JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Indringerplant

duimnael|280px|Pretoria se Jakarandas is 'n voorbeeld van 'n indringerplant.

Die term indringerplant verwys na 'n onderafdeling van plante, wat gedefinieer word as uitheemse plante. Indringerplante kan die ekologiese verwantskap tussen inheemse spesies verander, en kan die ekostelsel, ekonomiese waarde van die ekostelsel en menslike gesondheid verander. 'n Plant word geklassifiseer as 'n indringerplant as dit deur die aksie van mense toegevoeg is in 'n area of gebied waar dit nie voorheen natuurlik voorgekom het nie.
Sien ook

* Onkruid
* Lys van onkruid in Suid-Afrika
* Indringerplante in Suid-Afrika


*
Kategorie:Soorte plante
Lys van indringerplante in Suid-Afrika

Hier volg 'n lys van indringerplante in Suid-Afrika. Indringerplante word in vier kategorieë verdeel:
* Kategorie 1a: Indringerplante wat verwyder en onmiddellik vernietig moet word.
* Kategorie 1b: Indringerplante wat beheer moet word, volgens artikel 75(1), (2) en (3) van Wet op Biodiversiteit, 2004 (Wet 10 van 2004).
* Kategorie 2: Indringerplante wat slegs onder beheerde omstandighede gekweek mag word. 'n Permit word benodig om hierdie plante te kweek.
* Kategorie 3: Indringerplante wat nie meer geplant mag word nie. Enige kategorie 3 indringerplante wat in oewergebiede voorkom word outomaties as kategorie 1b indringerplante geklassifiseer. __NOTOC__
Verwysings
Bronne

* NEMBA Indringerspesielyste gepubliseer in die Staatskoerant op 29 Julie 2016 – Lys 1: Nasionale lys van Landelike- en Varswaterindingerplante
* Invasives.org.za: Invasive Species South Africa
* Treetags.co.za: Exotic Trees found in South Africa
* The Agricultural Geo-referenced Information System (AGIS): Weeds and Invasive Plants - Version 2.00 - June 2006
* Cape Town Invasives: Terrestrial Invasives
* ALIEN WEEDS AND INVASIVE PLANTS, by Lesley Henderson, Plant Protection Research Institute, Agricultural Research Council, 2001
* The South African 'What Flower is That'?, Kristo Pienaar, Struik Publishers, 2003
* Vermeulen, Wessel: Ken die vyand. In: Conserva. Tydskrif van die Departement van Omgewingsake. Deel 2, nr. 1, Februarie 1987. ISSN 0258-3313
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Indringerspesies van Suider-Afrika
Eksterne skakel

* http://www.invasives.org.za/legislation/item/304-aleppo-pine-pinus-halepensis


Indringerplante
Kategorie:Lyste van plantspesies
Golf van Lion

duimnael|links|'n Strandmeer langs die Golf van Lion
Die Golf van Lion (Frans: golfe du Lion, Spaans: golfo de León, Italiaans: Golfo del Leone, Oksitaans: golf del/dau Leon, Katalaans: golf del Lleó, Middeleeuse Latyns: sinus Leonis, mare Leonis, Klassiese Latyns: sinus Gallicus) is 'n baai langs die Mediterreense kuslyn van Suid-Frankryk. Die golf strek oor die kuslyne van die geweste Languedoc-Roussillon en Provence, van die Frans-Spaanse grensgebied in Katalonië in die weste tot by die hawestad Toulon in die ooste. 'n Groot deel van die kusgebiede word deur strandmere en soutvleie oorheers. Naas die Rhône mond ook 'n aantal kleiner riviere soos die Tech, Têt, Aude, Orb, Hérault en Vidourle in die Golf van Lion uit.

Die gebied van die golf staan bekend vir sy koue Mistralwind.

