JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Pous Silverius

Silverius was die 58ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Silverius is die seun van Pous Hormisdas gebore voordat Hormisdas priester geword het. Op 8 Junie 536 volg hy Pous Agapetus I op en regeer tot hy afgeset word deur die Bisantynse generaal Belisarius in Maart 537. Daar word beweer dat hy sy pousskap gekoop het van koning Theodahad. Hy word opgevolg deur Pous Vigilius. Die naam ‘Silverius’ beteken 'bosman' in Latyn.
Pontifikaat

Pous Silverius het die beleid van sy voorganger Pous Agapetus I om patriarg Antimus van Bisantium af te sit omdat hy 'n Monofisiet was, gesteun. Die beleid het hom baie onpopulêr gemaak in die Bisantynse Ryk. Keiserin Theodora het daarom probeer om Vigilius pous te maak.

Rome is op 9 Desember 536 ingeneem deur Belisarius. Witiges, die koning van die Oos-Gote, het probeer om die stad te herower, maar sy beleg het die bevolking amper laat verhonger. Daar word beweer dat Silverius die stad aan Witiges wou verraai. Deur die poging tot verraad is hy in Maart 537 deur Belisarius gedegradeer tot gewoonlike monnik. Keiser Justinianus I het hom egter in sy waardigheid herstel. Vigilius het Silverius egter in die gevangenis gesit op die eiland Panditaria (teenswoordig Ventotene). Die Liber Pontificalis beweer egter dat Silverius na Palmarola verban is.

Volgens die "New Catholic Encyclopedia" (1966) is die datums van Pous Silverius se pontifikaat betwisbaar. Die begin is 1 of 8 Junie 536 tot ongeveer 11 November 537. Hy sterf waarskynlik op 2 Desember 537. Hy sou ook nooit heiligverklaar gewees het nie, maar is net deur die mense as heilige aangeroep. Die eerste keer dat sy naam in die lys van heiliges genoem word is in die 11de eeu.
Verering

Pous Silverius is 'n heilige in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is op 2 Desember. Hy sou 'n groep vissers van die eiland Ponza wat deur 'n storm verras is en hom aangeroep het, gered het. Hy is die beskermheilige van die eiland.
Verwysings

* Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
Eksterne skakels

*
* Ekumeniese Heiligesleksikon
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Silverius
Silverius
Valle de la Luna (Chili)

duimnael|regs|250px|Maansopkoms oor die Vallei van die Maan
duimnael|regs|250px|Die Vallei van die Maan
duimnael|regs|250px|Soutformasies
duimnael|regs|250px|'n Lugfoto van die vallei
Die Valle de la Luna (Spaans: "Vallei van die Maan") is 'n woestynlandskap in die Chileense gewes Antofagasta. Die vallei, wat naby die Salar de Atacama en die vulkaan Licancabur en sowat 17 kilometer van die stad San Pedro de Atacama lê, maak deel uit van die Atacamawoestyn en vorm die sesde sektor van die Nasionale Los Flamencos-park wat in 1990 gestig is.


Net soos die besienswaardighede in die omgewing is die Valle de la Luna 'n belangrike toeristebestemming en lyk baie op die Vallei van die Dood wat enkele kilometer verder noordwaarts geleë is.

Plantegroei is baie skaars in hierdie kaal en barre landskap wat as een van die droogste gebiede op aarde beskou word; die naam van die vallei is dan ook afgelei van die Maan waar soortgelyke landskappe voorkom. Toeriste klim veral op die sandduine om van hier die rotsklippe te fotografeer wat in die laaste sonlig van die aandskemer in kleurskakerings van rooi glinster.

Sout kom op enkele plekke van die vallei voor, en die soutformasie Las Tres Marías is een van die bekendste bakens in die gebied.
Flora en fauna

Daar is net 'n klein aantal inheemse plantspesies in die gebied soos verskeie soorte angeliere. Die baie droë klimaat met hoë temperature bedags en koue nagte het die ontwikkeling van 'n groter biodiversiteit verhinder. Die tipiese fauna bestaan naas Ande-jakkalse uit enkele voëlspesies.
Eksterne skakels

* Die webwerf van San Pedro de Atacama
* 360°-Panorama in die vroeë aandskemer
* Die soutformasie Las Tres Marías

Kategorie:Geografie van Chili
Atacamawoestyn

duimnael|links|Ligging van die Atacamawoestyn in Suid-Amerika
duimnael|Nasa-Satellietbeeld van die Atacamawoestyn
duimnael|Salar de Talar in die Atacamawoestyn
duimnael|'n Hulpteleskoop van die Europese Suidelike Sterrewag wat die gunstige waarnemingstoestande van die Atacamawoestyn benut

