JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
आँप

आँप म्याङ्गिफेरा वर्गमा पर्ने तथा उष्ण हावापानी भएको स्थानमा हुर्कने एक प्रकारको गुलियो तथा अमिलो फल हो। यसको रूख अत्यन्त उपयोगी, दीर्घजीवी, सघन तथा विशाल हुन्छ। फलको राजा भनेर चिनिने आँप नेपालमा पूर्वदेखि पश्चिम तथा दक्षिणको तराई देखि पहाड (३,००० फिटको उचाइसम्म) हुन्छ। अनुकूल जलवायु पाउँदा यसको रूख करिब ५०-६० फिटसम्म अग्लो हुन्छ। वैज्ञानिक वर्गीकरण वनस्पति जगतको ऐनाकार्डियेसी वर्गमा पर्ने आँपका केही रूखहरू धेरै नै अग्ला हुन्छन्।

आँपको रूख एक फूलफुल्ने जातको, ठूलो स्थलीय वनस्पति हो। यसको फलमा दुई दलीय बिऊ हुन्छ। यसको फूल स-साना एवं समूहमा हुन्छन्। आँपको पात सरल, लामो तथा टुप्पोमा चुच्चो परेको हुन्छ। यसको जरा लामो र बलियो हुन्छ। यसको फल एक बीज भएको सरस र गुदीयुक्त हुन्छ। आँपको फल विश्वप्रसिद्ध, स्वादिष्ट र अत्यन्तै पौष्टिक फल हो त्यसैले यसलाई फलहरूको राजा पनि मानिन्छ। यसको स्वाद काचोमा अमिलो र पाकेपछि गुलियो हुन्छ।

हिन्दू शास्त्रमा यसलाई अमृत फल भनिएको छ। आँपमा औषधीय गुण हुन्छ। आयुर्वेदका अनुसार, आँपका पाँचै अङ्ग अर्थात् बोक्रा, जरा, पात, फल, फूल सबै काममा आउँछन्। पाकेको आँप गुलियो, वीर्यवर्धक, पौष्टिक, वायुनाशक, कान्तिदायक, शीतल, पित्तनाशक हुन्छ। आँपको सेवनले भोक पनि बढ्ने गर्छ। यसले मुटुलाई बलियो बनाउनुको साथै पित्तलाई नियन्त्रणमा ल्याउने काम गर्छ।

पाकेको आँपमा प्रोटिन, बोसो, खनिज पदार्थ, कार्बोहाइड्रेट, क्याल्सियम, फोस्फोरस, फलाम, भिटामिन 'ए', 'सी' र 'बी' लगायत पाइन्छ। आँपको मुख्य घटक सर्करा हो, जुन विभिन्न फलमा ११ देखि २० प्रतिशतसम्म हुन्छ। आँपमा पाइने मुख्यतः चिनी त्यसको खानयोग्य खण्डको ६.७८ देखि १६.९९ प्रतिशतसम्म हुन्छ। ग्लुकोज र अन्य सर्करा भने १.५३ देखि ६.१४ प्रतिशतसम्म पाइन्छ। आँपमा टार्टरिक र मेलिक अम्लसमेत पाइन्छ। साइट्रिक अम्ल भने थोरै मात्रामा हुन्छ। यो अम्ललाई मानव शरीरले उपयोग गर्ने गर्छ। यो अम्ल शरीरमा क्षारीय सञ्चय कायम राख्न सहयोगी हुन्छ।

आँपमा प्रोटिन ९.६ प्रतिशत, बोसो ०.१, खनिज पदार्थ ०.३, रेसा १.१, फोस्फोरस ०.०२ र फलाम ०.३ प्रतिशत पाइन्छ। एक सय ग्राम आँपमा करिब ९० क्यालोरी ऊर्जा हुन्छ।
औषधोपचार

*कब्जियत र अधिक वायु भएमाः
:आँपको कोया आगोमा पोल्ने र त्यस भित्रको गुदी निकाल्ने र त्यसमा १/४ भाग हिङ र सिदेनून मिसाएर औषधीलाई सिसीमा राख्ने र आवश्यकता अनुसार १/२ ग्राम औषधी मनतातो पानीसँग खाने गरेमा १/२ दिनमै ठीक हुन्छ।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:भारतीय मसलाहरू
श्रेणी:औषधीय विरुवाहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशका राष्ट्रिय चिह्नहरू
श्रेणी:पाकिस्तानका राष्ट्रिय चिह्नहरू
श्रेणी:एसियाका मूल फलहरू
श्रेणी:औषधि
श्रेणी:दक्षिणपूर्व एसियाली परिकारहरू
हलो

right|thumb|200px|बङ्गलादेशमा गोरुको सहायताले हलो जोतिरहेको किसान
thumb|200px|परम्परागत रूपमा हलोको प्रयोग गरिदैँ आएको छ ।
हलो (अन्य नाम: फाली, अङ्ग्रेजी: Plough [UK], Plow [US])जमीन जोत्ने प्रयोग गरिने कृषि औजार हो । यसको सहायताले बीउ छर्नु भन्दा पहिले जमीनको आवश्यक तयारी गरिन्छ । कृषिमा प्रयुक्त औजारहरूमा हलो सबै भन्दा प्राचीन हो, हलो कुनै न कुनै रूपमा इतिहासमा प्रचलित पाइएको छ । हलोले जमिनको माथिल्लो सतहलाई पल्टाइन्छ । जसले नयाँ पोषक तत्व माथी आउने गर्छ तथा खर-पतिङ्गर एवं बालीका डाँठ आदि जमीनमा दबिन्छन् । यी दबिएका खर पतिङ्गरहरू कुहिएर मलको रूपमा परिवर्तन हुन्छन् । जमिन जोत्नाले जमीनमा हवाको प्रवेश पनि हुन्छ जसले गर्दा जमीनमा आद्रता (चिसोपना) बनाइ राख्ने शक्ति बढ्छ । हलो गोरु जोत्दा गोरुले तान्ने काठ या फलामबाट बनाइएको औजार हो जसको टुप्पामा सियो अथवा फाली रहेको हुन्छ । हलो ठाउँ अनुसार फरक फरक प्रकारको हुन्छ ।

