Sygn. akt : II AKa 68/05

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 grudnia 2005 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicachw II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Elżbieta Mieszczańska (spr.)

SSA Wojciech Kopczyński
SSO del. Michał Marzec

Protokolant

Sylwia Radzikowska

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Dariusza Wiory
po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy

1
J. K. (1)ur. (...)wW.

synaA.iH.,

2

K.B.ur. (...)wZ.

synaW.iD.,

3

A.C.ur. (...)wW.

synaS.iJ.,

4
S. M.ur. (...)wW.

synaA.iT.,

5
P. M.ur. (...)wZ.

synaS.iT.,

6
J. Ś.(Ś.)ur. (...)wW.

synaJ.iR.,

7
A. W.(W.)ur. (...)wW.

synaM.iH.,

8
A. B.(B.)ur. (...)wW.

synaJ.iK.
oskarżonych zart. 270§1 kk,art. 272 kki inne
na skutek apelacji prokuratora co do wszystkich oskarżonych
oraz obrońców oskarżonychJ. K. (1),K.B.,A.C.,S. M.,J. Ś.,A. W.iA. B.

od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 14 lipca 2004 r.     sygn. akt. IV K 100/02
1/ uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)wpunkcie 8- odnośnie zarzucanych mu wpunktach XVI i XVIIczynów zart. 198§3 kki zart. 270§3 kk, w stosunku do oskarżonegoA.C.w punkcie 29, w stosunku do oskarżonegoS. M.w punkcie 40 oraz w stosunku do oskarżonegoP. M.w punkcie 51 i w powyższym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania;
2/ zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 11 w stosunku do oskarżonegoK.
B.w zakresie opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej, podstawy wymiaru kary i wysokości kary, w ten sposób, że z opisu czynu eliminuje znamię działania ze szczególnym okrucieństwem i kwalifikuje ten czyn jako przestępstwo zart. 189§1 kk, przyjmując zaś za podstawę wymiaru karyart. 189§1 kkłagodzi orzeczoną wobec oskarżonegoK.B.karę do8 /ośmiu/ miesięcy pozbawienia wolności;
3/ uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 12 wobec oskarżonegoK.B.i w tym zakresie na mocyart. 101§1 pkt 4 kkw związku zart. 17§1 pkt 6 kpkpostępowanie karne umarza, wydatkami postępowania w tej części obciążając Skarb Państwa;
4/ zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1, 15, 32, 42, 53 i 57 poprzez wyeliminowanie z opisu czynu nazwiskoM.B.;
5/ zmienia zaskarżony wyrok:

-

w punktach 4, 5 oraz 6 /w części dotyczącej czynu zarzucanegow punkcie VII/ oraz w punkcie 7 w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1);

w punkcie 19 w stosunku do oskarżonegoK.B.;

w punkcie 37 w stosunku do oskarżonegoS. M.;

w punkcie 54 w stosunku do oskarżonegoJ. Ś.;

w punktach 57 , 60 i 61 w stosunku do oskarżonegoA. W.,

w ten sposób, że kwalifikację prawną czynów przypisanych uzupełniao przepisart. 65§1 kk;
6/ zmienia zaskarżony wyrok:

-

w punkcie 7 w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1);

w punkcie 57 w stosunku do oskarżonegoA. W.,

w ten sposób, że podstawę wymiaru kary uzupełnia o przepisart. 65§1 kk;
7/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-

w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)wpunktach 1 i 2w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary, a wpunktach 4, 5 i 6w podstawie wymiaru kary - uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

w stosunku do oskarżonegoK.B.w punktach 13, 15, 16, 18, 21, 22 i 23 wyroku w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary,a w punkcie 19 w podstawie wymiaru kary – uzupełnia przepisart. 65 kko paragraf 1;

w stosunku do oskarżonegoA.C.wpunktach 26 i 27w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary – uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

w stosunku do oskarżonegoS. M.wpunktach 32, 33, 34 i 35w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary, a wpunkcie 37w podstawie wymiaru kary - uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

w stosunku do oskarżonegoP. M.wpunktach 42, 43, 45, 46, 47, 48 i 49w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary - uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

w stosunku do oskarżonegoJ. Ś.wpunktach 53 i 55w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary, a wpunkcie 54w podstawie wymiaru kary - uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

w stosunku do oskarżonegoA. W.wpunktach 58 i 59w podstawie skazania i w podstawie wymiaru kary, a wpunkcie 60 i 61w podstawie wymiaru kary - uzupełnia przepisart. 65 kkoparagraf 1;

8/ zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 36 wobec oskarżonegoS. M., w ten sposób, że za podstawę skazania i podstawę wymiaru kary przyjmuje przepisart. 191§1 kkw związku zart. 65§1 kk;
9/ zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 3 w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1), w ten sposób, że przyjmuje za podstawę skazaniaart. 258§3 kk;
10/ zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 76 w stosunku do oskarżonegoA.C., w ten sposób, że na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonegow sprawie od dnia 16 października 2001 roku do dnia 12 września 2003 roku i od dnia 28 września 2003 roku do dnia 21 czerwca 2005 roku;
11/ w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
12/ zasądza od Skarbu Państwa /kasa Sądu Okręgowego w Gliwicach/ na rzecz adwokataP. D., Kancelaria Adwokacka wG.– obrońcy oskarżonegoJ. Ś., na rzecz adwokataB. J., Kancelaria Adwokacka wG.– obrońcy oskarżonegoA. B., na rzecz adwokataP. G.Kancelaria Adwokacka wG.– obrońcy oskarżonegoA.C., na rzecz adwokataM. Z., Kancelaria Adwokacka wG.– obrońcy oskarżonegoS. M.kwoty po 720 złotych /siedemset dwadzieścia/ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym i kwoty po 158,40 złotych tytułem podatku VAT w wysokości 22% ;
13 / zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za II instancję :

-

od oskarżonegoJ. K. (1)kwotę 1.680 /jeden tysiąc sześćset osiemdziesiąt/ złotych i uzupełniająco kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem opłaty za pierwszą instancję;

od oskarżonegoS. B.kwotę 2.400 /dwa tysiące czterysta/ złotych i uzupełniająco kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem opłaty za pierwszą instancję;

od oskarżonegoA.C.kwotę 700 /siedemset/ złotych oraz zmienia orzeczoną opłatę za pierwszą instancję obniżając jej wysokość do 700 /siedemset/ złotych;

od oskarżonegoS. M.kwotę 1.800 /jeden tysiąc osiemset/ złotych i uzupełniająco kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem opłaty za pierwszą instancję;

od oskarżonegoJ. Ś.kwotę 1.600 /jeden tysiąc sześćset/ złotych i uzupełniająco kwotę 400 /czterysta/ złotych tytułem opłaty za pierwszą instancję;

od oskarżonegoA. W.kwotę 700 /siedemset/ złotychi uzupełniająco kwotę 200 /dwieście/ złotych tytułem opłaty za pierwszą instancję;

od oskarżonegoA. B.kwoty po 600 /sześćset/ złotych tytułem opłaty za drugą instancję i uzupełniająco za pierwszą instancję,

i obciąża wszystkich oskarżonych wydatkami postępowania odwoławczegow częściach wywołanych wniesionymi na ich rzecz apelacjami oraz zwalnia oskarżonegoP. M.od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zasądzając od niego uzupełniająco tytułem opłaty za pierwszą instancję kwotę 300 /trzysta/ złotych.
II AKa 68/05

