JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Langkuifarend

Identifikasie

Die Langkuifarend is 'n medium-grootte roofvoël. Hulle is omtrent so groot soos 'n aasvoël, maar het 'n langer stert en lang bene en is ook aansienlik swaarder. Mannetjies weeg tussen 0,9-1,4 kg en wyfies tussen 1,4-1,5 kg. Die liggaamslengte is 50 tot 58 cm.

Die vere is oorwegend swart op die kop. Die binneste primêre basisse is wit met donker ringe. In vlug kontrasteer hierdie vere sterk met die andersins swart hoof. Die stert is in hoë kontras lig tot donker geband. Die onderkant van die liggaam en die laer vlerkdekvere is swart, die draai van die vlerk is wit. Die vlugvere is wit aan die onderkant tot ligte grys en donker geband. Die pote is geveer tot by die kloue, soos alle verteenwoordigers van die Accipitridae.

Die bek is donkergrys en die kloue is geel. Die iris van die oog is 'n goue-geel tot oranje-bruin of rooibruin. Jong voëls verskil slegs effens van dié gekleurde voëls. Hulle is donker bruin eerder as swart, die onder-vlerkskuilhoeke en die bene is meestal wit met bruin strepe en die stert is baie smaller met minder kontrasband.
Habitat en verspreiding

Die arend bewoon groot dele van tropiese Afrika suid van die Sahara. Hulle vestig hulle in 'n wye verskeidenheid beboste habitat van tropiese reënwoud, nat grasvlaktes tot gallerywoude.
Ander name

* Engels: Long-crested Eagle
* Wetenskaplike naam: Lophaetus occipitalis
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Roofvoëls
Kleinjagarend

Die Kleinjagarend (Hieraaetus ayresii) is 'n klein en lewendige arend. Die voël is 'n seldsame broeiende standvoël in die noorde van Suidelike Afrika en nie-broeiend verder suid. Hier kom hulle gewoonlik in die nasomer voor. In Engels staan die voël bekend as die Ayres' Hawk-eagle.
Identifikasie

Die voël word 45 tot 58 cm groot en weeg 650 tot 1100g. Sy vlerkspan is 1.2m. Die volwasse voël is óf wit aan die onderkant en óf effens gespikkel of donker en dig gespikkel. Die vlerke is van onder dig dwarsgestreep.

Die arend leef in beboste streke, beboste koppies en in bloekomplantasies.
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Bronne

* Sasol Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Vierde Uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-926-7
* Newman se Voëls van Suider-Afrika, Struik Nature, Gedenkuitgawe 2010, ISBN 978-1-77007-877-2


Kategorie:Roofvoëls
Grootjagarend

Die grootjagarend (Aquila spilogaster) is 'n groot roofvoël, wat soos alle arende aan die familie Accipitridae behoort.
Ander name

* Ander Afrikaanse name: Afrikaanse jagarend
* Engels: African Hawk-eagle
* Wetenskaplike naam: Hieraaetus spilogaster
Fotogalery


Lêer:Aigle fascié MHNT.jpg|Eier van die grootjagarend
Lêer:African hawk-eagle (Aquila spilogaster).jpg|Grootjagarend in die voormalige Damaraland, Namibië
Lêer:African Hawk-Eagle.jpg|'n Jong eksemplaar in die Krugerwildtuin, Suid-Afrika
Lêer:Aquila spilogastra -Kenya -flying-8.jpg|'n Volwasse in vlug in Kenia
Lêer:DSC 5579-2.jpg|Grootjagarend

Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Verwysings
Eksterne skakels

Kategorie:Roofvoëls
Egiptiese aasvoël

Egiptiese aasvoël (Neophron percnopterus) is 'n roofvoël.
Identifikasie

duimnael|links|'n Egiptiese aasvoël in die dieretuin van Madrid, [[Spanje.]]
58–71 cm. Hoofsaaklik wit vere, met swart primêre-vlerk vere en 'n wit diamantvormige stert. Vertoon soorgelyk aan die Witaasvoël.
Habitat

Grasvelde, savanne en woestyn-agtige areas.
Verspreiding

Kom verspreid voor in Suid-Afrika, maar is skaars en hoofsaaklik 'n trekvoël.
Ander name

* Duits: Schmutzgeier
* Engels: Egyptian Vulture
* Nederlands: Aasgier
* Wetenskaplike naam: Neophron percnopterus
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Eksterne skakels

Kategorie:Roofvoëls
Kransaasvoël

Die kransaasvoël (Gyps coprotheres) is 'n aasvoël wat aangetref word in Suid-Afrika, Lesotho en Botswana. Af en toe besoek jong kransaasvoëls Namibië tydens hul jeugreise. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie as gevolg van vergiftiging, versteuring in die broeikolonies en omdat hulle deur oorhoofse elektriese kabels doodgeskok word.
Identifikasie

Die kransaasvoël is 100–115 cm lank en het 'n donkerbruin bokant met 'n wit laerrug. Dit het donker vlugvere en wit borsvere.
Habitat

Hulle habitat is grasveld, savanne en woestynagtige areas. Hulle broei op kranslyste.
Verspreiding

Kransaasvoëls kom hoofsaaklik in die Drakensberge en Oos-Kaap voor. Daar is ook 'n kolonie in die De Hoop-natuurreservaat naby Bredasdorp in die Wes-Kaap.
Ander name

* Engels: Cape Griffon / Cape Vulture
* Wetenskaplike naam: Gyps coprotheres
Fotogalery


Lêer:Vautour chassefiente MHNT.jpg|'n Eier van die kransaasvoël.
Lêer:Gyps coprotheres -St Augustine Alligator Farm, St. Augustine, Florida-8a-3c.jpg|'n Jong kransaasvoël in die St. Augustine Alligator Farm, St. Augustine, Florida.
Lêer:Cape Vulture-001.jpg|'n Kransaasvoël in vlug naby die Wieg van die Mensdom, Gauteng, Suid-Afrika.
Lêer:Cape vulture 2017 08 23 5935.jpg|'n Kransaasvoël in vlug by Mike se pas, Drakensberge, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.

Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Eksterne skakels

Kategorie:Roofvoëls
Witrugaasvoël

Die witrugaasvoël (Gyps africanus) is 'n groot roofvoël wat algemeen is in savannes. Dit is kleiner as die kransaasvoël. Die volwassse voël se lyf en vlerkdekvere wissel van dofgeel tot bruin, afwisselend gestreep en donkerder as die kransaasvoël s'n. Die grootbovlerkdekvere het nie donker kolle nie. Die wit rug is kenmerkend.

Die voël is 90 tot 100 cm groot, weeg 4,6 tot 6,6 kg en het 'n vlerkspan van 2,1 tot 2,3 meter.
Ander name

* Nederlands: Witruggier
* Engels: (African) White-backed Vulture
* Duits: Weißrückengeier
* Wetenskaplike naam: Gyps africanus
Fotogalery


Lêer:Vautour africain MHNT.jpg|'n Eier van die witrugaasvoël.
Lêer:Weißrückengeier Gyps africanus HP L2043.JPG|'n Groep witrugaasvoëls rus op 'n dooie boom naby die Kwandorivier in Chobe Nasionale Park, Botswana.
Lêer:White-backed vultures eating a dead wildebeest.JPG|Witrugaasvoëls voed op die karkas van 'n wildebees in Maasai Mara Nasionale Wildreservaat, Kenia.
Lêer:White-backed Vulture Metrozoo 1.jpg|'n Witrugaasvoël in die Miami-dieretuin.

Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Bron

* Sasol Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Vierde Uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-928-1
Eksterne skakels

Kategorie:Roofvoëls
Witkopaasvoël

Die witkopaasvoël is 'n aasvoël wat endemies (inheems) aan Afrika is. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Identifikasie

Die witkopaasvoël het 'n pienk bek en wit kroon. Die veerlose kante van sy kop is bleek. Dit het 'n donkerbruin bolyf en swart stert. Die vere op sy onderlyf en bene is wit. Die vlerkspan van die witkopaasvoël is gemiddeld 2 m.
Habitat

Die voël oornag snags in lang bome naby water.
Verspreiding

Witkopaasvoëls is eksklusief inheems aan Afrika.
Ander name

* Engels: white-headed vulture
* Wetenskaplike naam: Trigonoceps occipitalis
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Roofvoëls
Witaasvoël

duimnael|Gypohierax angolensis

Die Witaasvoël (Gypohierax angolensis) is 'n groot roofvoël wat aan die familie Accipitridae behoort. Dit is die enigste lid van die genus Gypohierax (Rüppell, 1836).

