JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Wet op Bevolkingsregistrasie

duimnael|Verduideliking van identiteitsnommers in terme van rasseklassifikasie tydens apartheid binne 'n identiteitsdokument

Die Wet op Bevolkingsregistrasie (Wet 30 van 1950) het vereis dat alle inwoners van Suid-Afrika volgens hulle rasseeienskappe klassifiseer en geregistreer moes word as deel van die Apartheidstelsel. Die wet was 'n hoeksteen van die apartheidstelsel en talle ander wette het gesteun op die klassifikasie wat deur die wet gedoen is. Sosiale en politieke regte, onderwys geleenthede en ekonomiese status is grootliks bepaal deur die rassegroep waaraan 'n individu behoort het.

Die wet het voorsiening gemaak vir drie basiese rasseklassifikasies: Swart, Wit en Bruin. Indiër is later as 'n aparte klassifikasie bygevoeg aangesien daar gevoel is dat hulle “'geen historiese reg tot die land gehad het nie”.

'n Buro vir Rasseklassifikasie is opgerig om toesig te hou oor die klassifikasieproses. Klassifikasie in rassegroepe is uitgevoer op grond van kriteria soos uiterlike voorkoms, algemene aanvaarding binne 'n gemeenskap en sosiale stand. Dit het byvoorbeeld 'n "wit persoon" gedefinieer as iemand wat "in voorkoms ooglopend 'n blanke persoon is en algemeen nie as 'n gekleurde persoon aanvaar word nie; maar sluit nie ’n persoon in nie wat, alhoewel in voorkoms ooglopend ’n blanke persoon, algemeen aanvaar word as ’n kleurlingpersoon." (vertaling uit Engels). Aangesien sommige aspekte van die profiel maatskaplik van aard was, was herklassifikasie nie ongewoon nie en is 'n raad saamgestel om die proses te implementeer.

Die wet het saamgeloop met ander wette wat as deel van die apartheidstelsel geïmplementeer is. Onder die Wet op Verbod van Gemengde Huwelike van 1949 was dit verbode om met 'n persoon van 'n ander ras in die huwelik te tree. Die Ontugwet het seksuele verhoudings tussen rassegroepe verbied en 'n wysiging aan die wet in 1957 het dit selfs 'n misdaad gemaak om belangstelling in of voorneme om 'n verhouding met iemand van 'n ander ras te begin.

Die Suid-Afrikaanse Parlement het die wet op 17 Junie 1991 opgehef.
Verwysings

Kategorie:Apartheidswette in Suid-Afrika
Wet op Afsonderlike verteenwoordiging van kiesers

Die Wet op Afsonderlike verteenwoordiging van kiesers Wet no 46 van 1951 is op 18 Junie 1951 in Suid-Afrika ingevoer. Die wet het deel gevorm van die apartheidwetgewing en is deur die Nasionale Party ingevoer ter afdwinging van rassesegregasie en verteenwoordig die begin van 'n doelgerigte proses om alle nie-blankes van die kieserslys te verwyder.

Die wet is deur die Hooggeregshof as ongeldig verklaar in die saak Harris v Minister van Binnelandse sake 1952(2) SA 428(AD). Die regering kon die beslissing egter omseil deur die aantal Appelregters van vyf na elf te vermeerder en die Senaat van agt-en-veertig na nege-en-veertig. Die veranderinge het die regering in staat gestel om die South Africa Act Amendment Act No 9 van 2 Maart 1956 suksesvol deur te voer, die hof se beslissing omver te werp en die wet te herbekragtig. Die wysingingswet is deur die Republiek van Suid-Afrika Grondwet 32 van 1961 herroep.

