Sygnatura akt II AKa 209/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2015 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Ryszard Ponikowski (spr.)
Sędziowie:  SSA Tadeusz Kiełbowicz
SSA Wiesław Pędziwiatr
Protokolant: Anna Czarniecka
przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugały
po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. i 5 listopada 2015 r.
sprawyJ. T. (1)
oskarżonej o czyny zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 270 § 1 k.k.

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną

od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt III K 320/13

I

zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonejJ. T. (1)w ten sposób, że orzeczoną w pkt. III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia –(...) Oddziału WojewódzkiegoNarodowego Funduszu Zdrowia weW.kwotę obowiązku naprawienia szkody obniża do 451 203,12 zł ( czterystu pięćdziesięciu tysięcy dwustu trzech złotych i 12 groszy);

II

w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III

zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym wymierza jej opłatę w kwocie 1108,00 zł.

UZASADNIENIE
J. T. (1)została oskarżona o popełnienie przestępstw:

1
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk– opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

2
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk– opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

3
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk– opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

4
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 4 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

5
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 5 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

6
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 6 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

7
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk– opisanego w pkt 7 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

8
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk– opisanego w pkt 8 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

9
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 9 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

10
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. - opisanego w pkt 10 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

11
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 11 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

12
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 12 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

13
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 13 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

14
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 14 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

15
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 15 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

16
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 16 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

17
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 17 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

18
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 18 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

19
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 19 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

20
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 20 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

21
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 21 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

22
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 22 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

23
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 23 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

24
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 24 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

25
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 25 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

26
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 26 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

27
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 27 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

28
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 28 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

29
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 29 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

30
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 30 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

31
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 31 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

32
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 32 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

33
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 33 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

34
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 34 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

35
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 35 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

36
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 36 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

37
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 37 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

38
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 38 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

39
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 39 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

40
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 40 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

41
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 41 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

42
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 42 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

43
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 43 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

44
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 44 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

45
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 45 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

46
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 46 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

47
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 47 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

48
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 48 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

49
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 49 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

50
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 50 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego

51
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 51 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

52
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 52 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

53
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 53 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

54
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 54 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

55
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 55 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

56
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 56 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

57
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 57 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

58
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 58 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

59
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 59 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

60
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 60 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

61
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 61 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

62
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 62 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

63
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 63 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

64
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 64 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

65
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 65 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

66
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 66 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

67
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 67 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

68
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 68 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

69
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 69 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

70
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 70 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

71
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 71 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

72
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 72 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

73
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 73 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

74
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 74 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

75
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 75 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

76
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 76 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

77
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 77 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

78
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 78 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

79
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 79 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

80
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 80 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

81
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 81 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

82
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 82 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

83
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 83 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

84
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 84 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

85
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 85 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

86
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 86 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

87
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 87 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

88
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 88 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

89
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 89 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

90
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 90 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

91
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 91 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

92
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 92 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

93
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 93 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

94
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 94 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

95
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 95 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

96
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 96 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

97
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 97 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

98
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 98 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

99
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 99 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

100
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 100 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

101
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 101 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

102
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 102 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

103
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 103części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego

104
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 104 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

105
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 105 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

106
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 106 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

107
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 107 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

108
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 108 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

109
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 109 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

110
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 110 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

111
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 111 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

112
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 112 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

113
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 113 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

114
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 114 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

115
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 115 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

116
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 116 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

117
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 117 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

118
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 118 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

119
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 119 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

120
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 120 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

121
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 121 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

122
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 122 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

123
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 123 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

124
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 124 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

125
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 125 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

126
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 126 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

127
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 127 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

128
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 128 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

129
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 129 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

130
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 130 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

131
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 131 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

132
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 132 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

133
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 133 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

134
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 134 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

135
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 135 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

136
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 136 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

137
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 137 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

138
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 138 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

139
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 139 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

140
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 140 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

141
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 141 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

142
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 142 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

143
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 143 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

144
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 144 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

145
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 145 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

146
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kk- opisanego w pkt 146 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

147
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 147 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

148
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 148 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

149
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 149 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

150
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 150 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

151
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 151 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

152
zart. 286 § 1 k.k.i271 § 1 i 3 k.k.i273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk- opisanego w pkt 152 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

153
zart. 270 § 1 k.k.- opisanego w pkt 153 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

154
zart. 270 § 1 k.k.- opisanego w pkt 154 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego;

155
zart. 270 § 1 k.k.- opisanego w pkt 155 części wstępnej wyroku Sądu Okręgowego.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. (sygn. akt III K 320/13):
I.uznałJ. T. (1)za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt. 1-152 aktu oskarżenia i w części wstępnej wyroku, przy czym ustalił, iż w/w czynów dopuściła się działając w krótkich odstępach czasu, działając z góry powziętym zamiarem oraz wspólnie i w porozumieniu zP. M. (1)tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart.294 § 1 k.k.w zb. zart. 271 §1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 286§ 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawieart. 33§2 kk. 202 (dwieście dwie) stawki dzienne grzywny, ustalając stawkę dziennąw wysokości 20 (dwadzieścia) złotych;
II.na podstawieart.44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych:
- w wykazie na karcie 355-362 pod poz. od 1 do 35 oraz od 37 do 130,
- w wykazie na karcie 467 pod poz. 141
- w wykazie na karcie 1262-1275 pod poz. od 201 do 274, 276-476, 479 do 527, 529-533,
- w wykazie na k. 1288-1295 pod poz. nr 540, 549, 550-552, 556-560, 563, 585-588, 590, 593-594, 600-607, 609-617, 623-624, 626-628, 656, 630, 632-639, 641-644, 649-655, 657-668, 670-673,675-687, 608, 647, 689-693
- w wykazie na k. 1309-1309v akt sprawy pod poz. nr 698, 699, 701
- w wykazie na k. 1327 pod poz. nr 706-711
- w wykazie na k. 1417 pod poz. nr 799-801 oraz 804
- w wykazie na k. 1428 pod poz. nr 814-816, 818 oraz 820
- w wykazie na k. 1478-1480 pod poz. nr 847-848, 850 - 891
- w wykazie na k. 1498 pod poz. nr 900
- w wykazie na k. 1533 pod poz. nr 916
- w wykazie na k. 1541-1543 pod poz. nr 925, 926, 939, 941-944, 919, 922, 927-930
- w wykazie na k. 1577-1579 pod poz. 997
- w wykazie na k. 1589-1590 pod poz. nr 1034 i 1035

- w wykazie na k. 1662 pod poz. nr 1096
- w wykazie na k. 1697 akt sprawy pod poz. nr 1114
III.na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobecJ. T. (1)obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia –(...) Oddziału WojewódzkiegoNarodowego Funduszu Zdrowia weW.kwoty 460 165, 40 złotych (czterystu sześćdziesięciu tysięcy stu sześćdziesięciu pięciu złotych i czterdziestu groszy) ;
IV.uznałJ. T. (1)za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. 153 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.;
V.uznałJ. T. (1)za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt. 154 części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.;
VI.uznałJ. T. (1)za winną tego, że w dniu 6 kwietnia 2011 roku weW.w Komisariacie PolicjiW.R.w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanej posłużyła się podrobioną kartą informacyjną z pobytu na leczeniu szpitalnym nr historii choroby(...)z dnia 19 marca 2011 roku na nazwiskoH. G. (1)wHospicjum (...)przy(...)Centrum Onkologii weW.przypl. (...)tj. przestępstwa zart. 270§1 k.k.i przyjmując, że przestępstw przypisanych wpunktach IV, V i VIdopuściła sięw warunkach ciągu na podstawieart. 91§1 kk. w zw. zart. 270 § 1 k.k.wymierzył karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
VII.na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych: w wykazie na karcie 467 pod poz. 140 orazw wykazie na karcie 484 pod poz. 185;
VIII.na podstawieart. 91 § 2 k.k.połączył orzeczone wobecJ. T. (1)kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
IX.na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 §1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby;
X.na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonej na poczet orzeczonej grzywny okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 8 kwietnia 2011r. do dnia 18 lipca 2011r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;
XI.na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.orzekł zwrot dowodów rzeczowych na rzecz:
-Banku (...) S.A.oznaczonego w wykazie pod poz. nr 200 na k. 597;
- Dyrektorowi Przychodni przyul (...)weW.oznaczonego w wykazie na k. 477 pod poz. od 173 do 177;
- oskarżonej oznaczonych w wykazie na k 467 pod poz. od 131 do 133 w wykazie na karcie 475 pod poz.160,162-166, 168-172, w wykazie na karcie 484 pod poz. 190-do 192 oraz w wykazie na k. 597 pod poz. nr od 193 do 199;
XII.na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierzył opłatę kwocie 1108, 00 zł. (tysiąc sto osiem złotych).
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonejJ. T. (1)zaskarżając wyrok w całości.

I
w zakresie czynów opisanych w pkt. 1 -152 aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolne, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w pominięciu dowodu z pisma Metropolitarnego Wyższego Seminarium Duchownego weW.z dnia 20.06.2011 r. (k. 751), pisma Wyższego Seminarium Duchownego św.J. C.wW.z dnia 12.12.2011 r. (k. 1887), które wskazują, żeP. M. (1)od 30.09.2002 r. do 11.08.2003 r. był studentem Metropolitarnego Wyższego Seminarium Duchownego weW.,w tym czasie nie korzystał z urlopów dziekańskich i został z niego wydalony z racji dyscyplinarnych związanych z rażącymi naruszeniami wewnętrznego regulaminu porządkującego życie w seminarium duchownych, a od 10.09. do 10.11. 2004 roku był alumnem Metropolitarnego Wyższego Seminarium Duchownego wW.z którego odszedł na polecenie przełożonych oraz dowodu z zeznań św.J. J. (1)i św.M.K.złożonych przed Sądem dnia 14.05.2014 r. z których wynika, że oskarżona przychodziła na wizyty do(...)(...)w w latach 2006-2007, gdyż z tego okresu były dokonane pierwsze zapisy oskarżonej dotyczące konkretnych pacjentów;

2
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, żeP. M. (1)w latach 2004-2008 przebywał w Seminarium Duchownym i w tym czasie poznał już oskarżoną, kiedy to w Seminarium tym przebywał 11 miesięcy w latach 2002/2003 i 2 miesiące w roku 2004, a oskarżona rozpoczęła swoją pracęw Przychodni naPlacu (...)weW.od 2004 roku, a pracęw(...)
(...)w w roku 2006, a tym samym nie mogli się poznać kiedy św.P. M. (1)był jeszcze w Seminarium, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonej;

3
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w pominięciu dowodu z pisma Metropolitarnego Wyższego Seminarium Duchownego weW.z dnia 20.06.2011 r. (k. 751) i z dnia 27.06.2012 r. (k. 2221), zeznań św.J. J. (1),M.K.złożonych przed Sądem dnia 13.05.2014 r. i zeznań św.M. B. (1)iR. S. (1)złożonych przed Sądem dnia 26.06.2014 r. z których wynika, że św.P. M. (1)nie był kierowany przez to Seminarium do pomocy w(...)
(...)w, w(...)tym nie było praktyki, aby studenci seminariom lub inne osoby realizowany recepty chorym księżom tylko od 7 lat Dom ten współpracuje z apteką przyPlacu (...)o nazwie(...), która sama realizuje recepty księży emerytów, ww. świadkowie nie znają aniP. M. (1)aniG. P. (1)orazK. S. (1);

4
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że św.P. M. (1)poznał oskarżoną w(...)(...)w weW., gdy on tam pomagał,a ona wykonywała opiekę lekarską, kiedy to w tym czasie nie był już w seminarium oraz nigdy nie mógł pomagać w opiece nad księżami w(...)(...)w ani nie mógł realizować im recept razem z swoim znajomym ks.W.zT.K. S. (1)gdyż, osoba ta nigdy nie była studentem(...)weW., co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznanie przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonej;