Die Atacamawoestyn (Spaans: Desierto de Atacama) is in die noorde van Chili. Dit strek oor 'n 1600 km strook land, wes van die Andes en dit bedek 'n area van 105000 km2. Dit word as die droogste woestyn op aarde beskou. Die woestyn grens in die weste aan die Stille Oseaan, in die noorde aan Peru en in die ooste aan Bolivië en Argentinië. Die Atacamawoestyn het sowat 15 miljoen jaar gelede ontstaan.
Klimaat

Hierdie woestyn kry net 'n vyftigste van die gemiddelde jaarlikse reënval wat byvoorbeeld in die Amerikaanse Death Valley (Vallei van die Dood, Kalifornië) aangeteken word. Daar is selfs weerstasies in Atacama wat in hulle geskiedenis nog nooit 'n druppeltjie reën aangeteken het nie.

Die woestyn lê in die reënskadu van die Andesgebergte; die oostewinde wat soms waai bring geen neerslae na die gebied nie. Naby die kus verhinder 'n koue seestroom, die Humboldtstroom, die vorming van reënwolke sodat hier, in teenstelling met gebiede wat verder suid- en noordwaarts geleë is, geen reën val nie. Vanweë die koue seewater het die woestyn egter 'n relatief koel klimaat, en veral langs die kus kom mistigheid dikwels voor. Die Atacama word dan ook by die sogenaamde newelwoestyne gereken.

Weens die klimatiese El Niño-verskynsel bly die Humboldtstroom binne tydperke van ses tot tien jaar gereeld afwesig, en die woestyn kry dan sterk reën wat 'n kortstondige maar pragtige blommeseisoen verseker.
Verwysings
Eksterne skakels

Kategorie:Geografie van Chili
Kategorie:Woestyne van Suid-Amerika
Vriesreën

duimnael|200px|regs|Ysnaalde op die takke van 'n boom.
duimnael|regs|200px|Ysbedekte blare ná 'n ysstorm.

Vriesreën, vriesende reën of ysreën is 'n soort neerslag wat teen 'n groot hoogte as sneeu begin en uit 'n wolk na benede val, op sy pad heeltemal begin smelt terwyl dit deur 'n laag lug met temperature bo vriespunt beweeg, en uiteindelik weer 'n laer geleë laag lug met temperature benede vriespunt bereik waar dit onderkoel word. Hierdie water gaan onmiddellik bevries sodra dit teen enige voorwerp bots of op die grond val, en die yslaag wat ontstaan kan 'n dikte van enkele sentimeter bereik. Vriesreën kan taamlik skade veroorsaak aan bogrondse elektrisiteitskabels of aan bome. Dit kan breek onder die gewig van die ys.
Verwysings

Kategorie:Neerslag
Stelselingenieurswese

duimnael|300px|regs|Collage van toepassings waar stelselingenieurswese gebruik word om komplekse stelsels te ontwerp en te verbeter.

Stelselingenieurswese is ’n holistiese, interdissiplinêre benadering tot die ordelike daarstelling van suksesvolle stelsels.

Dit plaas die klem op die tydige vaslegging van alle relevante belangehouers se behoeftes, die bepaling van die benodigde funksionaliteit wat uit hierdie behoeftes voortspruit, die ontwerp van ’n stelsel wat hierdie funksionaliteit bied, die daarstelling van die fisieke stelsel wat die gevraagde funksies uitvoer en die bepaling van die mate waartoe die daargestelde stelsel tydens bedryf voldoen aan die gestelde behoeftes.

Die vakgebied van stelselingenieurswese oorvleuel grootliks met dié van bedryfsingenieurswese.


Kategorie:Ingenieurswese
Pous Vigilius

Vigilius was die 59ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Vigilius is uit 'n ou Romeinse familie. Sowel sy pa Johannes, as sy oupa was waarskynlik konsuls. Sy broer Reparatus was 'n senator (Procopius, De bello gothico, I, 26). Vigilius is as deken in die kerk ingewy in 531. Pous Bonifatius II het Vigilius aanvanklik as sy opvolger aangedui, maar weens teenkanting sy besluit herroep. Onder Pous Agapetus I word hy as pouslike verteenwoordiger na Konstantinopel gestuur. Na Agapetus se dood word hy deur die Bisantynse keiser na Rome gestuur as die nuwe pous. Die Gote het egter Pous Silverius as pous aangestel. Nadat Belisarius Pous Silverius afgeset het, volg Vigilius op 29 Maart 537 Pous Silverius op en regeer tot sy dood op 7 Junie 555. Hy word opgevolg deur Pous Pelagius I. Die naam ‘Vigilius’ beteken 'die wagter'.
Pontifikaat