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 roku w sprawie sygn. IV K 100/02, uznał oskarżonegoJ. K. (1)winnym tego, że:
1/ w okresie od dnia 15 maja 2000 roku do dnia 8 czerwca 2000 rokuwG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólniei w porozumieniu zK.B.,M.B.,A.
C.,P. M.,A. W.,J. Ś.i innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściamii metalową rurką, kopania, przypalania rozgrzanym nożem oraz grożenia pozbawieniem życia bądź okaleczeniem, to jest winnym przestępstwa zart. 189 §2 k.k.w związku zart. 65 k.k.i za ten czyn ma mocyart. 189§2 k.k.w zw.zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;
2/ w okresie od 19 lipca 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wW.i innych miejscach, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólniei w porozumieniu zK.B.,S. M.,J. D.,A. W.,P. M.i innymi osobami przetrzymywałJ. K. (2)w charakterze zakładnika, w celu zmuszeniaK. W.do określonego zachowania się polegającego na wykonywaniu poleceń jego i innych osób, a w szczególności dokonywania wyłudzeń towarów i innych przestępstw, to jest winnym przestępstwa zart. 252 § 1 k.k.w związku zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 252§1 k.k.w zw.zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;
3/ w okresie od 15 maja 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu wyłudzanie towarów, dokonywanie wymuszeń rozbójniczych i popełnianie innych przestępstw, to jest winnym przestępstwazart. 258§1 i 3 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258§3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;
4/ w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zK.
B.,A. W.,J. Ś.,A.
C.
iP. M., w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia, doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby, kwotę 50.000 złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.i za ten czyn na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.iart. 33§1 – 3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 60 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
5/ w lipcu 2000 roku wG.iW., działając przestępstwem ciągłym, wspólnie i w porozumieniu zA. W.,P. M.,K.B.iS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał od niego kwotę 17.700 złotych należnąfirmie (...) Sp. z o.o.wK.z tytułu sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)wP.oraz w dniu 12 lipca 2000 roku wP.iR.stosując przemoc wobecK. W., działając wspólnie i w porozumieniu zA. W.iK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, zmusiłK. W.do zawarcia w imieniufirmy (...) Sp. z o.o.wK., transakcji sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)wP., to jest winnym przestępstwa zart. 191 §1 k.k.w związku zart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 191§1 k.k.w związku zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
6/ w okresie od czerwca do lipca 2000 roku wR.iB., działając przestępstwem ciągłym, wspólnie i w porozumieniu zK.B.P. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, grożącJ. W.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 42.500 złotych, to jest przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k., a także w tym samym czasie wB.działając wspólnie i w porozumieniu zA. W.,P. M.iK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, grożącJ. Z.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 50.000 złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.w związku zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.i przyjmując, że czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91§1 k.k.na podstawieart. 282 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.,art.65 k.k.iart. 33§1-3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności i 120 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
7/ w czerwcu 2000 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniuzA. W.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącI. D.natychmiastowym użyciem wobec niego przemocy, zabrał mu w celu krótkotrwałego użycia samochód osobowy markiH. (...)nr rej. (...)K własnościG. K. (1)wartości około 57.000 złotych, to jest przestępstwa zart. 289§3 k.k.i za ten czyn na mocyart. 289§3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 91§2 k.k.iart. 86§1 i 2 k.k.wobec oskarżonegoJ. K. (1)Sąd orzekł jedną karę łączną 7 lat pozbawienia wolności i 180 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności z mocyart. 63§1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 31 stycznia 2001 roku do 14 lipca 2004 roku.
Ponadto Sąd uniewinnił oskarżonegoJ. K. (1)od stawianych mu pozostałych zarzutów popełnienia przestępstw, w tym, między innymi, od zarzutu popełnienia przestępstw:
- zart. 197§3 k.k.polegającego na tym , że w lipcu 2000 roku wW.stosując przemoc fizyczną wobecJ. K. (2), polegającą na obezwładnieniu rąk, ciągnięciu oraz rozszerzeniu nóg, doprowadził ją wbrew jej woli do obcowania płciowego, przy czym czynu tego dopuścił się względem wziętejw charakterze zakładnika, co należy uznać za szczególne okrucieństwo;
- zart. 270§3 k.k.polegającego na tym, że w dniu 31 stycznia 2001 rokuwW.posiadał:
blankietowe świadectwo pracy z pieczątkąK. (...)W.–(...)(...)sfałszowane poprzez wpisanie nieprawdziwych danycho zatrudnieniuJ. K. (1);
świadectwo pracy wystawione przez(...) Sp. z o.o.wW.Oddział wB.z dnia 31 grudnia 1996 roku wraz z zaświadczeniem tego przedsiębiorstwa o zatrudnieniu i wynagrodzeniuJ. K. (1)z dnia 31 grudnia 1996 roku - sfałszowane poprzez wpisanie nieprawdziwych danych o zatrudnieniuJ. K. (1);
świadectwo pracy wystawione przez(...)wW.z dnia 4 kwietnia 1991 roku;
blankietowe rachunki uproszczone w ilości 3 sztuk wystawione przez(...) sp. z o.o.wW.;
blankietowe świadectwa pracy w ilości 2 sztuk z pieczęciami o treści(...) Przedsiębiorstwo (...)Oddział Hotel (...)wW.;
blankietowe świadectwa pracy w ilości 2 sztuk zfirmy Usługi (...), Malarskie, Dekarskie i BrukarskieJ. B. (1)zO.;
blankietowe wezwanie do odbycia służby w(...) Oddziale(...)z pieczęciami o treści „Urząd GminyŻ.” i „Naczelnik Gminy mgr inż.J. K. (3)”
czyniąc przygotowania do ich podrobienia i użycia.
Powyższy wyrok w części dotyczącej oskarżonegoJ. K. (1)zaskarżyli:
- Prokurator w zakresie wszystkich czynów przypisanych oskarżonemu zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zorganizowana przez oskarżonegoJ. K. (1)grupa przestępcza nie miała charakteru zbrojnego oraz, że pozbawienie wolnościK. W.trwało jedynie do 8 czerwca 2000 roku.
Zarzucając nadto obrazęart. 65§1 k.k.poprzez nie zamieszczenie w podstawie skazania i podstawie wymiaru kary pełnego brzmienia tego przepisu zamiast zamieszczonegoart. 65 k.k.bez wskazania paragrafu i przez nie zamieszczenie go w podstawie skazania i wymiaru kary co do czynu opisanego w pkt 7 wyroku pomimo ustalenia, że oskarżony dopuszczając się tego czynu działałw zorganizowanej grupie przestępczej oraz obrazęart. 424 kpkmającą wpływ na treść wyroku a wyrażającą się w oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią fragmentu uzasadnienia wyroku a sentencją wyroku dotyczącą kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 7 sentencji /punkt XV komparycji wyroku/.
W części uniewinniającej oskarżonegoJ. K. (1)Prokurator zaskarżył wyrok odnośnie czynów opisanych w punktach XVI i XVII komparycji wyroku zarzucając w tym zakresie błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:
- wyciagnięciu błędnego wniosku, iż oskarżony nie dopuścił się względemJ. K. (2)przestępstwa zart. 197§3 k.k.podczas gdy należyta ocena dowodów ujawnionych przed sądem musi prowadzić do przeciwnego wniosku
- i wyciągnięciu błędnego wniosku, że oskarżony nie dopuścił się przestępstwa opisanego w punkcie XVII komparycji wyroku pomimo, że należyta ocena dowodów musi prowadzić do wniosku, że oskarżony posiadał wymienione dokumenty czyniąc przygotowania do ich podrobienia i użycia.
Tak zarzucając Prokurator wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1, 3, 7 i w punkcie 8 wyłączniew odniesieniu do czynów opisanych w punktach XVI i XVII komparycji wyroku i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- zmianę zaskarżonego wyroku w punktach 2, 4, 5 i 6 poprzez uzupełnienie podstawy skazania oart. 65§1 k.k.a podstawy wymiaru kary oparagraf1tego przepisu.
- Obrońca oskarżonego adwokatG. K. (2)w części skazującej oskarżonego za poszczególne czyny jak i w części kary łącznej zarzucając:
1/ obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególnościart. 5§2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,art. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodów, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków oraz obrazęart. 4, 410 i 424§1 pkt 1 k.p.k.przez oparcie orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonego, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska;
2/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takich ustaleń ;
3/ obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart. 258§1 i 3 k.k.przez przyjęcie, że oskarżony wraz z innymi współoskarżonymi brał udziałw zorganizowanej grupie przestępczej i nią kierował pomimo, iż z dowodóww sprawie takie ustalenia nie wynikają.
Tak zarzucając obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzutów lub o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy sądowi I-instancji do ponownego rozpoznania.
- Obrońca oskarżonegoJ. K. (1)adw.R. K.w części skazującej oskarżonego zarzucając:
1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku,a w szczególnościart.6 kpkw zw. zart. 386§2 kpkpolegającą na zamknięciu przewodu sądowego bez umożliwienia oskarżonemu i jego obrońcy zadania pytań świadkowiW.celem weryfikacji wiarygodności zeznań tego świadka,art. 410 kpkpoprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o dowody i okoliczności obciążające oskarżonego, w szczególności zeznaniaK. W.iJ. K. (2),art. 424§1 pkt 1 kpkpoprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w treści uzasadnienia na jakiej podstawie Sąd przyjął za wiarygodne zeznania świadkaK. W.wobec wyłączenia możliwości ich weryfikacji przez oskarżonego i jego obrońcęw postaci zadawania pytań pokrzywdzonemu i na jakiej podstawie Sąd przyjął, że oskarżony kierował grupą przestępczą, a nadtoart. 4w zw. zart. 7, art. 5§2 kpkpoprzez przekroczenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Ponadto obrońca ten zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:
- oskarżony dopuścił się czynu przypisanego mu w punkcie 1 wyroku pomimo że brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów przemawiających za ustaleniem, żeK. W.w okresie od 15 maja do 8 czerwca 2000 roku był pozbawiony wolności przez osoby współdziałające z oskarżonym, że oskarżony wiedział o rzekomym zamiarze innych osób pozbawienia wolności pokrzywdzonego, że oskarżony obejmował swoim zamiarem używanie przemocy lub gróźb wobec pokrzywdzonego i że działał w zorganizowanej grupie przestępczej;
- oskarżony dopuścił się czynu przypisanego mu w punkcie 2 pomimo braku jednoznacznych dowodów przemawiających za tym , że oskarżony brał udział w przytrzymywaniuJ. K. (2)w charakterze zakładnika w celu przymuszeniaK. W.do określonego zachowania się i że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej;
- oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt 3 wyroku podczas gdy brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów wskazujących na udział oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej i pełnienie w niej funkcji kierowniczej;
- oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt 4 wyroku pomimo, że zebrane w sprawie dowody, a w szczególności zeznania pokrzywdzonegoI. D.przeczą takiemu ustaleniu;
- oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt 5 wyroku pomimo, że zebrane w sprawie dowody wskazują, że oskarżony nie odbierał odK. W.kwoty 17.700 zł. a z zeznańD. L.i dokumentacji handlowej wynika, że oskarżony nie uczestniczył w przepływie środków finansowych pochodzących ze sprzedaży oleju napędowego;
- oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt 6 wyroku podczas gdy zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na przyjęcie , że oskarżony wiedział o zamiarze innych osób stosowania wobecJ. W.iJ. Z.gwałtownego zamachu na ich życie i mienie oraz obejmował swym zamiarem używanie gróźb bezprawnych przez inne osoby wobec tych pokrzywdzonych ,że oskarżony zmusił pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i działał wraz z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej;
- oskarżony dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt 7 wyroku podczas gdy zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania złożone w płaszczyźnie postępowania jurysdykcyjnego przez znamiona przypisanego mu przestępstwazart. 289§3 k.k.– na takie ustalenia nie pozwalają.
Tak zarzucając obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów lubo uchylenie wyroku w części zaskarżonej i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji
Tym samym wyrokiem Sad Okręgowy w Gliwicach uznał oskarżonegoK.B.winnym tego, że:
10/ w drugiej połowie 1995 roku wG.używając wobecK. W.przemocy poprzez uderzanie go po całym ciele drewnianym kijem, zabrał na jego szkodę w celu przywłaszczenia ponad 200 a nie więcej niż 300 nowych złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 280§1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 280§1 k.k.iart. 33§1 – 3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności i 5o stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
11/ w drugiej połowie 1995 roku wG.,B.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. A.,D. G.,J. B. (2)i nieustalonym mężczyzną przez okres 4 dni i 3 nocy pozbawił wolnościK. W., który był w tym czasie uderzany drewnianym kijem po całym ciele, co uznać należy za szczególne okrucieństwo, to jest winnym przestępstwa zart. 189§2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 189§2 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;
12/ w drugiej połowie 1995 roku przez okres 4 dni wB.,G.i w innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. A.,D. G.,J. B. (2)i nieustalonym mężczyzną, czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przemocą polegającą na siłowym przetrzymywaniuw biurzefirmy (...)i innych miejscach oraz groźbami użycia siły fizycznej doprowadziłK. W.do rozporządzenia własnym mieniem poprzez przekazanie co najmniej 500 sztuk kalesonów męskich łącznej wartości
3.153,70 złotych na rzeczPrzedsiębiorstwa Handlowego (...)–J. B. (2)wG.z siedzibą wG., to jest winnym przestępstwa zart. 191§2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 191§2 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;
13/ w okresie od dnia 28 marca 2000 roku do dnia 18 października 2000 rokuwG.i w innych miejscowościach, działając czynem ciągłym,w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu zP. M.iA. B.podrobił jeden czek uprawniający do wypłaty sumy 42500 złotych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...)OddziałG.oraz przechowywał celem puszczenia w obieg 55 sztuk czeków gotówkowych wystawionych przez dwa różne banki, mogących być realizowanymi jedynie ze sfałszowanym podpisem innej osoby, i tak:w okresie od 28 marca do 18 października 2000 roku wG.i w innych nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzP. M., czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu,w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czynił przygotowania do podrobienia 8 czeków gotówkowych o numerach(...)uprawniających do wypłaty sum pieniężnych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...) Bank (...)wJ.pod numerem(...)- (...)- (...)w ten sposób, że przechowywał je celem puszczenia w obieg, wiedząc, iż użyte mogą być jedynie ze sfałszowanym podpisemM. K., zaśw okresie od 22 maja do 18 października 2000 roku wG.i w innych nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzP. M.iA. B., czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czynił przygotowania do podrobienia 47 czeków gotówkowych o numerach(...)i od(...)do(...)uprawniających do wypłaty sum pieniężnych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...)OddziałG.pod numerem(...)
(...)
(...)-001w ten sposób, że przechowywał je celem puszczenia w obieg, wiedząc, iż użyte być mogą jedynie ze sfałszowanym podpisemM. K.iA. Ł., a nadto wiedząc o sfałszowanym podpisieM. K.jako wystawcy czeku oznaczonego numerem(...), uzupełnił go poprzez wpisanie miejsca i daty sporządzenia dyspozycji wypłaty, kwoty do wypłacenia oraz zleceniobiorcy z tytułu dyspozycji czekowej,a następnie przedstawił tenże czek w dniu 18 sierpnia 2000 roku do zapłaty we wskazanym oddziale banku, wypłacając na jego podstawie kwotę 9.500 złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 310§1 k.k.i zart. 310§ 2 k.k.orazart. 310§4 k.k.w związku zart. 11§2 k.k.iart. 12 k.k.orazart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 310§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.iart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
14/ w dniu 18 października 2000 roku wG.czynił przygotowania do posłużenia się jako autentycznym prawem jazdy o nr formularza(...)sfałszowanym przez wklejenie zdjęciaK.B.oraz dokonaniew tymże formularzu zapisów ręcznych w rubrykach „nazwisko, imiona, miejsce stałego zamieszkania”, jak też czynił przygotowania do podrobienia polskichi niemieckich dokumentów urzędowych posiadając dwie sztuki polskich dowodów rejestracyjnychserii (...)nr(...)iserii (...)nr(...)oraz 3 sztuki blankietów polskich praw jazdyserii (...)nr(...),serii (...)nr(...)i nr(...)oraz 2 sztuk druków niemieckich dowodów rejestracyjnych bez specyfikacji, w ten sposób, że przechowywał te dokumenty w swoim mieszkaniu w zamiarze ich użycia, to jest winnym przestępstwa zart. 270§3 k.k.i za ten czyn na mocyart. 270§3 k.k.skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
15/ w okresie od dnia 15 maja 2000 roku do dnia 8 czerwca 2000 rokuwG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólniei w porozumieniu zJ. K. (1),M.B.,A.C.,P. M.,A. W.,J. Ś.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściami i metalową rurą, kopaniu, przypalaniu rozgrzanym nożem oraz grożeniem pozbawieniem życia bądź okaleczeniem, to jest winnym przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;
