Sygn. aktII AKa 29/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca:

SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)

Sędziowie:

SA Piotr Brodniak
SA Andrzej Wiśniewski

Protokolant:

sekr. sądowy Emilia Biegańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego
po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. sprawy

A. M.

oskarżonej zart. 148 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt II K 84/12

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonej za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. Z.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych związanychz postępowaniem odwoławczym.

      Andrzej Wiśniewski Bogumiła Metecka-Draus Piotr Brodniak

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt II K 84/12 uznanoA. M.winną tego, że w dniu 21 stycznia 2012 roku wN.gm.K., woj.(...), działającw zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaurodzonej w dniu (...)żywej córki, umieściła ją po urodzeniu w plastikowym worku, który szczelnie zamknęła i włożyła do torby podróżnej, którą następnie schowała w szafie,co doprowadziło do zatrzymania wymiany gazowej w płucach i zgonu noworodkaw mechanizmie niewydolności oddechowo-krążeniowej, tj. popełnienia czyny zart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.i wymierzył jej karę 14 lat pozbawienia wolności na poczet której z mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył jej okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 27 stycznia 2012 r. do 26 listopada 2012 r.
Nadto Sąd, na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowody rzeczowe jak w wykazie dowodów na karcie 219 do 223 nakazał zwrócićG. K.. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.K. L.kwotę 1254,60zł (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery złote i sześćdziesiąt groszy), w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę wykonaną z urzędu oraz zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, w tym opłaty.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonej zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu rażącą niewspółmierność kary 14 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonejA. M..
W oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonejA. M..

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Wprawdzie ustalenia faktyczne nie są w apelacji kwestionowane, to jednak stwierdzić należy, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,a także lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd rozstrzygającyw sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, a zgromadzone dowody poddał pełnej i wszechstronnej ocenie, zgodnie z regułami zakreślonymiart. 7 k.p.k., wyciągając z nich trafne wnioski w zakresie sprawstwa i winy oskarżonej.
Odnosząc się do zarzutu apelacji – rażącej niewspółmierności kary w sensie surowości, stwierdzić należy, iż w realiach rozpoznawanej sprawy jawił się on jako zupełnie bezzasadny. Wskazując bowiem na „ułomności” osobowości oskarżonej, wynikające z treści sporządzonych opinii psychologicznej i psychiatrycznej, apelujący pominął, że treści sporządzonych dla potrzeb postępowania opinii, zarówno psychologicznych, jak i psychiatrycznej, stanowiły przedmiot szerokich rozważań Sądu Okręgowego pomieszczonych na stronie 13-16 pisemnych motywów, gdzie Sąd ten wskazał na opinię biegłejA. I., według której oskarżona zna normyi zasady funkcjonowania społecznego, a poziom jej intelektu pozwala na prawidłowe ich rozumienie i przestrzeganie. Podobnie jako mieszczący się w granicach normy, intelekt oskarżonej ocenili biegli psychiatrzy. Lektura uzasadnienia skarżonego orzeczenia jednoznacznie wskazuje, że Sąd pierwszej instancji drobiazgowo analizując okoliczności czynu – jego przygotowanie poprzez najpierw ukrywanie ciąży, później przedstawianie jako występującej w fazie początkowej (3 miesiące), po czympo urodzeniu zdolnego do życia dziecka, zapakowanie go do torby, uprzednio umieszczonego w zamkniętym worku plastikowym i ukrycie w szafie, a następnie posprzątanie mieszkania i poinformowanie konkubenta o poronieniu – wyprowadził jedynie słuszny wniosek, że działanie oskarżonej było zborne, wcześniej zaplanowane, konsekwentne w wykonaniu wcześniej założonego celu: pozbawieniu życia nowonarodzonej córki. Słusznie też Sąd meriti zwrócił uwagę na wysoki stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonej, bowiem nie wymagające żadnego dowodzenia, jest to, że pozbawienie życia bezbronnego dziecka i działanie w tym zakresie w zamiarze bezpośrednim, jest postąpieniem zaprzeczającym także prawom natury, które wymaga zdecydowanej reakcji wymiaru sprawiedliwości. Po przeanalizowaniu opinii biegłych psychologa i psychiatrów, Sąd orzekający zasadnie odrzucił możliwość zakwalifikowania działania oskarżonejA. M.w stanie silnego wzburzenia bądź w płaszczyźnie przepisuart. 149 k.k., nie tracącz pola widzenia okoliczności, iż oskarżona wraz z dwojgiem dzieci była na utrzymaniu konkubenta, który wspierał ją nie tylko finansowo, ale także w wychowywaniu dziecii cieszył się na kolejne dziecko, oczekując, że urodzi się córka. Rozstrzygającw zakresie kary, Sąd orzekający uwzględnił na korzyść oskarżonej istniejącew sprawie okoliczności łagodzące, jak dotychczasowy ustabilizowany tryb życia, niekaralność oraz wyrażony żal. Zestawiając okoliczności i charakter czynu przypisanego oskarżonej oraz stopień zawinienia należy stwierdzić, iż wymierzona oskarżonej kara 14 lat pozbawienia wolności jest karą właściwie ukształtowanąz punktu widzenia dyrektyw wymienionych wart. 53 k.k., jak również, spełnia cele kary a w szczególności, kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i poczucia sprawiedliwości. W żadnym zatem razie nie może być uznana za nadmiernie surowąi to w stopniu na tyle rażącym, by wymagała złagodzenia. Ujawnione w sprawie okoliczności wskazują na to, iż oskarżona nie chciała dziecka, jednakże fakt tenw żaden sposób nie może usprawiedliwiać jej czynu. Istnieje bowiem wiele możliwości jak pozostawienie dziecka w szpitalu, oddanie do adopcji, czy pozostawienie w tzw. oknie życia, które umożliwiały oskarżonej wybrnięcie z sytuacji, której jak wskazuje niniejsza sprawa, nie była w stanie zaakceptować. Zabójstwo, żyjącego kilka godzin, zdrowego noworodka przez matkę musi budzić odrazęi w konsekwencji spotkać się ze zdecydowaną reakcją i za taką należało uznać wymierzoną w pierwszej instancji, karę pozbawienia wolności. Długotrwała izolacja powinna skłonićA. M.do refleksji i przemyślenia swojego postępowania, a stosowane oddziaływania resocjalizacyjne w okresie odbywania kary winny wpłynąć na nią wychowawczo.
Oskarżona odbywa długotrwałą karę pozbawienia wolności zatem uzasadnione było zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych w całości (art. 624 § 1 k.p.k.i 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.). Z uwagi na to, że obrońca oskarżonej pełnił swe czynności z urzędu i nie otrzymał za to wynagrodzenia, zasądzono na jego rzecz wynagrodzenie za obronę oskarżonej w postępowaniu odwoławczym (art. 29 ust.1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzei§ 19w zw. z§ 14ust. Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.)