Sygn. akt II AKa 130/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 maja 2013r.

      Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

      Przewodniczący: SSA – Jan Krośnicki

      Sędziowie: SA – Jarosław Góral

SA – Krzysztof Karpiński (spr.)

      Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz-Jackowskiej
po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r.
sprawyC. N.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę

      od wyroku Sądu Okręgowegow. W.

z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt  VIII K 305/12
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną karę pozbawienia wolności na podstawieart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.łagodzi do lat 2 (dwóch).
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wonności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 27 VII 2012 r. do dnia 21 XII 2012 r.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za obie instancje w tym opłatę w kwocie 300 zł.

UZASADNIENIE
Oskarżony

C. N.
stanął pod zarzutem, że w dniu 27 lipca 2012 roku wW.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy dokonał przywozu na terytorium Rzeczypospolitej
       Polskiej znacznejilości środków odurzających
       wpostaci
       kokainy wilości 921,73 grama
       netto, w ten sposób,że
       metodą wewnątrzustrojowąwwiózł
       nateren Rzeczypospolitej Polskiej z terenuB.85 kapsułek z zawartością środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej wadze 921,73 grama netto;
tj. czynu zart.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd Okręgowyw. W.wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie VIII K 305/12:

I
uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i za to na podstawieart.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go oraz wymierzył karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w liczbie 100 (sto) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

II
na podstawieart.63 § 1k.k.napoczetorzeczonej wobec oskarżonegokary pozbawienia wolności zaliczył mu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 27 lipca 2012 roku do dnia 21 grudnia 2012;

III
na podstawieart.70ust. 1 ustawy z dnia29lipca2005roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego szczegółowoopisanego wwykaziedowodówrzeczowychpodpoz. 2k.74 aktniniejszej sprawy;

IV
na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwrócił oskarżonemu dowód rzeczowy szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych pod poz. 1 k.74 akt niniejszej sprawy;

V
napodstawieart.624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego odponoszenia kosztów sądowych w sprawie, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi, stosownie do treściart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzuciłmające wpływ na jegotreść, rażącenaruszenieprzepisówpostępowania wpostaci :

1
art. 410 k.p.k.polegające na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności łagodzących występujących wczynie oskarżonego irzutującychna stopieńwiny orazspołecznej szkodliwościzarzucanego mu czynu takichjakdziałanie pod wpływem podżegań innych osób, przyznanie się do winy, wyrażanie żalu i skruchy, konsekwentne składanie szczerych, pełnych i spójnych wyjaśnień wtymszczegółowychwyjaśnieńdotyczącychokolicznościpopełnieniaczynu, dostarczenie istotnychinformacjimogącychprzyczynić siędo ujęciasprawców kierowniczych,atakżezwiększenia skutecznościwzapobieganiu tegotypuprocederom przez polskiesłużby, wreszciecałkowitympominięciu właściwości i warunków osobistych oskarżonego;

2
art. 7 k.p.k.polegające na powierzchownej ocenie dowodów. Nieprawidłowym schematycznym i nierzetelnym wartościowaniu przesłanek ewentualnego nadzwyczajnego złagodzenia kary przez pryzmat abstrakcyjnych wzorców, generalizowaniu wniosków i ocen oraz niedokonaniu całościowej oceny dowodów i ustalonych na ich podstawie okoliczności faktycznych podczas gdy Sąd miał obowiązek dokonywania ocen miarodajnych dla kwestii odpowiedzialności karnej konkretnego sprawcyza konkretny czynnie zaśocenzarzutu, nadtoo ilekażda rozważana okolicznośćw istociemogłanie stanowićwystarczającej,samodzielnej podstawy dla złagodzenia kary, o tylecałokształt tychokoliczności,ocenionychzgodnie zzasadamidoświadczeniażyciowego ilogicznego rozumowaniabezwzględnie przemawiał za jej złagodzeniem;

3
art. 5 § 2 k.p.k.polegające narozstrzyganiunaniekorzyśćoskarżonegowątpliwości rzeczywistych motywów jego działania;

4
art. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 392 § 1 k.p.k.polegające na niewykazaniuinicjatywy dowodowej izaniechaniubezpośredniegoprzesłuchaniaświadków, wszczególnościA. N.(k.51v) iM. N.(64v), mimo że ich przesłuchanie mogło przyczynić się do wyjaśnieniawątpliwościsądudotyczącychrzeczywistychmotywów jakimi kierowałsię oskarżonypopełniajączarzucany mu czyn;