5
obrazę przepisów postępowania, która mogła nieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej ocenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki inż.T. L.z dnia 13.06.2011 r. (k. 605-710), polegającej na uznaniu przez Sąd, że potwierdza ona to, iż oskarżona pozostawała w kontakcie telefonicznym z św.P. M. (1)oraz przejawiającej się w pominięciu dowodu z pisma(...) S.A.z dnia 12.12.2011 r. oraz z załącznikami w postaci nagrania wykazu połączeń telefonicznych pomiędzyśw. P. M.i oskarżoną (k. 1889-1893) z którego wynika, że oskarżona w okresie od 10.12.2009 r. do 30.06.2011 r. wykonała 11 połączeń odG. P. (1)(tak miała wpisanego w kontaktach w telefonieP. M. (1)), które w większości były wykonywane w styczniu 2011 r. kiedy oskarżona prosiła sekretarza KardynałaH. G.G. P. (1)o dostarczenie dokumentacji medycznej Kardynała, którą musiała przedłożyć w postępowaniu przed(...)Izbą Lekarską weW.oraz wykonane przez oskarżoną dwa połączenia w kwietniu kiedy na jej prośbęw związku z przesłuchaniami jej na Prokuraturze sekretarz Kardynała przekazał jej kartę informacyjną z dnia 19.03.2011 r.Hospicjum (...)podpisaną przez dr n. med.A. O.;

6
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżona w latach 2008-2011 pozostawała w częstym kontakcie telefonicznym zP. M. (1), sama inicjowała z nim spotkania m.in. telefonicznie, gdyż to oskarżona miała być pomysłodawczynią przestępczej działalności jej i św.P. M. (1), kiedy to ww. dowody świadczą o tym, że oskarżona była przekonana, żeP. M. (1)to osobisty sekretarz KardynałaH. G., o czym świadczy zapis numeru telefonuP. M. (1)w jej telefonie pod oznaczeniem(...)(G. P. (1)k. 660) orazo tym, że kontakt telefoniczny pomiędzy nimi był sporadyczny i związanyz prośbami oskarżonej o dostarczenie odpowiedniej dokumentacji medycznej Kardynała przez jego sekretarza, a spotkania ich nie były inicjowane przez oskarżoną za pomocą kontaktu telefonicznego , lecz były inicjowane przez św.P. M. (1), który w przebraniu księdza przychodził do Przychodni przyul. (...), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonej;

7
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywne fragmentarycznej ocenie dowodów zebranychw sprawie tj. opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki inż.T. L.z dnia 10.10.2011r. (k. 1853-1876) poprzez wybiórczą jej ocenę jedynie w zakresie ujawnienia przez nią tego, że na komputerze markii(...)model(...)należącym do św.P. M. (1)zabezpieczono dokument w postaci karty informacyjnej z dnia 19.03.2011r. z pobytu na leczeniu szpitalnym KardynałaH. G.z jednoczesnym pominięciem przez Sąd pozostałych wniosków tej opinii tj. tego, żew obrębie wyszukiwarki przewijały się słowa kluczowe „kupię” i(...), osoba pracująca na profilu(...)interesowała się sankcjami karnymi za handelT.osobąH. G. (1)i jego numeremP.,w obrębie wyszukiwarki wyszukiwano i wyświetlano zagadnienia związane z nowymi receptami oraz wyświetlano oferty profesjonalnego druku recept lekarskich z kodami kreskowymi, a wyświetlanie tych danych mogło mieć miejsce w okolicach listopada-grudnia 2010 roku. Ponadto opinia ta ujawniła że na ww. komputerze należącym dośw. P. M.odnaleziono pliki z dokumentamihospicjum (...)weW.H.(...), donosami na(...)osobistości duchowne do Rektora Wyższego Seminarium Duchownego weW.kopiami pieczątki(...)Centrum Onkologii;

8
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że to oskarżona pouczałaśw. P. M.w jaki sposób ma on wypisywać realizować sfałszowane recepty, a sama zajmowała się ich dalszą sprzedażą przekazując jemu miesięcznie kwotę 1.000-1.500 zł, kiedy to ww. dowód w postaci opinii biegłegoT. L.świadczy o tym, że w okresie 11-10. 2010r.św. P. M.sam intensywnie poszukiwał w Internecie wytycznych co do sposobu wypełniania recept, ich wyglądu, zasad drukowania oraz poszukiwał informacji na temat kupna i sprzedażyT., sankcji karnych za handelT., osobyH. G. (1)i jego numeruP., cow konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonej;

9
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438pkt.kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w pominięciu dowodu z dokumentów w postaci pismaD.(...)u z dnia 28.06.2011r. wraz z wydrukiem historii operacji wykonanych na rachunku oskarżonej (k. 796-800), pisma(...)handlowego wW.(...)z dnia 30.06.2011r. wrazz wyciągami bankowymi dotyczącymi rachunku oskarżonej (k. 939-1221)z notatki urzędowej st. sierż.R. S. (2)z dnia 07.04.2011r.z dokonania przeszukania mieszkaniaśw. P. M.i jego zatrzymania (k.284), dokumentu z kwestionariusza Wywiadu Środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sądowego (k.2286) z których wynika, że oskarżona w okresie od 2008 roku do 2011 roku nie uzyskiwała żadnych zysków z rzekomej sprzedaży lekarstw które miał jej dostarczaćśw. P. M., nie dokonywała ona wypłat 1000-1500 zł celem zapłatyP. M.rzekomego wynagrodzenia, jest ona właścicielkom jednego mieszkania o powierzchni 47 m2, nie ma ona samochodu, a to właśnie u tego świadka w dniu jego zatrzymania w mieszkaniu zostało znalezione 234 opakowania tych lekarstw oraz zamknięty sejf z 4.000 zł;

10
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżona uzyskała ze swojej przestępczej działalności zysk, a wszelkie jej działania były nastawione chęcią bogacenia się, kiedy to ww. dokumenty świadczą o tym, że nie ma ona żadnego większego majątku, a na jej kontach bankowych nie odnotowano większych wpłat w tym okresie prócz zarobionych przez nią środków finansowych z tytułu wykonywanej pracy jako lekarza, cow konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonej;

11
obrazę przepisów postępowania, która miała mogła mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 43 pkt. 2 kpk) tj.art. 167 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu przez Sąd weryfikacji kont bankowych należących dośw. P. M., kiedy to przeprowadzenie tego dowodu było potrzebne do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia tego, czy to ten świadek nie uzyskiwał zysków z tytułu sprzedaży pozyskanych nielegalnie leków albowiem z treści dowodu w postaci opinii biegłego sądowegoT. L.z dnia 10.10.2011 r. wynika, że świadek ten podejmował próby sprzedaży przedmiotowych leków;

12
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błęduwustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn, kiedy to zebrane w sprawie dowody świadczą o jej niewinności, albowiem nie uzyskała ona żadnych zysków z tytułu rzekomej sprzedaży nielegalnie pozyskanych leków;

13
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. i kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w pominięciu dowodu z zeznań świadkówA. K.z dnia 13.05.2014r. oraz wybiórcze potraktowanie dowodu z zeznań świadkówR. T. (1),G. T.z dni 26.06.2014r.,J. G.z dnia 31.07.2014r. iB. G.z dnia 11.09.2014r. oraz dowodów z dokumentów w postaci pisma(...)ds. Orzekania o Niepełnosprawności weW.z dnia 06.07.2011r. wraz z załącznikami (k. 1233-1236) notatki urzędowej st. asp.S. C.z dnia 02.01.2012 r. (k. 1895), wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków, II Wydział Karny z dnia 06.11.2008r. sygn. akt IIK 914/08 (k. 1897) i wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy II WydziałK.z dnia 04.01.2011 r. sygn. akt II K 135/09 (k. 1901), z których wynika, żeśw. P. M.w roku 2004 posłużył się sfałszowanym przez siebie orzeczeniem o stopni swojej niepełnosprawności w celu uzyskania legitymacji osoby niepełnosprawnej, w roku 2005 na Oddziale(...)w(...)(...)weW.podawał się za księdza i był dopuszczony do podawania Eucharystii w tym szpitalu i podawał że oczekuje na odwiedziny KardynałaH. G., który jednak nigdy nie przybył, w roku 2007 będąc listonoszem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podrabiał podpisy adresatów przesyłek, w roku 2008 usiłował spowodować zdarzenie w postaci pożaru, który zagrażał życiu i zdrowiu wielu osób, a w roku 2013/2014 kontynuował swoją działalność przestępczą polegającą na przebieraniu się za księdza i wyłudzaniu recept na nienależne mu leki;

14
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że to oskarżona była pomysłodawczynią tego, abyśw. P. M.w przebraniu księdza i podając się za sekretarza KardynałaH. G.o personaliachG. P. (1)przychodził do niej do przychodni przyul. (...),a ona będzie mu wypisywać recepty na leki refundowane, które on następnie będzie je realizował i dostarczał oskarżonej, kiedy to ww. dowody świadczą o tym, żeśw. P. M.zarówno zanim poznał oskarżoną jak i aktualnie tj. 2014/2015 prowadził „działalność przestępczą” w przebraniu księdza związaną z fałszowaniem dokumentów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójnei korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym jej skazaniem;

15
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej ocenie zeznań świadkaM. M. (1)z dnia 11.03.2013r. dając im wiarę, kiedy to zeznania te są wewnętrznie sprzeczne, albowiem w jednym fragmencie podaje ona, że jej synP. M.jeździł z lekami do Pani doktor ale nigdy nie wymawiał jej nazwiska, a zaraz potem na dopytanie się Sądu zeznaje, że syn zawsze mówił, że jedzie do pani doktorT.oraz w błędnej ocenie zeznań świadkaS. M.która jednoznacznie zeznała, że nigdy ona nie widziała Pani doktor, a brat nigdy nie podawał jej nazwiska;

16
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że zeznaniaśw. P. M.korespondują z zeznaniami ww. świadków, kiedy to świadkowie Ci nigdy nie widzieli Pani doktor tj. oskarżonej ani w zasadzie nie wiedzieli jak miałaby na imię i nazwisko ta Pani doktor, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym jej skazaniem;

17
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej ora fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej ocenie zeznać świadków tj.N. F.z dnia 11.03.2014r.,A. R. (1)z dnia 13.05.2014r. iP. J.z dnia 26.06.2014 r. poprzez uznanie, że zeznania św. FM.są wiarygodne bez względu na fakt, że poprzednio w okresie objętym zarzutem uzyskiwał on recepty od ww. lekarzy, kiedy tośw. P. M.w swoich zeznaniach z dni, 08.04.2011r. podał, że oskarżona kiedy nie była w pracy miała dzwonić do ww. lekarzy prosić o wypisanie recept dla Kardynała po które przyjdzie jego sekretarz, co pozostaje v całkowitej sprzeczności z zeznaniami tych świadków;

18
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że zeznania ww. świadka korespondują z zeznaniamiśw. P. M.co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym jej skazaniem;

19
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej ora fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej i wybiórczej ocenie zeznań św.A. R. (1)z dnia 13.05.2014r. poprzez uznanie, korespondują one z zeznaniami św.M.co do tego, że gdy oskarżonej nie było przychodni on się na nią powoływał, dzięki czemu uzyskał od tego świadka żądane recepty kiedy to zgodnie z zeznaniamiśw. P. M.z dnia 08.04.201lr. to oskarżona miał dzwonić do lekarzy podczas swojej nieobecności i prosić ich o wypisanie recept dla KardynałaH. G.i przekazanie ich jego sekretarzowi, kiedy to z treści zeznań tego: świadka wynika, że to ona dnia 30.03.2009r. założyła historię choroby KardynałaH. G.na prośbę jego sekretarzaG. P., na podstawie której kolejni lekarze w tym oskarżona wypisywali dalsze recepty, a ponadto zeznania tego świadka są sprzeczne w zakresie tym, iż miała ona po odkryciu rzeczywistej tożsamościG. P.poinformować oskarżona o tym fakcie, kiedy to z zeznań tego świadka złożonych przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia Śródmieścia IV Wydział(...)z dnia 08.12.2011 r. sygn. akt IV P 504/11 wynika, że o tym fakcie poinformowała jedynie swojego dyrektoraŁ. O. (1);

20
w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił dopuszczenie się błędu ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że zeznania ww. świadka korespondują z zeznaniamiśw. P. M.co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zeznania św.P. M. (1)są konsekwentne, spójne i korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień oskarżonej, co skutkowało bezpodstawnym jej skazaniem;

21
obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 kpk) mianowicieart. 28 § 1 kk, polegającą na jego niezastosowaniu wobec oskarżonej i przyjęcie, że nie pozostawała ona w błędzie co do okoliczności stanowiących znamię zarzucanego jej czynu, a tym samym bezpodstawne uznanie, że swoim zachowaniem wyczerpała ona znamiona czynu zabronionego, kiedy tow świetle powyżej wskazanych zarzutów, należy dojść do przekonania, że wypisując recepty pozostawała ona w błędnym przekonaniu, że całkowicie poprawnie wypełnia swój obowiązek jako lekarza i świadczy pomoc medyczną KardynałowiH. G.;

22
obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 kpk) mianowicieart. 46 § 1 kkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zobowiązaniu oskarżonej do naprawienia szkody wobec oskarżyciela posiłkowego poprzez zapłatę na jego rzecz kwotę 460.165, 40 zł., kiedy to żądana kwota przez oskarżyciela posiłkowego w żadnej mierze nie stanowi rzeczywistej szkody jaką on poniósł.

