JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
उमामहेश्वर

कैलाश पर्वतमा आनन्दले बसेका शिव र पार्वतीको रूप नै उमामहेश्वरको मूर्ति हो। शिवको यो सौम्य रूप हो। पार्वतीलाई अँगालोमा राखेर उनले छातीमा हात राखेका छन्। उनको वाहन नन्दी पनि छेउमा छ। दोस्रो/तेस्रो शताब्दीमा निर्मित उमामहेश्वरको मूर्ति यस्तैमा सीमित थियो। जस्तो- चाँगुनारायणको छिन्नमस्ताभित्रको, पशुपतिनाथ अरुणधाराको र पाटनको चामुण्डा मन्दिर परसिरका मूर्ति यस समूहमा पर्छन्।

दोस्रो/तेस्रो शताब्दीदेखि १८औँ शताब्दीसम्म अर्थात् करबि १ हजार ६ सय वर्षसम्म ठूलो संख्यामा उमामहेश्वरको मूर्ति बनेका छन्। खासमा लिच्छविकालदेखि मल्लकालको अन्तिमसम्म यस्ता मूर्ति बनिरहे। उमामहेश्वरको मूर्तिमा रहरलाग्दो रूपमा पात्रहरू थपिँदै गएका छन्। जस्तो- दोस्रो/तेस्रो शताब्दीका मूर्तिमा शिव, पार्वती र नन्दी मात्र थिए भने पाँचौँ शताब्दीसम्म आइपुग्दा यसमा कुमार र केही गण थपिए। त्यसपछि पनि पात्रहरू थपिँदै गए।

यस्ता मूर्तिलाई शिव परिवारको रूपमा बुझ्दा पनि हुन्छ। पछिका मूर्तिमा पार्वतीका सुसारेहरू पनि थपिएका छन्। जस्तो- चमरधारणि,चरणसेविका, छत्रधारणि आदि पनि मूर्तिमा देखिन्छन्। यो नै मूर्तिकलाको विकास हो। यसबाट मूर्तिमा नयाँ के दिने भन्नेमा कलाकारहरूबीच लामो समय अघोषित प्रतिस्पर्धा चलेको अड्कल काट्न गाह्रो छैन। एउटै मूर्तिमा ४० वटासम्म आकृति छन्, जसले हरेक मूर्तिलाई पृथक् र सुन्दर बनाएका छन्।

सुरुका उमामहेश्वरका मूर्तिहरू निर्वस्त्र छन्। पशुपतिनाथको अरुणधारामा रहेको मूर्ति होस् वा मृगस्थलीको, यिनमा शिव-पार्वती नै निर्वस्त्र छन्। तर, पाँचौँ शताब्दीपछि बनेका यस्ता मूर्तिमा क्रमश: पहिरन थपिँदै गएको छ, आभूषणहरू थपिएका छन्। यसमा शंका छैन कि ढुंगामा कुदिएका यी मूर्तिहरू धार्मिक, ऐतिहासिक र पुरातात्त्विक महत्त्वका छन्।
* सम्पदा :रवीन्द्र पुरी
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:विकिथन-५ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
सन्दर्भ सामग्री
जेली फिस

समुद्रमा पाइने जेली फिस नाम अनुसार खाने 'जेली' जस्तै देखिन्छ। नरम पारदर्शी जेली फिसको भुजासम्म पानी नै भरिएको हुन्छ |शरीरको आकार र आन्तरिक बनावट बिचित्रको हुन्छ। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा जेली फिसमा कुनै पनि हड्डी हुँदैन। ठूलो होस वा सानो जेली फिसको शरीरलाई आन्तरिक तन्तुहरू भित्र भरिएको पानीले सहारा दिन्छ |हेर्दा आकर्षक लाग्ने जेली फिस डायनोसरको जमानादेखि पृथ्वीमा रहेको छ अनुमान गरिएको छ। ६ करोड ५० लाख वर्ष पहिलेदेखि जेली फिस त्यसै अस्तित्वमा रहन सफल भएको भने होइन। शत्रुबाट बच्ने उपायको लागि जेली फिस प्रख्यात छ। उदाहरणका लागि बक्स जेल फिसलाई निकै घातक समुद्री जीव मानिन्छ। यसले बर्सेनि सार्कले भन्दा बढी मान्छे मार्ने गर्छ। त्यस्तै, लायन मेन जेली फिस त विशालकाय हुन्छ। आठ मिटर आकारको यस जेली फिसको भुजाहरू ६० मिटरसम्म लामा हुन्छन्।


