Sygn. akt : II AKa 51/04

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 kwietnia 2004 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicachw II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Mariusz Żak

SSA Grażyna Chart (spr.)
SSO del. Marek Charuza

Protokolant

Sylwia Radzikowska

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego
po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. sprawy

1
D. R.(R.)ur. (...)wC.

synaS.iM.,

2
K. M.(M.)ur. (...)wG.

synaS.iH.
oskarżonych zart. 13§1 kkw zw. zart. 148§2 pkt 4 kki in.
na skutek apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z dnia 20 maja 2002 r.      sygn. akt. III K 146/00

1
zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoD. R.w zakresie orzeczenia zawartego w pkt 8 w ten sposób, iż na poczet wymierzonej kary łącznej (pkt 6 wyroku) zalicza mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 31 sierpnia 1998r. do dnia 22 kwietnia 2004r.,

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. F.– Kancelaria Adwokacka wK.kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów obrony z urzędu oskarżonegoK. M.w postępowaniu odwoławczym,

4
zwalnia oskarżonych:K. M.iD. R.od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

II AKa 51/04

UZASADNIENIE
Wyrokiem

      Sądu Okręgowego w Bielsku Białej
z dnia 20 maja 2002r. sygn. III K 146/00

K. M.iD. R.

uznani zostali za winnych tego, że w dniu 21 marca 1998r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą w zamiarze pozbawienia życiaB. S.oddali do niego strzał z bliskiej odległości z broni palnej kal. 7,65 mm w prawą część klatki piersiowej, przy czym pocisk przeszedł przez górną cześć klatki piersiowej, przez płuco i utknął nad przeponą, powodując uszkodzenie opłucnej, płucnej
w płacie środkowym i górnym, w szparze stłuczenia płuca z niewielkim krwiakiem w tym miejscu, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczą postawę pokrzywdzonego, który po strzale wybił broń oraz ze względu na udzieloną B.S.natychmiastową pomoc medyczną, to jest popełnienia przestępstwa określonego wart. 11 § 1 dkkw zw. zart. 148 § 1 dkkw zw. zart. 155 § 1 pkt 2 dkkw zw. zart. 10 § 2 dkki na podstawieart. 12 § 1 dkkw zw. zart. 148 § 1 dkkw zw. zart. 10 § 3 dkkskazani zostali na kary po 15 lat pozbawienia wolności oraz na mocyart. 40 § 1 dkkna kary dodatkowe pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat.
Nadto tym samym wyrokiem:

D. R.został uznany za winnego tego, że w dniu 28 marca 1998r. wC.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palnąA., amunicję kal. 7,65 mm, to jest popełnienia przestępstwa określonego wart. 263 § 2 kki na mocy tego przepisu skazany został na karę 2 lat pozbawienia wolności.
NadtoK. M.został uznany za winnego tego, że:

1
w okresie od 25 do 28 marca 1998r. wW.iC.dokonał nielegalnego przekroczenia granicy państwowej posługując się w trakcie odpraw paszportowych przerobionym paszportem wystawionym na nazwisko przypuszczalnieT. K., poprzez wklejenie fotografii rzeczywistego właściciela paszportu, a to z Francji do Polski w(...)wW.– dwukrotnie w dniu 28.03.1998r. wC.z Polski do Republiki Czeskiej i z powrotem, to jest popełnienia przestępstwa określonego wart. 264 § 1 kkiart. 270 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kkw zw. zart. 91 § 1 kki na mocyart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności;