II. w zakresie czynu opisanego w pkt. 153 i pkt. 154 części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej i wybiórczej ocenie zeznań św.R. T. (2)iP. M. (1)poprzez uznanie, że skoro świadekR. T.potwierdziła, iż ona nie wystawiła zaświadczenia z dnia 26.04.2005r. sporządzonego na nazwisko pacjentaH. G.przez(...)(...)weW., to jej zeznania korespondują z zeznaniamiśw. P. M.a oskarżona posłużyła się tym dokumentem w(...)Izbie Lekarskiej i w Komisariacie PolicjiW.R., kiedy to oskarżona przedkładając ten dokument do ww. Instytucji była przekonana, że jest on autentycznym dokumentem potwierdzającym stan zdrowia KardynałaH. G.,

III
w zakresie czynu opisanego w pkt. VI części dyspozytywnej wyroku tj. przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt. 2 kpk), a mianowicieart. 7 kpkw zw.art. 410 kpkpolegającą na dowolnej, subiektywnej oraz fragmentarycznej ocenie dowodów zebranych w sprawie przejawiającą się w błędnej i wybiórczej ocenie zeznań św.A. O.z dnia 25.03.2014r. iśw. P. M.poprzez uznanie, że oskarżona na laptopie należącym do świadkaP. M.w jej mieszkaniu sporządziła dokument w postaci karty informacyjnej z pobytu na leczeniu szpitalnymH. G.z dnia 19.03.2011r. wHospicjum (...)weW.kiedy toP. M.okoliczność tą podał dopiero gdy był słuchany w charakterze świadka przed tut. Sądem dnia 21.01.2014r., a jego zeznania w tym zakresie nie można uznać za wiarygodne gdyż są ze sobą sprzeczne, natomiast zgodniez zeznaniami św.A. O.to kiedy wróciła ona z urlopu w kwietniu 2011r. zauważyła, że z karty, która była na tablicy ogłoszeń w Hospicjum „ktoś oderwał kawałek papieru właśnie gdzie była przybita moja pieczątkai parafka co przy dzisiejszych możliwościach nie ma problemuz wykorzystaniem tego”, kiedy to oskarżona wielokrotnie w trakcie niniejszego postępowania powtarzała, iż jej obsługa komputera ogranicza się jedynie do korzystania z prostego programu dla lekarzy.

Podnosząc powyższe zarzuty na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k.obrońca oskarżonej wniósł o:

–

uchylenie zawartego w pkt. VIII wyroku rozstrzygnięcia o karze łącznej,

zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonejJ. T. (1)od zarzucanych jej czynów,

ewentualnie o

–

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Wrocławiu II Wydział Karny do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje :

Wszystkie podniesione w skardze apelacyjnej zarzuty kwestionujące sprawstwo i winę oskarżonej w odniesieniu do każdego z przypisanych jej czynów przestępnych są bezzasadne w stopniu oczywistym, a to wykluczało uwzględnienie wniosków tej skargi.
Pierwsze cztery zarzuty apelacji odnoszą się do tych samych okoliczności związanych z okresami studiów świadkaP. M. (1)oraz czasem i miejscem w którym poznał oskarżoną. W redakcyjnej konstrukcji skargi apelacyjnej zarzuty te ujmowane są w kontekście obrazy przepisów postępowania w rozumieniuart. 438 pkt 2 k.p.k.(pkt. 1 i 3skargi), czego konsekwencją w ocenie obrońcy było dokonanie przez Sąda quobłędnych ustaleń faktycznych w rozumieniuart. 438 pkt 3 k.p.k.(pkt. 2 i 4skargi).
Sąd Apelacyjny przyznaje trafność zarzutu podniesionego przez obrońcę co do błędnego ustalenia okresów, w których świadekP. M.studiował w Wyższych Seminariach Duchownych. Spowodowane to zostało zapewne pominięciem przez Sąd orzekający dowodów w dokumentów, którymi Sąd dysponował i danie wiary zmiennym, i wzajemnie sprzecznym, wyjaśnieniom,i zeznaniom świadkaP. M.składanym w tej kwestii w toku postępowania w sprawie.
W aktach sprawy znajdują się pisemne odpowiedzi adresowane do Komendy Miejskiej Policji weW.podpisane przez Rektorów: 1) Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego weW.(z dnia 20 czerwca 2011r.,t. IV, k. 751), 2) oraz Wyższego Metropolitarnego Seminarium Duchownego św.J. C.wW.(z dnia 12 grudnia 2011r., t. X, k. 1887).W pierwszym z tych pism ks. drA. Ł.informuje, żeP. M. (1)był studentem tego Seminarium od 30 września 2002r. do 11 sierpnia 2003r. W tym czasie nie był „kierowany przez nasze seminarium do pomocy emerytowanym księżom. Nie jest nam ponadto wiadomo na temat jego ewentualnych prywatnych odwiedzin u księży będących na emeryturze”. Informuje nadto, żeP. M.został wydalony z Seminarium z racji dyscyplinarnych. Z kolei ks.W. B.informuje, żeP. M.był alumnem Seminarium św.J.wW.od 10 września do 10 listopada 2004r. oraz że wcześniej był klerykiem Wyższego Seminarium Duchownego Księży Misjonarzy weW..
Tak więc świadekP. M.nie był klerykiem weW.już od sierpnia 2003r. i nie był alumnem wW.już od listopada 2004r. Przebywał natomiast w Seminarium weW.od września 2002r. (a nie od 2004 - do 2008r. jak ustala Sąda quow pierwszym akapicie uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Z tego seminarium został wydalony dyscyplinarnie w sierpniu 2003, a nie wysłany na urlop dziekański w kwietniu 2008r.
Faktem jest, żeP. M.w toku postępowania przygotowawczego wyjaśniał, że studiował w Seminarium weW.w latach 2004-2008 oraz że to Seminarium ukończył (!), a nadto, że obecnie jest na urlopie dziekańskim (?) (t. II, k. 295v., II K 1122/12. Z kolei przed Sądem zeznał, że w seminarium był do 5-go roku studiów i zrezygnował w maju 2007r. (t. I k. 146, III K 320/13). Wszakże w dalszej treści składanych przed Sądem zeznań (na k.149v., III K 320/13)P. M.mówi, że ma zaliczone 2 lata seminarium (a zatem nie 5), a oskarżoną poznał w(...)(...)w, gdy pomagał jako student sprzątaći wykupował lekarstwa i było to w latach 2005-2006. W tym czasie oskarżona rzeczywiście świadczyła już usługi medyczne w(...)(...)w. Wprawdzie recepty były realizowane, co do zasady, przez kierownika apteki ale zgodnie z zeznaniami ks.K. S.emeryci mogli jednak sami decydowaćo sposobie realizacji recepty.
Sąd nie odniósł się do sprzecznych stwierdzeńP. M.i nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił okres studiów tego świadka w Seminarium weW.. Z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, Sąd dokonał ustalenia w tym, przedmiocie w oparciu o jedno tylko ze stwierdzeń świadka, nie bacząc na ich zmienność, a jednocześnie „przeoczył” dowody rozstrzygające w tej kwestii, to jest wyżej opisane pisemne informacje podpisane przez Rektora Seminarium weW.oraz Rektora Seminarium wW., które usuwają wszelkie wątpliwości oraz które powinny zostać przyjęte za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych w omawianym przedmiocie. Sąd Apelacyjny przyznaje wobec powyższego, że wobec wiarygodnego dowodu z dokumentu w postaci pisma Rektora Wyższego Seminarium Duchownego weW., ustalenie okresu studiów P.M.w tym Seminarium w oparciu o wyjaśnienia i zeznania przez niego składane, jest wynikiem pominięcia powyższego dowodu z dokumentu. Nadto zaś jest wynikiem błędnej oceny dowodu z procesowych depozycjiP. M., a zatem stanowi naruszenie prawa procesowego, czego konsekwencją było dokonanie błędnego ustalenia w omawianej kwestii. Rzecz jednak w tym, że dla skutecznego podniesienia zarzutów zart. 438 pkt 2 k.p.k.– tzw.errores in procedendo, jak również zart. 438 pkt 2 k.p.k.– tzw.error factinie jest wystarczające udowodnienie, że błędy takie zostały przez Sąda quopopełnione. Zarówno obraza przepisów postępowania, jak też błąd w ustaleniach faktycznych, mogą stanowić skuteczną przyczynę odwoławczą wtedy tylko, gdy owo naruszenie przepisów lub też błędne ustalenia faktycznemogły mieć wpływ na treść wyroku.Nie może to być zatem każde czy jakiekolwiek uchybienie, lecz uchybienie o takim ciężarze gatunkowym, że gdyby ono nie zaistniało treść orzeczenia (w tym wypadku zaskarżonego wyroku) byłaby odmienna. Takiej analizy i rozumowania, które prowadziłoby w przekonujący sposób do wniosku, że błędne ustalenie okresu studiów świadkaP. M.doprowadziło do wydania przez Sąda quobłędnego wyroku obrońca nie przeprowadza i obiektywnie rzecz tę ujmując przeprowadzenie takiego wnioskowania w okolicznościach tej sprawy nie jest możliwe. Zmienne i odbiegające od prawdy depozycje procesoweP. M.w omawianej kwestii świadczą jedynie o konieczności bardzo uważnej i w niezbędnym stopniu krytycznej oceny jego wypowiedzi, z jednoczesnym ich konfrontowaniem z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd pierwszej instancji „przeoczył” pisemne dowody z informacji wyższych uczelni, ale nie oznacza to, że Sąd przyjmował bezkrytycznie zeznania i wyjaśnienia świadkaP. M.w innych kwestiach. Sąd Okręgowy bowiem uważnie analizował ten dowód i w wywodach uzasadnienia rozważał powody dla którychP. M.składając wyjaśnienia we własnej sprawie, a następnie zeznania w niniejszej sprawie, mógł być w szczególności zainteresowany pomniejszaniem swojego zawinienia, niezależnie od innych możliwych powodów rozbieżności jego procesowych depozycji z faktami (upływ czasu, wielokrotność przesłuchań). Tak więc, odtwarzając okoliczności faktyczne badanych zdarzeń, Sąda quow kwestiach zasadniczych oparł się na zeznaniach i wyjaśnieniachP. M. (1)uznając, że mimo labilności jego relacji, i nieujawnienia w całości swojego rzeczywistego udziału w realizacji przestępnego przedsięwzięcia, są one w tych kwestiach wiarygodne. Sąd Apelacyjny nie znajduje racjonalnych przesłanek do kwestionowania powyższej procedury w zakresie gromadzenia dowodów oraz metody ich oceny, w tym dowodu z zeznań i wyjaśnień świadkaM., o czym będzie jeszcze mowa w dalszych wywodach tego uzasadnienia.
Problem wydaje się bardziej złożony odnośnie do czasu i okolicznościw których oskarżona poznałaP. M. (1). Wynikające z materiałów sprawy cechy osobowości i charakteruP. M. (1)determinujące jego zachowania(w tym związane z jego zachowaniami już po ujawnieniu jego współdziałaniaw popełnieniu przestępstwa z oskarżoną) nie wykluczają jego ewentualnych odwiedzin w(...)(...)w i pomocy osobie lub osobom wcześniej poznanym. Z pisma Rektora(...)seminarium wynika jedynie, żeP. M.nie był kierowany przez seminarium do pomocy księżom emerytom. Wskazane w skardze zeznania świadkówM. B.orazR. S.nie potwierdzają formalnego uczestniczeniaP. M.w pomocy księżom ale uważna ich analiza nie wyklucza ani możliwości odwiedzania tego(...)przezP. M.już po relegowaniu go z Uczelni, ani też tego, że mógł poznać tam właśnie oskarżonąJ. T.. ŚwiadekP. M. (1)zeznał w toku rozprawy głównej, że poznał oskarżoną w(...)(...)w w 2005-2006 roku, czyli w okresie w którym oskarżona już udzielała tu świadczeń medycznych (cow istocie rzeczy nie musi oznaczać poznania w postaci osobistych kontaktów).
W tym przedmiocie Sąda quodał wiarę świadkowiP. M.i ustalenie to mogłoby być kwestionowane wtedy tylko gdyby skarżący udowodnił, że oparte ono zostało na dowolnej ocenie tego dowodu. Obrońca polemizując z powyższym ustaleniem, wykazuje, żeP. M.w czasie gdy był klerykiem w seminarium nie był delegowany do mocy księżom emerytom, a studia ukończył przed 2004r. Oskarżona początkowo stwierdziła, że poznałaP. M. (1)(jakoG. P. (1)) w przychodni przyul. (...)w 2007 roku (chociaż wtedy jeszcze w tej Przychodni nie pracowała, v. t. II, sygn. VII K 1122/12, k. 281v.).W trakcie konfrontacji zP. M.oskarżona oświadczyła, że nie pamięta czy widziała go w domu emeryta, ale prawdą jest, że pracowała w Przychodni napl. (...)gdzie przyjmowała między innymi księży, a także, że raz w tygodniu chodziła na wizyty do(...)(...)w (t., j.w., k. 364). W toku tej czynności procesowej oświadczyła nadto,że pierwsze spotkanie zP. M. (1)miało miejsce ok. 2005-2006r. w Przychodni przypl. (...). Wówczas już przedstawił się jej jako sekretarz KardynałaG.. Tego twierdzenia oskarżona już nie powtarza w późniejszych swoich wyjaśnieniach (ale faktem jest, że zeznania oskarżonej w trakcie tej samej czynności konfrontacji nie są spójne bowiem z dalszej części jej wypowiedzi wynika, że ówG. P. (1)przyszedł do niej w 2008r. do Przychodni przyul. (...)).Z wyjaśnień oskarżonej złożonych na k. 367 (j.w.) wynika, że w Przychodni przyul (...)rozpoczęła pracę w maju 2008r. i tam poznałaP. M.przedstawiającego się jakoG. P. (1), sekretarz kard.G.. W trakcie posiedzenia w przedmiocie wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania oskarżona wyjaśniła, że „Ten człowiek przyszedł do mnie w roku 2007-2008”. Z zeznań świadkaP. M.wynika, że gdy spotkał oskarżoną napl. (...)nie był już w seminarium, że opowiedział o tym oskarżonej, w tymo tym, że jest bez pracy i na propozycję oskarżonej doszło do ich późniejszego spotkania, a następnie porozumienia w kwestii wypisywania recept na leki i ich wykupowania z aptek, z ustaleniem szczegółowym co do całego zamierzonego procederu. Sąd Okręgowy dał wiarę tym zeznaniom. Zdaniem Sądu Apelacyjnego analiza treści wyjaśnień i zeznańP. M. (1)w konfrontacji z pozostałym ujawnionym w toku postępowania materiałem dowodowym, nie uzasadnia uznania oceny Sądua quoza dowolną, zaś obrońca formułując tezę przeciwną nie wyszedł poza polemikę opartą na własnym subiektywnym przekonaniu. Bliższe analizowanie omawianej tu kwestii jest o tyle niecelowe, że podobnie jakw odniesieniu do ustalenia okresu odbywania studiów we(...)Seminarium, także w tym wypadku ustalenie kiedy oskarżona po raz pierwszy spotkałaP. M. (1)i kiedy się poznali, nie ma wpływu na treść wyroku, skoroP. M.nie twierdził, że poznał bliżej oskarżoną i utrzymywał z nią kontakty przed 2008r. oraz że od wielu np. lat opracowywali plan popełnienia przestępstwa stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania.(...)przestępstwa rozpoczął się w 2008r. i sama oskarżona przyznaje, że wtedy właśnie (chociaż według jej wersji toP. M.przyszedł do Przychodni w której pracowała) spotkałaP. M.i wypisała pierwsze recepty.
Według analogicznej koncepcji obrońca zredagował dwa kolejne zarzuty (pkt 5 i 6skargi): naruszenia przepisów prawa procesowego (art.7 i 410 k.p.k.) poprzez błędną ocenę dowodów i pominięcie niektórych z nich, a w konsekwencji nieuzasadnione (błędne) ustalenie, że oskarżona pozostawała „w częstym kontakcie telefonicznym” zP. M.(art. 438 pkt 3 k.p.k.). Sąd Apelacyjny w toku analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ujawnił aby Sąd dokonał ustalenia o „częstych” kontaktach telefonicznych oskarżonej zP. M.. Oceniając dowód z opinii biegłego z zakresu informatyki Sąda quonapisał (na s. 72), że „opinia ta potwierdza, iż oskarżona pozostawała w kontakcie telefonicznym zP. M. (1), co znajduje odzwierciedlenie w treści zeznań świadkaM.”. Zarazem przekonanie obrońcy o sporadycznych kontaktach telefonicznym oskarżonej zP. M., w świetle zarówno w opinii biegłego(k. 605-610, t.IV), jak też bilingu uzyskanego od operatora sieci(...)wynika, że kontakty te były znacznie częstsze (z powyższego bilingu zawartego na CD wynika, że tylko w okresie od 16.04.2010 do 01.05.2011r. było to 22 połączenia telefoniczne oraz dalszych 6 wiadomości SMS, niezależnie od tych, o których pisze obrońca w zakresie, w jakim nie pokrywają się ze wskazanym bilingiem). Warto tu natomiast zauważyć, że częstotliwość kontaktów telefonicznych nie warunkowała realizacji przestępnego przedsięwzięcia. Przestępstwo oszustwa realizowane było w ciągu kilkunastu miesięcy czynem ciągłym. Współdziałający ustalili zasady kontaktu, które miały miejsce głównie w Przychodni gdzie oskarżona wypisywała i wręczała oskarżonemu recepty, a moment wręczania kolejnej recepty lub partii recept oraz moment przekazywania wykupionych leków były zapewne właściwe do uzgodnienia czasu kolejnej wizytyP. M.w Przychodni, po kolejne recepty.Modus operandizastosowany w tym wypadku nie wymagał wobec powyższego stałych lub częstych kontaktów telefonicznych. Oskarżona nie przeczyła także, żeP. M.odwiedzał ją nie tylko w Przychodni ale również w dwóch mieszkaniach w których przebywała, a nawet w szpitalu gdy w nim na leczeniu. Również powyższe zarzuty sprowadzają się więc, zdaniem Sądu Apelacyjnego, do polemicznego wysłowienia przez obronę własnych przekonań i jednocześnie do próby sugerowania wersji odmiennej od przyjętej przez Sąd orzekający, bez wiarygodnego uargumentowania tezy o dokonaniu przez Sąda quodowolnej, a nie swobodnej oceny omawianych tu dowodów.
Całkowicie nieprzekonujące są zarzuty zawarte wpkt. 7 i 8skargi apelacyjnej sprowadzające się do twierdzenia, że Sada quonaruszył przepisyart. 7 i 410 k.p.k.poprzez dowolną, subiektywną i wybiórczą ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki dlatego, że Sąd wykorzystał te opinie tylkow zakresie zabezpieczenia w komputerze należącym doP. M.dokumentu w postaci karty informacyjnej z dnia 19.03.2011r. z pobytu kardynałaH. G.w szpitalu, z jednoczesnym pominięciem innych ujawnionychi zabezpieczonych plików wskazujących na to, żeP. M.interesował się transakcjami(...), numeremP.kard.H. G., zagadnieniami drukowania recept z kodami kreskowymi, dokumentamiHospicjum (...)weW.i inne. Brak uwzględnienia i należytej oceny tych okoliczności faktycznych przez Sąd, zdaniem obrońcy, skutkował błędnymi ustaleniami odnośnie do oceny wyjaśnień i zeznańP. M.jako wiarygodne i odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej. Istotnie opinia biegłego takie fakty, o których pisze obrońca, ujawnia. Wszakże ani treść zarzutu, ani też wywody uzasadnienia skargi nie dają podstaw do dyskwalifikacji z tego powodu ustaleń Sądua quo,poprzez uznanie ich za dowolne. Współdziałanie oskarżonej zP. M.trwało od 2008r., a „ślady” w komputerzeP. M.datowane są na październik 2010r. Sąda quodał wiaręP. M., że za swoje „usługi” otrzymywał niezbyt wysokie wynagrodzenie (od 1000 do 1500 zł miesięcznie). Powrócić tu zatem warto do sygnalizowanych już we wcześniejszych rozważaniach cech osobowości i charakteruP. M.. Jest w najwyższym stopniu prawdopodobne, że rozważał on możliwości samodzielnego prowadzenia oszukańczej działalności, poprzez wykorzystanie wiedzy jaką posiadł w trakcie przestępnego współdziałania z oskarżoną (przecież w późniejszym czasie usiłował wyłudzić recepty na leki przeciwbólowe od innych lekarzy). Pliki zaś z dokumentacją(...)bez wątpienia zostały wykorzystane do wytworzenia fałszywego dokumentu, którym oskarżona posłużyła się w dniu 6 kwietnia 2011r. w Komisariacie Policji weW.. Trudno też uznać za przekonujące, że treści ujawnione w komputerze oskarżonego wykluczają współudział oskarżonej w przypisanych jej przestępstwach dlatego, że – zdaniem obrońcy - nie ma ona umiejętności sprawnego posługiwania się tym sprzętem. Z samej bowiem istoty współsprawstwa wynika, że współsprawcaz reguły nie realizuje wszystkich czynności czasownikowych chociaż ich realizację obejmuje swoją świadomością i swoim zamiarem.P. M.w bliżej nieokreślonym stopniu potrafił wykorzystać technikę komputerową do wytworzenia fałszywych dokumentów. Jednakże do wypełnienie ich właściwą treścią, konieczna była wiedza medyczna, którą dysponowała oskarżona, a której w niezbędnym stopniu nie posiadałP. M.. Nie jest w tej sytuacji rozstrzygające to, która z tych osób fizycznie przy pomocy komputera wytworzyła dokumenty opisane w wyroku, lecz to, że zostały one wytworzone we współdziałaniu,a następnie przez oskarżoną zostały wykorzystane.
Także więc odnośnie do powyższych zarzutów Sąd Apelacyjny konstatuje, że są one jedynie polemiką, w treści której obrońca sugeruje wersję odmienną od przyjętej przez Sada quoi uznaje ją jako właściwą, nie przedstawiając zarazem przekonującej argumentacji i analizy dowodowej na potwierdzenie tezy, że Sąd dokonał w omawianym przedmiocie oceny dowolnej, wykraczającej poza reguły określone wart. 7 k.p.k.
Wpkt. 9 i 10skargi apelacyjnej obrońca zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi poprzez to, że Sąda quopominął dokumenty bankowe oraz dokumentację wywiadu środowiskowego z których wynika, że oskarżona nie dysponowała takimi środkami finansowymi na kontach bankowych, które mogłyby wskazywać na lokowanie bezprawnie uzyskanych środków pieniężnych, a jej sytuacja majątkowa w miejscu zamieszkania także nie wskazuje na dysponowanie środkami finansowymi wykraczającymi poza uzyskiwane z pracy wynagrodzenie. Nadto Sąd – zdaniem obrońcy – naruszyłart. 167 k.p.k.dlatego, że z urzędu nie dokonał weryfikacji kont bankowychP. M. (1). Wynikający stąd błąd w ustaleniach faktycznych, w ocenie obrońcy, sprowadza się do bezzasadnego ustalenia, że oskarżona uzyskiwała dochody ze sprzedaży leków (pkt. 11-12 skargi apelacyjnej).
Formułując powyższe zarzuty obrońca najwyraźniej nie zauważa, że stan kont bankowych oskarżonej jedynie nie potwierdza wpływu większej ilości środków finansowych na te konta. Napływ takich środków wymagałby uzasadnienia przez oskarżoną ale sam w sobie, nawet jeśliby tak było, nie stanowiłby jeszcze dowodu stanowczego nielegalnej działalności, chociaż mógłby być traktowany jako poszlaka. Brak takich środków na kontach nie może być natomiast traktowany jako dowód negatywny świadczący o braku udziału oskarżonej w przestępstwie. Bez wątpienia, nawet najbardziej przeciętnie wykształcony i przeciętnie inteligentny człowiek, zdaje sobie sprawę z tego, że wpłacając pieniądze pochodzące z nielegalnego źródła na własne konto bankowe, stwarza ślad bardzo łatwy do wykrycia. Badanie zaś kont bankowych świadka, po pierwsze rodziłoby problem prawny dopuszczalności takiego działania. Po wtóre, obrona nie składała takiego wniosku. Po trzecie, Sąd uznając zeznania świadkaP. M.za wiarygodne nie był zobowiązany do działania w tym przedmiociez urzędu, zwłaszcza w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowody nie budził wątpliwości Sądua quoco do sprawstwa i winy oskarżonej. Sąd nie jest organem śledczym zobowiązanym do poszukiwania i sprowadzania dowodówz urzędu niezależnie od inicjatywy stron (i nie pełnił takiej funkcji również przed dniem 1 lipca 2015r.). Racją działania z urzędu jest taka sytuacja, w której Sąd widzi celowość przeprowadzenia nowego dowodu, a zarazem strona wykazuje nieporadność procesową, albo też, gdy Sąd poweźmie poważne wątpliwości co do sprawstwa bądź winy oskarżonego, których usunięcie w imię realizacji zasady prawdy wymaga odszukania, sprowadzenia na rozprawę i przeprowadzenia dowodu. Podążając śladem rozumowania obrońcy Sąda quopowinien z urzędu badać konta bankowe i ewentualne skrytki bankowe nie tylko oskarżonej iP. M. (1)ale także osób im najbliższych lub bliskich. Taka procedura nie znajdowała (a tym bardziej w obecnym modelu procesu nie znajduje) umocowaniaw naczelnych zasadach rządzących procedurą karną, w tym zwłaszcza byłaby sprzeczna zarówno z zasadą materialnego ciężaru dowodu, jak też z zasadą kontradyktoryjności.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny nie podzielił wnioskowania obrońcy, że procedura dowodowa oraz ocena dowodów w wyżej opisanym zakresie (odnośnie zarzutów zawartych w pkt. 9-12 skargi apelacyjnej) była wadliwa i mogła mieć wpływ na treść wyroku.
W ocenie Sądu Apelacyjnego całkowicie chybione są również zarzuty zawarte w pkt. 13 - 20 skargi apelacyjnej. Sam fakt poważnego zdemoralizowaniaP. M. (1)przejawiający się w jego relegowaniu z Uczelni i późniejszym popełnieniu lub usiłowaniu popełnienia czynów karalnych, posłużenie się sfałszowanym orzeczeniem o niepełnosprawności, w żadnym stopniu nie stanowi dowodu niewinności oskarżonej. Potwierdza jedynie, że osoba o takich właśnie cechach osobowości jakP. M.była szczególnie podatna na zawarcie porozumienia o wspólnym popełnieniu przestępstwa celem uzyskania korzyści materialnych, za co zresztą w trybie dobrowolnego poddania się karze został on skazany prawomocnym wyrokiem sądowym.
Sąd Apelacyjny zapoznał się w koniecznym zakresie z treścią zeznań świadkówR. T. (1),G. T.,J. G.,B. G.,M. M. (1),N. F.,A. R. (1)i zdecydowanie nie podzielił zarzutu obrońcy jakoby Sąda quodokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny powyższych dowodów. Sąd pierwszej instancji analizował każdy z tych dowodów w płaszczyźnie całokształtu znanych mu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania i był w pełni uprawniony do takiej ich oceny jaką wyraził w treści pisemnego uzasadnienia. Sąd Apelacyjny zważył jednocześnie, że to Sąd Okręgowy w toku rozprawy głównej przesłuchiwał wyżej wymienionych świadków. Miał z nimi zatem bezpośredni kontakt. Wiarygodność ich wypowiedzi Sąd ten oceniał nie tylko według przekazywanych treści i ich konfrontowania z innymi dowodami ale także w oparciu o wyniki własnych obserwacji świadka w toku przesłuchania, w tym: jego reakcji mimicznych, stopnia swobody wypowiedzi, sposobu wyrażania myśli oraz innych reakcji ewentualnie występujących w zachowaniu świadka w trakcie tej czynności procesowej. Tylko w takiej sytuacji organ oceniający uzyskuje kompletne podstawy do dokonania oceny trafnej. Sąda quotakimi właśnie warunkami dysponował, a oceny wskazanych dowodów zawarte w uzasadnieniu wyroku nie dają podstaw do przyjęcia, że wykraczają one za granice zakreślone dyrektywamiart. 7 k.p.k.
Zarzut zawarty w pkt. 21 skargi apelacyjnej zmierza do przedstawienia, jako ewentualnej, wersji, że oskarżona była jedynie ofiarą oszukańczych działańP. M. (1)i wypisując recepty w dobrej, choć być może naiwnej, wierze pozostawała w błędzie co do okoliczności stanowiących znamię czynu zabronionego. Zważyć w tym wypadku warto, że nieomal w każdej bardziej złożonej pod względem faktycznym sprawie, w oparciu o ten sam materiał dowodowy, można zbudować więcej niż jedną, na ogół kilka, hipotetycznych, prawdopodobnych, wersji przebiegu zdarzenia, w tym zarówno odnośnie do jego okoliczności przedmiotowych jak też podmiotowych. Sąd jednakże nie orzeka w oparciuo hipotezy, domniemania, niewykluczone wersje zdarzeń, lecz w oparciu o dowody prowadzące do jednej tylko wersji jako całkowicie pewnej według wiedzyi zawodowego sędziowskiego doświadczenia. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości co do winy oskarżonej, w tym co do popełnienia przez nią przestępstwa oszustwa wymagającego ustalenia nie tylko zamiaru bezpośredniego ale też kierunkowego (cum dolo colorato), jak też w zakresie umyślnego popełnienia pozostałych przypisanych jej przestępstw.
Oskarżona od pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego twierdziła, że padła ofiara oszustwa. Według jej wersjiw 2008r. odwiedził ją w Przychodni przyul. (...)młody ksiądz w sutannie i koloratce, przedstawił się jako sekretarz kard.H. G. (1)o nazwiskuG. P. (1). Podczas jednej z jego wizyt poprosiła goo dowód osobisty, jak wyjaśniała, „zdjęcie zgadzało mi się”. Człowiek ten poprosił o kontynuowanie leczenia Kardynała ordynowanego przez lekarzy specjalistówz Poradni Onkologicznej z Centrum Onkologicznego przyul. (...)weW.. Okazał kartę informacyjną leczenia szpitalnego. W tym czasie Kardynał był już zadeklarowany jako pacjent tej Przechodni, karta tego pacjenta została założona zanim ona podjęła pracę w Przychodni przyul. (...)i znajdowała się w rejestracji, odnowiona zaś została w 2010r. (oskarżona okazała jedynie jednostronnie wypełnioną kopię deklaracji wyboru lekarza podstawowej opieki zdrowotnej z dnia 16.11.2010r., zawierającej daneH. G. (1)). Dane Kardynała miała z tej właśnie kartoteki, która była już w Przychodni i z niej – jak wyjaśniła na k. 282 (t. I sygn.. III K 320/13) – „wpisałamP.i adres”. Wyjaśniła nadto, że: „Jeśli chodzi o wypisywanie recept na nazwiskoG. P. (1)na leki przeciwbóloweT.iP.to były to leki wypisywane dla Kardynała.W danym dniu wypisywałam np. dużą ilość recept dla Kardynała.Na pewno wypisywałam dane Kardynałaale możliwe żeprzez niedopatrzenie wpisywałam zamiast danych Kardynała imię i nazwiskoG. P. (1). Nie było to celowe działanie”(k. 3, t. I sygn. 320/13; podkr. SA). Podczas tego samego przesłuchania (w dniu 6 kwietnia 2011r.) oskarżona okazała także kserokopię zaświadczenia lekarskiego dla pacjentaH. G. (1)z dnia 26.04.2005r. z 4(...) Szpitala (...)ul. (...), a nadto oświadczyła, że posiada (w późniejszym czasie włączoną do akt sprawy) kartę informacyjną wystawioną przez kierownikaHospicjum (...)przypl. (...)z dnia 19 marca 2011r. w których wpisano zalecane Kardynałowi leki, w tym w postaciM.iT.oraz zalecono stałą opiekę lekarza rodzinnego, kardiologa i onkologa, i systematyczne przyjmowanie zaordynowanych leków (w trakcie postępowania przygotowawczego udowodniono, że wszystkie te dokumenty były sfałszowane).
Powyższą wersję oskarżona podtrzymywała przez cały tok procesu, łączniez postępowaniem przed Sądemad quem,dodając, że nawet jeśli obdarzenie owej osoby podającej się za sekretarza kard.H. G.tak dużym zaufaniem, było błędem wynikającym z nienależytej staranności lub naiwności, to nie zmienia to faktu, że to ona została oszukana, wypisywała recepty w dobrej wierze, zgodnie z dyspozycjami lekarzy specjalistów, którzy systematycznie konsultowali Kardynała i ordynowali kontynuowanie leczenia przez lekarza pierwszego kontaktu.
W toku drugich wyjaśnień składanych w trakcie konfrontacji zP. M., oskarżona (o czym była wyżej mowa, raz twierdzi, że po raz pierwszy spotkała tego mężczyznę (P. M.) napl. (...)w 2005-2006r. (co w znacznym stopniu jest zbieżne z zeznaniami i wyjaśnieniamiP. M.) aby następnie twierdzić, że było to w 2008r. w Przychodni naul. (...)(t. II sygn.. 1122/12, k. 363).