हलो जोत्ने व्यक्तिलाई हली भन्दछन् । नेपालमा विशेष गरी गोरु अथवा राँगाले हलो तानेको पाइन्छ । धान रोप्ने खेतमा पहिलो पटक जोत्नुलाई बाँझो मार्नु, दोस्रो पटक जोत्नुलाई राँटा मार्नु, तेस्रो पटक जोत्नुलाई हिल्याउनु र चौथो पटक जोत्नुलाई दाँदे लाउनु भनिन्छ । पाखा बारीमा डल्ला फुटाउन लिडुल्को लाईन्छ । जुवामा लामो डोरी बाँधेर लिडुल्कामा अड्काइन्छ र त्यसमाथि हली चडेर गोरु अथवा राँगा धपाएपछि थिचिएर डल्ला फुट्छ ।

हल्लोको महत्व

(★) हल्लो बाली उब्ज्याउने आधारभूत औजार हो। यो बालीको लागि बिउ तयार गर्न प्रयोग गरिन्छ। कक्षा नौ का विद्यार्थीको भनाइ...

हल्लोको प्रयोग माटो पल्टाउन बालीको अवशेष गाड्न र झारपाक नियन्त्रण गर्न यसको प्रयोग गरिन्छ। जमिन जोत्नाले जमिनमा हावा प्रवेश हुन्छ जसले गर्दा जमिनमा आद्रात(चिसोपना) बनाइराख्ने शक्ति बढ्छ
भागहरू

right|thumb|300px|हलोको विभिन्न भागहरू
यो चित्रमा देखिएका हलोका विभिन्न भागहरूमा राखिएका सङ्ख्या तल क्रमबद्ध गरेर नामहरू राखिएका छन् । हलोको बनोट अनुसार हलोका भागहरूको बनोट पनि फरक फरक हुन्छन् ।
# जुवा
# हरिस
# अनौ
# जोतारो
# फाली
# हल्लुडो
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:कृषि औजारहरू
कनारी
सोईलो
पाटी
मुन्द्रो
जुवा

जुवा अथवा जु दुई गोरुहरूलाई सहि दुरीमा हिडाउन बनाइएको काठको औजार हो । जुवा दुई गोरुको काँधमा राखेर यसमा हल्लुडो (नारा) लगाएर हलो जोडिन्छ । जुवामा प्वाल पारेर गुरूलाई अडाउनको निमित्त काठका चारवटा पाताहरू लगाइएका हुन्छन् जसलाई "सैला" पनि भनिन्छ । सैलामा जोतरा (एक डोरी)को प्रयोग गरेर गोरुलाई अडाइन्छ।
इतिहास

जुवा लिखित इतिहास भन्दा पहिले, प्यालेओलिथिक अवधिमा फिर्ता मितिहरू। मेसोपोटामियामा सबैभन्दा प्रारम्भिक छ-पक्षीय पासा लगभग 3000 ईसापूर्वको हो। यद्यपि, तिनीहरू हजारौं वर्ष पहिलेको अस्त्रगाली डेटिङमा आधारित थिए। चीनमा, प्रथम सहस्राब्दी ईसापूर्वमा जुवा घरहरू व्यापक थिए, र जनावरहरूमा लडाइँमा सट्टेबाजी सामान्य थियो। लोट्टो खेल र डोमिनोज (पाइ गाउ को पूर्ववर्ती) 10 औं शताब्दी को रूप मा चीन मा देखा पर्यो।

9 औं शताब्दीमा चीनमा कार्डहरू खेल्न देखा पर्‍यो। कम्तिमा 14 औं शताब्दीको रूपमा जापानमा जुवाको रेकर्ड पत्ता लगाउँदछ।

पोकर, जुआसँग सम्बन्धित सबैभन्दा लोकप्रिय अमेरिकी कार्ड खेल, फारसी खेल As-Nas बाट आएको हो, जुन १७ औं शताब्दीको हो।

पहिलो ज्ञात क्यासिनो, भेनिस, इटाली मा 1638 मा सञ्चालन शुरू भयो।
ग्रेट ब्रिटेन

जुवा शताब्दीयौं देखि ग्रेट ब्रिटेन मा एक मुख्य मनोरञ्जन गतिविधि भएको छ। रानी एलिजाबेथ, मैले 1569 मा निकालिएको लटरी चार्टर्ड गरें। Horseracing तीन शताब्दीको लागि एक मनपर्ने विषय भएको छ। यो भारी विनियमित गरिएको छ। ऐतिहासिक रूप से धेरै विरोध इभान्जेलिकल प्रोटेस्टेन्टहरू, र सामाजिक सुधारकहरूबाट आउँदछ।
संयुक्त राज्य अमेरिका

जुआ संयुक्त राज्य अमेरिका मा शताब्दियों को लागि एक लोकप्रिय गतिविधि भएको छ। यो लगभग लामो समय को लागी धेरै क्षेत्रहरु मा कानून द्वारा दबाइएको छ। प्रारम्भिक 20 औं शताब्दी द्वारा, जुवा लगभग समान रूप से अमेरिका भर मा गैरकानूनी थियो र यस प्रकार माफिया र अन्य आपराधिक संगठनों को वृद्धि को प्रोत्साहन मा मदद गर्दै, एक ठूलो अवैध गतिविधि बन्यो। 20 औं शताब्दीको उत्तरार्धमा जुवाप्रतिको मनोवृत्तिमा नरमता र यसको विरुद्धमा कानूनमा ढिलाइ भएको देखियो।
सन्दर्भ

Mobile games
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:कृषि औजारहरू
सारण जिल्ला

सारण भारतको बिहार राज्यमा अबस्थित एक प्रमण्डल र जिल्ला हो। यसको प्रशासनिक (सदरमुकाम) छपरा हो। गंगा, गण्डक र घाघरा नदीहरूले घेरिएको यो जिल्ला भारतमा मानव बसाईको सर्वाधिक प्राचीन केंद्रहरू मध्ये एक हो। सम्पुर्ण जिल्ला एक समतल र उपजाऊ क्षेत्र हो। भोजपुरी भाषी क्षेत्रको पूर्वको सीमानामा स्थित यो जिल्ला सोनपुर मेला र राजनीतिक चेतनाको लागि प्रसिद्ध छ।
नामाकरण

प्राचीन कालमा सारणको भूमि वन-जंगलको असीम विस्तार र यसमा विचरण गर्ने हरिणहरूको कारण प्रसिद्ध थियो। हरिण (सारंग) र वन (अरण्य) कै कारण यसलाई सारंग अरण्य भनिन थालियो जुन कालक्रममा बदलियेर सारण भइहालो। बेलायती विद्वान जनरल कनिंघमले यस्तो धारणा गरेको छ कि मौर्य सम्राट अशोकको कालमा यहाँ लगाईएको धम्म स्तंभहरूलाई 'शरण' भनिन्थ्यो जुन पछि सारण भनिन थाल्यो र यस क्षेत्रको नाम भइहाल्यो। सारणको सदरमुकाम छपरा धेरै प्रसिद्ध रहेको छ र यसलाई छपरा जिल्ला पनि भनिन्छ।


श्रेणी:बिहारका जिल्लाहरू
श्रेणी:सारण प्रमण्डल
पहलमानसिंह स्वार

बाल्यकाल

पहलमानसिंहको जन्म वि सं १९३५ साम मंसिर ६ गते बुधबार अछाम जिल्लाको रिडीकोटमा भएको थियो। उनी कप्तान लक्ष्मीसिंह स्वार र माइली कजिनी डिकुरादेवी स्वारका सातौँ छोरा थिए । त्यसबेला उनका बुबा लक्ष्मीसिंह त्यसै जिल्लाका बडाहाकिम थिए । यिनका बाबुलाई जागिरका क्रममा सर्वस्व हरण भएपछी भारतको सिंगाहीमा बस्न थाले ।
उनी तिक्ष्ण दिमागका थिए र पढ्न मन गर्थे। तर त्यतिबेला अछाममा विद्यालयहरू थिएनन्।उनले घरमै संस्कृत र नेपाली भाषाका पुस्तक ढेर अनौपचारिक शिक्षा लिए। पछि हिन्दी र अङ्ग्रेजीको पनि अध्ययन गरे।
कृतिहरू

अटलबहादुर नाटकबाट निकै चर्चा पाए पनि यिनका अनेकौँ कृति प्रकाशित पाइन्छन् । छब्बिसभन्दा ज्यादा पुस्तक. यिनले रचना गरेका छन् ।

*प्रेमामृत वचन सङ्ग्रह
*अङ्केन्दुशेखर
*अटलबहादुर
*आनन्दराज
*एक लाख रूपियाँको चोरी
*रत्नावली(अनुवाद)
*अभिज्ञान शाकुन्तल(अनुवाद)
मृत्यु

पहलमानसिंहको निधन अनेकौँ दु:ख पाएर ५६ वर्षको उमेरमा १९९१ साल जेठ ७गते आइतबार कैलाली जिल्लाको पहलमानपुरमा भयो।
श्रेणी:अछाम जिल्लाका मानिसहरू
शन्दर्भ

*पच्चीस प्रतिभा , गोपाल पराजुली , रत्न प्रकाशन
प्रदेश

प्रान्त कुनै देश भित्रको एउटा यस्तो क्षेत्र हो जसलाई त्यो देशको केन्द्र सरकारले त्यो क्षेत्रमा शासन चलाउन मान्यता दियेको हुन्छ।
प्रान्तको बिभाजन गर्दा केन्द्रले केही कुराहरूमा सहमति प्राप्त गरी सकेपछि कुनै क्षेत्रलाई प्रान्त घोषित गरिन्छ। एउटा अलग्गै प्रान्त घोषित गर्दा केन्द्रले निम्न कुरामा ध्यान दिन्छ।
* कुनै पनि क्षेत्रलाई प्रान्त घोषणा गर्नु भन्दा पहिला त्यो क्षेत्रमा बसो बास गर्ने जनताको संख्या कति छ।
* त्यो क्षेत्रको भाषा
* त्यो क्षेत्रमा बसो बास गर्ने जाति
* त्यो क्षेत्रको संस्कृति तथा अन्य कुराहरूमा केन्द्रले ध्यान दिनु पर्छ। प्रान्तलाई अर्को शब्दमा प्रदेश अथवा राज्य पनि भनिन्छ।