16/ w okresie od 19 lipca do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i w innych miejscowościach, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),S. M.,J. D.,A. W.,P. M.i innymi osobami przetrzymywałJ. K. (2)w charakterze zakładnika, w celu zmuszeniaK. W.do określonego zachowania się polegającego na wykonywaniu poleceń jego i innych osób, a w szczególności dokonywania wyłudzeń towarów i innych przestępstw, to jest winnym przestępstwa zart. 252§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 252 §1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;
17/ w okresie od 15 maja do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i w innych miejscowościach, działał w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu wyłudzanie towarów, dokonywanie wymuszeń rozbójniczych oraz popełnianie innych przestępstw, to jest winnym przestępstwa zart. 258§1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258§1 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;
18/ w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zA. W.,J. Ś.,A.C.iP. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby kwotę 50.000 złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i na mocyart. 33§1-3 k.k.skazał oskarżonego na karę1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 60 stawek dziennych grzywnyo równowartości 30 złotych jedna stawka;
19/ działając czynem ciągłym w lipcu 2000 roku wG.i wW., wspólnie i w porozumieniu zA. W.,P. M.,J. K. (1)iS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał od niego kwotę 17.700 złotych należnąfirmie (...) sp. z o.o.wK.z tytułu sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i GS(...)wP., oraz w dniu 12 lipca 2000 roku wP.iR., działając wspólnie i w porozumieniuzA. W.iJ. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej, zmusiłK. W.do zawarcia w imieniufirmy (...) sp. z o.o.wK.transakcji sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)(...)wP., to jest winnym przestępstwa zart. 191§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 191§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 rokui 6 miesięcy pozbawienia wolności;
20// w dniu 11 lipca 2000 roku wR.w celu użycia za autentyczną podrobiłfakturę VAT o nr (...)wystawioną przez(...) sp. z o.o.wG.w ten sposób, że jako odbiorcę 30.060 litrów oleju napędowego wskazałD. L.firmę (...) sp. z o.o.wK.oraz podpisał ten dokument jako rzekomy pełnomocnik tej firmy, to jest winnym przestępstwa zart. 270§1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 270§1 k.k.skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
21/ w okresie od czerwca do lipca 2000 roku wR.i wB., działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),P. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniuz góry powziętego zamiaru, grożącJ. W.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 42.500 złotych, to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.oraz w tym samym okresie wB., działając wspólniei w porozumieniu zA. W.,P. M.iJ. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniuz góry powziętego zamiaru, grożącJ. Z.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 50.000 złotych , to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.i uznając, że czyny te stanowią ciąg przestępstw zart. 91§1 k.k.na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.iart. 91§1 k.k.oraz na mocyart. 33§1-3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
22/ w dniu 15 maja 2000 roku wG.i wZ., działając wspólniei w porozumieniu zS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, po doprowadzeniuK. W.do stanu bezbronności i grożąc mu natychmiastowym użyciem przemocy, zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiH. (...)nr rej. (...)wartości około 40.000 złotych na szkodęfirmy (...) sp.z.o.o.wK., to jest winnym przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 280§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.oraz na podstawieart. 33§1-3 k.k.skazał oskarżonego na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 3o złotych;
23/ w okresie od dnia 15 maja 2000 roku do 18 października 2000 rokuwG.i w innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, ukrywał dokumentyfirmy (...)i(...)w postaci faktur, rachunków uproszczonych, poleceń przelewu – pobrania i innych nie mając prawa wyłącznie nimi rozporządzać, to jest winnym przestępstwa zart. 276 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 276 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 91§2 k.k.w zw. zart. 86§1 i 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoK.B.jedną karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny o równowartości jednej stawki w kwocie 30 złotych. Na podstawieart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 października 2000 roku do dnia 19 marca 2003 roku.
Ponadto Sąd uniewinnił oskarżonegoK.B.od popełnienia przestępstw zarzucanych oskarżonemu w punktach XXXIII, XXXIV, XXXV, XXXVI, XXXVII i XXXVIII aktu oskarżenia.
Wyrok w części dotyczącej oskarżonegoK.B.zaskarżyli Prokurator i obrońcy oskarżonego.
Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 17 polegający na przyjęciu, że zorganizowana grupa przestępcza, w której uczestniczył oskarżony nie miała charakteru zbrojnego, podczas gdy należyta analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku odmiennego oraz błądw ustaleniach faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuw punkcie 15 polegający na przyjęciu, iż pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku, podczas gdy przeprowadzone w sprawie dowody wskazują, że stan ten utrzymywał się do 17 lipca 2000 roku. Nadto Prokurator zarzucił obrazę prawa materialnego, a toart. 65§1 k.k.poprzez powołanie w podstawie skazania i podstawie wymiaru kary odnośnie przestępstw popełnionych w zorganizowanej grupie przestępczej tylkoart. 65 k.k.bez sprecyzowania paragrafu tego przepisu.
Tak zarzucając Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 15 i 17 i w tym zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zmianę wyroku poprzez uzupełnienie przepisuart. 65 k.k., we wszystkich przypadkach takiego zacytowania go, o paragraf 1 tego artykułu.
Obrońca oskarżonegoK.B.w apelacji z dnia 11 lutego 2005 roku zarzucił obrazę przepisuart. 438 pkt 2 kpkpoprzez nie przeprowadzenie konfrontacji między świadkamiK. W.a świadkiemJ. K. (2)i pozbawienie oskarżonego możliwości zadawania pytań tym świadkom po przesłuchaniu innych świadków, którzy nie potwierdzili ich zeznań zeznając odmiennie. Zarzucił nadto błąd w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu oskarżonego członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, na uznaniu, że oskarżony miał świadomość, że realizowany przez niego czek, jak i 55 innych czeków przez niego posiadanych, są podrobionymii że czynił on przygotowania do puszczenia tych czeków w obieg. Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Drugi z obrońców oskarżonegoK.B.adw.S. G.zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, a toart. 438 pkt. 2 kpk,art. 167 kpk,art. 170 i 172 kpkpoprzez nieuwzględnienie wniosku oskarżonegoo ponowne przesłuchanie świadkówW.iJ. K. (2)oraz ich wzajemnej konfrontacji, oraz rażący błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie uznania oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa zart. 310 k.k.polegający na przyjęciu, że oskarżony wiedział, iż realizowany przez niego czek jak i czeki przez niego posiadane były podrobione i błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazęart. 438 pkt 3 kpkpolegający na uznaniu za wiarygodne zeznań świadkówK. W.iJ. K.bez uwzględnienia, że świadkowie ci pozostają w konkubinacie, aK. W.jest długoletnim dłużnikiem oskarżonego i nie czynił żadnych kroków zwolnienia się z długów, ponadto błąd w ustaleniu, że oskarżony był uczestnikiem zorganizowanej grupy przestępczej. Tak zarzucając obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od czynu zarzucanego w punkcie XXII wyroku jako czynu zart. 310§1, 2 i 4 k.k.w zw.zart. 11§2 k.k.i zart. 12 k.k.orazart. 65 kk.
OskarżonyA.C.został uznany winnym tego, że :
26/ w okresie od dnia 15 maja do 8 czerwca 2000 roku wG.,wW.i w innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pozbawił wolnościK. W., które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściami i metalową rurką, kopaniem, przypalaniem rozgrzanym nożem oraz grożeniem pozbawieniem życia lub okaleczeniem, to jest winnym przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności;
27/ w dniu 8 czerwca wW., działając wspólnie i w porozumieniuz innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożącZ. S. (1)gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, usiłował doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 148.406,98 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wskutek interwencji Policji, to jest winnym przestępstwa zart.13 par. 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.oraz w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zA. W.,P. M.,K.B.iJ. Ś.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia, doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby kwotę 50.000 złotych, to jest przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i przyjmując, że czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91§1 k.k.skazał oskarżonego na mocyart. 282 k.k.w zw, zart. 65 k.k.iart. 91§1 k.k.oraz na mocyart. 33§1-3 k.k.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawkiw kwocie 30 złotych;
28/ w okresie od 15 maja do 17 lipca wG.,W.i w innych miejscowościach działał w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu wyłudzanie towarów na szkodę różnych podmiotów gospodarczych, dokonywanie wymuszeń rozbójniczych i popełnianie innych przestępstw, to jest winnym przestępstwa zart. 258§1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258§1 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;
Na mocyart. 91§2 k.k.w zw. zart. 86§1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoA.C.jedną karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając z mocyart. 63§1 k.k.na poczet tej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności od16 stycznia 2001 roku do 14 lipca 2004 roku.
Ponadto Sąd uznał, że zarzucany oskarżonemuA.C.w pkt XLIII aktu oskarżenia czyn polegający na tym, że w dniu 8 czerwca 2000 roku wW., oskarżony będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożył przed funkcjonariuszem Policji przesłuchującym go w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w Wieluniu o sygn. Ds. 1322/00 nie polegające na prawdzie zeznania wskazując na znanego muP. M.jako swego kolegę o imieniuM.stanowi wykroczenie z art. 65§1 kw i w tym zakresie na mocy art. 5§1 pkt 4 kpsww zw. z art. 45 par. 1 kw postępowanie umorzył.
W zakresie czynów zarzucanych oskarżonemuA.C.w punktach XLIV, XLV, XLVI i XLVIII Sąd uniewinnił oskarżonego.
Wyrok w części dotyczącej oskarżonegoA.C.zaskarżyli Prokurator i obrońca oskarżonego.
Prokurator zarzucił:
- obrazęart. 233§1 k.k.iart. 65kw wyrażającą się w mylnym uznaniu, że czyn zarzucany oskarżonemu wpunkcie XLIIIstanowi wykroczenie, podczas gdy podanie podczas przesłuchania w charakterze świadka w toku postępowania karnego nieprawdziwych okoliczności, stanowi przestępstwo zart. 233§1 k.k.;
- obrazę prawa materialnego, a toart. 65§1 k.k.przez przytoczenie w podstawie skazania i podstawie wymiaru kary w zakresie czynów, których oskarżony dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,art. 65 k.k.zamiastart. 65§1 k.k.;
- błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 28 wyroku polegający na uznaniu, że zorganizowana grupa, w której uczestniczył oskarżony, nie miała charakteru zbrojnego i w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 26 wyroku polegający na uznaniu, że pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że trwało do 17 lipca 2ooo roku.
Tak zarzucając Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach 26, 28 i 29 i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 27 przez wpisanie w podstawie skazania i wymiaru kary przepisuart. 65§1 k.k.
Obrońca oskarżonegoA.C.w odniesieniu do czynów, za które oskarżony został uznany winnym ich popełnienia, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżony popełnił te czyny oraz naruszenie przepisów procesowychart. 4, 5, 92 i 410 kpkpolegające na nie rozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie oraz na fragmentarycznej jednostronnej analizie i ocenie dowodów, co skutkowało błędnym ustaleniem, że materiał dowodowy zebrany w sprawie stanowi dostateczną podstawę do przyjęcia, że oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwa.
W uzasadnieniu apelacji obrońca oskarżonego podniósł, że zeznania świadkaW.jako wątpliwe nie zasługują na wiarę, a pozostali świadkowie kilkakrotnie zmieniali swe zeznania i nie rozpoznali z całą pewnością oskarżonego, a także że oskarżony nie przyznający się do winy zaprzeczył aby znał pokrzywdzonego lub pozostałych oskarżonych i zaprzeczył aby kiedykolwiek przebywał wG.,P.,R.,K.lubS..
W konkluzji apelacji jej autor wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części skazującej oskarżonego i uniewinnienie go od tych czynów.
OskarżonyS. M.został uznany winnym tego, że:
32/ w okresie od 15 maja 2000 roku do 8 czerwca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzJ. K. (1),M.
B.,A.
C.,P. M.,A. W.,J. Ś.,K.B.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściamii metalową rurką, kopaniu, przypalaniu rozgrzanym nożem oraz grożeniem pozbawieniem życia lub okaleczenia, to jest przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn skazany na mocy powyższych przepisów na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
33/ w okresie od 19 lipca do 29 lipca 2000 roku wW.,G.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),A. W.,P. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, przetrzymywałJ. K. (2)w charakterze zakładnika w celu zmuszeniaK. W.do wykonywania poleceń jego oraz osób z nim współdziałających,a w szczególności dokonywania wyłudzeń towarów od różnych podmiotów gospodarczych, to jest przestępstwa zart. 252§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy powyższych przepisów skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności;
34/ w dniu 15 maja 2000 roku wG.i wZ., działając wspólniei w porozumieniu zK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, po doprowadzeniuK. W.do stanu bezbronności i grożąc mu natychmiastowym użyciem przemocy zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiH. (...)nr rej. (...)wartości około 40.000 złotych na szkodęfirmy (...) sp. z o.o.wK., to jest przestępstwa zart. 280§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy powyższych przepisów oraz w oparciu o przepisart. 33§1-3 k.k.skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
35/ w okresie od dnia 15 maja do 18 października 2000 roku wG.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, ukrywał dokumentyfirmy (...)i(...)w postaci faktur ,rachunków uproszczonych, poleceń przelewu- pobrania i innych nie mając prawa nimi wyłącznie rozporządzać, to jest przestępstwa zart. 276 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 276 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
36/ w lipcu 2000 roku wG., wspólnie i w porozumieniu zK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał od niego kwotę 17.700 złotych należnąfirmie (...) sp. z o.o.wK.z tytułu sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)(...)wP., to jest przestępstwa zart. 191§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy powyższych przepisów skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;
37/ w dniu 8 czerwca 2000 roku wW., działając wspólniei w porozumieniu zP. M.iA.C.w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożącZ. S. (1)gwałtownym zamachem na jego zdrowiei mienie, usiłował doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 148.406,98 złotych, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął wskutek interwencji Policji, to jest przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i za ten czyn na mocyart. 14§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i w zw. zart. 65 k.k.orazart. 33§1-3 k.k.został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny o równowartości jednej stawki w kwocie 30 złotych;
38/ w okresie od 15 maja 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów na szkodę różnych podmiotów gospodarczych, dokonywanie wymuszeń rozbójniczychi popełnianie innych przestępstw, to jest przestępstwa zart. 258§1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258§1 k.k.skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;
39/ w dniu 3 grudnia 2001 roku wZ.iK.używałprawo jazdy numer (...)wydane przez Urząd DzielnicowyW.stwierdzające tożsamośćK. A.i przerobione poprzez wklejenie do niego własnego zdjęcia, to jest przestępstwa zart. 270§1 k.k.i za ten czyn na mocy powyższego przepisu skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 i art. 86§1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoS. M.jedną karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych.
Ponadto na mocy art. 5§1 pkt. 4 kpsw w zw. z art. 45§1 kw Sąd umorzył postępowanie karne w zakresie czynu opisanego w punkcie LIX aktu oskarżenia uznając, że czyn polegający na tym, że w dniu 8 czerwca 2000 roku wW.będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej grożącej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożył przed funkcjonariuszem Policji przesłuchującym oskarżonego w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w Wieluniu o sygn. Ds. 1322/00 nie polegające na prawdzie zeznania podając się zaK. A., stanowi wykroczenie z art. 65§1 kw.
Na podstawieart. 63§1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemuS. M.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonego w sprawie od 3 grudnia 2001 roku do 15 lutego 2002 roku./postanowienie Sadu Okręgowego z dnia 2 sierpnia 2004 roku/.
Wyrok w części odnoszącej się do oskarżonegoS. M.zaskarżyli Prokurator i obrońca oskarżonego.
Prokurator zarzucił obrazę prawa materialnego, a toart. 233§1 k.k.iart. 65§1kw przez uznanie, że czyn zarzucany oskarżonemu w punkcie LIX komparycji wyroku stanowi wykroczenie oraz obrazęart. 65§1 k.k.przez jego niezastosowanie do przestępstw popełnionych w zorganizowanej grupie przestępczej , a zastosowanie w podstawie skazania i podstawie wymiaru karyart. 65 k.k.
