacje spełniają kryteria, o których mowa wart. 60 § 4 k.k., warunkując tym samym możliwość uzyskania przez świadka wskazanych w tym przepisie korzyści procesowych. Omawiane wywody apelacji abstrahowały też od bezspornej okoliczności, żeM. G.będąc osobą przez długi czas ściśle związaną ze narkotykowym środowiskiem przestępczym, miał faktyczne możliwości posiąść wiedzę o czynach oskarżonych w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymagało przy tym, że sposób zaprezentowania przez niego owej wiedzy – w tym konsekwencja i wewnętrzna spójność jego bogatej w szczegóły relacji, jak również obecność pewnych psychologicznych wyznaczników relacjonowania zdarzeń, w tym umiejętność osadzenia faktów w miejscu i czasie, czy nieukrywanie niepamięci pewnych szczegółów zdarzeń – stanowił dodatkowe uprawdopodobnienie podawanych przezeń faktów.
Ze swej istoty błędne logicznie było zatem rozumowanie apelujących obrońców oskarżonegoM. P. (1),A. S. (1)iR. W., upatrujących w bezspornym fakcie dążenia przezM. G.do polepszenia swojej sytuacji procesowej, niezawodnej przesłanki wniosku o tym, że zeznawał on nieprawdę. Wnioskowanie takie ignorowało wszystkie ujawnione w toku postępowania przed Sądem I instancji – a omówione także powyżej – okoliczności wskazujące na pozytywną weryfikację dowodową treści zeznańM. G.. Z okoliczności tych wynikało, że dowód z zeznańM. G.– wbrew twierdzeniom apelujących obrońców – nie tylko nie był sprzeczny z żadnym innym wiarygodnym dowodem, ale też w zakresie poszczególnych objętych nim faktów, znajdował potwierdzenie w treści innych dowodów zgromadzonych w sprawie.
W szczególności podkreślenia wymagało, iż wiarygodności zeznańM. G.nie podważały skutecznie wyjaśnienia oskarżonych, które – choć przeciwne w swej treści – w zakresie przeczenia sprawstwu i winie oskarżonych, prawidłowo uznane zostały przez Sąd I instancji za niewiarygodne. Przy czym wbrew poglądowi apelującego obrońcy oskarżonychA. S. (1)iR. W., na wiarygodność wyjaśnień oskarżonych nie mogły wskazywać wyliczone przez obrońcę cechy owych wyjaśnień, w tym ich wewnętrzna konsekwencja, logika i korespondowanie ze sobą. Zważywszy, że wyjaśnienia oskarżonych sprowadzały sięde factodo przeczenia swojej winie, a były przy tym wypowiedziami składnymi, trudno oczekiwać, by oskarżeni popadli w nich w wewnętrzną sprzeczność. Sama zatem poprawność logiczna wypowiedzi oskarżonych nie potwierdzała ich wiarygodności, w sytuacji gdy logiką sprawców było dążenie do oczyszczenia się z winy.
Wobec powyższego, Sąd I instancji był w pełni uprawniony do uznania omawianych zeznań świadkaM. G.za kluczowy dowód w sprawie i uznania go za wiarygodne źródło okoliczności, na których oparto rozstrzygniecie w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych. Podkreślenia wymagało przy tym, że w tych fragmentach, w których relacjaM. G.nie dostarczała jednoznacznych lub wystarczających informacji, co do szczegółów czynów zarzuconych oskarżonym, Sąd I instancji prawidłowo stosując nakaz zart. 5 § 2 k.p.k., przyjął wersję korzystniejszą dla sprawcy. Sytuacja taka dotyczyła przede wszystkim braku podstaw dowodowych do przypisania oskarżonemuM. P. (1)przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.oraz – w zakresie zarzuconego temu oskarżonemu przestępstwa narkotykowego – braku podstaw do przypisania mu takiej ilości narkotyku, jak w postawionym mu zarzucie.
Podkreślenia wymagało przy tym, że pierwsza z wymienionych sytuacji, wynikająca z niewystarczającej w tym zakresie relacjiM. G.i skutkująca uniewinnieniemM. P. (1)od czynu zart. 258 § 1 k.k.– wbrew stanowisku jego obrońcy – nie wskazywała bynajmniej na potrzebę wydania analogicznego rozstrzygnięcia, co do drugiego z zarzuconych oskarżonemu przestępstwa. W tym bowiem przypadku, postępowanie dowodowe – jak była o tym mowa powyżej – jednoznacznie potwierdziło sprawstwo i winę oskarżonego. W ramach przypisanego oskarżonemuM. P. (1)przestępstwa z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, niejednoznaczność podstawy dowodowej dotyczyła jedynie ilości będącej przedmiotem obrotu substancji psychotropowej. W zeznaniachM. G.ilość ta wahała się bowiem pomiędzy 4 kg a 6 kg i brak było dalszych dowodowych możliwości jej weryfikacji. Słusznie zatem – z uwagi na dyspozycję wspomnianegoart. 5 § 2 k.p.k.– sprawcy przypisano ilość mniejszą. Rozstrzygnięcie takie w świetle powołanego przepisu było w pełni prawidłowe, a brak jednoznacznych podstaw dowodowych, co do większej ilości objętej obrotem amfetaminy, z uwagi na podanie minimalnych i maksymalnych ilości narkotyku, nie podważał bynajmniej – jak utrzymywała apelujący obrońcaM. P. (1)– wiarygodności zeznańM. G..