Pous Vigilius hou sy voorganger Pous Silverius gevange en die sterf gou weens die harde behandeling. Vigilius is allerweë gesien as 'n strooipop van die keiser. In 540 neem die pous stelling in teen die monofisiete. Verskeie briewe van die pous het bewaar gebly. Op 6 Maart 538 skryf hy aan biskop Caesarius van Arles oor die boetedoening van koning Theodobert omdat die met sy broer se weduwee getrou het. Op 29 Junie 538 stuur hy 'n dekreet aan biskop Profuturus van Braga oor kerkdissipline. In 543 ontstaan verdere moeilikhede vir die pous deur die veroordeling van Origenes deur keiser Justinianus I. In 'n poging om 'n wig te dryf tussen die monofisiete en die nestoriane besluit die kerk in Konstantinopel die sogenaamde Drie Hoofstukke te veroordeel. In die weste was daarteen veel verset, veral deur Pelagius die Vigilius later sou opvolg. Vigilius word deur die keiser na Konstantinopel ontbied. Juis in daardie tyd word Rome deur koning Totila van die Oos-Gote beleër. Vigilius gaan tog na Konstantinopel op 22 November 545 en word deur die bevolking van Rome as verraaier bestempel. Na agt jaar in Konstantinopel gee die pous toe aan die versoek van die keiser en veroordeel die Drie Hoofstukke. In 555 probeer die pous na Rome terugkeer maar sterf op pad in Sirakuse in Sisilië.
Verering

Pous Vigilius is begrawe in die basiliek van Sint Silvester oor die katakombe van Sint Priscilla op die Via Salaria.
Verwysings

* Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
Eksterne skakels

*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Vigilius
Rouyn-Noranda

Rouyn-Noranda is 'n dorp in die administratiewe gewes Abitibi-Témiscamingue van die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec met 41 012 inwoners in 2011.

Rouyn-Noranda het in 1986 ná die samesmelting van twee dorpe, Noranda en Rouyn, ontstaan. Rouyn, wat net soos Noranda aan die oewer van die Osiskomeer lê, is ná die ontdekking van ryk koperafsettings in 1917 gestig. Noranda - die dorp se naam is 'n kofferwoord wat uit North Canada gevorm is - is eers later rondom die Horne-myn gestig en staan vandag onder meer bekend vir die gelyknamige kopermyn. Die dorpe is in 1926 (Noranda) en 1927 (Rouyn) geïnkorporeer.

In 1966 het Rouyn-Noranda sowel die administratiewe gewestelike hoofstad asook die setel van verskeie plaaslike kantore van die provinsiale regering van Quebec geword. Myn- en bosbou is nog steeds belangrike bronne van inkomste vir die gebied, maar word intussen aangevul met dienste, veral toerisme.


Kategorie:Nedersettings in Quebec
Been

:Hierdie artikel behandel die anatomiese verskynsel in organismes. Vir die gelyknamige ledemaat, sien been (ledemaat).
duimnael|200px|Die bene in 'n mens se voet.

Been bestaan uit 'n harde grondstof waarin veral die soute kalsiumkarbonaat en kalsiumfosfaat voorkom. Onder die mikroskoop vertoon been 'n definitiewe en kenmerkende patroon van weefselrangskikking. In die lengte van die been loop 'n groot aantal klein kanale, Havers se kanale. Hulle is met mekaar verbind en besit onder andere 'n aar, 'n slagaar, 'n senuwee en 'n limfvaat.

Rondom Havers se kanale kom die beenweefsel in konsentriese lae of lamelle voor. In die lamelle is daar 'n menigte vloeistofgevulde holtes, die lakunes. In elke lakune word 'n beensel aangetref. Die lakunes (holtes) is deur middel van fyn kanale (kanalikuli) met mekaar en ook met Havers se kanale in verbinding. Só 'n groep konsentriese lae met hul fyn kanale wat 'n Havers se kanaal omring, word Havers se stelsel genoem.