5
art. 424 § 2 k.p.k.polegające na niedostatecznym uzasadnieniu wyroku, w sposób niepozwalający naodtworzenieprocesu myślowego,którym kierował sięsąd przywyborze adekwatnejreakcji karnej,wyciąganiusprzecznychwnioskówz tych samych okoliczności,niewyjaśnieniu z jakich konkretnie przyczyn okoliczności towarzyszące popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynunieprzemawiałyzanadzwyczajnymzłagodzeniem kary i z jakichprzyczyn -w ocenie sądu - nie nosiły waloru„wyjątkowości”,nadto sparafrazowaniu zwrotówustawowych w części uzasadniającejwymiarorzeczonej wobec oskarżonego kary, wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Na wstępie podnieść należy, że Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie je ocenił mając na uwadze treśćart. 7 k.p.k.
Wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Poczyniona przez Sąd I instancji ocena zebranych dowodów nie zawiera błędów. Z zachowaniem wymogówart. 424 k.p.k.wskazano które fakty uznano za udowodnione dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego w zakresie winy oskarżonego. Jest ono konsekwentne i wewnętrznie spójne.
Sąd Apelacyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej popełnionego przestępstwa przewidzianego wart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Niesłuszny jest zarzut zawarty w apelacji obrońcy kwestionujący stanowisko Sądu w zakresie nieprzesłuchania świadkaM. N.i nieprzesłuchania bezpośrednio świadkaA. N..
Należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy słusznie uznał iż wystarczające będzie odczytanie zeznań tego ostatniego świadka.
Odnośnie św.M. N.należy podnieść, że jako konkubina oskarżonego skorzystała z prawa odmowy zeznań.
Zasadne są natomiast argumenty obrony w zakresie ewentualnego zastosowania wobec sprawcy przedmiotowego przestępstwa nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Nadzwyczajne złagodzenie kary związane jest z zasadą jej indywidualizacji i w tym wypadku ma charakter fakultatywny. Chodzi o racjonalną politykę karania, daleką od represji zbyt surowej z punktu widzenia osiągnięcia celów kary.
Muszą zaistnieć takie okoliczności które powodują, że nawet najniższa kara przewidziana za popełnione przestępstwo jest niewspółmiernie surowa.
W tej sprawie takie okoliczności zachodzą.
Wprawdzie oskarżony dopuścił się przestępstwa którego stopień społecznej szkodliwości należy do wysokich, jednak nie można pominąć okoliczności podmiotowych.
Oskarżony nie był dotychczas karany (k. 53) – jest to jego pierwszy konflikt z prawem, w miejscu zamieszkania ma pozytywną opinię (k. 88) – co stanowi istotną okoliczność łagodzącą.
Ważny jest fakt, iż oskarżony przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu przedstawił wszelkie uwarunkowania, okoliczności oraz szczegóły związane z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii eksponując swój negatywny stosunek do przestępstwa.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie pozostawiający wątpliwości wynika, że przed popełnieniem przestępstwa oskarżony prowadził ustabilizowany tryb życia, grał zawodowo w piłkę nożną i uczestniczył w wychowaniu syna co słusznie podnosi autor apelacji.
Istotą okolicznością wpływającą na wymiar kary – stosownie do treściart. 53 § 2 k.k.– jest zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa.
Odnotowania wymaga, że po uchyleniu środka zapobiegawczego oskarżony opracował program a następnie powołałstowarzyszenie (...)którego celem jest stworzenie centrum integracyjnego dla mieszkających w Polsce osób pochodzenia(...).
Nawiązał współpracę z wieloma instytucjami spotykając się z pozytywnym zainteresowaniem i życzliwością. Świadczy to wyraźnie o zerwaniu z działalnością przestępczą.
W końcu należy podkreślić, że z wyjaśnień oskarżonego a także jego stanowiska zaprezentowanego podczas rozprawy wynika, że w pełni zrozumiał swój błąd i w przyszłości nie znajdzie się na drodze przestępstwa co upoważniło Sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o treśćart. 60 § 2 k.k.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd Apelacyjny uznał, że orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności – w realiach tej sprawy – nosiła znamiona rażącej niewspółmierności w sensie jej surowości w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
W związku z tym Sąd zmienił zaskarżony wyrok stosownie do treściart. 437 § 1 k.p.k.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o przepisart. 626 § 1 k.p.k.