Sygn.akt II AKa 57/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Jacek Dunikowski

Sędziowie

SSA Nadzieja Surowiec
SSA Dariusz Czajkowski (spr.)

Protokolant

Monika Wojno

przy udziale Wiesława Kisiela Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku

po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r.
sprawyM. O.
oskarżonego zart. 155 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach
z dnia 19 stycznia 2012r. sygn.akt II K 8/11

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S.kwotę 738zł, w tym 138 zł należnego podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonegoM. O.w postępowaniu odwoławczym.

III
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
M. O.został oskarżony o to , że:
w dniu 12.07.2010 r. ok. godz. 19.00 w miejscowościF.przyul. (...)uderzając pięściami i kopiącA. G. (1)po twarzy, kończynach, plecach, szyi spowodował obrażenia ciała u w/w w postaci powierzchownych ran tłuczonych, otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na twarzy, podbiegnięć krwawych na kończynach górnych oraz plecach, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 oraz spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci urazu zatoki szyjnej w tętnicy szyjnej wspólnej, który doprowadził do nagłego odruchowego zatrzymania czynności serca skutkującego śmiercią w/w, tj. o popełnienie czynu zart. 156 § 3 kk.
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012r. Sąd Okręgowy w Suwałkach w sprawie II K 8/11:
I. OskarżonegoM. O.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że: w dniu 12.07.2010r. ok. godz. 19.00 w miejscowościF.przyul. (...)uderzał pięściami i kopałA. G. (1)po twarzy, kończynach, plecach, szyi, czym spowodował jego śmierć poprzez zatrzymanie akcji serca, tj. popełnienia czynu kwalifikowanego zart. 155 kki za to na podstawieart. 155 kkskazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
II. Na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoM. O.na rzecz pokrzywdzonejB. G.kwotę 20.000 (dwadzieścia tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
III. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. S.kwotę 1.180,80 złotych (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych i osiemdziesiąt groszy) z tytułu kosztów obrony z urzędu oskarżonego.
IV. Zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego zaskarżył jego obrońca, zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a w szczególności:
a)art. 5 par 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego
b)art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się w szczególności na uznaniu, że oskarżony „musiał przewidywać możliwość nastąpienia śmierci pokrzywdzonego”, czy też będąc pod wpływem alkoholu „wiedział co robi, zdając sobie doskonale sprawę ze swego działania”, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono dowodu ze szczegółowych i kompleksowych opinii biegłych psychiatrów i dowodu z opinii biegłego psychologa, które pozwoliłyby określić rodzaj i stopień rozwoju osobowości oskarżonego, jego właściwości intelektualnych, możliwości rozpoznawania lub przypuszczania przez oskarżonego skutków jego zachowania, w tym skutków użycia siły fizycznej wobec pokrzywdzonego, które to dowody dopiero pozwoliłyby na dokonywanie takich ustaleń przez Sąd
c)art. 167 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie z urzędu:
- dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoT. D.w celu ustosunkowania się do opinii biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej wG., zaś w sytuacji gdy nie było to możliwe, należało przeprowadzić dowód z opinii innego biegłego i ustosunkowania się przez tego biegłego do twierdzeń biegłych zG.oraz odwrotnie - ustosunkowania się biegłych zG.do opinii tego biegłego