Ponadto Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zorganizowana grupa przestępcza, w której oskarżony brał udział, nie miała charakteru zbrojnego, a pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku podczas gdy należyta analiza materiału dowodowego musi prowadzić do wniosku, że zorganizowana grupa przestępcza miała charakter zbrojny a pozbawienie wolnościK. W.trwało do dnia 17 lipca 2000 roku.
W konkluzji apelacji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokuw zakresie orzeczeń w punktach 40, 38 i 32 i w tej części przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zmianę wyroku w odniesieniu do pozostałych czynów, za które oskarżony został skazany przy ustaleniu jego działaniaw zorganizowanej grupie przestępczej poprzez ujęcie w podstawie skazaniai podstawie wymiaru kary przepisuart. 65§1 k.k.
Obrońca oskarżonegoS. M.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym przyjęciu, że oskarżony jest winnym popełnienia wszystkich przestępstw pomimo poważnych wątpliwości wynikającychz zeznań wszystkich świadków, których prawidłowa ocena musi prowadzić do wniosków odmiennych i w konsekwencji naruszenie przepisów prawa procesowegoart. 4, art. 5§2, art. 7, art. 410 i art. 424§1 i 2 kpkmające wpływ na treść wyroku i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów bądź uchylenie wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu apelacji
OskarżonyP. M.został uznany winnym tego, że:
42/ w okresie od dnia 15 maja do 8 czerwca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),M.
B.
A.
C.,K.B.,A. W.,J. Ś.i innymi osobamiw zorganizowanej grupie przestępczej, pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściami i rurką metalową, kopanie, przypalanie rozgrzanym nożem oraz grożeniem pozbawieniem życia lub okaleczeniem, to jest przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
43/ w okresie od 19 lipca 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wW.i innych miejscach, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólniei w porozumieniu zJ. K. (1),S. M.,J. D.,A. W.i innymi osobami przetrzymywałJ. K. (2)w charakterze zakładnika, w celu zmuszeniaK. W.do określonego zachowania się, polegającego na wykonywaniu poleceń jegoi innych osób, a w szczególności dokonywania wyłudzeń towarów i innych przestępstw, to jest przestępstwa zart. 252§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy powyższych przepisów na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
44/ w okresie od 15 maja do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów, dokonywanie wymuszeń rozbójniczychi popełnianie innych przestępstw, to jest przestępstwa zart. 258§1 k.k.i na mocy tego przepisu skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;
45/ w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zA. W.,J. Ś.,A.
C.iK.B.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby kwotę 50.000 złotych, to jest przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i na mocyart. 33§1-3 k.k.skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 60 stawek dziennych grzywny o równowartości jednej stawki w kwocie 30 złotych;
46/ w lipcu 2000 roku wG.i wW., wspólnie i w porozumieniu zA. W.,K.B.,J. K. (1)iS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał od niego kwotę 17.700 złotych należnąfirmie (...) sp. z o.o.wK.z tytułu sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)(...)wP., to jest przestępstwa zart. 191§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i na mocy tychże przepisów skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;
47/ w okresie od czerwca do lipca 2000 roku wR.iB., działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),K.B.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, grożącJ. W.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 42.500 złotych, to jest przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.,w okresie od czerwca do lipca 2000 roku wB., działając wspólniei w porozumieniu zA. W.,K.B.iJ. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, grożącJ. Z.gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniemw ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 50.000 złotych, to jest przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i zart. 65 k.k.oraz w okresie od 6 do 8 czerwca 2000 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniuzA.C.,S. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, grożącZ. S. (1)gwałtownym zamachem na jego zdrowie i mienie, usiłował doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wskutek interwencji Policji, to jest przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.iart. 65 k.k.i przyjmując, że przestępstwa te objęte są ciągiem przestępstw w rozumieniuart. 91§1 k.k.skazany na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.iart. 91§2 k.k.orazart. 33§1-3 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywnyo równowartości jednej stawki w kwocie 30 złotych;
48/ w okresie od 23 lutego 2000 roku do 22 maja 2000 roku wJ., wG.i innych miejscowościach, działając czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru,w zorganizowanej grupie przestępczej, posługiwał się przerobionym poprzez wklejenie własnego zdjęcia dowodem osobistym innej osoby o numerach(...)wystawionym dnia 29 września 1998 roku przez Burmistrza GminyW.–U.na nazwiskoM. K.i podając się za tą osobę wyłudził od uprawnionych do wystawiania dokumentów pracowników Urzędu Miasta i Gminy wJ.,(...) Banku S.A.wT.Filia wJ.oraz(...)Bank wK.Oddział wG.zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz umowy bankowych rachunków bieżących, i tak:
w dniu 23 lutego 2000 roku wJ.na podstawie przerobionego poprzez podrobienie podpisuM. K.dokumentu w postaci wnioskuPrzedsiębiorstwa (...) s.c.datowanego na dzień 23 lutego 2000 roku złożonego do Urzędu Miasta i Gminy wJ.wyłudził od Zastępcy Burmistrza tego Urzędu zaświadczenieo wpisie do ewidencjidziałalności gospodarczej nr (...)z dnia 23 lutego 2000 roku ,
w dniu 1 marca 2000 roku wJ.na podstawie przerobionego poprzez podrobienie podpisuM. K.dokumentu w postaci wnioskuPrzedsiębiorstwa (...) s.c.datowanego na dzień 29 lutego 2000 roku złożonego do Urzędu Miasta i Gminy wJ.wyłudził od Zastępcy Burmistrza zaświadczenie o wpisie do ewidencjidziałalności gospodarczej nr (...)datowanego z dnia 1 marca 2000 roku,
w dniu 28 marca 2000 roku wJ.w celu użycia za autentyczny podrobił poprzez podpisanie się nazwiskiemM. K.wniosek z dnia 28 marca 2000 roku o otwarcie rachunku bankowego bieżącego dlaPrzedsiębiorstwa (...) s.c.wJ.do(...) Banku S.A.wT.Filia wJ.oraz druk umowy takiego rachunku, wskutek czego wyłudził odT. B.iG. D.– pełnomocników tego Banku, poświadczenie nieprawdy w postaci podpisania umowy rachunku bieżącegoPrzedsiębiorstwa (...) s.c.z tymże Bankiem o numerze(...),
w dniu 22 maja wG.w celu użycia za autentyczne podrobił poprzez podpisanie się nazwiskiemM. K.karty wzorów podpisów i umowę zawartą tego dnia z(...)Bank wK.Oddział wG.afirmą (...)„ s.c. zJ.rachunku bankowego pomocniczego nr(...)–(...)–(...)–(...), wskutek czego wyłudził od pracowników tego banku w osobach Naczelnika OddziałuK. P.i Referenta ds. Operacyjno – RachunkowychM. G.poświadczenie nieprawdy w postaci podpisania umowy rachunku bieżącegoPrzedsiębiorstwa (...)sc. Z tymże bankiem o nr(...)-(...)(...)–(...),
to jest przestępstwa zart. 270§1 k.k.,art. 272 k.k.iart. 275§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.iart. 12 k.k.oraz65 k.k.i za ten czyn skazany na mocyart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.iart. 65 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
49/ w okresie od dnia 28 marca 2000 roku do dnia 29 lipca 2000 rokuwG.i innych miejscowościach, działając czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, działając wspólnie i w porozumieniu zK.B.iA. B., podrobił 4 sztuki czeków gotówkowych oraz przechowywał celem puszczenia do obiegu 55 sztuk czeków gotówkowych wystawionych przez dwa różne banki, mogących być zrealizowanymi jedynie ze sfałszowanym podpisem innej osoby, i tak:
w okresie od 28 marca 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wG.i w innych nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzK.
B., czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu,w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czynił przygotowania do podrobienie 10 czeków gotówkowych o numerach(...)uprawniających do wypłaty sum pieniężnych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...) Bank S.A.OddziałT.Filia wJ.pod numerem(...)w ten sposób, że przechowywał je celem puszczenia w obieguK. B. (1), wiedząc, iż użyte być mogą jedynie ze sfałszowanym podpisemM. K., a nadto podrobił podpisM. K.jako wystawcy na czekach oznaczonych numerami(...)i(...), które przedstawione zostały przezP. M.w dniach 9 i 10 maja 2000 roku we wskazanym oddziale banku do zapłaty, a na ich podstawie pracownicy banku wypłacili odpowiednio kwoty 25.000 i 25.500 złotych,
w okresie od 22 maja do 29 lipca 2000 roku wG.i innych nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zA. B.iK.
B., czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu,w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czynił przygotowania do podrobienia 47 czeków gotówkowych o numerach(...)i od(...)do(...)uprawniających do wypłaty sum pieniężnych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...)OddziałG.pod numerem(...)–(...)–(...)- 001 w ten sposób, że przechowywał je celem puszczenia w obieg uK. B. (1)wiedząc, że użyte być mogą jedynie ze sfałszowanym podpisemM. K.,a nadto podrobił podpisM. K.jako wystawcy czekówo numerach(...)i(...), które przedstawione zostały przezP. M.iK.B.w dniach 3 lipca i 18 sierpnia 2000 roku we wskazanym oddziale banku do zapłaty, a na ich podstawie pracownicy banku wypłacili odpowiednio kwoty 49.000 i 9.500 złotych,
to jest przestępstwa zart. 310§1 k.k.iart. 310§2 k.k.orazart. 310§4 k.k.w związku zart. 11§2 k.k.iart. 12 k.k.orazart. 65 k.k.i za ten czyn na mocyart. 310§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.iart. 65 k.k.skazany na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
50/ w lipcu 2000 roku wW.i innych miejscach posłużył siędowodem osobistym serii (...)wydanym przez Burmistrza GminyW.stwierdzającym tożsamośćM. K.i przerobionym poprzez wklejenie do niego własnego zdjęcia oraz umieszczenie podrobionych odcisków pieczęci z adnotacjami i podpisami dotyczącymi zameldowaniai wymeldowania a także odcisków pieczęci Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, to jest przestępstwa zart. 275§1 k.k.i zart. 270§1 k.k.w związku zart. 11§2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 91§2 k.k.w zw. zart. 86§1 i 2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoP. M.jedną karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny o równowartości jednej stawki w kwocie 30 złotych.
Na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności na mocyart. 63§1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 29 lipca 2000 roku do 20 grudnia 2000 roku oraz od 28 września 2003 roku do 14 lipca 2004 roku.
Nadto na mocy art. 5§1 pkt. 4 kpsw w związku z art. 45§1 kw Sąd umorzył postępowanie karne w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuP. M.w punkcie LXXI aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w dniu 8 czerwca 2000 roku wW., będąc uprzedzonymo odpowiedzialności karnej grożącej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożył przed funkcjonariuszem Policji przesłuchującym gow charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w Wieluniu o sygn. Ds. 1322/00 nie polegające na prawdzie zeznania podając się zaM. K.synaC.współwłaścicielafirmy (...) s.c.zJ., to jest czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 233§1 k.k.
Wyrok w odniesieniu doP. M.zaskarżył Prokuratori zarzucił obrazę prawa materialnego, a toart. 233§1 k.k.iart. 65§1k.w.w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie LXXI aktu oskarżenia oraz obrazęart. 65§1 k.k.z powodów powyżej przytoczonych tożsamych jak podniesione w odniesieniu do oskarżonychA.
C.,S. M.,K.B.iJ. K. (1)oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zorganizowana grupa przestępcza, w której działał oskarżony nie miała charakteru zbrojnegoi że pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku i wniósł o uchylenie wyroku w odniesieniu do oskarżonegoP. M.w punktach 44, 42 i 51 i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zmianę wyroku poprzez uzupełnienieart. 65 k.k.o wskazanie paragrafu 1 w podstawie skazania i podstawie wymiaru kary w odniesieniu do czynów popełnionych w zorganizowanej grupie przestępczej.
Sąd Okręgowy uznał oskarżonegoJ. S.winnym tego, że:
1/ w okresie od dnia 15 maja 2000 roku do 8 czerwca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzJ. K. (1),M.
B.,A.C.,P. M.,A. W.,K.B.,S. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściamii metalową rurką, kopanie, przypalanie rozgrzanym nożem oraz grożenia pozbawieniem życia bądź okaleczeniem, to jest przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i na mocy tychże przepisów skazał oskarżonego na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2/ w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zA. W.,K.
B.,P. M.iA.C.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby kwotę 50 tysięcy złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64§1 k.k.albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego dla Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 12 września 1996 roku sygn. VIII K 774/96 za czyn zart. 203§1 d.k.k.w zw. zart. 50 d.k.k.skazany był na kartę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 22.04.1996r. do 12.09.1996 r. i od 8.12.1998r. do 18.07.1999r., to jest winnym przestępstwa zart. 282 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i za ten czyn Sąd skazał oskarżonego na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.iart. 65 k.k.oraz na mocyart. 33§1 – 3 k.k.na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
3/ w okresie od 15 maja do 17 lipca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów na szkodę różnych podmiotów gospodarczych, dokonywanie wymuszeń rozbójniczych i innych przestępstw, to jest przestępstwa zart. 258§1 k.k.i na mocy tego przepisu skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na mocyart. 85 i 86§1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonego jedną łączną karę pozbawienia wolności w wysokości 4 lat i 6 miesięcy, zaliczając na jej poczetz mocyart. 63§1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonegow sprawie od dnia 10 grudnia 2002 roku do dnia 12 maja 2004 roku /postanowienie Sadu Okręgowego z dnia 2 sierpnia 2004 roku/.
Powyższy wyrok w części dotyczącej oskarżonegoJ. Ś.zaskarżyli Prokurator i obrońca oskarżonego.
Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąda polegający na niesłusznym uznaniu, że zorganizowana grupa przestępcza, której członkiem był oskarżony, nie miała charakteru zbrojnego i że pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku podczas gdy faktycznie miało ono miejsce do 17 lipca 2000 roku. Nadto Prokurator zarzucił obrazęart. 65§1 k.k.poprzez przytoczenieart. 65 k.k.zamiast w pełnym jego brzmieniu. W związku z tymi zarzutami Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach 53 i 55 odnośnie oskarżonegoJ. Ś.i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zmianę podstawy skazania i wymiaru karyw punkcie 54 wyroku poprzez wpisanieart. 65§1 k.k.w miejsceart. 65 k.k.
Obrońca oskarżonegoJ. Ś.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu oskarżonemu winy w zakresie zarzucanych mu czynów oraz naruszenie przepisów prawa materialnegoart. 189§2 k.k.,art. 282 k.k.iart. 258§1 k.k.przez przyjęcie, że oskarżony czyny te popełnił i naruszenie przepisów prawa procesowego a toart. 5§2 kpk,art. 2 kpk,art.7 kpkiart. 169§2 kpk. W uzasadnieniu apelacji jej autor podniósł, że oskarżony nie przyznał się do winy, jak również pozostali oskarżeni nie przyznali się do winy odnośnie przestępstw zarzucanych im a popełnionych wspólnie i w porozumieniu, że oskarżony zaprzeczył aby od 15 maja do końca lipca 2000 roku przebywał wG., a zeznania świadkaK. W.są niewiarygodne, skoro na rozprawie w dniu 11 czerwca 2003 roku zeznał on „tyle razy zeznawałem, że już się gubię” i skoro w innych procesach występuje on jako oskarżony, który doprowadził wiele podmiotów gospodarczych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a ponadto na rozprawie w dniu 15 maja 2003 roku świadek ten nie rozpoznał oskarżonegoŚ.jako biorącego udział w popełnieniu przestępstwa opisanegow punkcie 53 wyroku by na kolejnej rozprawie w dniu 21 maja 2003 roku rozpoznać oskarżonego, co dowodzi sprzeczności w zeznaniach tego świadka. Obrońca oskarżonego podniósł także, że świadekD.na rozprawiew dniu 22 października 2003 roku nie rozpoznał oskarżonego, że nie ma podstaw do przyjęcia aby działała jakaś grupa przestępcza i aby oskarżonyw niej działał, a zP. M.znał się od dziecka, znali się również ich rodzice, stąd zatrzymanie ich w samochodzie oskarżonegoŚ.niczego nie dowodzi.
Tak zarzucając obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów.
Sąd Okręgowy nadto uznał oskarżonegoA. W.winnym tego, że:
57/ w okresie od 15 maja 2000 roku do dnia 6 czerwca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzJ. K. (1),M.
B.
A.C.P. M.,J. Ś.i innymi osobamiw zorganizowanej grupie przestępczej, pozbawił wolnościK. W.na okres powyżej 7 –miu dni, które łączyło się ze szczególnym udręczeniem w postaci bicia go pięściami i metalową rurką, kopaniu, przypalaniu rozgrzanym nożem oraz grożenia pozbawieniem życia bądź okaleczeniem, to jest przestępstwa zart. 189§2 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy wyżej przytoczonych przepisów skazał na karę 1 rokui 6 miesięcy pozbawienia wolności;
58/ w okresie od 19 lipca do 29 lipca 2000 roku wW.,G.i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu zJ. K. (1),P. M.i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, przetrzymywałJ. K. (2)w charakterze zakładnikaw celu zmuszeniaK. W.do wykonywania poleceń jegoi osób z nim współdziałających, a w szczególności dokonywania wyłudzeń towarów od różnych podmiotów gospodarczych, to jest przestępstwa zart. 252 §1 kkw zw. zart. 65 k.k.i za ten czyn na mocy powyższych przepisów skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
