Sygn. akt II AKa 357/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 marca 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie
Przewodniczący: SSA - Ewa Plawgo
Sędziowie: SA  - Paweł Rysiński (spr.)
SO (del.) - Ewa Jethon
Protokolant  - sekr. sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali
po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. w Warszawie
sprawy
1)I. W. (1)z d.N.urodz.(...)wW.c.Z.;
2)M. K. (1)urodz. (...)wW.,  s.M.;
3)K. B. (1)urodz. (...)wP.s.P.;
4)S. D. (1)urodz. (...)wP.s.M.
oskarżonych zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 27 maja 2015 r.    sygn. akt XVIII K 250/14
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychI. W. (1),M. K. (1)iK. B. (1), a w zaskarżonej części wobec oskarżonegoS. D. (1);
zasądza od każdego z oskarżonych koszty sądowe należne za postępowanie odwoławcze – w tym po ¼ poniesionych wydatków i po 400 (czterysta) zł z tytułu opłaty;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Z. P.,Z. J.,M. B.iE. S.po 885 zł 60 gr. (w tym VAT) z tytułu zwrotu kosztów obrony oskarżonych z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie.

UZASADNIENIE

I. W.
,

M. K. (1)
,

K. B. (1)
i

S. D. (1)
oskarżeni zostali o to, że w dniu 2 maja 2014 roku w mieszkaniu przyul (...)wW.działając wspólnie i w porozumieniu, posługując się przedmiotem przypominającym broń, używając wobecP. C. (1)przemocy, polegającej na duszeniu, kopaniu i uderzaniu pięściami po głowie i tułowiu, a także na zadawaniu uderzeń półką od regału, skutkujących powstaniem ran ciętych oraz grożąc pokrzywdzonemu obcięciem palców i przykładaniem w/w atrapy broni do prawej skroni, szyi i kolana, natychmiastowym pozbawieniem życia i zdrowia, zabrali w celu przywłaszczenia portfel wraz z dowodem osobistym, pieniędzmi w kwocie 25 zł, kartą kredytowąE. (...), scyzoryk, lekarstwa:M.i 7 tabletekC., zapalniczkęZ., srebrny łańcuszek, srebrną bransoletkę oraz dwa telefony komórkowemarki N. (...)i(...), a następnie uniemożliwiając wyjście z w/w lokalu pozbawiliP. C. (1)wolności, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem pokrzywdzonego, polegającym na kopaniu i skakaniu po całym ciele, rzucaniu nim o ścianę oraz oblaniu go benzyną i podpaleniu,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 3 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał oskarżonych za winnych tego, że w dniu 2 maja 2014 roku w mieszkaniu przyul. (...)wW.działając wspólnie i w porozumieniu, używając wobecP. C. (1)przemocy w postaci kopania i uderzania pięściami po głowie i tułowiu zabrali w celu przywłaszczenia portfel wraz z dowodem osobistym, pieniędzmi w kwocie 25 zł, scyzoryk, zapalniczkęZ., srebrny łańcuszek, srebrną bransoletkę oraz dwa telefony komórkowemarki N. (...)i(...)oraz substancję psychotropową w postaci 7 tabletekk., przy czym jednocześnie kopiąc i uderzając pięściami po głowie i tułowiu, a także zadając uderzenia półką od regału, rzucając nim po pokoju, oraz podpalając wylaną naP. C. (1)benzynę od zapalniczki wzięli udział w pobiciuP. C. (1), czym narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k., przy czym oskarżeniM. K. (1)iK. B. (1)czynu tego dopuścili się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne i za to skazałI. W. (1)iS. D. (1)na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 64 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., aM. K. (1)iK. B. (1)na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zb. zart.64 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., zaś na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart.11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonymM. K. (1)iK. B. (1)kary po 4 lata pozbawienia wolności, oskarżonemuS. D. (1)karę 3 lat 8 miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonejI. W. (1)karę 3 lat pozbawienia wolności.
Orzekł nadto stosownie o zaliczeniu tymczasowego aresztowania, dowodach rzeczowych, kosztach i opłatach.
Wyrok zaskarżyli apelacjami obrońcy oskarżonych.
ObrońcaI. W. (1)zarzuciła wyrokowi:
- obrazę przepisów postępowania, a to:
1.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygniecie na niekorzyść oskarżonej niedających się usunąć wątpliwości;
2.art. 7 Kodeksu postępowania karnego, poprzez nieuwzględnienie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania przy ocenie dowodów; a także błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:

1
nieustaleniu faktu, że oskarżonaW.znalazła kwit potwierdzający zastawienie w lombardzie przez pokrzywdzonego rzeczy do niej należących, a tym samym miała uzasadnione podejrzenie, bądź wręcz pewność, że korzystający z jej gościnyP. C. (1)ją okrada;

2
przyjęciu, że w zamian za użyczenieP. C. (1)pokoju zostało ustalone, że oskarżonaW.dostanie od niegok.ir.;

3
przyjęciu, żek., znajdujący się w mieszkaniu przyul. (...)należał do pokrzywdzonegoC., a nie oskarżonejW., a tym samym, że mógł zostać pokrzywdzonemu zabrany przez oskarżonych;

4
przyjęciu, że oskarżonaW.posługuje się kontem naF.i że za pomocą tego konta zapowiadała konkubinie pokrzywdzonego,K. B. (2), że „P.stanie się krzywda”;

jak również naruszenieart. 280 § 1 k.k.w zb. z 64ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11§ 2 k.k.poprzez przyjęcie, że zamiarem oskarżonejW.objęte było naruszenie tych przepisów.
W konkluzji skarżąca wniosła aby Sąd Apelacyjny, działając na zasadzieart. 437 § 1 i 2 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżoną, bądź przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jeżeli zajdą przesłanki wskazane w powołanym artykule.
ObrońcaM. K. (1)zarzuciła wyrokowi:

I
obrazę przepisów prawa procesowego, to jestart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1) k.p.k., mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na naruszeniu zasady obiektywizmu oraz swobodnej oceny dowodów przez ich nie wszechstronną analizę, nierozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonegoM. K. (1), oparciu orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających w postaci zeznań św.P. C. (1)i ustaleniu okoliczności faktycznych z pominięciem części materiału dowodowego, w tym w całości zeznań św.M. G.i w części zeznań św.A. B. (1)bez należytego umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogący mieć istotny wpływ na jego treść poprzez uznanie, że oskarżonyM. K. (1)swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.

W konkluzji skarżąca wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. K. (1)od zarzucanych mu czynów,

ewentualnie

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

ObrońcaK. B. (1)zarzuciła wyrokowi:

1
obrazę przepisu prawa procesowego, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dowolne, a nie swobodne, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, ustalenie faktycznego przekonania, co do winy oskarżonegoK. B. (1), w zakresie jego udziału w dokonaniu czynu opisanego w pkt. I wyroku, w postaci rozboju na osobie pokrzywdzonymP. C. (1), gdy tymczasem wszechstronna i pozbawiona jednostronności ocena zebranych dowodów osobowych, w tym zeznań świadkaC. A.oraz wyjaśnieńM. K. (1), jak również brak wskazania oskarżonego, jako sprawcy przez samego pokrzywdzonegoP. C. (1), w korelacji ze sprawozdaniem z użytkowania telefonu należącego doK. B. (1), wykluczają udział oskarżonegoK. B. (1)w przypisanym mu czynie;

2
obrazę prawa procesowego tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., wyrażającą się w sprzecznymi z rzeczywistością i przeprowadzonymi dowodami ustaleniu w wyroku, że oskarżonyK. B. (1)działając wspólnie i w porozumieniu zI. W. (1),M. K. (1),S. D. (1), poprzez używanie wobecP. C. (1)przemocy w postaci kopania i uderzania pięściami po głowie i tułowiu narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku zart. 156 § 1 k.k.lub zart. 157 § 1 k.k.w sytuacji, gdy konstrukcja przestępstwa pobicia polega między innymi na różnicowaniu odpowiedzialności za udział w pobiciu w zależności od stopnia jej niebezpieczeństwa, wyrażającego się skalą narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo skutków określonych wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k., które to zróżnicowanie musi być prawidłowo określone w opisie czynu, a przypadku zaskarżonego wyroku Sądu 1 instancji nie miało ono miejsca;

3
obrazę przepisów postępowania tj.art. 173 §1 k.p.k.w zw. z art.§ 5.1 i § 12.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003 roku w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania(Dz. U. 2003/104/981), wynikającą z oparcia ustaleń stanu faktycznego na dowodach z czynności okazania świadkowiA. B. (1)fotografii wizerunku oskarżonegoK. B. (1), która to czynność z uwagi na rażące różnice w wyglądzie zewnętrznym osób przybranych do okazania z wyglądem oskarżonego, nie została przeprowadzona w sposób wyłączający sugestię.

