Sygn. akt II AKa 101/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jacek Błaszczyk (spr.)

Sędziowie:

SA Piotr Feliniak
SO del. Sławomir Wlazło

Protokolant:

sekr. sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeH. T., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r.
sprawy

K. R.

oskarżonego zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II K 28/12
na podstawieart. 437 §1 kpkiart. 624 §1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II AKa 101/13

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., w sprawie sygn. akt IIK 28/12, orzekł:
I. oskarżonego

K. R.
uznaje w ramach zarzucanego czynu za winnego tego, że w okresie od miesiąca stycznia 2009 roku do dnia 10 kwietnia 2010 roku wŻ.woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany o masie 1890 gramów o łącznej wartości 45.360 złotych i znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 150 tabletek 3,4-metylenodioksymetamfetaminy (ecstasy) o łącznej wartości 270 złotych w ten sposób, że sprzedał jeP. W., który następnie zbywał je innym osobom, czyniąc sobie z popełnienia powyższego przestępstwa stałe źródło dochodu i osiągając korzyść majątkową i w kwocie 45.150 złotych, co stanowi przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179 poz. 1495 ze zm.) w związku zart. 12 k.k.oraz w związku zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie tych przepisów skazuje, a na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierza karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 złotych;
II. na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoK. R.środek karny przepadku równowartości osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 45.150 złotych;
III. na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka wobec oskarżonegoK. R.środek karny w postaci nawiązki w wysokości 2000 złotych na rzecz(...)wW.;
IV. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalniaK. R.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty w sprawach karnych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, a w szczególności błędną analizę dowodu w postaci informacji o przeszukaniach dokonanych w miejscu zamieszkania oskarżonego.
Wpetitumapelacji skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy jest niezasadna i to w stopniu oczywistym, albowiem nie zawiera żadnych argumentów świadczących o ziszczeniu się względnych przyczyn odwoławczych do których odwołał się skarżący.
Sąd Okręgowy ponownie procedując wykonał wszystkie zalecenia sądu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. (II AKa 253/11). W sposób dokładny, rzetelny i trafny przedstawiono ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym przede wszystkich depozycji procesowychP. W.. Istotnie, dały one pełne podstawy do wydania względem oskarżonego wyroku skazującego i zaskarżone orzeczenie pozostaje pod ochroną w szczególnościart. 7 k.p.k.Nie potwierdził się żaden z zarzutów zawartych w wywiedzionym środku odwoławczym i zaprezentowane tam stanowisko stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z wydanym orzeczeniem. Sąd

      a quowyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, rozważając wnikliwie i przekonująco następujące wątki, tj.:
- podnoszonego przez obronę skłócenia się oskarżonego zP. W.na tle kibicowania różnym drużynom piłkarskim;
- rzekomego „odbicia” dziewczyny oskarżonego przezP. W.i uderzenia przez niegoK. R.;
- pobytu oskarżonego nad morzem latem 2010 r.;
- pobicia matkiP. W.;
- przeszukań pomieszczeń mieszkalnych i piwnicznych oskarżonego oraz położenia „komórek” , które opisywałP. W.w złożonych zeznaniach, a w tym po uchyleniu w części pierwszego wyroku wydanego w rozpoznawanej sprawie i okazaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. dokumentacji zawartej na kartach 1414 – 1417 akt sprawy (tom VIII – okazanie k. 1492);
- ilości nabytych narkotyków, ich rodzaju, ceny nabycia i następnie ceny zbycia oraz okoliczności związanych z przekazaniem tych środków psychoaktywnych przez oskarżonego, a następnie finansowym rozliczaniem sięP. W.zK. R., jak również dalszego odsprzedania ich innym osobom.
Wszystkie okoliczności związane z powyższymi zagadnieniami zostały wszechstronnie rozważone i wyprowadzone wnioski w całości przekonują. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają przy tym wszelkie wymogi ustawowe zawarte w przepisieart. 424 k.p.k.Słusznie podkreślono (uzasadnienie – str. 16), żeP. W.konsekwentnie opisywał swoją, jak i innych role w przestępczym narkotykowym procederze nie próbując pomniejszać własnych poczynań, ani „wybielać” swojej osoby. Ponadto wskazano inne dowody, których treść potwierdziła relacjeP. W., w tym zeznania świadkaS. W.oraz wyjaśnieniaŁ. T.. Nie można w żadnym razie przyjąć, że doszło do wadliwej analizy dowodów zebranych w sprawie i Sąd Okręgowy wydał wadliwe w treści rozstrzygnięcie opierając się na niewiarygodnym pomówieniuP. W.. W tym zakresie zupełnie nie przekonuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu wniesionej skargi etapowej, w tym to jakoby treść złożonych zeznań przez w/w świadka dyskwalifikowało ich wartość dowodową. Nie ma podstaw do twierdzenia, iż wskazany świadek złożył instrumentalne zeznania, aby zrealizować, jak to ujęto w uzasadnieniu apelacji,

      „swoją strategię uniknięcia kary”(k. 1815)

      .ŚwiadekP. W.odtwarzał szereg zdarzeń i wskazał szereg okoliczności związanych z nabyciem marihuany i tabletek ekstazy od oskarżonego. Sąd meriti z możliwą dokładnością, w świetle treści relacjiP. W., odtworzył czas i miejsce przekazania narkotyków. NiestawiennictwoP. W.do sądu w celu jego ponownego przesłuchania i decyzje procesowe z tym związane w żadnym zakresie nie podważają wiarygodności wskazanego osobowego źródła dowodowego, aP. W.na rozprawie w dniu 31 styczna 2013 r. złożył obszerne zeznania uzupełniające, które w zasadniczym zakresie pokrywały się z tym co wcześniej podał i potwierdził on także treść ujawnionych protokołów przesłuchań (k. 1762 – 1766).
Nie ma też jakichkolwiek wątpliwości co do spełnienia swoim działaniem przezK. R.znamion przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r., jak i pozostałych przepisów przyjętych w akcie subsumcji w podważonym wyroku. Ponowne rozpoznanie sprawy we wskazanym zakresie nastąpiło z pełnym poszanowaniem norm procesowych, w tym m. in. zakazureformationis in peius. Nie powstały też wątpliwości o których traktuje normaart. 5 § 2 k.p.k.
Kierując się powyższym utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze mając na uwadze wysokość orzeczonych obowiązków majątkowych w wyroku sądu I instancji.
Na koniec Sąd Apelacyjny podniesie z urzędu jedną kwestię o charakterzestricteprocesowym. Ponowne rozpoznanie sprawy dotyczyło wyłączniewystępku(podkreślenie – SA) zakwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 56 ust. 1 i 3 cyt. ustawy przeciwnarkotykowej, którą to kwalifikację zasadniczo podzielono w zaskarżonym wyroku. Przepisart. 28 k.p.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lipca 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. - Nr 112, poz. 766), ma w części wstępnej następującą treść:
§ 1. Na rozprawie głównej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego.
Sąd Okręgowy pomimo kategorycznej treściart. 28in principiok.p.k., z niewiadomych względów, rozpoznał sprawę w składzie jednego sędziego i dwóch ławników i w takim też składzie doszło do wyrokowania. Procedowano, więc w składzie o którym traktuje§ 2 art. 28 k.p.k., czyli wtedy, gdy sprawa dotyczy zarzucanej zbrodni (§ 3 - § 4 w/w przepisu nie dotyczą układu procesowego zaistniałego w tym postępowaniu). Nie uznał jednak sąd odwoławczy, że ziściła się bezwzględna przyczyna odwoławcza określona wart. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.(„… sąd był nienależycie obsadzony …”). W doktrynie i orzecznictwie kontrowersje budzi kwestia orzekania przez szerszy skład sądu niż ten, który wynika z przepisów ustawy. Z jednej strony przyjmuje się, iż każda obsada sądu niezgodna z przepisami ustawy pociąga za sobą konieczność uchylenia wyroku niezależnie od wpływu tego uchybienia na treść wyroku, a także niezależnie od granic środka zaskarżenia. Sąd Apelacyjny, w niniejszym składzie, podziela pogląd, że taki rygoryzm nie znajduje obecnie podstaw normatywnych, bowiem rozszerzony skład sądu nie narusza żadnego interesu procesowego (w tym osoby centralnej w procesie, czyli oskarżonego), lecz jest jedynie uczynieniem czegoś więcej w zakresie formy, niż przewiduje to stosowny przepis ustawy. Należy zatem przyjąć, iż uchybienie takie nie stanowi wskazanej przyczyny odwoławczej o charakterze bezwzględnym (bliżej por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz do artykułów 1-296,Tom I, pod redakcją P. Hofmańskiego, Warszawa 2011, teza 12 do art. 28 z powołanymi tam judykatami i literaturą tematu).
Powyższe należy mieć jednak na względzie, zwłaszcza wtedy, gdy wydaje się zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy głównej, gdy nastąpiło częściowe uchylenie wyroku i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, a do rozstrzygnięcia pozostaje już tylko postawiony zarzut popełnienia występku, ale nie już wcześniej zarzuconej danej osobie zbrodni (tutaj w stosunku do oskarżonegoK. R.był to czyn opisany w punkcie II aktu oskarżenia, tj. art. 59 ust. 1 i2ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r.).