File:Cassiopeia andromeda (Upside-down jellyfish).jpg|
File:Chrysaora Colorata.jpg|
File:Flower hat jelly.jpg|
File:Largelionsmanejellyfish.jpg|लायन मेन जेली फिस(Lion's mane jellyfish) ,सवै भन्दा ठूलो र सवै भन्दा घातक
File:mediterranean-jellyfish-af.jpg|
File:Scrippsia pacifica.jpg|
File:Moonjellyfish2500ppx.JPG|


श्रेणी:विज्ञान
गान्तोक जिल्ला

गान्तोक जिल्ला भारतीय राज्य सिक्किमको एक प्रशासनिक जिल्ला हो।भौगोलिक दृष्टिले, गान्तोक जिल्ला राज्यको दक्षिण पूर्वी कुनामा छ। गान्तोक जिल्लाको सदरमुकाम राजधानी गान्तोक हो, जुन राज्यको राजधानी पनि हो।
इतिहास

गान्तोक जिल्ला आफ्नो इतिहासको अधिकांश कालमा सिक्किम राज्यको हिस्सा थियो। १९औँ शताब्दीमा, यो जिल्ला भुटानी शासनको अधीनमा थियो। दुवार युद्ध पछि, यो क्षेत्र लगभग ब्रिटिस सेनाको अधिनमा थियो। १९४७ मा भारतको स्वतन्त्रता पछि क्षेत्र भारतको सुरक्षाको अन्तर्गत सिक्किम राज्यको भाग थियो। १९६२ को भारत चीन युद्धको समयमा, नाथूला भञ्याङ् भारत र चीन बीचको केही भिडन्तहरू देख्यो। १९७५ मा, भारतको २२ औ राज्यको रूपमा सिक्किम औपचारिक रूपले भारतीय सङ्घको भाग बन्यो।
भूगोल

सैनिक बिबेकमा, यो जिल्ला धेरै नै संवेदनशील क्षेत्र भएकोले गान्तोकको अधिकांश पूर्व क्षेत्रहरू र चीन र भुटानसंगको आफ्नो सीमाहरूको नजीकै क्षेत्र भारतीय सेनाको नियन्त्रणमा छ। यो क्षेत्रमा पर्यटकलाई नियन्त्रित गरिएको छ, गान्तोकको पूर्व क्षेत्रहरूमा पर्यटकहरूलाई केही क्षेत्रहरू मात्र खुला छं। टसोनगमो पोखरि, बाबा मन्दिर र नाथूला भञ्याङ् लोकप्रिय पर्यटन स्थलहरू हुन।

नाथूला भञ्याङ् प्राचीन रेसम मार्ग शाखा बनाईएको थियो जसले भारतलाई ल्हासासँग जोडदथ्यो। यो भञ्याङ्न र प्रसिद्ध बाबा मन्दिर भारतीय नागरिकहरूलाई लागि मात्र खुला छं। यो क्षेत्रमा प्रवेश गर्न अनुमतिपत्र चाहिन्छ, यो इनर लाईन अनुमतिपत्र प्रस्थान गर्नुभन्दा एक दिन पहिले प्राप्त गर्नु पर्ने हुन्छ। यो अनुमतिपत्र नजीकै स्थानीय पर्यटन कार्यालयको माध्यमबाट बनाईन्छ। गान्तोक, उत्तरी गान्तोकको फोन्दोन्ग मठ र अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा प्रसिद्ध रुम्तेक मठ अन्य पर्यटन क्षेत्रहरू हुन।
जनसङ्ख्या

गान्तोक जिल्लामा मानिसहरू नेपाली जातीयताका छन्, १९औँ शताब्दीमा बेलायतीहरूले यो राज्यलाई आफ्नो बनाएपछि कामको खोजीमा पुगेका हुन। अन्य जातिहरूमा भूटिया, तिब्बतियों र लेप्चाहरू शामिल छन्। यो क्षेत्रमा नेपाली प्रभाबशाली भाषा हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सिक्किमका जिल्लाहरू
अनुराधा कोइराला

