Sygnatura akt II AKa 222/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca:SSA Maria Wiatr
Sędziowie:SA Jarosław Papis (spr.)
SA Sławomir Lerman
Protokolant:st. sekr. sąd. Łukasz Szymczyk
przy udziale prokuratora: Waldemara Szymańskiego
po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r.
sprawyC. R.
oskarżonego zart. 13 §2 kkw zw. zart. 280 §2 kk
z powodu apelacji wniesionej obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt III K 32/16

1
uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie 4 wyroku;

2
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że karę pozbawienia wolności wymierzonąw punkcie 1 na podstawieart. 14 §2w zw. zart. 60 §1 i §6 pkt 2 kknadzwyczajnie łagodzi do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy;

3
na podstawieart. 85 §1 kkiart. 86 §1 kkwymierza karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

5
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.

SSA Maria Wiatr
SSA Jarosław Papis SSA Sławomir Lerman
AKa 222/16

UZASADNIENIE
C. R.stanął pod zarzutami tego, że:
I. w dniu 9 stycznia 2016 roku wT.woj.(...)w lokalu(...)usiłował dokonać rozboju przy użyciu niebezpiecznego narzędzia w postaci noża na osobieM. A.(obywatel Bangladeszu) w ten sposób, że przystawił pokrzywdzonemu na wysokość klatki piersiowej nóż grożąc natychmiastowym użyciem w celu pozbawienia życia jednocześnie trzykrotnie żądając wydania alkoholu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak przedmiotu żądania,

    tj. o czyn zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.

    II.w dniu 9 stycznia 2016 roku wT.woj.(...)w lokalu(...)znieważył umundurowanych funkcjonariuszy policji st. post.M. P.i st. post.M. M.z Komendy Powiatowej Policji wT.podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w ten sposób, że używał wobec w/w funkcjonariuszy słów powszechnie uznawanych za obelżywe,
    tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.

III. w dniu 9 stycznia 2016 roku wT.woj.(...)w lokalu(...)naruszył nietykalność cielesną umundurowanych funkcjonariuszy policji st. post.M. P.i st. post.M. M.z Komendy Powiatowej Policji wT.w związku z pełnieniem obowiązków służbowych podczas przeprowadzanej interwencji w ten sposób, że kopał ich po nogach,
    tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016 roku o sygn. akt III 32/16:

1
uznał oskarżonegoC. R.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt Iwyczerpującego dyspozycjęart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności (pkt 1),

2
uznałC. R.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wpkt IIi za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2),

3
uznał oskarżonegoC. R.za winnego czynu zarzucanego mu wpkt IIIi za to na podstawieart. 222 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 3),

Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności (pkt 4). Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 9 stycznia 2016 roku godz. 16.37 (pkt 5). Na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł odC. R.na rzecz pokrzywdzonegoM. M.nawiązkę w wysokości 500 (pięćset) złotych (pkt 6). Rozstrzygnął o dowodzie rzeczowym (pkt 7), zaś w końcowej części wyroku orzekł o kosztach sądowych (pkt 8).
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego.
Na podstawie art. 425 § 1 i 2 zaskarżył wyrok w części dotyczącej skazania oskarżonegoC. R.za czyn określony wart. 13 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.
Na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie 3 lat pozbawienia wolności, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, stanu faktycznego, który oceniał sąd, a więc popełnienie przezC. R.czynu, który był usiłowaniem nieudolnym, jego wcześniejszą niekaralność, jak również dyrektywy wymiaru kary, określone wart. 53i dalszychk.k., powinny doprowadzić sąd do wymierzenia oskarżonemu kary z jej nadzwyczajnym złagodzeniem.
W konsekwencji obrońca oskarżonego domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej z zastosowaniem dyrektywy określonej wart. 14 § 2 k.k., a więc z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie może doprowadzić do wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze postulowanym przez obrońcę we wniosku końcowym.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego, o tym, czy i w jakim zakresie należy skorzystać z przewidzianej wart. 14 § 2 k.k.możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia, decyduje stopień nieudolności usiłowania, który determinuje ładunek społecznej szkodliwości czynu, a także zaawansowanie i intensywność sposobu działania sprawcy, zmierzającego do zmuszenia pokrzywdzonego do wydania rzeczy, będącej przedmiotem usiłowanego zaboru, jak i całokształt innych, istotnych dla wymiaru kary okoliczności (vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2002 roku sygn. akt II AKa 167/02, Legalis nr 57471). Z kolei zarzut rażącej niewspółmierności kary można zasadnie podnieść, wtedy, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Kara może być uznana za rażąco niewspółmierną z powodu niewłaściwego wyboru jej rodzaju, jej nadmiernej wysokości, albo z powodu nie orzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania (vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdański z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II AKa 81/15, LEX nr 1393146).
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rację ma obrońca oskarżonego zarzucając sądowi okręgowemu, że w realiach przedmiotowych niniejszej sprawy, kara 3 lat pozbawienia wolności wymierzonaC. R.za czyn zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k., jest karą nieadekwatną do okoliczności jego popełnienia.
Sąd

