Sygn. akt II AKzw 417/06

POSTANOWIENIE
Dnia 10 maja 2006 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia: SA Mirosław Ziaja

Protokolant Aleksandra Strużyna

przy udzialeProkuratora Prok. Apel. Małgorzaty Siemińskiej
po rozpoznaniu w sprawieG. C.
skazanego za przestępstwa zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i inne
zażalenia wniesionego przez skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicachz dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt VII Wz. 255/06
w przedmiocieodmowy udzielenia warunkowego zwolnienia z odbyciareszty kary pozbawienia wolności
na podstawieart. 437§1 k.p.k.w zw. zart. 1§2 k.k.w.

postanawia

zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach odmówił skazanemuG. C.udzielenia warunkowego zwolnieniaz odbycia reszty sumy kar pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 16 listopada 2010 r.

Postanowienie to zaskarżył skazany i zarzucając:
„ błąd w ustaleniu stanu faktycznego rozpatrywanego wniosku poprzez rozpatrywanie wniosku skazanego na podstawieart. 78§2 k.k., co miało istotny wpływ na odmowę warunkowego zwolnienia i niedoinformowanie stron sprzeciwu o merytorycznym stanie prawnym rozpatrywanego wniosku

wniósł o :

-

zmianę postanowienia sądu I instancji na korzyść skazanego poprzez udzielenie mu warunkowego zwolnienia w oparciuoart. 79§2 k.k., albowiem zwolnienie skazanego może nastąpić tylko i wyłącznie na podstawieart. 79§2 k.k.

-

ewentualnie w oparciu o instrumenty prawne sądu II instancjio wystąpienie do Sądu Najwyższego w Warszawie o podjęcie uchwały interpretacjiart. 79§2 k.k.w oparciu oart. 37 k.k.orazart. 38§1 i 2 k.k.,

-

ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, tj. Sądowi Okręgowemu Wydział VII Penitencjarny w Gliwicach pod kątem merytorycznym wniosku skazanego w oparciu oart. 79§2 k.k.”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a jego wywody świadcząo zupełnym niezrozumieniu przez jego autora poszczególnych norm prawnych, które winny być interpretowane systemowo, a nie – jak ujmuje to skarżący– w zupełnym oderwaniu od siebie.
W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na to, że skazany spełniał formalne warunki do ubiegania się o warunkowe zwolnienie, tak w oparciuo przepisart. 78§1 kk, jak iart. 79§2 kk. Z praktycznego więc punktu widzenia, w tym układzie procesowym, nie ma znaczenia, który z w/w przepisów stanowił dla sądu penitencjarnego podstawę orzekania, bowiem żaden z tych przepisów nie wyłączał dodatkowo spełnienia przesłanek zart. 77§1 kk, aby możliwe stało się skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia.
W tej mierze natomiast nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczno – prawne sądu I instancji, że skazany nie stwarza uzasadnionego przekonania,iż na wolności będzie przestrzegał porządku prawnego, a tylko wówczas spełniłby fundamentalny warunek do skorzystania z dobrodziejstwa, o które się ubiega.
Skazany jest osobą wielokrotnie karaną, posiada przeciętną opinię środowiskową, jest mało krytyczny w odniesieniu do dotychczasowego trybu życia, naruszał zaufanie jakim go obdarzono nie tylko w czasie izolacji, ale również po wcześniejszym warunkowym zwolnieniu. To wszystko – wobec odległego końca kary – trafnie zostało uznane przez Sąd Okręgowy jako świadczące o ujemnej prognozie kryminologiczno – społecznej o skazanym.
Zupełnie natomiast pozbawione logiki są wywody skarżącegoo naruszeniu przez sąd przepisówart. 37 kki38§1 i §2 kk, bowiem pojęcie pojęcia trwania kary pozbawienia wolności najdłużej 15 lat, o którym mowaw pierwszym z przepisów, w żadnym wypadku nie można utożsamiaćz odbyciem tej kary, w szczególności, gdy jej wymiar jednostkowy, lub suma orzeczonych kar przekracza lat 15.
Nie ma zatem żadnych podstaw do wystąpienia w sprawie z zapytaniem prawnym do Sądu Najwyższego, dotyczącym wykładniart. 37 kkiart. 38§1i §2 kk.
Reasumując, skoro zażalenie nie zawierało wystarczających argumentów do podważenia słusznie zaskarżonego postanowienia, należało orzec jak wyżej.