2
w dniu 4 kwietnia 1998r. wP., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zmusiłS. P.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez żądanie wydania pieniędzy w kwocie 300 zł, grożąc wymienionemu zniszczeniem samochodu stanowiącego jego własność w przypadku niespełnienia przedmiotowego żądania, przy czym czynu tego dopuścił się działając w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa zart. 64 § 2 kk, to jest przed upływem 5 lat od odbycia łącznie ponad 1 rok kary pozbawienia wolności orzeczonej mu w warunkach zart. 64 § 1 kk, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ełku, sygn. II K 259/88 z dnia 10 maja 1988r. za przestępstwo zart. 208 dkkw zw. zart. 60 § 1 dkki inne na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 28 stycznia 1988r. do 7 marca 1988r. i od dnia 16 maja 1988r. do dnia 26 czerwca 1989r., wyrokiem Sądu Rejonowego w Ełku sygn. II K 726/90 z dnia 1 października 1990r. za przestępstwo zart. 11 § 1 dkkw zw. zart. 208 dkkiart. 60 § 1 dkkpopełnione w maju 1990r. na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Cieszynie sygn. III K 376/95 z dnia 14 grudnia 1995r. w okresie od 5 października 1990r. do dnia 11 grudnia 1990r. i od dnia 21 września 1992r. do dnia 8 kwietnia 1993r. i od dnia 29 stycznia 1994r. do dnia 5 listopada 1995r., to jest popełnienia przestępstwa określonego wart. 282 kkw zw. zart. 64 § 2 kki na mocyart. 282skazany został na karę 2 lat pozbawienia wolności.

W miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności, na mocyart. 85 i 86 § 1 kkSąd Okręgowy orzekł wobecK. M.iD. R.kary łączne po 15 lat pozbawienia wolności.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych, podnosząc zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku w odniesieniu do przestępstwa usiłowania zabójstwa i domagali się uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzucanego im w tym zakresie czynu.
Sąd Apelacyjny w Katowicach, wyrokiem z dnia 5 lutego 2003r. sygn. II AKa 380/02:

-

uchylił orzeczenie o karach łącznych;

zmienił zaskarżony wyrok sądu I instancji w pkt 1 w ten sposób, że uznał oskarżonychK. M.iD. R.za winnych popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 1 § 2 kkpolegającego na tym, że w dniu 28 marca 1998r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu, godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiuB. S., oddali do niego strzał z bliskiej odległości z broni palnej pistoletu „A.” z tłumikiem, przy czym pocisk przeszedł przez górną część klatki piersiowej przez płuco i utknął nad przeponą, powodując uszkodzenie opłucnej, płucnej w płacie środkowym i górnym, w szparze stłuczenia płuca z niewielkim krwiakiem w tym miejscu, powodując rozstrój zdrowia na okres 4-6 tygodni i za to, na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 15 § 1 kki w zw. zart. 11 § 3 kkskazał ich na kary po 8 lat pozbawienia wolności;

na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 kkorzekł wobecK. M.nową karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, a wobecD. R.karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając temu ostatniemu oskarżonemu na poczet tej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 31 sierpnia 1998r. do dnia 5 lutego 2003r.;