W toku kolejnego przesłuchania w dniu 9 kwietnia 2011r., oskarżona wyjaśniła „Ja wystawiałam recepty na nazwisko kardynałaG.dosyć często –raz na miesiąc” (podkr. SA).
W toku posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania (k. 395) oskarżona zeznała z kolei, że „ten człowiek przyszedł do mnie w roku 2007-2008 (…) wykazałam się naiwnością miałam zaufanie do osoby która przyszłai przedstawiła się jako sekretarz kardynałaG., nie widziałam powodu aby to sprawdzać osobiście, nie wypadało mi. Ja miałam kartę informacyjną leczenia z 2005r.” tym razem, odmiennie niż w innych wyjaśnieniach w treści których twierdzi, że poprosiła owego „sekretarza” w trakcie jednego ze spotkańo okazanie dowodu osobistego, mówi „Nie miałam powodu aby legitymować tego człowieka…”
W toku rozprawy głównej na (k. 134 i n., t. I, sygn., 320/13) oskarżona wyjaśniła, że „ta osoba która podawała się zaG. P. (1), przychodziła już wcześniej do przychodni przyulicy (...)zanim trafiła do mnie w sprawie leczenia KardynałaG.”. Wyjaśniła, że wie o tym ponieważ karta Kardynała była już w przychodni, gdy ona podjęła tam pracę, a tym samym ona tej karty nie zakładała i nie zlecała jej założenia (oba jednakże powyższe twierdzenia są czysto gołosłowne i żadne z nich nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym sprawie materialne dowodowym - kwestia karty leczenia będzie jeszcze przedmiotem dalszych uwag). Istotne jest tu również dalsze stwierdzenie zawarte na k. 134v-135 o treści: „Później w trakcie postępowania wyjaśniającego, kiedy był przeszukiwany gabinet, w spisie rzeczy znalezionych podczas przeszukiwania mojego gabinetu przyulicy (...)ta karta tam się znalazła. Oprócz moich wpisów na pewno były tam wpisy DoktoraP. J.oraz DoktorA. R. (1)i inne, ale nie pamiętam” (podkr. SA).
Na karcie 145 znajdują się następujące stwierdzenia oskarżonej: „Obowiązkiem było i jest, aby wypisując pacjentowi recepty na dany lekwpisać to także w karcie. Ja czasami nie wpisywałamwynikało to z pośpiechu” (podkr. SA). Nadto: „Część recept, które wypisywałam na jego nazwisko, były wypisywane z myślą o KardynaleG., tzn. przychodził on jako sekretarz Kardynała, mówił, że Kardynał wyjeżdża i obawia się że może mu zabraknąć leków i ja w takiej sytuacjimogłam szybko wypisać receptę na jego nazwisko.
Na karcie 146 znajduje się inne znamienne stwierdzenie oskarżonej, o treści: „nigdy nie liczyłam wypisanych leków na podstawie recept i nie jestem w stanie wytłumaczyć, jak doszło do wypisaniaokoło 1000 opakowań lekówprzeciwbólowych..” (każde po ok. 50 tabletek – wyjaśnienie SA) „..w ciągu jednego roku na rzecz jednego pacjenta(…) wiedziałam, że jest tego dużo, alenie zastanawiałam się, czy był to stan zagrożenia życia pacjentów,ponieważ sądziłam, że jak jest pod tak dobrą opieką, to jakby coś było nie tak ze zdrowiem Kardynała, to bym o tym wiedziała” (podkr. SA).
Na karcie 217 oskarżona wyjaśnia, że w listopadzie 2010r. było odnawianie deklaracji i wtedy poprosiłaP. M. (1), który odwiedzał ją regularniew Przychodni, aby odnowił deklarację swoją i Kardynała. Wydano mu dwa druki, które on wypełnił i oddał za tydzień. Oryginalne druki tych deklaracji przekazała dyrektorowi Przychodni.
W toku rozprawy apelacyjnej oskarżona podtrzymała swoje wcześniejsze wyjaśnia (protokół - k. 548v. i n.) w tym twierdzenie, że w chwili, gdy podjęła prace w Przychodni przyul. (...), była tam wcześniej założona przez innego lekarza karta choroby kard.H. G. (1); że kartę tę, z tego co pamięta,założyła doktorR.i była ona przechowywana w rejestracji; a także, żew tej właśnie karcie odnotowywała wszystkie leki oraz ich ilości.Oskarżona oświadczyła zarazem, żenie potrafi wytłumaczyćdlaczego pierwszy wpis w tej karcie dokonany został dopiero po upływie 8 miesięcy od wpisu poprzedniegoi dlaczego w karcie tej znajduje się jedynie 12 jej wpisów. Oskarżona podtrzymała również twierdzenie, że „wszystkie recepty od pierwszej wizyty domniemanego sekretarza wypisywałam, dla kard.H. G. (1)i w rubryce pacjent wpisywałam nazwisko(...). Na pytanie zadane przez Przewodniczącego składu orzekającego oskarżona wyjaśniła, że na części recept faktycznie znajduje się nazwiskoP., a stało się tak dlatego, że wizyty sekretarza Kardynała były dość częste „(…)Na receptach nazwiskoP.pisałam przez pomyłkęz wyjątkiem tych nielicznych, które rzeczywiście wypisałam na prośbęP.bo prosił żeby wypisać na siebie (…)wtedy gdy on prosił o receptę dla siebie ja przez pomyłkę na dalszych receptach dla kard.H. G. (1)wpisywałam nazwiskoP.ale wszystkie leki były dla kard.H. G.” (podkr. SA). Oskarżona podtrzymała również twierdzenie, żewystawiała recepty na ogół raz w miesiącu.
Sąd Apelacyjny nie miał zastrzeżeń odnośnie do procedury dowodowej przeprowadzonej w toku rozprawy głównej ani też do racjonalności oceny dowodów przedstawionych przez Sąd pierwszej instancji w treści pisemnego uzasadnienia wyroku. Mimo to, bacząc na konsekwentne zaprzeczanie przez oskarżoną aby była winna popełnienia przypisanych jej przestępstw i twierdzenie, że padła jedynie ofiarą sprytnego i bezwzględnego oszusta, a zgromadzonyw sprawie materiał dowodowy został błędnie oceniony przez Sąd pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny, w odniesieniu do zasadniczych aspektów sprawy, poddał szczegółowej analizie twierdzenia oskarżonej, w konfrontacji z niespornie ustalonymi faktami procesowymi.Wynik tego kontrolnego badania, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w pełni uzasadnia stanowcze stwierdzenie o pełnej trafności oceny zgromadzonego materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Okręgowy i poczynionych na tej podstawie ustaleń włączonych do faktycznej podstawy wyroku. Wyjaśnienia oskarżonej odnośnie do kwestii rozstrzygających w kwestii jej winy, zarówno w warstwie treściowej, jak też w zestawieniuz pozostałym materiałem dowodowym, są całkowicie niewiarygodne. Ich dokładna analiza wskazuje na świadome zatajanie prawdy i świadome podawanie faktów niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Jednocześnie nie sposób nie zauważyć sprzeczności twierdzeń oskarżonej z zasadami elementarnej logiki poprawnego rozumowania.
Sąd Apelacyjny powyższe przekonanie wyprowadził w szczególności na podstawie poniżej opisanych i zestawionych okoliczności faktycznych, co do których, w większości z nich, odnosił się również Sąda quo.
Oskarżona składała sprzeczne wyjaśnienie odnośnie do czasu miejscai okoliczności w jakich po raz pierwszy spotkałaP. M. (1). Wprawdzie, o czym była mowa we wcześniejszych wywodach tego uzasadnienia, okoliczność ta ma drugorzędne znaczenie w sprawie, nie sposób jednak nie zauważyć, że przyznanie w jednym z wyjaśnień, iżP. M. (1)spotkała po raz pierwszy napl. (...)(a nie w Przychodni przyul. (...)) w 2005-2006 roku, jest zbieżne zeznaniami (i wyjaśnieniami)P. M. (1), który wyjaśnił, że podczas takiego przypadkowego spotkania opowiedział oskarżonej o tym, że nie jest już klerykiem, jest bez pracy, oskarżona zaś oświadczyła, że może mu pomóci zaproponowała współudział w realizacji recept na leki przeciwbólowe.
Oskarżona konsekwentnie twierdziła, że kiedy w maju 2008r. podjęła pracę w Przychodni przyul. (...), w rejestracji tej Przychodni była już karta choroby pacjenta o nazwiskuH. G. (1)z wpisanymi danymi tego pacjenta, że kartę też założył inny lekarz, z tego co pamięta lek.A. R.i do tej karty, zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem, wpisywała zapisywane temu pacjentowi leki, chociaż mogło się zdarzyć pominiecie wpisu wskutek pośpiechu i zapomnienia. Wyjaśnienie powyższe jest nie tylko całkowicie gołosłowne ale wręcz rażąco sprzeczne z oczywistymi faktami. Jest ono gołosłowne, żadna bowiem z przesłuchanych osób zatrudnionych w tej Przychodni nie spotkała się z kartą choroby kard.H. G.sprzed marca 2009r. Co więcej, gdyP. M. (1)pod nieobecność oskarżonej w Przychodni zgłosił się do lek.A. R.z prośbą o wypisanie leków szukano karty choroby kard.G.i jej nie ujawniono (dlatego lek.R.założyła nową kartę). Zarówno pracownice rejestracji, jak też lekarze oraz dyrektor PrzychodniŁ. O., zaprzeczyli aby taka karta była wcześniej założona, aby była to karta aktywna i była przechowywana w rejestracji Przychodni, jak również aby spotkali się wcześniej z deklaracją Kardynała o wyborze lekarza tej Przychodni jako lekarza pierwszego kontaktu. Pacjent o nazwiskuH. G. (1)nigdy nie został włączony do systemu jako pacjent zadeklarowany. Deklaracja taka, wrazz deklaracją na nazwiskoG. P. (1), została sporządzona dopiero listopadzie 2010r. (już po kontroli NFZ w Przychodni przeprowadzonej w marcu 2010r.). Obie te deklaracje zostały jednak sporządzone jednostronnie (a zatem były niepełne), obie poświadczały nieprawdę (na deklaracji na nazwiskoP.wpisanoP.P. M. (1), zaś na deklaracji na nazwiskoG.wpisanoP. E.M.(babciP. M. (1)), nadto zaś na karcie na nazwiskoH. G. (1)podpis pacjenta został sfałszowany). Obie też były przechowywane początkowo w gabinecie oskarżonej i przekazane Dyrektorowi Przychodni przez oskarżoną już po tym jak złożył on zawiadomienie o możliwości popełnienia przez nią przestępstwa. Nie sposób wątpić, że przygotowanie obu tych deklaracji pozostaje w związku z wynikami kontroli NFZ w Przychodni. Oskarżona musiała jednak wyjaśnić dlaczego zostały one sporządzone dopierow listopadzie 2010r. Zapewne dlatego właśnie oskarżona przedstawiła wersję, że te deklaracje zostały sporządzone w listopadzie 2010r. wiązało się toz przeprowadzaną w 2010r. procedurą odnawiania deklaracji. Ale i to wyjaśnienie okazało się gołosłowne i nie znajdujące potwierdzenia w jakimkolwiek dowodzie procesowym. ŚwiadekŁ. O.stanowczo zaprzeczył aby taka procedura była prowadzona. Zeznał, że: po pierwsze, nie było takiej praktyki; po wtóre, nie było w Przychodni karty choroby na nazwiskoH. G. (1), a tym samym nie można było odnowić tego czego nie ma; po trzecie, tzw. odnowienie deklaracji może mieć miejsce jedynie w wypadku zmiany lekarza i przepisania pacjenta do innego lekarza (t. XII, k. 2165).
Oczywista irracjonalność koncepcji obrony przyjętej przez oskarżoną jest także bez wątpienia widoczna w odniesieniu do kwestii istnienia w Przychodni karty choroby na nazwiskoH. G. (1)założonej przed majem 2008r., przez lekarzA. R. (1), do której oskarżona wpisywała, zgodnie ze swoim obowiązkiem, wszystkie ordynowane Kardynałowi leki. O tym, że w Przychodni żadnej karty założonej przed dniem 30 marca 2009r. na to nazwisko nie było, była już mowa wcześniej. Rzecz w tym natomiast, że w toku postępowania ustalono, że karta choroby na nazwiskoH. G. (1)została rzeczywiście założonai rzeczywiście założyła ją lek.A. R.ale nie przed majem 2008r. lecz w dniu 30 marca 2009r. Okoliczności założenia tej karty są nader charakterystyczne.W okresie pozostawania oskarżonej poza pracąP. M. (1)w uzgodnieniu – jak zeznał – z oskarżoną zgłosił się do lek.A. R.z prośbą o wypisanie recept na leki przeciwbólowe dla Kardynała. Był na tyle przekonujący, że lekarz uwierzyła, że jest on sekretarzem Kardynała, lekarzem pierwszego kontaktu jest lek.J. T.i że realnie istnieje potrzeba zaordynowania tych leków. W tym jednak wypadku lekarz nie zapomniała o swoich podstawowych obowiązkach. Wobec faktu, że mimo poszukiwań nie ujawniono aby Kardynał miał założoną kartę choroby w tej Przychodni, lek.R.założyła taką kartę i do tej karty wpisała podane przezP. M.dane (jak się później okazało fałszywe), wpisała ordynowane leki i zażądała dołączenia dokumentacji medycznej (co odnotowała w karcie). Dała wiarę owemu pacjentowi („sekretarzowi”) jeszcze dwukrotnie, że zapomniał przynieść ze sobą dokumentacji ale zastrzegła, że bez niej żadnej recepty już nie wypisze.P. M.nie zgłosił się już do niej. Zgłosił się natomiast do innego lekarza tej Przychodni,P. J.i dwukrotnie wyłudził od niego wypisanie leków na nazwisko kard.H. G.. LekarzA. R.nie zapomniała wszakże tych trzykrotnych wizyt domniemanego sekretarza Kardynała. Aktywność Kardynała była łatwo dostrzegalna chociażby w mediach. Dlatego też podjęła sprawdzenie wiarygodności osoby na prośbę której wypisała leki i po wykonaniu jednego tylko telefonu uzyskała w odpowiedzi informację, że Kardynał nigdy nie miał osobistego sekretarza, a wK.nie jest znana osoba o nazwiskuG. P. (1)(o czym powiadomiła Dyrektora Przychodni). Po pierwsze więc, karta choroby, na którą powołuje się oskarżona, została założona w marcu 2009r., a oskarżona wypisywała recepty – jak ona sama twierdziła - na nazwisko kard.H. G. (1)- już od 2008r. W tym czasie oskarżona nie dysponowała zatem żadną kartą choroby Kardynała i wbrew spoczywającemu na niej obowiązkowi - którego świadomość miała, bowiem sama potwierdzała to w treści swoich wyjaśnień – ordynowanych leków nie wpisywała do żadnej karty. Fakt ten znajduje zresztą pośrednie potwierdzenie w treści zeznań rejestratorek Przychodni, które pamiętały młodego księdza w sutannie i koloratce ale zeznały, że nie pobierał on w trakcie swoich wizyt żadnej karty choroby (nie prosiła też o taką kartę w związku z jego wizytą oskarżona). Udawał się bezpośrednio do gabinetu oskarżonej. Tej też treści wyjaśnienia i zeznania złożyłP. M. (1). Po wtóre, Sąd Apelacyjny sprawdził zapisy w tejże karcie chorobowej. Karta została założona przez lek.R.(co trzeba przypomnieć) 30 marca 2009r. W tej karcie widnieją trzy wpisy lek.R.i dwa wpisy lek.J., dokonane w okresie od 30 marca 2009r. do 25 maja 2009r. Kolejny natomiast wpis i zarazem pierwszy dokonany przez oskarżoną, zamieszczony zostałdopiero w dniu 28 stycznia 2010r.,zaś następne w dniach: 5, 12, 20 i 26 lutego; 3, 3, 8, 12, 17 i 22 marca; ostatni zaś w dniu 8 kwietnia 2010r. Jeśli uwzględnić niesporny fakt, że z pieczątką Przychodni i podpisem oskarżonej w okresie objętym aktem oskarżenia wystawiono 663 recepty (v. zestawienie k. 558 – 569) ilość wpisów w karcie choroby jest jedynie śladowa i obejmuje okres tylko ok. 3 miesięcy w 2010r. Nawet w tym okresie brak jest jednak w tej karcie wpisów recept datowanych na dzień 31 stycznia; 1, 11, 16, 19 lutego; 5, 17 i 30 marca; a także 2 kwietnia. Nawet więc sprowadzając omawianą kwestię do tych trzech miesięcy, wyraźnie widać, że dokonane w karcie wpisy mają jedynie symboliczny, śladowy charakter, maskujący wizytyP. M. (1), które wszak były widoczne dla pracowników Przychodni. Co więcej, karta ta nie została złożona w rejestracji po wpisach dokonanych przez oskarżoną, lecz pozostawała w jej gabinecie do czasu jej odnalezienia podczas przeszukania.