Die hele wet is herroep deur afdeling 4 van die Separate Representation of Voters Amendment Act No 50 van 27 Maart 1968. Die wetsontwerp het die Coloured Persons Representative Council, wat uit veertig verkose en twintig genomineerde lede bestaan het, ingevoer. Die raad kon wette maak wat finansies, plaaslike regering, opvoeding, gemeenskapswelsyn en pensioene, landelike vestiging en landbou wat bruin mense geaffekteer het. 'n Wetsontwerp kon net ingevoer word as dit deur die Minister van Kleurling Betrekkinge sowel as die wit Kabinet goedgekeur is. Die wet is in 1983 deur afdeling 101(1) van die Republiek van Suid-Afrika Grondwet No 110 opgehef.
Verwysings

*Chronologie van wetgewing van South African History Online


Kategorie:Apartheidswette in Suid-Afrika
Wasserbillig

Wasserbillig (Luxemburgs: Waasserbëlleg) is 'n dorp in die Groothertogdom Luxemburg by die samevloeiing van die riviere Sauer en Moesel met sowat 2 300 inwoners.
Geskiedenis

Die huidige dorp gaan terug op 'n Romeinse nedersetting met die naam Biliacum.
Ligging

duimnael|links|200px|Die samevloeiing van Moesel en Sauer in Wasserbillig
duimnael|links|200px|Die Sint Maartens-kerk
Wasserbillig is met 'n hoogte van 130 meter bo seevlak die laagste punt van Luxemburg. Die dorp lê naby die Duitse grens, teenoor Wasserbilligerbrück oorkant die Sauer- en Oberbillig oorkant die Moeselrivier. Wasserbillig is die administratiewe setel van die munisipaliteit Mertert, wat deel uitmaak van die kanton Grevenmacher.
Ekonomie

duimnael|links|200px|Petrolstasies tussen Mertert en Wasserbillig
Danksy sy ligging naby die Duitse grens is Wasserbillig 'n besige dorp, wat onder meer op die grenshandel steun. Weens die laer belasting in Luxemburg speel die sogenaamde petroltoerisme 'n belangrike rol, aangesien baie Duitsers hier hulle petrol tenk. Langs die pad tussen Wasserbillig en Mertert is veertien petrolstasies opgerig, en ook die voormalige grenspos by die federale snelweg 64 is tot 'n petrolstasie omgebou. ExxonMobile se grootste petrolstasie lê langs die snelweg A1, wat Luxemburg met Duitsland verbind.
Eksterne skakels

* Die amptelike webwerf van Wasserbillig


Kategorie:Nedersettings in Luxemburg (land)
Kaap Roca

duimnael|links|250px|Die vuurtoring van Cabo da Roca
duimnael|regs|200px|Die monument van Cabo da Roca

Kaap Roca (Portugees: Cabo da Roca) is die mees westelike punt van die Portugese vasteland. In die Romeinse tydperk het dit as Promontorium Magnum bekend gestaan.

Cabo da Roca lê in die distrik Lissabon (Portugees: Lisboa), sowat 40 kilometer wes van die hoofstad Lissabon en 18 kilometer wes van Sintra, in die natuurpark Serra de Sintra. Sy koördinate, 38° 47' Noord, 9° 30' Wes, is in die steenplaat van sy monument ingegraveer. Die kaap se rotswand verrys sowat 140 bo die seevlak van die Atlantiese Oseaan. Op sy spits is 'n vuurtoring opgerig. Die kaap is 'n gewilde toeristebestemming.

Die digter Luís de Camões het Cabo da Roca as die plek beskryf "waar die land eindig en die see begin" (Portugees: "Onde a terra acaba e o mar começa"). Vergelykbare geografiese punte is Kaap Finisterre (letterlik "die land se einde") in Spanje, Finistère in Frankryk, en Land's End in die Verenigde Koninkryk.