w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Kasacje od orzeczenia sądu II instancji wnieśli obrońca skazanegoD. R.oraz Prokurator Generalny na niekorzyść obu oskarżonych /art. 521 kpk/.
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 6 stycznia 2004r. w sprawie IV KK 276/03 oddalił kasację obrońcyD. R.jako oczywiście bezzasadną.
Za słuszne uznał natomiast zarzuty kasacji Prokuratora Generalnego w następstwie czego uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 i 2 w zakresie skazaniaK. M.iD. R.za przypisany czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 kkiart. 157 § 1 kkw zw.
zart. 11 § 2 kkoraz orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności i sprawę w tej części przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Rozważając zatem ponownie podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych zarzuty obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych, które doprowadziły do uznania, iżD. R.iK. M.winni są usiłowania zabójstwaB. S., Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Obie apelacje na uwzględnienie nie zasługują.
Zawarta w nich argumentacja, zmierzająca do wykazania bezpodstawności odmówienia przez sąd I instancji wiary wyjaśnieniom oskarżonych i przyjęcia za zasadniczą podstawę dowodową poczynionych w zaskarżonym wyroku ustaleń faktycznych zeznań pokrzywdzonegoB. S./choć nie tylko/ jest jednostronna i pozbawiona waloru kompleksowości, a w konsekwencji nieprzekonująca.
W szczególności zwrócić należy uwagę na to, iż pokrzywdzony przedstawił w zeznaniach zasadnicze elementy zdarzenia w sposób stanowczy i konsekwentny. Dynamiczny przebieg zajścia, stan zagrożenia, przerażenie i podjęcie walki o życie mogły mieć wpływ na jego zdolność postrzegania i dlatego oczywistym jest, iż nie mógł on ze szczegółami, w sposób bardzo precyzyjny przedstawić przebiegu całego zajścia. Drobne różnice w zeznaniach nie mogą więc dyskwalifikować dowodu z jego zeznań.
Poza tym zwrócić należy uwagę na fakt, iż co do okoliczności mających miejsce wcześniej zeznania pokrzywdzonego znalazły pełne potwierdzenie w zeznaniach A.L.złożonych w toku postępowania przygotowawczego /w pokoju hotelowym oskarżonyD. R.pokazywał mu pistolet, zaś podany przez tegoż świadka jego opis odpowiada rzeczywistemu wyglądowi tegoż pistoletu/ oraz w zeznaniach B.H.i jego konkubiny J.K./obaj oskarżeni na krótko przed zajściem poszukiwali B.H./ , a takżeśw. D. W., która potwierdziła, iż po usłyszeniu hałasu w kuchni /odgłosu upadku/ do pokoju wpadł pokrzywdzony w zakrwawionej koszulce i zaczął wybijać szyby. Jego zachowanie świadczy więc o tym, że był przerażony i w panice.
Trudno w tej sytuacji przywiązywać wagę do pierwszych wypowiedzi pokrzywdzonegoB. S., iż strzelał(...)tj. oskarżonyK. M.skoro
z twierdzeń pokrzywdzonego ewidentnie wynika, iż oskarżonyD. R.działał na polecenieK. M., który zainicjował to działanie słowami „no to zaczynamy”.
W skrócie myślowym właściwym sprawcą był więcK. M..
Zaprzeczeniem walorów cechujących zeznania pokrzywdzonego są natomiast wyjaśnienia oskarżonych, którzy najpierw stanowczo obstawali przy tym, iż nie mieli owego dnia w ogóle styczności zB. S.. Nie byli u niego w mieszkaniu i nie wiedzą o co