अनुराधा कोइराला प्रसिद्ध समाजसेवी तथा माइती नेपालकी संस्थापक अध्यक्ष हुन्। २०१० सिएनएन हिरो को उपाधि पनि पाएकी छिन्।
जन्म र अध्ययन

अनुराधाको जन्म १४ अप्रिल १९४९ मा ओखलढुङ्गा जिल्लाको रुम्जाटारमा गुरुङ परिवारमा भएको हो। उनका बाबु कर्णेल प्रताप शिंह गुरुङ र आमा लक्ष्मी गुरुङ हुन् ।

१० कक्षासम्म भारतको कालिम्पोङमा अध्ययन गरेकी उनले भारतकै कोलकाताबाट बीए पास गरेकी छिन्। चार जना दाजुभाइ र दुई दिदी बहिनीमध्येकी उनी काँइली हुन्। १९ वर्षे किशोर उमेरमा काठमाडौंका दिनेशप्रसाद कोइरालासँग वैवाहिक बन्धनमा बाँधिएकी अनुराधाका एक मात्र छोरा मनीष कोइराला पनि 'प्रयास नेपाल' नामको गै रसरकारी संस्था चलाउँदै आएका छन्।
thumb|right|200px|CNN हिरो अवार्डका साथ अनुराधा कोइराला
मान तथा सम्मान

कोइरालाले क्यालिफोर्नियाको लसएन्जलसमा सिएनएन हिरो उपाधी जितेकी छिन् । उनलाई डेमी मुर र एस्टन कचरले मञ्चमा संयुक्तरूपमा चिनाएका थिए।

कोइरालाई माइती नेपालको आफ्नो कार्यक्रम जारी राख्न अमेरिकी डलर १००,००० को साथमा अमेरिकी डलर २५,०० कदर स्वरुप सिएनएन द्वारा प्रदान गरियो।

उनले २०१४ मा मदर टेरेसा सम्मान जितिन् ।उनले पदमा श्री जस्तो उपाधि पनि पाएकी छिन् ।
प्रदेश प्रमुख

मिति २०७४ माघ ३ गते बसेको मन्त्रिपरिषद्को बैठकले प्रदेश ३ को प्रमुखमा अनुराधा कोइरालालाई नियुक्त गरेको थियो । २०७६ कात्तिक ७ गते राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीले अनुराधा लगायत लगायत सातवटै प्रदेशका प्रदेश प्रमुखलाई मुक्त गरिन् ।
सन्दर्भ सूची

श्रेणी:नेपाली महिलाहरू
श्रेणी:महिला व्यक्तित्वहरू
श्रेणी:जीवित मानिसहरू
श्रेणी:ओखलढुङ्गा जिल्लाका मानिसहरू
श्रेणी:विकी विमिन एडिटाथन २०१६ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
श्रेणी:महिला सम्पादनथन २०१५ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
श्रेणी:नेपालका प्रदेश प्रमुखहरू
श्रेणी:सन् १९४९ मा जन्म
श्रेणी:नेपाली हिन्दुहरू
श्रेणी:नेपाली कार्यकर्ताहरू
श्रेणी:बागमती प्रदेशका प्रदेश प्रमुखहरू
कान पाक्ने रोग

कानको बनावट अनुसार कानलाई तीन भागमा बाडिएको छ। बाहिरी कान, मध्य कान र भित्री कान। कान पाक्ने रोग चाहिँ मुख्य गरेर मध्य कानको समस्या हो। मध्य कानमा कुनै पनि कारणले गर्दा रोग लागेर त्यहाँ पीप जम्मा हुन गई, जमेको पीपले कानको जालीलाई प्वाल पारेर त्यस प्वालबाट पीप बाहिर निस्कने समस्यालाई नै 'कान पाक्नु' भनिन्छ।


विकसित देशमा यस्तो समस्या त्यत्ति देखिँदैन तर विकासशील मुलुक जहाँ स्वास्थ्य शिक्षाको कमी, कमजोर आर्थिक अवस्था र उचित पोषणयुक्त खानपान र सरसफाई छैन त्यस्तो ठाउँमा यो प्रायः जसो दोहरिरहने समस्या हो। महिला वा पुरुष दुवैलाई बराबरै लाग्ने यो रोग जुनसुकै उमेर समूहका मानिसलाई पनि लाग्न सक्छ। अझ ग्रामीण समुदायमा त यो रोग श्रवण शक्ति कम गराउने मुख्य कारणको रूपमै उभिएको छ।
कारण

कुनै झगडा, दुर्घटना आदिको कारणले कानको जाली फुटेमा व्याक्टेरिया सजिलैसँग गएर सङ्क्रमण गराउँदछन्।

साना साना नानीलाई आमाले सुताएर दूध चुसाउने गर्नाले पनि कान पाक्दछ।

फोहोर पानीमा पौडी खेल्दा जीवाणु सीधै कानभित्र छिरेर सङ्क्रमण हुन्छ।

टन्सिलको समस्या पिनास बिगि्रएमा पनि कानमा सङ्क्रमण हुन्छ।

कसैकसैमा सामान्य रुघा खोकी लागेको बेलामा पनि मध्य कानमा सङ्क्रमण हुन जान्छ।
लक्षणहरू

कानको जालीमा प्वाल पर्नुका साथै दिनहुँ अथवा केही दिन बिराएर पीप आउँदछ।

कानको सुन्ने शक्ति कम हुँदै जान्छ कान डम्म भएर थुनिएको जस्तो महसुस बिरामीलाई हुन्छ।

कान एकदमै दुख्छ रिङ्गटा लाग्न सक्छ।

कानलगायत अन्य भागमा विभिन्न समस्या देखिन सक्छ। जस्तै फेसियल नर्भ -अनुहारको नसा)मा क्षति पुगेर मुख बाङ्गो हुने, कान पछाडिपट्ट सुन्निने वा पिलो आउने, ज्वरो आउने, टाउको दुख्ने, वान्ता हुने

मेनिन्जाइटिस हुनसक्छ यदि समयमै उपचार गरेन भने कान पाक्नबाट बच्ने उपाय, सलाईको काँटी, सिन्का, पिन, चराको प्वाँखजस्ता कुनै पनि असुरक्षित वस्तुले कान नकोट्याउने वा सफा नगर्ने।

विशेष गरेर आमाले बच्चालाई दूध चुसाउँदा, बच्चाको टाउको खुट्टाभन्दा केही माथि पारेर चुसाउनु पर्दछ।

गाउँघरमा कान दुख्यो भनेपछि तुलसीको पातको रस, गाईको गहुँत वा अरू कुनै औषधि जथाभावी कानमा हाल्ने गरिन्छ जुन एकदमै गर्न नहुने कुरा हो।

कानमा तेल हाल्नु हुँदैन।

रुघा लागेको बेलामा कानमा बल पर्ने गरी सिँ सिँ गरेर सिँगान फाल्नु हुँदैन। यसले कानको जाली र अरू संरचनामा थप क्षति पुर्‍याउँदछ। बरू नाकभित्रबाट माथि तानेर घाँटीमा पुर्‍याइ थुकिदिनुपर्छ।

कान पाकेका रोगीमा कानको जालीमा प्वाल पर्ने हुँदा कानभित्र पानी पस्न दिनु हुँदैन। जसको लागि नुहाउने बेलामा कपासमा भ्यास्लिन वा अन्य कुनै कानमा पार्न हुने क्रिम लगाई कानमा टम्म मिल्ने गरी राख्नुपर्दछ।

मानिसको अज्ञानता र हेलचक्र्याइको कारणले कान पाक्दछ। कतिपय अवस्थामा सतर्कता अपनाउँदा अपनाउँदै पनि कान पाक्न सक्छ। औषधिद्वारा उपचार गरेमा कानबाट पीप आउन त रोकिन्छ तर कानको जाली भने टालिँदैन। साथसाथै बारम्बार कान पाकिरहने सम्भावना पनि उत्तिकै रहन्छ र सावधानी पनि धेरै नै अपनाउनु पर्छ।

कानको जाली टाल्ने अन्तिम उपाए चाहिँ अपेसन नै हो। अप्रेसनपछि चाहिँ कानको श्रवण शक्ति घट्ने क्रम रोकिने मात्र होइन धेरै जस्तो मानिसमा सुधार पनि आउँछ।

