ਖੁਣਾਈ

ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਧਾਤ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਿਜਾਇਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਧਾਤ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਰੱਖਿਆਹੀਣ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਲਈ ਤੇਜ ਤੇਜਾਬ ਜਾਂ ਮਾਰਡੇਂਟ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ (ਇਹ ਮੂਲ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਸੀ; ਆਧੁਨਿਕ ਨਿਰਮਾਣ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ)। ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਢੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਕਸ਼ਾਕਾਰੀ (engraving) ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਸਟਰ ਪ੍ਰਿੰਟਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਰੀਕਾ

, ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੱਚਾ, 1654 ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਮੂਲ ਐਚਿੰਗ ਪਲੇਟ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਪ੍ਰਿੰਟ ਦਾ ਉਦਾਹਰਣ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਪੋਜੀਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।]]

ਸ਼ੁੱਧ ਤੌਰ ਤੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਾਤ (ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤਾਂਬਾ, ਜਸਤਾ ਜਾਂ ਸਟੀਲ) ਦੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਮ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਜਾਬ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕਾਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਪੀਸ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਨੰਗੀ ਧਾਤ ਉਭਰਕੇ ਆਏ। ਇੱਕ ਤਿਰਛੇ ਅੰਡਕਾਰ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਔਜਾਰ, ਏਚਾਪ ਦਾ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਟਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਡੇਂਟ (ਕੱਟਣ ਲਈ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸ਼ਬਦ) ਜਾਂ ਏਚੇਂਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਜਾਬ, ਧਾਤ ਦੇ ਪਰਗਟ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਬਾਕੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੱਚੀ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਸਿਆਹੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸਿਆਹੀ ਬਚੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਪੇਪਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੀਟ (ਮੁਲਾਇਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਾਈ - ਪ੍ਰੈੱਸ਼ਰ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੇਪਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਤੋਂ ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਲੇਟ ਦੁਆਰਾ ਘਸ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੌ ਛਾਪੇ (ਕਾਪੀਆਂ) ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਐਚਿੰਗ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਐਚਿੰਗ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਹੋਰ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਏਨਗਰੇਵਿੰਗ (ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਰੈਮਬਰਾਂ) ਜਾਂ ਐਕੁਆਟਿੰਟ (ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਗੋਯਾ)।
ਇਤਹਾਸ

, ਹੰਡਰੇਡ ਗਿਲਡਰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਰੈਮਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਦਾਜਨ 1648 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨੱਕਾਸ਼ੀਆਂ।]]
ਉਤਪੱਤੀ

ਲਗਪਗ ਮਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੰਦੂਕਾਂ, ਕਵਚ, ਕਪ ਅਤੇ ਪਲੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਨਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤ - ਕਰਮਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਐਚਿੰਗ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਸੀ। ਉਂਜ ਵੀ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਕਵਚ ਦੀ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸਜਾਵਟ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਲਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ - ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਟਲੀ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ।

ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਖੋਜ ਆਸਬਰਗ, ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਡੇਨੀਅਲ ਹੋਫਰ (ਲਗਪਗ 1470 - 1536) ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੋਫਰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਸੀ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਉਦਾਹਰਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ: 1536 ਦੀ ਇੱਕ ਢਾਲ ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਡਰਿਡ ਦੇ ਰੀਅਲ ਆਰਮੇਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਜੋ ਨਿਊਰੇਮਬਰਗ ਦੇ ਜਰਮਨੀਸ਼ੇਜ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ (Germanisches Nationalmuseum) ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਜਰਮਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ, ਬਰਲਿਨ ਵਿੱਚ 1512 ਅਤੇ 1515 ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਇੱਕ ਆਗਸਬਰਗ ਘੋੜੇ ਦਾ ਕਵਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਫਰ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਹੋਫਰ ਨੇ ਆਪ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਿੰਟ ਜਿਆਦਾਤਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਲਈ ਪੈਟਰੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਲਈ ਸਵਿਚ ਸ਼ਾਇਦ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਐਚਿੰਗ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਮਾਧਿਅਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਐਨਗਰੇਵਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਫਾਇਦਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਐਨਗਰੇਵਿੰਗ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਉੱਤੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੌਸ਼ਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਚਿੰਗ ਡਰਾਇੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਕਿਸੇ ਕਲਾਕਾਰ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਸੌਖ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਲਾ ਹੈ।
ਕੈਲੋਟ ਦੀਆਂ ਕਾਢਾਂ: ਐਚਪ, ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ, ਸਟਾਪਿੰਗ-ਆਉਟ

ਲੋਰੇਨ (ਹੁਣ ਫ਼ਰਾਂਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ) ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨੈਂਸੀ ਦੇ ਜੈਕ ਕੈਲੋਟ (1592 - 1635) ਨੇ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਮ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਿਰਛੇ ਅੰਡਕਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ, ਐਚਪ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀਕਾਰਾਂ (etchers) ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਲਕੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਐੱਨਗਰੇਵਰਜ ਲਈ ਸੰਭਵ ਸੀ।

ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਮ ਆਧਾਰਿਤ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੀਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਨਿਸ਼ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ, ਸਖ਼ਤ, ਨੁਸਖਾ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਡੂੰਘੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਲਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਉਮਰ ਵੱਧ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜਾਬ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰ ਉੱਤੇ ਧੱਬੇ ਜਾਂ ਦਾਣੇ ਪੈ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਐਚਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ (ਫਾਉਲ - ਬਾਇਟਿੰਗ) ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਟਾਈ (ਬਾਇਟਿੰਗ) ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਐਚਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੇਰਵੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਐੱਨਗਰੇਵਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਰੇਦਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਲੋਟ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਐਚਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਣਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਟਾਪਿੰਗਸ-ਆਉਟ ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੀਨ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੰਪੂਰਣ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਤੇਜਾਬ ਕੱਟ ਦੇਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਸਟਾਪਿੰਗ-ਆਉਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਲਾਕਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਨਾਲ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਲਕੇ ਟੋਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਾਵਧਾਨੀਪੂਰਵਕ ਨਿਅੰਤਰਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਲਾਈਟ ਅਤੇ ਸ਼ੇਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਭੂਤਪੂਵ ਸੂਖਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਛੋਟੇ ਸਨ - ਵਧੇਰੇ ਲੰਬੇ ਡਾਇਮੇਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਪਗ ਛੇ ਇੰਚ ਜਾਂ 15 ਸਮ ਤੱਕ, ਲੇਕਿਨ ਵੇਰਵੇ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਕ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਆਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਪੈਰਸ ਦੇ ਅਬ੍ਰਾਹਮ ਬੋਸ ਨੇ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਮੈਨੁਅਲ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਲੋਟ ਦੇ ਆਵਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ ਜਿਸਦਾ ਇਤਾਲਵੀ, ਡਚ, ਜਰਮਨ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

17ਵੀਂ ਸਦੀ ਐਚਿੰਗ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁੱਗ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੈਮਬਰਾਂ, ਜਿਉਵਾਨੀ ਬੇਨੇਡੇਟੋ ਕਾਸਟਿਗਲਿਉਨ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਮਹਾਂਰਸ਼ੀ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਏ ਸਨ। 18ਵੀਂ ਪਾਇਰਾਨੇਸੀ ਵਿੱਚ ਤਾਈਪੋਲੋ ਅਤੇ ਡੇਨਿਅਲ ਚੋਡੋਵੀਕੀ ਚੰਗੇਰੇ ਐਚਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਅਤੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਉਭਾਰ ਨੇ ਕੁੱਝ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਲੇਕਿਨ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਐਚਿੰਗ ਅੱਜ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹੈ।
ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ: ਐਕੁਆਟਿੰਟ, ਸਾਫਟ-ਗਰਾਉਂਡ ਅਤੇ ਰਿਲੀਫ ਐਚਿੰਗ

* ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਵਿੱਚ ਟੋਨਲ ਇਫ਼ੈਕਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਜਾਬ - ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਰੇਜਿਨ (ਰਾਲ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
* ਸਾਫਟ - ਗਰਾਉਂਡ ਐਚਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟਾਕਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੋਲਾ ਗਰਾਉਂਡ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਾਕਾਰ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਾਗਜ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ (ਜਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਵਰਤੋ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਨੂੰ) ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿੰਟ ਇੱਕ ਡਰਾਇੰਗ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
* ਰਿਲੀਫ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਕਾਢ 1788 ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਵਿਲੀਅਮ ਬਲੇਕ ਦੁਆਰਾ ਕੜ੍ਹੀ ਗਈ; 1880 - 1950 ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤ ਦੇ ਵਿਵਸਾਇਕ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਫੋਟੋ - ਮਕੈਨੀਕਲ (ਲਕੀਰ - ਬਲਾਕ) ਵੇਰੀਏਂਟ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਲੀਫ ਪ੍ਰਿੰਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਫੇਦ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲੇਕ ਦੀ ਅਸਲੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿਵਾਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਲਿਖਾਵਟ ਅਤੇ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕ

ਇੱਕ ਮੋਮਯੁਕਤ ਤੇਜਾਬ - ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰਾਊਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਧਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਜਸਤੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟ ਵੱਖ ਵੱਖ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ। ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਦੋ ਆਮ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ: ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਅਤੇ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ।

ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦਾ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਠੋਸ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਮੋਮਯੁਕਤ ਬਲਾਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਉੱਤੇ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰਮ ਪਲੇਟ (70 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ) ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਤ ਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਜਿਸਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲੇਟ ਗਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਪਿਘਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਰੌਲਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਫੈਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਐਚਿੰਗ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਗਰਮ - ਪਲੇਟ ਕੋਲੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕਾਰ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਮੋਮ ਵਾਲੇ ਟੇਪਰਾਂ ਨਾਲ ਫੂਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਲੌ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਕਾਲ਼ਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ ਪਰਗਟ ਹੈ। ਧੂੰਆਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਾ ਕੇਵਲ ਪਲੇਟ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਮੋਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਲਾਕਾਰ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਔਜਾਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਾਤ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।


ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਤਰਲ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੁਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੀਪੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੁਰਸ਼ ਦੇ ਜਰੀਏ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣ ਉੱਤੇ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਤੇਲ/ਤਾਰਕੋਲ ਆਧਾਰਿਤ ਏਸਫਾਫਾਲਟਮ [ 2 ] ਜਾਂ ਬਿਟੁਮੇਨ ਦਾ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਿਟੁਮੇਨ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਅਕਸਰ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਵੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖੁਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਸੁਖਾ ਲਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੁਦਰਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੁੱਝ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੱਤੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੱਥ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਜੋ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਧੂੜਾ ਯੁਕਤ ਰੋਜਿਨ ਜਾਂ ਸਪਰੇ ਪੇਂਟ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਫਾਇਨ ਮਿਸਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਟੋਨ, ਸ਼ੈਡੋ ਅਤੇ ਠੋਸ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ ਜਾਂ ਏਪਕ ਨਾਲ ਡਿਜਾਈਨ (ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ) ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਏਚਪ ਪਵਾਇੰਟ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਟੈਂਪਰਡ ਸਟੀਲ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ ਨੂੰ 45 - 60 ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰਬਰੰਡਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘਸਾਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਏਚਪ ਉਸੇ ਸਿੱਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਕਿ ਇੱਕ ਫਾਉਂਟੇਨ ਪੈੱਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਬਾਲਪਵਾਇੰਟ ਦੀ ਤੁਲਣਾ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਸਵੇਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਹੱਥ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕ ਹਰਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅੰਤਮ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਕੁਲ ਮਿਲਾਕੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸੂਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ ਧਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਜਸਤੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਈਟਰਿਕ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਜਸਤੇ ਜਾਂ ਸਟੀਲ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਘੋਲਾਂ ਵਿੱਚ 2 ਭਾਗ FeCl3 ਵਿੱਚ 2 ਭਾਗ ਪਾਣੀ ਅਤੇ 1 ਭਾਗ ਨਾਇਟਰਿਕ ਵਿੱਚ 3 ਭਾਗ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜਾਬ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਐਚਿੰਗ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

*ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਾਇਟਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਹੇਠਾਂ ਸਪਿਟ - ਬਾਇਟਿੰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੋ)।
*ਮੋਮਯੁਕਤ ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਕ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ (ਬਾਈਟਿੰਗ) ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
*ਪਲੇਟ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਬਾਈਟ ਓਨੀ ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।


ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਘੋਲਣ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਰਦ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਲਈ ਚਿੜੀ ਦੇ ਖੰਭ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਸਮੇਂ - ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਟਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬੁਲਬੁਲਾ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬੁਲਬੁਲਾ ਇਸਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ। ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜਸਤਾ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਬੁਲਬੁਲੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਕੀ ਵੇ ਇਫ਼ੈਕਟ (ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਪ੍ਰਭਾਵ) ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਚਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਬੁਲਬੁਲੇ - ਵਰਗੇ ਚੱਕਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਪਰਦ (detritus) ਇੱਕ ਬੁਕਨੀਦਾਰ ਪਿਘਲੀ ਹੋਈ ਧਾਤ ਹੈ ਜੋ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗਰੂਵਜ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਦੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ ਸਤਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਪਰਦ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਦਾ ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਪਲੇਟ ਦੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਲਾਸਟਿਸਿਨ ਗੇਂਦਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੀ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਦਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਤਕਾਲ ਹਟਾ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਲਈ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਅਕਸਰ ਲਗਪਗ ਇੱਕ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸੇਂਟੀਮੀਟਰ ਚੌੜੇ ਧਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਟੈਸਟ ਸਟਰਿਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਟਰਿਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਮਿੰਟ ਜਾਂ ਸੈਕੰਡ ਤੱਕ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਧਾਤ ਦੀ ਇਸ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਫਿਰ ਦੋਹਰਾਈ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਪੱਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਮੱਸ ਪਾਈ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਿਗਰੀਆਂ ਜਾਂ ਗਹਿਰਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਚੱਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਹਟਾਣ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਤਾਰਪੀਨ ਵਰਗੇ ਇੱਕ ਵਿਲਾਇਕ ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਪੀਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮਿਥਾਇਲ ਯੁਕਤ ਸਪਿਰਿਟਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਰਪੀਨ ਚਿਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪਲੇਟ ਦੀ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਪਿਟ - ਬਾਇਟਿੰਗ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਪਲੇਟ ਦੇ ਕੁੱਝ ਖਾਸ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁਰਸ਼ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿੱਧੇ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਪਿਟ=ਬਾਇਟਿੰਗ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਦੇ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਡਾਇਲਿਊਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਗਮ ਅਰਬਿਕ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।


ਇੱਕ ਪਲਾਸਟਿਕ ਕਾਰਡ, ਮੈਟ ਬੋਰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੱਛਾ ਅਕਸਰ ਮੱਸ ਨੂੰ ਛਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਟੀਫ ਫੈਬਰਿਕ ਦੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਟਾਰਲਾਟੈਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਨਿਊਜਪ੍ਰਿੰਟ ਪੇਪਰ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਬਲੇਡ ਭਾਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਿਆਹੀ ਚੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਮ ਸਫਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀ ਓਰਗੈਂਜਾ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਦਾ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਜਸਤੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਲੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ ਸਫੇਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਲੇਟ ਦੇ ਸੁਭਾਵਕ ਦੰਦ ਪ੍ਰਿੰਟ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕ ਚੀਕਣੀ ਵਰਕੇ ਭੂਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਡੁਬੋਏ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਪਲੇਟ ਦਾ ਕਰਮਿਕ ਐਕਸਪੋਜਰ ਉਹੀ ਨਤੀਜਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਾਗਜ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮ ਟੁਕੜਾ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੈਰ - ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਐਚਿੰਗ

ਤੇਜਾਬ ਅਤੇ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੇ ਸਿਹਤ ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੀ ਚਿੰਤਾ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਘੱਟ ਜਹਿਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਕੋਟਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਅਰੰਭ ਦਾ ਖੋਜ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਲੋਰ ਵੈਕਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੀ। ਮਾਰਕ ਜੈਫਰੌਨ ਅਤੇ ਕੀਥ ਹਾਵਰਡ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਨੇ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਏਕਰਿਲਿਕ ਪਾਲੀਮਰ ਅਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਫ਼ੈਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਾਲੀਮਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੋਡੀਅਮ ਕਾਰਬੋਨੇਟ (ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਸੋਡਾ) ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਤੇਜਾਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਖੋਰਨ ਵਾਲੀ ਗੈਸ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਐਚਿੰਗ ਦਾ ਦੂਜਾ ਖ਼ਤਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਐਕੁਆਟਿੰਟ, ਜੋ ਧੂੜਾ ਯੁਕਤ ਰੇਜਿਨ ਜਾਂ ਏਨਾਮੇਲ ਸਪਰੇ ਪੇਂਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਐਕਰੇਲਿਕ ਪਾਲੀਮਰ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਏਅਰ ਬੁਰਸ਼ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਸੋਡਾ ਐਸ਼ ਘੋਲ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਲਵੈਂਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਏਅਰ ਬੁਰਸ਼ ਸਪਰੇ ਦੀਆਂ ਏਕਰਿਲਿਕ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਵੈਂਟੀਲੇਸ਼ਨ ਹੁਡ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਲਈ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਣੀ - ਆਧਾਰਿਤ ਰਿਲੀਫ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਸਿਆਹੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਹੀ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਇਡ ਐਚੈਂਟ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੋਡਾ ਐਸ਼ ਘੋਲ ਜਾਂ ਅਮੋਨੀਆ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਦਯੋਗਕ ਪ੍ਰਕਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਏਨੋਡਿਕ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਐਚਿੰਗ ਪਾਵਰ ਡਾਇਰੈਕਟ ਕਰੰਟ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸਾਮਗਰੀ (ਐਨੋਡ) ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਧਨਾਤਮਕ ਧਰੁਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਿਸੀਵਰ ਪਲੇਟ (ਕੈਥੋਡ) ਇਸਦੇ ਰਿਣਾਤਮਕ ਧਰੁਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖ - ਵੱਖ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਉਪਯੁਕਤ ਇਲੈਕਟਰੋਲਾਈਟ ਦੇ ਇੱਕ ਉਪਯੁਕਤ ਜਲੀ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ ਮੇਟਲ ਨੂੰ ਏਨੋਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਕੇ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਧਾਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਡ ਉੱਤੇ ਜਮਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1990 ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਜਾਦ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋ ਦੇ ਵੱਖ - ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ।

ਮੈਰਯੋਨ ਅਤੇ ਓਮਰੀ ਬੇਹਰ ਦੁਆਰਾ ਕਾਢ ਕਢੀ ਪੇਟੇਂਟਸ਼ੁਦਾ ਇਲੇਕਟਰੋਟੇਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਕੁੱਝ ਖਾਸ ਗੈਰ-ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਤਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਇੱਕ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕਲਾਕਾਰ ਚਾਹੇ ਓਨੀ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ 2 ਵੋਲਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਕਰਿਸਟਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਆਹੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਤੀਧਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤੀ ਛਵੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਰਵਾਇਤੀ ਤੇਜਾਬ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਤੁੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨੀਵੀਂ ਵੋਲਟੇਜ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਧਰੁਵੀਅਤਾ ਮੇਜੋਂਟਿੰਟ ਪਲੇਟ ਦੇ ਨਾਲ - ਨਾਲ ਸਟੀਲ ਫੇਸਿੰਗ ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਟਾਕਰੇ ਤੇ ਸਰਲ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਫੋਟੋ - ਐਚਿੰਗ

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਪਾਲੀਮਰ ਪਲੇਟਾਂ ਫੋਟੋਰਿਅਲਿਸਟਿਕ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਪਲੇਟ ਸਪਲਾਇਰ ਜਾਂ ਕਲਾਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਫੋਟੋ - ਸੇਂਸਿਟਿਵ ਕੋਟਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨੈਗੇਟਿਵ ਇਮੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੋਟੋਪਾਲੀਮਰ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਕੇ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲੇਟ ਉੱਤੋਂ ਅੰਤਮ ਛਵੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਐਚਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫੋਟੋ - ਐਚ ਇਮੇਜ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਟਾਪਡ - ਆਉਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਕਰੇਪਿੰਗ ਜਾਂ ਬਰਨਿਸ਼ਿੰਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਇਸਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਫੋਟੋ - ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਪਲੇਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈ ਪਵਾਇੰਟ, ਅਗਲੀ ਐਚਿੰਗ, ਏਨਗਰੇਵਿੰਗ ਆਦਿ ਲਈ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਮ ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਪਲੇਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ

ਤਾਂਬਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਾਤ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਅੱਜ ਵੀ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਟਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਣਾਵਟ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਸਤਾ ਤਾਂਬੇ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਹੈ ਇਸੇ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਨੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਕੱਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਕੁੱਝ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਐਚਿੰਗ ਸਬਸਟਰੇਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਟੀਲ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਾਂਬਾ ਅਤੇ ਜਸਤਾ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਨੇ ਸਟੀਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਟੀਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਗੁਣਵੱਤਾ ਤਾਂਬੇ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਘੱਟ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਜਸਤੇ ਦੀ ਤੁਲਣਾ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਸਟੀਲ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਉੱਨਤ ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਹੈ।
ਉਦਯੋਗਕ ਵਰਤੋਂ

ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪ੍ਰਿੰਟਿਡ ਸਰਕਿਟ ਬੋਰਡਾਂ ਅਤੇ ਅਰਧਚਾਲਕ ਔਜਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ (ਵੇਖੋ ਐਚਿੰਗ (ਮਾਇਕਰੋਫੈਬਰੀਕੇਸ਼ਨ), ਕੱਚ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸੂਖਮਦਰਸ਼ੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਲਈ ਧਾਤ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ

ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ

thumb|right|ਸੜਕ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਲੇਸਰ ਉਰੀ ਦੁਆਰਾ ਐਚਿੰਗ, 1924

ਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਕੋਲ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਅੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਲੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ, ਮੋਮਿਯੁਕਤ ਗਰਾਉਂਡ ਨਾਲ ਕਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਪਵਾਇੰਟ ਨਾਲ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਧਾਤ ਦੀ ਉਹ ਲਾਈਨਾਂ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਹੈ।
ਐਕੁਆਟਿੰਟ

ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬਦਲਾਉ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰੇਜਿਨ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਾਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਲੇਕਿਨ ਸਟੀਕ ਘਣਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਸਕਰੀਨ ਗਰਾਉਂਡ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਗਟ ਸਤ੍ਹਾ ਇੱਕ ਖ਼ਰਾਬ (ਯਾਨੀ ਕਾਲੀ) ਸਤ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਖੇਤਰ ਜੋ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ ਹਲਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਬਾਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰਨਿਸ਼ਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਰਾਖਵਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਰਨਿਸ਼ਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੋਹਰਾਉਣ ਅਤੇ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਟੋਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਮਿਯੁਕਤ ਗਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਡਰਾਇੰਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਗਰ ਲਿਫਟ

ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਜਾਂ ਕੈਂਪ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸੀਰਪ ਵਰਗੇ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਡਿਜਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਇੱਕ ਤਰਲ ਐਚਿੰਗ ਗਰਾਉਂਡ ਜਾਂ ਸਟਾਪ ਆਊਟ ਵਾਰਨਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਾਤ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੀਨੀ ਘੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਮੇਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪਿਟ ਬਾਈਟ

ਸਵੱਛ ਤੇਜਾਬ ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਗੂੰਦ ਦੇ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ (ਜਾਂ ਲਗਪਗ ਕਦੇ ਹੀ - ਲਾਰ) ਜਿਸਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪ ਨਤੀਜਾ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਧਾਤ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਟਪਕਾਇਆ, ਬਿਖੇਰਿਆ ਜਾਂ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ

ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਚਿੱਤਰਕਲਾ