Sygn. akt II AKa 155/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Krameris (spr.)

Sędziowie:

SSO del. SA Piotr Kaczmarek
SSA Tadeusz Kiełbowicz

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej del. Prok. Apel. Grażyny Nowickiej
po rozpoznaniu w dniach 17 maja 2013r., 12 czerwca 2013r. i 08 lipca 2013 r.
sprawyA. T. (1)
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt III K 471/09

I
zmienia zaskarżony wyrok punkcie III w ten sposób, że obniża oskarżonemuA. T. (1)karę orzeczoną za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.do 2 ( dwóch) lat pozbawienia wolności i stwierdza, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte wpunkcie Vczęści rozstrzygającej;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orazart. 63 § 1 k.k.za zbiegające się przestępstwa wymierza oskarżonemuA. T. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okres zatrzymania oskarżonego od dnia 22 stycznia 2008r. do dnia 24 stycznia 2008r.;

IV
zasądza od oskarżonegoA. T. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 300 zł z tytułu opłaty za obie instancje.

UZASADNIENIE
M. B. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 13 lipca 2007 r. do 14 lipca 2007 r. weW.iG., działając wspólnie i w porozumieniu zA. T. (1)oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, oraz w warunkach powrotu do przestępstwa, zawarł umowę o pracę w charakterze kierowcy zM. W.– właścicielemfirmy (...)z siedzibą weW.przyul. (...), posługując się podrobionym dowodem osobistym oraz prawem jazdy wystawionym naA. S. (1)oraz podrabiając na umowie podpisA. S. (1), pobrał z siedziby firmy ciągnik siodłowyR. (...)onr rej. (...)wartości 60.000 zł należący doM. W.wraz z naczepą – chłodnia typu(...)onr rej. (...), wartości 62.160 zł należącej dosp. z o.o. (...), a następnie posługując się tym pojazdem oraz podrabiając podpisA. S. (1)na dokumentach odbioru towaru, z magazynuspółki (...)wG.wyłudził artykuły spożywcze o wartości 71.000 zł, które miał dostarczyć do sklepów spółki wK.,K.iZ., nie mając zamiaru wywiązać się z tego zlecenia i nie mając zamiaru zwrócenia ciągnika siodłowego i naczepy przy cym zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z dnia 14 kwietnia 2003 r., sygn. akt: II K 102/02, za czyny zart. 289 § 1 k.k.iart. 291 § 1 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach: 6 sierpnia 1998 r., od 20 listopada 1998 r. do 11 maja 1999 r. oraz od 13 sierpnia 2003 r. do 2 grudnia 2003 r.;

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

II
w dniu 27 lipca 2007 r. wO.w punkcie obsługi klienta sieciP.działając w warunkach powrotu do przestępstwa oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się podrobionym dowodem osobistym na nazwiskoA. S. (1)prawem jazdy oraz zaświadczeniem o zatrudnieniu i zarobkach, usiłował wyłudzić usługę telekomunikacyjną wraz z telefonem komórkowymmarki S. (...)wartości nie mniejszej niż 151 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na czynności weryfikacyjne podjęte przez pracownika sieci czym działał na szkodęP.;

tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 64 § 1 k.k.

A. T. (1)został oskarżony o to, że :

III
w okresie od 13 lipca 2007 r. do 14 lipca 2007 r. weW.iG., działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w warunkach powrotu do przestępstwa, doprowadził do zawarcia umowy o pracę w charakterze kierowcy zM. W.– właścicielemfirmy (...)z siedzibą weW.przyul. (...), przy użyciu podrobionego dowodu osobistego oraz prawa jazdy wystawionych naA. S. (1), pobrał z siedziby firmy ciągnik siodłowyR. (...)onr rej. (...)wartości 60.000 zł należący doM. W.wraz z naczepą – chłodnią typu(...)onr rej. (...)wartości 62.160 zł, należącej dosp. z o.o. (...), a następnie posługując się tym pojazdem wyłudził artykuły spożywcze wartości 71.000 zł, które miały być dostarczone do sklepów Spółki wK.,K.iZ., nie mając zamiaru wywiązać się z tego zlecenia i nie mając zamiaru zwrócenia ciągnika siodłowego i naczepy, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej, sygn. akt: XII 717/06 z dnia 4 stycznia 2007 r., za czyn zart. 263 § 2 k.k.,276 k.k.,270 § 1 k.k., art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 25.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 2.02.2006 r. do 28.12.2006 r. oraz od 4.04.2008 r. do 19.06.2008 r.;