नेपालमा प्रान्तको व्यवस्था ७ वटा छन्। नेपालमा नयाँ संविधान२०७२ मा ७ वटा प्रान्त छ र अहिले ५ नम्बर प्रदेश विवादित छ।अहिलेसम्म संविधान कार्यनयन भएको छैन।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:नेपालको प्रशासनिक विभाजन
अररिया जिल्ला

अररिया जिल्ला बिहार राज्य, भारतको
अडतिस जिल्लाहरू मध्ये एक हो, र अररिया सहर यस जिल्लाको सदरमुकाम हो। अररिया जिल्ला पूर्णिया विभाजनको एक भाग हो। जिल्लामा २८३० कि.मी. को एक क्षेत्रमा रह रहे ².
नामको उत्पत्ति

ब्रिटिश कालको दौरान, क्षेत्र जहां एक श्री फोर्ब्स बंगला स्थित थियो, त्यसलाई "रेजिडेन्सियल एरिया" भनिन्थ्यो, जसलाई मानिसहरु आर एरिया भन्दथे। लामो समय पछि, आर एरिया ले अरारिया को उच्चारण प्राप्त गर्यो।
इतिहास

वर्तमान समयमा जिल्लाको क्षेत्र १९६४ मा तत्कालीन पूर्णिया जिल्लाको अररिया उप विभाजन भयो। जनवरी १९९०, पूर्णिया डिवीजनको अन्तर्गतको प्रशासनिक जिल्लाहरू मध्येको एक जिल्लाको रूपमा अररिया बनाईएको थियो।
भूगोल

अररिया जिल्ला २८३० वर्ग किलोमीटर (१०९० वर्ग मील) , को क्षेत्र ओगटेको छ, तुलनात्मक रूपमा रूस को ZEMLYA Georga बराबर ।

यस जिल्लाको प्रमुख नदीहरू कोसी, Suwara, काली र कोली हो।
अर्थव्यवस्था

२००६ मा भारतीय सरकारले अररियालाई देशको २५० सबभन्दा पिछडिएको जिल्लाहरू (बाहर को एक कुल ६४०) मध्येको एकमा उल्लेख गर्यो। पिछडिएको क्षेत्र अनुदान कोष कार्यक्रम (बीआरजीएफ)बाट धन प्राप्त गरिरहेको बिहारको 36 जिल्लाहरू मध्येको एक जिल्ला हो।
कृषि

यस जिल्लाको मुख्य कृषि उत्पादन धान, मकै, र जूट हो।
उद्योग

यस जिल्लामा धेरै जूट मिलहरु छन।
प्रभागहरु

अररिया र फोर्ब्सगंज: अररिया जिल्लामा दुई उप - प्रभागहरूमा बाडिएको छ। अररिया उप - विभाजन अररिया, bhargama, Siktti र ​​रानीगञ्ज गरी ४ ब्लक शामिल छ। Frobesganj उप - विभाजनमा kursakanta, फोर्ब्सगञ्ज, Bhargama, रानीगञ्ज र Narpatganj गरी ५ ब्लकहरु शामिल छन्। रानीगञ्ज र bhargama दुबै उप प्रभागहरूको को संयुक्त क्षेत्राधिकार अन्तर्गत छ।

Narpatganj, रानीगञ्ज, फोर्ब्सगञ्ज, अररिया, Jokihat र Sikti: thers यस जिल्लामा छ विधान सभा निर्वाचन क्षेत्र छ। यि सबै अररिया लोकसभा निर्वाचन क्षेत्रको भाग हो।
जनसाङ्ख्यिकी

२०११ को जनगणनाको अनुसार अररिया जिल्लाको आबादी २,८०६,२०० छ मोटा मोटी रूपमा जमैका राष्ट्रको वा संयुक्त राज्य अमेरिकाको यूटा. बराबर । यसले भारतमा १३९ को रैंकिंग दिन्छ (जम्मा ६४० मध्येको)। जिल्लामा प्रति वर्ग किलोमीटर ९९२ निवासियों (२५७० / वर्ग मील) को एक जनसङ्ख्या घनत्व छ। २००१-२०११ दशक भन्दा अघि जनसङ्ख्या वृद्धि दर ३०% थियो। अररियाको सेक्स अनुपात हरेक १००० पुरुषहरूको को लागि ९२१ महिलाहरूको अनुपात छ, and a literacy rate of ५५.१%. र ५५.१% को साक्षरता दर छ। [४]
उल्लेखनीय मानिसहरु

फणीश्वर नाथ 'रेणु', उपन्यासकार र कहानी लेखक, अररियाका थिए।
यो पनि हेर्नुहोस

बिहारको जिल्ला
अररिया (लोकसभा निर्वाचन क्षेत्र)
सन्दर्भ

श्रेणी:बिहारका जिल्लाहरू
श्रेणी:पूर्णिया प्रमण्डल
श्रेणी:भारतका जिल्लाहरू
रामकृष्ण ढकाल

राम कृष्ण ढकाल नेपालको एक प्रसिद्ध युवा कलाकार तथा गायक हुन्। उनी आधुनिक गीत गाउँछन्।
गायन-यात्रा

उनले आफ्नो प्रारम्भिक कालको समयमा गायक बन्नलाई धेरै संघर्ष गर्नु परेको थियो। गायन क्षेत्रमा एउटा अवसर पाए पछि उनले आफुलाई एउटा राम्रो नेपाली गायकको रूपमा स्थापित गरे।
उनले आफ्नो गायन-यात्रा सानै हुँदा नारायण गोपाल (स्वर सम्राट)को प्रसिद्ध गीतहरू गाएर शुरु गरेका हुन्।

उनको औपचारिक रूपमा २०४३ सालमा सांगीतिक करिअर सुरु भएको हो। उनले २०४५ सालमा पहिलोपटक 'ढकाल सुमधुर साँझ' एकल कार्यक्रममा हिन्दी र नेपालीका २२ वटा गीत गाएका थिए।

उनले "ओराली लागेको हरिणको चाल भो" गीतदेखि लोकप्रियता पाउन थालेका थिए।
बैवाहिक जिवन

रामकृष्ण र नीलमबीच विक्रम संवत् २०५९ सालमा प्रेम विवाह गरेका थिए । उनीहरूको एक छोरी छिन् । गायक रामकृष्ण ढकाल दम्पत्तिको सम्बन्धविच्छेद भएको छ ।
कृतिहरू

उनका एल्बमहरूः
* आशीर्वाद (२०५०)
* आशीष (२०५३)
* आशा (२०५५)
* आरोह (२०५६)
* आग्रह (२०५८)
* आधार (२०५९)
* आश्रय (२०६१)
* आगमन (२०६३)
* मेरो साथी (२०६५)
पुरस्कार तथा सम्मान

* गोरखा दक्षिण बाहु २०५५
* नारायणगोपाल युवा संगीत पुरस्कार २०५७
* छिन्नलता गायन पुरस्कार २०६६
सन्दर्भ सामग्रीहरू
बाह्य कडीहरू

* Ram Krishna Dhakal's songs lyrics एसगमएसलिरीकको आधिकारिक वेबसाइट
* Ram Krishna Dhakal, Dhaka Topi Nepali Music Collection रामकृष्ण ढकालको नेपालअं संगीत सङ्कलन, ढकाटोपी डटकमको वेबसाइट
*वेभेगको आधिकारिक वेबसाइट
*on book गुगलमा रामकृष्ण ढकालका लागि खोज नतिजा
*हेलो शुक्रबार/शैली


श्रेणी:नेपाली गायकहरू
श्रेणी:नेपाली भाषाका गायकहरू
श्रेणी:नेपाली कलाकारहरू
श्रेणी:सङ्गीतकारहरू
श्रेणी:विकिथन-४ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
श्रेणी:सन् १९७४ मा जन्म
एबी कामार्गु

एबी मारिया मोन्तेइरो दे कामार्गु राभान्यानी ( (८ मार्च १९२९ – २९ सेप्टेम्बर २०१२) एक ब्राजिली टेलिभिजन प्रस्तोता, गायक तथा अभिनेत्री थिइन्। उनी राइन्या दा तिलिभिज्योँ ब्राजिलेइरो (अनुवाद: ब्राजिली टेलीभिजनकी रानी) मानिन्छिन्। उनको निधन २०१२ सेप्टेम्बर २९ मा आफ्नै निवासमा भएको थियो। उनको कुल सम्पत्ति ३६ करोड अमेरिकी डलर भन्दा बढी रहेको अनुमान गरिन्छ।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
बाह्य कडीहरू

*

श्रेणी:ब्राजिली चलचित्र अभिनेत्रीहरू
श्रेणी:ब्राजिली टेलिभिजन प्रस्तोताहरू
श्रेणी:सन् १९२९ मा जन्म
श्रेणी:सन् २०१२ मा मृत्यु
राकम कर्णाली

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको भेरी अञ्चल, दैलेख जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या २८१४ रहेको थियो जसमध्ये १३४४ पुरुष र १४७० महिला रहेका थिए भने यहाँ ५५६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल आठबीस नगरपालिकामा पर्दछ।

यो आठबीस नगरपालिकाको वडा नम्बर ४ हो।
भुगोल

राकम कर्णाली क्षेत्रफलको हिसाबल दैलेख जिल्लाको सबै भन्दा सानो गा.वि.स.हो।यो गा.वि.स.को भू-भाग कर्णाली नदीको किनारामा फैलिएको हुनाले यसको नाम राकम कर्णाली रहन गएको हो।यो गा.वि.स.को सिमाना पूर्वमा पिपलकोट गाविस पश्चिममा सिँगौडी गा.वि.स. दक्षिणमा सिंहासैन र तिलेपाटा गाविस उत्तरमा कर्णाली नदी रअछाम जिल्लासँग जोडिएको छ।
संस्कृति

राकम कर्णाली गाविसमा मुख्य रूपले माझी,ठकुरी,क्षत्री र दलित जातीको बसोवास रहेको छ। बजार व्यवस्थ्यापन भएका कारण यहाँ अन्य जातीको बसोवास पनि रहेको छ।यहाँको मुख्य भाषा खस भाषा नै हो। तर अब नयाँ पिँढीमा भाषाको परिवर्तन पाईएको छ।यहाँको मुख्य धर्म हिन्दू नै है।यहाँ दशैँ, तिहार,माघे सक्रांती,चैते दशैँ,फागु पूर्णिमा.साउने सक्रांती, मालिका चतुर्दशी,हरितालीका तिज आदी चाड पर्वहरू मनाइन्छन्।हरेक वर्ष माघि सक्रांन्तीमा यहाँ कर्णाली नदिको बिच टापुमा "नान टापु" नामको जात्रा लाग्दछ।यहाँ मुख्य रूपले देउडा कलाको प्रतियोगिता पनि आयोजना गरिन्छ।
विकाश परियोजना

यो गा.वि.स.सुर्खेत-जुम्ला सडकखण्डसँग जोडिएको छ।यहाँका वासिन्दाले २०६० सालमा पहिलो पटक गाडी देख्न पाएका हुन्। यहाँ "सफरस नेपाल" र स्थानियवासीको संयूक्त प्रयासमा स्थानिय कानेगाड खोला मा बाँध बनाएर २०६४ सालमा बिजुली उत्पादन कार्य सफल भएको छ। यहाँका स्थानिय वासिन्दाहरूको सक्रियतामा यहाँ रहेको प्रा.वि.लाई मा.वि.स्विकृती गराईएको छ। यि लगायत यहाँ विकास कार्यहरू तिब्र रूपमा चालु रहेका छन्। हाल यो गाविस लगायत आसपासका गाविसहरूलाई जोडेर दैलेख जिल्लाको आठबिस नगरपालिका बनाइएको छ।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:दैलेख जिल्लाका ठाउँहरू
मालिका धुरी

मालिका धुरी नेपालको एक हिमा चुचुरो हो । यो हिम चुचुरो नेपालको म्याग्दी जिल्लाको मुना गाउँमा पर्दछ । यो हिमालयको नाम दुईवटा शब्दहरू (मालिका + धुरी) मिलेर बनेको छ । कतिपए ठाउँमा अग्ला पहाडहरूलाई धुरी भनिन्छ । मालिका त्यो ठाउँको नाम हो । त्यसैले यस हिमालयको नाम मालिका धुरी रहन गएको अनुमान छ । यसका चारै तिर घोरल, कस्तुरी, भालु आदी जनावरहरू रहनुका साथै विभिन्न प्रकारका जडिबुटीहरू पाइन्छन् ।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नेपालका अग्ला हिमालहरू
श्रेणी:नेपालका हिमालहरू
श्रेणी:गण्डकी प्रदेशका हिमालहरू
अवल पराजुल

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको भेरी अञ्चल, दैलेख जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४२१३ रहेको थियो जसमध्ये २०३९ पुरुष र २१७४ महिला रहेका थिए भने यहाँ ७६६ घरधुरी रहेको थियो। प्राचिन समयमा डाँडा पराजुल र अवल पराजुल दुइटै गाविसलाई "पराजुल" भनिन्थ्यो। पराजुललाई नेपालमा बसोवास गर्ने पराजुली जातिको उद्गम स्थलको रूपमा चिनिन्छ।पराजुलमा सुरुमा बसोवास गर्ने मालासैनी ब्राह्मण र महाराजी तिरूवा भएकाले तिरुवाले आफ्नो धर पराजुली लेख्ने गरेका छन्। यो हाल डुङ्गेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ वडाहरू डुङ्गेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर ३ हो भने ५-९ वडाहरू वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:दैलेख जिल्लाका ठाउँहरू
कट्टी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको भेरी अञ्चल, दैलेख जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५२५३ रहेको थियो जसमध्ये २५४६ पुरुष र २७०७ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९१९ घरधुरी रहेको थियो। नेपालमा बसोवास गर्ने कट्टेल जातीको उद्गम स्थलको रूपमा चिनिन्छ। यो हाल भगवतीमाई गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १,५,६,९ वडाहरू भगवतीमाई गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने २,३,४,७,८ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:दैलेख जिल्लाका ठाउँहरू
काँशीकाँध

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यपश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको भेरी अञ्चल, दैलेख जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५१९७ रहेको थियो जसमध्ये २६०८ पुरुष र २५८९ महिला रहेका थिए भने यहाँ ८०९ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका १,२,३,४,५,६,७,९ वडाहरू हाल महाबु गाउँपालिकामा पर्दछ भने ८ नम्बर वडा हाल भैरवी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ८ नम्बर वडाहरू भैरवी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ६ हो भने २,४,६,७,९ वडाहरू महाबु गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ र १,३,५ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:दैलेख जिल्लाका ठाउँहरू
महेन्द्रनाथ

महेन्द्रनाथ अथवा मेंहदार भारतको बिहार प्रान्तको सिवान जिल्लामाअबस्थित एउटा धार्मिक स्थल हो । यहाँ भगवान शिवको मन्दिर र एउटा पोखरी छ। यो मन्दिर र पोखरीको निर्माण नेपालको राजा महेन्द्रले गराउनु भएको थियो र त्यसैले यो ठाँउको नाम महेन्द्रनाथ राखियो । महेन्द्रनाथको नाम अपभ्रम्स भएर मेँहदार भन्ने गरिन्छ ।
इतिहास

किदवन्ति छ कि त्यति बेला नेपालको सिमाना भारतको बिहारको सिवान सम्म थियो। त्यतिबेला राजा महेन्द्र साहलाई कुष्टरोग थियो। यात्रा गर्दा गर्दै राजा महेन्द्र महेन्द्रनाथ भन्ने ठाँउमा पुग्नु भयो त्यतिबेलानै राजा महेन्द्रलाई दिशा लाग्यो। राजा महेन्द्र दिशा गर्न जङ्गलमा बस्नुभयो। दिशा गरिसके पछि राजा पानीको खोजी गर्न थाल्नु भयो। एक ठाँउमा राजाले अलिकति हिलो भएको पानी देख्नु भयो। त्यो पानीमा एउटा सुंगुरको बच्चा देख्नुभयो। एक छिनमा हेर्दा हेर्दै सुंगुरको बच्चा हरायो। राजाले जसरीनै पानी छुनु भयो राजाको हातको कुष्टरोग निको भयो। यो देखेर राजा खुशी हुनुभयो र हिलोमा पसेर पुरै जीवभरी हिलो लगाउनुभयो र राजाको सबै कुष्टरोग निको भयो। राजा खुशी भयेर एउटा शिव भगवानको मन्दिरको निर्माण गराउनुभयो र त्यो हिलो भयेको ठाँउमा एउटा पोखरीको निर्माण गराउनुभयो। त्यो पोखरीलाई कमलदाह भन्छन्।

श्रेणी:बिहारका पर्यटनस्थलहरू
तिरहुत प्रमण्डल

भारतको बिहार प्रान्तमा गंगाको उत्तरको हिस्सा जसलाई तिरहुत क्षेत्र भनिन्थ्यो, तुर्क-अफगान शासन काल मा स्वतन्त्र प्रशासनिक एकाइ बनाईयो। ब्रिटिस भारतमा सन १९०८ मा जारी एक आदेश तहत तिरहुतलाई पटना देखि अलग गरी प्रमण्डल बनाईयो। बिहार राज्यको ९ प्रमण्डल मध्य सबै भन्दा ठूलो प्रमण्डल यही हो। यस अन्तर्गत ६ जिल्लाहरू निम्न छन:

१ मुजफ्फरपुर जिल्ला

२ पूर्वी चंपारण जिल्ला

३ पश्चिम चंपारण जिल्ला

४ सीतामढी जिल्ला

५ वैशाली जिल्ला

६ शिवहर जिल्ला


श्रेणी:बिहारका प्रमण्डलहरू
कटिहार जिल्ला

कटिहार जिल्ला भारतको बिहार प्रान्तको एउटा जिल्ला हो। यो पश्चिम बङ्गालको सिमानामा स्थित छ। बाल्दीबाडी, बेलवा, दुभी-सुभी, गोगाबिल झील, नवाबगंज, मनिहारी र कल्याणी झील आदि यहाँको प्रमुख दर्शनीय स्थलहरू हुन। पूर्व समयमा यो जिल्ला पूर्णिया जिल्लाको एक भाग थियो। यसको इतिहास धेरैनै समृद्ध रहेको छ। यस जिल्लाको नाम यसको प्रमुख शहर दीघी-कटिहारको नाममा राखियो। मुगल शासनको अधीन यस जिल्लाको स्थापना सरकार तेजपुरले गरेको थियो। १३औँ शताब्दीको शुरुमा यहाँ मोहम्मद्दीन शासकहरूले शासन गरे । १७७० ई.मा जब मोहम्मद अली खान पूर्णियाको गर्वनर थियो, त्यही बेला यो जिल्ला ब्रिटिशहरूको हातमा गई हाल्यो। अत: धेरै लामो समय सम्म यस ठाउँमा कयौँ शासकहरूले शासन गरे । अत: २ अक्टोबर १०७३ ई.मा स्वतन्त्र जिल्लाको रूपमा घोषित गरियो ।


श्रेणी:बिहारका जिल्लाहरू
श्रेणी:पूर्णिया प्रमण्डल
सन्दर्भ सामग्री
किशनगन्ज जिल्ला

किशनगञ्ज जिल्ला बिहार राज्य, भारतको अडतीस जिल्लाहरू मध्ये एक हो, र किशनगञ्ज शहर यस जिल्लाको प्रशासनिक मुख्यालय हो। किशनगञ्ज जिल्ला पूर्णिया विभाजनको एक भाग हो।
इतिहास

किशनगञ्ज जिल्ला १४ जनवरी, १९९० मा गठन गरिएको थियो।

मुगल कालको समयमा यस क्षेत्र नेपालको भाग थियो र Nepalgarh भनियो। जब मुगल बादशाहको निर्देशमा, मोहम्मद राजा ले Nepalgarh किल्लामा कब्जा गरेर, त्यसको नाम Alamganj मा बदलि दिएका थिए। यो पछि किशनगञ्ज बन्यो।
भूगोल

किशनगञ्ज जिल्लाले १८८४ वर्ग किलोमीटर (727 वर्ग मील) ओगटेको छ, तुलनात्मक रूपमा मालाबीको बराबरको। किशनगञ्ज जिल्ला पश्चिममा अररिया जिल्ला, दक्षिण - पश्चिममा पूर्णिया जिल्ला, पूर्वमा पश्चिम बङ्गालको उत्तर दिनाजपुर जिल्ला र उत्तरमा पश्चिम बङ्गालको दार्जिलिङ जिल्लाबाट घेरिएको छ। पश्चिम बङ्गालको एक साघुरो पट्टी, करिब २० किमी फराकिलो भुमीले यो बङ्गलादेशबाट अलग छ।

किशनगञ्ज जिल्ला २५० २०’ and २६० ३०’ 'उत्तरी अक्षांश र ८७० ७’ and ८८० १९’ 'पूर्वी देशांतरको बीचमा अबस्थित छ।

