Sygn. akt II AKa 98/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 kwietnia 2016r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński (spr.)
Sędziowie: SA – Paweł Rysiński
SO (del.) – Ewa Gregajtys
Protokolant: – sekr. sąd. Piotr Grodecki
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r.

    sprawyH. T.D., synaV.K.iT. H.z domuV.,urodz. (...)wN.wW.

oskarżonego zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt XVIII K 5/15

I
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla pkt 4 zaskarżonego wyroku dotyczący orzeczenia na podstawieart. 46§ 1 k.k.względem oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.

II
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

III
Zasądza od oskarżonegoH. T.D.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym 10.300 zł (dziesięć tysięcy trzysta) złotych tytułem opłaty za drugą instancję.

UZASADNIENIE
Prokuratura oskarżyłaH. T.D.o to, że:
- w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podfirmą (...)wW., przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 USD, stanowiącej równowartość 232.783,08 zł, w ten sposób, że wbrew postanowieniom zawartej w dniu 2 lutego 2011 r. między(...)wW.aK. (...)z siedzibą wG.umowy o nr (...)nie wpłacił na rachunekB. (...)o nr(...)kwoty 232.783,08 zł, którą uzyskał z dokonanych w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku w prowadzonym przez niego punkcie przyul. (...)(...)wW.wpłat dokonanych przez klientów tytułem realizacji przekazów zagranicznychW. (...), mimo iż za pośrednictwem(...)dokonano realizacji tych przekazów ze środków finansowych(...) S.A.do poszczególnychagencji (...), czym działał na szkodęK. (...)
tj. o czyn zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2015 r. oskarżonegoH. T.D.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że:
1. w okresie od 7 listopada do 14 listopada 2013 roku wW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podfirmą (...)wW., przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 dolarów amerykańskich USD, stanowiące równowartość 232.783,08 złotych polskich, w ten sposób, że wbrew postanowieniom zawartej w dniu 2 lutego 2011 r. między(...)wW.aKantor (...) S.A.z siedzibą wG.umowy o nr (...)nie wpłacił na rachunekB. (...)o nr(...)wskazanej kwoty, którą uzyskał z dokonanych w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku w prowadzonym przez siebie punkcie przyul. (...)
(...)wW.wpłat dokonanych przez klientów tytułem realizacji przekazów zagranicznychW. (...), mimo iż za pośrednictwem(...)dokonano realizacji tych przekazów ze środków finansowychB. (...)wW.do poszczególnychagencji (...), czym działał na szkodęB. (...)wW., tj. popełnienia czynu zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazał go, a na podstawieart. 294 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
2. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby;
3. na podstawieart. 33 § 1,2,3 k.k.orzekł względem oskarżonego karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 200 zł (dwustu złotych);
4. na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł względem oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę kwoty 232.783,08 zł (dwieście trzydzieści dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt trzy złote osiem groszy) na rzeczB. (...)wW.;
5. na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.dowody rzeczowe wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)(...)pod pozycją od1 do 104 na karcie 296-300 nakazał pozostawić w aktach sprawy;
6. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 lipca 2014 r. do dnia 25 lipca 2014 r., który to okres odpowiada 4 (czterem) stawkom dziennym grzywny;
7. na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 12162,34 zł (dwanaście tysięcy sto sześćdziesiąt dwa złote trzydzieści cztery grosze) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 10.300 zł (dziesięć tysięcy trzysta złotych) tytułem opłaty.
Powyższy wyrok został zaskarżony przezobrońcęoskarżonego w całości na korzyść.