Oskarżona twierdziła, że ów domniemany sekretarz Kardynała przedstawił jej zaświadczenie lekarskie(...)Szpitala (...)przyul. (...)weW.z dnia 26 kwietnia 2005r. W toku postępowania ustalono, że zaświadczenie to zostało sfałszowane. Kardynał nigdy nie leczył się w tym szpitalu. Natomiastw okresie wskazanym w karcie leczył się w tymSzpitalu (...)(od. 11.04.2005r. do 26.04.2005r.) i otrzymał kartę informacyjna z datą 26.04.2005r.P. M. (1)wyjaśniał i zeznawał, że zarówno ten dokument, jak też pozostałe powstały we współdziałaniu z oskarżoną. Sąd Okręgowy dał wiarę tym twierdzeniomP. M.i pamiętając, że podrobienie każdego z dokumentów, które były w tej sprawie istotne dowodowo, wymagało także wiedzy medycznej którejP. M. (1)nie posiadał oraz o tym, że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego bez wątpliwości świadczy o przestępnym współdziałaniu oskarżonej iP. M. (1), Sąd Apelacyjny uznał, że brak jest podstaw do podważenia zasadności tego ustalenia Sądua quo. Karta informacyjna (zresztą również podrobiona)Hospicjum (...)weW.datowana jest na dzień 19 marca 2011r. Idąc zatem tokiem rozumowania prezentowanym przez oskarżoną w treści jej wyjaśnień, wypisując kolejne partie leków kierowała się głównie zaświadczeniem zeSzpitala (...), bliżej nie zweryfikowanymi zaświadczeniami specjalistów (których brak w materiale dowodowym), którzy mieli konsultować Kardynała i zalecać kontynuowanie leczenia oraz oświadczeniami domniemanego sekretarza Kardynała.
Rzecz w tym, że powyższe rozumowanie prowadzi do wnioskówad absurdum.W okresie jednego roku i 6 miesięcy oskarżonawypisała dla tego samego pacjenta około 2 (dwa) tysiące opakowań leków przeciwbólowych( w okresie od 29 lipca 2008r. do 30 czerwca 2009r zrealizowano 947 opakowań leków, od dnia 21 stycznia do 8 marca 2010r. - 485 opakowań leków, plus liczba opakowań od marca 2010r. do 1 kwietnia 2011r.). Kompletnie w tej sytuacji niewiarygodne jest twierdzenie oskarżonej, że nie zdawała ona sobie sprawy z tej ilości wypisywanych leków. Sama oskarżona wyjaśniała, że wypisywała leki razw miesiącu być może częściej oraz że każdorazowo wypisywała ich tak dużo, że mogła mylić nazwisko Kardynała z nazwiskiemP.. Zestawienie recept, poza wszelką wątpliwością dowodzi, że recepty datowane są częstokroć co dwa, trzy lub co kilka dni w miesiącu. Albo więc oskarżona kłamała w toku postępowania, że wypisała je na ogół raz w miesiącu albo też wypisywała je za każdym razem w dużych ilościach (co zresztą wynika zarówno z jej wyjaśnień jak też z depozycjiP. M.) iw tym wypadku będąc osobą upoważniona do wystawienia dokumentu poświadczała w nich nieprawdę odnośnie do daty wystawienia, wpisując kolejne dni miesiąca(na około 40 receptach każdego miesiąca, a takie postępowanie wyczerpuje znamionaart. 272§ 3 k.k.). Jeśliby założyć dobrą wiarę oskarżonej, to nie miałaby ona żadnego celu w tym, aby ukrywać fakt wypisywania tak dużej ilości silnych leków przeciwbólowych poprzez rozpisywanie recept na wiele dni miesiąca.
Oskarżona musiała mieć wiedzę jaki jest charakter leków które przepisujei powinna mieć wiedzę o skutkach ich systematycznego zażywania w tak dużych ilościach przez okres ok. 2 lat. Wiedza o tym, że jednorazowa kuracja nie może przekraczać okresu 3 miesięcy jest wiedzą wymaganą od studenta medycyny i jest wykluczone aby nie wiedziała o tym oskarżona. Tymczasem ilość wypisywanych przez oskarżoną w takim okresie leków przekraczała dawkę dozwoloną czterokrotnie i stanowiłaby realne zagrożenie nie tylko dla zdrowia ale także dla życia pacjenta (v. zeznania dr. A.O.k. 213-214 akt).
Dobrą wiarę oskarżonej kategorycznie wyklucza też fakt kontynuowania leczenia pacjenta przez okres dwóch latbez jakiegokolwiek z nim kontaktui ordynowania mu w tym okresie tak dużych ilości leków przeciwbólowych, co musiałyby świadczyć o skrajnym wyczerpaniu pacjenta i jego bardzo ciężkiej chorobie. Tymczasem, tak jak każda inna osoba, zwłaszcza zamieszkująca weW., oskarżona musiała mieć świadomość aktywności duszpasterskieji społecznej Kardynała. Warto tu nadto przypomnieć, że oskarżona pracowała poprzednio w Przychodni napl. (...), gdzie przyjmowała księżyi świadczyła usługi medyczne w Domy(...), zatem jej znajomość środowiska(...)K.była ponadprzeciętna. Miała też świadomość, żenie jest specjalistą od leczenia bóluco przyznała na rozprawie odwoławczej.W tym zaś stanie rzeczy, tak skrajnie bezkrytyczne wypisywanie, przez tak długi okres czasu, silnych leków przeciwbólowych, w tak dużych ilościach dla jednego pacjenta, z którym lekarz nigdy się nie spotkał, było oczywiście irracjonalne i musi być oceniane jakodrastyczne przekroczenie zasad etyki i deontologii zawodu lekarza.Oskarżona wymieniała nazwiska wybitnych(...)lekarzy onkologów w tym dr.M. P.oraz dr.A. O.jako tych, którzy mieli konsultować Kardynała, oceniać stan jego zdrowia i zalecać kontynuowanie podawania leków przeciwbólowych w procedurze ich ordynowania przez lekarza pierwszego kontaktu. Trudno ocenić inaczej tę wersję oskarżonej niż jako skrajnie naiwną i poprzez to całkowicie niewiarygodną. KardynałH. G. (1)był i jest jedną z najwybitniejszych postaciKościoła (...)o ogromnym wpływie na jego misję ale także bardzo znaczącym wpływie na bieg wielu spraw społecznych miasta i województwa(...). Sugestia, że tak wybitni lekarze onkolodzy nie podjęliby wszechstronnego i systematycznego leczeniai opieki nad osobą cieszącą się tak ogromną społeczną estymą i świadomi jego cierpienia oddaliby go pod opiekę lekarza pierwszego kontaktu, jest nie tylko niewiarygodne ale poniekąd obraźliwe dla tych lekarzy. W każdym razie takie zachowanie lekarzy, o których tu mowa, uznane byłoby za kompletnie niewiarygodne przez każdego przeciętnie inteligentnego i rozumnego człowieka. Danie wiary oskarżonej oznaczałoby zatem, że osoba wykonująca od kilkudziesięciu lat zawód lekarza nie dostrzegała żadnego problemu, nie widziała potrzeby spotkania się z pacjentem, nie widziała potrzeby skierowania go celem rzeczywistego leczenia do ośrodka leczenia bólu albo też do tych właśnie onkologów i specjalistów w zakresie medycyny paliatywnej. Co więcej, nie widziałaby nawet potrzeby telefonicznej konsultacji z którymkolwiek z nich. Nie sposób wreszcie nie zaznaczyć, że nie jest potrzebna wiedza medyczna dla przekonania, że pacjent potrzebujący tak ogromnej ilości leków przeciwbólowych przez okres kolejnych kilkunastu miesięcy musi być chory obłożnie. Oskarżona znała środowiskoK., a w każdym razie nie czuła się w nim obco i bez żadnego problemu – tak jak uczyniła to lek.R.– mogłaby chociażby telefoniczne skontaktować się z Kardynałem lub zasięgnąć informacji od osób z najbliższego otoczenia Kardynała. Fakt, że tego nie uczyniła (co przyznała) jest kolejną przesłanką do wyłączenia jej dobrej wiary i uznania ocen i ustaleń Sądua quoza w pełni trafne. Warto też pamiętać, że twierdzenia oskarżonej o kolejnych zaświadczeniach lekarzy onkologów okazywanych jej przezP. M.są gołosłowne ponieważ brak jest dowodu na istnienia takich zaświadczeń (co już wyżej podkreślono) – chociażby sfałszowanych.
Sąd Apelacyjny postanowił wreszcie poddać uważnej analizie włączone do akt dokumenty postaci recept, stanowiące bez wątpienia jeden z zasadniczych dowodów w niniejszej sprawie. Zostały one rozmieszczone w wielu kopertachw kolejnych tomach akt z opisem, iż są to dowody rzeczowe w sprawie, ze wskazaniem numerów ewidencyjnych tych dowodów. Wynik tej analizy dostarczył kolejny fundamentalny dowód kompletnej niewiarygodności oskarżonej, składania przez nią w toku całego postępowania świadomie kłamliwych wyjaśnień i próby obarczenia wyłączną winą innej osoby (P. M. (1)). Fizyczne zestawienie oryginałów recept ujawniło bowiem, żew okresie od dnia 28 lipca 2008r. do dnia 30 czerwca 2009 r. oskarżona nie wypisała ani jednej recepty na nazwisko kard.H. G. (1).W aktach sprawy ujawniono 156 recept z pieczątką Przychodni przyulicy (...)i podpisem oskarżonej. W toku rozprawy odwoławczej recepty te zostały oskarżonej okazane.Wszystkie te recepty wypisane zostały na nazwiskoG. P. (1). Po zapoznaniu się z każdą z tych recept oskarżona oświadczyła, że poza 34 receptami, pozostałe 122 recepty zostały sporządzone w całości jej własnoręcznym pismem i nie ma w nich wpisów dokonanych ręką innej osoby. Pozostały 34 recepty zostały częściowo wypełnione przez inną osobę lub też zostały w całości wypełnione pismem innej osoby (13 recept). W świetle tego ustalenia oczywistym jest, że oskarżona od pierwszego dnia współdziałała zP. M. (1), że wspólnie opracowali plan popełnienia przestępstwa i plan ten konsekwentnie realizowali. Twierdzenie oskarżonej, że działała w dobrej wierze, że została oszukana i wykorzystana przezP. M.oraz że wypisywała recepty na nazwisko kard.H. G. (1),a tylko omyłkowo mogło się zdarzyć wypisanie kilku recept na nazwiskoG. P. (1), okazało się w całej rozciągłości nieprawdziwe.W tym pierwszym okresie 1 roku wszystkie recepty wystawione przez oskarżoną wypisane zostały na nazwiskoG. P. (1)(które wpisywała własnoręcznie)i ani jedna recepta nie została wypisana na nazwiskoH. G. (1).
Z kolei w drugim okresie, od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 1 kwietnia 2011r.(proceder przestępczy został przerwany na okres 6 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowaniaP. M.w innej sprawie),oskarżona nie wypisała ani jednej recepty na leki na nazwiskoG. P. (1). W tym okresie niemal wszystkie recepty (z wyjątkiem kilku wypisanych na nazwiska innych osób –P. M. (1),E. M.,P.,J.) wypisane zostały na nazwisko kard.H. G. (1).Sąd Apelacyjny w toku rozprawy odwoławczej okazał oskarżonej zbiory recept z tego okresu wystawione w miesiącach czerwiec, lipiec i sierpień 2010r. Oskarżona oświadczyła, po zaznajomieniu się tymi receptami, że wszystkie te recepty, w liczbie 104, zostały w całości wypisane własnoręcznie przez nią i nie ma na nich wpisów dokonanych ręką innej osoby. Powyższy fakt jednoznacznie potwierdza wiarygodność zeznańP. M., który tłumaczył, że po opuszczeniu aresztu ponownie skontaktował się z oskarżona ale wtedy postanowili, że recepty będą wypisywane na nazwisko KardynałaH. G. (1), takiej bowiem recepty z uwagi na nazwisko pacjenta nikt nie odważy się kwestionować. Problem dotyczył jedynie numeruP.Kardynała, którego nie udało im się ustalić i dlatego na wszystkich tych receptach wpisywany jest numerP.babci oskarżonego (zbliżonej wiekiem)E.M.(na wszystkich receptach wypisywanych w pierwszym okresie na nazwiskoG. P. (1)wpisywano prawdziwy numerP.P. M. (1)).
Przewodniczący składu orzekającego Sądu Apelacyjnego, po zakończeniu czynności okazania, zapytał oskarżoną o to czy potrafi wyjaśnić ujawnione fakty, to jest to, że w pierwszym okresie, jednego roku, oskarżona nie wypisała ani jednej recepty na nazwiskoH. G. (1), wszystkie zostały natomiast wypisane na nazwiskoG. P. (1), a w drugim z kolei okresie nie wypisała ani jednej recepty na nazwiskoG. P. (1)wypisując wszystkie (o kilku wyjątkach była wyżej mowa) na nazwiskoH. G. (1). W odpowiedzi na to pytanieoskarżona oświadczyła, że nie potrafi tego wytłumaczyć oraz że jest tym faktem zaskoczona.
W tych okolicznościach, już niejako na marginesie, warto wskazać na dalsze spostrzeżenia jakie nasuwa analiza dołączonej do akt dokumentacji w postaci recept oraz ich wykazów. Wskazują one jednoznacznie na dwa fakty. Po pierwsze systematycznie zwiększa się liczba recept wypisywany i datowanych na kolejne miesiące (początkowo była to jedna recepta, rzadziej więcej niż jedna,a w późniejszym czasie takich recept datowanych na ten sam miesiąc było od kilkunastu do kilkudziesięciu – v. zestawienie na k. 558-569). Po wtóre, co znacznie bardziej charakterystyczne, radykalnie wzrastają kwoty wyłudzanych refundacji na leki na tych receptach ordynowane. Tak zatem dla ilustracji pierwsza recepta z 18 lipca 2008r. opiewała na kwotę refundacji 601 zł, następne natomiast na kwoty: 157, 131, 584, 348, 111, 94, 86, 226, 188, 243, 226 zł. Ale już od grudnia 2008 jest to po wiele recept, a kwoty wyłudzenia na: 575, 1146, 559, 70, 786, 806, 377, 1126, 879, 631, 666, 790, 35, 760, 876, 566