*कान
'कान पाक्ने' रोग -सुशील रिजाल

श्रेणी:विज्ञान
नुवाकोट दरबार

पृथ्वी नारायण शाहले ललितपुरका कालिगढ झिकाई वि.सं.१८१९ मा भव्य नौतले दरबार बनाउन लगाएका थिए। पछि नब्बे सालको महाभूकम्पले गर्दा दुई तल्ला भत्किएर सात तले मात्र हुन पुगेको थियो। पुरातात्विकविद् डा.साफल्य अमात्यका अनुसार तत्कालीन अवस्थामा मल्ल राजाहरूले पाँच तल्ला र सर्व-साधारण जनताले तीन तल्लासम्मको घर बनाउने गरेका थिए। उपत्यकाका मल्ला राजाहरूको घमण्ड तोड्नकै लागि पृथ्वीनारायण शाहले मन्दिर शैलीको नौतले दरबार बनाउन लगाएका हुन।
साततले दरबारलाई गृष्मकालिन दरबारका रूपमा उपयोग गरी अर्को शीतकालिन दरबारका रूपमा वि.सं.१८२२ मा शेरा दरबारको निर्माण भएको थियो। सातौँ तला रहेको बार्दलीबाट आक्रमणकारीलाई टाढैबाट देख्न सकिने र युद्ध बन्दीका लागि थुन्ने खोरका साथै दरबारको वास्तुकलालाई लिइन्छ। यस दरबार अघिल्तिरको तिलिङ्गा घर जसलाई पछि गएर गारद घर भन्न थालियो। साथै उत्तर पुर्ब कुनाको रणबहादुर शाहको बैठक घर पनि शाह कालमा निर्माण भएको थियो।

दरबारलाई राष्ट्रियकरण गरेको थियो। साँस्कृतिक महत्त्व बोकेको दरबार भएकोले पुरातत्व विभागमा राखिएको थियो। २०६५ जेठ १५ मा गणतन्त्र घोषणा भएपछि २०६८ वैशाख १३बाट नुवाकोट दरबार ; सङ्ग्रहालयका रूपमा परिणत भएको थियो ।
२०७२ को भूकम्प

भूकम्पले दरबार क्षेत्र तहसनहस भयो।
श्रेणी:पृथ्वीनारायण शाह
श्रेणी:नेपालका ऐतिहासिक दरबारहरू
श्रेणी:नुवाकोट
ओखरपौवा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ७९०१ रहेको थियो जसमध्ये ३९७० पुरुष र ३९३१ महिला रहेका थिए भने यहाँ १५१० घरधुरी रहेको थियो। यो हाल ककनी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १,७-९ वडाहरू ककनी गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने २-६ वडाहरू वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
ककनी गाउँपालिका

नुवाकोट जिल्लाका १० वटा गाउँपालिकाहरू मध्ये एक हो। २७ फागुन २०७३ मा, गाउँपालिका घोषणा गर्दा साविकका ककनी, ओखरपौवा, चाउथे, चतुराले, थानसिङ (८-९), मदानपुर (७-८) गाविसहरू यसमा गाभिएका थिए।
जनसङ्ख्या

राष्ट्रिय जनगणना २०७८को जनगणना अनुसार को कुल जनसङ्ख्या २४,५०४ रहेको छ भने यहाँ ६,३१२ घरधुरी रहेका छन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
बाह्य कडीहरू

*जिल्ला विकास समितिको कार्यालय, नुवाकोट

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका गाउँपालिकाहरू
श्रेणी:बागमती प्रदेशका गाउँपालिकाहरू
खड्गभञ्ज्याङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६१६६ रहेको थियो जसमध्ये २७३८ पुरुष र ३४२८ महिला रहेका थिए भने यहाँ १४१२ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (४-९) वडाहरू हाल विदुर नगरपालिकामा पर्दछ भने (१,२,३) वडाहरू तारकेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ४-९ वडाहरू विदुर नगरपालिकाको वडा नम्बर ३ भने १-३ नम्बर वडाहरू तारकेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
खानीगाउँ, नुवाकोट

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५३३० रहेको थियो जसमध्ये २४०६ पुरुष र २९२४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२१० घरधुरी रहेको थियो। यो हाल लिखु गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४,८ वडाहरू लिखु गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने ५-७,९ वडाहरू वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
गेर्खु

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६२८२ रहेको थियो जसमध्ये २८८८ पुरुष र ३४९४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १४२१ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल विदुर नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ३,४,७,९ वडाहरू विदुर नगरपालिकाको वडा नम्बर १० भने १,२,५,६,८ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ११ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
गोर्स्याङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ३४३१ रहेको थियो जसमध्ये १५२० पुरुष र १९११ महिला रहेका थिए भने यहाँ ७७२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तारकेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका २-८ वडाहरू तारकेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने ९ नम्बर वडा वडा नम्बर ६ र १ नम्बर वडा वडा नम्बर १ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
जिलिङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६२८६ रहेको थियो जसमध्ये २९९२ पुरुष र ३२९४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२७१ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-५ वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकाको वडा नम्बर ८ हो भने ६-९ वडाहरू वडा नम्बर ९ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
तारुका

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५२३३ रहेको थियो जसमध्ये २३३५ पुरुष र २८९८ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११२७ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तारकेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ वडाहरू तारकेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने ५-९ वडाहरू वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
तुप्चे

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५२८६ रहेको थियो जसमध्ये २४०१ पुरुष र २८८५ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२७९ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल विदुर नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-५,७ वडाहरू विदुर नगरपालिकाको वडा नम्बर ७ भने ६,८ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ८ र ९ नम्बर वडा वडा नम्बर ९ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
थानपति, गुल्मी

थानपति नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पश्चिमाञ्चल विकास क्षेत्रको लुम्बिनी अञ्चल, गुल्मी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या २५८५ रहेको थियो जसमध्ये १०६० पुरुष र १५२५ महिला रहेका थिए भने यहाँ ६७७ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल रुरुक्षेत्र गाउँपालिकामा पर्दछ।

यो रुरुक्षेत्र गाउँपालिकाको वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:गुल्मी जिल्लाका ठाउँहरू
थानसिङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६१२६ रहेको थियो जसमध्ये २८९९ पुरुष र ३२२७ महिला रहेका थिए भने यहाँ १३८८ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका ८ र ९ नम्बर वडाहरू ककनी गाउँपालिकामा पर्दछ भने (१-७) वडाहरू लिखु गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ८-९ वडाहरू ककनी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ८ हो भने ५-७ वडाहरू लिखु गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ र १-४ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
दुईपिपल

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ७७९० रहेको थियो जसमध्ये ३७०१ पुरुष र ४०८९ महिला रहेका थिए भने यहाँ १५६९ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५,९ वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकाको वडा नम्बर ४ हो भने ३-४,६,८ वडाहरू वडा नम्बर ५ र १-२,७ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
नर्जामण्डप

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५३३५ रहेको थियो जसमध्ये २६५६ पुरुष र २६७९ महिला रहेका थिए भने यहाँ १०१२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तादी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ नम्बर वडाहरू तादी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने ५-९ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
पञ्चकन्या गाउँपालिका

नुवाकोट जिल्लाका १० वटा गाउँपालिकाहरू मध्ये एक हो। २७ फागुन २०७३ मा, गाउँपालिका घोषणा गर्दा साविकका कविलास, पञ्चकन्या, चौघडा (३,४), थप्रेक, भद्रुटार गाविसहरू यसमा गाभिएका थिए।
जनसङ्ख्या

राष्ट्रिय जनगणना २०७८को जनगणना अनुसार को कुल जनसङ्ख्या १३,८१८ रहेको छ भने यहाँ ३,६०० घरधुरी रहेका छन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
बाह्य कडीहरू

*जिल्ला विकास समितिको कार्यालय, नुवाकोट

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका गाउँपालिकाहरू
श्रेणी:बागमती प्रदेशका गाउँपालिकाहरू
सामरी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५३०४ रहेको थियो जसमध्ये २४०८ पुरुष र २८९६ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२०७ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल म्यागङ गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १,४,७,८,९ वडाहरू म्यागङ गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने २,३,५,६ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
लच्याङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४४८० रहेको थियो जसमध्ये २२३८ पुरुष र २२४२ महिला रहेका थिए भने यहाँ ८७६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल सूर्यगढी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-८ नम्बर वडाहरू सूर्यगढी गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने ९ नम्बर वडा वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
रालुकादेवी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४५६३ रहेको थियो जसमध्ये २२९९ पुरुष र २२६४ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९१६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तादी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-६ नम्बर वडाहरू तादी गाउँपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने ७-९ वडाहरू वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
राउतबेसी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ३४३७ रहेको थियो जसमध्ये १७३१ पुरुष र १७०६ महिला रहेका थिए भने यहाँ ६५४ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल दुप्चेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-७ नम्बर वडाहरू दुप्चेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर ३ हो भने ८-९ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
मदानपुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ८८६२ रहेको थियो जसमध्ये ४२९४ पुरुष र ४५६८ महिला रहेका थिए भने यहाँ १७३८ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (१-६) वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्दछ भने (७,८) वडाहरू ककनी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ३-५ वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकाको वडा नम्बर १२ हो भने १,२,६,९ वडाहरू वडा नम्बर १३ र ७-८ वडाहरू ककनी गाउँपालिकाकव वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
बेलकोट