Obrońca na mocyart. 427 § 1 k.k.orazart. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:
1. obrazę prawa materialnego, tj.:
1)art. 46 § 1 k.k.poprzez orzeczenie o naprawieniu obowiązku naprawienia szkody w tym trybie i kierowanie się wyłącznie kompensacyjnym charakterem środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, przy braku zastosowaniaart. 56 k.k.;
2)art. 284 § 2 k.k., albowiem wypełnienie znamion przywłaszczenia nie stanowi sam fakt niewywiązania się oskarżonego z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy;
2. obrazę przepisów postępowania, tj.:
1)art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez sumaryczne wyliczenie dowodów, na podstawie których Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie;
2)art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01.07.2015 r. poprzez jego niezastosowanie, a z którego to przepisu wynika, że obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania (sprawa z powództwaB. (...)przeciwkoKantor (...) S.A.z udziałem oskarżonego w związku z roszczeniem o zapłatę 232.783.08 złotych polskich stanowiących równowartość 74.466.26 USD toczy się w Sądzie Okręgowym w Warszawie pod sygn. akt XX GC 1257/14) albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono;
3)art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny:
a) wyjaśnień oskarżonego w części, w której Sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy jego wyjaśnienia były spójne i logiczne oraz wzajemnie uzupełniające i korespondujące z zeznaniami świadkówT. T.H.,P. D.iA. D.oraz jego konsekwentnymi wyjaśnieniami złożonymi na wszystkich etapach postępowania, w tym już w fazie zatrzymania;
b) zeznań świadkaT. T.H.w części, w której Sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy doświadczenie życiowe uczy, że małżonkowie będący w trakcie procesu rozwodowego i batalii o ustalenie władzy rodzicielskiej oraz miejsca zamieszkania wspólnych małoletnich dzieci pozostają zazwyczaj w silnym konflikcie, co winno prowadzić do wniosku, że świadek ten nie miał interesu by w świetle korzystnym przedstawiać oskarżonego i jego działalność, co w efekcie finalnym skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że nie doszło do napadów na oskarżonego, przywłaszczenia pieniędzy oskarżonego przez jego trzech byłych pracowników pochodzenia(...), oraz że nie doszło do zagubienia pieniędzy przez synów oskarżonego, tj.P.iA. D., a co miało wpływ na uznanie winy oskarżonego;
c) zeznań świadkówP. D.iA. D.w części, w której sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy ich zeznania były spójne i logiczne oraz wzajemnie uzupełniające i korespondujące z zeznaniamiT. T.H.i konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na wszystkich etapach postępowania, w tym już w fazie zatrzymania;
d) materiału dowodowego poprzez pominięcie przy orzekaniu faktu, iż z 68 transakcji na łączną kwotę 232783,08zł w okresie 7-14.11.2013r. dokonały osoby, którym bank przydzielił numery:(...)(T. T.H.- żona oskarżonego),(...)H. T.D.- oskarżony) oraz(...)(P. D.- syn oskarżonego), co miało wpływ na błędy w ustaleniach faktycznych, iż wszystkie transakcje dokonał oskarżony i jemu należy jedynie przypisać za to odpowiedzialność prawną;
3. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż:
a) oskarżony przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 USD (232.783,08 PLN),
b) oskarżony dokonał czynu na szkodęB. (...)
w sytuacji gdy ocena całości materiału dowodowego (m.in. umowa z 02.02.2011 r., porozumienie z 03.03.2011 r., zeznania świadków i wyjaśnienia oskarżonego) przy zastosowaniuart. 7 k.p.k.prowadzi do odmiennych wniosków, tj.:
- w zachowaniu oskarżonego nie można dopatrzeć się znamion czynu zabronionego zart. 284 § 2 k.k.;
- pokrzywdzonym nie jest w niniejszej sprawieB. (...);
co zostało potwierdzone zeznaniami świadkówR. P.,H. Ł., M.Ł.i załączonymi do sprawy dokumentami, które znalazły się w uznanym przez sąd materiale dowodowym, podczas gdy sąd I instancji nie dokonał całościowej oceny i analizy materiału dowodowego, uznając jednocześnie go za całkowicie wiarygodny;
c)P. D.iA. D.nie zagubili pieniędzy oskarżonego;
d) nie doszło do przywłaszczenia pieniędzy oskarżonego przez jego trzech byłych pracowników pochodzenia(...);
e) oskarżony miał dokonywać wpłat na wskazane rachunki do następnego dnia do godz. 11:00 licząc od momentu wpłaty dokonanej przez klienta, podczas gdy z dokumentu porozumienia z dnia 03.03.2011 r., jak i zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego wynika, że oskarżony miał rozliczać się w terminie (zasadniczo) 3 dni roboczych;
4. z daleko idącej ostrożności procesowej podniósł ponadto, na podstawieart. 438 pkt. 4 k.p.k., zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w całości.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesiona przez obrońcę oskarżonego apelacja jest zasadna jedynie w części, a mianowicie odnośnie zarzutu obrazyart. 46 § 1 k.k., w pozostałym zaś zakresie zarzuty oraz wniosek końcowy nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zarzutu zawartego w pkt 2 omawianej apelacji, to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazyart. 415 § 1 k.p.k.Z treści wskazanego przepisu tj.art. 415 k.p.k.zmienionego przez art. 5 pkt 31 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), wynika, że nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono (zd. 2 art. 415 1 k.p.k.). Należy zaznaczyć, że w takim brzmieniuart. 415 k.p.k.obowiązuje od dnia 1 lipca 2015 r. i ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie bez względu na to, kiedy wpłynął do Sądu akt oskarżenia. Obrońca oskarżonego powinien zatem zarzucić w swojej apelacji obrazęart. 415 § 1 zd. 2 k.p.k.a nieart. 415 § 5 zd. 2 k.p.k., gdyż w dacie wydawania wyroku przez Sąd Okręgowy przepis ten obowiązywał i nadal obowiązuje we wskazanym wyżej brzmieniu tj. zawiera jedynie 1 i § 2.
Błędne wskazanie przez obrońcę oskarżonego§ 5 art. 415 k.p.k.zamiast§ 1tego przepisu nie ma jednak żadnego wpływu na kwestię jego zasadności. Sąd Apelacyjny w toku postępowania odwoławczego ustalił bowiem, że w pełni potwierdził się fakt podniesiony przez skarżącego, żeB. (...)w dniu 30 lipca 2015 r. wystąpił z pozwem o zapłatę w postępowaniu nakazowym (który wpłynął do Sądu Okręgowego w Warszawie 4 sierpnia 2014 r.), kwoty 232.784 zł przez pozwanego tj.K. (...)z siedzibą wG..
Powyższe roszczenie cywilne stanowi równowartość 74.466,26 USD i wynika z czynu przypisanym oskarżonemuH. T.D.w wyroku z dnia 9 listopada 2015 r. Zatem w opisanej sytuacji Sąd Okręgowy zasądzając na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396), w zw. zart. 4 § 1 k.k.obowiązek naprawienia szkody dopuścił się obrazy wspomnianegoart. 415 § 1 k.p.k.Sąd ten powinien bowiem przed zasądzeniem z urzędu kwoty 232.783,08 zł na rzeczB. (...)wW.poczynić ustalenia, czy roszczenie wynikające z popełnienia przez oskarżonego przestępstwa nie jest przedmiotem innego postępowania.
Konsekwencją uwzględnienia omawianego zarzutu przez Sąd odwoławczy jest zmiana zaskarżonego wyroku przez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 4 dotyczącego orzeczenia na podstawieart. 46 § 1 k.k.względem oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Zaznaczyć także w tym miejscu należy, że w ocenie Sądu Apelacyjnego dla zasadności zarzutu obrazyart. 415 § 1 k.p.k.nie ma żadnego znaczenia fakt, że oskarżony nie jest stroną (pozwanym) w toczącym się postępowaniu cywilnym. Z treści wskazanego przepisu wynika bowiem że istotna jest jedynie tożsamość roszczenia wynikającego z popełnienia przestępstwa i wynika ona z dołączonego do materiału dowodowego w trybieart. 394 § 2 k.p.k.pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym.
W sytuacji, gdy Sąd odwoławczy zmienił we wskazanym zakresie zaskarżony wyrok i uchylił oparty oart. 46 § 1 k.k.obowiązek naprawienia szkody przez oskarżonego, nie ma żadnej potrzeby merytorycznego odnoszenia się do zarzutu obrazyart. 46 § 1 k.k.i braku zastosowaniaart. 56 k.k.gdyż ze wskazanych wyżej powodów powyższy zarzut uznać należy za bezprzedmiotowy.
Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów podniesionych przez autora apelacji należy stwierdzić, że w określonej części są one wewnętrznie sprzeczne. Obrońca oskarżonego zarzucił bowiem wpkt 1 ppkt 2obrazę prawa materialnego tj.art. 284 § 2 k.k.a jednocześnie w dalszej części i apelacji postawił zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędów w ustaleniach faktycznych. Taki sposób konstrukcjipetitumomawianego środka zaskarżenia powoduje, że skarżący jednocześnie kwestionuje dokonane przez Sądmeritiustalenia faktyczne oraz subsumpcją tych ustaleń poprzez zarzut obrazyart. 284 § 2 k.k.Tymczasem jest oczywiste i wynika to z jednolitego i utrwalonego orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych, że zarzut obrazy prawa materialnego z części szczególnejKodeksu karnegomoże być postawiony dopiero wówczas gdy w całości akceptowane są ustalenia faktyczne.
Bez względu jednak na powyższą formalną wadliwość analizowanej apelacji we wskazanym zakresie uznać należy, że podniesione przez skarżącego zarzuty obrazyart. 424 § 1 pkt 1pkt, 7,art. 284 § 2 k.k.oraz zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zarzutu obrazyart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.to stwierdzić należy, że sporządzone przez Sądmeritipisemne motywy zaskarżonego wyroku pozwalają na dokonanie jego instancyjnej kontroli. Ponadto z treściart. 455a k.p.k.wynika, że nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 k.p.k.
Za całkowicie chybiony i bezpodstawny uznać również należy zarzut obrazyart. 7 k.p.k.zawarty wpkt 3 a, b, c i domawianej apelacji. Wbrew twierdzeniom skarżącego dokonana przez Sąd I instancji ocena wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków:T. T.H.,P. D.iA. D.oraz pozostałego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Wymaga podkreślenia fakt, że zarzut obrazyart. 7 k.p.k.może być uznany za trafny i zasadny ale wówczas jeżeli zostanie wykazane jakich konkretnie uchybień i nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego dopuścił się Sądmeriti.
Z treści omawianych zarzutów oraz ich uzasadnienia nie wynika zaś, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wskazanych dowodów zawiera błędy natury faktycznej lub logicznej, sprzeczna jest z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sądmeritidokonał wnikliwej, wszechstronnej analizy i oceny zebranych w sprawie dowodów w tym wyjaśnień oskarżonego i w sposób wyczerpujący i logiczny odniósł się do poszczególnych twierdzeń oskarżonego dotyczących utraty środków pieniężnych w wyniku „niezależnych od niego zdarzeń losowych oraz popełnionych na jego szkodę przestępstw”. Argumenty Sądu zawarte na str. 4 – 6 uzasadnienia są logiczne i przekonujące i w całej rozciągłości zasługują na akceptację Sądu odwoławczego. Brak jest również podstaw, aby zakwestionować ocenę zeznań świadkówT. T.H.orazP. D.iA. D.zawartych na str. 7 – 10 pisemnych motywów wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można uznać, że zeznania wymienionych świadków były spójne, wzajemnie uzupełniające i korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego. Sąd Okręgowy zasadnie w tym zakresie zauważył, że świadkowieP. D.iA. D.wskazywali zupełnie inne kwoty jakie mieli zgubić, niż oskarżony w swoich wyjaśnieniach, zaś jego żonaT. T.H.wskazywała zupełnie inne, niż oskarżony okoliczności dotyczące utraty pieniędzy.
Skoro więc Sądmeritinie dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, to brak jest również merytorycznych podstaw do kwestionowania dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych gdyż znajdują one pełne oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że Sądmeritidopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie okoliczności wymienionych w pkt 3a, b, c, d i e. Ponadto podkreślić należy, że z treściart. 438 pkt 3 k.p.k.wynika, że dla skuteczności tego rodzaju zarzutu konieczne jest wykazanie wpływu błędnych ustaleń na treść wyroku. Tymczasem część okoliczności które podnosi skarżący nie ma znaczenia dla kwestii ustalenia odpowiedzialności oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu i dotyczy to chociażby pkt c, d i e.
Zdaniem Sądu odwoławczego nie jest zasadny również zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony„z daleko idącej ostrożności procesowej”.Nie można w żaden sposób zaakceptować stanowiska autora apelacji, że kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat nosi cechy rażącej surowości i nie uwzględnia zachowania oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sądmeritimiał na uwadze wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe oraz okoliczności łagodzące i obciążające oskarżonego.
Uznać zatem należy, że wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu a w związku z tym brak jest podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie.
Odnośnie zaś zarzutu obrazy prawa materialnego tj.art. 284 § 2 k.k.to wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego Sądmeritinie przyjął, że wypełnienie znamion przywłaszczenia stanowi sam fakt niewywiązywania się oskarżonego z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy.
Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (str. 12 – 15) wynika bowiem, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej wykładniart. 284 § 2 k.k.orazart. 294 § 1 k.k.i12 k.k.i wykazał w sposób logiczny i przekonujący, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycje określone we wskazanych przepisachKodeksu karnego. Sąd odwoławczy nie znalazł zatem podstaw aby uwzględnić całkowicie gołosłowny i bezpodstawny zarzut obrazyart. 284 § 2 k.k.
Resumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że poza uchybieniem zawartym w pkt 4 zaskarżonego wyroku ze wskazanych wcześniej powodów brak było podstaw do uwzględnienia wniosku końcowego apelacji o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawieart. 634 k.p.k.iart. 636 § 1 k.p.k.