W konkluzji skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego.
ObrońcaS. D. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczonej kary pozbawienia wolności zarzucając jej rażącą niewspółmierność i wnosząc o jej obniżenie do 2 lat i 6 miesięcy.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wszystkie apelacje (poza apelacją odnośnie oskarżonegoS. D.) kwestionują ustalenia Sądu prowadzące do przypisania oskarżonym winy i dokonanie przez Sąd oceny zgromadzonych dowodów. Wnosząc o uniewinnienie oskarżonych skarżący twierdzą, że w sprawie brak dowodów potwierdzających ich współudział w przypisanym przestępstwie.
Tak formułowane apelacje niezależnie od tego czy stawiają orzeczeniu zarzuty obrazy przepisów postępowania, czy błędnych ustaleń faktycznych nie mogły być uwzględnione jako, że w sposób rażący odbiegają od realiów dowodowych sprawy, ustalonych w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w tym dowody z przesłuchania samych oskarżonych.
PokrzywdzonyK. C.konsekwentnie zeznał, że przedmiotowe zajście miało miejsce w mieszkaniu oskarżonejI. W. (1), w którym został pobity i okradziony przezM. K. (1)i dwóch innych mężczyzn (k. 15-16, 65-67).K. B. (1), określanego jako„bratK.”świadek rozpoznał w trakcie okazania (k. 163-164) i opisał jego zachowania w trakcie zdarzenia oraz znak szczególny w postaci tatuażu na lewej łydce. Tę okoliczność oskarżonyB.potwierdził na rozprawie (k. 1189).
Podobnie wskazał w trakcie okazaniaS. D. (1)i opisał jego zachowania (k. 530-531 i k. 533-35).
Św.B.(k. 502-503), który był obecny w toku zdarzenia w mieszkaniu oskarżonejW., przesłuchany w obecności biegłego psychologa, opisał przebieg zajścia, a na okazanych tablicach z wizerunkami osób rozpoznał oskarżonychD.iB.(tablice k. 507-510).
OskarżonaI. W.w postępowaniu przygotowawczym potwierdziła fakt pobicia pokrzywdzonego przezM. K. (1),K.z okolicN.i jego kolegę (k. 96-97). Na okazanych tablicach z k. 507 i k. 509 akt rozpoznałaS. D. (1)iK. B. (1)(k. 612 akt).
OskarżonyM. K. (1)potwierdził swoją obecność w trakcie zdarzenia oraz fakt pobicia pokrzywdzonego przezK.i jego kolegę. Zaprzeczył by on sam biłP. C. (1)(k. 90-91 i k. 110). Na okazanej tablicy poglądowej wskazałK. B. (1)(k. 617), ale zaprzeczył poprzednim wyjaśnieniom, jakoby to on był w mieszkaniu i bił pokrzywdzonego twierdząc, że był to„innyK.”.
OskarżonyK. B.zaprzeczył udziałowi w zdarzeniu i obecności w mieszkaniuI. W., oskarżonyS. D.odmówił złożenia wyjaśnień.
Również na rozprawie oskarżonaW.potwierdziła obecność w mieszkaniu oskarżonychM. K. (1),K. B. (1)iS. D. (1)(k. 1030 akt), zaprzeczyła jednak faktowi pobicia pokrzywdzonego.
OskarżonyM. K.przyznał, że był obecny na miejscu zajścia, zaprzeczył obecności oskarżonychB.iD.i pobiciu pokrzywdzonego (k. 1032-33).
OskarżeniB.iD., jak w śledztwie, zaprzeczyli swej obecności w mieszkaniuI. W..
Tak zgromadzone dowody Sąd pierwszej instancji rozważył i ocenił w ich całokształcie, wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Niczym w owej ocenie nie uchybił regułomart. 7 k.p.k., czyart. 410 k.p.k.
Trafnie i logicznie uznał, że wiarygodne są zeznaniaśw. P. C., który opisał przebieg zdarzenia i jego uczestników, a u którego stwierdzono obrażenia korespondujące z opisem zachowania sprawców. Tylko w opisanej przez pokrzywdzonego sytuacji miał on powód by nocą, niekompletnie ubrany uciec z mieszkaniaI. W., wyskakując przez okno i wzywając na ulicy pomocy.
Wersja zdarzeń prezentowana przez św.C.znajduje potwierdzenie w zeznaniach św.B.ze śledztwa i w wyjaśnieniach oskarżonejI. W.(k. 96-97), która również na rozprawie – jak wskazano – potwierdziła obecność współoskarżonych w miejscu zdarzenia. Znajduje nadto potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonegoM. K.ze śledztwa (k. 90-91, k. 110).
