Sygn. akt II AKa 28/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Nadzieja Surowiec

Sędziowie

SSA Andrzej Czapka
SSA Piotr Sławomir Niedzielak (spr.)

Protokolant

Monika Wojno

przy udziale Grzegorza Masłowskiego - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku

po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r.
sprawyA. B.
oskarżonego zart. 263§2 kk,art. 171§1 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kki inne
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce
z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II K 23/12

I
utrzymuje wyrok w mocy w zaskarżonej części, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. B.był oskarżony o to, że:

I
w dniu 18 czerwca 2008 roku wO.woj.(...)wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany o łącznej wadze 517,309 grama oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 1380, 750 gram

tj. o czyn zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

II
w dniu 18 czerwca 2008 roku wO.woj.(...)wbrew przepisom ustawy posiadał pistolet maszynowy PPSz kal. 7,62 nr(...)wraz z dwoma magazynkami oraz amunicję kal. 7,62 w ilości 98 sztuk, a także 4 sztuki amunicji myśliwskiej kal. 16/70

tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.

III
w dniu 18 czerwca 2008 roku wO.woj.(...)wbrew przepisom ustawy posiadał odcinek fabrycznego lontu prochowego bez oznaczeń fabrycznych, samodziałową wykonaną spłonkę pobudzającą zawierającą kruszący materiał wybuchowy, metalowe tuleje z materiałem wybuchowym inicjującym oraz 2 sztuki przerobionych fabrycznych detonatorów produkcji niemieckiej

tj. o czyn zart. 171 § 1 k.k.

IV
w okresie od maja 2006 roku do 18 czerwca 2008 roku wW.woj.(...)działając wbrew przepisom ustawy oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających oraz substancji psychotropowych w postaci:

- marihuany w ilości nie mniejszej niż 1,5 kilograma,
- amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 1,5 kilograma
- tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 2 100 sztuk
w ten sposób, że nabył przedmiotowe środki odurzające i psychotropowe wW.celem dalszej odsprzedaży
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.

V
w okresie od 2006 roku do 05 maja 2008 roku wO.woj.(...)udzielał małoletniejN. R. (1)środków odurzających w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 30 gram i tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 5 sztuk tj. o czyn zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

Wyrokiem z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II K 23/12Sąd Okręgowy w Ostrołęce:

I
w ramach zarzucanych oskarżonemuA. B.czynów w punkcie I i IV aktu oskarżenia uznał go za winnego tego że:

w dniach bliżej nieustalonych nie wcześniej niż w maju 2006 roku i nie później niż 18 czerwca 2008 roku wW.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział obrocie znaczną ilością środków odurzających oraz substancji psychotropowych w postaci:
- marihuany w ilości 1,5 kilograma,
- amfetaminy w ilości 1,5 kilograma
- tabletek ekstazy w ilości 2 100 sztuk
w ten sposób, że nabył przedmiotowe środki odurzające i psychotropowe wW.za łączną kwotę 35.280 złotych celem dalszej odsprzedaży przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne w sprawie II K 715/01 i tak przypisany czyn zakwalifikował zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go i na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych

II
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 35.280 złotych

III
oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

IV
oskarżonegoA. B.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 171 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

V
w ramach zarzucanego oskarżonemuA. B.czynu w punkcie V aktu oskarżenia uznał go za winnego tego że:

w dniach bliżej nieustalonych w okresie od października 2006 roku do nie później niż do października 2007 roku działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu udzielał małoletniejN. R. (1)środków odurzających w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 30 gram i tabletek ekstazy w ilości nie mniejszej niż 5 sztuk i tak przypisany czyn zakwalifikował zart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.skazał go i na podstawieart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności

VI
na podst.art. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.wymierzone oskarżonemuA. B.kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

VII
na podst.art. 63§1 k.k.zaliczył oskarżonemuA. B.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 czerwca 2008r. do dnia 14 kwietnia 2009r.;

VIII
na podst.art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych na k.119 pod pozycją 3,5,6,7,8, 9, 10, 11, 17, 26 i dowody te nakazał zniszczyć;

IX
na podst.art. 230§2 k.p.k.nakazał zwrócićA. B.dowody rzeczowe opisane w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych na k.119 pod pozycją 4,18,23,24;

X
na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych k. 119 w punktach 13, 14, 15, 16 i nakazał je zniszczyć;

XI
na podstawieart. 230 § 1 k.p.k.zwrócił dowody rzeczowe opisane w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych k. 119 w punktach 19, 27, 28, 29 Prokuraturze Apelacyjnej w Warszawie;

XII
zasądził ze Skarbu Państwa na rzecz adwokataS. P.kwotę 1180, 80 złotych brutto z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;