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ७६६० रहेको थियो जसमध्ये ३७२३ पुरुष र ३९३७ महिला रहेका थिए भने यहाँ १५४९ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-३ वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकाको वडा नम्बर १० हो भने ५-८ वडाहरू वडा नम्बर ११ र ४,९ वडाहरू वडा नम्बर १ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
बुधसिङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या २९४५ रहेको थियो जसमध्ये १३४४ पुरुष र १६०१ महिला रहेका थिए भने यहाँ ६७७ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तारकेश्वर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-८ वडाहरू तारकेश्वर गाउँपालिकाको वडा नम्बर ४ हो भने ९ नम्बर वडा वडा नम्बर १ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
बागेश्वरी, नुवाकोट

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४९८६ रहेको थियो जसमध्ये २३८२ पुरुष र २६०४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १०७३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल सूर्यगढी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १,२,५,६,८ नम्बर वडाहरू सूर्यगढी गाउँपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने ३,४,७,९ वडाहरू वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
कुमरी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, नुवाकोट जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ८६७२ रहेको थियो जसमध्ये ४२६३ पुरुष र ४४०९ महिला रहेका थिए भने यहाँ १६१८ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ६,८,९ वडाहरू बेलकोटगढी नगरपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने १-४,७ वडाहरू वडा नम्बर ३ र ५ नम्बर वडा वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नुवाकोट जिल्लाका ठाउँहरू
आगिन्चोक

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ३५८० रहेको थियो जसमध्ये १५३९ पुरुष र २०४१ महिला रहेका थिए भने यहाँ ८७३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल त्रिपुरासुन्दरी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ८-९ वडाहरू त्रिपुरासुन्दरी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने १-७ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
गोगनपानी, धादिङ

गोगनपानी नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५५६३ रहेको थियो जसमध्ये २६९६ पुरुष र २८६७ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११३३ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (५-८) वडाहरू हाल थाक्रे गाउँपालिकामा पर्दछ भने (१-४,९) वडाहरू गल्छी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको १-४,९ वडाहरू गल्छी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ८ हो भने ५-८ वडाहरू थाक्रे गाउँपालिकाको वडा नम्बर ११ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
गुम्दी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४८३३ रहेको थियो जसमध्ये २१३५ पुरुष र २६९८ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११०९ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल गङ्गाजमुना गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-५ वडाहरू गङ्गाजमुना गाउँपालिकाको वडा नम्बर ३ हो भने ६-९ वडाहरू वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
चैनपुर, धादिङ

चैनपुर नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६३४९ रहेको थियो जसमध्ये २७४७ पुरुष र ३६०२ महिला रहेका थिए भने यहाँ १५१४ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल ज्वालामुखी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५-९ वडाहरू ज्वालामुखी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ६ हो भने १-४ वडाहरू वडा नम्बर ७ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
कुम्पुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या १००१२ रहेको थियो जसमध्ये ४६३६ पुरुष र ५३७६ महिला रहेका थिए भने यहाँ २१२२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल सिद्धलेक गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको २,८,९ वडाहरू सिद्धलेक गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने १,३,४ वडाहरू वडा नम्बर ६ र ५-७ वडाहरू वडा नम्बर ७ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
खाल्टे

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ७१७७ रहेको थियो जसमध्ये ३२२३ पुरुष र २९५४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १५६६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल नीलकण्ठ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको १,७-९ वडाहरू नीलकण्ठ नगरपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने २-६ वडाहरू वडा नम्बर ५ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू
ज्यामरुङ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, मध्यमाञ्चल विकास क्षेत्रको बागमती अञ्चल, धादिङ जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६९९८ रहेको थियो जसमध्ये ३०२४ पुरुष र ३९७४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १६५३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल नीलकण्ठ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको ४-७ वडाहरू नीलकण्ठ नगरपालिकाको वडा नम्बर १० हो भने १-३,८,९ वडाहरू वडा नम्बर ११ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:धादिङ जिल्लाका ठाउँहरू