Podkreślenia wymagało, że wbrew stanowisku apelujących obrońców, potrzeba zastosowania zasadyin dubio pro reonie wystąpiła w innym niż opisane powyżej przypadkach. W odniesieniu do czynów pozostałych oskarżonych, postępowanie dowodowe dostarczyło wystarczających podstaw faktycznych potwierdzających okoliczności zarzuconych im czynów i pozwalających przypisać im owe czyny i to w kształcie przyjętym w zaskarżonym wyroku. Tym samym, we wskazanym zakresie, w odniesieniu do pozostałych oskarżonych nie wystąpiły w ogóle wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na ich korzyść.
Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że – wbrew stanowisku apelacji – brak było podstaw do modyfikacji zaskarżonych rozstrzygnięć zawartych w wyroku Sądu I instancji, w tym do uniewinnienia oskarżonych. Sąd odwoławczy uznał także, że apelujący obrońcy nie wykazali, jakoby postępowanie rozpoznawcze przed Sądem Okręgowym obarczone było wadami i brakami uzasadniającymi potrzebę jego powtórzenia. Z uwagi na to zaskarżone orzeczenie w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonychJ. J. (1),M. P. (1),A. S. (1)iR. W.w zakresie przypisanych im czynów, to jest pierwszemu z nich: z art. 53 ust. 1 i 2 oraz z art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, drugiemu i trzeciemu z art. 56 ust. 1 i 3 tejże ustawy, czwartemu zaś z wymienionych: zart. 263 § 2 k.k.– należało utrzymać w mocy.
Podobnie, na aprobatę zasługiwało, będące konsekwencją powyższych skazań, orzeczenie o karach. Żadne z wydanych przez Sąd I instancji rozstrzygnięć z tego zakresu nie było kwestionowane skonkretyzowanym zarzutem, ani argumentacją apelacji; Sąd odwoławczy nie dostrzegł zaś podstaw nakazujących ingerować w owe rozstrzygnięcia z urzędu.
W konsekwencji, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Orzekając o kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę fakt, że w postępowaniu tym oskarżonyM. P. (1)korzystał z pomocy prawnej obrońcy wyznaczonego mu z urzędu, co uzasadniało zasądzenie temu obrońcy zwrotu kosztów udzielonej obrony. Koszty te przyznano przy tym w stawce określonej przepisami§ 14 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), przy czym przepis ten zastosowano w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), jako że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Nadto w oparciu o przepisyart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., zwolniono oskarżonegoM. P. (1)od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w części odpowiadającej kwocie wynagrodzenia przyznanego jego obrońcy. Uwzględniono przy tym sytuację majątkową oskarżonego i jego możliwości zarobkowe, w tym perspektywę odbywania przezeń kary izolacyjnej, jak również wynikający z zaskarżonego wyroku, jak również z wyroku Sądu II instancji, fakt obciążenia go innymi należnościami natury pieniężnej, w tym kosztami sądowymi w pozostałym zakresie, co nakazywało przyjąć, że pokrycie dodatkowych kosztów związanych z udzieloną mu obroną z urzędu, byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.
W tym miejscu dodać należało, że analogiczne do opisanego powyżej rozstrzygnięcie o zwrocie obrońcy kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonemuJ. J. (1)oraz o częściowym zwolnieniu tego oskarżonego od kosztów sądowych, znalazło się w stosownym postanowieniu uzupełniającym, wydanym w trybieart. 626 § 2 k.p.k.
Sąd Apelacyjny nie znalazł natomiast podstaw do zwolnienia oskarżonychJ. J. (1)iM. P. (1)od kosztów sądowych w zakresie przewyższającym koszty obrony udzielonej im z urzędu, jak również nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonychA. S. (1)iR. W.od kosztów sądowych należnych od nich Skarbowi Państwa. W rezultacie na podstawieart. 636 k.p.k., zasądzono na rzecz Skarbu Państwa:
- od oskarżonegoJ. J. (1)– kwotę 834 zł, w tym 1/5 ryczałtu za doręczenia w kwocie 4 zł, opłatę za kartę karną w kwocie 30 zł, opłatę za II instancję w kwocie 800 zł;
- od oskarżonegoM. P. (1)– kwotę 614 zł, w tym 1/5 ryczałtu za doręczenia w kwocie 4 zł, opłatę za kartę karną w kwocie 30 zł, opłatę za II instancję w kwocie 580 zł;
- od oskarżonegoA. S. (3)– kwotę 414 zł, w tym 1/5 ryczałtu za doręczenia w kwocie 4 zł, opłatę za kartę karną w kwocie 30 zł, opłatę za II instancję w kwocie 380 zł;
- od oskarżonegoR. W.– kwotę 214 zł, w tym 1/5 ryczałtu za doręczenia w kwocie 4 zł, opłatę za kartę karną w kwocie 30 zł, opłatę za II instancję w kwocie 180 zł.

S. S.U. D.M. K.