- dowodów ze szczegółowych i kompleksowych opinii biegłych psychiatrów i dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność stopnia rozwoju osobowości oskarżonego, jego właściwości intelektualnych, zdolności do rozpoznawania znaczenia czynów, a w szczególności ich konsekwencji, możliwości rozpoznawania lub przypuszczania przez oskarżonego skutków jego zachowania, w tym skutków użycia siły fizycznej wobec pokrzywdzonego, a zdawkowe i rutynowe badania na etapie postępowania przygotowawczego nie mogą być uznane za wystarczające
- dowodu dotyczącego kwestii osobopoznawczych oskarżonego, w szczególności dowodu z jego wyników w nauce i przebiegu całego procesu edukacji, które byłyby pomocne dla biegłych psychiatrów i psychologa w ustaleniu w/w kwestii
d)art. 404 par. 2 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie odroczonej w dniu rozprawy od początku, w sytuacji gdy pomiędzy 2gą, a 3cią rozprawą upłynęło ponad 9 miesięcy, a błędu tego nie może konwalidować brak wniosku obrońcy o przeprowadzenie rozprawy od początku
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na ustaleniu, że:
- zachodzi związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem się sprawcy a zaistniałym skutkiem śmiertelnym
-M. O.znał zasady ostrożności wymagane w okolicznościach zaistniałych w sprawie, lecz ich nie zachował, w sytuacji gdy obiektywnie znikoma grupa ludzi nieposiadających specjalistycznego medycznego wykształcenia ma wiedzę, że nawet cios o niskim natężeniu siły w wysokiej temperaturze otoczenia, przy wysokim stężeniu alkoholu we krwi ( 3% ) oraz sytuacji stresogennej może spowodować śmierć człowieka
- oskarżony mógł przewidzieć wypełnienie znamion występku zart. 155 kk
- warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności nie jest wystarczające do osiągnięcia wobecM. O.celów kary
co doprowadziło w konsekwencji do obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 155 kk, poprzez uznanie, że swoim zachowaniemM. O.wyczerpał znamiona przestępstwa nieumyślnego spowodowania śmierciA. G. (1).
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu i warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres próby 5 lat.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego – w kontekście postawionych przez nią zarzutów – jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co nie oznacza jeszcze, że Sąd Apelacyjny na kanwie niniejszej sprawy nie dostrzegł innych, nie poruszonych w niej problemów, od których sposobu rozstrzygnięcia mogło zależeć wydanie korzystniejszego niż zaskarżone- rozstrzygnięcia. Skoro bowiem środek odwoławczy wniesiony nawet na niekorzyść oskarżonego może, zgodnie zart.434 § 2 kpk, spowodować orzeczenie na jego korzyść, to wynika stąd, że obowiązkiem Sądu odwoławczego jest zbadanie w postępowaniu drugoinstancyjnym całości zaskarżonego wyroku w tym kierunku i wykroczenie poza granice apelacji w każdej sytuacji, gdy z urzędu zostaną stwierdzone okoliczności nakazujące zmianę lub uchylenie orzeczenia na korzyść.
Przed przystąpieniem do omówienia zarzutów wniesionego środka odwoławczego stwierdzić należy, że jeśli chodzi o kwestie ustalenia przebiegu stanu faktycznego zdarzenia z dnia 12.07.2010r., jak też związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem oskarżonegoM. O.a następstwem w postaci zgonuA. G. (1), to Sąd Apelacyjny nie ma żadnych wątpliwości, że ustalenia Sądu I instancji przedstawione w pisemnym uzasadnieniu wyroku są ze wszech miar prawidłowe i Sąd Apelacyjny je w pełni podziela. Niedostatki motywacyjne zawierają natomiast rozważania Sądu I instancji w zakresie przypisania oskarżonemu winy za śmierć pokrzywdzonego i tę kwestię Sąd odwoławczy zmuszony jest rozwinąć w końcowej części swojego uzasadnienia.