Twee soorte been kan onderskei word, naamlik harde been (kompakte been) en sponsbeen. Die skag van 'n langbeen bestaan uit harde been en die koppe uit sponsbeen. Aan die buitekant word been begrens deur 'n veselagtige membraan, die periosteum.
Bronne

* Senior Biologie, Du Toit, Van Rensburg, Du Toit, Botha, Van der Merwe, Volschenk, Van der Westhuyzen, De Kock, Niebuhr. Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Beperk, 1989.
Eksterne skakels

*
*


Kategorie:Skelet
Bloed

150px|duimnael|links|'n Paar rooibloedselle
200px|duimnael|'n Bloeiende vinger
150px|duimnael|'n Bloedskenker

Bloed is 'n vloeibare, sirkulerende weefsel en 'n klewerige, donkerrooi, ondeursigtige vloeistof met 'n souterige smaak. Hoewel dit na 'n homogene vloeistof lyk, bestaan dit in werklikheid uit 'n vloeibare deel, die bloedplasma, en verskillende bloedselle wat daarin dryf. Die bloedplasma is saamgestel uit water, proteïene, anorganiese soute, organiese bestanddele, gasse en sekresies. Die bloedselle is saamgestel uit rooibloedselle (eritrosiete), witbloedselle (leukosiete) en plaatjies (trombosiete).
Sien ook

* Bloedgroep
* Bloedoortapping
* Bloedplasma
* Rooibloedsel
* Witbloedsel
* Bloedplaatjie
Bron

* Senior Biologie, Du Toit, Van Rensburg, Du Toit, Botha, Van der Merwe, Volschenk, Van der Westhuyzen, De Kock, Niebuhr. Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Beperk, 1989.
Eksterne skakels

*


Kategorie:Hartbloedvatstelsel
Bloedplasma

duimnael|Bloedplasma wat gevries is.

Bloedplasma is 'n gelerige, effens alkaliese vloeistof wat ongeveer 50% van bloed per massa uitmaak. Dit bestaan uit ongeveer 50% water en 10% opgeloste stowwe, naamlik proteïene, anorganiese soute, organiese bestanddele, gasse en sekresies. Plasma vervoer die liggame wat daarin dryf na die verskillende dele van die liggaam, dit vervoer die geabsorbeerde voedingstowwe vanaf die spysverteringskanaal na die weefsels, en dit vervoer ook afvalstowwe van die selle af na die uitskeidingsorgane, byvoorbeeld ureum na die niere, koolstofdioksied na die longe, ensovoorts. Verder vervoer die bloedplasma die hormone van die buislose kliere af na daardie dele van die liggaam waar dit noodsaaklik is en versprei dit warmte deur die liggaam.
Proteïene

Die vernaamste proteïene is albumien, globulien en fibrinogeen. Hierdie plasmaproteïene word hoofsaaklik in die lewer gevorm en verrig verskillende funksies. Fibrinogeen speel byvoorbeeld 'n belangrike rol in bloedstolling.
Anorganiese soute

Anorganiese soute kom voor as ione of molekule en maak ongeveer 0,9% van die plasmavolume uit. Die vernaamste van hierdie soute is natriumchloried, natriumkarbonaat en soute van kalsium, kalium, fosfor en yster.
Organiese bestanddele

Die organiese bestanddele sluit sowel nuttige as skadelike bestanddele in, byvoorbeeld ureum, uriensuur, glukose, aminosure en cholesterol.
Gasse

Dit is vernaamlik die gasse wat verband hou met asemhaling, naamlik suurstof, stikstof en koolstofdioksied.
Sekresies

Die vernaamste sekresies is ensieme en hormone.
Bronne

* Senior Biologie, Du Toit, Van Rensburg, Du Toit, Botha, Van der Merwe, Volschenk, Van der Westhuyzen, De Kock, Niebuhr. Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Beperk, 1989.
Sien ook

* Bloed
* Bloedgroep
* Bloedoortapping


Kategorie:Hartbloedvatstelsel
Kategorie:Liggaamsvog

simple:Blood#Plasma
Pous Pelagius I

Pelagius I was die 60ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Pelagius I is gebore in Rome, die seun van Johannes, die leier van een van die twee kerkdistrikte van daardie tyd. Op 16 April 556 volg hy Pous Vigilius op en regeer tot sy dood op 4 Maart 561. Hy word opgevolg deur Pous Johannes III.
Die naam ‘Pelagius’ beteken 'van die see' in Grieks.
Pontifikaat

Pelagius was een van Pous Agapetus I se metgeselle in Bisantium en het daar gebly as pouslike gesant. In 546 was hy terug in Rome en bly daar toe Pous Vigilius na Bisantium vertrek. Hy het probeer om die Romeinse volk te help met voedsel tydens die beleg deur koning Totila van die Gote. Hoewel hy sy persoonlike fortuin daarvoor uitgegee het, het dit nie veel gehelp nie.