    1510, 660, 377,

    3493,755, 4762, 826,

    4195, 4289, 3092, 3092, 2802, 3936, 1959, 3936, 5051, 3110, 594. Z kolei w drugim okresie, od 28 stycznia 2010r. do 1 kwietnia 2011r. (tu są już tylko recepty na nazwiskoG.z(...)M.), poza trzema wyjątkami, jest wiele recept z tego samego dnia i opiewają one z reguły na wysokie kwoty wyłudzonej refundacji, w kilku wypadkach na 944zł, w kilku poniżej 2 tysięcy, a w pozostałych kilka tysięcy, aż do 6610, 7117 i 10616 zł.; I tak: 28.01.10 – 1906 zł., a następnie: 944, 2525,2738, 1221, 944, 944, 660,3517, (17 zł), 1770, 1888, 5488, 2714, 3564, 826, 4679, 3540, 4485, 3517, 2596,1888, 5305,4485, 3659, 1652, 3635, 1770, 1652, 2850, 1714, 944, 3676, 826, 3540, 5305, 5305, 5429, 2714, 2684, 944, 5305, 5305, 4484,4485, 4485, 3540, 3540,5305, 4603, 6137, 6255, 4366,

    10616,
  2596, 5429, 5429, 5429, 6374, 944,4485, 4485, 2833, 4242, 5548, 4485, 5429, 802, 3659, 6154, 4603, 5429, 5255, 5429, 5429, 4485, 784, 6167,

    7117, 2673, 784, 4868, 944, 5028, 5146, 2514, 2514, 3458, 6132,3434, 3299, 5666,

    6610,
  1888,944, 6291, 944, 5347, 3257,

    8286
, 2833,5347, 2833.
Różnica jest oczywista. W drugim okresie oskarżona wypisywała recepty na przeciwbólowe leki refundowane już z większą odwagą i pewnością siebie, ale też dbałością o różnicowanie wartości ordynowanych lekarstw i należnych kwot refundacji. Także zatem ta analiza potwierdza słuszność oceny Sądua quoo działaniu oskarżonej ze z góry powziętym oszukańczym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści materialnej.
Sąd Apelacyjny nie miał też wątpliwości co do zasadności uznania oskarżoną za winną popełnienia przestępstw przypisanych jej w pkt. IV-VI zaskarżonego wyroku. W okolicznościach tej sprawy nie sposób bowiem wątpić, że oskarżona nie tylko wiedziała o tym, że dokumenty te są fałszywe ale wręcz współdziałała w ich wytworzeniu. Odnośnie tych ustaleń Sąd Okręgowy dał w pełni wiarę świadkowiP. M.. Ocena ta nie nosi cech dowolności, a tym samym brak było podstaw do jej podważenia.
Sąd Apelacyjny zwrócił natomiast uwagę na fakt, że podstawę faktyczną orzeczenia zawartego w pkt. III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku stanowiło jedynie oświadczenie NFZ, zawarte we wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody. Dlatego Sąd Apelacyjny zwrócił się do NFZ o przedstawienie szczegółowego wyliczenia, w ograniczeniu do tych tylko recept które objęte zostały opisem w części wstępnej wyroku. Takie zestawienie recept i obliczenie kwot wyłudzonych refundacji, zostało sporządzone, i przedstawione Sądowi. W jego konsekwencji konieczna była zmiana zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wysokości zasądzonej kwoty naprawienia szkody. Celowe będzie w tym miejscu wyjaśnienie, że współsprawca przestępstwa odpowiada za całość wyrządzonej szkody. Sąd w tej sprawie rozpoznawał jedynie oskarżenie skierowane wobecJ. T.i nie był uprawniony do orzekania odnośnie doP. M. (1), wobec którego zapadł zresztą prawomocny wyrok Sądu. Rozstrzyganie o ewentualnej wzajemności roszczeń współsprawców wykracza zaś poza granice procesu karnego.
Reasumując, Sąd Apelacyjny stwierdza, że nie ujawnił zaistnienia uchybień podniesionych w skardze apelacyjnej w zakresie istotnym dla orzekania o winie oskarżonej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w uzasadnieniu pisemnym wyroku Sąda quow sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzyi życiowego doświadczenia przedstawił, na jakich przesłankach faktycznychi prawnych oparł swoje własne przekonanie o sprawstwie i winie oskarżonej, rodzaju i stopniu jej winy, kwalifikacji prawnej czynów przypisanych, a także co do pozostałych okoliczności, istotnych z punktu widzenia wymiary kary. Wnioski ocenne Sądu pierwszej instancji, o czym była już wyżej mowa w niniejszym uzasadnieniu, - wbrew odmiennym twierdzeniom obrony - wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
SSA Tadeusz Kiełbowicz  SSA Ryszard Ponikowski  SSA Wiesław Pędziwiatr