Przechodząc zatem do omówienia poszczególnych zarzutów, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że kierowana pod adresem Sądu Okręgowego pretensja o dokonanie oceny dowodów w sposób urągający podstawowym zasadom określonym w przepisach procedury, a mianowicieart.5 § 2 kpkiart. 7 kpk, nie wytrzymuje krytyki. Żądanie apelującego, by ustalenie możliwości przewidywania przez oskarżonego skutków własnego działania, polegającego na używaniu siły fizycznej wobec innej osoby poprzedzone było szczegółową i kompleksową opinią biegłych psychiatrów i biegłego psychologa co do stopnia rozwoju osobowości oskarżonego i jego właściwości intelektualnych, nie znajduje jakiegokolwiek rzeczowego uzasadnienia. Sposób zachowania oskarżonego, siła i umiejscowienie zadanych pokrzywdzonemu ciosów, znajdujące obiektywne odzwierciedlenie w oględzinach sekcyjnych jego ciała, nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości, że powinnością jego, jak i każdego przeciętnego człowieka winno być przewidywanie, jakie następstwo to zachowanie może wywołać. Oskarżony jest dojrzałym, przeszło 30-letnim mężczyzną. Kopiąc pokrzywdzonego w głowę musiał zdawać sobie sprawę, że każdy zadany cios w tę najbardziej newralgiczną część ciała niesie za sobą niebezpieczeństwo spowodowania nie tylko uszczerbku na zdrowiu, ale również śmierci - czy to w sposób bezpośredni, czy to w następstwie komplikacji pourazowych. Wiedza ta jest tak powszechna i oczywista, że oskarżonemu, który nie cierpi na żadne dolegliwości psychiczne, nie musi być ona udowadniana ekspertyzą biegłych, powoływanych przecież dla uzyskania wiadomości specjalnych, a nie notorycznych. Dlatego podniesiony również w tym kontekście zarzut obrazy przepisuart.167 kpknie może się ostać, podobnie jak i zarzut nieprzeprowadzenia z urzędu ,,dowodu dotyczącego kwestii osobopoznawczych oskarżonego, w szczególności dowodu z jego wyników w nauce i przebiegu całego procesu edukacji (sic!),które byłyby pomocne dla biegłych psychiatrów i psychologa w ustaleniu w/w kwestii” (pkt.1 lit. c apelacji).
Niezasadny jest również zarzut obrazyart.167 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii uzupełniającej biegłegoT. D.w celu ustosunkowania się opinii biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej wG., ewentualnie przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego, celem wzajemnego ustosunkowania się do wydanych opinii. Odnosząc się do powyższych kwestii stwierdzić należy po pierwsze, że wyjaśnieniu medycznych aspektów śmierci pokrzywdzonego Sąd I instancji poświęcił i tak dostatecznie dużo uwagi, uzyskując opinie pisemne, a następnie – o ile to było możliwe – przesłuchując biegłych na rozprawie i wyjaśniając w ten sposób kwestie sporne. Po drugie, obrońca zdaje się nie dostrzegać, że opinia biegłych zG., wskazująca na nagłą śmierć sercową jako bezpośrednią przyczynę zgonu denata, wydaje się dla oskarżonego najbardziej ,,korzystna”, jeśli chodzi o możliwy mu do przypisaniastopieńzawinienia, wyrażający się obiektywną przewidywalnością spowodowania tego rodzaju mechanizmu śmierci. Natomiast z opinii biegłegoT. D.(K143-150), która wprawdzie zawiera krytykę metody sekcyjnej jego poprzednika – drA. P.(K.112-122), wypływają wnioski z nim tożsame, iż najbardziej prawdopodobną przyczyną zgonu denata był uraz zatoki szyjnej. Różnice pomiędzy tymi opiniami polegają na tym, że biegłyD.wskazał, iż do urazu tego mogło dojść bądź w wyniku bezpośredniego uderzenia przez napastnika, bądź też na skutek upadku i uderzenia się szyją w krawężnik (str.7 opinii). Wydaje się jednak, że kwestie związane z precyzyjnym ustaleniem mechanizmu urazu szyi, z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie mają większego znaczenia, gdyż zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku spowodowanie tego urazu było normalnym następstwem bicia ofiary i leżało w możliwości przewidywania każdego, nie wykazującego defektów psychicznych człowieka. Wreszcie podnieść należy, że nie udało się uzyskać opinii uzupełniającej drT. D., pomimo szeregu prób podejmowanych w tym kierunku przez Sąd Okręgowy.