59/ w drugiej połowie maja 2000 roku wG., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zP. M.,J. Ś.,A. C. (1)iK. B. (1),w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia, doprowadziłI. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty w charakterze okupu za uwolnienie tej osoby kwotę 50.000 złotych, to jest przestępstwazart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.oraz w okresie pomiędzy majem 2000 rokua lipcem 2000 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniuzP. M.,J. K. (1)i innymi osobamiw zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożącJ. Z.gwałtownym zamachem na jego zdrowiei mienie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że zmusił go do zapłaty kwoty 50.000 złotych, to jest czynu zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.i przyjmując, że czyny te stanowią ciąg przestępstwzart. 91§1 k.k.na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 65 k.k.iart. 91§1 k.k.oraz na mocyart. 33§1 – 3 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny przyjmując równowartość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
60/ w dniu 12 lipca 2000 roku wP.iR.stosując przemoc wobecK. W.w postaci pozbawienia go w tym czasie wolności, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, zmusiłK. W.do zawarcia w imieniufirmy (...) sp. z o.o.wK.transakcji sprzedaży 30.060 litrów oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i(...)(...)wP., to jest przestępstwa zart. 191§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oraz w lipcu 2000 rokuwG.iW., wspólnie i w porozumieniu zK.B.,P. M.,J. K. (1)iS. M.w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącK. W.pozbawieniem życia lub uszkodzeniem ciała, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że odebrał od niego kwotę 17.700 złotych należnąfirmie (...) sp. z o.o.wK.z tytułu sprzedaży 30.060l. oleju napędowego dofirm PHU (...)wR.i do(...)(...)wP.. to jest przestępstwa zart. 191§1 k.k.w zw. zart. 2 k.k.i przyjmując, że przestępstwa te stanowią ciąg przestępstw zart. 91§1 kkna mocyart. 191§1 k.k.w zw. zart. 65 k.k.iart. 91§1 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;
61/ w czerwcu 2000 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniuzJ. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej, grożącI. D.natychmiastowym użyciem wobec niego przemocy, zabrał mu w celu krótkotrwałego użycia, samochód osobowy markiH. (...)nr rej. (...)K własnościG. K. (1)wartości około 57.000 złotych, to jest przestępstwa zart. 289§3 k.k.i za ten czyn na mocyart. 289§3 k.k.w zw. zart. 65 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
62/ w okresie od 15 maja 2000 roku do 29 lipca 2000 roku wG.,W.i innych miejscowościach działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie towarów, dokonywanie wymuszeń rozbójniczych i innych przestępstw, to jest przestępstwa zart. 258 §1 k.k.i za ten czyn na mocyart. 258§1 k.k.skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na mocyart. 91§2 k.k.iart. 86§1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoA. W.jedną karę łączną w wysokości lat 5, na poczet której z mocyart. 63 §1 k.k.zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od 29 lipca 2000 roku do dnia 22 stycznia 2004 roku.
Wyrok w części dotyczącej oskarżonegoA. W.zaskarżyli Prokurator i obrońca oskarżonego.
Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że grupa przestępcza, w której działał oskarżony nie miała charakteru zbrojnego oraz, że pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku i w związku z tymi zarzutami wniósł o uchylenie wyroku w punktach 57 i 62 i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto Prokurator zarzucił obrazęart. 65§1 k.k.przez jego niezastosowanie w punktach 58, 59, 60 i 61 wyroku w podstawie skazania i wymiaru kary pomimo przyjęcia, że przestępstw przypisanych oskarżonemu w tych punktach wyroku dopuścił się on działając w zorganizowanej grupie przestępczej.
Obrońca oskarżonegoA. W.zarzucił naruszenie prawa procesowego przez dowolną ocenę dowodów i błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie winy oskarżonego odnośnie wszystkich zarzucanych mu czynów.W uzasadnieniu autor apelacji podniósł, że oskarżony nie przyznał się do winya wyjaśnił, że był nieetatowym kierowcąK. W.i na jego prośbę zabrałJ. K. (2)zR.z uwagi na jej problemy finansowei konflikty rodzinne. Autor apelacji podniósł nadto, że zeznania świadkówK. W.iJ. K. (2)jak iI. D.są niewiarygodne. Tak zarzucając autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec oskarżonegoA. W.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
OskarżonyA. B.został uznany winnym tego, że:
65/ w okresie od 1 marca do 22 maja 2000 roku wJ.,wG.i innych miejscowościach, działając czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługiwał się przerobionym przez wklejenie własnego zdjęcia dowodem osobistym innej osoby o nr(...)wystawionym 11 października 1989 roku przez Urząd Miejski wL.na nazwiskoA. Ł.i podając się za tę osobę wyłudził od uprawnionych do wystawiania dokumentów pracowników Urzędu Miasta i Gminy wJ.,(...) Banku S.A.wT.Filia wJ.oraz(...)Banku wK.Oddział wG.zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz umowy bankowych rachunków bieżących, i tak:
- w dniu 1 marca 2000 roku wJ.na podstawie przerobionego przez podrobienie podpisuA. Ł.dokumentu w postaci wnioskuPrzedsiębiorstwa (...) s.c.wJ.datowanego na dzień 29 lutego 2000 roku złożonego do Urzędu Miasta i Gminy wJ.wyłudził od tego(...)zaświadczenie o wpisie do ewidencjidziałalności gospodarczej nr (...)z dnia 1 marca 2000 roku,
- w dniu 28 marca 2000 roku wJ.w celu użycia za autentyczny podrobił przez podpisanie się nazwiskiemA. Ł.wniosek z dnia 28 marca 2000 roku o otwarcie rachunku bankowego bieżącego dlaPrzedsiębiorstwa (...) s.c.wJ.skierowany do(...) Banku S.A.wT.Filia wJ.oraz druk umowy takiego rachunku, wskutek czego wyłudził odT. B.iG. D.będących pełnomocnikami tego banku poświadczenie nieprawdy w postaci podpisania umowy rachunku bieżącegoPrzedsiębiorstwa (...) s.c.z tymże bankiem o numerze(...)- (...)- (...),
- w dniu 22 maja 2000 roku wG.w celu użycia za autentyczny porobił poprzez podpisanie się nazwiskiemA. Ł.karty wzorów podpisów i umowę zawartą tego dnia z(...)Bankiem wK.Oddział wG.afirmą (...) s.c.zJ.rachunku bankowego pomocniczego nr(...)
(...)
(...)
(...)wskutek czego wyłudził od pracowników tego banku w osobach Naczelnika Oddziału –K. P.i Referenta d/s Operacyjno – RachunkowychM. G.poświadczenie nieprawdy w postaci podpisania umowy rachunku bieżącegoPrzedsiębiorstwa (...) s.c.z tymże bankiem o nr(...)- (...)- (...),
to jest przestępstwa zart. 270§1 k.k.iart. 272 k.k.iart. 275§1 k.k.w zw.zart. 11§2 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 270§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;
66/ w okresie od 22 maja 2000 roku do 18 października 2000 roku wG.i innych nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniuzP. M.iK.
B., czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, podrobił 49 czeków gotówkowych o numerach(...)i od(...)do(...)uprawniających do wypłaty sum pieniężnych z rachunkuPW (...) s.c.wJ.prowadzonego przez(...)OddziałG.pod numerem(...)
(...)
(...)
(...)w ten sposób, że podrobił podpisA. Ł.jako wystawcy tych czeków, przy czym dwa czeki gotówkowe oznaczone numerami(...)i(...)przedstawione zostały przezP. M.iK.B.w dniach 3 lipca i 18 sierpnia 2000 roku we wskazanym oddziale banku do zapłaty odpowiednio kwoty 49.000 złotych i 9.500 złotych, zaś co do pozostałych czeków czynił przygotowania do puszczenia ich w obieg, to jest przestępstwa zart. 310§1 k.k.i zart. 310§2 k.k.iart. 310§4 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.iart. 12 k.k.i za ten czyn na mocyart. 310§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 i art. 86§1 k.k.Sąd wymierzył oskarżonemuA. B.jedną karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczetz mocyart. 63§1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonegow sprawie od 29 stycznia 2002 roku do 31 stycznia 2002 roku.
W odniesieniu do oskarżonegoA. B.wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego. Zarzucił on naruszenie prawa procesowego a toart. 7 kpkw związku zart. 478§3 kpkprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów z uwagi na wątpliwą wartość dowodową zeznań świadkaK., który nie wskazał jednoznacznie na oskarżonego jako sprawcę przestępstwazart. 270§1 k.k.i oparcie się na opinii grafologicznej pomimo, że jest to dowód niewystarczający dla przypisania oskarżonemu przestępstwa opisanegow punkcie LXXXVIII aktu oskarżenia, przy czym Sąd nie ustalił jaka była rolaB., choć ustalił, że nie był członkiem grupy przestępczej a jedynie pełnił rolę „słupa” i stąd fakt autentyczności jego podpisów na czekach nie może uzasadniać jego winy. Z tych też względów obrońca oskarżonego zarzucił obrazęart. 5§2 kpki obrazę prawa materialnego, a toart. 270§1 k.k.iart. 310 §1 k.k.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoA. B.wniósło zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów lub o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie wypadku mniejszej wagi zart. 310§3 k.k.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje :
Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonegoJ. K. (1)nie zasługują na uwzględnienie, natomiast apelacja Prokuratora w odniesieniu do tegoż oskarżonego jest częściowo zasadna.
Obie apelacje obrońców oskarżonegoJ. K. (1)przede wszystkim kwestionują prawidłowość przyjętej przez Sąd Okręgowy oceny dowodówz zeznań świadkówK. W.iJ. K. (2)jako wiarygodnych dowodów, w oparciu o które Sąd poczynił ustalenia faktycznew sprawie. W tym aspekcie też formułują zarzuty obrazy prawa procesowego,a toart. 4, 5§2, 7, 410 i 424§1 kpkoraz zarzucają błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd.
Z tak postawionymi zarzutami nie sposób się zgodzić. Wbrew bowiem tymże zarzutom stwierdzić należy, iż sąd meriti w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc kompletny materiał dowodowy, dający podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.
Oceny wartości dowodów z zeznań wyżej wymienionych świadków, dokonał Sąd pod względem ich wewnętrznej spójności i wzajemnych relacji. Przy tej ocenie w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 1, 2, 4, 5 i 7 wyroku, Sąd nie naruszył zasad logicznego rozumowania i opierając się na wskazaniach doświadczenia życiowego, nie wykroczył poza ramy przysługującej mu swobodnej oceny dowodów. Do takiej konkluzji prowadzić musi analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania, w aspekcie treści zeznań tychże świadków.
W materiale dowodowym sprawy trudno dopatrzyć się jakichkolwiek racjonalnych względów, dla których zeznaniomK. W.,J. K. (2)iI. D., należałoby odmówić waloru wiarygodności. W szczególności brak jest podstaw, aby zeznaniom świadkówW.iK., zarzucić brak konsekwencji, niespójność, alogiczność bądź tendencyjność. Przeciwnie świadkowie ci zeznają w sposób konsekwentny, a ich relacje, wzajemnie się uzupełniające, tworzą logiczną całość i logiczny ciąg zdarzeń. Świadkowie ci wcześniej nie znali oskarżonegoJ. K. (1)i nie ma żadnych powodów, dla których mieliby go oskarżaćw sposób kłamliwy i nieprawdziwy. Wreszcie należy zauważyć, że ich zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach szeregu innych świadków, a to między innymi w zeznaniachI. D.,J. K. (5),K. Z.iZ. S. (2).
Wprawdzie w zeznaniach świadkówJ. K.,K. Z.iZ. S.nie pojawia się wątek tyczący wprost udziału oskarżonegoJ. K. (1), ale zawierają one potwierdzenie faktów, na które wskazują pokrzywdzeniK. W.iZ. K., zatem mając na uwadze tę zgodność co do faktów i brak jakichkolwiek podstaw do przypisaniaK. W.iZ. K.tendencyjności co do osoby oskarżonegoJ. K. (1), uznać należy, że i z tego względu zeznania obojga tych świadków zasługują na przydanie im waloru wiarygodności w odniesieniu co do całości ich zeznań.
Natomiast z zeznań świadkaI. D.wprost wynika udział tegoż oskarżonego w przestępczym przedsięwzięciu. Świadek ten bowiem zeznającw toku postępowania przygotowawczego, rozpoznał tegoż oskarżonego jako osobę, która zabrała mu kluczyki do samochoduH.i który był obecnyw biurzefirmy (...). Tym też zeznaniom Sąd dał wiarę, a takiej oceny, zważywszy jej logiczność i zbieżność ze wskazaniami doświadczenia życiowego, nie sposób uznać za wykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów przysługującej sądowi z mocyart. 7 kpk. Świadek ten bowiem również wcześniej nie znał oskarżonegoJ. K. (1)i stąd trudno zarzucić mu aby miał interes w jego obciążaniu. Nierozpoznanie tegoż oskarżonego przez świadka w Sądzie ,nie może mieć wpływu na treść jego wcześniejszych zeznań, skoro z całokształtu materiału dowodowego wynika, że to właśnie oskarżonyK.był znany pod przydomkiemK.. Świadcząo tym także wyjaśnieniaJ. A.,zeznania świadkówS. R.,J. G.,G. K. (1),M. K.iS..
Z kolei oceny zeznań świadkówJ. K. (5),K. Z.iZ. S. (2), apelacje obrońców oskarżonegoJ. K. (1)nie kwestionują, a Sąd Apelacyjny nie dostrzegł powodów, dla których ocena zaprezentowana przez Sąd Okręgowy miałaby być nieprawidłową.
W świetle zaś wiarygodnych zeznańK. W.iJ. K. (2)oczywistym jest udział oskarżonegoJ. K. (1)we wszystkich przypisanych mu czynach na szkodęK. W.,Z. K.iI. D.. Miał bowiem oskarżony pełną świadomość, że pokrzywdzonyW.został pozbawiony wolności przez osoby współdziałające i był przetrzymywany oraz pełną świadomość celu takiego działania jak i że pokrzywdzonaJ. K. (2)została zatrzymana jako zakładniczka celem przymuszenia pokrzywdzonegoW.do uległości, a pokrzywdzonyI. D.zmuszany do określonego zachowania.
Apelacje obrońców oskarżonegoJ. K. (1)starają się również podważyć wiarygodność zeznań świadkówW.iK.poprzez podważenie tych zeznań z uwagi na ich treść i opisane zachowania obojga pokrzywdzonych, w których brak elementów normalnych reakcji człowiekaw obliczu zagrożenia.
Odwołując się do wewnętrznej sprzeczności treści zeznańK. W., apelujący podnieśli, że zeznał on, iż w trakcie rzekomego pozbawienia wolności samodzielnie dokonywał drobnych zakupów, na weekendy wyjeżdżał doK., był przesłuchiwany na policji i nie złożył zawiadomienia o pozbawieniu go wolności, natomiast próbował nawiązać kontakt zJ. K., którego na zdjęciu nie rozpoznał.
Z kolei w odniesieniu do zeznańJ. K. (2)podniesiono, że miała ona możliwość ucieczki, bo przebywała w miejscach publicznych lub pozostawała sama w mieszkaniu.
Powyższe, zdaniem apelujących, nakazywało rezerwę i wnikliwość przy ocenie zeznań pokrzywdzonychW.iK., gdyż nie wystarczająca jest sama stałość i niezmienność tych zeznań.
Ponadto obrońcy podnieśli, że Sąd nie rozważył, że pokrzywdzeni nie próbowali uciekać i wzywać pomocy, pomimo że miałoby to znaczenie dla oceny ich zeznań.
Ponadto, zdaniem apelujących do zeznańK. W.należy odnieść się z ostrożnością, bo był on zakorzeniony w działalności mającej na celu popełnianie przestępstw gospodarczych, będących przedmiotem rozpoznania w innych postępowaniach karnych, a zatem motywem obciążania przez niego innych osób, mogła być chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej poprzez wykreowanie stanu faktycznego, w ramach którego pokrzywdzony popełniał przestępstwa będąc do tego zmuszanym przez inne osoby.
Wreszcie w odniesieniu do zeznańK. W.podniesiono, że on sam zeznał na rozprawie, iż ma gonitwę myśli, jest zdenerwowany i gubi się w szczegółach.
Ponadto obrońcy oskarżonego podnieśli, że zachodzi wyraźna sprzeczność między zeznaniamiK. W.iZ. K..
Odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdzić należy, że:
Z zeznańK. W.ewidentnie wynika, że mógł on samodzielnie dokonywać drobnych zakupów i wyjeżdżać na weekendy doJ. K. (2)dopiero po 8 czerwca 2000 roku i była to swoista nagroda za to, że będąc przesłuchiwanym na Policji wZ.pokrzywdzony nie wyjawił nazwisk osób, które go pozbawiły wolności oraz, że sam po pierwszej ucieczce, gdy opuścił budynek Policji wZ., po kilku dniach, skontaktował sięzJ. K. (1).
Zatem przekłamaniem materiału dowodowego jest twierdzenie apelujących, iż w okresie do 8 czerwca 2000 roku pokrzywdzony miał swobodę poruszania się. Przeciwnie z zeznań pokrzywdzonego ewidentnie wynika, że do czasu pierwszej ucieczki pokrzywdzony był bez przerwy pilnowany przez co najmniej jedną osobę, a niejednokrotnie przez dwie lub trzy osoby, przewożony wbrew swej woli z miejsca na miejsce, w tym również doW.wW.i doW., gdzie spotkał się osobiście z oskarżonymJ. K. (1),a także do różnych firm na obszarze całej Polski, gdzie, będąc przymuszanym, składał oferty transakcji, najczęściej polegających na propozycji zakupu od tych firm towarów z odroczonym terminem płatności.
Przekłamaniem materiału dowodowego jest również argument, że pokrzywdzony sam czynił starania, aby spotkać się zK.zW., którego nie rozpoznał na okazywanych mu zdjęciach. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, że po pierwszej ucieczce czynił starania o spotkanie, ale zJ. K. (1)i że do tego spotkania doszło, a w spotkaniu obokK.uczestniczył też inny nieznany mu wcześniej mężczyzna o imieniuJ.. Fakt zatem, że pokrzywdzony nie rozpoznał na okazywanych mu zdjęciach owego(...), skoro widział go tylko raz, nie może poddawaćw wątpliwość jego zeznań. Pokrzywdzony natomiast uzasadnił dlaczego chciał spotkać się z oskarżonymJ. K. (1)i motywacja ta jest przekonująca, jeśli zważy się wynikające z jego zeznań fakty kontaktów właśnie z oskarżonymK., który według jego oceny był najważniejszy w grupie.
Absurdalnym z kolei jest argument, że pokrzywdzony wykreował cały stan faktyczny, aby uniknąć odpowiedzialności karnej za przestępstwa gospodarcze.
Niewątpliwie pokrzywdzony prowadził działalność gospodarczą, w której dokonywał wielu ryzykownych i co najmniej na granicy legalności transakcji, niemniej jednak w świetle jego zeznań i potwierdzających te zeznania innych dowodów, przyjęcie, że on sam niejako zaaranżował całe przedsięwzięcie jest tak dalece z punktu widzenia doświadczenia życiowego nieprawdopodobne, że zasługuje wyłącznie na określenie absurdalności.
