Sygn. akt II AKz 424/14

POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2014 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SA Wiesław Kosowski
Sędziowie:   SA Gwidon Jaworski /spr./
SSO del. Grzegorz Wątroba
Protokolant: Magdalena Baryła
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. Pawła Zuberta
po rozpoznaniu w sprawie przeciwkoT. H.
oskarżonemu o przestępstwo zart. 280§2 kkiart. 275 § 1kkw zw. zart. 11§2 kk
zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

z dnia 3 czerwca 2014 roku, sygn. akt V K 61/14
w przedmiocie określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 kpk

p o s t a n a w i a
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowyw Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku utrzymał w mocy wobec oskarżonegoT. H.środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowany postanowieniem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 20 marca 2014r.sygn. akt III Kp 111/14 i określił czas jego trwania

    do dnia 10 września 2014r.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez obrońcę oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, a szczególnościart. 249§1 kpkw zw.zart. 257 § 1 kpkprzez przyjęcie, że stosowanie środka w postaci tymczasowego aresztowania jest w sprawie konieczne, a zwłaszcza, że pozostałe przewidziane ustawą środki nie mają zastosowania.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowieniai zastosowanie wobec oskarżonego środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy się zgodzić z Sądem Okręgowym, że zebrany dotychczas materiał dowodowy, przedstawiony również w skierowanym do Sądu Okręgowego akcie oskarżenia wskazuje na duże prawdopodobieństwo, żeT. H.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Choć przesłanka ta nie jest podważana przez skarżącego i można uznać ją za niekontrowersyjną to dla porządku wymaga podkreślenia, że na sprawstwo oskarżonego wskazują w szczególności zeznania przesłuchanych w sprawie świadków oraz wyjaśnienia samego oskarżonego oraz współoskarżonego w sprawie złożone w trakcie konfrontacji.
Sąd pierwszej instancji trafnie także wskazał w uzasadnieniu skarżonego postanowienia na aktualność określonej w przepisieart. 258 § 2 kpkszczególnej przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, jaką stanowi grożąca oskarżonemu surowa kara. Obawa ta nie jest przy tym jedynie wynikiem zarzucenia oskarżonemu przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności od lat 3, a zatem spełniającą kryterium przewidziane wart. 258 § 2 kpk. Rzutujące na stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego sposóbi okoliczności jego popełnienia oraz fakt, że oskarżony był dotychczas karany sądownie, nadają temu zagrożeniu w pełni realny wymiar. Przewidywana możliwość wymierzenia surowej kary mogłaby z kolei stymulować przebywającego na wolności oskarżonego do podejmowania działań zmierzających do utrudniania postępowania. Omawiana przesłanka stanowi wystarczającą i samodzielną podstawę do stosowania tymczasowego aresztowaniai z mocy prawa, wbrew stanowisku skarżącego, rodzi domniemanie, że oskarżony może podejmować działania zakłócające prawidłowy tok postępowania. Pogląd ten został wyrażony w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I KZP 18/11,w myśl którego podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone wart. 258 § 2 k.p.k.- przy spełnieniu przesłanek wskazanych wart. 249 § 1 i art. 257 § 1 k.p.k.i przy braku przesłanek negatywnych określonych wart. 259 § 1 i 2 k.p.k.- stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego.
W obliczu przedstawionych okoliczności na obecnym etapie postępowania jedynie izolacyjny środek zapobiegawczy będzie w stanie skutecznie zabezpieczyć prawidłowy dalszy jego tok, tym bardziej, że akt oskarżenia w sprawie wpłynął do Sądu Okręgowego w dniu 27 maja 2014r. i nie otwarto jeszcze przewodu sądowego, co również chybionym czyni zarzut obrazyart. 257§1 kpk.
Nadto Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że przepis ten w ogóle nie może być podstawą zażalenia, jako że zawiera jedynie ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje zaś ani nie zakazuje sądowi konkretnego sposobu procedowania. Wykazanie, że w toku postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania doszło do naruszenia dyrektywy minimalizacji środków zapobiegawczych, wedle której tymczasowe aresztowanie stosowane powinno być jakoultima ratio, wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej dyrektywy ( por. postanowienie SA w Katowicach z dnia 14 kwietnia2010 roku, II AKz 236/10, KZS 2010/6/70).
Mając na uwadze naprowadzone okoliczności, nie dopatrując się jednocześnie występowania w sprawie ujemnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej.
Z.
o treści postanowienia poinformować

-

oskarżonego z pouczeniem, że jest ono prawomocne;

jego obrońcę,

akta sprawy zwrócić SO w Katowicach

Katowice, dnia 9 lipca 2014 roku.