Prawdą jest, co podniósł obrońca w zarzucie z pkt.1 lit. d apelacji, iż pomiędzy drugą a trzecią rozprawą upłynął wielomiesięczny okres, znacznie przekraczający ten określony wart.401 § 2 kpk. Podnieść jednak należy, że decydując się na ten krok, Sąd Okręgowy wyjaśnił wszechstronnie powody opóźnienia pomiędzy kolejnymi terminami rozpraw i co do tej kwestii uzyskał zgodne stanowisko stron co do braku potrzeby powtarzania czynności procesowych do tej pory dokonanych (K.331in fine). Przy prostym stanie faktycznym sprawy i skoncentrowaniu się przez Sąd na wyjaśnianiu kwestiistrictemedycznych, rzeczywiście potrzeba ponawiania przesłuchań świadków nie wydawała się procesową koniecznością. Zmiana stanowiska obrońcy w tym przedmiocie, zawarta we wniesionej apelacji, nie dość, że ma cechy procesowej nielojalności, to wydaje się zabiegiem obliczonym jedynie na uzyskanie orzeczenia kasatoryjnego, na co w obliczu prawidłowo przeprowadzonego przed Sądem I instancji postępowania, autor tego zarzutu liczyć nie może. Wszak obrońca nawet nie wykazał – w świetle wymogówart.438 pkt.2 kpk, aby rzekoma obraza przepisuart.404 § 2 kpk, mogła mieć wpływ na treść wyroku.
Nie podziela Sąd odwoławczy zarzutu apelacji, jakoby ustalenie, iż pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a zaistniałym skutkiem śmiertelnym zachodził związek przyczynowy, obarczone było błędem. Akurat kwestiom związanym z istnieniem związku przyczynowego, Sąd I instancji poświęcił w uzasadnieniu swojego wyroku dużo uwagi, jego rozważania w tym zakresie są celne i Sąd odwoławczy akceptuje je w całości (str.11-14 uzasadnienia). Niewątpliwie, gdyby nie było pobicia pokrzywdzonego, nie nastąpiłby skutek w postaci jego śmierci. Fakt, że do śmierci tej włączyły się również inne łańcuchy przyczynowości (upojenie alkoholowe pokrzywdzonego i wysoka temperatura), nie wyłącza działania oskarżonego z tego łańcucha. Trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Lublinie, że ,,związku przyczynowego pomiędzy czynem oskarżonego a skutkiem w postaci śmierci pokrzywdzonego nie przerywawłączenie się do łańcucha przyczyn okoliczności od sprawcy niezależnych(podkr.SA), jeżeli działanie oskarżonego było jednym z warunków bez których następstwo (skutek) w postaci śmierci by nie nastąpił(wyrok z dnia 23.09.2009r., sygn.II AKa 64/09 (publ. LEX nr 550472)).
Zupełnie odrębną kwestią jest natomiast możliwość przypisania oskarżonemuwiny w zakresie tej przyczynowości, która to kwestia nie znalazła należytego odzwierciedlenia w pisemnych motywach wyroku Sadu Okręgowego, jak i pominięta została w samej apelacji. W zastępstwie niejako tego problemu autor środka odwoławczego podniósł argument, że,,(…)obiektywnie znikoma grupa ludzi nieposiadających specjalistycznego medycznego wykształcenia ma wiedzę, że nawet cios o niskim natężeniu siły w wysokiej temperaturze otoczenia, przy wysokim stężeniu alkoholu we krwi (…) oraz w sytuacji stresogennej może spowodować śmierć człowieka”(pkt 2 apelacji). Z tak postawioną tezą oczywiście można się zgodzić, tyle tylko, że to nie ona stanowiclueproblemu w zakresie karnoprawnej przypisywalności następstwa przy przestępstwach nieumyślnych. Pozostaje zatem odpowiedź na zasadnicze pytanie – od czego Sąd Apelacyjny nie może się uchylić – czy oskarżony mógł przewidzieć następstwo swojego czynu, którym była śmierćA. G. (1)?