Z kolei wprawdzie zeznania pokrzywdzonego na rozprawie cechuje pewna chaotyczność, a sam pokrzywdzony istotnie zeznał, że jest zdenerwowany, ma gonitwę myśli i gubi się w szczegółach, to okoliczności te nie pozbawiają jego zeznań waloru wiarygodności, bowiem co do istotnych faktów zeznania w toku postępowania sądowego są zbieżne z jego zeznaniami z toku postępowania przygotowawczego i te ostatnie, po odczytaniu pokrzywdzony potwierdził.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut sprzeczności pomiędzy zeznaniami pokrzywdzonegoK. W., a zeznaniamiJ. K. (2), jako osłabiający wiarygodność tych dowodów. Zauważyć bowiem należy, iż wbrew temuż zarzutowi, trudno dopatrzyć się w zeznaniach obojga świadków istotnych rozbieżności, przeciwnie są do zeznania, co do istotnych faktów, wzajemnie się potwierdzające, a stawiając ów zarzut apelujący w żaden sposób nie wykazał na jakiej konkretnej podstawie zarzut ten oparł,w szczególności odnośnie jakich faktów wynikających z tych dowodów zeznania te są rozbieżne.
Chybionym zarzutem jest również zarzut obrazy przez Sądart. 6 kpkw związku zart. 386§2 kpkpoprzez uniemożliwienie oskarżonemu i jego obrońcom zadawania pytań pokrzywdzonemuW.mającemu zgodniez wnioskiem obrońców być słuchanym ponownie w konfrontacjiz pokrzywdzonąJ. K. (2).
Z protokołów rozprawy wynika, że Sąd uwzględnił wniosek obrońcówo ponowne wezwanie świadkówW.iK.celem ich skonfrontowania i że na ponowne wezwanie stawiła się świadekK., co do której strony nie miały żadnych pytań, natomiast nie stawił się świadekW.i wobec tego Sąd odstąpił od ponownego jego wezwania. Takie decyzje Sądu niewątpliwie świadczą o niekonsekwencji, niemniej jednak nie mogą oznaczać ograniczenia prawa oskarżonych do obrony. ŚwiadekK. W.był przesłuchiwany przez co najmniej kilka godzin na rozprawie, strony miały możliwość zadawania mu pytań i z możliwości tej wielokrotnie korzystały, o czym świadczą zapisy w protokołach rozprawy. Składając wniosek o ponowne przesłuchanie tego świadka, wnioskujący nie precyzowali, jakich okoliczności ma dotyczyć ponowne przesłuchanie tego świadka w konfrontacjizJ. K. (2), stad Sąd miał podstawy do uznania, że jest to wniosek dowodowy zmierzający do przedłużenia postępowania. Również w złożonych apelacjach obrońcy oskarżonegoK.nie sprecyzowali jakie okoliczności winny być przedmiotem ponownego przesłuchania świadkaW.i konfrontacji miedzy nim a świadkiemJ. K. (2).W takiej więc sytuacji zarzut ten jest całkowicie gołosłowny.
Również podważanie wiarygodności zeznań pokrzywdzonejJ. K. (2)tylko z tego względu, iż mając możliwość ucieczki, nie skorzystała z tego, nie może być uwzględnione jako zasadne, jeśli zważy się, żeJ. K. (2)zdawała sobie sprawę, że jest zakładniczką zaW., który uciekł, że bała się, iż zrobią jej krzywdę. Zauważyć przy tym należy, że wyraziście o stanie emocjonalnym pokrzywdzonej w czasie, gdy pozbawiono ją wolności, świadczy fakt, iż świadek ta, już po dłuższym okresie czasu, będąc przesłuchiwaną przed sądem, składając zeznania wielokrotnie płakała.
Nie podzielając zatem podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonegoJ. K. (1)wątpliwości co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonychK. W.,J. K. (2)iI. D., Sąd Apelacyjny uznał, że dowody powyższe, pod względem ich wartości dowodowej, były zdatne do czynienia w oparcie o nie ustaleń faktycznych w sprawie. Słusznie również Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoJ. K. (1)całkowicie zaprzeczającego swej winie, kontaktom z pokrzywdzonymi i znajomości z pozostałymi oskarżonymi, uznając te wyjaśnienia wyłącznie za przyjętą linię obrony, skoro tym wyjaśnieniom całkowicie przeczą zeznania powyżej wymienionych świadków, którym jak wyżej wywiedziono, słusznie dał wiarę Sąd meriti.
Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemuK.w punkcie 1 wyroku, obrońca oskarżonego nadto podniósł, że brak jest podstaw do uznania, żeW.był pozbawiony wolności, skoro w dniu 8 czerwca 2000 roku, będąc zatrzymanym przez Policję o fakcie tym nie wspomniał, a zameldowanie o pozbawieniu go wolności złożył dopiero w dniu 21 lipca 2000 roku, że brak jest dowodów aby oskarżonyK.wiedział o ewentualnym pozbawieniu wolnościW., a tym bardziej o stosowanych wobec niego przez inne osoby udręczeniach, gdyż go tam nie było, a nie ma żadnych dowodów, że wiedząc o tym akceptowałby to.
Są to zarzuty bezpodstawne w świetle dowodów sprawy.
PokrzywdzonyW.przekonująco uzasadnił fakt, że będąc wrazz oskarżonymA. W.i mężczyzną opseudonimie (...)przez Policję wZ.zatrzymanym, nie złożył zgłoszenia o pozbawieniu go wolności, a skorzystał z możliwości ucieczki jak i uzasadnił dlaczego ponownie zabiegał o kontakt z oskarżonymK.. Te jego zeznania są logiczne i nie stoją w kolizji ze wskazaniami doświadczenia życiowego.
Z jego też zeznań wynika ewidentnie, że oskarżonyK.doskonale orientował się, iżW.jest pozbawiony wolności i że stosowane są wobec niego różne formy udręczenia.
ŚwiadekW.wyraźnie zeznał, że w rozmowie telefonicznejK.powiedział mu, że Brzytwa – oskarżonyA. W.- miał mu odciąć palec, ale skoroW.zobowiązał się wykonać polecenia, to „wszystko będzie w porządku”.
Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemuJ. K. (1)w punkcie 2 wyroku obrońcy podnieśli, żeJ. K. (2)dobrowolnie przebywaław towarzystwie oskarżonegoJ. K. (1)i pozostałych oskarżonych, którym tenże sam czyn przypisano, bo nie stosowano wobec niej przemocy fizycznej, nie grożono, skoro sama zeznała, że nie wie na jakiej podstawie myślała, że mogą zrobić jej krzywdę, a poza tym miała możliwość wezwania Policji lub pomocy.
Również ta argumentacja na uwzględnienie nie może zasługiwać. ŚwiadekJ. K. (2)wiedziała, że jest zakładniczką, bo uciekł imW.. Zeznała ona, że w samochodzie oskarżeniA. W.i oskarżonaD.powiedzieli jej o tym. PonadtoD.powiedziała jej, że jakW.nie znajdzie się, będą ją trzymali jak w więzieniu. Wreszcie świadek wyraźnie zeznała, że nie uciekła, bo się bała oraz, że do mieszkania,w którym przebywała, przychodził oskarżonyJ. K. (1), a na jedną noc była przewieziona do mieszkania, w którym przez tę noc tylko z nim przebywała i z którego to mieszkania nie miała możliwości ucieczki.
Wreszcie świadekJ. K. (2)zeznała, że to właśnie oskarżonyK.mówił jej, żeW.jest mu coś winien i wypytywał ją o konta bankowe.
W świetle zatem wiarygodnych zeznań świadkaJ. K. (2)ewidentnym jest, że oskarżonyJ. K. (1)doskonale zdawał sobie sprawę z sytuacji pokrzywdzonej, zwłaszcza, że według jej obserwacji on był „najważniejszy”.
Odnośnie czynów przypisanych oskarżonemuJ. K. (1)w punktach 4 i 7 wyroku obrońca oskarżonego podniósł, że Sąd dokonał pobieżnej analizy zeznań świadkaI. D., który zastrzegł, że oskarżonyK.nie jest tą osobą(...), o której zeznawał w śledztwie, podczas, gdy nadal obciążał pozostałych oskarżonych, co dowodzi, iż zmiana zeznań na rozprawie nie była podyktowana obawą.
Tymczasem świadekI. D.w śledztwie zeznał, że kwotę 50 tysięcy złotych wręczył w dwóch transzach oskarżonemuK. B. (2)bez obecności oskarżonegoJ. K. (1), zaś ten ostatni oskarżony był tą osobą, której wydał kluczyki od samochodu. Tym też zeznaniom świadka Sąd dał wiarę mimo, że odnośnie oskarżonegoJ. K. (1)świadek zmienił swe zeznania zaprzeczając jakoby to ten oskarżony zabrał kluczyki do samochodu.
Swą ocenę zeznań świadkaD.Sąd uzasadnił w sposób przekonujący. Wprawdzie trudno dociec powodów, dla których świadekD.zmienił swe zeznania, niemniej jednak zmiana ta nie jest wiarygodna, skoro świadek nie rozpoznał na rozprawie również zdjęcia oskarżonegoK.mimo, iż wcześniej na tymże zdjęciu rozpoznawał oskarżonego, a i sam oskarżony nie zaprzeczał, że on jest na tymże zdjęciu.
Podobnej argumentacji użył obrońca oskarżonego kwestionując sprawstwo czynu przypisanego oskarżonemuK.w punkcie 5 wyroku. Podniósł mianowicie, że tenże oskarżony nie uczestniczył w odbieraniu odW.pieniędzy, ani też w ich przepływie. Odniesienie się do tej argumentacji wymaga ocena prawidłowości i zasadności przypisania oskarżonemuJ. K. (1)przestępstwa zart. 258§3 kkw punkcie3 wyroku.
W tym zakresie obrońca oskarżonego podnosi, że żaden ze świadków nie indywidualizuje kierowniczej roli oskarżonego, nie precyzują oni, na czym to kierowanie miałoby polegać, przy czym z zeznańW.wynika, że na jednym spotkaniu był mężczyzna, któremuJ. K. (1)podlegał,a świadekS.zeznał, żeK.był członkiem, a nie kierownikiem grupyW.. Przyznać należy, iż rzeczywiście świadkowie, a to przede wszystkimW.iK.nie precyzują, na czym kierownicza rolaK.w grupie miałaby polegać, jak iW.przyznaje, że na spotkaniuwP.był mężczyzna o imieniuJ., który go zapewniał, że będzie bezpieczny, jeśli wywiąże się ze swoich zobowiązań wobec grupy. Zważyć jednak należy, że aniW., aniK.nie mieli wątpliwości, iż wśród oskarżonych osobą najważniejszą był oskarżonyK.i że to on podejmował decyzje. Zrozumiałym jest i to, że świadkowie ci nie potrafią zindywidualizować kierowniczej roli oskarżonego i sprecyzować na czym to kierowanie polegało, poza stwierdzeniem, że był on w grupie najważniejszy.
W.między innymi zeznał, żeK.był w grupie do wydawania poleceń, aK., iż odniosła wrażenie, że on jest najważniejszy.
Znamienne w tej kwestii są również zeznania innego pokrzywdzonego,a mianowicie świadkaJ. Z.. Zeznał on, że grupą dowodziłK., był szorstki i sprawiał wrażenie człowieka nie znoszącego sprzeciwu.
Sąd w oparciu o te dowody przypisał oskarżonemuK.kierowanie grupą przestępczą. Jest to poprawny i logiczny wniosek wysnuty z materiału dowodowego sprawy jak i poczynionych w oparciu o ten materiał ustaleń faktycznych.
Dla bytu przestępstwa zart. 258§3 kknie jest wymagane aby kierujący zorganizowaną grupą przestępczą, był w strukturach przestępczych obejmujących również i tą grupę, osobą najważniejszą. W świetle zebranegow sprawie materiału dowodowego jest oczywistym, że grupa składająca sięz oskarżonych w niniejszej sprawie, była zorganizowaną grupą przestępcząi wchodziła w skład znacznie większej struktury zwanejW., na czele której stały inne osoby niż oskarżonyK.. Stąd też przekonanie świadkaS., że oskarżony ten był członkiem tej dużej struktury przestępczej. Niemniej jest też oczywistym ,że oskarżonyK.kierował działalnością przestępczą grupy składającej się z oskarżonych i on w ramach tej grupy miał uprawnienia decyzyjne. Takie zaś ustalenie jest wystarczającym do przypisania mu kierowniczej roli w grupie i kierowniczego sprawstwa we wszystkich przestępczych przedsięwzięciach grupy. W świetle zaś powyższych ustaleń bez znaczenia jest, dla sprawstwa i winy oskarżonegoK., czy on sam fizycznie uczestniczył w przejmowaniu pieniędzy od świadkaI. D.iK. W.oraz samochoduH. (...), skoro czynności te dokonywali członkowie grupy, którą on kierował i skoroz materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z zeznań świadkaW.ewidentnie wynika, że oskarżonyK.był zorientowany w poczynaniach grupy.
Powyższe znajduje także potwierdzenie w zeznaniach kolejnych pokrzywdzonych, a to świadkówJ. W.iJ. Z.. Zeznania tychże świadków Sąd ocenił jako wiarygodne. Jest to ocena trafna, a podniesione w apelacjach obrońców oskarżonych argumenty nie są w stanie jej podważyć. Świadkowie ci rozpoznali oskarżonegoJ. K. (1), zeznali, że czuli się zastraszeni i obawiali się o swe rodziny. Również ci świadkowie nie znali wcześniej oskarżonegoK., ani pozostałych oskarżonych, nie mieli zatem żadnego interesu w obciążaniu ich.
Reasumując stwierdzić należy, że w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuJ. K. (1), argumenty podniesione w apelacjach jego obrońców, skutecznymi być nie mogą, a Sąd Okręgowy w tym zakresie poczynił trafne ustalenia faktyczne w oparciu o wnikliwie przeprowadzone dowody. Do takiej konkluzji prowadzi analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia w konfrontacji z treścią dowodów zgromadzonych w sprawie,a ocenionych w ich całokształcie, zgodnie z zasadami logicznego rozumowaniai wskazaniami doświadczenia życiowego. Zaprezentowanemu tokowi rozumowania Sądu I instancji nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki. Apelujący formułujący zarzut obrazyart.7 kpkpoprzestają jedynie na polemice z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego oraz poczynionymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego, nie przytaczając rzeczowych i przekonujących argumentów mogących tę ocenę zdezawuować. Nie można także zgodzić się z zarzutem apelujących, jakoby doszło do naruszenia zasady wyrażonej wart. 5§2 kpk. Reguła wyrażonaw powołanym przepisie ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy istniejąw sprawie nie dające się usunąć wątpliwości poprzez analizę zebranegow sprawie materiału dowodowego, a takie - wbrew sugestii obrońców oskarżonegoJ. K. (1)– w niniejszej sprawie nie występują. Wyczerpująco zgromadzony, a następnie prawidłowo oceniony materiał dowodowy wyjaśnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla ustalenia sprawstwa i winy oskarżonegoJ. K. (1), a w konsekwencji brak jest w sprawie wątpliwości, które nakazywałyby stosowanie powyższej zasady. To powoduje, że także ten zarzut apelacji obrońców oskarżonych, należy uznać jako całkowicie chybiony.
Podobnie zarzut obrazy przepisuart. 4 kpkjest nieuprawniony. Pisemne motywy skarżonego orzeczenia w części skazującej oskarżonegoJ. K. (1), w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wskazują na to, że każdy z przeprowadzonych dowodów - niezależnie od jego charakteru, został poddany prawidłowej analizie oraz ocenie orzekającego Sądu I instancji.
Stawiając zarzut obrazy powołanego przepisu prawa, apelujący nie wskazali,a nawet nie uprawdopodobnili swojego twierdzenia, stąd też bardziej szczegółowa polemika w tym zakresie nie jest możliwa. W konsekwencji także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest skuteczny. Sąd I instancji dysponując kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznychw zakresie czynów przypisanych oskarżonemuJ. K. (1), które zdaniem Sądu Apelacyjnego, wiernie odtwarzają rzeczywisty przebieg zdarzeń, a apelacje nie zawierają takich argumentów, które mogłyby ustalenia te skutecznie zdeprecjonować. Uogólniając można stwierdzić, że obie apelacje obrońców oskarżonegoJ. K. (1)prezentują stanowisko, że skoro oskarżony ten nie przyznał się do winy, to wszystkie inne dowody, które go obciążają, muszą być niewiarygodne.
W zakresie czynów przypisanych zaskarżonym wyrokiem oskarżonemuJ. K. (1), Sąd Apelacyjny tylko częściowo uwzględnił zarzuty apelacji Prokuratora. Zgodzić się bowiem trzeba, że Sąd I instancji dopuścił się obrazyart. 65 kkpoprzez powołanie go bez wskazania paragrafu, jaki winien mieć zastosowanie. Wyrok został ogłoszony w dniu 14 lipca 2004 roku,a ustawa nowelizująca przepis art. 65 kk z dnia 16 kwietnia 2004 roku, weszław życie z dniem 1 maja 2004 roku, stąd jako obowiązująca w dacie orzekania, winna być stosowana, zwłaszcza, że poprzednio obowiązująca nie była względniejsza. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny dokonał w tym zakresie odpowiedniej korekty kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemui prawnej podstawy wymiaru kary. Natomiast z urzędu Sąd Apelacyjny uzupełnił bądź to podstawę skazania, bądź podstawę wymiaru kary o przepisart. 65§1 kkw tych przypadkach, w których Sąd Okręgowy przyjmując działanie oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, niewątpliwie przez przeoczenie, pominął tenże przepis. Taka korekta pozostaje w zgodzie zart. 434§1 kpk., jak również wyeliminowanie w punkcie 3 wyroku z podstawy skazaniaparagrafu 1 art. 258 kk.
Natomiast nie uwzględnił Sąd Apelacyjny pozostałych zarzutów apelacji Prokuratora w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuJ. K. (1), a to zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie czynów opisanych w punktach 1 i 3 wyroku oraz zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej.
Rację bowiem przyznać należy Sądowi I instancji, który ograniczył czasokres pozbawienia wolności pokrzywdzonegoK. W.do dnia 8 czerwca 2000 roku i przyjął, że po tej dacie ograniczenie wolności pokrzywdzonego, było wynikiem podjętej przez niego decyzji i było zgodnez jego wolą. Powyższe wynika wprost z zeznań pokrzywdzonegoW..
Przedmiotem ochronyart.189 kkjest zaktualizowana wola w zakresie poruszania się i potencjalna hipotetyczna wola zmiany miejsca przebywania. Jeżeli zaś pokrzywdzony zezwala w sposób świadomy, na serio i konkretnie wyraża zgodę na pozbawienie go wolności, a nie czyni tego pod wpływem gróźb, lecz aby się ostatecznie rozliczyć, to zachowanie sprawców nie może stanowić czynu zabronionego.
Rację również należy przyznać Sądowi I instancji, który uznał, że w spawie brak jest dostatecznych dowodów pozwalających na ustalenie, że zorganizowana grupa przestępcza, którą kierował oskarżonyJ. K. (1)miała charakter zbrojny. Niewystarczające są bowiem w tym zakresie zeznania świadkaS. S., że oskarżonyK.posiadał broń, skoro w żadnym z pomieszczeń, w których oskarżony ten przebywał i w których dokonano przeszukania, broni nie ujawniono, a z zeznań żadnego z pokrzywdzonych nie wynika aby popełniając przestępstwa na ich szkodę oskarżonyK.lub inna osoba spośród członków grupy posiadała przy sobie broń lub broni używała.W szczególności pokrzywdzonyW.wyraźnie zeznał, że u żadnejz osób, które pozbawiły go wolności i zmuszały do określonych zachowań, nie widział broni palnej.
Również zeznania świadkówR.iB., że oskarżonyK.proponował im dokonanie zabójstwa, nie mogą być uznane za wystarczające do przyjęcia, że grupa, którą kierował, a w skład której wchodziła większość spośród oskarżonych w niniejszej sprawie, miała charakter zbrojny. Wbrew też twierdzeniom Prokuratora zeznania świadkaM. R.nie mogą stanowić przekonującego dowodu o zbrojnym charakterze grupy.
Zbrojny charakter zorganizowanej grupy jest nie tylko znamieniem kwalifikującym przestępstwo przewidziane wart. 258§1 kk, ale przede wszystkim elementem, który określa sposób działania grupy. Oznacza to, żew działalności przestępczej grupa używa broni lub chociażby zakłada jej użycie w przyszłości i w tym celu broń tę posiada bądź ją gromadzi.
/podobnie SN – wyrok z dnia 06.05.2003 r. sygn. V KK 193/02 LEX 78390/.
W takim zaś rozumieniu zbrojnego charakteru zorganizowanej grupy przestępczej, oczywistym jest, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw dowodowych, które pozwalałyby na przyjęcie, że grupa, którą kierował oskarżonyJ. K. (1), a do której należeli pozostali oskarżeni, bądź to używała broni w swej działalności przestępczej będącej przedmiotem niniejszej sprawy, bądź też planowała używanie bronii w tym celu ją posiadała lub gromadziła. Stąd i ten zarzut nie może być uznany za zasadny.
Natomiast Sąd Apelacyjny uznał za zasadne zarzuty apelacji Prokuratoraw odniesieniu do czynów, od których Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżonegoJ. K. (1)i w tym zakresie uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
I tak uniewinniając oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemuJ. K. (1)wpunkcie XVIzakwalifikowanego jako przestępstwo zart. 197§3 kk, Sąd Okręgowy, jak wynika z pisemnych motywów skarżonego orzeczenia, wprawdzie dał wiarę zeznaniom świadkaJ. K. (2), że oskarżonyK.odbył z nią stosunek płciowy, to mając na uwadze takie fakty jak dobrowolne rozebranie się pokrzywdzonej w łazience i brak gróźb ze strony oskarżonego, uznał, że bez ryzyka popełnienia pomyłki nie można przypisać oskarżonemu wyczerpanie swym zachowaniem znamion przestępstwa zart. 197§3 kk. W ocenie Sądu Okręgowego przedstawiony przezJ. K. (2)przebieg zdarzeń, nie wyklucza przekonania oskarżonego o jedynie pozornym oporze ze strony pokrzywdzonej.
Powyższa ocena Sądu jest całkowicie dowolna. OskarżonyJ. K. (1)nie przyznał się do winy całkowicie zaprzeczając aby miał jakikolwiek kontaktz pokrzywdzoną. Zeznań zaś pokrzywdzonej co do przebiegu zdarzeń krytycznej nocy nie można oderwać, jak czyni to sąd meriti, od sytuacji, w jakiej znalazła się pokrzywdzona, gdy została pozbawiona wolności i była przytrzymywana jako zakładniczka. Nie można też tracić z pola widzenia, że pokrzywdzona bała się i czuła się w związku z powyższym, zagrożona, że znajdowała się w sytuacji, dla niej, przymusowej, na którą nie wyrażała zgody, że w jej odczuciu oskarżonyK.był „najważniejszy”, a krytycznej nocy zdawała sobie sprawę, że nie ma możliwości opuszczenia tego mieszkania, gdzie została przywieziona wbrew jej woli. Powyższe okoliczności również wynikają z zeznań pokrzywdzonej, a tych okoliczności Sąd I instancji, w ogóle nie wziął pod rozwagę, choć przemocą jest zarówno użycie siły fizycznej jaki każde oddziaływanie, które uniemożliwia opór, przełamuje go lub wywiera wpływ na podjęcie decyzji rozumianej jako akt woli, a opór ofiary nie musi być fizyczny i ofiara nie musi wykorzystać wszystkich hipotetycznych możliwości, gdyż może uznać wszelki opór za bezcelowy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien ponownie w sposób szczególnie wnikliwy dokonać analizy zeznań pokrzywdzonej i na tej podstawie dokonać oceny zachowania się oskarżonegoJ. K. (1), jak i ocenić czy w jego zachowaniu występowały elementy kwalifikujące przewidzianewparagrafie 3 art. 197 kkczy też czyn ten stanowi wyłącznie typ podstawowy przestępstwa zart. 197§1 kk.
Również zarzut apelacji Prokuratora kwestionujący zasadność uniewinnienia oskarżonegoJ. K. (1)od popełnienia czynu zakwalifikowanegozart. 270§3 kk- punkt XVII aktu oskarżenia, uznać należy za zasadny.
Zgodzić się trzeba z apelującym, że Sąd dokonał pobieżnej oceny uznając, że sam charakter i rodzaj przechowywanych dokumentów, pomimo nawet ich oczywistego sfałszowania, nie jest wystarczającym do przyjęcia wyczerpania znamion przestępstwa zart. 270§1 lub 3 kk. Winien był Sąd meriti dokonać oceny każdego z ujawnionych dokumentów pod względem jego ewentualnej przydatności w działalności i aktywności życiowej oskarżonego i w oparciu o tę ocenę dokonać ustaleń, czy oskarżony gromadząc powyższe dokumenty czynił to w ramach przygotowania do użycia ich jako autentycznych. Skoro zaś takiej analizy Sąd nie przeprowadził, wyrok w tymże zakresie należało uchylići sprawę przekazać do ponownego rozpoznania.
Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonegoK.B.nie zasługują na uwzględnienie, pomimo że Sąd Apelacyjny dokonał zmiany wyroku w odniesieniu do tegoż oskarżonego na jego korzyść, jednakże z innych przyczyn, niż podnoszone w zarzutach apelacyjnych jego obrońców. Z kolei apelacja Prokuratora tycząca tegoż oskarżonego jest apelacją częściowo zasadną.
Zmiany w odniesieniu do oskarżonegoK.B.podjęte przez Sąd Apelacyjny z urzędu dotyczą czynów opisanych w punktach 11 i 12 wyroku.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego zachowanie się oskarżonego opisane w punkcie 11 wyroku, nie wyczerpuje znamion kwalifikujących przewidzianych paragrafem 2 wart. 189 kk. W trakcie tego pozbawienia wolnościK. W., był on uderzany drewnianym kijem po całym ciele, przy czym uderzenia te nie pozostawiły na ciele pokrzywdzonego żadnych śladów. Niewątpliwie takie traktowanie pokrzywdzonego było jego fizycznymi psychicznym udręczeniem, bo wywoływało ból fizyczny ale i było także oddziaływaniem na jego psychikę jako dodatkowy element nie wynikającyz samego faktu pozbawienia wolności. Jednakże okolicznością kwalifikującą przestępstwa zart. 189§2 kkjest nie fakt udręczenia pozbawionego wolności, ale szczególne udręczenie, a zatem udręczenie o bardzo wysokim stopniu intensywności polegające na doznawaniu przez pokrzywdzonego dolegliwości przekraczającej swym natężeniem znacznie ten stopień, który wynika z samego pozbawienia wolności. Takich zaś wniosków w oparciu o relację zdarzeń zawartą w zeznaniach pokrzywdzonegoK. W.nie można wywieść. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemuK.B.wpunkcie 11eliminując działanie ze szczególnym okrucieństwem i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje znamiona typu podstawowego przestępstwa zart. 189§1 kk, i w oparciu o ten przepis złagodził karę orzeczoną do 8 miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie 12 wyroku Sąd Okręgowy uznał oskarżonegoB.winnym popełnienia w drugiej połowie 1995 roku przestępstwa kwalifikowanego zart. 191§2 kk. Obowiązujący w dacie popełnienia tego czynukodeks karnynie penalizował takiego zachowania jako odrębne przestępstwo kwalifikowane,a jedynie takie zachowanie mogło być uznane za wyczerpujące znamiona przestępstwa zart. 167§1 kk z 1969 rokubędącego odpowiednikiemart. 191 §1 kkobecnie obowiązującego. Przestępstwo zaś w tej postaci jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3 i jako takie ulega przedawnieniu, stosownie doart. 101§1 pkt 4 kkobowiązującego w dacie orzekania, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat, a w okresie tym nie wszczęto postępowania przeciwko osobie o ten czyn /art.102 kk/.Tymczasem jak wynika z protokołu zatrzymania /k-560 akt tom III, oskarżonyK.B.został zatrzymanyw dniu 18 października 2000 roku, a postanowienie o przedstawieniu mu zarzutów dotyczące powyższego zachowania zostało mu przedstawione dopiero w dniu 18 czerwca 2002 roku / k-578/ i było to uzupełniające postanowienie albowiem wcześniejsze postanowienia nie precyzowały zarzutu takiego czynu.
W związku z powyższym ,stosownie doart. 17§1 pkt 6 kpkpo uchyleniu wyroku w tej części, Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie 12 wyroku.
W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do zmiany wyroku w odniesieniu do oskarżonegoK.B.na jego korzyść uznając ,iż argumenty podniesione w apelacjach jego obrońców nie mogą być skutecznymi.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że w odniesieniu do oskarżonegoK.B.w zakresie czynów popełnionych na szkodęK. W.,J. K. (2),I. D.,J. Z.iJ. W., zachowują pełną aktualność rozważania Sądu Apelacyjnego poczynione powyżej w odniesieniu do apelacji obrońców oskarżonegoJ. K. (1).
Zdaniem Sądu Apelacyjnego zeznania wyżej wymienionych świadków sąw pełni wiarygodne również wobec oskarżonegoK.B.. Wszyscy pokrzywdzeni rozpoznali go jako współsprawcę czynów popełnionych na ich szkodę i nie mieli w tym zakresie najmniejszych wątpliwości. Ich zeznania znajdują też potwierdzenie w innych dowodach, na które powołuje się SądI instancji. Apelacje obrońców oskarżonego w zasadzie kwestionują jedynie wiarygodność zeznańK. W., natomiast nie zawierają żadnej argumentacji podważającej ocenę zeznań pozostałych pokrzywdzonych.
Zaś w odniesieniu do podjętej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań świadkaK. W., apelacje ograniczają się do nieprzekonującej i stąd nie skutecznej polemiki z oceną Sądu, podnosząc, że świadek ten był zainteresowany obciążaniem oskarżonegoB., bowiem był mu winien pieniądze. Jest to okoliczność wynikająca wyłącznie z wyjaśnień oskarżonegoB.i niczym nie uprawdopodobniona.
Nie jest też skuteczny zarzut obrazyart. 438 pkt 2 kpk,art. 167 kpk,art.170i 172 kpktożsamy z zarzutami apelacji obrońców oskarżonegoJ. K. (1), stąd i w odniesieniu do tego zarzutu aktualność zachowują uwagi poczynione powyżej przez Sąd Apelacyjny.
Na marginesie należy jedynie zauważyć, że autorzy apelacji mylą się zarzucając Sądowi Okręgowemu, iż ten dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego, a toart. 438 pkt 2 i 3 kk. Są to bowiem przepisy formułujące tak zwane względne przesłanki odwoławcze i jako takie tyczą one postępowania odwoławczego, a zatem nie obowiązują one sąd pierwszoinstancyjny w trakcie jego procedowania i jako takie nie mogły być naruszone przez tenże sąd.
Wbrew także zarzutom stwierdzić należy, że sąd meriti nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego, a to przepisówart. 167 kpk,art. 170 i 171 kpk.
Przepisart. 167 kpkjest przepisem ogólnym normującym zasadę, iżw postępowaniu karnym przeprowadzenie dowodów jest przez organ procesowy następuje bądź z urzędu, bądź na wniosek stron, przy czym wniosek stron nie jest bezwzględnie obowiązujący dla organu procesowego, albowiem organ ten jest uprawniony do oddalenia takiego wniosku. Jest to jedyne możliwe rozumienie przepisuart. 167 kpki w takim rozumieniu tego przepisu, trudno dopatrzyć się w jaki sposób miałoby nastąpić jego naruszenie przez sądI instancji. Niezrozumiałym jest również zarzut obrazyart. 171 kpk, zwłaszcza, że apelujący nie precyzują na czym naruszenie tego przepisu przez Sąd Okręgowy miałoby polegać. Przepis powyższy normuje sposób przeprowadzania dowodu z zeznań i związane z tym rygory gwarantujące prawidłowość tej części procedowania. Z zapisów w protokołach rozprawy nie wynika aby Sąd Okręgowy w sposób nieprawidłowy przeprowadzał dowody osobowe ,uniemożliwiając oskarżonym bądź ich obrońcom zadawanie pytań. Wprost przeciwnie zapisy w protokołach świadczą, iż strony, a w szczególności oskarżonyB.i jego obrońcy, spośród wszystkich stron, z prawa tego najszerzej i w sposób niczym nie ograniczony, korzystały. Domagając się ponownego przesłuchania świadkaW.w konfrontacji ze świadekK., obrońcy oskarżonegoB.nie sprecyzowali jakich okoliczności to uzupełnienie zeznań miałoby dotyczyć. W takiej sytuacji to nie sąd ale obrońcy oskarżonego dopuścili się obrazy prawa procesowego, albowiem stosownie doart. 169§1 kpkbyli oni zobowiązani do podania okoliczności, które miałyby być udowodnione ponownym przeprowadzeniem dowodu. Jest to obligatoryjny element wniosku dowodowego i jak zaznaczył Sąd Najwyższy ,element ten jest niezbędny w celu merytorycznego rozpoznania wniosku, a zwłaszcza dla oceny, czy okoliczność, którą strona chce stwierdzić za pomocą zgłoszonego we wniosku dowodu, jest istotna, czy okoliczność ta nie jest już udowodniona i czy ów dowód jest przydatny dla stwierdzenia tej okoliczności. Brak zatem powyższego elementu wniosku dowodowego tyczącego ponownego przesłuchania świadkaW., w sytuacji gdy świadek ten był już przesłuchany z zachowaniem reguł przewidzianych wart. 171 kpkprzez Sąd orzekający, dał pełne prawo do odstąpienia przez Sąd od ponownego przesłuchania tegoż świadka i decyzja taka w niczym nie naruszała normyart. 170 kpk. Należy także zauważyć, iż zarzucając takie właśnie naruszenie prawa procesowego, obrońcy oskarżonego nadal nie precyzują w złożonych apelacjach okoliczności, które miałyby być udowodnione ponownym przesłuchaniem świadkaW.. Stąd i Sąd Apelacyjny jest pozbawiony możliwości kontroli, czy ponowne przesłuchanie świadkaW.miałoby dotyczyć okoliczności istotnych, czy też okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie należy zauważyć, że z uwagi na nieznane obecnie miejsce pobytu wymienionego świadka, zachodzić może podejrzenie, w świetle wadliwie postawionego wniosku dowodowego, iż strony zmierzają do przewlekłości postępowania, zwłaszcza, że oskarżonyB.nie pozostaje w tymczasowym aresztowaniu.
Jak już powyżej podniesiono Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się błędóww ustaleniach faktycznych w zakresie dotyczącym czynów popełnionych na szkodę pokrzywdzonychK. W.,I. D.,J. Z.,J. W.iJ. K. (2). Zeznania tych świadków, jak już podniesiono w części dotyczącej apelacji obrońców oskarżonegoJ. K. (1), słusznie Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne i zdatne do dokonaniu w oparcie o nie ustaleń faktycznych. Fakt pozostawania przez świadkówW.iK.w konkubinacie nie może mieć żadnego wpływu na ocenę ich zeznań, zwłaszcza jeśli uwzględni się, że w czasie postępowania sądowego, związek łączący tychże świadków został rozwiązany i świadekJ. K. (2)pozostawała w związku z innym mężczyzną. Poza tym trudno byłoby wytłumaczyć taką zbieżność zeznań świadków, w szczególności w zakresie opisu mieszkań, w których byli oni pozbawieni wolności, gdyby w rzeczywistości tam nie przebywali, a znali je ze wzajemnie udzielanych na ten temat informacji.
Nie dopuścił się również Sąd Okręgowy błędu w ustaleniach faktycznychw zakresie uznania, że oskarżonyK.B.był uczestnikiem zorganizowanej grupy przestępczej. Wniosek taki słusznie Sąd wysnułz całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadkaK. W., który między innymi zeznał, że poJ. K. (1),K.B.był najważniejszy w grupie. Apelacje obrońców oskarżonego starają się wykazać, iż brak jest podstaw do uznania abyw rzeczywistości działała jakaś zorganizowana grupa przestępcza. Są to argumenty całkowicie gołosłowne. Sąd Okręgowy w sposób wnikliwy rozważył powyższą kwestię, a zaprezentowana przez tenże Sąd argumentacja jest w pełni przekonująca. Dodać jedynie należy, że dla przyjęcia, iż grupa osób dokonująca przestępstw, będzie miała charakter zorganizowany, choćby ten sposób zorganizowania był niski, jeżeli osoby wchodzące w skład grupy mają wspólny cel dokonywania przestępstw zarówno stale jak i w zależności od nadarzającej się okazji, łączą te osoby jakieś więzi organizacyjne i powiązania socjologiczno – psychologiczne. Działania zorganizowanej grupy przestępczej cechuje pewna trwałość, planowanie przestępstw, zabezpieczanie potrzeb grupy, skoordynowany sposób działania. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż grupa, w skład której wchodzili oskarżeni, była zorganizowaną grupą przestępczą, albowiem pomimo braku możliwości ustalenia w sposób precyzyjny poziomu zorganizowania tej grupy, to materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że był to co najmniej niski stopień zorganizowania, skoro oskarżeni działali w sposób zaplanowany, trwały, skoordynowany, a ich działalność charakteryzowała więź organizacyjna.
Nieskutecznym jest także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemuK.B.w punkcie 13 wyroku. Sugestia, że oskarżony ten nie miał świadomości, iż posiadane przez niego czeki w liczbie 55 są sfałszowanymi, jest sugestią całkowicie oderwaną od całokształtu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd, a nie kwestionowanych przez apelujących. Przechowywane przez oskarżonegoB.czeki były wydane przez(...)i(...)z tytułu rachunków PW(...)sc odkupionej odJ. K. (8)przezP. M.posługującego się dowodem osobistym na nazwiskoM. K..
Drugim wspólnikiem został oskarżonyA. B.posługujący się nazwiskiemA. Ł..W.rachunki bankowe zostały założone na fałszywe nazwiska tychże oskarżonych. Z faktu tego oskarżonyB.musiał doskonale zdawać sobie sprawę, skoro jeden z czeków wcześniej zrealizowanych był sfałszowany również ręką oskarżonegoB..
W takiej zaś sytuacji oczywistym jest, że oskarżony przechowując sfałszowane czeki w sposób świadomy czynił przygotowania do puszczenia ich w obieg.
Reasumując Sąd Apelacyjny stwierdza, iż nie dopatrzył się żadnych podstaw do uwzględnienia apelacji obrońców oskarżonego, które to apelacje stanowią pobieżną polemikę z ustaleniami Sądu.
Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji Prokuratora w odniesieniu do oskarżonegoK.B.w zakresie zarzutów dotyczących błęduw ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu przez Sąd, iż pozbawienie wolnościK. W.trwało do 17 lipca 2000 roku, a grupa,w której działaniach brał udział oskarżony miała charakter zbrojny. Powody takiego stanowiska Sądu Apelacyjnego, zostały podniesione w części uzasadnienia dotyczącej oskarżonegoJ. K. (1)i zachowują one swą aktualność również w odniesieniu do oskarżonegoB..
Podzielił natomiast Sąd Apelacyjny zarzut obrazyart. 65§1 kkprzez nieprawidłowe powołanie przepisuart. 65 kkbez wskazania odpowiedniego paragrafu i w konsekwencji dokonał odpowiedniej korekty wyroku.
Pomimo częściowej zmiany wyroku z urzędu na korzyść oskarżonegoK.B., Sąd Apelacyjny uznał, że brak jest podstaw do złagodzenia kary łącznej pozbawienia wolności na korzyść tego oskarżonego. Zważywszy bowiem ilość czynów jakich się on dopuścił, ich charakter i związany z tym stopień społecznej szkodliwości, a także znaczną aktywność oskarżonego w grupie, której był uczestnikiem i rolę, Sąd Apelacyjny uznał, że orzeczona kara łączna nie może uchodzić za rażąco i niewspółmiernie surową.
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoA.C.nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast apelacja Prokuratora w odniesieniu do tegoż oskarżonego jest częściowo zasadna.
Apelacja obrońcy oskarżonegoA.C.to typowa polemikaz ustaleniami Sądu, przy czym autor apelacji wszelkie wywody uzasadnia przede wszystkim faktem, że oskarżony nie przyznał się do winy i zaprzeczył jakoby znał pokrzywdzonegoW.i pozostałych oskarżonych,a także aby kiedykolwiek przebywał wG.,P.,R.,K.iS..
Tymczasem z wiarygodnych zeznań świadkaW./kwestia oceny zeznań tego świadka została omówiona we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia/ wynika ewidentnie, iż wśród osób, które pozbawiły go wolności był oskarżonyC.. Na oskarżonegoC.wskazał również świadekD.,S. K.. Potwierdzeniem współsprawstwa oskarżonego są również pośrednio zeznania świadkaR.złożone w toku postępowania przygotowawczego, którym słusznie Sąd Okręgowy dał wiarę.
Oskarżonego rozpoznał także pokrzywdzonyZ. S. (1), którego zeznań apelacja obrońcy oskarżonego nie kwestionuje.
W świetle takiego materiału dowodowego nie może budzić najmniejszej wątpliwości sprawstwo oskarżonegoA.C.w odniesieniu do wszystkich przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem, czynów.