w sprawie chodzi. OskarżonyD. R.twierdził nadto, iż nie znaK. M., zaśK. M., iż nie znaD. W., konkubiny pokrzywdzonego.
W czasie kolejnego przesłuchania oskarżonyD. R.potwierdził wspólny przyjazd doC.zK. M.i jego kolegą samochodem tego ostatniego, zaś oskarżonyK. M.potwierdził jedynie swój przyjazd doC.pociągiem z zamiarem udania się doO.. Kiedy zaś wrócił doP.został zatrzymany przez policję i w czasie zatrzymania postrzelony w prawą rękę. Dopiero na rozprawie oskarżonyK. M.przyznał, że był dwukrotnie w mieszkaniu pokrzywdzonegoB. S.. W czasie drugiej bytności wtargnęło za nim do mieszkania trzech chłopaków. Jeden z nich wyciągnął pistolet i wtedyK. M.zobaczył, żeB. S.się przewrócił. Zaistniała sytuacja wystraszyła go, więc podjął ucieczkę, kalecząc sobie prawą rękę o barierkę. OskarżonyK. M.w tych wyjaśnieniach sugerował, żeB. S.obciążył jego bo był przekonany, że wyjechał za granicę i nic mu nie grozi. Nadal uparcie twierdził, iżD. R.nie był wówczas w mieszkaniu pokrzywdzonego, jakkolwiek potwierdził, iż wymienionego zna.
Dopiero na rozprawie w dniu 5 lutego 2002r. doszło do całkowitej zmiany wyjaśnień przez obu oskarżonych. Podali, że doC.przyjechali w trójkę /z niejakim(...)vel(...)/, nocowali w hotelu, mieli zamiar przekroczyć granicę. Razem /w dwójkę/ krytycznego dnia udali się do mieszkania B.S.by oddać pistolet, któryK. M.otrzymał odB. S.do sprawdzenia /chodziło o laserowy celownik, który raz działał
a raz nie/. W czasie tej wizyty B.S.zaczął krzyczeć i domagać się odK. M.1000 marek niemieckich. Zaczęli się obaj szarpać trzymając pistolet. W pewnym momencie oskarżonyK. M.usłyszał głuchy huk, a broń pozostała mu w ręce. Po tym fakcie obaj
zD. R.uciekli.
W opisanej sytuacji trafnie zatem uznał sąd I instancji, iż żadna z wersji prezentowanej przez oskarżonych nie jest wiarygodna, zaś wersja ostateczna wiąże się ściśle
z konstruowaniem linii obrony, która nie pozostawałaby w rażącej sprzeczności
z zebranymi w sprawie dowodami i dawała szansę uniknięcia odpowiedzialności karnej za usiłowanie zabójstwa pokrzywdzonego.
W konsekwencji z powyższym należało zatem w pełni podzielić ustalenia faktyczne sądu I instancji co do przebiegu zdarzenia, oparte na zeznaniach pokrzywdzonegoB. S.. Pozwalają one dopatrzyć się znamion usiłowania zabójstwa wymienionego, co wynika z analizy całokształtu zarówno przedmiotowych jak i podmiotowych okoliczności. Już bowiem sam fakt, iż oskarżeni przyjechali doC.ze specjalnie przygotowaną bronią do cichego zabijania wskazuje na to, iż byli do popełnienia zbrodni doskonale przygotowani
i uzgodnili szczegółowy plan działania z jej użyciem. Wynika z tego, iż wchodząc do mieszkania mieli powzięty zamiar pozbawienia życia B.S.gdy nie spełni ich poleceń – co doB. H.. Broń ta była przecież załadowana i gotowa do strzału. Założenie przez oskarżonegoD. R.tłumika przed oddaniem strzału i wreszcie oddanie strzału świadczy ewidentnie o tym, iżD. R.musiał trzymać palec na języku spustowym
i spust nacisnąć. W momencie oddania strzału zdarzenie miało charakter dynamiczny
i rozgrywało się w niewielkiej kuchni mieszkania, gdzie wszyscy stali w bliskiej od siebie odległości.