Na die dood van Pous Vigilius is vermoed dat Pelagius 'n hand daarin gehad het. Hy sweer egter op die Heilige Kruis en die Evangelie dat hy onskuldig is. Sy eed is aanvaar.

Hoewel hy eers 'n teenstander van keiser Justinianus I se versoeningsbeleid ten opsigte van die monofisiete was, het hy hom later daarmee vereenselwig. Dit het die pous baie ongeloofwaardig gemaak en sy opvolgers het lank probeer om die geloofwaardigheid te herstel.
Verwysings

*Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
Eksterne skakels

*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Kategorie:Geboortes in 505
Pelagius I
Kategorie:Sterftes in 561
Hilton

Hilton is 'n klein dorpie wat op die rand van die platorand bo Pietermaritzburg in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika geleë is.
Geskiedenis

In 1857 het Joseph Henderson 'n groot deel van die plaas Ongegund gekoop. Die omgewing het sy vrou Jane herinner aan die landgoedpark Hilton Park, wat sy as kind in Staffordshire, Engeland besoek het wat daartoe gelei het dat sy hulle huis Hilton gedoop. Die dorpie wat daar ontstaan het is Hilton Road genoem om verwarring met die woning te vermy. 'n Eeu later eers is die poskantoor amptelik na Hilton vernoem, die keer om verwarring met straatname in Pietermaritzburg te vermy.

Die ander helfte van die Ongegundplaas is deur Gould Arthur Lucas uit Dublin gekoop. Lucas was een van die min wat die sinking van die HMS Birkenhead langs die kus van die Wes-Kaap se Danger Point in 1852 oorleef het. Lucas het sy plaas in twee verdeel en sy plaas by Hilton Road aan sy vriend, die onderwyser dominee Newnham vir agt jaar te huur aangebied. In 1872 het Newnham Hilton College, een van Suid-Afrika se voorste privaatskole, hier gestig. Toe Henry Vaughan Ellis, 'n voormalige skolier van Rugby School in Engeland daar skoolhoof geword het, het hy rugby na Hilton College gebring en het dit die eerste skool in Natal geword wat die spel gespeel het. Die jaarlikse rugbywedstryd tussen Hilton College en Michaelhouse is tot vandag toe 'n belangrike gebeurtenis in die provinsie.
Sien ook

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in KwaZulu-Natal
Ixopo

Ixopo (kort na sy ontstaan bekend as Stuartstown) is 'n dorpie wat geleë is op 'n sytak van die uMkhomazirivier in die middellande van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorp vorm deel van 'n belangrike suikerriet- en bosbougebied. Ixopo is in 1878 opgemeet en is aanvanklik Stuartstown genoem. Die huidige naam is afgelei van die Zoeloe onomatopee, eXobo, wat die klank beskryf wat beeste maak as hulle deur modder loop (die 'X'-klank in Zoeloe word as 'n kliek uitgespreek).

Ixopo word deur Alan Paton in sy roman Cry, The Beloved Country beskryf: "There is a lovely road which runs from Ixopo into the hills. These hills are grass covered and rolling, and they are lovely beyond any singing of it."

In die 1990's voor die demokratiseringsproses in Suid-Afrika was Ixopo die middelpunt van 'n aantal gewapende botsings tussen die ANC en Inkatha.

Ixopo is ook bekend vir die Buddhist Retreat Centre, een van die belangrike Boeddhistesentrums in Suid-Afrika.
Sien ook

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in KwaZulu-Natal
Dannhauser

Dannhauser is 'n voormalige steenkoolmyndorp in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Bees- en skaapboerdery vind ook in die distrik plaas.

Die dorp is vernoem na Renier Dannhauser, 'n Duitse setlaar, wat die plaas Palmietfontein in 1872 van die Natalse regering gekoop het. Die hedendaagse Dannhauser beslaan vyf plase naamlik Tweediedale, Palmietfontein, Rocky Spruit, Cornwall en Klipkuil.
Dit is in 1937 tot dorp verklaar. Durnacol behuising is relatief goedkoop noudat die steenkoolmyne gesluit is. Die R621-streekdroete gaan deur die dorp.
Geskiedenis

In 1860 het ene Bhowani op die skip Truro uit Indië in Natal aangekom en hom in Dannhauser langs die Kliprivier gevestig. Ander Indiërs wat hulle vroeg in die gebied gevestig het, is Sheik Abdool en Cassim Vawda wat in 1893 op die plaas Palmietfontein kom woon het. Daar het hulle besighede begin wat tot vandag toe nog bestaan. Sheik Abdool was ook verantwoordelik vir die skenking van gratis watertoevoer aan die nedersetting; die gebaar word gedenk deur 'n monument op die hedendaagse Madressa-gronde in Campweg.

In 1902 is 'n maatskappy genaamd die Durban Navigation Collieries gestig wat met mynbouaktiwiteite op Spiesplaas begin het. Mynbou het vir 'n eeu voortgeduur totdat die laaste skag in 2001 gesluit is. Die Durban Navigation Collieries, wat later deur Yskor oorgeneem is, het by tye werk verskaf aan soveel as 6 000 mense. Baie families wat steeds in Dannhauser woon is afstammelinge van die steenkoolmyners van die vorige eeu.
Sien ook

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in KwaZulu-Natal
Bhambatha

duimnael|upright|Bambata (regs op die foto)

Bambata of Mbata Bhambatha was 'n Zoeloehoofman van die Zondistam in KwaZulu-Natal.

Hy is beroemd vir sy rol in die Bambata-rebellie, 'n gewapende rebellie in 1906 toe hutbelasting na 'n kopbelasting verander is (£1 belasting op alle inboorlingmans ouer as 18) wat die ontbering tydens 'n swaar ekonomiese depressie verder vererger het. Die Natalse Polisie het geglo dat Bhambatha van plan was om met mag weerstand te bied teen die belasting en het 'n mag van 150 man gestuur om hom in hegtenis te neem. Die polisie is egter in 'n lokval gelei waarin vier polisiemanne omgekom het. Duisende koloniale troepe is agterna gestuur, insluitende berede magte en artillerie. 3 500 mense het in die gevegte wat daarop gevolg het gesterf. Bhambatha self het na bewering gesterf in die Slag van Mome Gorge.

Bhambatha word baie keer beskryf as 'n inspirasie vir swart Suid-Afrikaanse weerstand teen onderdrukking en as die begin van die anti-apartheidbeweging.


Kategorie:Zoeloes
Kategorie:Geboortes in die 1860's
Kategorie:Sterftes in 1906
Piazza Pretoria

duimnael|regs|250px|Piazza Pretoria
Die Piazza Pretoria is 'n plein in Palermo, die hoofstad van Sisilië. Dit is in die ou stadskern geleë effens suid van die Quattro Canti en Via Maqueda en strek daarvan in 'n oostelike rigting. 'n stel breë trappe loop van die plein na Via Maqueda daaronder. Die plein se naam is afkomstig van die Palazzo Pretorio die voormalige paleis van Palermo.

Die Piazza Pretoria is in die 16de eeu aangelê om die maniëristiese fontein Fontana Pretoria daar op te rig. In die volksmond word die Piazza Pretoria weens die naakte beelde van die fontein Piazza della Vergogna (Plek van Skande) genoem. Die beskrywing word tot vandag toe steeds in Palermo gebruik.

Aan die oostekant van die Piazza Pretoria oorkant die straat is die Dominikaanse kerk Santa Caterina, in suide word die plein die stadsaal van Palermos begrens.


Kategorie:Palermo
Kategorie:Pleine in Italië
Palazzo Pretorio

duimnael|regs|250px|Palazzo Pretorio, hooffasade aan die Piazza Pretoria
Die Palazzo Pretorio, ook "Palazzo Senatorio" of weens die arendbeelde aan sy fasade "Palazzo delle Aquile" genoem, is 'n paleis in Palermo. Dit is in die stadskern geleë aan die suidekant van die Piazza Pretoria. Die gebou se agterkant is aan die Piazza Bellini geleë.

Die Paleis is in die 15de eeu gebou en was die setel van die senaat van Palermo. In die 17de eeu is dit uitgebrei en in die 19de eeu verder aangepas. Die huidige fasade dateer uit 1875. Dit is versier met 'n groot standbeeld van die heilige Rosalia, die beskermheilige van Palermo, en met reliëfpanele wat die stad se geskiedenis uitbeeld; soos byvoorbeeld die inmars van Garibaldi en die besoek van Pous Johannes Paulus II. Die stad se stadsaal word vandag in die gebou gehuisves.

Kategorie:Paleise in Italië
Kategorie:Italiaanse Renaissance
Kategorie:Palermo