XIII
zasądził od oskarżonegoA. B.na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, w tym kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem opłaty.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator.
Na podstawieart. 425 i art. 444 kpkzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia w przedmiocie dowodów rzeczowych.
Na podstawieart. 438pkt 2 kpkzarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 230 § 1 kpkpoprzez niezasadne uznanie, że Prokurator Apelacyjny w Warszawie jest osobą uprawnioną do otrzymania dowodów rzeczowych opisanych w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych na k. 119 w punktach 19, 27, 28, 29 a zabezpieczonych odA. B., podczas gdy to właśnie na sądzie orzekającym ciąży obowiązek rozstrzygnięcia o ich losach.
W konkluzji, na podstawieart. 437 §1 i 2 kpkwniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie jest zasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.Analiza wyroku w zaskarżonej części i jego uzasadnienia, przez pryzmat podniesionego w środku odwoławczym zarzutu, w odniesieniu do całości istotnych w przedmiotowym zakresie okoliczności sprawy, nie daje podstaw do uwzględnienia wywiedzionej apelacji, która jawi się, jako oczywiście bezzasadna.
Przedmioty, których dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego nie mają żadnego związku z czynami zarzucanymi a następnie przypisanymi oskarżonemu. Nie tylko nie stanowiły, ale w okolicznościach niniejszej sprawy w ogóle nie mogły stanowić – w sposób bezpośredni, czy też pośredni – podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu. Nie miały zatem w niniejszym postępowaniu karnym, wbrew sugestiom skarżącego, przymiotu dowodów rzeczowych w rozumieniu obowiązującej procedury karnej. Z oczywistych względów nie mogły też zyskać takiego przymiotu przez fakt bezpodstawnego uznania ich za dowód rzeczowy przez oskarżyciela publicznego i niezasadnego przekazania do dyspozycji sądu wraz z aktem oskarżenia.
W tym kontekście stwierdzić należy, że skarżący nietrafnie odwołał się w uzasadnieniu apelacji do postanowienia Sąd Apelacyjnego w Gdańsku w z dnia 29 listopada 2000 r. sygn. akt II AKz 448/00, przytaczając in extenso fragment wyrażonego w nim zapatrywania prawnego. Odnosiło się ono bowiem wprost do śladów kryminalistycznych i przedmiotów mających związek z przestępstwem a zatem dowodów rzeczowych, nie zaś rzeczy całkowicie nierelewantnych dla prowadzonego postępowania karnego i kończącego je rozstrzygnięcia.
Rzeczy, których dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie były zbędne w toczącym się postępowaniu karnym już na etapie postępowania przygotowawczego, gdyż nie służyły ani też nie były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, nie zachowały na sobie śladów przestępstwa, nie pochodziły bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, nie mogły służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub ustalenia przyczyn i okoliczności przestępstwa. W związku z tym prokurator, mając na względzie konieczność stałej kontroli nad rzeczami, które zostały zatrzymane w postępowaniu karnym, był zobowiązany podjąć stosowne decyzje w ich przedmiocie niezwłocznie a najpóźniej przed skierowaniem aktu oskarżenia do sądu, w tym rozważyć czy ich posiadanie wymagało zezwolenia lub rejestracji w rozumieniuustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicjii ewentualnie zainicjować w tym zakresie postępowanie w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z niewiadomych przyczyn jednak to nie nastąpiło.
W opisanych okolicznościach, wobec niezasadnego przekazania w/w przedmiotów Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce, powinny one zostać zwrócone prokuratorowi, już po kontroli formalnej aktu oskarżenia. Nie wymagało to skierowania sprawy na posiedzenie celem wydania postanowienia o oddaleniu wniosku o dopuszczenie takiego dowodu ze względu na jego nieprzydatność do stwierdzenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w analizowanym układzie procesowym o przeprowadzenie takiego dowodu oskarżyciel publiczny ani w akcie oskarżenia, ani też później nie wnosił. Wystarczało w tym względzie zarządzenie przewodniczącego wydziału o zwróceniu tych przedmiotów prokuratorowi, nie miały bowiem – jak to już wspomniano na wstępie – prawnie relewantnego związku z zainicjowaną aktem oskarżenia sprawą, a zatem należało uznać, że zostały doręczone sądowi omyłkowo (por. Andrzej Gaberle. Dowody w sądowym procesie karnym. Teoria i praktyka./Oficyna 2010.). Skoro jednak nie nastąpiło to przed rozpoczęciem przewodu sądowego na rozprawie głównej, słusznie Sąd Okręgowy rozstrzygnął w wyroku o ich zwrocie prokuratorowi, stosując przez analogię przepisart. 230 § 1 kpk, wobec braku uregulowania, które stanowiłoby wprost o sposobie postępowania z przedmiotami, które nie mają związku ze sprawą, a zostały doręczone sądowi w wyniku błędu oskarżyciela publicznego.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, nie miał żadnych podstaw do podzielenia zarzutu i wniosku wywiedzionej apelacji i wyrok w zaskarżonej części utrzymał w mocy, uznając tym samym apelację za oczywiście bezzasadną.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zgodnie z treścią przepisuart. 636 § 1 kpk.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.

(...)(...)