Kategorie:Geografie van Portugal
Roca
Gourdon (Alpes-Maritimes)

Gourdon is 'n dorp in die Suid-Franse département Alpes-Maritimes (région Provence-Alpes-Côte d'Azur) met 453 inwoners (2008). Gourdon lê in die hinterland van Nice, en danksy sy ligging 800 meter bo seevlak bied dit 'n pragtige uitsig oor die Mediterreense kus van Nice, Antibes, Cap d'Antibes, Cannes en die Îles des Lérins tot by die Massif de l'Esterel.
Geografie

duimnael|links|250px|'n Uitsig oor Gourdon
Die dorp Gourdon lê teen 'n asemrowende hoogte op 'n bergspits, wat bo-oor die vallei van die Louprivier verrys. Danksy die buitengewone ligging het Gourdon die bynaam Nid d'Aigle ("Arendnes") gekry.

Vandag behoort dit volgens die otganisasie Les Plus Beaux Villages de France tot die 148 mooiste dorpe van Frankryk en is met twee "blomme" by die Concours des villes et villages fleuris geklassifiseer - 'n organisasie, wat hom sedert 1959 vir 'n groener Frankryk beywer.
Geskiedenis

duimnael|links|250px|Die sentrum van Gourdon
Gourdon was vanweë sy strategiese ligging eeue lank 'n plek wat maklik verdedig kon word. Uit sy militêre verlede het egter behalwe vir die oorblyfsels van 'n Romeinse kamp met 'n dubbele muur en 'n siviele nedersetting, en die indrukwekkende versterking aan die noorderkant van die dorp niks oorgebly nie. Die Romeinse poort, wat die toegang tot die dorp verseker het, is aan die begin van die 20ste eeu verniel.
Besienswaardighede

Die plaaslike Château (kasteel) uit die 13de eeu is in die 17de eeu omgebou en vergroot. Die kasteel is sedert 1950 toeganklik vir die publiek en sedert 1971 as 'n historiese monument geklassifiseer. Vandag huisves die Château 'n museum met antieke wapens, 16de en 17de eeuse en naïewe skilderye. Die kasteel beskik oor 'n uitgestrekte park, wat deur die Franse tuinier en landskapargitek André Le Nôtre (1613-1700) ontwerp en terrasvormig aangelê is.

Kategorie:Alpes-Maritimes
Kategorie:Munisipaliteite in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Kategorie:Nedersettings in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Le Faou

Le Faou (Bretons: Ar Faou) is 'n dorp en klein seehawe in die département Finistère (région Bretagne, Wes-Frankryk) met sowat 1 800 inwoners. Le Faou is deur die organisasie Les Plus Beaux Villages de France as een van die mooiste dorpe in Frankryk gelys.
Geografie

Le Faou lê naby die monding van die Aulnerivier in die baai Rade de Brest, sowat 25 kilometer suid-wes van Brest en naby die skiereiland Crozon.
Besienswaardighede

Die belangrikste besienswaardighede van Le Faou is sy graniethuise uit die 16de eeu met hulle kenmerkende leisteendakke, die kerk St. Sauveur uit die 16de eeu en die bedevaartskerk Notre-Dame-de-Rumengol uit die 17de eeu.
Eksterne skakels

* Die amptelike webwerf van Le Faou

Faou
Faou
Faou
Marsili

Marsili is ’n ondersese vulkaan, wat deel uitmaak van die sogenaamde Italiaanse "vuurgordel" en tussen die aktiewe landvulkane Vesuvius in die noorde en Aetna in die suide lê. Marsili is een van die Aarde se twintig supervulkane en is eers in die laat 20ste eeu ontdek. Marsili lê in die suidelike Tirreense See, noord van die eiland Sisilië.

Marsili behoort tot ’n ondersese bergmassief wat oor ’n vlakte van sowat 2 000 vierkante kilometer strek (of twee keer so groot soos die Italiaanse hoofstad Rome) en in 1999 deur die onbemande duikroboter Geostar 1 ontdek is. Geostar 1 was deel van ’n projek wat navorsing in verband met die swawelagtige gasuitbarstings in die gebied van Marsili, wat dikwels visse in die gebied laat vrek en vissers rondom die Lipariese Eilande lankal pla en soms gedoen het. Die voet van die vulkaan lê teen ’n diepte van sowat 4 000 meter, en sy spits skuil net 500 meter benede die seevlak. Marsili se magmakamer is so groot soos Switserland.

Digby Marsili is die Afrika-plaat besig om homself onder die Eurasiese Plaat te skuif. Gesteentes, wat in die diepte smelt, styg deur die vulkaan se openings weer na bowe. Marsili word deurgaans deur seismoloë gemonitor, aangesien ondersese aardbewings in sy gebied tot grootskaalse tsoenami’s in die Middellandse See kan lei.

Kategorie:Berge van Italië
Kategorie:Middellandse See
Kategorie:Vulkane
Groningen (munisipaliteit)

Groningen (Gronings: Grunnen / Stad; Wes-Fries: Grins), is die hoofstad van die Nederlandse provinsie Groningen. Op 1 Januarie 2025 het die munisipaliteit se bevolking sowat 244 400 inwoners getel.

Groningen is die grootste stad van Noord-Nederland en beskik oor die tweede oudste universiteit van Nederland, die Rijksuniversiteit Groningen (RuG). Hulle het ook 'n eredivisie sokkerspan: FC Groningen.
Plekke

Garmerwolde, Glimmen, Groningen, Haren, Harkstede, Lageland, Lellens, Meerstad, Noordlaren, Onnen, Sint Annen, Ten Boer, Ten Post, Thesinge, Winneweer en Woltersum.
Geskiedenis

Die stad Groningen het op die noordelike punt van die Hondsrug ontstaan. Die Hondsrug was 'n naturlike handelsroete tussen Drenthe en die vrugbare grondstreke in Friesland. Die oudste geskrewe vermelding van Groningen dateer uit 1040. In daardie jaar het die keiser van die Heilige Romeinse Ryk 'n villa in Cruoninga aan die biskop van Utrecht geskenk.

Die dorp se eerste kerk is op die plek gebou waar die Martinikerk nou staan, ongeveer in die jaar 800. Die huidige kerk is gedurende die 13e eeu gebou en daarna meermale verbou. Die toring, 'n uitstaande kenmerk van Groningen, is tussen 1469 en 1554 opgerig.
Besienswaardighede

* Die Aakerk, 13de eeu, Akerkhof
* Die Pelstergasthuis, 13de eeu. Pelsterstraat
* Die Calmershuis, 13de eeu, Oude Boteringestraat
* Die Hinckaertshuis, 13de eeu, Oude Kijk in't Jatstraat
* Die Gotische Huis, 14de eeu, Brugstraat
* Die Pepergasthuis, 15de eeu, Peperstraat
* Die Ou Regtbank, 17de eeu, Oude Boteringestraat
* Die Goudkantoor, 17de eeu, Grote Markt
* Die stadhuis, 1810, Grote Markt
* Die Korenbeurs, 1865, Vismarkt
* Die Hoofdstation, 1866, Stationsplein
* Die universiteit, 1909, Broerstraat
* Groninger Museum. 1994, Museumeiland
Naburige munisipaliteite
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf
* Die stad Groningen in die Open Directory Project



Kategorie:Nedersettings in Groningen (provinsie)
Kategorie:Provinsiehoofstede van Nederland
Kategorie:Stede in Nederland

de:Groningen
en:Groningen
Addo-olifant- Nasionale Park

duimnael|250px|Olifante drink by die Hapoor-dam

Die Addo-olifant- Nasionale Park is 'n wildreservaat wat naby Gqeberha in Suid-Afrika geleë is. Die park is een van Suid-Afrika se twintig nasionale parke.

Die oorspronklike gedeelte van die park is in 1931 gestig om 'n veilige hawe vir die oorblywende elf olifante in die area te bied. Die park huisves tans meer as 600 olifante, 400 buffels, meer as 48 bedreigde swartrenosters, asook 'n verskeidenheid boksoorte. Leeus en hiënas is ook onlangs weer in die gebied hervestig. 'n Unieke spesie in die gebied is die miskruierspesie Circellium bacchus wat nie kan vlieg nie. Die diertjie het die reg-van-weg op paaie voor motors.

Die oorspronklike park is uitgebrei om die Woody Cape-natuurreservaat wat van die Sondagsrivier tot Alexandria strek in te sluit, asook 'n marienereservaat wat St. Croixeiland en Voëleiland in Algoabaai insluit. Die gebied is 'n belangrike broeihabitat vir pikkewyne en ander marienespesies. Die uitbreiding is deel van 'n plan om die park van 1 480 km² uit te brei tot 3 600 km² – die Groter Addo-olifant- Nasionale Park.

Die uitbreiding beteken dat die park vyf van Suid-Afrika se sewe biome insluit. Die park is ook waarskynlik die enigste ter wêreld wat die sogenaamde "Groot Sewe" in hul natuurlike habitat huisves (olifant, renoster, leeu, buffel, luiperd, walvis en witdoodshaai).

Die park ontvang jaarliks ongeveer 120 000 besoekers. Sowat 54% is internasionale besoekers, hoofsaaklik uit Duitsland, Nederland en die Verenigde Koninkryk.
Ruskampe

Die park het vyf ruskampe asook vier ander kampe wat as konsessies bedryf word. Die hoofingang asook twee wildkykpaaie in die park is geteer, terwyl ander grondpaaie is. Die park kan ook vanaf die N2-snelweg naby Colchester bereik word.

Die verblyfkampe sluit die Addoruskamp, Spekboom-tenteruskamp, Matyholweni-ruskamp, die Langeboshutte, Narina-boskamp en Kabouga in. Hierdie kampe bied 'n verskeidenheid akkommodasie en geriewe, terwyl 'n paar op 'n spesiale ervaring van die bos gefokus is, soos die meer eksklusiewe Nyathi-ruskamp of die Spekboom-tenteruskamp.

Addoruskamp is die hoofkamp en bied 'n wye verskeidenheid akkommodasie, insluitend chalets, rondawels, kothuise en gastehuise. Dit is toegerus met 'n restaurant, swembad, winkel en 'n verligte watergat-uitkykpunt.
Nyati-konsessie

Hierdie privaat konsessie-area van 14 000 hektaar is noord van die R342 roete geleë en is nie oop vir die algemene publiek nie. Nyathi-ruskamp (2017 heropen) is 12 km noord van die hoofkamp geleë, en is 'n eksklusiewe akkommodasie-opsie aan die voet van die Suurberge. Die kamp het 11 verblyfeenhede wat oor die Coerneyrivier uitkyk. Dit bied 'n meer afgesonderde ervaring en 'n ander perspektief op die natuurlewe. RiverBend Lodge bied luukse akkommodasie en aktiwiteite soos privaat wildritte, ten einde 'n meer eksklusiewe safari-ervaring te bied. Naby RiverBend is ook Long Hope Villa, 'n gerestoureerde 1900's-plaashuis wat 'n privaat safari-ervaring met eie sjef en wildvoertuig bied.
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf


Kategorie:Nasionale parke van Suid-Afrika
Kategorie:Natuurreservate in die Oos-Kaap
Ségolène Royal

Ségolène Royal, gebore Marie-Ségolène Royal () (Dakar, Senegal, 22 September 1953) is 'n Franse politikus en was die Sosialistiese Party van Frankryk (PS) se kandidaat vir die presidentsverkiesing in 2007.

Sy is sedert Junie 2002 lid van die Franse parlement vir Deux-Sèvres en beklee sedert Augustus 2004 ook die amp van voorsitter van die Gewestelike Raad van Poitou-Charentes.
Presidentsverkiesing in 2007

In haar verkiesingsveldtog wat in 2006 begin het, het Royal veral haar charismatiese persoonlikheid gebruik om as die moontlike eerste vroulike President van Frankryk 'n stuk geskiedenis te skryf.

In plaas van 'n presiese politieke houding ten opsigte van kwessies soos Turkye se beplande lidmaatskap van die Europese Unie en die toekoms van die noue politieke samewerking met Duitsland het sy eerder oor basiese politieke waardes gepraat - moontlik met die oog op 'n meerderheid van stemme van sowel links- asook konserwatief gesinde kiesers.

Op sommige gebiede het sy wél haar politieke prioriteite omlyn. Sy het beplan om hernubare energiebronne se aandeel in Frankryk tot by twintig persent te verhoog en het die Amerikaanse President George W. Bush se buitelandse beleid verwerp. Burgerlike verbintenisse sou aan huwelike gelykgestel word.

'n Aantal onvoorbedagte uitlatings tydens onderhoude, soos byvoorbeeld dié met die Kanadese politikus André Boisclair, toe Royal die "soewereiniteit en vryheid" van die Kanadese provinsie Québec beklemtoon het, het haar aansien en gewildheid skade berokken.

In die eerste stemming van die Franse presidentsverkiesing op 21 en 22 April 2007 het Ségolène Royal 25,84 persent van die uitgebragte stemme op haar verenig - die beste resultaat van 'n Sosialistiese kandidaat in twintig jaar. Royal se teenstander in die herstemming op 6 Mei was die konserwatiewe kandidaat Nicolas Sarkozy (31,11 persent), wat haar uiteindelik met 53 persent van die uitgebragte stemme geklop het. Royal het 43 persent van die stemme op haar verenig.
Verwysings

Kategorie:Franse ministers
Kategorie:Ministers van Energie
Kategorie:Ministers van Onderwys
Kategorie:Geboortes in 1953
Kategorie:Lewende mense
La Roque-Gageac

La Roque-Gageac (kort: La Roque) is 'n Franse dorp teen die Dordognerivier in die gelyknamige département Dordogne (région Akwitanië). Vanweë sy Middeleeuse stadshorison en buitengewone ligging tussen die rivier en 'n rotswand is dit deur die vereniging Les Plus Beaux Villages de France as een van die mooiste dorpe in Frankryk gelys.

Die inwonertal van La Roque-Gageac het van sowat 1 500 in die Middeleeue tot net 416 vandag gedaal. La Roque word deur 'n mikroklimaat gekenmerk wat uniek in die wêreld is. Danksy die natuurlike lugvogtigheid van die rivier en die kalkrotse, wat warmte stoor, aard hier talle tropiese gewasse soos palme, piesangs en bamboes, wat in die dorp se botaniese tuine bewonder kan word.
Eksterne skakels

* Die webwerf van Les Plus Beaux Villages De France
* Die amptelike webwerf van La Roque-Gageac


Roque-Gageac
Roque-Gageac
Hobo

duimnael|'n Hobo sonder sy riet
Die hobo is 'n houtblaasinstrument wat met 'n dubbelriet bespeel word. Die hobo bestaan uit drie dele wat saam 'n koniese buis vorm en word gewoonlik van grenadella- of rooshout gemaak. Die riet word in die boonste deel geprop, terwyl die onderste deel 'n uitklokkende beker vorm. Die toonomvang van die hobo strek vanaf die b-mol onder middel c oor ongeveer drie oktawe.

Ander bekende instrumente wat deel vorm van die hobofamilie sluit in die cor anglais (ook bekend as die Engelse horing) en die oboe d'amore.

Die moderne simfonie-orkes beskik gewoonlik oor drie hobo's en een cor anglais, alhoewel die aantal heelwat kan verskil, na gelang van die komponis se vereistes.
Sien ook

* Lys van musiekinstrumente
Bekende werke vir hobo

* Hoboconcerto, K. 314 deur Wolfgang Amadeus Mozart
Eksterne skakels

* Hobokonsert in C-majeur, K. 314 deur Wolfgang Amadeus Mozart


Kategorie:Musiekinstrumente
Era (musiekprojek)

Era is 'n musiekprojek van die Franse musikant Eric Levi, wat dikwels gebruik maak van Gregoriaanse gesange in 'n kunsmatige taal, wat nou verwant is aan Latyn. Die musiek behoort tot die Nuwe Era-genre en vergelyk baie goed met dié van soortgelyke projekte soos Enigma en Deep Forest.

Era vermeng sy Nuwe Era-klanke met die tipiese kitaarsolos van rockmusiek. Die CD-langspelers van Era het in Europa blitsverkopers geword, en daar is ook 'n SACD/CD-hibriedalbum met 'n DVD-Video vrygestel, wat die gunsteling-videosnitte van Era bevat.
Diskografie

* 1998: Era
* 2000: Era 2
* 2003: The Mass
* 2008: Reborn
* 2013: Arielle Dombasle by Era
* 2017: The 7th Sword
Kompilasies

* 2001: Era - The Legend
* 2004: The Very Best of Era (SACD + DVD)
* 2009: Classics
* 2010: Classics Vol 02
* 2010: The Essential
Eksterne skakels

* Die webwerf van Era
* Era se profiel op allmusic.com
* Discogs-diskografie


Kategorie:Franse musiekgroepe
Kategorie:Nuwe Era-musiek
Dubbelriet

duimnael|Hoboriet
Die dubbelriet is die mondstuk van sekere blaasinstrumente en van alle houtblaasinstrumente in die hobofamilie. Dit bestaan uit twee riete wat met 'n nou openinkie van mekaar geskei is en teen mekaar vibreer wanneer daarop geblaas word. Dit word van gesnyde stukkies Arundo-riete gemaak deur die punte te skraap totdat die verlangde klank voortgebring kan word.

'n Voorbeeld van 'n instrument wat ook met 'n dubbelriet bespeel word, maar nie verwant is aan die hobo nie, is die doedelsak.


Kategorie:Dubbelrietinstrumente

de:Zunge (Tonerzeuger)#Doppelrohrblatt
John Tengo Jabavu

John Tengo Jabavu (11 Januarie 1859 – 10 September 1921) was 'n swart politieke aktivis en die redakteur van Suid-Afrika se eerste koerant wat in 'n swart taal uitgegee is.

In 1876 het Jabavu redakteur geword van Isigidimi Sama Xosa ("Die Xhosa Boodskapper"), en teen die vroeë 1880's het hy 'n belangrike politieke figuur geword. Jabavu het veral geskryf oor die bedreiging wat die opkoms van Afrikanernasionalisme ingehou het en eise gestel vir gelyke regte vir swart mense in Suid-Afrika. Tengo Jabavu was ook 'n voorstander van vroueregte sowel as openbare onderwys.

In 1884 stig Tengo Jabavu sy eie koerant, Imvo Zabantsundu ("Mening van die swart mense"); 'n jaar later trou hy met Elda Sakuba, wat in 1900 sterf nadat sy die lewe geskenk het aan vier seuns. Die oudste van die seuns, Davidson Don Tengo Jabavu sou later 'n skrywer van aansien en aktivis in eie reg word; die tweede oudste, Alexander, het John Tengo Jabavu as redakteur van Imvo Zabantsundu, opgevolg na sy dood in 1921 by D.D.T. Jabavu se huis by Fort Hare.
Verwysings

* Walshe, A. P. "The Origins of African Political Consciousness in South Africa." The Journal of Modern African Studies 7.4 (1969): 583-610.
Eksterne skakels

* John Tengo Jabavu op SAhistory.org
* The Order of Luthuli in Gold Awarded to John Tengo Jabavu (1859 - 1921 ) op die webwerf van die Suid-Afrikaanse Presidensie


Kategorie:Suid-Afrikaanse anti-apartheidsaktiviste
Kategorie:Suid-Afrikaanse skrywers
Kategorie:Geboortes in 1859
Kategorie:Sterftes in 1921
Kategorie:Suid-Afrikaanse aktiviste
Kategorie:Xhosas