Sygn. akt II AKa 395/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Krameris (spr.)

Sędziowie:

SSA Cezariusz Baćkowski
SSA Stanisław Rączkowski

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marii Walkiewicz
po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r.
sprawyR. J. (1)
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt III K 251/09
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonegoR. J. (1)przekazuje Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
R. J. (1)został oskarżony o to że:

1
w okresie od 29 lipca do 19 sierpnia 1999 roku weW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zB. S.,G. B.,R. D. (1), jako przedstawicielfirmy Przedsiębiorstwo (...)z siedzibą weW.podpisałumowę leasingu nr (...)z dnia 29 lipca 1999 roku zfirmą (...) sp. z o.o.z siedziba weW., której przedmiotem miała być rzekomo koparko-ładowarka model(...)nr podwozia(...)(...), przez co doprowadził do wprowadzenia pracownikówbanku (...) S.A.V Oddział weW.w błąd, co skuteczności zawarcia tej umowy, która została przedstawiona przez(...) COMPANY sp. z o.o.Bankowi do wykupu wynikającą z tej umowy wierzytelność w kwocie 353.794,24 złotych, którą to wierzytelność Bank wykupił, podczas gdy w rzeczywistości koparka nie została przekazana leasingobiorcy, a sprzedana Bankowi wierzytelność nigdy nie zaistniała, przez co doprowadziłBank (...) S.A.V Oddział weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w w.w. kwocie, przez co działał na jego szkodę

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

2
w okresie od 6 września do 1 października 1999 roku weW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zB. S.,G. B.,R. D. (1), jako przedstawicielfirmy Przedsiębiorstwo (...)z siedziba weW.podpisałumowę leasingu nr (...)z dnia 29 lipca 1999 roku zfirmą (...) sp. z o.o.z siedziba weW., której przedmiotem miała być rzekomo koparko-ładowarka model(...)nr podwozia(...)(...), przez co doprowadził do wprowadzenia pracowników(...) Banku (...) S.A.z siedzibą weW.w błąd, co skuteczności zawarcia tej umowy, która została przedstawiona przez(...) COMPANY sp. z o.o.Bankowi do wykupu wynikającą z tej umowy wierzytelność w kwocie 353.794,24 złotych i zawarcia z Bankiem w dniu 1 października 1999 roku umowy na kredyt obrotowy w kwocie 600.000,00 złotych z(...) COMPANY sp. z o.o.z siedziba weW., której zabezpieczenie miała stanowić wierzytelność wynikająca z w.w. umowy, podczas gdy w rzeczywistości koparka nie została przekazana leasingobiorcy, a przekazana Bankowi wierzytelność nigdy nie zaistniała, przez co doprowadził(...) Bank (...)z siedzibą weW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w w.w. kwocie, przez co działał na jego szkodę

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

Wyrokiemz dnia 13 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu, sygn. akt III K 251/09, uniewinnił oskarżonegoR. J. (1)od zarzuconych mu czynów, kosztami postępowania w tym zakresie obciążając Skarb Państwa (pkt VI zaskarżonego wyroku)

Apelacjęod powyższego wyroku w całości na niekorzyść oskarżonegoR. J. (1)wywiódł Prokurator Rejonowy dla Wrocławia Psie Pole zarzucając:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż zgromadzone w sprawie dowody nie są wystarczające do przyjęcia, żeR. J. (1)współdziałał zR. D. (1)w zakresie przypisanych temu ostatniemu przez Sąd przestępstw, podczas gdy prawidłowa ocena zebranych w sprawie dowodów, a w tym wyjaśnień oskarżonychR. J. (1),R. D. (1), zeznań świadków m.in.J. T., pracownikówfirmy (...) sp. z o.o.,K. S. (1),B. W. (1),D. S.i innych, dowodów z dokumentów wskazujących na to, iżR. J. (1)nigdy nie wszedł w faktyczne posiadanie koparko0ładowarek(...)o numerach podwozia(...)(...)i(...)(...)prowadzi do wniosku, żeR. J. (1)prowadzącyPrzedsiębiorstwo (...)z siedzibą weW.działał wspólnie i w porozumieniu zR. D. (1)i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zawarł z pracownikamifirmy (...) sp. z o.o.dwie umowy leasingu co do dwóch koparko-ładowarek model(...)nr podwozia(...)(...)i(...)(...)wiedząc, iż nigdy nie otrzyma on wskazanych koparko-ładowarek do swojej dyspozycji, a pieniądze przekazane przez banki w związku z realizacja umowy leasingu nie zostaną przekazane na zakup tych maszyn, przez co doprowadził do wprowadzenia pracownikówbanków (...) S.A.oraz(...) Banku (...)w błąd co do skuteczności zawarcia tych umów i niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy przekazanych przez banki w związku z zakupem leasingu.
Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoR. J. (1)i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Niezależnie od treści przyszłego rozstrzygnięcia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w znacznym zakresie zasługuje na uwzględnienie. To zaś skutkowało potrzebą uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.
Uchybienia zaistniałe przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia powodują, że uniewinnienie oskarżonegoR. J. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów jest co najmniej przedwczesne.
W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest trafny, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez Sąd I instancji nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Niezbędnym jest więc wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się Sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Nie może się on natomiast sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 6 września 2012 r. II AKa 329/12, LEX nr 1217695; wyrok SA w Krakowie z dnia 29 października 2010 r., II AKa 162/10, KZS 2011/3/47; wyrok SA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2006 r. II AKA 104/06, Prok. i Pr. – wkł. 2007/9/36; uchwała SN z dnia 10 maja 2007 r., SNO 24/07, LEX nr 568916; wyr ok. SA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2006 r., II AKa 80/06, LEX nr 183575).
Jak się określa w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd „dowolności”). Może on być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.) np. błąd logiczny, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywającym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych (tak: T.Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze 1998, s. 871).
Prokurator w złożonej apelacji zdaje się wskazywać na błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, głównie osobowych, wyszczególnionych w skardze odwoławczej. Lektura apelacji wskazuje, że skarżący nie forsuje własnego poglądu na kwestie ustaleń faktycznych, ale podaje jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędności rozumowania i wnioskowania), czy też sprzeczności z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się Sąd orzekający w dokonanej przez siebie ocenie dowodów. Podważając prawidłowość ustaleń co do faktów Prokurator podjął się wykazania, że popełniono błąd przy ich rekonstrukcji w oparciu o przeprowadzone dowody.
W przedmiotowej sprawie kluczową kwestią wymagającą wyjaśnienia było ustalenie relacji miedzy osobami biorącymi udział w szeroko pojętych leasingach koparekC.(...)o nr nadwozia(...)(...)i(...)(...)począwszy od dostawcy sprzętu (tj. oskarżonegoR. D. (1)) przez leasingobiorcę (tj. oskarżonegoR. J. (1)) po przedstawicieli leasingodawcy (tj. oskarżonychB. S.iG. B.)
Nie budzi wątpliwości, że w powyższych przedsięwzięciach gospodarczych doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa przez oskarżonegoR. D. (1), który został już prawomocnie skazany (wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II K 251/09). Oskarżeni:B. S.iG. B.tj. pracownicyspółki (...) sp. z o.o.zostali prawomocnie uniewinnieni. Dla rozstrzygnięcia o roli oskarżonegoR. J. (1)w przestępczym procederze oskarżonegoR. D. (1)zasadniczym problemem było zbadanie czy obaj oskarżeni (tj.R. J.iR. D.) współdziałali ze sobą w wyłudzeniu kredytów leasingowych zBanku (...) S.A.i(...) Banku (...) S.A., czy też oskarżonyR. D. (1)działał sam, a oskarżonyR. J. (1)był ofiarą jego oszukańczych zabiegów. Odpowiedź na to pytanie jest niezbędna do rozstrzygnięcia o ewentualnej odpowiedzialności karnej oskarżonegoR. J. (1).
Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżonyR. J. (1)nie współpracował z oskarżonymR. D. (1)w dokonywaniu żadnych przestępstw, ale podstawa faktyczna tych ustaleń jest niewystarczająca, a chwilami sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Sąd I instancji argumentował swoje stanowisko tym, że obaj oskarżeni zaprzeczyli przestępczemu współdziałaniu a także, że oskarżonyR. J. (1)zawierając umowy leasingu objął w posiadanie obie koparko-ładowarki o numerach(...)(...)i(...)(...). O ile werbalne zaprzeczenie przez oskarżonych współdziałaniu nie dziwi i jest prawem oskarżonego do składania wyjaśnień określonej treści w celu realizowania prawa do obrony, to ustalenie przez Sąd, że oskarżonyR. J. (1)przejął w posiadanie przedmiotowe koparko-ładowarki jest wysoce wątpliwie w świetle przytoczonych w uzasadnieniu dowodów i zasadnie podważa je oskarżyciel publiczny.
Słusznie także w apelacji podniesiono kwestię wartości obu koparko-ładowarek tj. 396.400 złotych (wartość koparko-ładowarki o nr(...)(...)– 209.200 zł, a wartość koparko-ładowarki o nr(...)(...)– 187.200 zł) w kontekście wydatków jakie poniósł oskarżonyR. J. (1)od początku realizacji umowy leasingu tj. 134.988,24 zł (na powyższą sumę składają się kwoty: 41.680 złotych tytułem czynszu wstępnego i opłaty manipulacyjnej oraz 26.720,30 złotych tytułem trzech rat leasingowych w zakresieumowy o numerze (...)dotyczącej koparko-ładowarki o numerze(...)(...)oraz 46.578,38 złotych z tytułu czynszu i opłaty manipulacyjnej i 20.009,56 złotych z tytułu rat leasingowych w zakresieumowy o numerze (...)dotyczącej koparko-ładowarki o numerze(...)(...)).
To prawda, że oskarżony wniósł o wcześniejsze rozwiązanieumów leasingowych o nr (...), rozliczenie wszelkich kosztów z tym związanych oraz o wykup obu koparko-ładowarekC.. Pomiędzy oskarżonymR. J. (1), aspółką z o.o. (...)doszło do sporu na tle rozliczenia i wysokości kosztów wyliczonych przez tę spółkę, do zapłaty których wezwała oskarżonegoR. J. (1). Ostatecznie, oskarżonyR. J. (1)odmówił zapłaty wskazanych przezspółkę (...)kosztów związanych z umowami leasingowymi, odmawiając jednocześnie zwrotu dwóch koparko-ładowarek będących przedmiotami leasingu.
Sąd Okręgowy nie podjął się analizy przyczyn tego stanu rzeczy i nie udzielił odpowiedzi na pytanie czy oskarżonyR. J. (1)miał realnie możliwość zwrotu przedmiotów leasingu skoro nadal należały one dofirmy (...). Jednocześnie, prawidłowo Sąd orzekający ocenił, że wyjaśnienia oskarżonego o umowie kupna-sprzedaży sprzętu zJ. T.są niewiarygodne. Wobec tego, zupełnie niejasne i nieudowodnione jest twierdzenie Sądu o możliwości zbycia koparko-ładowarek przez oskarżonego, który miał się uważać za właściciela.
W tej sytuacji słusznie apelujący podnosi, że przytoczone argumenty są bądź dowolne, bądź niewystarczające, nielogiczne lub niezgodne z przeprowadzonymi dowodami. Szczegółowa i uważna analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym nade wszystko tych dowodów, na których Sąd meriti oparł swoje ustalenia faktyczne, wskazuje na to, że oceny i wnioski z nich wyciągnięte nie znajdują rzeczywiście potwierdzenia w tychże dowodach oraz, że w sprawie są dowody, które mogłyby przeczyć ustaleniom Sądu lub czynić je wątpliwymi. Już tylko szczegółowe prześledzenie okoliczności dotyczących zmiany kolejnych właścicieli koparko-ładowarek o numerach podwozia:(...)(...)i(...)(...)może wywoływać wątpliwości co do wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoR. J. (1)na temat fizycznego objęcia w posiadanie tegoż sprzętu w wyniku zawarcia umów leasingowych – czemu Sąd Okręgowy nie poświęcił należytej uwagi.

Z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika, że koparko-ładowarkiC.(...)o numerach podwozia:(...)(...)i(...)(...)zostały sprowadzone z Wielkiej Brytanii przezfirmę (...) sp. z o.o.z siedzibą wK.k.P.(k. 423-426). Następnie,firma (...)zbyła obie maszynyspółce z o.o. (...)z siedzibą wŁ.k.W.. Koparko-ładowarka o numerze podwozia(...)(...)została sprzedana w dniu 10 marca 1999 roku za cenę 159.403,74 złotych brutto (faktura VAT o nr (...)(...)z dnia 10.03.1999 r. – k. 427), a o numerze(...)(...)w dniu 14 kwietnia 1999 roku za cenę 141.898,93 złotych brutto (faktura VAT o nr (...)(...)z dnia 14.04.1999 r. – k. 428). Bezpośrednio po zakupie, koparko-ładowarka o nr(...)(...), została przewieziona do magazynu przyul. (...)wP., gdzie - jak wynika z dokumentacji – stała około roku, a następnie została przewieziona do magazynu wC.(zeznania świadkaJ. W.- k. 339).
Obiema maszynami, będącymi w posiadaniufirmy (...), zainteresował się oskarżonyR. D. (1), będący przedstawicielemfirmy (...)z siedzibą przyul. (...)wP.. Po negocjacjach z pracownikami firmy co do ceny maszyn, oskarżony wstępnie zdecydował się na zakup. W lipcu 1999 roku, oskarżonyR. D. (1)zawarł zfirmą (...)umowę kupna-sprzedaży na mocy, której miał nabyć: koparko-ładowarkęC.(...)o nr(...)(...)za cenę 199.407 złotych brutto (faktura VAT nr (...)z dnia 30 lipca 1999 r. – k. 434) oraz koparko-ładowarkęC.(...)o nr(...)(...)za cenę 194.294,76 złotych brutto (faktura VAT nr (...)z dnia 30 lipca 1999 r. – k. 439). Termin płatności za niniejszy sprzęt wynosił 14 dni. W związku z brakiem zapłaty przez oskarżonegoR. D. (1)wskazanych na fakturach kwot,firma (...) sp. z o.o.w dniu 31 sierpnia 1999 roku wystawiła faktury korygujące o numerach:(...)dotyczącąfaktury nr (...)(k. 440) i(...)dotyczącąfaktury (...)(k. 435). Wystawienie powyższych faktur korygujących oznacza, że nie doszło do sprzedaży żadnej z koparko-ładowarekC.(...)na rzecz oskarżonegoR. D. (1). Pomimo, że oskarżonyR. D. (1)nie nabył powyższych maszyn, przedstawiając się jako subdealermarki C., zaproponowałspółce (...), że może dostarczyć przedmiotowe koparko-ładowarki w celu wykorzystania ich jako przedmioty leasingu.Spółka (...)wyraziła wolę zakupu obu koparko-ładowarek(...). W związku z powyższym, w dniu 30 lipca 1999 roku oskarżony zbył na rzecz(...) Company sp. z o.o.koparko-ładowarkę o numerze(...)(...)za kwotę 228.872 złotych brutto (faktura VAT nr (...)- k. 209), a w dniu 20 września 1999 roku koparko-ładowarkę o numerze(...)(...)za kwotę 255.224 złotych brutto (faktura VAT nr (...)- k. 308).Spółka (...)uiściła oskarżonemuR. D. (1)kwoty należne za zakupione maszyny.
W dniu 24 listopada 1999 roku,B. W. (1)– biegły z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego – na zleceniePrzedsiębiorstwa (...)z siedzibą wP.przyul. (...)dokonał oceny stanu technicznego koparko-ładowarkiC.(...)nr(...)(...). Przy tych oględzinach był także obecny oskarżonyR. D. (1)iK. S. (1)– pracownikspółki (...). Oględziny sprzętu miały nastąpić w siedzibie firmy oskarżonegoR. D. (1), ale miały miejsce przyul. (...)wP., a więc na tereniespółki (...)(zeznania świadkaB. W.– k. 397 verte, 1396, zeznania świadkaK. S.– k. 115, 726-727, 1614-1616). W wyniku tych oględzin, biegły sporządził opinię dotyczącą stanu technicznego koparko-ładowarkiC.(...)nr(...)(...)(k.207-209). W aktach sprawy znajduje się także opinia rzekomo sporządzona przez tego samego biegłego o stanie technicznym koparko-ładowarki o numerze podwozia(...)(...)z dnia 26 lipca 1999 roku (k. 297-298). BiegłyB. W. (1)stanowczo jednak zaprzeczył, jakoby miał on sporządzić taką opinię i twierdzi, iż jest ona wynikiem przerobienia jego opinii sporządzonej na temat stanu technicznego koparko-ładowarki o numerze podwozia(...)(...)(zeznania świadkaB. W.- k. 397, 1396).
Jeszcze w lipcu 1999 roku, oskarżonyR. D. (1)miał przedstawić ofertę zawarcia umowy leasingu operacyjnego oskarżonemuR. J. (1)będącego przedstawicielemPrzedsiębiorstwa (...)z siedzibą przyul. (...)weW.. W związku z zainteresowaniem tą ofertą, w dniu 29 lipca 1999 roku doszło do podpisania pomiędzy(...) sp. z o.o., aPrzedsiębiorstwo (...)umowy nr (...)dotyczącej leasingu operacyjnego koparko-ładowarki o numerze podwozia(...)(...)(k. 33), a następnie w dniu 6 września 1999 roku –umowy nr (...)dotyczącej leasingu operacyjnego koparko-ładowarki o numerze podwozia(...)(...)(k. 31). Do powyższych umów zostały sporządzone protokoły zdawczo-odbiorcze (k. 41 i 31). Zgodnie z nieudowodnionym twierdzeniem oskarżonegoR. J. (1)maszyny zostały mu wydane i były następnie przechowywane na placu weW.(k. 1014). Po zawarciu umów, oskarżonyR. J. (1)uiścił czynsz wstępny oraz opłatę manipulacyjną w wysokości 41.680 złotych i uiścił trzy raty leasingowe w łącznej kwocie 26.720,30 złotych w zakresieumowy nr (...)oraz zapłacił czynsz wstępny i opłatę manipulacyjną w wysokości 46.578,38 złotych, a następnie raty leasingowe w łącznej wysokości 20.009,56 złotych w zakresieumowy nr (...). W dniu 13 grudnia 1999 roku oskarżonyR. J. (1)sporządził skierowane dospółki (...)wnioski o rozwiązanieumów leasingowych o numerach: (...), prosząc jednocześnie o wyliczenie całej kwoty umożliwiającej zapłacenie wszystkich zobowiązań związanych z umowami (k. 47-48). Pomimo rozwiązania powyższych umów, oskarżonyR. J. (1)nie zwrócił przedmiotu leasinguspółce (...), ani nie zapłacił pozostałych należnych z tego tytułu kwot.
Jednocześnie, w aktach sprawy znajduje się dokumentacjafirmy (...)(która zmieniła nazwę naB.M.) dotycząca koparko-ładowarekC.(...)o numerach podwozia:(...)(...)i(...)(...). Z przedłożonej dokumentacji wynika, że istotnie miała miejsce umowa pomiędzyspółką (...)i oskarżonymR. D. (1)w przedmiocie sprzedaży niniejszych maszyn, ale w związku z brakiem opłaty po stronie kupującego, wystawiono faktury korygujące i transakcja nie doszła do skutku. Jak wynika z zeznań świadkaJ. W., będącego pracownikiemfirmy (...), wymogi firmy są takie, że bez potwierdzenia przelewu nie ma możliwości wydania maszyny (k. 1577 verte). Oznaczałoby to, że oskarżonyR. D. (1)nie mógł fizycznie być w posiadaniu maszyn o nr(...)(...)i(...)(...).
Poza sporem jest okoliczność, że dnia 21 czerwca 2000 rokuspółka (...)zbyła na rzeczfirmy (...) sp. z o.o.z siedzibą wŁ.koparko-ładowarkęC.(...)o numerze podwozia(...)(...)za kwotę 193.561,66 złotych brutto (faktura VAT nr (...)- k. 366, zeznania świadkaM. A.– k. 359). Wcześniej, w dniu 19 czerwca 2000 rokuspółka (...)podpisała umowę leasingu operacyjnego dotyczącą tej maszyny zD. S.reprezentującymfirmę Zakład (...)(k. 360). W tym samym dniu sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy koparko-ładowarki. W dniu 21 czerwca 2000 roku sporządzono natomiast protokół zdawczo-odbiorczy koparko-ładowarkiC.(...)o nr(...)(...), gdzie stroną zdającą byłaspółka (...), a odbierającąD. S.(k. 384).D. S.używał maszyny zgodnie z jej przeznaczeniem i serwisował ją w autoryzowanym serwisie (karta wyjazdowa serwisu polowego – k. 348-357). Jak wynika z ekspertyzy kryminalistycznej nr(...)wydanej (w dniu 13 września 2002 roku) po dokonaniu oględzin koparko-ładowarkiC.(...)o numerze podwozia(...)(...), wszelkie jej oznakowania są oryginalne i nie noszą znamion świadczących o działaniach zmierzających do ukrycia pochodzenia lub parametrów maszyny (k. 390-396).
W dniu 30 marca 2001 roku,spółka (...)dokonała na rzecz(...) sp. z o.o.sprzedaży koparko-ładowarki(...)o numerze podwozia(...)(...)za kwotę 124.658,38 złotych brutto (faktura VAT nr (...)k. 441). Niniejsza koparko-ładowarka stała się przedmiotem umowy leasingu zfirmą Przedsiębiorstwo (...)sp.c., która odebrała maszynę odfirmy (...)w dniu 30 marca 2001 roku (protokół zdawczo-odbiorczy – k. 442, zeznania świadkaD. B.– k. 839, 1576 verte).
Przytoczony wyżej materiał dowodowy w postaci dokumentów i zeznań świadków poddaje w wątpliwość ustalenia Sądu Okręgowego o objęciu w posiadanie przez oskarżonegoR. J. (1)koparko-ładowarek o numerach(...)(...)i(...)(...).
Rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie jednoznaczne ustalenie, czy w świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonego o fizycznym przejęciu (a jeżeli tak w to w jakim czasie miało to nastąpić) w posiadanie przedmiotowego sprzętu – objętego umową leasingową i parkowanie go w siedzibie firmy weW.. Przy dokonywaniu tej oceny Sąd weźmie pod uwagę procedury stosowane przezspółkę (...)przy sprzedaży sprzętu, okoliczności i warunki konieczne przejęcia maszyn przez kupującego, miejsce w którym dokonywali oględzin sprzętu świadekK. S. (1)i biegłyB. W. (1)oraz wyjaśnienia oskarżonegoR. D. (1), który przeczył przekazaniu maszyn oskarżonemuR. J. (1)(k. 1379 verte).
Te dowody winny zostać ocenione także w kontekście wątku sprzedaży koparko-ładowarekJ. T.i uwzględnieniu celu wprowadzenia przez oskarżonegoR. J. (1)tej sekwencji zdarzeń w złożonych wyjaśnieniach. Nadto, depozycje oskarżonegoR. J. (1)nie mogą być oceniane w oderwaniu od faktu uprzedniej znajomości z oskarżonymR. D. (1), okoliczności zawierania umów leasingowych, jak i zdarzeń mających miejsce po zawarciu tych umów. Dotychczas dokonana ocena dowodów narusza zasadę wyrażoną wart. 7 k.p.k., czego konsekwencją był błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść wyroku, dlatego też zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Tylko ocena dowodów, która mieści się w granicach oceny swobodnej jest gwarantem bezbłędnej podstawy faktycznej orzeczenia.
„Ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktyczne istotnie wystąpiły” (tak: SN w wyroku z dnia 4 października 1973 r., sygn. akt III KR 243/73,OSNKW 1974/2/33z glosą aprobującą M.Cieślaka OSPIKA 9/74).
In concreto, jednoznaczne ustalenie czy oskarżonyR. J. (1)przejął w posiadanie przedmiot leasingu jest okolicznością nader istotną. Stanowi punkt wyjścia do oceny jego wyjaśnień, które dają się weryfikować innymi dowodami. Wszystkie dowody ocenione w myśl reguły zawartej wart. 7 k.p.k.będą stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności bądź bezzasadności oskarżenia. Z tych przyczyn orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy oskarżonegoR. J. (1)do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.