Kiedy po słowach oskarżonegoK. M.„no to zaczynamy” oskarżonyD. R.podniósł pistolet na wysokość klatki piersiowej pokrzywdzonego ten ostatni rzucił się w jego kierunku, aby wyrwać mu broń, zaśK. M.wyciągnął rękę, aby zatrzymać pokrzywdzonego.
Skoro w tych okolicznościach oskarżonyD. R.oddał w kierunku pokrzywdzonego celowy strzał trafiając go w prawą część klatki piersiowej, to nie ulega wątpliwości, iż godził się na jego śmierć.
Specyficzność posługiwania się bronią palną polega bowiem na tym, iż decydując się na oddanie strzału używający broni sprawca wie, iż nie ma żadnego wpływu na siłę rażenia pocisku, więc jeśli mierzy w ciało człowieka to musi przewidywać możliwość pozbawienia go życia i co najmniej z tym się godzić, zważywszy nadto, iż oddając strzał z bliskiej odległości nie mógł chybić.
Tylko dzięki osłabieniu energii uderzeniowej /w czasie tego zajścia oskarżonyK. M.został postrzelony w rękę/ pocisk spowodował jedynie rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres 4-6 tygodni.
Wbrew bowiem odmiennemu poglądowi skarżącego obrońcy oskarżonegoK. M.trudno zakwestionować stwierdzenie biegłych drC. C.orazG. B.
iJ. K., iż pocisk wyjęty z ciała pokrzywdzonego posiadał lekko zniekształconą powierzchnię czołową z czego wynika, iż na torze swojego lotu musiał trafić na twardą przeszkodę, zanim utknął w tkance miękkiej pokrzywdzonego, bowiem spłaszczony pocisk nie przeszedłby przez lufę. Tylko ze względu na ową przeszkodę pocisk nie przeszył jego ciała na wylot.
Wprawdzie biegli w swych opiniach nie przesądzają, iż przeszkodą tą była lewa dłońK. M.to jednak skoro padł tylko jeden strzał i znaleziono tylko jedną łuskę i jeden pocisk /w ciele pokrzywdzonego/, to inna możliwość nie wchodzi w grę. Oznacza to, iż prawidłowe jest ustalenie sądu I instancji, że pocisk spowodował najpierw raną postrzałową lewej dłoniK. M., a następnie ranę postrzałową u pokrzywdzonego. Powyższe wspiera badanie lekarskie ręki lewej oskarżonegoK. M.dokonane przez lekarzyM. C.
iP. P.w CentrumSzpitala (...)/przyjęty w dniu 5.04.1998r./ stwierdzające, iż była to rana stara, zasklepiona.
W wyniku strzału oddanego przez oskarżonegoD. R.pokrzywdzony doznał rany postrzałowej klatki piersiowej po stronie prawej w linii pachowej przedniej, której kanał drążył w głąb do jamy opłucnej z uszkodzeniem opłucnej i płucnej, stłuczeniem
i krwiakiem śródmiąższowym płuca prawego, które to obrażenia spowodowały u niego chorobę zazwyczaj zagrażającą życiu.
Na marginesie należy zauważyć, iż oskarżonyD. R.w chwili kiedy z mieszkania uciekałaD. W.krzyknął do oskarżonegoK. M.„ona ucieka”, co nie pozostawia żadnych wątpliwości co do zamiaru oskarżonych w stosunku do naocznego świadka zabójstwa.
Podkreślić należy, iżD. W.znała osobiście oskarżonegoK. M., a zatem stanowiła dla obu oskarżonych realne zagrożenie.
Nie sposób się również zgodzić z zarzutem obrońcy oskarżonegoD. R.dotyczącym obrazy przepisów prawa procesowego, która zdaniem skarżącego miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególnościart. 167 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez pominięcie dowodów wnioskowanych przezD. R.na rozprawie, a dotyczących:

1
wizji lokalnej w miejscu zdarzenia lub eksperymentu zastępującego tę czynność,

2
sprowadzenia na rozprawę pistoletuA.wraz z tłumikiem celem dokonania eksperymentu procesowego na okoliczność sposobu montowania tłumika do przedmiotowej broni, a w szczególności celem ustalenia w jakim czasie tłumik może zostać założony do w/w pistoletu.

Trafnie uznał Sąd I instancji, iż wizja lokalna kuchni byłaby całkowicie nieprzydatna. Poza bowiem brakiem zgodyD. W.na eksperyment zwrócić należy uwagę na fakt, iż umeblowanie kuchni uległo zmianie przez co niemożliwym jest odtworzenie identycznych warunków, jakie istniały w dniu 28.03.1998 roku. Eksperyment w narysowanych konturach pomieszczenia byłby natomiast fikcją. Wielkość i rozkład sprzętów w pomieszczeniu kuchennym w dniu zdarzenia znane były Sądowi I instancji z wizji lokalnej, dokonanej w postępowaniu przygotowawczym, a rozważania obrońcy na temat długości pistoletu, ugiętej ręki i skoku pokrzywdzonego mają charakter całkowicie dowolny.
Również szybkość w posługiwaniu się bronią (nakładanie tłumika) zależy od indywidualnych zdolności manualnych i praktyki, co przy intensywnych ćwiczeniach może doprowadzić do zdumiewających efektów sprawnościowych.
Oskarżony, ze względu na przyjętą linię obrony, nie jest zainteresowany wykazywaniem swojej ewentualnej perfekcji w tej dziedzinie, natomiast eksperyment z udziałem innych osób zawodowo posługujących się bronią nie jest w stanie ustalić indywidualnych możliwości oskarżonegoD. R.w szybkim zakładaniu tłumika.
Całokształt naprowadzonych wyżej okoliczności zezwala zatem na uznanie, iż oskarżeni:D. R.iK. M.działali wspólnie i w porozumieniu. OskarżonyK. M.chciał zemścić się na B.H.za to, że w przeszłości uniknął odpowiedzialności karnej jego kosztem. Przed postrzeleniem chciał wymóc na pokrzywdzonymB. S.by pomógł wywabić B.H.z mieszkania, zaś wobec jego odmowy wydałD. R.hasło do działania „no to zaczynamy”. Jest to równoznaczne z poleceniem „zastrzel go” mając na względzie, iż obaj wiedzieli, iż broń była załadowana i gotowa do strzału, a nakręcenie tłumika umożliwiło usłyszenie odgłosu wystrzału w sąsiednim pokoju, gdzie przebywałD. W.wraz z dzieckiem.
Mając powyższe na względzie, a w szczególności użycie przez oskarżonych broni, sposób działania, umiejscowienie obrażeń oraz pozostałe nagromadzone wyżej okoliczności zdarzenia stwierdzić należy, iżK. M.iD. R.działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali pozbawić życiaB. S.. To zaś, iż do śmiertelnego skutku nie doszło nie było ich zasługą.
Wszystko to sprawia, iż wnioski apelacji obrońców o uniewinnienie oskarżonych nie mogły zostać uwzględnione.
Przypisany czyn, rozważany przez pryzmatart. 4 § 1 kkzostał prawidłowo zakwalifikowany zart. 11 § 1 dkkw związku zart. 148 § 1 dkkw związku zart. 155 § 1 pkt 2 dkk, w związku zart. 10 § 2 dkk.
Również wymierzone oskarżonym kary jednostkowe za przypisaną zbrodnię oraz kary łącznie w rozmiarze po 15 lat pozbawienia wolności – na tle kompleksowej oceny okoliczności mających wpływ na ich wymiar, dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – nie mogą być uznane za rażąco surowe w rozmiarzeart. 438 pkt 4 kpk. Obaj działali w sposób brutalny, nacechowany dużą agresją. Byli do popełnienia zbrodni doskonale przygotowani i posługiwali się profesjonalną bronią palną. Zachowaniem swym naruszyli najważniejsze dobro człowieka, którym jest jego zdrowie. OskarżonyD. R.bez żadnych skrupułów wyciągnął broń po wypowiedzianych przezK. M.słowach „no to zaczynamy”, założył tłumik, wymierzył w klatkę piersiową pokrzywdzonego i wystrzelił. Oznacza to, iż obaj są całkowicie zdemoralizowani i nie szanują żadnych norm społecznych ani prawnych. OskarżonyK. M.działał nadto z zemsty i był dotychczas wielokrotnie karany.
Mając zaś wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, jako jeden z celów kary, konieczna jest również potrzeba przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa.
Zaskarżony wyrok należało jednakże skorygować w odniesieniu do oskarżonegoD. R.w zakresie orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu albowiem postanowieniem Sądu Najwyższego ze 06.01.2004 roku środek ten wobec uwzględnienia kasacji prokuratora zastosowano w sprawie ponownie (k. 2301 werte t. XII). W odniesieniu zaś do oskarżonegoK. M.taka potrzeba nie wystąpiła albowiem z chwilą tymczasowego aresztowania wprowadzono mu do wykonania inny prawomocny wyrok (k. 328 t. II).
Tymi zatem kierując się względami Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej.
Podejmując decyzję o zwolnieniu oskarżonych od ponoszenia kosztów procesu za postępowania odwoławczego miał Sąd Apelacyjny na względzie, iż nie posiadają oni żadnego majątku i są pozbawieni wolności na długi czas.
/AS