Die kontinentale plaat van Europa word hier as 'n uitgestrekte kusvlakte sigbaar, wat hier digby die kuslyn met 'n skerp afwaartse helling teen die vlaktes van die Mediterreense bekken begin daal.
Ekonomie

Marseille en Toulon is die belangrikste hawens langs die Golf van Lion. Die visvangs langs die kus steun veral op die stokvis (Merluccius merluccius), tog het die visbronne intussen uitgeput geraak.
Eksterne skakels

* Die topografie van die Golf van Lion


Kategorie:Baaie van Frankryk
Kategorie:Baaie van Spanje
Kategorie:Middellandse See
Gallia Belgica

duimnael|regs|300px|Gallia Belgica omtrent 120
Gallia Belgica, wat in later tye nog slegs Belgica genoem is, was 'n Romeinse provinsie wat die suide van die huidige Nederland, die weste van België, Luxemburg, die noordooste van Frankryk, die weste van Switserland en die weste van Duitsland ingesluit het. Die provinsie is tydens keiser Augustus se opsplitsing van Gallië gevorm. Aanvanklik het Durocortorum (die huidige Reims) as sy hoofstad gedien, tog is die setel van die administrasie later na Augusta Treverorum verskuif.

Die inheemse bevolking was van gemengde Keltiese en Germaanse herkoms, en dikwels is na die plaaslike stamme as die Belgae verwys. Volgens Gaius Julius Caesar het die riviere Marne en Seine as die natuurlike grens met Gallia Lugdunensis gefungeer, terwyl Belgica en Germania deur die Ryn geskei is. Die gebiede van die Helvetiërs is by Gallia Belgica ingelyf.

In die 1ste eeu is die administratiewe verdeling van die provinsies gewysig. Die noordelike deel van Gallia Belgica het die nuwe naam Germania Inferior gekry, terwyl die oostelike deel van Germania Superior en die suidelike grens van Gallia Belgica in suidwaartse rigting verskuif is. Die nuwe gebied van Gallia Belgica het nou ook die stad Durocortorum ingesluit. Die gewysigde antieke grense stem rofweg met die huidige grenslyne tussen Nederland, Duitsland en België ooreen.

Met die administratiewe hervorming van keiser Diocletianus (284-305) is Belgica opgesplits in Belgica I ("Belgica Prima", die gebied van die Moeselrivier) en Belgica II ("Belgica Secunda", die gebied van Reims tot by die Engelse Kanaal) en het saam met die voormalige provinsies Gallia Lugdunensis, Germania Superior, Sequana en Alpes Graiae et Poeninae nou deel uitgemaak van die nuwe gebied (diocoesa) Galliae.

Die gebied van die ou Gallia Belgica het in die 5de eeu die hartland van die Frankiese Ryk geword, terwyl die Alamanne die oostelike deel oorgeneem het.
Argeologie

Franse argeoloë het deur middel van lugfotografie meer kennis opgedoen oor die demografiese en ekonomiese struktuur van Noord-Gallië. Alhoewel die noorde nie verstedelik was soos die Mediterreense Gallia Narbonensis nie, was dit opvallend dig bevolk. Landbou het as die vernaamste ekonomiese basis gedien, en die gebied was deur die sogenaamde villa-kultuur gekenmerk. Die grootste deel van die bevolking het dus heeltemaal outarke villae (landgoedere) bewoon.

Die groot villa van Estrées-sur-Noye (Somme) is een van die bekendste Romeinse landgoedere, wat deur middel van lugfotografie gerekonstrueer is. 'n Aantal van dergelike villae is orals in Noord-Frankryk ontdek, maar dit is tans nog nie moontlik om te bepaal watter villae gelyktydig bewoon en watter kleiner landgoedere ten gunste van groter eenhede opgegee is nie.


Kategorie:Geskiedenis van België
Kategorie:Geskiedenis van Duitsland
Kategorie:Geskiedenis van Frankryk
Kategorie:Geskiedenis van Luxemburg
Kategorie:Geskiedenis van Nederland
Kategorie:Geskiedenis van Switserland
Kategorie:Romeinse provinsies
Hennie Rossouw

Hendrik Willem Rossouw (7 Desember 1933 - 13 Januarie 2022) was 'n Afrikaanse filosoof. Hy het verskeie boeke, asook ’n groot aantal artikels en essays, geskryf. In 1984 ontvang hy die Andrew Murray-prys vir Christelike literatuur vir Die sin van die lewe. Hy het ook die Stalsprys vir filosofie (1998), die NP van Wyk Louw-prys vir die Geesteswetenskappe en ’n medalje van die Sentrum vir Wetenskaplike Ontwikkeling (RGN) ontvang.
Lewensloop

Rossouw het in 1950 in die Kaapprovinsie gematrikuleer, waar hy as beste student aangewys is. Daarna het hy teologie aan die Universiteit Stellenbosch gestudeer en het hy sy doktorsgraad aan die Vrije Universiteit in Amsterdam verwerf.

In 1963 is hy as senior lektor in die department filosofie aan die Universiteit Stellenbosch aangestel. Hy was hoogleraar in filosofie van 1972 tot 1984, waarna hy as viserektor vir Akademiese Aangeleenthede aangestel is. Hy het in 1993 afgetree, waarna hy vir drie jaar as ereprofessor in Filosofie aan die Randse Afrikaanse Universiteit gedien het. In 1998 is 'n eredoktorsgraad (D.Phil honoris causa) deur die Universiteit Stellenbosch aan hom toegeken.

Rossouw het ook in die rade van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, die Rade van die Suid-Afrikaanse Biblioteek, die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die Universiteit van Wes-Kaapland gedien. Hy was ook bemoeid met verskeie onderwysrade en was, onder andere, betrokke by die Nasionale Werkgroep vir die Institusionele Herstrukturering van Hoër Onderwys in 2001. In 1993 is 'n versameling opstelle onder redaksie van Anton van Niekerk, Willie Esterhuyse en Johan Hattingh ter ere van hom uitgegee.

Rossouw was met Hester Heese getroud tot met haar dood in Januarie 1971. Hulle het saam vyf kinders: Henk, Hans (wat in 1981 op die ouderdom van 19 oorlede is), Linda, Gerda en Hester. In Desember 1974 trou hy weer, die keer met Leonora de Kock (née Naudé). Sy het reeds drie kinders uit haar vorige huwelik gehad: Victor, Peet en Alta.
Verdere leeswerk

* Van Niekerk, A; Esterhuyse, W.; & Hattingh, J. 1993. Intellektueel in konteks: opstelle vir Hennie Rossouw. Pretoria: Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing.
Werke

* Klaarheid en Interpretasie (1963)
* Wetenskap, Interpretasie, Wysheid (1980)
* Die Sin van die Lewe (1981)
* Universiteit, Wetenskap en Kultuur (saamgestel deur Anton van Niekerk) (1993)
Verwysings

Kategorie:Geboortes in 1933
Rossouw, Hennie
Kategorie:Sterftes in 2022
Martin-de-Viviès

Martin-de-Viviès is die hoofstad van die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede aan die Noordkus van Amsterdameiland in die Indiese Oseaan, geleë by 37°48'S, 77°34'O. Die basis bied huisvesting aan 20 wetenskaplikes en ander personeel. Dit in gebruik sedert 1 Januarie 1981 en vervang die eerste stasie, La Roche Godon.
Wetenskaplikes en ander besoekers wat 'n jaar op die eiland spandeer staan as les hivernants (die oorwinteraars) bekend. Geriewe en aktiwiteite wat die lewe in die afgeleë nedersetting meer draaglik maak sluit in 'n gimnasium, 'n running track, fietse, fotografie en so nou en dan 'n pot pétanque. Om te vermy dat die kleine groepie mense wat lank met mekaar moet saam werk en leef aan kajuitkoors begin ly, reël die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede (TAAF) owerheid jaarlikse weeklange middel-winterfeeste (Frans: La Midwinter) wat op 21 Junie – wintersonstilstand in die Suidelike Halfrond– op al drie TAAF wetenskaplike basisse (Amsterdam- , Crozet- en Kergueleneilande). Feesaktiwiteite sluit in: eiergooi, boogskiet, bordspeletjie, filmvertonings (16mm), verskei resiese (insluitend 'n course des garçons de café), tafeltennis, pétanque, fietsry, 'n piekniek, middeleeuse feesmaal, braai, pannekoekpartytjie, amateuraand en 'n bonfire wat as die Feu de la Saint-Jean à la Cale bekend staan.

Die laboratoria op die eiland is:
* Die weerstasie
* Laboratorium vir Physiochemistry of the Atmosphere - (RACEA), wat metings van die lug op monsters vry van die besoedeling
* Die Geofiesieselaboratorium wat die aarde se magnetiese veld meet
Eksterne skakels

* beeld van Martin de Vives
* La Midwinter 94


Kategorie:Munisipaliteite in die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede
Kategorie:Oorsese nedersettings van Frankryk
Lys van konsentrasiekampe in Nazi-Duitsland

: Lees ook die artikel Konsentrasiekamp en die verwante artikel oor die Nazi-konsentrasiekampe

Hier volg 'n lys van die Nazi-konsentrasiekampe. Konsentrasiekampe is opgerig vanaf 1933 toe die Nazi-party aan bewind gekom het, maar soos wat elke land onder die juk van Duitsland geval het in die daaropvolgende jare, is kampe ook in dié lande opgerig.

Uitwissingskampe is pienk gekleurd, terwyl die belangrike konsentrasiekampe van ander tipes blou gekleurd is.
Bron

* Vanaf die Engelse Wikipedia, en die artikel Lys van konsentrasiekampe in Nazi-Duitsland

Konsentrasiekampe in Nazi-Duitsland
Kategorie:Menseregte
Dordrecht, Nederland

thumb|Die stadsaal
thumb|Die Grote Kerk
thumb|Die spoorbrug oor die Ou Maas
thumb|Die Moerdijkbrûe
thumb|Die Dordtse Biesbosch

Dordrecht is 'n stad in Nederland met sowat 120 000 inwoners (2022) en 'n oppervlakte van sowat 99 km². Die stad - die inwoners noem hul stad meestal Dordt - is geleë in die uiterste suide van die provinsie Zuid-Holland en vorm ook die suidpunt van die Randstad. Dordrecht is met sy inwoners die vyfde grootste munisipaliteit van die provinsie en is deel van die metropolitaanse agglomerasie Drechtsteden.

Die stad lê op die plek waar die Beneden-Merwede-rivier in die Noord en die Ou Maas verdeel. Die munisipaliteit sluit die hele Eiland van Dordrecht in; die Moerdijkbrûe oor die Hollandsch Diep vorm die verbinding met die provinsie Noord-Brabant.

Dordrecht beskik oor sewe museums, vier polisiestasies, twee brandweerkasernes, twee hospitale en 'n gevangenis (Gevangenis Dordrecht). 'n Klein deel van die nasionale park Die Biesbosch lê in die Dordrecht-munisipaliteit.

In hierdie munisipaliteit word Dordts gepraat, wat is 'n Zuid-Hollandse dialek.
Plekke

Dordrecht · Dubbeldam · Kop van 't Land · Tweede Tol · Wieldrecht · Willemsdorp
Geskiedenis

Dordrecht is die oudste stad van die vroeëre gewes Holland. Die stad is vir die eerste keer in 'n teks uit die twaalfde eeu vermeld, toe die stad nog as Thuredrech aangewys is, en het in 1220 stadsregte gekry. In die Middeleeue ontwikkel die stad as belangrike handelstad en bergplek en was dit een van die ses grootste stede van Holland. Later het die belang van die stad afgeneem, maar die middestad herinner nog altyd aan hierdie ryk verlede.

In die begintyd van die Tagtigjarige Oorlog is in 1572 in Dordrecht 'n vergadering van die state van die gewes Holland gehou, waarby Willem van Oranje as stadhouer het erken en Holland hulleself onafhanklik het verklaar. Later is in 1618 en 1619 in hierdie stad die Calvinistiese Sinode van Dordrecht gehou.
Sport

Dordrecht beskik oor 'n professionele sokkerspan: FC Dordrecht, wat in die Eerste divisie meeding.
Munisipale raad

Verkiesings sedert 2002


¹ Verenigde Senioren Partij Dordrecht

² Eco-Dordt is in 2010 met D66 saamgegaan.
Boorlinge

* Adriaen van der Stel (1605–1646), goewerneur van Nederlands-Mauritius
* Johan de Witt (1625–1672), pensioenaris van Dordrecht en raadspensioenaris van Holland
* Aert de Gelder (1645–1727), skilder
* Dirk van der Hoff (1814–1881), Suid-Afrikaanse predikant
Susterstede

* Bamenda, Kameroen
* Dordrecht, Oos-Kaap, sedert 23 Maart 2006
* Hastings, Verenigde Koninkryk
* Recklinghausen, Duitsland
* Warna, Bulgarye
Naburige munisipaliteite
Verwysings
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf
* Plaatsengids (beskrywing)
* AlleCijfers (statistiek)



Kategorie:Nedersettings in Zuid-Holland
Kategorie:Stede in Nederland
Aruba

Aruba (Nederlands: [aːˈrubaː] of [aːˈrybaː], ; Papiaments: [aˈruba]), amptelik die Land Aruba (Nederlands: Land Aruba; Papiaments: Pais Aruba), is 'n eilandstaat in die Karibiese See en behoort tot die ABC-eilande net noord van Venezuela. Tot in 1986 het Aruba deel uitgemaak van die Nederlandse Antille, maar dié eiland is sedert 1 Januarie 1986 'n outonome land binne die Koninkryk van die Nederlande.

duimnael|links|Nasa-Satellietbeeld van Aruba
duimnael|links|Kaart van Aruba
Die amptelike tale is Nederlands en Papiaments (die volkstaal); ander tale wat gepraat word is Spaans en Engels. Die hoofstad en grootste stad is Oranjestad. Die eiland beslaan 'n oppervlakte van 180 km² en het 'n bevolking van 106 739 in 2022 gehad.
Etimologie

Daar bestaan verskeie teorieë oor die oorsprong van die naam "Aruba":
* Van die Spaanse Oro hubo wat beteken "daar was goud"
* Van die Eiland-Karibiese woord Oruba wat beteken "goed geplaas"
* Van die Eiland-Karibiese woorde Ora ("dop") en Oubao ("eiland")
Galery


Lêer:Oranjestad 2009 017.jpg
Lêer:Oranjestad 2009 013.jpg
Lêer:Oranjestad 2009 002.jpg
Lêer:Oranjestad 2009 021.jpg
Lêer:Oranjestad 2009 008.jpg
Lêer:Oranjestad 2009 019.jpg

Verwysings
Bronnelys

; Algemeen
*
*
Eksterne skakels

*
* Amptelike webwerf van Aruba se regering
Oranjestad

: Hierdie artikel handel oor die hoofstad van Aruba. Vir die hoofstad van Sint Eustatius, sien Oranjestad (Sint Eustatius).


Oranjestad is die hoofstad en grootste stad van Aruba, 'n land van die Koninkryk van die Nederlande. Die stad het in 2015 'n bevolking van 34 980 gehad en is die belangrikste stad op Aruba en is geleë aan die suidkus naby die wespunt van die eiland. In die plaaslike taal, Papiaments, word daar gereeld na Oranjestad verwys as "playa".
Geskiedenis en kultuur

duimnael|links|Koloniale argitektuur in Oranjestad
Oranjestad was gebou om die Zoutman-fort kort na dit in 1796 gebou is en die stad was van toe af al die hoofstad van Aruba. Die fort is steeds een van die stad se gewilde besienswaardighede; ander besienswaadighede sluit in die belasting-vrye hawe en die Willem III Toring, wat naby die fort geleë is.

Die stad is vernoem na die eerste Koning Willem van Oranje-Nassau, die eerste erfgenaam van die Nederlandse Huis van Oranje.

Klein gedeeltes van die stad is gevorm uit 'n reeks mensgemaakte uitbreidings van land binne-in die see. Die huidige Renaissance-mark, asook die Koningin Wilhelmina-park, lê in hierdie uitbreiding.

Die Nederlandse koloniale argitektuur is hier nie so sigbaar as op die buureiland Curaçao nie, maar 'n aantal moderne herskeppings is opgerig, soos die buitemuurse inkopiesentrum by die Koninklike Plein en 'n paar gebou in die hoofstraat ("Main Street") en op die hoofplein. As gevolg van die regering se belangstelling in die onderhoud van die eiland se kulturele erfenis, is 'n aantal ou geboue en huise in die middestad opgeknap en herskep tot kleurvolle besigtinge, soos die lemmetjie-kleurige Burgerlike Register in Wilhelminastraat.
Verwysings
Eksterne skakels

Kategorie:Geografie van Aruba
Kategorie:Kusstede
Nederlandse Antille

Die Nederlandse Antille (Nederlands: Nederlandse Antillen, Engels: Netherlands Antilles, Papiaments: Antias Hulandes) was tot 10 Oktober 2010 'n groep Nederlandse eilande in die Karibiese See. Die groep het bestaan uit Curaçao en Klein-Curaçao, Bonaire en Klein-Bonaire, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba en Green island (Groen Eiland). Die hoofstad en grootste stad van die Nederlandse Antille was Willemstad op die eiland Curaçao. Tot 1986 was Aruba ook deel van die Nederlandse Antille, maar Aruba is tans 'n aparte land in die Koninkryk van die Nederlande. Die amptelike taal van die eilande was Nederlands. Op die Benedenwindse Eilande word ook Papiaments gepraat en op die Bovenwindse Eilande (S-Eilande) ook Engels. Bonaire en Curaçao behoort saam met Aruba tot die ABC-eilande en Bonaire, Sint-Eustatius en Saba vorm die BES-eilande.
Simbole


Lêer:Flag of the Netherlands Antilles (1959-1986).svg|Vlag van die Nederlandse Antille tussen 1959 en 1986
Lêer:Coat of arms of the Netherlands Antilles (1964-1986).svg|Wapen van die Nederlandse Antille tussen 1964 en 1986

Gebiedsdele

duimnael|links|400px|Kaart wat die Koninkryk van die Nederlande vertoon.
Papiaments

Papiaments (Papiamentu) is 'n taal wat deur die bewoners van die ABC-eilande (Aruba, Bonaire en Curaçao) gepraat word. Papiaments (in Afrikaans) of Papiamento is 'n kreool van Portugees wat deur verskillende tale soos Nederlands, Engels, Spaans en Afrikatale beïnvloed is. Elke eiland het sy eie dialek van die taal.

duimnael|links|upright|Titelblad van die oudste bewaarde drukwerk in Papiaments (1837).
In 2000 het 59 984 mense op Aruba aangedui dat hulle tuis Papiaments praat (69,4% van die bevolking) en in 2001 was dit 106 054 mense op Curaçao gewees (81,2%) en 8 059 op Bonaire (74,7%). In Nederland is daar moontlik 'n verdere 50 000 tot 60 000 sprekers wat die taal tuis praat. In totaal verstaan ongeveer 250 000 mense hierdie taal.
Verwysings
Eksterne skakels

*


Kategorie:Aruba
Kategorie:Bonaire
Kategorie:Curaçao
Kategorie:Portugeesgebaseerde pidgin- of kreooltale
Kategorie:Tale van Nederland
Transantarktiese Berge

duimnael|regs|300px|Die blouys wat [[Fryxellmeer in die Transantarktiese Berge bedek, kom van die gletsersmeltwater van die Kanadagletser en ander kleiner gletsers. Die vars water bly bo-op die meer en vries en seel sodoende die pekelwater daaronder.]]
Die Transantarktiese Berge (85°00′S 175°00′W) is 'n bergreeks in Antarktika wat met 'n paar onderbrekings strek vanaf Kaap Adare tot Coats Land. Die berge dien as die skeiding tussen Oos-Antarktika en Wes-Antarktika. Ingesluit is die kontinue maar afsonderlik benoemde berggroepe langs die weste kant van die Rosssee en die westelike en suidelike kante van die Ross ysbank; so ook die Horlick Berge, die Thiel Berge, Pensacola berge, Shackleton Reeks en die Theron Berge.
Die suiwer beskrywende naam is in 1962 deur US-ACAN aanbeveel en is sedertdien internasionaal aanvaar.
duimnael|links|Kaart van die Transantarktiese Berge
Eksterne skakels

* Tektonika van die Transantarktiese Berge
* Transantarktiese Berge by Peakbagger.com

Kategorie:Bergreekse in Antarktika
Kaap Adare

Kaap Adare (Engels: Cape Adare) is 'n historiese en winderige bank aan die Rosssee in Victorialand in Antarktika. Die klipperige strand is die tuiste van een van die grootste kolonies Adeliepikkewyne in die Rosssee met byna 'n kwartmiljoen broeipare. Dit vorm die een punt van die Transantarktiese Berge wat Antarktika in twee deel.


e op 'n ysduin by Kaap Adare – foto deur George Murray Levick, 1911]]
e by Kaap Adare]]
Kaap Adare is een van die hoofsetels van vroeë menslike aktiwiteit in Antarktika en 'n belangrike simbool van die Heroïese era van Antarktiese verkenning. Die eerste permanente struktuur op Antarktika is hier opgerig vir die Carsten Borchgrevink-ekspedisie van 1899. Danksy die volgehoue restourasie van die afgeleë hut het dit behoue gebly. Nicolai Hansen, die eerste mens wat in Antarktika begrawe is, het tydens die ekspedisie gesterf en is volgens sy versoek begrawe hoog op 'n rif wat oor Kaap Adare en die see uitkyk. Die graf word aangedui deur 'n klein kruis.

Robert Falcon Scott en sy geselskap het in 1911 by Kaap Adare vertoef. Die hut van Scott se Noordelike Ekspedisie is 30 meter noord van Borchgrevink se hut geleë. Dit bestaan uit die oorblyfsels van 'n hut wat in Februarie 1911 gebou is vir die Noordelike Geselskap, onder leiding van V.L.A. Campbell, van Scott se Brits-Antarktiese (Terra Nova)-ekspedisie (1910-1913) wat in 1911 daar oorwinter het. Behalwe dié geboue is daar talle ander historiese oorblyfsels in die gebied. Dit sluit in stoordepots, 'n toiletstruktuur, twee ankers van die skip Southern Cross, 'n ysanker van die skip Terra Nova en steenkoolbrikette. Verdere historiese items is in guano begrawe.
Eksterne skakels

* South-Pole.com - Carsten Borchgrevink
* SCAR Bulletin No 132, Januarie 1999

Kategorie:Geografie van Antarktika
Adare
Antarktiese navorsingstasie

duimnael|regs|500px|Antarktiese navorsingstassies en gebiedsaansprake

Die bevolking van Antarktika word op minstens 1 000 geraam. Die getal wissel per seisoen. Die vasteland het geen permanente bewoners nie, maar verskeie lande het permanente Antarktiese navorsingstasies – onder meer:

* Stasie Palmer, Anvers Island (VSA)
* Suidpoolstasie Amundsen-Scott, Suidpool (VSA)
* Stasie Kasey, Vinkennesbaai (Australiese Antarktiese divisie)
* Stasie Davis Princess Elisabethland (Australiese Antarktiese divisie)
* Stasie Dumont d'Urville (66°40' S, 140°00' O) Frankryk
* Ondersoekstasie Halley (75°35' S, 26°34' W) Brits-Antarktiese ondersoek
* Ondersoekstasie Rothera (67°34' S, 68°08' W) Brits-Antarktiese ondersoek
* Stasie Maitri, (70°45,58' S, 11°43,56' O) by die Shirmacher Regio Indiese Antarktiese program)
* Stasie Marambio, Seymour-Marambio-eiland (Argentinië)
* Stasie McMurdo, Rosseiland (VSA)
* Macquarie-eiland (Australiese Antarktiese divisie)
* Stasie Mawson, Mac Robertsonland (Australiese Antarktiese divisie)
* Station Georg von Neumayer, (70°39' S, 08°15' W) (Atka-Baai) (Alfred Wegener-instituut, Duitsland)
* Basis Scott, Rosseiland (Nieu-Seeland)
* Rothera (67° S, 68° W) Brits-Antarktiese ondersoek
* SANAE (Suid-Afrikaanse Nasionale Antarktiese Ekspedisies) in Koningin Maud-land
* Stasie Bernardo O'Higgins, Antarktiese Skiereiland, Chileense leër
* Stasie Eduardo Frei Montalva, Koning George-eiland, Chileense lugmag
* Wostok, Antarktika (78°28' S en 106°48' O) (Rusland)

Kategorie:Antarktika