जिल्लाको माध्यमबाट बग्ने प्रमुख नदीहरूमा महानंदा, Kankai, Mechi, Donk, Ratua र रमजान Sudhaniहरू हुन।
अर्थव्यवस्था

२००६ मा पंचायती राज मन्त्रालयले देशको २५० सबभन्दा पिछडिएको जिल्लाहरू ( जम्मा ६४० को बाहिर) किशनगञ्ज लाई पनि उल्लेख गर्यो। यो एक बिहारमा ३६ जिल्लाहरू मध्येको एक जिल्ला हो जसले पिछडा क्षेत्र अनुदान कोष कार्यक्रम (बीआरजीएफ)बाट धन प्राप्त गरेको छ।
जनसाङ्ख्यिकी

२०११ को जनगणना अनुसार किशनगञ्ज जिल्लाको आबादी १६९०९४८ छ, मोटामोटी रूपमा गिनी - बिसाऊ राष्ट्रको बराबर वा संयुक्त राज्य अमेरिकाको Idaho, [८] यसले भारतमा २९३ को रैंकिंग दिन्छ ( जम्मा ६४० को भित्र) जिल्लामा प्रति वर्ग किलोमीटर 898 मानिसहरु बस्दछन् (२३३० / वर्ग मील) को एक जनसङ्ख्या घनत्व छ। यसको २००१-२०११ दशकमा जनसङ्ख्या वृद्धि दर ३०.४४% थियो। किशनगञ्जमा हरेक १००० पुरुषहरूको लागि ९४६ महिलाको लिंग अनुपात छ, र ५७.०४% को साक्षरता दर छ।

मानिसहरूको एक विशाल बहुमत गाउँमा बस्दछन। एक मुस्लिम बहुल क्षेत्र हो, ७० प्रतिशत मुसलमानहरूको आबादीको साथ गठन भएको छ, त्यहाँ हिन्दुहरु पनि छन, जसमा Surajpuris र अन्य पिछडिएका जातिहरू प्रबल छन। त्यहाँ पनि सानो Santal क्षेत्र छ। किशनगञ्जको निवासीहरु धेरै जसो SURJAPURI/ Rajbongshi बोल्छन, जसलाई बङ्गाली भाषाको भाषिका र उत्तरी बङ्गालको मूल निवासी मानिन्छ।

किशनगञ्ज जिल्लामा २००१ मा ३१.०२ प्रतिशतको साक्षरता दर थियो, बिहारको सबै जिल्लाहरूको बीचमा सबभन्दा कम हो। बिहारमा भएको साक्षरता दर ४७.५३ प्रतिशतमा भारतमा सबभन्दा कम हो, जसमा भारतको ६४.८४ प्रतिशत साक्षरता दर छ। जबकि किशनगञ्ज जिल्लामा पुरुष साक्षरता दर प्रतिशत ४२.८ मा खडा थियो, महिला साक्षरता १८.४९ प्रतिशत भारतमा सबभन्दा कम थियो।
यो पनि हेर्नुहोस्

* बिहारमा साक्षरता
सन्दर्भ

श्रेणी:बिहारका जिल्लाहरू
श्रेणी:पूर्णिया प्रमण्डल
खगडिया जिल्ला

खगडिया जिल्ला भारतको बिहार प्रान्तको एक जिल्ला हो। यहाँ केरा अनि खुर्सानीको खेती प्रचुर मात्रामा हुन्छन्। गंगा,कोशी तथा गण्डक नदीहरू यहाँको मुख्य नदीहरू हुन। यो बिहारको महत्त्वपूर्ण जिल्लाहरू मध्ये एक हो। कात्यायनी, श्यामलाल नेशनल हाई स्कुल र अजगैबिनाथ महादेव यहाँको प्रमुख दर्शनीय स्थल हुन। यसको जिल्ला सदरमुकाम खगाडिया शहरमा छ। यो जिल्ला सात नदिहरू गंगा, कमला बलान, कोशी, बुढि गण्डकी, करहा, काली कोशी र बागमतीनदीहरूबाट घेरिएको छ। यस बाहेक, यो जिल्ला सहरसा जिल्लाको उत्तरमा, मुंगेर र बेगुसराय जिल्लाको दक्षिणमा, भागलपुर र मधेपुरा जिल्लाको पूर्व तथा बेगुसराय र समस्तीपुर जिल्लाको पश्चिमबाट घेरिएको छ। यस ठाउँलाई फराकिया भनेर पनि चिनिन्छ। भनिन्छ कि पांच शताब्दी पूर्व मुगल शासकको राजा अकबरले आफ्नो मन्त्री तोडरमललाई निर्देश दिए कि सम्पूर्ण साम्राज्यको एउटा नक्शा तयार गरियोस। तर मन्त्री यस क्षेत्रको नक्शा तयार गर्न सफल भएन किन भनें यो ठाउँ धेरैनै अप्ठयारो मैदान, नदिहरू र सघन जंगलहरूबाट घेरियेको थियो।
यही कारण हो कि यस ठाउँको नाम फराकिया राखियो। वर्तमान समयमा यहाँ फराकियांचल टाइम्स नामक साप्‍ताहिक समाचार पत्र पनि प्रकाशित हुन्छ।


श्रेणी:बिहारका जिल्लाहरू
श्रेणी:मुंगेर प्रमण्डल