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie i logicznie uznał, że wiarygodne są te właśnie zeznania św.C.iB.oraz wyżej omówione wyjaśnienia oskarżonychW.iK..
Pozwalają one w sposób logiczny odtworzyć rzeczywisty przebieg zdarzeń.
Trafnie nie dał natomiast wiary wyjaśnieniom oskarżonychB.iD.negującym swoją obecność w mieszkaniuI. W.i udział w pobiciu pokrzywdzonego, jak i wyjaśnieniom oskarżonychW.iM. K.w których czy to przeczą ich obecności, czy w ogóle faktowi pobiciaP. C.– tu wbrew oczywistym, bo obiektywnym dowodom wskazującym na doznane przez niego obrażenia.
Danie wiary tej wersji prowadziłoby do konieczności ustalenia, że św.C.nie został pobity mimo, że odniósł konkretne, określone obrażenia, a z mieszkaniaI. W.– rozebrany, wyskakując przez okno i wzywając pomocy uciekł bez jakiegokolwiek ku temu powodu, obciążając następnie nieprawdziwie oskarżonych – w tym nieznanych mu przecież oskarżonychB.iD.. Mimo to opisał ich wygląd, cechy szczególne (tatuaż) i rozpoznał w toku okazania.
Brak logiki, wprost absurdalność takiego toku rozumowania przesądza o trafności ocen dokonanych przez Sąd I instancji. Oczywistym jest, że oskarżeniB.iD.(który nie zaskarżył wyroku co do winy) nie przyznając się do winy i zaprzeczając swej obecności w mieszkaniuI. W.dążyli jedynie, wbrew zgromadzonym dowodom, do uchronienia się od odpowiedzialności karnej. Tak samo należy ocenić, jak to trafnie uczynił Sąd Okręgowy, wyjaśnienia oskarżonychW.iK.w których przeczą oni faktowi pobicia pokrzywdzonego, czy obecności oskarżonychB.iD.. Postawa oskarżonych w toku przewodu sądowego, w sposób bijący wprost w oczy wskazuje, że dążą oni w szczególności do uchronienia od odpowiedzialności karnej oskarżonegoK. B..
Również świadekA. B., który przesłuchiwany w śledztwie w obecności psychologa złożył zeznania jednoznacznie obciążające oskarżonych (nie został przesłuchany przed Sądem pierwszej instancji) przed sądem apelacyjnym zaprzeczył im dążąc do uwolnienia oskarżonych od odpowiedzialności. Sąd Apelacyjny nie dał mu wiary. Treść jego zeznań jest rażąco sprzeczna z tym co zeznał w śledztwie, sprzeczna z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w postępowaniu przygotowawczym, nielogiczna i w sposób oczywisty nieprawdziwa, a ma na celu jedynie wsparcie wersji zdarzeń zaprzeczającej rzeczywistemu przebiegowi zajścia i udziałowi w nim oskarżonych.
Z tych przyczyn Sąd odwoławczy podzielił ustalenia i oceny Sądu pierwszej instancji, które następnie Sąd ten obszernie i przekonująco opisał i umotywował w pisemnych motywach wyroku.
Wbrew poglądowi skarżących Sąd nie uchybił przepisomart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., ani też nie poczynił błędnych ustaleń faktycznych. Wszystkie apelacje w tej części należało uznać za niezasadne.
Sąd nie uchybił również przepisowiart. 5 § 2 k.p.k.– jak to zarzuca mu obrońca oskarżonejI. W.. Zarzutu tego skarżący w ogóle nie rozwija w uzasadnieniu apelacji, nie wskazuje jakie w sprawie zachodzą wątpliwości, które Sąd dostrzegł, a które rozstrzygnął wbrew regułom na niekorzyść oskarżonej, a tylko wówczas doszłoby do obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Chodzi bowiem o wątpliwości dostrzeżone przez Sąd, a nie takie, które ma skarżący dokonujący własnej, subiektywnej oceny rozstrzygnięcia. Tych, skarżący, jak wspomniano, nie wskazał. Zarzut uznać zatem należało za oczywiście bezzasadny.
Oczywiście bezzasadne okazały się wyeksponowane w apelacji obrońcy oskarżonejJ. W.w pkt 1-4 dalsze zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych. Obrońca wskazuje okoliczności, które mogą stanowić o istniejącym między oskarżoną, a pokrzywdzonym konflikcie, czy rozliczeniach, a nie mają żadnego znaczenia dla ustaleń tyczących przebiegu zdarzeń stanowiących przedmiot rozpoznania w sprawie. Jak należy wnioskować z uzasadnienia apelacji skarżący eksponuje fakt rzekomego okradzenia oskarżonej przez pokrzywdzonego, co miało być dla oskarżonejW.przyczyną:„wyrzucenia z mieszkania okradającego ją lokatora”.(k. 5 apelacji). Po pierwsze – Sąd ustalił, że oskarżona obwiniałaP. C.o kradzież (k. 14 uzasadnienia), czego nie dostrzega skarżący, po drugie – kwestia ta, jak i pozostałe wskazane w pkt 1-4 (k. 2 apelacji) pozostają bez znaczenia dla przebiegu zdarzenia, co najwyżej, wbrew intencji skarżącego, potwierdzają, że oskarżonaI. W.miała obiektywne, bądź subiektywne powody by„prosić”oskarżonegoK., a późnej dwóch pozostałych oskarżonych o„wyrzucenie”pokrzywdzonego z mieszkania.
Dalsze ustalone przez Sąd pierwszej instancji zachowania oskarżonych wywołane tym konfliktem, skutkowały trafne przypisanie im popełnionego przestępstwa.
Zarzut obrazy prawa materialnego, a to przepisówart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 64ust, 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. zart. 158 § 1 k.k.(k. 2 apelacji) nie został przez skarżących w ogóle uzasadniony, dlatego wystarczy wskazać, że zarzut taki jest niedopuszczalny w sytuacji, gdy apelujący stawia uprzednio zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych. Obraza prawa materialnego zachodzić może wówczas, gdy Sąd do prawidłowo ustalonego (niekwestionowanego) stanu faktycznego przypisze niewłaściwy przepiskodeksu karnego. W sprawie niniejszej sytuacja taka, co oczywiste – nie zachodzi. Jeśli zaś skarżącemu chodzi o zamiar z jakim działała oskarżona, to kwestie tę Sąd obszernie, logicznie i przekonująco przedstawił w motywach wyroku (k. 14-17 akt), w szczególności wyjaśniając dlaczego oskarżonej przypisał współsprawstwo w czynie przypisanym pozostałym oskarżonym (k. 16). Pogląd ten sąd apelacyjny w pełni podziela, a gołosłowny jedynie zarzut apelacji nie mógł prowadzić do jego podważenia.
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoM. K., ponad kwestie wyżej omówione, Sąd Apelacyjny zważył nadto.
Zarzut oparcia ustaleń co do winy oskarżonegoK.„tylko na dowodach obciążających z zeznańśw. P. C.”– k. 1-2 apelacji jest oczywiście niezasadny. Jak już wskazano powyżej udział oskarżonego w zdarzeniu i jego zachowania przestępcze Sąd ustalił w oparciu o zeznania pokrzywdzonego, ale i wyjaśnienia współoskarżonejW.oraz zeznania św.B.ze śledztwa.
Powoływanie się przez skarżącego na zeznaniaśw. M. G., która nie była świadkiem zdarzenia i nic o nim nie wie, w żaden sposób nie może prowadzić do podważenia ustaleń Sądu pierwszej instancji.
W konkluzji stwierdza Sąd Apelacyjny, że również tak prezentowane w apelacji argumenty nie mogły doprowadzić do podważenia ustaleń i ocen Sądu Okręgowego co do odpowiedzialności oskarżonegoK.za przypisane mu w wyroku przestępstwo.
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoK. B., ponad kwestie wyżej omówione, Sąd Apelacyjny zważył nadto.
Kwestionowanie przez skarżącego zeznań pokrzywdzonego co do obecności oskarżonegoB.w mieszkaniuI. W.nie może być skuteczne skoro, jak już wskazano, o obecnościK. B.i jego udziale w przestępstwie zeznają w śledztwie zarównoI. W.(również na rozprawie), jak i oskarżonyK.oraz św.B.. Późniejsza zmiana wyjaśnień i zeznań tych osób, jak trafnie ocenił to Sąd pierwszej instancji, nie zasługuje na wiarę jako mającą na celu wyłącznie uchronienie tego oskarżonego (i współoskarżonegoD.) od odpowiedzialności karnej.
Kwestie związane z zeznaniami św.A.i telefonem należącym do oskarżonego Sąd pierwszej instancji logicznie i przekonująco wyjaśnił w motywach wyroku. Pogląd w tym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela jako trafny, zgodny ze stanem rzeczywiście zaistniałym. Wniesiona apelacja nie zawiera przekonujących argumentów mogących podważyć ustalenia i oceny Sądu Okręgowego i w tym zakresie.
W żadnym razie Sąd orzekający nie obraził przepisuart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., jak to zarzuca skarżący. Wyrok zawiera wszystkie niezbędne, a wymagane ustawowo elementy, zarówno w opisie czynu przypisanego, jego prawnej kwalifikacji, jak i w części dotyczącej orzeczonej kary. Wbrew poglądowi skarżącego„udział w pobiciu”zart. 158 § 1 k.k.to przestępstwo, które właśnie ze względu na liczbę uczestników i częste trudności dowodowe, ustawodawca skonstruował przez określenie swoistej„odpowiedzialności zbiorowej”– nie jest wymagane zindywidualizowanie roli poszczególnych uczestników pobicia w spowodowaniu konkretnych skutków, a każdy z nich odpowiada za sam udział w pobiciu narażającym ofiarę już tylko na bezpośrednie niebezpieczeństwo skutku zart. 157 § 1 k.k.(vide: np. K.K. Komentarz t. I pod red. A. Waska, C.H. Beck 2004 r., str. 338 i n.). Dlatego powyższy zarzut należało uznać za niezasadny.
Zarzut obrazy przepisówart. 173 § 1 k.p.k.skarżący argumentuje niepodobieństwem osób na wizerunkach okazanych św.B.. Pogląd ten jest subiektywnym odczuciem skarżącego, którego nie można podzielić. Co więcej kwestia ta nie ma o tyle znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że oskarżonegoK. B., jako sprawcę przedmiotowego przestępstwa również na rozprawie wskazałśw. P. C.i oskarżonaI. W., która określała go jakoK.z okolicN., który jeździł czerwonymL., co jest zgodne z rzeczywistością. Zgadza się również fakt podany przez św.C.o tatuażu na nodze oskarżanego. Co więcej oskarżonyK. B.został rozpoznany w trakcie osobistego okazania przez pokrzywdzonego (k. 163-164 akt).
Tak wiec w sprawie nie zachodzą wątpliwości co do identyfikacji biorącego udział w zdarzeniuK.- jako oskarżonegoK. B. (1).
Z tych wszystkich przyczyn zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoK. B.nie zasługiwały na podzielenie.
Niezasadna okazała się również apelacja obrońcy oskarżonegoD..
O ile istotnie w chwili orzekania oskarżonyD.–ur. (...)– nie ukończył lat(...), a w chwili czynu lat(...)– jest zatem sprawcą młodocianym, to jak wykazał Sąd pierwszej instancji, był on tym sprawcą, który agresywnie i brutalnie atakował pokrzywdzonego bijąc go pięściami, kopiąc (św.C.), uderzając nim o ściany (oskarżonyK.). Sąd przypisał mu przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.(i zart. 64 ust. 1ust. z 29 lipca 2005 r.), a wiec wyczerpujące dyspozycję trzech czynów zabronionych, co zwiększa społeczną szkodliwość popełnionego przestępstwa i stopień winy sprawcy. Rozbójz§ 1 art. 280 k.k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 12. Orzeczona wobec oskarżonego kara 3 lat i 8 miesięcy nie osiąga nawet 1/3 ustawowego zagrożenia. W żadnym razie nie można jej w realiach sprawy uznać za rażąco niewspółmierną, a więc taką, którą w odczuciu społecznym należałoby uznać za oczywiście niesprawiedliwą.
Przeciwnie, jest to kara wyważona, stosowna do stopnia zawinienia oskarżonego, do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości, uwzgledniająca młodociany status oskarżonego.
Z tych przyczyn i tę apelację należało uznać za niezasadną.
W tym stanie rzeczy, nie podzielając zarzutów wniesionych apelacji, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.