JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
ਲਾਈਫ਼ ਇਜ਼ ਬਿਊਟੀਫੁਲ

ਲਾਈਫ਼ ਇਜ਼ ਬਿਊਟੀਫੁਲ () 1997 ਦੀ ਇਤਾਲਵੀ ਕਮੇਡੀ-ਡਰਾਮਾ ਫਿਲਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਬਰਟੋ ਬੇਨਿਗਨੀ ਨੇ ਡਾਇਰੈਕਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬੇਨਿਗਨੀ ਦੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਇਡੋ ਓਰੇਫੀਸ, ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਇਤਾਲਵੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਜ਼ੀ ਤਸੀਹਾ ਕੈਂਪ ਦੇ ਇੱਕ ਬੰਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਖੌਫ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਉਪਜਾਊ ਕਲਪਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦਾ ਕੁਝ ਭਾਗ ਬੇਨਿਗਨੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਇਤਹਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੀ ਤਸੀਹਾ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਤਾਲਵੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਮਦਰ (1926 ਫ਼ਿਲਮ)

ਮਦਰ (, Mat) ਵਸੇਵੋਲੋਦ ਪੁਡੋਵਕਿਨ ਦੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ 1926 ਸੋਵੀਅਤ ਫਿਲਮ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1905 ਦੇ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜ ਰਹੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਕਸੀਮ ਗੋਰਕੀ ਦੇ 1906 ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਨਾਵਲ ਮਾਂ (ਨਾਵਲ) ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।

1968 ਵਿੱਚ ਮੋਸਫ਼ਿਲਮ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਮੁੜ ਬਹਾਲੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਊਂਡ ਟਰੈਕ ਵੀ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਤੀਖੋਨ ਖਰੇਨੀਕੋਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸਟ

* ਵੀਰਾ ਬਰਾਨੋਵਸਕਾਇਆ - ਪੇਲਾਗਿਆ ਨੀਲੋਵਨਾ ਵਲਾਸੋਵਾ, ਮਾਂ
* ਨਿਕੋਲਾਈ ਬਾਤਾਲੋਵ - ਪਵੇਲ ਵਲਾਸੋਵ, ਪੁੱਤ
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸੋਵੀਅਤ ਫਿਲਮਾਂ
ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ

ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ (ਜਰਮਨ Arbeitskraft; ਫਰਾਂਸੀਸੀ: force de travail) ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸੰਕਲਪ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਉਤਪਾਦਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਰਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਿਰਤ-ਯੋਗਤਾ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਜੂਦ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਪਰ, ਇਸਨੂੰ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜੁਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਇਤਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ।


ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਾਰਕਸਵਾਦ
ਤੂਫਾਨੀ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਗੀਤ

]]
"ਤੂਫਾਨੀ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਗੀਤ" () ਰੂਸੀ/ਸੋਵੀਅਤ ਲੇਖਕ ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ ਦਾ 1901 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਪਰ ਅਹਿਮ ਨਮੂਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਕਾਂਤ-ਮੁਕਤ ਟਰੋਚੇਕ ਟੈਟਰਾਮੀਟਰ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰੋਸੋਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੰਦ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗੀਤ ਹੈ।
ਇਤਹਾਸ

1901 ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੂਸੀ ਜਾਰ ਨਿਕੋਲਸ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਿਨਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਸਹੇੜੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਆਲੋਚਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਨਕਲਾਬ ਦਾ ਹੋਕਾ ਇਥੇ ਪ੍ਰਤੀਕਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ— ਮਾਣਮੱਤਾ ਤੂਫਾਨੀ ਬਾਜ਼, ਤੂਫਾਨ (ਯਾਨੀ ਇਨਕਲਾਬ) ਤੋਂ ਬੇਖੌਫ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਜਾਨਵਰ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ ਨੇ ਤੂਫਾਨੀ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਗੀਤ ਮਾਰਚ 1901 ਵਿੱਚ ਨਿਜ੍ਹਨੀ ਨੋਵਗੋਰੋਦ, (ਆਧੁਨਿਕ ਗੋਰਕੀ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਅਪਰੈਲ 1901 ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜ਼ਿਜ਼ਨ ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਛਪਿਆ ਸੀ। "ਇਹ ਗੀਤ"ਛਪਵਾਉਣ ਕਰਕੇ ਗੋਰਕੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਐਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਇਸ ਗੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਇਨਕਲਾਬ ਲਈ ਯੁਧ ਦਾ ਗੀਤ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ Burevestnik Revolyutsii (ਇਨਕਲਾਬ ਦਾ ਤੂਫਾਨੀ ਬਾਜ਼) ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਬਣ ਖੁਦ ਗੋਰਕੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਾਦੇਜ਼ਦਾ ਕਰੁਪਸਕਾਇਆ ਅਨੁਸਾਰ, "ਇਹ ਗੀਤ" ਲੈਨਿਨ ਵਾਸਤੇ ਗੋਰਕੀ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨਪਸੰਦ ਰਚਨਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰੂਸੀ ਸਾਹਿਤ
ਦੀਵਾਨ-ਏ-ਗ਼ਾਲਿਬ

ਦੀਵਾਨ ਏ ਗ਼ਾਲਿਬ ਫ਼ਾਰਸੀ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰ ਮਿਰਜ਼ਾ ਅਸਦਉੱਲਾਹ ਖਾਂ ਗ਼ਾਲਿਬ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ (ਗਜ਼ਲਾਂ)ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗ਼ਾਲਿਬ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਜ਼ਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਗਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਹੋਰ ਦੀਵਾਨ ਏ ਗ਼ਾਲਿਬ ਵੀ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਰਦੂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਮੁੱਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੀਵਾਨ ਏ ਗ਼ਾਲਿਬ ਦੀਆਂ ਨੁਕਸ਼ਾ ਏ ਨਿਜ਼ਾਮੀ, ਨੁਕਸ਼ਾ ਏ ਆਰਸ਼ੀ, ਨੁਕਸ਼ਾ ਏ ਹਮਿਦਿਆ (ਭੂਪਾਲ), ਨੁਕਸ਼ਾ ਅਜ਼ ਗ਼ੁਲਾਮ ਮੇਹਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅਨੇਕ ਠੇਠ ਨਕਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।.
ਬਾਹਰਲੇ ਲਿੰਕ

* ਦੀਵਾਨ ਏ ਗ਼ਾਲਿਬ ਪਰਸੀਅਨ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ
* ਏ ਗ਼ਾਲਿਬ ਦੇਵਨਾਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉਰਦੂ-ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਾਇਰੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਗ਼ਾਲਿਬ
ਦੀਵਾਨ ਏ ਸ਼ਮਸ ਏ ਤਬਰੇਜ਼ੀ

ਦੀਵਾਨ ਏ ਕਬੀਰ ਜਾਂ ਦੀਵਾਨ ਏ ਸ਼ਮਸ ਏ ਤਬਰੇਜ਼ੀ () ਜਾਂ ਦੀਵਾਨ ਏ ਸ਼ਮਸ ਮੌਲਾਨਾ ਜਲਾਲ-ਉਦ-ਦੀਨ ਰੂਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ 40,000 ਤੋਂ ਵਧ ਪ੍ਰਗੀਤਕ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਹੈ ਔਰ ਇਸਨੂੰ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨਤਮ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੀਵਾਨ ਏ ਕਬੀਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਇਸਲਾਮੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਵੰਨਗੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ (ਯਾਨੀ: ਗਜ਼ਲਾਂ, ਰੁਬਾਈਆਂ ਅਤੇ ਤਰਜੀਏ)। ਇਸ ਵਿੱਚ (ਫੋਰੁਜਾਨਫ਼ਰ ਦੇ ਅਡੀਸ਼ਨ ਅਨੁਸਾਰ) 44,282 ਸਤਰਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਡੀਸ਼ਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖਰੜਿਆਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ: 3,229 ਗਜ਼ਲਾਂ (ਕੁੱਲ ਸਤਰਾਂ = 34,662); 44 ਤਰਜ਼ੀ-ਬੰਦ (ਕੁੱਲ ਸਤਰਾਂ = 1698); ਅਤੇ 1,983 ਰੁਬਾਈਆਂ (ਕੁੱਲ ਸਤਰਾਂ = 7932). ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਕੁ ਅਰਬੀ, ਅਤੇ ਥੋੜੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਫ਼ਾਰਸੀ/ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ। 'ਦੀਵਾਨ ਏ ਸ਼ਮਸ ਏ ਤਬਰੇਜ਼ੀ' ਨਾਮ, ਰੂਮੀ ਦੇ ਮੁਰਸ਼ਦ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਸ਼ਮਸ ਤਬਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਅਭਿਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਹਿਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸੂਫ਼ੀ ਸਾਹਿਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਿਤਾਬਾਂ
ਨਜ਼ੀਰ ਅਕਬਰਾਬਾਦੀ

ਨਜ਼ੀਰ ਅਕਬਰਾਬਾਦੀ (ਉਰਦੂ: نظیر اکبر آبادی) (ਅਸਲ ਨਾਮ "ਵਲੀ ਮੁਹੰਮਦ") (1735–1830) 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ "ਨਜ਼ਮ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਨਜ਼ੀਰ ਤਖੱਲਸ ਹੇਠ ਉਰਦੂ ਗਜ਼ਲਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਮਾਂ ਲਿਖੀਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਧ ਮਸ਼ਹੂਰੀਬੰਜਾਰਾਨਾਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਕਰ ਕੇ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਕਵੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ, ਰੁੱਤਾਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਫਲਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਲੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ।ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਰਚਨਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 600 ਦੇ ਕਰੀਬ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਹਨ।
ਜੀਵਨੀ

ਨਜ਼ੀਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਹੰਮਦ ਫਾਰੂਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਮਾਂਆਗਰਾ ਕਿਲੇ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਨਵਾਬ ਸੁਲਤਾਨ ਖਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਆਗਰਾ, ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਸਦਕਾ ਅਕਬਰਾਬਾਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਅਜੇ ਛੋਟਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮਾਂ ਨਾਲ ਆਗਰਾ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਮਹਲਾ ਤਾਜ ਗੰਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਮਕਤਬ ਤੋਂ ਅਰਬੀ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਾਇਰੀ ਤਬੀਅਤ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਈ। ਨਜ਼ੀਰ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀ ਮਨਸ਼ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਉਯ੍ਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਪੜ੍ਹਨ-ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਸਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਪਸੰਦ ਸਨ, ਭਰਤ ਪੁਰ ਕੇ ਹਕਮਰਾਨਾਂ ਨੇ ਦਾਅਵਤਨਾਮੇ ਭੇਜੇ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਬੂਲ ਨਾ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਵਾਬਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਆਖ਼ਰੀ ਉਮਰ ਅਧਰੰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ 1830 ਵਿੱਚ ਇੰਤਕਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਮੂਨਾ ਸ਼ਾਇਰੀ


ਬੰਜਾਰਾਨਾਮਾ

ਟੁਕ ਹਿਰਸੋ-ਹਵਾ ਕੋ ਛੋੜ ਮੀਯਾਂ, ਮਤ ਦੇਸ-ਬਿਦੇਸ ਫਿਰੇ ਮਾਰਾ ਮਾਰਾ
ਕਜ਼ਾਕ ਅਜਲ ਕਾ ਲੂਟੇ ਹੈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਜਾਕਰ ਨਕਾਰਾ
ਕਯਾ ਬਧੀਯਾ, ਮੈਂਸਾ, ਬੈਲ, ਸ਼ੁਤੁਰ ਕਯਾ ਗੌਨੇ ਪੱਲਾ ਸਰ ਭਾਰਾ
ਕਯਾ ਗੇਹੂੰ, ਚਾਵਲ, ਮੋਠ, ਮਟਰ, ਕਯਾ ਆਗ, ਧੂਆਂ ਔਰ ਅੰਗਾਰਾ
ਸਬ ਠਾਠ ਪੜਾ ਰਹ ਜਾਵੇਗਾ ਜਬ ਲਾਦ ਚਲੇਗਾ ਬੰਜਾਰਾ

ਗ਼ਰ ਤੂ ਹੈ ਲੱਖੀ ਬੰਜਾਰਾ ਔਰ ਖੇਪ ਭੀ ਤੇਰੀ ਭਾਰੀ ਹੈ
ਐ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਤੁਝਸੇ ਭੀ ਚੜ੍ਹਤਾ ਇੱਕ ਔਰ ਬੜਾ ਬਯੋਪਾਰੀ ਹੈ
ਕਯਾ ਸ਼ੱਕਰ, ਮਿਸਰੀ, ਕੰਦ, ਗਰੀ ਕਯਾ ਸਾਂਭਰ ਮੀਠਾ-ਖਾਰੀ ਹੈ
ਕਯਾ ਦਾਖ਼, ਮੁਨੱਕਾ, ਸੋਂਠ, ਮਿਰਚ ਕਯਾ ਕੇਸਰ, ਲੌਂਗ, ਸੁਪਾਰੀ ਹੈ
ਸਬ ਠਾਠ ਪੜਾ ਰਹ ਜਾਵੇਗਾ ਜਬ ਲਾਦ ਚਲੇਗਾ ਬੰਜਾਰਾ

ਤੂ ਬਧੀਯਾ ਲਾਦੇ ਬੈਲ ਭਰੇ ਜੋ ਪੂਰਬ ਪੱਛਿਮ ਜਾਵੇਗਾ
ਯਾ ਸੂਦ ਬੜ੍ਹਾਕਰ ਲਾਵੇਗਾ ਯਾ ਟੋਟਾ ਘਾਟਾ ਪਾਵੇਗਾ
ਕੱਜ਼ਾਕ ਅਜਲ ਕਾ ਰਸਤੇ ਮੇਂ ਜਬ ਭਾਲਾ ਮਾਰ ਗਿਰਾਵੇਗਾ
ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਤੀ-ਪੋਤਾ ਕਯਾ ਇੱਕ ਕੁਨਬਾ ਕਾਮ ਨ ਆਵੇਗਾ
ਸਬ ਠਾਠ ਪੜਾ ਰਹ ਜਾਵੇਗਾ ਜਬ ਲਾਦ ਚਲੇਗਾ ਬੰਜਾਰਾ


ਨਜ਼ੀਰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸ਼ਾਹ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਨਜ਼ਮ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕ ਬੰਦ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ:
ਹੈਂ ਕਹਤੇ ਨਾਨਕ ਸ਼ਾਹ ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਵਹ ਪੂਰੇ ਹੈਂ ਆਗਾਹ ਗੁਰੂ।
ਵਹ ਕਾਮਿਲ ਰਹਬਰ ਜਗ ਮੇਂ ਹੈਂ ਯੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਜੈਸੇ ਮਾਹ ਗੁਰੂ।
ਮਕਸੂਦ ਮੁਰਾਦ, ਉਮੀਦ ਸਭੀ, ਬਰ ਲਾਤੇ ਹੈਂ ਦਿਲਖ਼੍ਵਾਹ ਗੁਰੂ।
ਨਿਤ ਲੁਤ੍ਫ਼ੋ ਕਰਮ ਸੇ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਹਮ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਨਿਰਬਾਹ ਗੁਰੁ।

ਇਸ ਬਖ਼੍ਸ਼ਿਸ਼ ਕੇ ਇਸ ਅਜ਼ਮਤ ਕੇ ਹੈਂ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ।
ਸਬ ਸੀਸ ਨਵਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ, ਔਰ ਹਰਦਮ ਬੋਲੋ ਵਾਹ ਗੁਰੂ।।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉਰਦੂ ਸਾਹਿਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉਰਦੂ-ਭਾਸ਼ਾ ਕਵੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਕਵੀ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1735
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1830
ਯੂ ਆਰ ਅਨੰਤਮੂਰਤੀ

ਉਡੁਪੀ ਰਾਜਗੋਪਾਲਆਚਾਰੀਆ ਅਨੰਤਮੂਰਤੀ (21 ਦਸੰਬਰ 1932 - 22 ਅਗਸਤ 2014) ਇੱਕ ਕੰਨੜ-ਭਾਸ਼ੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਨੜ ਸਾਹਿਤ ਨਾਵਿਆ ਲਹਿਰ ਦਾ ਮੋਢੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨਪੀਠ ਯਾਫਤਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕ ਹੈ। ਕੰਨੜ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਪੀਠ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅੱਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਗਿਆਨਪੀਠ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਹਿਤਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹੈ। 1998 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪਦਮ ਭੂਸ਼ਨ ਅਵਾਰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 1980ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੇਰਲ ਦੀ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਰਹੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੇਂਦਰੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਚਾਂਸਲਰ ਵੀ ਰਹੇ।
ਮੁੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ

ਨਾਵਲ

* ਸੰਸਕਾਰ 1965
* ਅਵਸਥ 1978
* ਭਵ 1994
ਕਹਾਣੀ

* ਅੰਦੇਦੁ ਮੁਗਿਆਦ ਕਥੇ 1955
* ਮੌਨੀ 1967
ਕਵਿਤਾ

* ਬਾਵਲੀ 1963
*ਮਿਥੁਨ 1967
ਨਾਟਕ

* ਸਨਿੰਨਵੇਸ 1974
*ਪ੍ਰਗੇ ਮ੍ਰਿਤ ਪਰਿਸਰ 1974
*ਪੂਰਵਾਪਰ 1990
*ਆਵਾਹਨੇ 1971
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਲੇਖਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਗਿਆਨਪੀਠ ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕੰਨੜ ਲੇਖਕ
ਚੋਖੇਰ ਬਾਲੀ (ਫਿਲਮ)

ਚੋਖੇਰ ਬਾਲੀ (ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ: "ਅੱਖ ਦੀ ਰੜਕ"; ) ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਬੰਗਾਲੀ ਨਾਵਲ ਉੱਤੇ ਬਣੀ (2003) ਬੰਗਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਿਤੁਪਰਣੋ ਘੋਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੇਨਜੀਤ ਚੈਟਰਜੀ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ, ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਰਾਏ ਨੇ ਬਿਨੋਦਿਨੀ ਅਤੇ ਰਾਇਮਾ ਸੈਨ ਨੇ ਆਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਬਿਨੋਦਿਨੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੋਖੇਰ ਬਾਲੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਅਹਿਮ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਹਨ: ਲਿਲੀ ਚਕਰਵਰਤੀ ਨੇ (ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਜਲਕਸ਼ਮੀ) ਦੀ ਅਤੇ ਤੋਤਾ ਰਾਏ ਚੌਧਰੀ ਨੇ (ਰਾਜਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਗੋਦ ਲਏ ਪੁਤਰ) ਬਿਹਾਰੀ ਦੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬੰਗਾਲੀ-ਭਾਸ਼ਾ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਕਲਾ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਰਿਤੁਪਰਣੋ ਘੋਸ਼

ਰਿਤੁਪਰਣੋ ਘੋਸ਼ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Rituparno Ghosh, 31 ਅਗਸਤ 1963-30 ਮਈ 2013) ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸਨ। ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਉੱਪਰਾਂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਏਜੰਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਾਲ 1994 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਹੀਰੇਰ ਅੰਗਤੀ ਰਿਲੀਜ ਹੋਈ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਫਿਲਮ ਉਨੀਸ਼ੇ ਅਪਰੈਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਫੀਚਰ ਫਿਲਮ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਇਨਾਮ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਘੋਸ਼ ਸੱਤਿਆਜੀਤ ਰੇ ਦਾ ਫੈਨ ਸੀ। ਲੱਗਪਗ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਲ 12 ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਅੰਤਰਾਸ਼ਟਰੀ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। 30 ਮਈ 2013 ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦੇ ਐਲਬੀਜੀਟੀ ਲੇਖਕ
ਗਰਨਜ਼ੇ ਪਾਊਂਡ

ਪਾਊਂਡ ਗਰਨਜ਼ੇ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ਼ ਮੁਦਰਾਈ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਜਰਸੀ ਪਾਊਂਡ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਮੁਦਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਊਂਡ ਸਟਰਲਿੰਗ ਦੇ ਮੁੱਲ-ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਿੱਕੇ ਅਤੇ ਨੋਟ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸ

19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੱਕ, ਗਰੇਨਸੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਮੁਦਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫ੍ਰੈਂਚ ਲਿਵਰ ਦੇ ਸਿੱਕੇ 1834 ਤੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਟੈਂਡਰ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1921 ਤੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। 1830 ਵਿੱਚ, ਗੁਆਰਨਸੀ ਨੇ ਡਬਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਡਬਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੇ 1⁄80 ਸੀ। "ਡਬਲ" ਨਾਮ ਫ੍ਰੈਂਚ "ਡਬਲ ਡਿਨੀਅਰਜ਼" ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਿੱਕੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਜੇ ਵੀ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਲੀਰਡ (ਤਿੰਨ-ਡਿਨੀਅਰ ਟੁਕੜੇ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਸਿੱਕੇ 1, 2, 4 ਅਤੇ 8 ਡਬਲ ਦੇ ਮੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। 8 ਡਬਲ ਸਿੱਕਾ ਇੱਕ "ਗੁਰਨਸੀ ਪੈਨੀ" ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਤੋਂ "ਗੁਰਨਸੇ ਸ਼ਿਲਿੰਗ" (1.2 ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੀ ਕੀਮਤ) ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸ਼ਿਲਿੰਗ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਿਲਿੰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ (1.26 ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੀ ਕੀਮਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਐਕਸਚੇਂਜ ਦਰ 25.22 ਫ੍ਰੈਂਕ = 1 ਪੌਂਡ ਸਟਰਲਿੰਗ ਸੀ)। ਨਵੇਂ ਬੈਂਕ ਨੋਟ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਗਾਰੰਸੀ ਸ਼ਿਲਿੰਗ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਕ ਵਿੱਚ ਸੰਪੱਤੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਟਰਲਿੰਗ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੀ ਕੀਮਤ ਘਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਨਵੇਂ ਬੈਂਕ ਨੋਟ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦੋਹਰੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਏ, 3-ਪੈਨਸ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ 1956 ਤੋਂ ਗਰਨਸੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ

। ਚੱਕੀ ਰੋਹਣਾ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ, ਦੂਜੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਸੂਫ਼ੀ ਮਾਰਗ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।]]

ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ (, Mantiqu 't-Tayr, 1177) ਲਗਪਗ 4500 ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫਰੀਦ ਉਦ-ਦੀਨ ਅੱਤਾਰ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਮਹਾਕਾਵਿ ਹੈ। ਇਸ ਫ਼ਾਰਸੀ ਲਿਖਤ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ 'ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਜਲਿਸ' ਨਾਮ ਨਾਲ਼ ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ ਦਾ ਕੀਤਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੰਛੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਆਣਾ,ਚੱਕੀਰਾਹਾ, ਸੁਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਤ ਕਥਾਈ ਸੀਮੁਰਗ਼ (ਮਿਥਹਾਸਕ ਪਰਸੀਅਨ ਪਰਿੰਦਾ ਜੋ ਮੌਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਫੋਏਨਿਕਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਦੀ ਤਲਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੱਕੀਰਾਹਾ ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਨੁਕਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੁੱਧ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਦਿੰਦਾ। ਮੰਜ਼ਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਘਾਟੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਖੀਰ ਤੀਹ ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਦਾ ਟੋਲਾ ਸੀਮੁਰਗ਼ ਦੀ ਬਸਤੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੱਸ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਅਕਸ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰੀਨ ਕਵਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ - ਸੀਮੁਰਗ਼ (ਮਿਥਹਾਸਕ ਪਰਸੀਅਨ ਪਰਿੰਦਾ) ਅਤੇ ਸੀ ਮੁਰਗ਼ (ਫ਼ਾਰਸੀ ਤੋਂ ਅਰਥ ਬਣਿਆ ਤੀਹ ਪਰਿੰਦੇ) ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਖੇਲ ਉੱਤੇ ਮੁਨੱਸਰ ਹੈ।
ਚਿੱਤਰ

ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ ਆਰਟ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸੰਗ੍ਰਹਿ। ਅੰਦਾਜ਼ਨ l600 ਮਿਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸਚਿੱਤਰ ਹਥਲਿਖਤ ਤੋਂ ਫ਼ੋਲੀਓ। ਸਾਬਾ ਦੇ ਹਬੀਬਲਾਹ (ਅੰਦਾਜ਼ਨ 1590-1610 ਦਰਮਿਆਨ ਸਰਗਰਮ) ਦੀਆਂ ਸਿਆਹੀ ਵਿਚ, ਅਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਪਾਣੀ-ਰੰਗ, ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ 25,4 x 11,4 ਸਮ ਮਾਪ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ।

File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227734.jpg
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227735.jpg
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227736.jpg
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227737.jpg

ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸੂਫ਼ੀ ਸਾਹਿਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਹਿਤ
ਚੱਕੀਰਾਹਾ

ਚੱਕੀਰਾਹਾ (Hoopoe), ਇੱਕ ਰੰਗਦਾਰ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜੋ ਅਫ਼ਰੀਕਾ,ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ(ਐਫਰੋ-ਯੂਰੇਸ਼ੀਆ) ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਰੋਹਣਾ ਜਾਂ ਚੱਕ ਚਕੀਰਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁਦਹੁਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ 'ਚੱਕੀ ਰਾਹਾ' ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਟਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਚੱਕੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਪੁੜ ਨੂੰ ਛੈਣੀ ਅਤੇ ਹਥੌੜੀ ਨਾਲ ਖੁਰਦਰਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਰੋਹੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਇਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੀ ਚੁੰਝ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੱਕੀ ਰਾਹੇ ਦੀ ਛੈਣੀ ਵਾਂਙ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਦੇ ਖਦਸ਼ੇ ਹਨ। 1987 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਕੀ ਰੋਹਾ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰਾਜ ਪੰਛੀ ਸੀ। ਇਹ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ

thumb|ਚੱਕੀ ਰੋਹਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਗੱਡ ਕੇ ਵੀ ਚੁੰਝ ਖੋਲਣ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਸ ਦਾ ਗਾਣਾ ਊਪ-ਊਪੋ-ਊਪ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਗੈਲਰੀ


ਤਸਵੀਰ:Upupa epops 2 Luc Viatour.jpg|ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ
ਤਸਵੀਰ:Upupa epops 3 Luc Viatour.jpg|ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ
ਤਸਵੀਰ:Upupa epops 4 Luc Viatour.jpg|ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ
ਤਸਵੀਰ:Common Hoopoe (Upupa epops) at Jayanti, Duars, West Bengal W Picture 055.jpg|at Jayanti in Buxa Tiger Reserve
ਤਸਵੀਰ:Common Hoopoe in Dhahran, KSA.JPG|At Dhahran, KSA
ਤਸਵੀਰ:Hoopoeinmeadow.jpg|In the West Bank
ਤਸਵੀਰ:Huppe fasciée MHNT ZOO 2010 11 161 Ouzouer-sur-Trézée.jpg

ਹਵਾਲੇ
ਸਰੋਤ

*
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ

* Ageing and sexing (PDF; 5.3 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* Photos, audio and video of Eurasian hoopoe from Cornell Lab of Ornithology's Macaulay Library
*
*


ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਗਿਆਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਛੀ
ਸੀਮੁਰਗ਼

thumb|240px|ਬੁਖ਼ਾਰਾ ਦੇ ਨਾਦਿਰ ਦੀਵਾਨ-ਬੇਗ਼ੀ ਮਦਰਸੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੀਮੁਰਗ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿਚਿੱਤਰ
thumb|240px|ਸੀਮੁਰਗ਼ ਸਾਸਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ
ਸੀਮੁਰਗ਼ (ਫ਼ਾਰਸੀ: ) ਜਾਂ ਅਨਕ਼ਾ (ਫ਼ਾਰਸੀ: ) ਈਰਾਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਥ-ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਮਾਦਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਤਰਸ, ਉਦਾਰਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਗ ਅਤੇ ਸੱਟ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਫੈਲਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਤੁਰਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁੱਝ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੀਮੁਰਗ​ ਨੂੰ ਕਰਕਸ, ਸੇਮੁਰਗ਼, ਸੇਮਰੁਗ਼, ਸਮਰੁਕ ਅਤੇ ਸਮਰਨ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਕੁਕਨੂਸ (ਮਿਥਹਾਸ)

ਕੁਕਨੂਸ ਜਾਂ ਕ਼ਕ਼ਨੁਸ ਜਾਂ ਕ਼ੁਕ਼ਨੁਸ (ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਹਾਸ ਵਿੱਚ ਫੋਏਨਿਕਸ ਜਾਂ ਫੀਨਿਕਸ, ਪੁਰਾਤਨ ਯੂਨਾਨੀ: φοίνιξ phóinīx) ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਿਥ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਗਾਉਣ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਸਮ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕ਼ੁਕ਼ਨੁਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਕਨੂਸ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਰੰਗੀਨ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਦੁਮ ਸੁਨਹਰੀ ਜਾਂ ਬੈਂਗਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਕੁੱਝ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਜਾਂ ਨੀਲੀ)। ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ 500 ਤੋਂ 1000 ਸਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗਿਰਦ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਲ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਦੋਨੋਂ ਜਲ ਕੇ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਖ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕੁਕਨੂਸ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਕੁਕਨੂਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਝ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਵਾਂ ਕੁਕਨੂਸ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਰਾਖ ਇੱਕ ਆਂਡੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕਰ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹੇਲਿਓਪੋਲਿਸ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ) ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਾਲਪਨਿਕ ਪੰਛੀ
ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ

ਦਾ ਪੇਰੂਗੀਆ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਘਿਆੜ ਅਤੇ tਸਾਰਸ ਅਤੇ ਬਘਿਆੜ ਅਤੇ ਲੇਲਾ]]
ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਈਸਪਿਕਾ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਿਹਰਾ 620 ਈਪੂ ਤੋਂ 520 ਈਪੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਮ ਅਤੇ ਕਥਾ ਵਾਚਕ ਈਸਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਕੁ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਲੋਕਪਸੰਦ ਵਿਕਲਪ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੂੰਬੜੀ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰ (ਜਿਸ ਤੋਂ “ਅੰਗੂਰ ਖੱਟੇ ਹਨ” ਮੁਹਾਵਰਾ ਨਿਕਲਿਆ), ਕੱਛੂ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ, ਉੱਤਰੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਬਘਿਆੜ ਆਇਆ, ਪਿਆਸਾ ਕਾਂ, ਬਘਿਆੜ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਕੀੜੀ ਅਤੇ ਟਿੱਡਾ ਵਰਗੀਆਂ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤਿਅੰਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।

ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਤੀਆਨਾ ਦੇ ਦਾਰਸ਼ਨਕ ਅਪੋਲੋਨੀਅਸ ਵਲੋਂ ਈਸਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੇਠਲੇ ਕਥਨ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਮਿਲਦਾ ਹੈ:
ਮੂਲ

ਯੂਨਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਹੇਰੋਟੋਡਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਪੰਜਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਈਸਪ ਨਾਮਕ ਗੁਲਾਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਈਸਪ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ - ਅਰਿਸਟੋਫੇਨਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਸ-ਨਾਟਿਕਾ ਦ ਵਾਸਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕ ਫਿਲੋਕਲਿਓਨ ਨੂੰ ਭੋਜ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਾਰਤਾਲਾਪਾਂ ਤੋਂ ਈਸਪ ਦਾ ਬੇਤੁਕਾਪਨ ਸਿਖੇ ਹੋਏ ਹੋਣਾ ਚਿਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਪਲੇਟੋ ਨੇ ਫੀਡੋ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੁਕਰਾਤ ਨੇ ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ, “ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਸਨ”, ਪਦ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੱਟਿਆ ਸੀ।

ਬਹਰਹਾਲ, ਦੋ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰ ਕੇ - ਕਿਉਂਕਿ ਈਸਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਦੰਤ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਈਸਪ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਿਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਧੁਨਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੰਤ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਈਸਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਕੇਵਲ ਈਸਪ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰਚੀਆਂ ਸਨ, ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਰਿਹਾ ਵੀ ਸੀ। ਆਧੁਨਿਕ ਅਧਿਆਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਈਸਪੀ” ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਵਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੁਮੇਰ ਅਤੇ ਅਕਾਦ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜ਼ਿਕਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੁਮੇਰ ਅਤੇ ਅਕਾਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਹਿਤ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਈਸਪ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
੧੧ ਮਾਰਚ

11 ਮਾਰਚ ਗ੍ਰੈਗਰੀ ਕਲੰਡਰ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਸਾਲ ਦਾ 70ਵਾਂ (ਲੀਪ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 71ਵਾਂ) ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸਾਲ ਦੇ 295 ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਹਨ।
ਵਾਕਿਆ

*1302–ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜੋੜੀ, ਰੋਮੀਓ ਤੇ ਜੂਲੀਅਟ, ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ (ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਦੀ ਲਿਖਤ ਮੁਤਾਬਕ)।
*1669–ਇਟਲੀ 'ਚ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਫਟਣ ਨਾਲ 15 ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ।
*1702–ਇੰਗਲੈਂਡ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ 'ਡੇਲੀ ਕਾਊਰਾਂਟ' ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
*1748–ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਦੁਰਾਨੀ, ਮੀਰ ਮੰਨੂ ਹੱਥੋਂ ਮਨੂਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ:
*1783–ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਕਿਲ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਨੀਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਲਹਿਰਾਇਆ।
*1838–'ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ' ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਐਡੀਸ਼ਨ 'ਬੰਬਈ ਟਾਈਮਜ਼ ਐਂਡ ਜਰਨਲ ਆਫ਼ ਕਾਮਰਸ' ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਦੇ ਦਿਨ ਬੰਬਈ ਵਿੱਚ ਛਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
*1881–ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਸਮਾਜਸੇਵੀ ਰਾਮਨਾਥ ਟੈਗੋ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਪਹਿਲੀ ਮੂਰਤੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੱਲਕਤਾ ਦੇ ਟਾਊਨਹਾਲ 'ਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
*1917–ਬਰਤਾਨੀਆ-ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਮੈਸੋਪੋਟਾਮੀਆ (ਹੁਣ ਇਰਾਕ) ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਗ਼ਦਾਦ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
*1918–ਮਾਸਕੋ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਰੂਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣਿਆ।
*1921–ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧਾੜ ਨੇ ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਗੁਰਦਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਝੱਬਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
*1923–ਬੱਬਰ ਅਕਾਲੀਆਂ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਖ਼ਬਰ ਨੰਬਰਦਾਰ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਵਾਸੀ ਨੰਗਲ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਤਾ।
*1948– ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਧੁਨਿਕ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਲਾ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ 'ਚ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
*1985–ਮਿਖਾਇਲ ਗੋਰਬਾਚੇਵ ਕੋਂਸਤਾਂਤਿਨ ਚਰਨੈਂਕੋ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
*1988–ਬਰਤਾਨੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਪੌਂਡ ਦਾ ਨੋਟ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਕੇ ਸਿੱਕਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ।
*1990– ਲਿਥੂਆਨੀਆ ਨੇ ਰੂਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
*1999– ਇਨਫ਼ੋਸਿਸ ਕੰਪਨੀ 'ਨਸਦਕ' ਸਟਾਕ ਐਕਸਚੇਂਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਰਤੀ ਕੰਪਨੀ ਬਣੀ।
*2011–ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸੇਂਦਾਈ 'ਚ 9.0 ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਲੇ ਭੂਚਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਈ ਸੁਨਾਮੀ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ।
*2013–ਯੂਰਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਪਰਖ ਕਰ ਕੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕੋਸਮੈਟਿਕ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਈ।
ਛੁੱਟੀਆਂ
ਜਨਮ

ਮੌਤ

*1689–ਮਰਾਠਾ ਛੱਤਰਪਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਭਾਜੀ ਦੀ ਮੁਗਲ ਸ਼ਾਸਕ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤਸੀਹੇ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਹੋਈ।

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਾਰਚ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਲ ਦੇ ਦਿਨ
ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਰ

"ਹਾਰ" ਜਾਂ "ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਰ" () ਗਾਏ ਡੇ ਮੋਪਾਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 17 ਫਰਵਰੀ 1884 ਨੂੰ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਅਖਬਾਰ ਗਾਲਿਉਸ ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਸੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੋਪਾਸਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਟਵਿਸਟ ਅੰਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿਧ ਹੈ। ਇਹ ਹੈਨਰੀ ਜੇਮਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੇਸਟ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਬਣੀ। ਆਇਰਿਸ਼ ਕੰਪੋਜਰ ਕੋਨੋਰ ਮਿਸ਼ਲ ਨੇ ਸੰਗੀਤਕ ਡਰਾਮੇ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਲਾਟ

"ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਰ" ਮੈਡਮ ਮੇਥਾਈਲਡ ਲੋਇਜਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਮੇਥਾਈਲਡ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੀਂ ਉੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਉਸਦਾ ਸ਼ਾਦੀ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਵੇਖਕੇ ਕੁੜਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਸਾਧਨਹੀਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁੱਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੀ। ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਉਸਦੀ ਚਾਅ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਦਾ ਸੱਦਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਕੇ ਪਤੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਫਿਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚੱਜ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਕੋਲਲੋਂ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਹਰ ਉਧਾਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਸਹੇਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਉਹ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਘਰ ਪਰਤਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਰ ਗਾਇਬ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਾਰ ਲੈਕੇ ਮੋੜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੂਬਹੂ ਹਾਰ 36,000 ਫਰੈਂਕ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਸੇ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਨਵਾਂ ਹਾਰ ਖਰੀਦ ਕੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਤੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਲੰਬੇ ਮਾਰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਨੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਰੜੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਰਜ ਉਤਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਮੇਥਾਈਲਡ ਦੀ ਆਪਣੀ ਉਸ ਸਹੇਲੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਹਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜੋ ਹਾਰ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਕਲੀ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੋਪਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਕਸਾਕ

ਨੂੰ «ਯੂਕਰੇਨ ਜਾਂ ਜ਼ਾਪੋਰੋਜੀਅਨ ਕਸਾੱਕਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ (Vkraina o Paese de Cossachi di Zaporowa)»। ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ «ਯੂਕਰੇਨ ਜਾਂ ਡਾਨ ਕਸਾੱਕਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼, ਮਸਕੋਵੀ ਰਿਆਸਤ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹਨ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। (Vkraina ouero Paese de Cossachi Tanaiti Soggetti al Moscouita)» .]]

ਕਸਾਕ (Russian: казаки, ਕਜ਼ਾਕੀਆ; Ukrainian: козаки́, ਕੋਜ਼ਾਕੀ) ਰੂਸ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਦੱਖਣੀ ਰਿਆਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਲੇ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਲਾਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੂਕਰੇਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰੂਸ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ, ਨੀਮ-ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਨੀਮ-ਜਲਸੈਨਿਕ ਸਮੁਦਾਇਆਂ ਦੇ ਰੁਕਨ ਸਨ। ਕਸਾੱਕ -- ਦਨੀਪਰ, ਡਾਨ, ਤੇਰੇਕ ਅਤੇ ਯੂਰਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਿਰਲੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੂਕਰੇਨ ਅਤੇ ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ। ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ "ਕਸਾੱਕ" ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਆਧੁਨਿਕ ਯੂਕਰੇਨ, ਦੱਖਣੀ ਰੂਸ, ਵੋਲਗਾ, ਯੂਰਾਲ, ਸਾਇਬੇਰੀਆਈ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕਸਾੱਕ ਸਮਾਜਾਂ ਦਾ ਵਜੂਦ ਪੂਰੇ ਰੂਸ, ਯੂਕਰੇਨ, ਬੇਲਾਰੂਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਭਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਸਾਕ ਲੋਕ
ਕਸਾੱਕ (ਨਾਵਲ)

ਕਸਾੱਕ ( [ਕੋਜ਼ਾਕੀ]) ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦਾ 1863 ਵਿੱਚ ਦ ਰਸੀਅਨ ਮੈਸੇਂਜਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਛੋਟਾ ਨਾਵਲ ਹੈ। ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਯੰਗ ਮੈਨਹੂਡ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਵਾਨ ਤੁਰਗਨੇਵ ਅਤੇ ਨੋਬਲ ਵਿਜੇਤਾ ਇਵਾਨ ਬੂਨਿਨ ਦੋਨੋਂ ਰੂਸੀ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਤੁਰਗਨੇਵ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ। ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਉੱਤੇ ਅਗਸਤ 1853 ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਗਸਤ 1857 ਵਿੱਚ, ਇਲੀਆਡ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣ ਦੀ ਧਾਰ ਲਈ। 1862,ਵਿੱਚ ਤਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ 1863 ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਛਾਪ[ਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹਿਲੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰੂਸੀ ਨਾਵਲ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੇ ਨਾਵਲ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਛੋਟੇ ਨਾਵਲ
ਫਾਲਤੂ (2006 ਫ਼ਿਲਮ)

ਫਾਲਤੂ (), ਸਯਦ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਸਿਰਾਜ ਦੀ ਬੰਗਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਣੀਰਘਾਟੇਰ ਬਿਰਤਾਂਤੋ (রাণীরঘাটের বৃত্তান্ত,ਯਾਨੀ: ਰਾਣੀਘਾਟ ਬਿਰਤਾਂਤ) ਬੰਗਾਲੀ ਮੂਵੀ ਹੈ। ਇਹ 2006 ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ 2007 ਦਾ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਸਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਰਿੰਦਮ ਚੌਧਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਨਜਾਨ ਦਾਸ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਿਤਰਾ ਚੈਟਰਜੀ, ਇੰਦਰਾਨੀ ਹਲਦਰ, ਯਸ਼ਪਾਲ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਮੰਜਰੀ ਫਦਨੀਸ, ਨਿਰਮਲ ਕੁਮਾਰ, ਮਸੂਦ ਅਖਤਰ, ਬਿਪਲਬ ਚੈਟਰਜੀ ਨੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਸਪੇਨ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਪੰਡੋਰਾ ਦਾ ਡੱਬਾ

ਪੰਡੋਰਾ ਦਾ ਡੱਬਾ ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅਨੋਖੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਹੇਸੀਓਡ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਦਿਨ (Works and Days) ਵਿੱਚ ਪੰਡੋਰਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਿਥ ਵਿੱਚੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। "ਡੱਬਾ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੰਡੋਰਾ (Πανδώρα) ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਰਤਬਾਨ (πίθος ਪਿਥੋਸ) ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚ

ਕਲਾਸੀਕਲ ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪੰਡੋਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ। ਜ਼ਿਊਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੇਫ਼ੇਸਟਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਵਾਜਿਆ:. ਅਥੀਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਐਫਰੋਡਾਇਟੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਪੋਲੋ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਅਤੇ ਹਰਮੇਸ ਨੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਹੇਸੀਓਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਮੀਥੀਅਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਚੁਰਾ ਕੇ ਲੈ ਆਂਦੀ, ਜ਼ਿਊਸ ਨੇ ਪ੍ਰੋਮੀਥੀਅਸ ਦੇ ਭਰਾ ਐਪੀਮੀਥੀਅਸ ਨੂੰ ਪੰਡੋਰਾ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਬਦਲਾ ਲਿਆ। ਪੰਡੋਰਾ ਉਹ ਮਰਤਬਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੱਲ ਬੁਰਾਈਆਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਟੇਨਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਫਰਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ – ਬੱਸ ਥੱਲੇ ਪਈ ਐਲਪਿਸ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ "ਉਮੀਦ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।
ਭੜੋਲੇ ਦੀ ਵਿਉਤਪਤੀ

ਮੂਲ ਗਰੀਕ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਹ ਸੀ - ਪਿਥੋਸ (pithos) ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮਨੁੱਖ (ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਸਿਨੋਪ ਦਾ ਦਾਔਜੀਨ'- Diogenes of Sinope ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁੱਤਾ ਸੀ)।
ਇਸਦੀ ਵਰਤੋ ਵਾਇਨ, ਤੇਲ, ਅਨਾਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਮਗਰੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਜਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਫਨਾਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ
ਪੰਡੋਰਾ

ਪੰਡੋਰਾ (ਯੂਨਾਨੀ: , , ਪੈਨ,ਯਾਨੀ "ਸਰਬ" ਅਤੇ , ਡੋਰੋਨ, ਯਾਨੀ "ਉਪਹਾਰ", ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਥ ਹੋਇਆ "ਸਰਬ ਵਰੋਸਾਈ", ਜਾਂ "ਸਰਬ-ਦਾਤਾ") ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਹਾਸ ਵਿੱਚ ਜਿਊਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਖਾਸ ਕਰ ਹਿਫ਼ਾਇਸਤੋਸ ਅਤੇ ਐਥੀਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਾਜੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ।﻿ ਹਿਫ਼ਾਇਸਤੋਸ ਨੇ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪੁਤਲਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਅਫ਼ਰੋਦੀਤੀ ਨੇ ਪੰਡੋਰਾ ਨੂੰ ਸੁਹੱਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਹਿਕਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਸਿਖਾਈ। ਐਥੀਨੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਸ ਪੁਤਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਪਾਈ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