Analizując ten niełatwy problem, Sąd doszedł w ostatecznym rozrachunku do przekonania, żeM. O.mógł przewidzieć następstwo swojego działania w postaci śmierci pokrzywdzonego i z tego tytułu ponosi on za nie winę – w rozumieniuart.9 § 2 kk. Trudność powyższego rozstrzygnięcia jest w realiach sprawy niniejszej spowodowana faktem, że ostatecznie przyjęto, iż zgon denata nastąpił z przyczyny nietypowej i rzadko opisywanej w medycynie sądowej, jaką jest nagła śmierć sercowa, którego to fizjologicznego mechanizmu ani oskarżony, ani przeciętny człowiek nie zna. Nie ma natomiast żadnych wątpliwości, że bijąc pijanego pokrzywdzonego, oskarżony tę śmierć współspowodował, co uzasadnia przyjęcie związku przyczynowego. Ponad wszelką bowiem wątpliwość,A. G. (1)w tym czasie i miejscu by nie umarł, gdyby nie stał się obiektem napaści ze stronyM. O.. Na pytanie, czy bijąc brutalnie pokrzywdzonego po całym ciele, kopiąc go, a wcześniej powodując upadek na betonowe podłoże, oskarżony powinien odzwierciedlać w swojej świadomości możliwe konsekwencje swojego działania w postaci śmierci pokrzywdzonego, należy udzielić odpowiedzi jednoznacznie pozytywnej. Faktem jest, żeA. G. (1)nie poniósł tej śmierci bezpośrednio od ciosu czy uderzenia w wyniku upadku, co zresztą stanowiło okoliczność ujawnioną dopiero w czasie badań sekcyjnych. Z całą mocą stwierdzić jednak należy, że sposób działania oskarżonego bezpośrednio zagrażał życiu ofiary, zaś fakt, że nastąpiła pewna aberracja w relacji przyczyna – skutek, nie powinno w realiach sprawy niniejszej skutkować ekskulpacją w zakresie przestępstwa nieumyślnego spowodowania śmierci. Wszak nieczęsto się zdarza, by sprawcy dynamicznych zdarzeń w postaci bójek czy pobić odzwierciedlali w swojej świadomości medyczne aspekty przedsiębranych działań, zaś tragiczne i nieodwracalne ich skutki są bardzo często dla samych ich uczestników zaskoczeniem. Nie oznacza to jednak, że sprawców takich zachowań można zwolnić od powinności przewidywania następstw ich działań, których bezpośrednia przyczyna (uraz, rykoszet, zachłyśnięcie się krwią i szereg innych)- zawsze w takim przypadku winna leżeć w ich możliwościach prognostycznych, stając się okolicznością zarzucalną- uzasadniającą przyjęcie winy nieumyślnej w zakresie spowodowanego następstwa.