Spośród zarzutów apelacji Prokuratora z kolei nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że pozbawienie wolności pokrzywdzonegoW.trwało do 8 czerwca 2000 roku a grupa, której uczestnikiem był między innymi oskarżonyC., nie miała charakteru zbrojnego. Zarzuty te nie mogą być uwzględnione z przyczyn powołanych we wcześniejszej części uzasadnienia.
Natomiast zasadnym jest zarzut obrazyart. 65§1 kki z tego względu Sąd dokonał odpowiedniej korekty wyroku.
Zasadnym jest również zarzut obrazyart. 233§1 kkw odniesieniu do czynu zarzucanemu oskarżonemuA.C.w punkcie XLIII polegającego na tym, że w dniu zatrzymania, to jest w dniu 8 czerwca 2000 roku wW., oskarżony będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożył przed funkcjonariuszem Policji przesłuchującym go w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Wieluniu pod sygnaturą Ds.1322/00,nie polegające na prawdzie zeznania wskazujące na znanego muP. M.jako swego kolegę o imieniuM.. Powyższy zarzucany oskarżonemu czyn Sąd zakwalifikował jako wykroczeniez art. 65§1 kw i postępowanie w tym zakresie na skutek przedawnienia jego karalności, z mocy art. 5§1 pkt 4 kpsw w związku z art. 45§1 kw umorzył.
Stwierdzić należy, że stanowisko Sąd Okręgowego w kwestii kwalifikacji prawnej powyższego czynu jest całkowicie nieprawidłowe. Zachowanie oskarżonegoA.C.nie polegało wyłącznie na wprowadzeniuw błąd co do tożsamości innej osoby, organu państwowego uprawnionegodo legitymowania, ale w sposób oczywisty było podaniem nieprawdyi jednocześnie zatajeniem prawdy w trakcie przesłuchania go w charakterze świadka, a zatem wyczerpywało znamiona przestępstwa zart. 233§1 kk.
W związku z powyższym zaskarżony wyrok w tej części należało uchylići sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania, stosownie do treściart. 437§2 kpk.
Apelacje obrońców oskarżonychS. M.,J. Ś.iA. W.również nie zasługują na uwzględnienie.
Apelacje te w zasadzie bazują na takiej samej argumentacji jak apelacje obrońców oskarżonych uprzednio omówione, stąd i dotychczas przedstawione rozważania zachowują pełną aktualność w odniesieniu do nich. Wszystkie te apelacje kwestionują ocenę materiału dowodowego, dokonaną przez Sąd Okręgowy, podnosząc jednocześnie, że wobec zaprzeczenia swej winie przez oskarżonych, brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów, które by na tę winę wskazywały. We wszystkich tych apelacjach ich autorzy podejmują wyłącznie polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, a podnoszone argumenty są wyłącznie prezentacją własnej oceny, bez przekonującego uzasadnienia z jakich względów, a to braku logiki czy też rozbieżności ze wskazaniami doświadczenia życiowego, miałaby ocena dowodów dokonana przez Sąd być nieprawidłowąi jako taka wykraczać poza ramy przysługującej sądowi swobodnej oceny dowodów.
Obrońca oskarżonegoS. M.podniósł w szczególnościw uzasadnieniu apelacji, że wnioski wyprowadzone przez Sąd I instancji są merytorycznie niesłuszne, nie odpowiadają bowiem obiektywnej rzeczywistości i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. W dalszym zaś ciągu uzasadnienia, autor apelacji wywodzi, że ocena zeznań pokrzywdzonych iK.jest nieprawidłowa, bo pomiędzy ich zeznaniami występują sprzeczności, natomiast wyjaśnienia oskarżonego kategorycznie zaprzeczającego swej winie, są konsekwentne i w toku całego postępowania stałe i stąd to te wyjaśnienia,a nie zeznania wyżej wymienionych pokrzywdzonych winny być dowodową podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.
W swoich wyjaśnieniach oskarżony zaprzeczył aby znał pokrzywdzonych,a w trakcie przeprowadzanej konfrontacji wyjaśnił, że nie wie o co chodziK. W.oraz, że świadekK.widzi po raz pierwszy.
Takie wyjaśnienia oskarżonego stoją w jaskrawej wręcz sprzecznościz zeznaniami powyższych pokrzywdzonych, którzy w sposób kategoryczny rozpoznali oskarżonego. Zeznania obojga pokrzywdzonych ,jak wyżej to wskazano, są zeznaniami wiarygodnymi i gołosłowne jest twierdzenieo rzekomej sprzeczności tych zeznań, co również we wcześniejszych swych rozważaniach Sąd Apelacyjny podnosił. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż autor apelacji podnosząc zarzut sprzeczności zeznań pokrzywdzonych, jego zdaniem dyskwalifikujących te zeznania, nie sprecyzował na czym owe sprzeczności miałyby polegać. Jednocześnie obrońca oskarżonegoS. M.zdaje się nie zauważać, że oskarżonego rozpoznał również świadekI. D.i nie miał on co do swego rozpoznania żadnych wątpliwości. Również świadekG. P., całkowicie nie zainteresowany wynikiem sprawy, rozpoznał oskarżonego jako osobę, która wynajmowała od niego mieszkanie wskazane następnie przezK. W.jako miejsce przetrzymywania go wG.. Są to zatem dowody, które dodatkowo jeszcze potwierdzają wiarygodność zeznań pokrzywdzonychW.iK., a zadają kłam wyjaśnieniom oskarżonego. To właśnie te wiarygodne zeznania pokrzywdzonych są przekonującymi, wbrew stanowisku apelującego, dowodami, że miało miejsce pozbawienie wolności pokrzywdzonegoW.jak i zatrzymanie pokrzywdzonejJ. K. (2)w charakterze zakładniczki. Jak już wyżej podniesiono, fakt, że pokrzywdzeni nie uwolnili się wcześniej i nie złożyli wcześniejszego zawiadomienia o dokonanych na ich osobach przestępstwach,w żaden sposób nie deprecjonuje ich zeznań, bowiem wyjaśnili oni motywy swego zachowania, a te nie mogą budzić żadnych wątpliwości w świetle doświadczenia życiowego, chociażby uznać, że być może inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji podjęłyby inne zachowania.
W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 53 wyroku, nie sposób podzielić stanowiska obrońcy oskarżonego, choć istotnie pokrzywdzonyS.nie rozpoznał oskarżonego. Nie zauważa jednak obrońca, że oskarżonyS. M.wraz z oskarżonymiM.iB.został zatrzymany przez Policję w dniu ich przyjazdu po raz drugi doW.do siedziby firmy pokrzywdzonego. Jest to fakt całkowicie obiektywny,a oskarżony nie potrafi w sposób racjonalny wytłumaczyć swej obecnościwW.tego właśnie dnia i to w firmie pokrzywdzonego. Fakt ten jaki osobiste wynajmowanie mieszkania od świadkaP., w sposób oczywisty wskazują, że oskarżonyS. M.był uczestnikiem zorganizowanej grupy przestępczej, wraz z pozostałymi oskarżonymi i łączyły go z nimi więzi organizacyjne. Wreszcie należy odwołać się do zeznań świadkaS. R.. Świadek ten - wyraźnie zeznał, że oskarżonyM.należał wraz z oskarżonymiK.opseudonimie (...),C.opseudonimie (...),Ś.opseudonimie (...)iM.do odłamu grupyW.,którym kierował(...)–K.
Z powyższych zatem względów apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoS. M.na uwzględnienie nie zasługuje.
Jeśli zaś chodzi o apelację obrońcy oskarżonegoA. W.to należy zauważyć, że apelacja ta zarzucająca Sądowi I instancji dowolną ocenę dowodów i błąd w ustaleniach faktycznych co do wszystkich przypisanych mu czynów, w sposób niezwykle lakoniczny zarzuty te uzasadnia. W motywach apelacji jej autor odwołuje się do wyjaśnień oskarżonego, który twierdził, że był nieetatowym kierowcą pokrzywdzonegoK. W.i to na jego polecenie zabrałJ. K. (2)zR.z uwagi na jej problemy finansowe i konflikty rodzinne. Podaje też, że z oskarżonymP. M.łączyła go pobieżna znajomość. Zdaniem skarżącego te właśnie wyjaśnienia oskarżonegoA. W.zasługują na walor wiarygodności, zaś zaprzeczające takim wyjaśnieniom i podanym faktom zeznania świadkówK. W.,J. K. (2)iI. D.na wiarygodność nie zasługują, przy czym autor apelacji nie precyzuje jakich błędów w zakresie logicznego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego miałby dopuścić się sąd meriti oceniający odmiennie zgromadzone w sprawie dowody. Nie zauważa również obrońca oskarżonego innych dowodów w sprawie wskazujących na oskarżonegoA. W.jako współsprawcę przypisanych mu czynów, a to zeznaniaJ. W.iJ. Z.. Z tychże zatem względów i ta apelacja nie może być skuteczną.
Jeśli zaś chodzi o apelację wniesioną przez obrońcę oskarżonegoJ. Ś., to jej autor w uzasadnieniu stawianych zarzutów wywodzi, iż oskarżony nie przyznał się do winy, zaprzeczył aby w okresie od 15 maja 2000 roku do lipca 2000 roku przebywał wG., pozostali oskarżeni też się nie przyznali do popełnienia tych przestępstw, które przypisano oskarżonemuŚ., a zeznaniaK. W.winny być ocenione jako niewiarygodne, skoro on sam przyznał na rozprawie, że się gubi, a w innych procesach jest on oskarżonym jako osoba, która wiele podmiotów gospodarczych doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
Powyższe argumenty miał w polu widzenia, przy ocenie zeznań świadkaW., Sąd I instancji i słusznie uznał, że nie mają one znaczenia dla oceny zeznań tego świadka w kwestiach zasadniczych, skoro zeznania te znajdują odzwierciedlenie w innych dowodach. Odwołuje się także autor apelacji do zeznań świadkaI. D., podnosząc, że świadek ten nie rozpoznał oskarżonegoŚ.. W odniesieniu do oskarżonegoŚ.nierozpoznanie go przez tego świadka nie ma zasadniczego znaczenia, skoro świadek ten przede wszystkim zapamiętał tych oskarżonych, którym wręczał pieniądze.
Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut apelacji obrońcy oskarżonegoJ. Ś., że błędnym jest przyjęcie przez Sąd orzekający, iż oskarżeni działali w zorganizowanej grupie przestępczej, skoro oskarżony temu zaprzecza i nie ma podstaw do uznania, że istniała jakaś grupa. Kwestia ta była już przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w części wcześniejszeji podniesione wówczas argumenty zachowują pełną aktualność w odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoŚ.. Dodać jedynie należy, że zorganizowana grupa przestępcza to forma pośrednia między związkiem a grupą luźną i od związku różni ją niższy stopień zorganizowania oraz mniejsze nasycenie elementami organizacji. Minimum tych elementów stanowi istnienie przywództwa w danej grupie, więzi organizacyjnej będącej czymś więcej niż zwykłym porozumieniem co do wspólnoty celów. W takim zaś rozumieniu, zważywszy choćby sposób działania oskarżonych, okoliczności popełnianych przez nich przestępstw i pozycję oskarżonegoJ. K. (1), nie można mieć żadnych wątpliwości, że grupa składająca się z oskarżonych miała co najmniej niski stopień zorganizowania, podstawową więź organizacyjnąi przywództwo.
Natomiast zasługuje na częściowe uwzględnienie apelacja Prokuratora wniesiona na niekorzyść tychże oskarżonych. W stosunku do wszystkich trzech wyżej wymienionych oskarżonych jest ona zasadna w części dotyczącej zarzutu obrazyart. 65§1 kkprzez jego niezastosowanie a przyjęcie jedynieart. 65 kk.
Stąd jak w poprzednich przypadkach Sąd Apelacyjny dokonał odpowiedniej korekty wyroku w tym zakresie.
Zasadną jest też apelacja Prokuratora w stosunku do oskarżonegoS. M.w zakresie zarzucanego mu w punkcie LIX czynu polegającego na tym, że w dniu 8 czerwca 2000 roku wW., będąc uprzedzonyo odpowiedzialności karnej grożącej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożył przed funkcjonariuszem Policji przesłuchującym gow charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w Wieluniu sygn. Ds. 1322/00 nie polegające na prawdzie zeznania podając się zaK. A.. Sąd uznał, że czyn ten stanowi wykroczenie zart. 65kw. Stanowisko Sądu Okręgowego jest nieprawidłowe, gdyż oskarżony dopuścił się podania nieprawdy w trakcie przesłuchaniaw charakterze świadka w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego i był pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, a nie w trakcie legitymowania go przez organ do tego powołany. Ustalony przez Sąd I instancji wskazuje, że dotyczy on nie faktycznej czynności legitymowania osób opisanej wart.15 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, lecz pierwszej fazy procesowego przesłuchania świadka w toku postępowania karnego przez prawomocny organ.
Kwestią pozostaje tylko czy przestępstwem zart. 233§1 kkjest tylko zeznanie fałszywe w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, czy również w zakresie okoliczności mniej istotnych a nawet pozostających bez znaczenia i czy podanie nieprawdziwych danych w zakresie personaliów przesłuchiwanego świadka jest okolicznością istotną lub równorzędną. W judykaturze przeważa pogląd, że wszystkie części zeznań świadka należy traktować jednakowo, a fakt, że okoliczności te nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie uchyla przestępności czynu, a jedynie waga okoliczności jakiej fałsz dotyczy nie ma wpływu na bezprawność zachowania, może być brana pod uwagę jedynie przy wymiarze kary /paragraf 5 ustęp 1 art. 233 kk/. Takimi właśnie okolicznościami są między innymi dane osobowe świadka, chociaż w zależności od stanu faktycznego i one mogą nabierać niekiedy znaczenia zasadniczego.
Z powyższych zatem względów Sąd Apelacyjny w tym zakresie w odniesieniu do oskarżonegoS. M.uchylił wyrok i sprawę przekazał sądowiI instancji do ponownego rozpoznania.
Natomiast nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty apelacji Prokuratora z przyczyn już wykazanych.
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoA. B.jest również apelacją niezasadną.
Zdaniem apelującego zeznania świadkaJ. K. (8)są wątpliwymi dla przypisania oskarżonemu sprawstwa odnośnie przypisanych mu czynów, gdyż nie wskazał on w sposób jednoznaczny na oskarżonego. Z kolei zdaniem obrońcy dowód z opinii grafologicznej jest niewystarczającym dowodem dla przypisania oskarżonemu przestępstwa opisanego w punkcie LXXXVIII aktu oskarżenia. Według obrońcy ustalony przez Sąd fakt, że oskarżony miał pełnić tylko rolę tzw. „słupa”, a nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej również przemawia przeciwko uznaniu go winnym popełnienia przypisanych przestępstw.
Powyższe przedstawione w apelacji przekonania jej autora, nie mogą zasługiwać na akceptację. Przede wszystkim nie przekonujące jest dewaluowanie wartości dowodowej opinii grafologicznej, skoro autor apelacji nie podważa prawidłowości jej sporządzenia. Opinia ta oparta jest na znacznym materiale dowodowym i stwierdza podpisy nakreślone ręką oskarżonegoB.na wielu dokumentach. Ta też wielokrotność przydaje jej większą moc dowodową.
Zważywszy zaś wyniki uzyskane podczas badań grafologicznych na kanwie zeznań świadkaK., nie można mieć żadnych wątpliwości, że osoba występująca pod nazwiskiemA. Ł.to oskarżonyA. B., zwłaszcza, że oskarżonyB.w śledztwie przyznał się do otwarcia konta bankowego przy pomocy podrobionego dowodu osobistego. Wracając do zeznań świadkaK.stwierdzić należy, że istotnie nie był on pewny swego rozpoznania, niemniej należy zauważyć, że dopiero na końcowej rozprawie sądowej, na żądanie Sądu złożył on tej treści zeznania i zrozumiałym jest, że po tak długim czasie od zdarzeń, będących przedmiotem niniejszej sprawy, nie mógł on dokonać jednoznacznego rozpoznania oskarżonegoB., zwłaszcza, że i wówczas miał z nim krótki kontakt, bowiem jak wynika z zeznańK.zapamiętał on znanego mu wcześniej oskarżonegoB.i oskarżonegoM.legitymującego się nazwiskiemK., który od niego odkupił udziały w spółce. Fakt zaś jednoznacznego rozpoznania tychże dwóch oskarżonych ma również znaczenie dla odpowiedzialności oskarżonegoB., skoro nakreślone jego ręką podpisy znajdują się na tych samych dokumentach, na których fałszerstwa dopuścił się oskarżonyP. M.iK.B.. Z faktu tego wypływa jednoznaczny i logiczny wniosek, że oskarżonyB.współdziałał z tymi oskarżonymi w popełnieniu przypisanych mu przestępstw.
Nieprzekonującym argumentem apelacji jest wywodzenie z faktu, iż sąd ustalił, że oskarżonyB.nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, iż nie miał on świadomości popełnienia przestępstwa. Zdaniem obrońcy fakt autentyczności jego podpisów na czekach, nie uzasadnia jego winy. Jest to wywód nielogiczny jeśli się zważy, że oskarżonyB.na wszystkich dokumentach podpisywał się nazwiskiemŁ., a zatem miał pełną świadomość, że składa podrobione podpisy. Na uwagę dodatkowo zasługuje marginalny wprawdzie fakt, ale poniekąd wskazujący na możliwość powiązań oskarżonegoB.z innymi oskarżonymi, że był on konkubentem świadkaM. P., która od maja 2000 roku wynajmowała mieszkaniewW.naulicy (...), a w którym między innymi byli przytrzymywani pokrzywdzeniW.iK..
W aspekcie zatem powyższych ustaleń Sądu Okręgowego, co do prawidłowości których nie można mieć zastrzeżeń, apelacja obrońcy oskarżonegoA. B.nie zasługuje na uwzględnienie.
Natomiast częściowo zasadną jest apelacja Prokuratora złożona na niekorzyść oskarżonegoP. M..
Oskarżonemu temu zarzucono między innymi popełnienie przestępstwa zart. 233§1 kk. Sąd Okręgowy przyjął, że czyn ten nie stanowi przestępstwa, ale wykroczenie zart. 65kw. Z takim stanowiskiem Sądu nie można się zgodzić,a skoro Sąd umorzył w tym zakresie postępowanie, wyrok w tej części należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Motywy takiej decyzji Sądu Apelacyjnego są tożsame z motywami podniesionymi wobec oskarżonegoS. M.i zachowują pełną aktualność, skoro czyn zarzucany oskarżonemuM.jest pod względem znamion przestępstwa tożsamy z czynem zarzucanym oskarżonemuM..
Zasadnym jest również zarzut obrazyart. 65 kkprzez jego nieprawidłowe zastosowanie z przyczyn także we wcześniejszej części uzasadnienia podniesionych i z tego względu Sąd Apelacyjny dokonał odpowiedniej korekty zaskarżonego wyroku.
Natomiast nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazyart. 258§2 kkprzez nie ustalenie, że zorganizowana grupa przestępcza, której uczestnikiem był również oskarżonyP. M., miała charakter zbrojny i błęduw ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pozbawienie wolnościK. W.trwało do 8 czerwca 2000 roku. Przyczyny, dla których Sąd Apelacyjny nie podzielił tychże zarzutów zostały zawarte we wcześniejszych motywach i zachowują pełną aktualność w stosunku do apelacji Prokuratora w odniesieniu do oskarżonegoP. M..
Na zakończenie należy podnieść, iż pomimo, że żadna z apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych nie kwestionuje wymiaru kary, jak i Prokurator, to zdaniem Sadu Apelacyjnego wysokość orzeczonych kar nie może budzić większych zastrzeżeń, bowiem Sąd Okręgowy miał na względzie wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, a orzeczone kary są odpowiednie do stopnia zawinienia oskarżonych jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów.
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym jaki o uzupełniającej bądź skorygowanej opłacie sądowej za I instancję, orzeczono na mocyart. 634 kpk,art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychart. 29 ust.1 ustawy Prawo o Adwokaturzei paragrafu 14 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku.