JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
जोगिनियाँ-२

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४४८९ रहेको थियो जसमध्ये २०५९ पुरुष र २४३० महिला रहेका थिए भने यहाँ ८५३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ७-९ नम्बर वडाहरू हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकाको २ हो भने १-६ वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
ठेलिया

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६३१४ रहेको थियो जसमध्ये २९९६ पुरुष र ३३१८ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२०२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल कञ्चनरूप नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको ७ नम्बर वडा कञ्चनरूप नगरपालिकाको वडा नम्बर ३ हो भने १-६,८-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ११ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
त्रिकोल

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५२०० रहेको थियो जसमध्ये २६८० पुरुष र २५२० महिला रहेका थिए भने यहाँ ९१९ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तिरहुत गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-८ नम्बर वडाहरू तिरहुत गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने ९ नम्बर वडा वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
पनसेरा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४८९२ रहेको थियो जसमध्ये २२०० पुरुष र २६९२ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९५३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल खडक नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ८-९ नम्बर वडाहरू खडक नगरपालिकाको ३ हो भने १-७ नम्बर वडाहरू नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
पोर्ताहा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५१७९ रहेको थियो जसमध्ये २५९० पुरुष र २५८९ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९८६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकामा पर्दछ।

यो हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकाको वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
परसवनी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६२१२ रहेको थियो जसमध्ये २९६० पुरुष र ३२५२ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२२६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकामा पर्दछ।

यो अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकाको वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बकधुवा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ८३६५ रहेको थियो जसमध्ये ४०३६ पुरुष र ४३२९ महिला रहेका थिए भने यहाँ १६४० घरधुरी रहेको थियो। यो हाल अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-६ नम्बर वडाहरू अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने ७-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बथनाहा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५०११ रहेको थियो जसमध्ये २४८६ पुरुष र २५२५ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११८० घरधुरी रहेको थियो। यो हाल महादेवा गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-३ नम्बर वडाहरू महादेवा गाउँपालिकाको वडा नम्बर ३ हो भने ४-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बदगामा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४६४३ रहेको थियो जसमध्ये २२५१ पुरुष र २३९२ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९०० घरधुरी रहेको थियो। यो हाल कञ्चनरूप नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५-६ नम्बर वडाहरू कञ्चनरूप नगरपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने १-४,७-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर १० हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बमनगामाकट्टी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ८०६८ रहेको थियो जसमध्ये ४१५ पुरुष र ३९०३ महिला रहेका थिए भने यहाँ १३३१ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल तिलाठी कोईलाडी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५-९ नम्बर वडाहरू तिलाठी कोईलाडी गाउँपालिकाको वडा नम्बर ७ हो भने १-४ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ८ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बरमझिया, सप्तरी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४६८० रहेको थियो जसमध्ये २२३९ पुरुष र २४४१ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९०५ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल कञ्चनरूप नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ३-६ नम्बर वडाहरू कञ्चनरूप नगरपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने १-२,७-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बसबलपुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ३१५१ रहेको थियो जसमध्ये १४२० पुरुष र १७३१ महिला रहेका थिए भने यहाँ ६१५ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल शम्भुनाथ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ७-९ नम्बर वडाहरू शम्भुनाथ नगरपालिकाको ८ हो भने १-६ नम्बर वडाहरू नम्बर ९ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बिरपुरवरही

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६५०४ रहेको थियो जसमध्ये ३१५० पुरुष र ३३५४ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११९३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल छिन्नमस्ता गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ४-९ नम्बर वडाहरू छिन्नमस्ता गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने १-३ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ७ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
बोरिया

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४८४९ रहेको थियो जसमध्ये २४७५ पुरुष र २३७४ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९०६ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (३-७) वडाहरू हाल राजविराज नगरपालिकामा पर्दछ भने (१,२,८,९) वडाहरू विष्णुपुर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ३,४,५,६,७ नम्बर वडाहरू राजविराज नगरपालिकाको १६ हो भने १,२,८,९ नम्बर वडाहरू विष्णुपुर गाउँपालिकाको नम्बर ५ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
भङ्गाहा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६११९ रहेको थियो जसमध्ये २९१९ पुरुष र ३२०० महिला रहेका थिए भने यहाँ ११३४ घरधुरी रहेको थियो। यस गाउँको नजिकै भंगहा रेल बिसाैनी रहेको छ जहाँ नेपाल रेल्वेको रेलसेवा उपलब्ध छ । यो हाल शम्भुनाथ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ४-९ नम्बर वडाहरू शम्भुनाथ नगरपालिकाको ७ हो भने १-३ नम्बर वडाहरू नम्बर ८ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
मधुवापुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५७३० रहेको थियो जसमध्ये २७९६ पुरुष र २९३४ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२५२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकामा पर्दछ।

यो हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकाको वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
मल्हनिया

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ७८२० रहेको थियो जसमध्ये ३७७० पुरुष र ४०५० महिला रहेका थिए भने यहाँ १५५८ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (५,६) वडाहरू हाल सुरुङ्गा नगरपालिकामा पर्दछ भने (१-४,७,८,९) वडाहरू वलान-विहुल गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५-६ नम्बर वडाहरू सुरुङ्गा नगरपालिकाको वडा नम्बर ११ हो भने १-४ नम्बर वडाहरू वलान-विहुल गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ र ७-९ वडाहरू वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
मलेकपुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६६०१ रहेको थियो जसमध्ये ३१३८ पुरुष र ३४६३ महिला रहेका थिए भने यहाँ १२५८ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका (१-४) वडाहरू हाल राजगढ गाउँपालिकामा पर्दछ भने (५-९) वडाहरू विष्णुपुर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ नम्बर वडाहरू राजगढ गाउँपालिकाको वडा नम्बर ५ हो भने ५-९ नम्बर वडाहरू विष्णुपुर गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
मोहनपुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५६७३ रहेको थियो जसमध्ये २७४२ पुरुष र २९३१ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११३८ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल शम्भुनाथ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ नम्बर वडाहरू शम्भुनाथ नगरपालिकाको ५ हो भने ५-९ नम्बर वडाहरू नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
रामपुर मल्हनियाँ

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६७८६ रहेको थियो जसमध्ये ३४४९ पुरुष र ३३३७ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११८५ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकामा पर्दछ।

यो हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकाको वडा नम्बर १४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
नकटी रायपुर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या १०२१४ रहेको थियो जसमध्ये ५०८६ पुरुष र ५१२८ महिला रहेका थिए भने यहाँ १८९६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल रुपनी गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ६-९ नम्बर वडाहरू रुपनी गाउँपालिकाको वडा नम्बर १ हो भने १-५ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
रामपुर जमुवा

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४०५६ रहेको थियो जसमध्ये १८४९ पुरुष र २२०७ महिला रहेका थिए भने यहाँ ७५५ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल शम्भुनाथ नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-३,९ नम्बर वडाहरू शम्भुनाथ नगरपालिकाको १० हो भने ४-८ नम्बर वडाहरू नम्बर ११ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
रुपनगर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५१६२ रहेको थियो जसमध्ये २४३७ पुरुष र २७२५ महिला रहेका थिए भने यहाँ १०६३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल कञ्चनरूप नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका ५,६,८,९ नम्बर वडा कञ्चनरूप नगरपालिकाको वडा नम्बर ९ हो भने १-४,७ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर १२ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
लालापट्टी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५५०९ रहेको थियो जसमध्ये २७५९ पुरुष र २७५० महिला रहेका थिए भने यहाँ ९९६ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल छिन्नमस्ता गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-७ नम्बर वडाहरू छिन्नमस्ता गाउँपालिकाको वडा नम्बर ४ हो भने ८-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ६ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
शम्भुनाथ नगरपालिका

सप्तरी जिल्लाको ९ नगरपालिकाहरू मध्येको एक हो। शम्भुनाथलाई नगरपालिका घोषित गर्दा सप्तरीका खोक्सरप्रवाहा, मोहनपुर, शम्भुनाथ, भङ्गाहा, बसबलपुर र रामपुर जमुवा गाविसलाई समेटिएको थियो। भने २७ फागुन २०७३ मा क्षेत्र विस्तार गर्दा अर्नाहा गाविसलाई पनि यसमा गाभिएको थियो।
जनसङ्ख्या

राष्ट्रिय जनगणना २०७८को जनगणना अनुसार को कुल जनसङ्ख्या ३९,६३४ रहेको छ भने यहाँ ८,६७९ घरधुरी रहेका छन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
बाह्य कडीहरू

*जिल्ला विकास समितिको कार्यालय, सप्तरी


श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका नगरपालिकाहरू
श्रेणी:मधेश प्रदेशका नगरपालिकाहरू
श्रेणी:वि.सं. २०७१ मा घोषित नगरपालिकाहरू
सिम्राहा सिगियोन

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ५२१३ रहेको थियो जसमध्ये २५७८ पुरुष र २६३५ महिला रहेका थिए भने यहाँ १०८२ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल विष्णुपुर गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-४ नम्बर वडाहरू विष्णुपुर गाउँपालिकाको वडा नम्बर २ हो भने ५-९ नम्बर वडाहरू वडा नम्बर ४ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
सिसवा बेल्ही

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६२८६ रहेको थियो जसमध्ये ३०७० पुरुष र ३२१६ महिला रहेका थिए भने यहाँ ११४१ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल खडक नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १-५ नम्बर वडाहरू खडक नगरपालिकाको १ हो भने ६-९ नम्बर वडाहरू नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
सितापुर, सप्तरी

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४१२२ रहेको थियो जसमध्ये १८८७ पुरुष र २२३५ महिला रहेका थिए भने यहाँ ८४३ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकामा पर्दछ।

यो अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकाको वडा नम्बर २ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
हनुमाननगर

नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ६२७५ रहेको थियो जसमध्ये ३१८५ पुरुष र ३०९० महिला रहेका थिए भने यहाँ ९५७ घरधुरी रहेको थियो। यो हाल हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकका १,४,७ नम्बर वडाहरू हनुमाननगर कङ्कालिनी नगरपालिकाको वडा नम्बर ७ हो भने २,३,५ वडाहरू वडा नम्बर ९ र ६,८,९ वडाहरू वडा नम्बर १२ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
हरिहरपुर, सप्तरी

हरिहरपुर नेपालको पूर्व प्रशासनिक विभाजन अनुसार, पूर्वाञ्चल विकास क्षेत्रको सगरमाथा अञ्चल, सप्तरी जिल्लामा अवस्थित एक गाविस थियो। एघारौँ राष्ट्रिय जनगणना २०६८मा यहाँको जनसङ्ख्या ४६३२ रहेको थियो जसमध्ये २२५४ पुरुष र २३७८ महिला रहेका थिए भने यहाँ ९३४ घरधुरी रहेको थियो। यसको साविकका ६ नम्बर वडा हाल राजविराज नगरपालिकामा पर्दछ भने (१-५,७-९) वडाहरू अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकामा पर्दछ।

यसको साविकको ६ नम्बर वडा राजविराज नगरपालिकाको १० हो भने १-५,७-९ नम्बर वडाहरू अग्नीसाइर कृष्णासवरन गाउँपालिकाको नम्बर ३ हो।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:सप्तरी जिल्लाका ठाउँहरू
हायु जाति

राष्ट्रिय २०६८ को जनगणना अनुसार नेपालभरिमा यो जातिको संख्या २ हजार ९ सय २५ जना रहेको छ । जसमध्ये हायु भाषा बोल्नेको संख्या १ हजार ५ सय २० रहेको छ । हायु किरात समुदाय भित्र पर्दछ । हायुहरुको सबभन्दा ठुलो र शक्तिशाली देवी ईश्वरीय आस्थाका केन्द्र उप्क्षिमी रानी हो । जुन देवीको थान रामेछाप नगरपालीका वडा नं. ७ मुडाजोरको पालीगाउँ स्थित पर्दछ । यो देवीको थान विशाल रुख काभ्राको फेदमा रहेको छ । जसलाई अरु समुदायले महाकाली देवी भनि नामाकण गरेका छन् । हरेकवर्ष फागु पुर्णिमाको दिन देखी १० दिन सम्म पुजा हुन्छ र हरेक वर्ष श्री स्वस्थानी पुर्णिमाको दिन देखी १० दिन सम्म पुजा हुन्छ । जसलाई हायुहरु आफ्नो मुख्य चाड दशैँको रुपमा मनाउने गर्दछन् । पुजा अनुष्ठान गर्ने बेलामा सबै जिल्लाबाट हायुहरु भेला हुने गर्दछ । यो जाती जनकपुर अंचलको सिन्धुली, रामेछाप जिल्लाहरू सुनकोशी नदीको आशपास क्षेत्रमा बसोबास गर्ने लोपोन्मुख आदिवासी जाति हो । यिनिहरूको पुर्खेउली उखान अनुसार सुरेल, सुनुवार, राई, लिम्बू र हायू एउटै परिवारबाट नि: स्रुत भएका छ्न् यसरी ५ भाईमध्ये कान्छोको सन्तान हायू हो ।
हायू जातिले दोम्की-ढोल, ज्याम्की-झ्याम्टा, घण्टा आदि लोकबाजाहरू प्रयोग गर्दछन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू


यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
थामी जाति

थामी नेपालमा बसोबास गर्ने एक किरात जाति हो। थामी समुदायका मानिसहरूले आफूलाई "थाङ्‍मी" भन्न रुचाउँछन् । यो जातिका मानिसहरूले प्राकृत धर्म अङ्गालेको पाइन्छ जसलाई उनीहरू वोन या किराँत भन्ने गर्छन्। थामी समुदायका मानिसहरू आफ्नै भाषा थाङ्‍मी खाम बोल्ने गर्दछन् । यो भोटबर्मेली परिवारमा पर्दछ ।

थामी जातिको बसोबास धेरैजसो दोलखा र सिन्धुपाल्चोक जिल्लामा रहेको पाइन्छ। तर छिटपुट रूपमा नेपालको ७३ जिल्लामा थामीहरू रहेका छन् भन्ने तथ्याङ्क छ। थामी जाति एउटा अलग प्रकारको रितिरिवाज र स‌ंस्कार बोकेको जाति हो। आफ्नै अलग धर्म भएका थामी जातिले कुलदेवताको रूपमा भुमे(भुम्या )को पूजा गर्दछन् र सबै कर्मकान्ड संस्कारहरू आफ्नै थामी गुरुद्वारा मौखिकरूपमा गर्ने गर्दछन्। यिनीहरूको मुख्य पेसा कृषि हो भने केहि थामीहरू काठसम्बन्धी (सिकर्मी), ढुङ्गासम्बन्धी (डकर्मी) र बाँस/चोयाका सामानहरू बनाउने कार्यमा पनि लागेको पाइन्छ ।
दोलखाका सुस्पा क्षमावती, सुन्द्रावती, सुनखानी, लापिलाङ, लामिडाँडा, कालिञ्चोक, बाबरे, आलम्पु, बिगु, खोपाचागु, लाकुरी डाँडा, आदि गाविसमा थामीहरूको अधिक जनघनत्व रहेको छ ।

सिन्धुपाल्चोकमा चोकटी , घोर्थली , धुस्कुन , पिस्कर, तौथली , राम्चे , कर्थली , गाउँ विकाश समितिहरूमा आत्यधिक बसोबास रहेको पाइन्छ। सिन्धुपाल्चोकमा रहने थामीहरूको रहनसहन परम्परा रितिरिवाज थर, गोत्र र केही भाषाका लवज दोलखका भन्दा केही फरक रहेको पाइन्छ।

रामेछापका डढुवा, बेताली, प्रिती आदि गाविस र इलाम जिल्लाका गोरखे, नयाँवजार र जोगमाइ गाविसमा पनि थोरै सङ्ख्यामा थामीहरूको बसोबास रहेको छ।

अरु जातिको तुलनामा थामी जातिको संस्कृति परम्परा धेरै भिन्न छ। जस्तो बाबुको विवाह नभैकन अथवा भागी विवाहबाट सन्तान भएमा सन्तानको विवाहको आघिल्लो दिन बाबुको विवाह गर्नुपर्ने। विवाह नभै मृत्यु भएमा किरिया (घेवा ) गर्दा पञ्चेबजा लगाएर विवाह फुकाउनु पर्ने। यस्ता लाखौं बाहिर नआएका संस्कारहरू छन् थामी जाति भित्र। तर पनि आजसम्म न सरकारले यसलाई संरक्षण गर्ने गमर्को गर्‍यो। न त हामी आफैँले प्रयास गर्न सकियो। आज रोजिरोटीको लागि सबै युवा शहरमा छन्। गाउँघर प्राय शुन्य छ। आफ्नो भाषा बोल्ने क्रम घट्दैछ।

अति सीमान्तकृत थामी जातिका थुप्रै बाजाहरूमध्ये मेर्कोङ-बाघको हाड बारादेवा पूजाका बेला बजाइने सुरबाजा हो। यसबाहेक पिचालिङ, टाके, थात्रा, ठेङका, बाखाराटाके, डम्फू, मुरली, मुर्चुङगा, बिनायो आदि हुन्।
सन्दर्भ सामग्री

*थामी जातिबारे जानौं: सपना थामी

यो पनि हेर्नुहोस

श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
श्रेणी:थरहरूथामी
बोटे जाति

बोटे जाति नेपालका भित्री मधेश क्षेत्रका आदिवासी समूह हुन्। उनीहरू बोटे भाषा बोल्छन्। बोटे मानिसहरू नदीहरूमा यात्रुहरूलाई डुङ्गाको प्रयोग गरि यातायात गराउनका लागि प्रसिद्ध छन्, जुन प्रायः रूखबाट तयार गर्ने गरिन्छ। उनीहरू नेपालका कालीगण्डकी, नारायणी र राप्ती नदीका किनारामा फैलिएका रहेका छन्। बोटे र मझी जातिहरूलाई 'पानीका राजा' भनेर चिनिन्छ। उनीहरूको पुर्ख्यौली पेशा माछा मार्ने, डुङ्गा चलाउने र नदीमा सुनको खोजी गर्ने हो। बोटेहरू बोलचल र संस्कृति धेरै हिसाबले दानुवर, दराई, थारु र मझीसँग मिल्दोजुल्दो रहेको पाइन्छ।
उत्पत्ति

बोटे मानिसहरूको उत्पत्ति बारे दुई सिद्धान्तहरू छन्। यो समुदायले मानिसहरूको यात्रा गर्नका लागि नदीमा बनाइएका अस्थायी पुलहरूका लागि रुखहरू वा डालीहरू राख्नेमा प्रसिद्ध थियो। 'बोट'को अर्थ रुख हो, र सम्भवत: नेपाली बोल्नेहरूले तिनलाई बोटे भनेर भन्न थालेका हुन्। अर्को सिद्धान्तले उनीहरूको जमीन वा घर थिएन, र तिनीहरूले पानीको किनारमा रुखहरूको छायामा बसेका थिए, यसैले तिनीहरू बोटे भनेर चिनिएको भनेर प्रस्ताव गर्दछ, किनभने तिनको अस्तित्व नदी वरिपरि घुमिरहेको थियो।
संस्कृति

बोटेहरू मुख्य रूपमा डुङ्गा चलाउने काममा संलग्न छन्। बोटे समुदाय कालीगण्डकी, राप्ती, नारायणी र सुनकोशी जस्ता नदीका कन्दरामा बसोबास गर्छन्। उनीहरू पाखा बोटे र पानी बोटे गरी दुई समूहमा विभाजित छन्। पाखा बोटे पहाड वा खेतीयोग्य जमिनमा बस्छन् र पानी बोटे नदीका किनारमा बस्दथे। उनीहरूको प्राथमिक आर्थिक आधार पर्यटन हो। नेपालका विभिन्न स्थानमा बसोबास गर्नेमै पनि बोटे वा माझी जनताको रीतिरिवाज र पेशामा समानता छ। उनीहरूको पोशाक मगर र गुरुङको पोशाकसँग समान हुन्छ तर उनीहरूको भाषाले भने अरूसँग भिन्नता बनाउँछ। नदीको किनारमा बस्नु, माछा मार्नु, डुङ्गा चलाउनु, सुनको खोजी गर्नु, खेती गर्नु र जनावर पाल्नु यिनीहरूको मुख्य पेशाहरू हुन्।
भाषा

बोटे जाति बोटे भाषा बोल्दछन् जुन दनुवार र थारू भाषासँग मिल्दोजुल्दो छ। यो गुल्मी, नवलपरासी, चितवन, र तनहुँ जिल्लाहरूमा बोलिन्छ। २०६८ को जनगणना अनुसार, बोटे लाई आफ्नो मातृभाषा मान्ने ७,६८७ जना थिए।
धर्म

धेरै बोटेले एक स्वदेशी अनुरूपको जीवात्मवादको अभ्यास गर्छन्, जहाँ धामीझाँक्री, पूर्वज पूजा, र शरीर खोप्ने कार्यहरू प्रमुख भूमिकामा हुन्छन् यद्यपि धेरैले हिन्दू भएको दाबी गर्छन्। बोटेहरूले चाँदी पूजा, कल्याण पूजा, बायू पूजा, संसारि माई पूजा, बाजे बजै पूजा, जल पूजा, डुङ्गा पूजा र न्हवगी खाने पूजा जस्ता चाडपर्वहरू मनाउँछन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
वनकरिया जाति

वनकरिया जाति मकवानपुर जिल्लामा बसोबास गर्ने लोपोन्मुख जाति हो । झट्ट हेर्दा चेपाङ जस्ता होचा‚ रुपरंग‚ शैली र रितीरिवाज समेत उस्तै भएका उनीहरू मकवानपुर जिल्लाको हाँडिखोला गा.वि.स. को ट्वाङ्ग्रा भन्ने स्थानमा घरबार बनाई बसोबास गर्दछन् । नेपाल चेपाङ संघले वनकरिया जाति छुट्टै जाति नभएर चेपाङ नै भएको भन्छ भने केही वर्ष अघिदेखि मात्रै वन छोडेर समाजमा आई बस्न थालेका उनीहरू आफूलाई चेपाङ नभई छुट्टै वनकरिया जाति भएको बताउँछन् । गाउँमा बस्नुअघि उनीहरू चुरेघाँचमा बस्दथे भने उनीहरूलाई वनकरियाको नाममा नागरिकता प्रदान गरिएको छ । गणतन्त्र स्थापना भएपछि नेपाल सरकारले वनकरिया सहित १० लोपोन्मुख जातिलाई मासिक रु. ५००।- भत्ता उपलब्ध गराउँदै आएको छ । वनकरिया जातिका अगुवा पुरुष गोपाल वनकरिया हुन् । उनीहरू हाल १३ घरधुरीमा ७० जनाको संख्यामा बसोबास गर्दछन् । हाँडिखोलाका वनकरियामध्ये ४ जनाले वनकरिया भाषा बोलेको भाषा विग्यानका प्राध्यापक दानराज रेग्मीले प्रकाशमा ल्याएपछि सो कुरा नेपाल राजपत्रको बुलेटिनमा २००८ नोभेम्बर ८ मा प्रकाशन भएको थियो ।

आदिवासी बनकरिया जातिले मादल, मुरली, ढ्याङग्रो, ढोलको लामो समयदेखि आफ्नो संस्कृतिका रूपमा अवलम्बन गर्दै आएका छन्।
सन्दर्भ सामग्रीहरू
यो पनि हेर्नुहोस्

श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
बराम जाति

बराम जाति नेपालमा बसोबास गर्ने एक जाति हो। नेपाल सरकारद्वारा सूचीकृत ५९ आदिवासी जनजातिहरूमध्ये अतिसीमान्तकृत समूहमा पर्ने यो जाति नेपालको गोरखा जिल्लाको मूल आदिवासी हुन्। यिनीहरूको आफ्नै जीवन पद्धति, रहनसहन, भाषा, संस्कृति र सामाजिक मूल्य तथा मान्यताहरू रहेको छ।

बराम जातिलाई सूचकको रूपमा बराम र बरामु शब्दको प्रयोग गरिएको पाइन्छ। यो जाति नेपालको गोरखा जिल्ला, धादिङ जिल्ला, तनहुँ जिल्ला, मकवानपुर जिल्ला, चितवन जिल्ला, नुवाकोट जिल्ला, ललितपुर जिल्ला, नवलपरासी जिल्ला, बारा जिल्ला र सर्लाही जिल्लामा बसोबास रहेको छ। यिनीहरूको मूलथलो गोरखा रहेपनि बसाइँसराइको क्रममा यो जातिका मानिसहरू नेपालको अन्य जिल्लाहरू पुगेका हुन्। बरामहरूको कुलदेवता चण्डी, भूमे, वनदेवता लगायतका देवीदेवताको पूजा अर्चना गर्छन्। बराम जातिले मादल, खैँजडी, मुरली, झुरूम्मा, ढ्याङग्रो प्रयोग गर्दछन् ।
सन्दर्भ सामग्री
यो पनि हेर्नुहोस

* लोवा जाति
* गाइने जाति
* सुरेल जाति
* मगर जाति
* जिरेल जाति


श्रेणी: नेपालका जनजातिहरू
मेचे जाति

मेचे जातिलाई बोडो जातिको नामले पनि चिनिन्छ, पूर्वी तराईको झापा जिल्लाका आदिवासीमध्ये एक हुन्। परापूर्वकालमा मेची खोला र कन्काई नदीका बीचमा बस्ने भएकाले यिनीहरूलाई मेचे भनिएको हो। झापाको कप्तानबारी, आयाबारी, जलथल, शनिश्चरे, धुलाबारी, अनारमनी बेलडाँगी, धाइजन आदि क्षेत्रमा यिनीहरूको बसोबास छ। यिनीहरू साहू महाजनहरूबाट असाध्यै शोषित-पीडित छन्। मेचेहरूको आफ्नै भाषा भए पनि त्यो पूर्णतः लोप हुने अवस्थामा छ। भारतको आसाम राज्यमा यिनीहरूको भाषा र गीतसमेत रहे पनि धेरै पुस्ता फरक पर्नाले त्यो नबुझनिने भइसकेको छ।

मेचेहरू मुख्य रूपमा अर्काको खेती कमाउने, रक्सी बनाएर बेच्ने, दाउरा बेच्ने र मजदुरी गर्ने गर्छन्। मेचेहरूको ४/५ घरमध्ये एक मूलहरू हुने गर्छ, जुन दक्षिण फर्केको हुन्छ। मूलहरूको आँगनमा बाठो देव (शिव) स्थापना गरिएको हुन्छ। तुलसीको मठ जस्तो देखिने बाठोमा सिउँडीको बोट पनि लगाइएको हुन्छ। सिउँडीको बोटलाई मेचे जातिले कुलदेवताका रूपमा पूजा गर्छन्। दसैँ, तिहार र फागुपूणिर्मा यिनीहरूका खास पर्वहरू हुन्। तर दसैँ, तिहार टीका लगाएर होइन, रक्सी-मासु खाएर रमाइलो गरी मनाइन्छ।

बालक जन्मँदा उत्सव हुदैन। नाम राख्न पनि कुनै खास विधि चाहिँदैन। जन्मेको तिथि र बारबाट नाम रहन्छ। गर्भे कपाल भएको बालक जन्मेमा हजामले नै केश काट्नु पर्ने चलन छ। विवाहमा दुलाहाले दुलही किन्नैपर्ने बाध्यता छ। तर रकमको कुनै सीमा छैन, जति रूपैयाँमा पनि किन्न सकिन्छ। केटी मनपर्ने केटाले रूपैयाँ पठाउनुपर्छ। त्यो रूपैयाँ फिर्ता नआएमा केटाको प्रस्ताव केटी पक्षले स्वीकार गरेको भनिन्छ। विधवा विवाह यस जातिमा स्वीकार्य छ, विधवालाई किन्नु नपर्ने हुँदा विधवाहरूको विवाह सजिलै हुन्छ। बाबु-आमा मरेमा सबै छोरा क्रियामा बस्नु पर्दैन, एउटा छोरा मात्र बसे पुग्छ। सुरूमा लास गाड्ने चलन भए पनि हाल जलाईन्छ। लास जलेपछि मुटु बाँकी रहन्छ भन्ने यिनीहरूमा विश्वास पाइन्छ। तर जे बाँकी रहे पनि त्यसलाई मैखुम (अस्तु) मानी उठाएर धोई पखाली तेल घस्छन्। सबै मलामीले खाल्डो खनी पुर्छन्। खाल्डोमा पैसा पनि हाल्छन्। जुठो चोखिने दिन मैखुम गाडेको ठाउँमा रक्सी चढाउँछन्।
सन्दर्भ सामग्री


यो पनि हेर्नुहोस

श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
ब्याँसी जाति

दार्चुला जिल्लाको व्यास, रोल्पा तथा खलङ्गा क्षेत्रलाई ब्याँसी जातिको मूलथलो मानिन्छ। यसजातिका बाजाहरू ढोल, बाइनू, च्याँङच्याँङ, छ्याँछ्याँ, मुरली, बिनायो आदि रहेको पाइएको छ। यो जाति खस जाति अन्तरगत को एक समुदाय हो ।
थर

यो जातिको मुख्य थरहरु निम्न प्रकारका रहेका छन् :
* बोरा
* लाला
* बुढाथोकी
* एेत्वाल
रहन सहन

यो जातिले मृत शरीरलाई पोल्छन् र महिलाहरू पनि मलामी जान्छन् |
सन्दर्भ सामग्रीहरू


यो पनि हेर्नुहोस्

* पुनेल जाति
* सुनुवार जाति
* मगर जाति
* थकाली जाति
* राउटे जाति
* गाइने जाति


श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
श्रेणी:विकिथन-५ मा बनाइएका वा सुधारिएका लेखहरू
श्रेणी:नेपालका मूलबासीहरू