Jak przyjął w jednym ze swoich wyroków Sąd Apelacyjny w Katowicach ,,(…)czyn oskarżonego można kwalifikować zart. 155 k.k., gdyż w końcowej fazie zajścia przejawiając wobec pokrzywdzonego znaczną agresję, a w szczególności nagle i brutalnie uderzając silnie pięścią w twarz starszego i nietrzeźwego człowieka, powodując tym samym umyślne uszkodzenie ciała, naruszające jego czynności i powodujące rozstrój jego zdrowia na okres przekraczający 7 dni, mógł i powinien przewidzieć, że może, przy zaistnieniujakichś szczególnie niekorzystnych okoliczności(podkr.SA), doprowadzić do jego śmierci”(wyrok z 6.04.2005r., II AKa 89/06, publ. LEX 196126, KZS 2006/11/57). Podobnie rzecz się miała w realiach sprawy niniejszej, gdzieM. O.z nieprzeciętną wręcz brutalnością bił swoją ofiarę, zostawiając nawet na jej twarzy ślad od spodu obuwia (K.113). Następstwo śmiertelne leżałoby poza możliwością przewidywalności oskarżonego, gdyby nie towarzyszyło mu takie zachowanie – bezpośrednio godzące w zdrowie i życie ofiary, a polegające na przykład tylko na naruszeniu nietykalności cielesnej. Trudno wszak uznać, że zgon spowodowany stresem wynikającym ze zwykłego szarpnięcia czy spoliczkowania byłby normalnym, a tym samym przewidywalnym dla sprawcy następstwem jego działania.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 8.08.2000r. sygn. II KKN 231/98, iż,,(…) spowodowanie skutku może być tylko wtedy obiektywnie przypisane sprawcy(…),gdy urzeczywistnia się w nim niebezpieczeństwo, któremu zapobiec miałoby przestrzeganie naruszonego obowiązku ostrożności” (publ. OSNKW 2000/5-6/45, OSP 2001/10/146, OSP 2001/6/94, Biul.SN 2000/6/18, Wokanda 2000/7/21).
Wprawdzie powyższy prejudykat wydany został na kanwie sprawy o spowodowanie wypadku drogowego z następstwem śmiertelnym, jednak zawarta w nim myśl –akceptowana zasadniczo przez doktrynę – wydaje się mieć charakter uniwersalny. Z tego też względu wina oskarżonego w zakresie spowodowanego następstwa śmiertelnego winna być w realiach sprawy niniejszej przyjęta, jako rezultat koncepcji tzw. obiektywnej przypisywalności, którą Sąd Apelacyjny przyjmuje.
Reasumując, wina oskarżonego w zakresie spowodowania nieumyślnego skutku śmiertelnegoA. G. (1), nie może budzić wątpliwości.
Wreszcie ostatni zarzut, odnoszący się do kary, który autor apelacji ujął w ramy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na wadliwym ustaleniu, że warunkowe zawieszenie wykonania kary względemM. O.nie jest wystarczające do osiągnięcia wobec niego jej celów, w sposób oczywisty nie zasługuje na podzielenie. W przeciwieństwie do apelacji, uzasadnienie wyroku wskazuje przekonywująco, jakie względy miał Sąd Okręgowy na uwadze przy wymiarze i rodzaju orzeczonej kary (str.14-16 wyroku), zaś określenie przez apelującego okoliczności negatywnych dotyczących zachowania oskarżonego, jako,,kilka drobnych błędów z przeszłości”- nie wytrzymuje krytyki.
Również pozostałe, a nie kwestionowane w apelacji rozstrzygnięcia Sądu I instancji – w tym o środku karnym zart. 46 § 1 kk– znalazły aprobatę Sądu odwoławczego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O wynagrodzeniu za obronę z urzędu Sąd orzekł na podstawie§ 14 ust.2 pkt.5w zw. z 2 §ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.).
Sąd zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, kierując się tymi samymi przesłankami, które legły u podstaw analogicznej decyzji Sądu I instancji.

(...)(...)

Teza: 8)	„nieczęsto się zdarza, by sprawcy dynamicznych zdarzeń w postaci bójek czy pobić odzwierciedlali w swojej świadomości medyczne aspekty przedsiębranych działań, zaś tragiczne i nieodwracalne ich skutki są bardzo często dla samych ich uczestników zaskoczeniem. Nie oznacza to jednak, że sprawców takich zachowań można zwolnić od powinności przewidywania następstw ich działań, których bezpośrednia przyczyna (uraz, rykoszet, zachłyśnięcie się krwią i szereg innych)- zawsze w takim przypadku winna leżeć w ich możliwościach prognostycznych, stając się okolicznością zarzucalną - uzasadniającą przyjęcie winy nieumyślnej w zakresie spowodowanego następstwa.”