Die Raphiapalm opelug-monument in Mtunzini, KwaZulu-Natal is 'n tuiste van die bedreigde aasvoël.
Ander name

* Engels: Palm-nut Vulture
* Wetenskaplike naam: Gypohierax angolensis
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Roofvoëls
Swartaasvoël

Die Swartaasvoël of Nubiese aasvoël (Torgos tracheliotos) is 'n ou wêreldaasvoël wat tot die voëlorde Accipitriformes behoort, wat ook arende, vlieërs, buizerds en valke insluit. Dit is die enigste lid van die genus Torgos. Dit is nie nou verwant aan die oppervlakkig soortgelyke Nuwewêreldse aasvoëls nie, en deel nie die goeie reuksintuig van sommige lede van die groep nie.

Die aasvoël is vroeër as monotipies beskou, maar is nou in twee subspesies verdeel. Die benoemde ras woon dwarsdeur Afrika. Die subspesie T. t. negevensis, wat aansienlik van Afrika-aasvoëls verskil (soos hieronder beskryf), kom voor in die Negev-woestyn en die skiereilande Sinai en Arabië.
Identifikasie
Habitat

Hierdie aasvoël woon verkieslik in droë savanne, doringbos, dorre vlaktes, woestyne met verspreide bome in waadjies, oop berghange. Hulle kom gewoonlik voor in ongestoorde oop land met 'n verspreiding van bome en verkies blykbaar gebiede met minimale grasbedekking. Terwyl hulle kos soek, kan hulle dwaal in digter habitats en selfs in menslike bewoonde gebiede, veral as hulle deur padmoorde aangetrek word. Hulle kan in hoogte van seevlak tot 4500 m (1400 voet) aangetref word.
Verspreiding

Hierdie spesies word deur 'n groot deel van Afrika versprei, alhoewel dit in 'n groot deel van die sentrale en westelike dele van die kontinent afwesig is en elders in sy verspreidingsgebied afneem. Die aasvoël broei in Senegal, Mali, Mauritanië, Burkina Faso, Niger, Tsjad, Soedan, Egipte, Ethiopië, Somalië, Kenia, Tanzanië, Uganda, Rwanda, die Demokratiese Republiek van die Kongo, Zambië, Malawi, Mosambiek, Swaziland. , Suid-Afrika, Zimbabwe, Botswana en Namibië. Op die Arabiese Skiereiland broei dit in Jemen, Oman, die Verenigde Arabiese Emirate en Saoedi-Arabië. Dit is ook teenwoordig in Gambië, Guinee, Ivoorkus, Benin, die Sentraal-Afrikaanse Republiek en Angola.
Ander name

* Engels: Lappet-faced Vulture / Nubian Vulture
* Wetenskaplike naam: Torgos tracheliotus
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Roofvoëls
Monnikaasvoël

duimnael| Necrosyrtes monachus

Die monnikaasvoël is 'n aasvoël in die orde Accipitriformes en die enigste spesie in die genus Necrosyrtes.
Identifikasie

Lengte: 65–75 cm. Vlerkspan: 170–176 cm. Klein, bruin aasvoël met 'n geronde stert.
Rooi kop en nek.
Habitat

Savanne en noordelike-bosveld.
Verspreiding

Skaars standvoël. Kom hoofsaaklik in die noorde van Suid-Afrika voor.
Ander name

* Duitse naam: Kappengeier
* Engelse naam: Hooded Vulture
* Nederlandse naam: Kapgier
* Wetenskaplike naam: Necrosyrtes monachus
Galery


Lêer:hoodedvultures.jpg

Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Roofvoëls
Pont de Normandie

duimnael|Die Pont de Normandie

Die Pont de Normandie (of Normandië-brug) is 'n kabelhangbrug wat die Seine-rivier in Normandië (Noord-Frankryk) oorspan en die hawestede Le Havre en Honfleur met mekaar verbind. Met 'n totale lengte van 2 143,21 meter is dit een van die langste brûe van sy soort in Europa.

Die Pont de Normandie is na 'n boutyd van sewe jaar op 20 Januarie 1995 ingewy. Op daardie tydstip was dit die langste kabelhangbrug ter wêreld, en ook die afstand van 856 meter tussen sy twee pilare was destyds ongeëwenaar. Eers in die jaar 1999 stel die Tatara-brug in Japan 'n nuwe rekord op, wat in 2004 deur die Rio-Antirioprojek verbeter is.

Die Pont de Normandie maak deel uit van die Franse grootpad (autoroute) A29 en bied naas vier rylane ook twee sypaadjies vir voetgangers. Die twee betonpilare is albei gevorm soos 'n "Y" wat onderstebo staan, met 'n totale massa van 20 000 ton en 'n hoogte van 214,77 meter. Meer as 19 000 ton staal en 184 kabels is vir die oprigting van die pilare gebruik.


Kategorie:Basse-Normandie
Kategorie:Brûe in Frankryk
Kategorie:Haute-Normandie
Kategorie:Normandië
Energie-omsetting

In fisika en ingenieurswese, is energie-omsetting enige proses waar energie van een vorm na 'n ander omgeskakel word. Energie wat in fossielbrandstowwe, sonstraling of kernbrandstowwe gevind word moet na ander vorme van energie omgeskakel word om vir die mens van nut te kan wees soos in elektrisiteit, aandrywing, verhitting of verkoeling. Masjiene word gebruik om energie van een vorm na 'n ander om te sit. Die doeltreffendheid van 'n masjien is 'n maatstaf van hoe goed dit die een vorm na die ander kan omskakel.

Energie word omgesit sodat deur ander masjiene gebruik kan word of om 'n energiediens aan die samelewing kan verskaf. 'n Binnebrandmotor sit chemiese energie in die petrol om na meganiese aandrywingsenergie wat die kar laat beweeg. 'n Sonsel sit die son se straling om na elektriese energie wat gebruik kan word om 'n gloeilamp of 'n rekenaar te maak werk.

Die stoomenjin is 'n tipiese voorbeeld van die energie-omsettingsproses. In 'n stoomenjin word brandende steenkool gebruik om die water (die vloeier) te verhit, wat dan as stoom uitsit en 'n suier laat beweeg. Die water word dan verkoel en weereens teruggeneem na waar die warm kole dit kan verhit om sodoende 'n siklus aan die gang te sit wat die stoomenjin aan die gang hou. Die stoomenjin maak gebruik van die energie wat vervat is in die temperatuurverskil tussen die warm en koue water om die suier te maak beweeg. Die omsetting is nooit perfek nie en van die energie in die brandende steenkool gaan verlore as hitte. Die bedryf van die stoomenjin kan omskryf word vanaf 'n energie oogpunt deur die masjiensiklusse in termodinamika of vanuit 'n vloeieroogpunt deur stromingsleer en vanuit 'n warmtevloei oogpunt deur die wetenskap van warmte-oordrag.
Energie-omsettingsmasjiene

Daar bestaan 'n groot verskeidenheid masjiene wat energie van een vorm na 'n ander omsit:

* Brandstofselle,
* Geotermiese kragsentrales,
* Warmte-enjins soos die binnebrandmotor wat in karre gebruik word of die stoomenjin,
* Hidro-elektriese damme,
* Staalenjins,
* Kernreaktore,
* Kernfusie reaktore,
* Oseaniese termiese energie omsetting,
* Sonselle,
* Sonskoorsteen,
* Golfkrag omsetters,
* Windmeulens
Sien ook

* Ekonomie van energie
* Energievoorsiening
* Stoor van energie
* Hernubare energie
* Eksergie
* Kwaliteit van energie


Kategorie:Energie-omsetting
Kategorie:Termodinamika
Batavia

duimnael|300px|links|Stadshuis 1710
duimnael|100px|regs|Die stadswapen van Batavia

Batavia is die naam wat die Indonesiese hoofstad Jakarta in die Hollandse tydperk gedra het (1619-1942).

duimnael|300px|regs|Batavia in 1897

Die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie het hierdie stad as hul hoofsetel in Asië gebruik van 1619-1795.

Jan van Riebeeck is op 18 Januarie 1677 in Batavia oorlede.

duimnael|links|240px|Kasteel van Batavia
Burgemeesters van Batavia

Sedert hul instelling in 1916:
*Mnr. G.J. Bisschop
*Prof. Ir. H. van Breen
*Mnr. A. Meijroos
*Ir. E.A. Voorneman (tot in 1942)
Eksterne skakels

Kategorie:Geskiedenis van Indonesië
Ligne claire

regs|duimnael|300px|Yves Chaland: Le jeune Albert(Brussels' Comic Book Route)
Ligne claire, wat uit die Frans letterlik beteken die 'helder lyn', is 'n sketsmetode wat ontwikkel is deur Hergé (die skepper van Kuifie). Dit is 'n tekenmetode wat helder, sterk lyne gebruik. Die lyne het dieselfde dikte en klem, en word dus nie gebruik om sekere voorwerpe te beklemtoon of vir skaduering nie. (Dit is ook dan hoekom dit soms die demokrasie van lyne genoem word). Voorts lewer die tekenstyl sterk kleure en 'n kombinasie van strokiesverhaalagtige karakters teen 'n realistiese agtergrond. Gebruik van skadu's is gering en al die elemente van 'n strokie word met helder swart lyne omring.