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

IV
w dniu 22 stycznia 2008 r. weW., wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci 0,32 grama netto kokainy;

tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2005 r., nr 179, poz. 1485).

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt: III K 471/09:
I. uznał oskarżonegoM. B. (1)za winnego czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, stanowiącego występek zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.
II. uznał oskarżonegoM. B. (1)za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności.
III. uznał oskarżonegoA. T. (1)za winnego czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, stanowiącego występek zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.
IV. uznał oskarżonegoA. T. (1)za winnego czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
V. na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierzył oskarżonym kary łączne:
-M. B. (1)2 lata pozbawienia wolności,
-A. T. (1)3 lata pozbawienia wolności.
VI. na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania:
- oskarżonemuM. B. (1)od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 3 marca 2008 roku,
- oskarżonemuA. T. (1)okres zatrzymania od dnia 22 stycznia 2008 r. do dnia 24 stycznia 2008 r.
VII. na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychM. B. (1)iA. T. (1)solidarnie obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępnymi zachowaniami opisanymi w pkt I i III części dyspozytywnej wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoM. W.kwoty 60.000 zł.
VIII. na podstawie art. 70 ust. 1 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotu opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr III/18/08 pod poz. 9 (k.335).
IX. na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotów opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr V/227/08 pod poz. 2-3 (k. 257).
X. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S. (2)kwotę 2.656,80 zł (wraz z podatkiem VAT), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuM. B. (1)z urzędu.
XI. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty sądowe w tym wymierzył im opłatę, a to:
- oskarżonemuM. B. (1)– w kwocie 300 zł,
- oskarżonemuA. T. (1)– w kwocie 400 zł.

Powyższy wyrok zaskarżył imieniem oskarżonegoA. T. (1)jego obrońca.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, że oskarżonyA. T. (1)działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do zawarcia umowy o pracę zM. W., pobrał ciągnik siodłowy należący doM. W.wraz z naczepą należącą do(...) Sp. z o.o., a następnie posługując się tym pojazdem wyłudził artykuły spożywcze o wartości 71.000 zł, podczas gdy oskarżony konsekwentnie zaprzeczał, aby dokonywał wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)tych czynów, a ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził w sposób dostateczny, aby oskarżonyA. T. (1)miał dopuścić się zarzucanych jemu czynów.
II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego w niniejszej sprawie wyroku, tj.art. 7 k.p.k.poprzez oparcie orzeczenia o winie oskarżonegoA. T. (1)jedynie w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonegoM. B. (1)i pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonegoA. T. (1), a w szczególności z jego wyjaśnień, które zostały niesłusznie ocenione przez Sąd Okręgowy w ten sposób, iż stanowią one jedynie obraną przez oskarżonegoA. T. (1)linię obrony, przez co Sąd Okręgowy nie dał wiary tym wyjaśnieniom i uznał, iż oskarżonyA. T. (1)dopuścił się popełnienia zarzuconych jego czynów, podczas gdy oskarżony konsekwentnie nie przyznał się do ich popełnienia.
III. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia, tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez nie rozstrzygnięcie istniejących w niniejszej sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonegoA. T. (1), podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym zeznań świadkaD. G. (1)wskazuje, iż zachodzą zbyt daleko idące wątpliwości co do współsprawstwaA. T. (1), a Sąd meriti nie miał uzasadnionych podstaw do odrzucenia wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonegoA. T. (1)co powinno skutkować rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonegoA. T. (1).
IV. rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecA. T. (1), poprzez wymierzenie temu oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej zaskarżonego wyroku i przyjęcie, że kara w takim wymiarze odpowiada stopniu winy i społecznej szkodliwości tego czynu, podczas gdy w stosunku do oskarżonego, mając na uwadze fakt, iż oskarżony posiadał środek odurzający na własny użytek, cele kary zostałyby spełnione przy wymierzeniu wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności w dolnej granicy jej ustawowego zagrożenia.
Wskazując na powyższe zarzuty na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o:
1. zmianę wyroku w pkt III części dyspozytywnej wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych jemu czynów oraz zmianę wyroku w pktt IV części dyspozytywnej wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;
bądź:
2. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

I
Odnośnie do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku.

Zarzuty i wnioski apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy nie naruszył zasad procesowych obowiązujących przy wyrokowaniu tj. określonych wart. 7 i 5 § 2 k.p.k.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wyrażona w treściart. 5 § 2 k.p.k.zasadain dubio pro reojest adresowana do organów postępowania karnego. Oznacza to, że do jej naruszenia dochodzi jedynie wówczas, gdy ów organ – mimo dostrzeżenia nie dających się usunąć wątpliwości – nie rozstrzyga ich na korzyść oskarżonego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazuje na to, by Sąd Okręgowy powziął nie dające się usunąć wątpliwości natury faktycznej i nie postąpił zgodnie z nakazem wynikającym zart. 5 § 2k.p.k. Sytuacja, w której to strona, a nie organ postępowania wskazuje na rzekome wątpliwości, nie mieści się w dyspozycjiart. 5 § 2 k.p.k.Sygnalizowane przez obronę wątpliwości co do treści zeznań świadkaD. G. (1)mogą być ocenione przez pryzmat zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, bądź też obrazyart. 7 k.p.k.
Odnosząc się do zawartego w apelacji zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych – opisanych wpkt I i IIapelacji, wskazać należy na ich nietrafność. Wbrew twierdzeniu skarżącego niekorzystne dla oskarżonego ustalenia faktyczne uwzględniają całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i logicznie wynikają z treści przeprowadzonych dowodów. Uporządkowana i przekonywająca argumentacja Sądu pierwszej instancji wyklucza zasadność zarzutu przekroczenia granic wyznaczonych zasadą swobodnej oceny dowodów.
Nie ulega wątpliwości, że głównym dowodem w niniejszej sprawie były pomówienia współoskarżonegoM. B. (1). Miał tego świadomośćSąd meriti,który poddał pomówienie szczególnie wnikliwej ocenie badając warunki jakie winno ono spełniać, by uznać je za pełnowartościowy dowód, który mógł służyć za podstawę ustaleń faktycznych. Opierając się na ugruntowanym w tym względzie stanowisku wyrażanemu w orzecznictwie sądowym, dokonał wszechstronnej oceny tego dowodu. Zbadał bowiem czy pomówienie oskarżonegoM. B. (1)jest konsekwentne, stanowcze, czy jest zgodne z doświadczeniem życiowym oraz logiką wypadków, czy znajduje potwierdzenie w innych dowodach oraz czy pomawiający nie ma interesu osobistego lub procesowego w obciążaniu współoskarżonegoA. T. (1). Analiza pomówienia według wymienionych kryteriów słusznie doprowadziła Sąd orzekający do uznania wyjaśnieńM. B. (1)za dowód pełnowartościowy.
Przede wszystkim pomówienie to jest logiczne, konsekwentne, zgodne z logiką zdarzeń. W żadnej mierze nie jest wyrazem osobistego zainteresowaniaM. B. (1)ukierunkowanego na umniejszenie zakresu jego odpowiedzialności. OskarżonyM. B. (1)został w tym samym procesie skazany. Szczegółowo opisał swoją rolę w przestępczym przedsięwzięciu (oszustwa), ujawnił jak doszło do nawiązania kontaktu z pokrzywdzonym, w jaki sposób przygotowane zostały przez oskarżonegoA. T. (1)fałszywe dokumenty w postaci dowodu osobistego i prawa jazdy, w jaki sposób został zatrudniony przezM. W.w charakterze kierowcy. Opisał przebieg kursu powierzonym mu ciągnikiem siodłowym po towar do magazynów sieci(...)wG., kierowanie przedsięwzięciem przez oskarżonegoA. T. (1), aż do momentu pozostawienia ciągnika z towarem w miejscu wskazanym przez oskarżonego, tj. w miejscowościW.. Wyjaśnienia oskarżonegoM. B. (1)w różnych fragmentach dały się weryfikować innymi dowodami.
O ile oskarżonyM. B. (1)twierdził, żeA.przyjechał do niego samochodem m-kiM. (...)koloru bordowego (k.275), czemu oskarżonyA. T.zaprzeczał, to świadekM. W.zeznał, że widział oskarżonegoA. T.w samochodzie opisywanym przezM. B.(k. 945). Okolicznością, która czyni wiarygodnymi wyjaśnieniaM. B. (1)w przedmiocie zaopatrzenia go przez oskarżonegoA. T.w fałszywe dokumenty po uprzednim dostarczeniu przezM. B.fotografii, jest poszlaka w postaci ujawnienia w trakcie przeszukania mieszkania oskarżonego sfałszowanego dowodu osobistego na nazwiskoO. L.(k.322).
Najistotniejszym jednak dowodem potwierdzającym wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoM. B.w zakresie działania wspólnie i w porozumieniu w dokonaniu oszustwa, w tym pilotowania samochodu ciężarowego doG.oraz już z towarem zG.doW.prowadzonego przezM. B.są bilingi telefoniczne.
Materiał dowodowy dokumentujący aktywność telefonów komórkowych (posiadanych przez sprawców) w postaci wykazów wzajemnych połączeń telefonicznych oraz miejsc logowania aparatów przez stacje bazowe sieci ((...)), stanowi wartościowy materiał dowodowy. Świadczy o faktach ubocznych, ale pozostających w ścisłym logicznym związku z przestępstwem. Analiza danych uzyskanych od operatora sieci komórkowych wskazuje, że w przeciągu niecałej doby, tj. od 13 lipca 2007 roku godz. 1141do dnia 14 lipca 2007 roku godz. 918sprawcy kontaktowali się ze sobą 38 razy (k.241-244). Jeżeli zważyć, iż nie ma wątpliwości, że ustalone w postępowaniu numery telefonów komórkowych były w posiadaniu obu oskarżonych, to nie ma obawy o błąd, iż dotyczą innych osób.
W sposób pewny zatem ustalono, że nad ranem w dniu 14 lipca 2007 roku tj. w dniu i czasie załadunku towaru wmagazynach (...)wG., oskarżony przemieszczał się przez powiat(...): (g. 3(

      40)m.P., g. 3(

      55 )m.P.), powiat(...)(g. 4(

      41)m.S., g. 5(

      05)m.G., g. 6(

      38)m.G.-C.). Potem zaś trasa powrotna przez powiat(...)i(...).
Nie ma wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń współoskarżonego, że oskarżonyA. T. (1)współdziałał zM. B. (1), nadzorował na trasie transport towaru i to on wyznaczył kierowcy tj. oskarżonemuM. B.zjazd do gospodarstwa wW.. W obliczu powyższych dowodów obiektywnych nie sposób zdezawuować pomówieńM. B. (1). Czas obejmujący wyjazd powierzanym mu przez pokrzywdzonego ciągnikiem siodłowym po towar zW.doG., to czas intensywnych kontaktów telefonicznych między oboma sprawcami, jako że obaj poruszali się różnymi pojazdami. Przejazd oskarżonych zarejestrowany został przez operatorów sieci telefonii komórkowej.
Nie może być trafny zarzut skarżącego, że Sąd Okręgowy nie dokonał wnikliwej oceny wyjaśnień oskarżonegoA. T. (1).Sąd meritistwierdził, że wyjaśnieniom oskarżonego nie dał wiary i ta ocena jest jedynie słuszna. Totalne zaprzeczanie wszystkim okolicznościom i związkom z oskarżonymM. B. (1)nie jest w świetle ustalanych faktów do przyjęcia.
Oczywiście naiwne jest tłumaczenie oskarżonego, że bliżej nieokreślone osoby proponowały mu sprzedaż jakichś artykułów spożywczych i w tym celu wyjeżdżał w okolice zjazduO.-N.. Takim depozycjom nie sposób uwierzyć. Zważyć należy, że jego podróż ma miejsce w dacie zaboru tira wraz z towarem tj. z 13/14 lipca 2007 roku i lokuje się ni w okolicach samejN., ale na całej trasie zW.doG., skąd kierowca nad ranem pobrał towar. W tych okolicznościach wyjaśnienia oskarżonegoA. T.nie wymagają nadmiernej analizy. W świetle bezspornych faktów i okoliczności uznanie ich za oczywiście niewiarygodne jest wystarczające.
Apelujący poddaje w wątpliwość sprawstwo oskarżonegoA. T. (1)z powodu niekonsekwentnych zeznań świadkaD. G. (1), który przyjmował na posesję wW.ciągnik siodłowy z ładunkiem. Fakt, że świadek nie wskazał na obecność w tym czasie oskarżonegoA. T. (1)o niczym nie przesądza. Sąd Okręgowy poświęcił zeznaniom tego świadka należytą uwagę (k. 1157) i słusznie uznał je za częściowo wiarygodne. Oprócz tego, że świadek nie zeznawał jednolicie oraz powoływał się na niepamięć, to dokładna lektura jego zeznań nie pozostawia wątpliwości, że świadekD. G.nie chciał wszystkiego wiedzieć, widzieć i pamiętać. Z drugiej strony nie jest wykluczone, że nie miał kontaktu w chwili pozostawienia na posesji tira z nikim innym poza kierowcą. Zeznania świadkaD. G.na pewno nie przeczą sprawstwu oskarżonego.
Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie nie pozostawia wątpliwości co do słuszności ustaleń Sądu pierwszej instancji. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.
W przedmiotowej sprawie apelujący nie wykazał owych konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich miałby dopuścić się sąd w świetle zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Apelacja poprzez ogólną negację ustaleń i wniosków sądu przeciwstawia tymże ustaleniom odmienny pogląd oparty na własnej ocenie materiału dowodowego.
Zwrócić należy uwagę, że Sąd Okręgowy dysponował w sprawie pomówieniami współoskarżonego, które ocenił z należytą starannością. Ich wiarygodność została potwierdzona innymi dowodami, szczegółowo opisanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym sposobem zweryfikowano fakty podane przez pomawiającego współsprawcę, co doprowadziło sąd do trafnych wniosków końcowych o sprawstwie i winie oskarżonych, w tymA. T. (1).
Wywody Sądu Okręgowego co do współsprawstwa oraz przyjętej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku – zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.– zasługują na pełną aprobatę i kwestie te nie wymagają powtarzania.
W uzasadnieniu apelacji skarżący zasygnalizował kwestię rażącej niewspółmierności kary za czyn z pkt III. Mając na względzie znaczny upływ czasu od czynu (7 lat), fakt, iż na oskarżonego nałożono obowiązek naprawienia szkody oraz to, że w przeciągu ostatnich lat nie wchodził w konflikt z prawem, Sąd Apelacyjny uznał, że celowym i uzasadnionym, z zachowaniem dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k., jest obniżenie kary do 2 lat pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości uwzględnia stopień winy sprawcy, stopień społecznej szkodliwości czynu, a z drugiej strony zachowana zostaje wewnętrzna sprawiedliwość wyroku.
Nie uznano natomiast za zasadne obniżenie kary za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Kara 3 miesięcy pozbawienia wolności nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., a tylko kara o takich znamionach wymagałaby weryfikacji. Pisemne motywy Sądu I instancji na ten temat są przekonywające.

Z tych przyczyn orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Kierując się zasadą pełnej absorpcji zastosowaną przezSąd meritiprzy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okres zatrzymania oskarżonego od dnia 22 stycznia 2008 r. do dnia 24 stycznia 2008 r.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oraz o opłacie za obie instancje orzeczono na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).