    a quonie nadał bowiem należytego znaczenia okoliczności, że zachowanie oskarżonego było nieudolnym dokonaniem przestępstwa rozboju. Przedmiot, którego wydania żądał oskarżony przedstawiał niewielką, wręcz symboliczną wartość, a ostatecznieC. R.i tak nie udało się go zdobyć, bo lokal(...)nie prowadził sprzedaży alkoholu. Nie tracąc z pola widzenia okoliczności, że przestępstwo rozboju zart. 280 § 2 k.k.- jak i jego usiłowanie – jest co do zasady czynem o wysokiej społecznej szkodliwości, to czyn jakiego dopuścił się oskarżony, takich cech w sobie nie nosi. Za takim stanowiskiem przemawiają nie tylko wskazane wyżej okoliczności. Bo przecież sama wartość potencjalnej szkody nie może świadczy o tym, że sprawca powinien ponieść karę nadzwyczajnie złagodzoną, to oskarżony pomimo tego, że posługiwał się nożem, a jego groźby kierowane doM. A.wzbudziły w nim poczucie zagrożenia, nie zadał pokrzywdzonemu żadnego ciosu. Ostatecznie, cała penalizowana sytuacja zakończyła się oddaleniem oskarżonego do łazienki, który w trakcie zajścia zranił się nożem, a pokrzywdzony wcisnął alarm powodując przyjazd funkcjonariuszy firmy ochroniarskiej. Oskarżony nie ponowił swoich działań.
Równie istotne znaczenie przy kształtowaniu wymiaru kary dlaC. R.za nieudolne usiłowanie dokonania zbrodni rozboju mają: bycie osobą młodocianą w rozumieniu przepisówkodeksu karnego, dotychczasowa niekaralność, wyrażenie żalu i skruchy, przeproszenie pokrzywdzonych, którzy wybaczyli oskarżonemu jego zachowanie, nawet jeśli uwzględni się bezbłędnie dostrzeżone przez sądmeritiokoliczności o niekorzystnej dla oskarżonego wymowie tu: działanie w stanie znacznego upojenia alkoholowego, nie przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu oraz posiadanie przeciętnej opinii w miejscu zamieszkania.
Z tych też wszystkich przyczyn, było koniecznym karę wymierzonąC. R.przez sąda quoza popełnienie czynu kwalifikowanego na podstawieart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.nadzwyczajnie złagodzić na podstawieart. 14 § 2 k.k.
Dlatego też sąd apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że karę pozbawienia wolności wymierzoną w pkt 1 zaskarżonego wyroku na podstawieart. 14 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k.nadzwyczajnie złagodził do 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w takim wymiarze jest zdaniem sądu odwoławczego karą współmierną do popełnionego przezC. R.czynu.
Złagodzenie kary jednostkowej wpłynęło na potrzebę uchylenia zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt. 4, dotyczącym rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności i jej stosownego obniżenia.
Sąd apelacyjny ukształtował karę łączną według zasady absorpcji i nie mogła być ona w świetleart. 86 § 1 k.k.niższa niż 1 rok i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Uwzględnia ona ścisły związek czasowy występujący pomiędzy zarzucanymi przestępstwami. Postulat autora apelacji o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności na uwzględnienie nie zasługiwał, gdyż byłaby ono rażąco nieadekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego.
W pozostałym zakresie, wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim został utrzymany w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.oskarżonego zwolniono od kosztów sądowych za drugą instancję, gdyż za takim rozstrzygnięciem przemawiała zła sytuacja materialnaC. R., która dawała podstawy do wnioskowania, że poniesienie zobowiązania z tytułu kosztów byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.