Hergé het aanvanklik in 'n heelwat losser, rowwer styl geskets. Hy was aan die begin van sy loopbaan veral beïnvloed deur die befaamde Amerikaanse strokiesverhaalkunstenaars van die laat 1920's en 1930's. Dit was eers ná die Tweede Wêreldoorlog wat sy tekenstyl ontwikkel het in ligne claire. Vir Hergé was die styl nie beperk tot die sketse nie, maar het ook deurgetrek na die storielyn. Dié moes ook reguit en sonder fieterjasies wees.

Die ligne claire styl het sy hoogste gewildheid bereik in die 1950's, maar die invloed daarvan het begin taan in die 1960's, toe dit as outyds begin beskou is deur die toentertydse moderne generasie strokiesverhaalkunstenaars. Teen die laat 1970's het dit 'n herlewing belewe, veral as gevolg van die invloed van Hollandse kunstenaars soos Joost Swarte — die persoon wat die uitdrukking ligne claire die eerste keer in 1976/77 gebesig het — en Theo van den Boogaard, asook die Franse kunstenaar Jacques Tardi. Teen die 1980's het verskeie Franse kunstenaars, maar veral Yves Chaland, die styl weer hoogty laat vier.

Moderne gebruik van die ligne claire is dikwels vanuit 'n ironiese oogpunt. Van den Boogaard het die styl byvoorbeeld gebruik om spanning te skep tussen die styl en die amoraliteit van sy karakters.

Ligne claire is nie beperk tot Franko-Belgiese strokiesverhale nie. Britse kunstenaars soos Martin Handford en Amerikaanse kunstenaars soos Geoff Darrow het dit ook gebruik.
Voorbeelde van reekse wat die ligne claire-styl gebruik

*Die avonture van Kuifie, Hergé
*Alix, Jacques Martin
Bronnelys

;Franse bronne
*
*
*
*
*
*
*
*
* .
*

;Duitse bronne
* Urs Hangartner: Hergé und die Zeichenwelt – Anmerkungen zu 60 Jahren »Ligne Claire« in: Andreas C. Knigge (Hrsg.): Comic Jahrbuch 1989, Ullstein 36565, ISBN 3548-36565-5.
* Bernd Dolle-Weinkauff: Comics. Geschichte einer populären Literaturform in Deutschland seit 1945, Beltz, 1990, ISBN 978-3-407-56521-1.
* Volker Hamann: Die klare Linie, Begleitheft der Comic Reddition 18, 1991.
* Roland Mietz: Ligne Claire, 16 Seiten in Lexikon der Comics, Teil 3: Themen und Aspekte (Loseblattsammlung, Corian-Verlag, 8. Erg.-Lfg. Dezember 1993).
* Jörg Petersen: Die Bruderschaft der klaren Linie. Hergés nahe und entfernte Verwandtschaft in: Burkhard Ihme (Hrsg.): COMIC! Jahrbuch 2011, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-88834-941-6. S. 62–69.


Kategorie:Kunsbewegings
Kategorie:Strokiesverhale
Gewone bontrokkie

Die gewone bontrokkie is 'n klein standvoël wat gedurende die winter weg van hoogliggende gebiede beweeg.
Ander name

* Engelse naam: African Stonechat / Common Stonechat
* Wetenskaplike naam: Saxicola torquatus
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name


Kategorie:Vlieëvangers
Kategorie:Voëls van die Krugerwildtuin
Europese bontrokkie

duimnael|Saxicola rubicola

Die Europese bontrokkie (Saxicola rubicola) is 'n voël en swerwer wat broei in die Palearktiese gebied. Dit is nog net drie keer opgeteken in Suid-Afrika. In Engels staan die voël bekend as die Whinchat.
Voorkoms

Die voëltjie is 14 cm groot en weeg 13 tot 24 gram. Dit lyk baie soos die Gewone bontrokkie-wyfie.
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Eksterne skakel

* http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=EN&avibaseid=A0EDAEA2E89A9A96


Kategorie:Vlieëvangers
Witliesbosbontrokkie

Die witliesbosbontrokkie (Batis molitor) is 'n klein sangvoël wat aan die familie Platysteiridae behoort. Die voël is 'n algemene standvoël in breëblaarboomveld en doringboomsavanne. In Engels staan die voël as die Chinspot batis bekend.
Identifikasie

duimnael|links|Mannetjie
Die voëljie is 13 cm lank en weeg 12 gram. Dit is die algemeenste bosbontrokkie in vogtige savanne en sy gebied oorvleuel effens met die Priritbosbontrokkie in die weste en die Mosambiekbosbontrokkie in die ooste. Die mannetjie verskil van die Priritbosbontrokkie: die sye is wit en nie donker gevlek nie. Die borsband is ook breër en die rug effe grys en nie gevlek soos dié van die Mosambiekbosbontrokkie nie. Die wyfie se rug is nie gevlek soos die van die Mosambiekbosbontrokkie nie.
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Bron

* Sasol Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Vierde uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-926-7


Kategorie:Bosbontrokkies
Kategorie:Voëls van die Krugerwildtuin
Priritbosbontrokkie

Die priritbosbontrokkie (Batis pririt) is 'n klein sangvoël wat aan die familie Platysteiridae behoort. Die voëltjie is byna-endemies in die westelike en sentraal-Suidelike Afrika en is 'n standvoël in doring- en struikveld en versprei tot in woestyngebiede langs beboste, droë waterlope. In Engels staan dit bekend as die Pririt Batis.
Identifikasie

Die voël is 12 cm lank en weeg slegs 10 gram. Die wyfie het 'n onderskeidende dofgeel getinte bors en keel. Die mannetjie lyk baie soos die witliesbosbontrokkie. Die donkergespikkelde sye is onderskeidendend, die roepe verskil en die gebiede waar die voëls leef oorvleuel net effens. Die jong voël lyk amper soos die wyfie maar die rugkant is dofgeel gespikkel, en die bors donkerbruin en dofgeel gevlek.
Sien ook

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
Bron

* Sasol Voëls van Suider-Afrika. Struik Nature. Vierde uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-926-7


Kategorie:Bosbontrokkies
Vervalproduk

In kernfisika is 'n vervalproduk, ook bekend as 'n dogterproduk, dogterisotoop of dogternuklied, 'n nuklied wat ontstaan as gevolg van die radioaktiewe verval van 'n moederisotoop of die voorgangernuklied. M.a.w. die dogterproduk kan stabiel wees of dit kan verder verval om dogterprodukte van sy eie te vorm.

Vervalprodukte is uiters belangrik vir die begrip van radioaktiewe verval en ook die bestuur van radioaktiewe afval.

In die praktyk is bykans alle vervalprodukte self ook radioaktief. Die resultaat hiervan is dat die meeste radionukliede nie eenvoudig 'n vervalproduk het nie, maar eerder 'n vervalketting, wat uiteindelik lei tot 'n stabiele nuklied. Vir elemente met atoomgetalle hoër as dié van lood is die uiteindelike stabiele isotoop bykans altyd lood. Lood is met ander woorde die stabiele punt waar radioaktiewe verval gestaak word.

In vele gevalle kan lede van die vervalketting selfs meer radioaktief wees as die oorspronklike nuklied. Só is uraan nie gevaarlik-reaktief in die suiwer vorm nie, maar sommigepikblende wat natuurlik voorkom kan relatief gevaarlik wees vanweë hul hoë radiuminhoud. Op soortgelyke wyse kan thoriumgasmantels net effens radioaktief wees wanneer dit nuut is, maar heelwat meer radioaktief word nadat dit vir slegs 'n paar maande gestoor is.

Al kan dit nie voorspel word presies wanneer 'n gegewe atoom van 'n radioaktiewe stof sal verval nie, is die vervalprodukte uiters voorspelbaar. Om hierdie rede is vervalprodukte baie belangrik vir wetenskaplikes in verskeie vakgebiede waar die wetenskaplike moet weet waaruit die oorspronklike moederproduk bestaan het. Sulke studies word gedoen om besoedelingsvlakke (onder ander rondom kernfasiliteite) te bepaal, asook vir ander doeleindes.

Kategorie:Chemie