JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Slag van Spioenkop

duimnael|links|Gesneuwelde Britse soldate wat in loopgrawe lê
duimnael|links|Die foto van 'n gesneuwelde Burger het bloot die byskrif "'n Boere skerpskutter" in 'n Engelse koerant gedra
duimnael|links|Hierdie Britse grafte op Spioenkop gee 'n goeie aanduiding van die ligging van die loopgrawe ten tye van die geveg.

Die slag van Spioenkop is sowat 38 km wes-suid-wes van Ladysmith op Spioenkop langs die Tugelarivier, Natal in Suid-Afrika geveg. Dit was tussen die Boere en Britse magte op 23 en 24 Januarie 1900 as deel van die Tweede Vryheidsoorlog, en het gelei tot 'n bekende Britse nederlaag gedurende die Oorlog. Die Britse naam vir die koppie is verkeerdelik opgeneem as "Spion Kop", wat steeds in die literatuur in die Statebond voortleef, alhoewel die aanvaarde en amptelike spelling in Suid-Afrika "Spioenkop" is.

Sir Redvers Buller, bevelvoerder van die Britse magte in Natal, is op daardie stadium oorskadu deur Kommandant-Generaal Louis Botha, en die lot van Ladysmith is nog nie bepaal nie. Buller het opdrag van sy hoofmag aan Generaal Sir Charles Warren gegee, wat besluit het om die Boere langs twee fronte aan te val. Warren het 'n mag onder Brigadier-Generaal Woodgate gestuur om Spioenkop, 'n rotsagtige koppie, op die nag van 23 Januarie te beset, wat gelyk het soos die sleutel tot die Boere se regter-senterflank. Hulle het die koppie feitlik onbeskermd gevind, maar het nie hulleself behoorlik ingeburger nie, 'n feit wat nog meer bemoeilik is nadat hulle nie genoegsame artillerie teen die steil heuwel kon uitsleep nie.

Deurdat hulle van alle kante af ontbloot was vir die Boere se skerpskutters en artillerievuur het hulle swaar verliese gedurende die dag se geveg gelei, met meer as 300 gesneuweldes (insluitend Woodgate) en 1653 gewond, voordat hulle die aand teruggeval het. Die Boeremagte het 50 gesneuweldes en 120 gewondes gehad.

Die pawiljoen Kop Stand by Anfield Stadium — die tuiste van die Engelse sokkerspan Liverpool FC — is vernoem in eerbied van die slag.
Sien ook

* Skermutselinge van die Tweede Vryheidsoorlog
Bronnelys

* Nuwe Geskiedenis van Suid-Afrika in woord en beeld, Cameron & Spies, Human & Rousseau uitgewers, 1986 (ISBN 0-7981-1977-2).
* Slegtkamp van Spioenkop. Oorlogsherinneringe van Kapt. Slegtkamp. Saamgestel uit sy dagboek deur Dirk Mostert. Kaapstad, Nasionale Pers, 1935.
Eksterne skakels

*
*
*


Spioenkop
Tapyt van Bayeux

duimnael|regs| Willem I van Engeland|Willem die Veroweraar soos uitgebeeld op die Tapyt van Bayeux.
duimnael|Halley se Komeet word as 'n voorteken uitgebeeld.

Die Tapyt van Bayeux (Frans: la Tapisserie de Bayeux) is een van die beroemdste Europese kunswerke. Die tapyt (of tapisserie) is in die 11de of 12de eeu in Bayeux in die noorde van Frankryk gemaak. Dit is sowat 70 meter lank en 'n halwe meter hoog en verbeeld in 58 tonele die voorgeskiedenis van die Normandiese verowering van Engeland vanaf 1064 en die Slag van Hastings van 1066. Ondanks sy ouderdom van meer as 900 jaar is die tapyt steeds in 'n puik toestand en word in 'n museum in Bayeux, Frankryk, bewaar.

Die tapyt wat van linnegoed gemaak en met gekleurde wol geborduur is, het in die tyd van sy ontstaan as 'n soort naslaanwerk vir ongeletterdes gedien: dit het baie min teks bevat en die historiese gebeurtenisse is in kleurryke prentjies uitgebeeld. Die prentjies wat deur geborduurde boompies en torings van mekaar geskei word is vir die geskiedkundiges waardevolle bronne aangesien hulle die besonderhede van die destydse kleding, kapsels, skepe, geboue en wapenrustings illustreer.

Tydens die Franse Rewolusie is die waardevolle tapyt byna as 'n waseil gebruik, en daar ontbreek 'n klein stukkie aan die einde. Maar anders het hy selfs die geboue wat hy uitbeeld, oorleef. Danksy 'n spesiale verligting wat keer dat die kleure verbleik word hy nou veilig bewaar.
Lees ook

*Keiskamma-tapisserie
Verwysings
Eksterne skakels

* Die tonele van die Tapyt van Bayeux
* Panoramabeeld met Quicktime VR-sagteware
*


Kategorie:Basse-Normandie
Kategorie:Normandië
Kategorie:Geskiedenis van Engeland
Kategorie:Geskiedenis van Frankryk
Kategorie:Kultuur in Frankryk
Waarde

Waarde is 'n aanduiding van die belang van 'n bepaalde objek. Objekte kan hier onder andere goedere, inligting, 'n diens of 'n reg wees. Waarde is in beginsel subjektief, iedereen kan die belangrikheid van 'n bepaalde objek anders skat en daardeur sy eie persoonlike waarde aan die objek toeken.

Die waarde van 'n objek kom tot uiting as 'n objek teen ander objekte geruil word. In hierdie geval kry die mark 'n rol in die waardetoekenning van objekte; op die vrye mark word die waarde van 'n objek bepaal deur vraag en aanbod. Die markwaarde van 'n objek beïnvloed weer die persoonlike waardering wat mense aan objekte toeken.

Omdat waarde opsigself nogal 'n ontwykende begrip is, was die mensdom al vroeg op soek na moontlikhede om waarde meetbaar te maak. So is waarde al vroeg uitgedruk in hoeveelhede tasbare goedere soos graan of metaal. Klein stukkies van metale wat self hoë waarde het, het geblyk om geskik te wees as draagbare, maklik hanteerbare waardemeters. Hieruit het geld ontwikkel. Deesdae meet ons waarde gereeld in geld.

----
* 'n Waarde kan ook 'n meting van 'n bepaalde grootheid wees in 'n bepaalde eenheid. So is 0 °C 'n grootheid van temperatuur.
* 'n Waarde van 'n toevalsveranderlike kan in die statistiek die uitkoms van 'n kanseksperiment wees. So is die waarde van die gooi van 'n dobbelsteen 1, 2, 3, 4, 5 of 6.
* 'n Waarde kan ook 'n maatskappelike opvatting (norm) wees oor 'n bepaalde saak, byvoorbeeld "Die gesondheidsorg moet vir iedereen toeganklik wees".
Eksterne skakels

*
Atoomgetal

duimnael|Z - Atoomgetal
Die atoomgetal (Z) is 'n term wat in chemie en fisika gebruik word om die aantal protone wat in die kern van 'n atoom voorkom, aan te dui. In 'n atoom met 'n neutrale lading is die aantal elektrone tipies gelyk aan die atoomgetal.

Die atoomgetal het aanvanklik verwys na die nommer wat die element se plek in die periodieke tabel aangedui het. Toe Mendelejef die bekende chemiese elemente gegroepeer het na aanleiding van ooreenkomste in hulle chemiese gedrag, is daar opgemerk dat die plasing van elemente in streng volgorde volgens hulle atoommassa's gelei het tot verkeerde plasings. Jodium en tellurium verskyn oënskynlik in die verkeerde volgorde as hulle in die tabel volgens hul atoommassas gelys word en pas beter in die tabel as hulle plekke omgeruil word. Wanneer hulle in die volgorde geplaas word waar hulle chemiese eienskappe beter ooreengestem het dit duidelik geword dat hulle nommers in die tabel ooreengestem het met hul atoomgetalle soos in die eerste paragraaf gedefinieer. Die getal is proporsioneel tot die massa van die atoom, maar het soos deur bostaande afwyking geïllustreer, 'n ander eienskap as die massa gereflekteer.

Die afwykings in hierdie volgorde is uiteindelik deur Henry Gwyn Jeffreys Moseley na aanleiding van sy navorsing in 1913 verduidelik. Moseley het 'n streng verwantskap ontdek tussen die x-straaldiffraksiespektra van die elemente en hulle korrekte plasing in die periodieke tabel. Dit het later duidelik geword dat die atoomgetal ooreengestem het met die elektriese lading van die kern; met ander woorde die aantal protone. Dit is hierdie lading wat aan elemente hulle chemiese eienskappe verleen eerder as hul atoommassas.

Die atoomgetal is nou verwant aan die massagetal (maar hulle moet nie met mekaar verwar word nie) wat die aantal protone en neutrone in die kern van 'n atoom is. Die massagetal word dikwels na die naam van die element geskryf, bv. koolstof-14 (gebruik in koolstofdatering).
Sien ook

* Periodieke tabel
* Lys van elemente volgens getal
Verwysings

* atomic number. (2008). Encyclopædia Britannica. Deluxe Edition. Chicago: Encyclopædia Britannica.


Kategorie:Chemiese eienskappe
Kategorie:Kernfisika
Kategorie:Getalle
Intyds

'n Bewerking binne 'n groter dinamiese stelsel word 'n intydse bewerking genoem as die gekombineerde reaksie- en bewerkingstyd van 'n taak korter is as die maksimum toelaatbare vertraging ten opsigte van die omstandighede buite die bewerking. Die taak moet dan ook uitgevoer word voordat die stelsel wat beheer word, onstabiel word. 'n Intydse bewerking is nie noodwendig vinnig nie, aangesien stadige stelsels stadige intydse bewerkings kan toelaat. Dit is van toepassing op alle tipes dinamies veranderende stelsels. Die teenoorgestelde van 'n intydse bewerking is 'n bondelverwerking met interaktiewe tydverdeling wat iewers tussen die twee uiterstes val.

'n Tipiese voorbeeld kan die rekenaarbeheerde remstelsel in 'n kar wees. As die bestuurder 'n kar kan stop voordat dit 'n muur tref, word die werking as intyds beskou; as die kar die muur tref dan was dit natuurlik nie so nie. Baie masjiene vereis intydse beheerders om onstabiliteit te vermy, wat kan lei tot ongelukskade of vernietiging van die stelsel, mense of voorwerpe.

Sommige intydse stelsels het nie so 'n beperking op vertraging nie, solank die invoerdata vinnig genoeg verwerk kan word sodat geen opeenhoping plaasvind nie. In 'n intydse digitale seinverwerkingstelsel kan die geanaliseerde (inset) of gegenereerde (uitset) monsters (of hulle nou saam gegroepeer word of indiwidueel verwerk word) verwerk (of gegenereer) word op 'n deurlopende basis in die tyd wat dit neem om die in- en/of uitset van dieselfde stel monsters te verrig onafhanklik van die verwerkingsvertraging. Beskou 'n oudio DSV as voorbeeld: as 'n proses 2.01 sekondes neem om 2.00 sekondes se klank te verwerk of te analiseer, dan is die bewerking nie intyds nie. As dit 1.99 sekondes neem dan is dit (of kan dit verander word in) 'n intydse DSV (digitale seinverwerkingsproses).

'n Alledaagse voorbeeld hiervan is een waar 'n mens in 'n tou staan by die kassier van 'n supermark. As die tou asimptoties langer en langer word sonder einde dan is die betaalproses nie intyds nie. As die lengte van die tou beperk word, word kliënte verwerk en uitgelaat (uitset) net so vinnig as wat hulle agter die tou inkom (inset) en kan die proses as intyds beskryf word. Die bestuurder kan in die geval sy besigheid kwyt wees of baie klandisie verloor as hy nie sy betaalproses intyds kan maak nie (dit is dus fundamenteel belangrik dat die proses intyds is).

In die ekonomie is intydse stelsels basies inligtingstegnologieë, wat intydse toegang tot inligting of data verskaf. Die vermoë van 'n maatskappy om sy data intyds te verwerk verhoog die mededingendheid van die maatskappy. Intydse verwerkingstelsels is nuwe tegnologieë en word verwag om verder te verbeter in die komende dekades.
Sien ook

* Intydse berekening
* Intydse beheer
* Intydse bedryfstelsel
* Intydse videoredigering
* Embedded system
* Frame rate

Kategorie:Beheerstelsel
Kategorie:Rekenaarwetenskap
Ille-et-Vilaine

Ille-et-Vilaine (Bretons: Il-ha-Gwilen) is 'n Franse département in die Bretagne, tussen die skiereiland Armorika en Normandië, met 'n oppervlakte van 6 675 km² en 903 400 inwoners (2003).
duimnael|links|250px|Kaart van Ille-et-Vilaine
Die gebied is die legendariese tuiste van Koning Artus en sy Ridders van die Tafelronde, maar ook die Brocéliande van die Droeïede. Sy bosgebiede word as oorblyfsels van die bosland Argoat beskou wat teën die land van die see, Armor, lê. Die bos van Paimpont lyk inderdaad soos 'n sprokieswêreld waar 'n mens miskien Keltiese legendes soos die towenaar Merlyn, die fee Viviane en die Graalsridder Lancelot sal kan ontmoet.

Die naam van die département word afgelei van die twee riviere wat hier by die stad Rennes saamsmelt, die Vilaine- en Illeriviere. Hoewel Vilaine eintlik "die lelike" beteken, is sy vallei 'n gebied van besondere natuurskoon. Ook die twee ander riviere in die noorde bied skouspelagtige natuurverskynsels. Die Couesnon, wat sy loop steeds verander en die Mont-Saint-Michel (wat voorheen anderkant was) nou na Normandië "verskuif" het, en die Rance, wat in een van die mooiste Bretonse fjorde mond, is die grootste riviere in die département.

Ille-et-Vilaine is as grensgebied steeds ook 'n land van versterkings gewees. Die grootstes is in Châteaugiron, Combourg, Fougères, La Guerche, Landal en Saint-Aubin-du-Cornier.

Die mense in die gebied is taai en werk baie hard; hulle is ook moedig, misties en individualisties genoeg om groot avonturiers soos Jacques Cartier, René Duguay-Trouin en Robert Surcouf, en groot geeste soos Châteaubriand en Larmenais, almal gebore in die hawestad Saint-Malo, voort te bring. Enkele duisend is nog die Bretonse taal magtig, alhoewel die plaaslike Romaanse streektaal Gallo in die oostelike gebiede van die département reeds die rol van die eertydse Bretonse omgangstaal oorgeneem het.
duimnael|links|250px|Sononder aan die Côte d'Émeraude
Naas die militêre versterkings is daar talle kastele en landgoede, maar Saint-Malo, die stad van die seerowers met sy indrukwekkende stadsmuur, lok saam met die Côte d'Emeraude en Dinard die meeste toeriste in die gebied.

Die Côte d'Emeraude (Smaragkus in Afrikaans) verdank sy naam aan die groen kleur van die water wat hier soos 'n smarag skitter. Die vakansieoord Dinard is tydens die Fin de siècle deur Amerikaners en Britte bekend gemaak. Vanaf Le Grouin aan die oostelike kus geniet 'n mens 'n heerlike uitsig oor die baai van Mont-Saint-Michel. Die getye in die gebied is op een na die sterkste ter wêreld met 'n koëffisiënt van sowat 14 meter.


Kategorie:Departemente in Bretagne
Dinard

Dinard (Bretons: Dinarzh) aan die Bretonse Côte d'Emeraude (département Ille-et-Vilaine, Frankryk) is een van die mooiste kusstede van Europa met sowat 11 000 inwoners (2008). Die Côte d'Emeraude (Smaragkus) is een van die vernaamste besienswaardighede in Frankryk. Pragtige sandstrande, eersterangse hotelle, gerieflike kampeerplekke, 'n kasino en die hawe wat deur plesierboote aangedoen word is deel van die perfekte infrastruktuur.

Die huidige vakansieoord was nog tot in die 1850 niks meer as 'n klein vissersdorpie nie. Eers daarna het toerisme as sy vernaamste bron van inkomste begin ontwikkel. Tydens die Fin de siècle het Dinard baie gewild geraak by Britse en Amerikaanse toeriste. Die eerste kasino het sy deure in 1860 geopen, en ook vandag is die stad steeds een van die bekendste vakansiebestemmings in Frankryk wat as die "Nice van die Noorde" bekend staan.
Besienswaardighede

* Die boulevard Féart bekoor met sy villa's in die laat-Victoriaanse styl.
* Die Promenade du Clair de la Lune is die mooiste strandweg in die stad; hier lê die Akwarium van Dinard, wat hom op die fauna van die Smaragkus toegespits het.
* Die Villa Eugénie (Musée du Pays de Dinard) in die rue Pichot is eintlik vir Eugénie, die eggenote van keiser Napoleon III, opgerig. Sy trek hier egter nooit in nie. Sedert 1985 is die huis 'n museum wat die geskiedenis van Dinard en sy omgewing behandel.


Kategorie:Bretagne
Kategorie:Kusstede
Kategorie:Munisipaliteite in Bretagne
Kategorie:Nedersettings in Bretagne
Harmonie

:Hierdie artikel handel oor musiekharmonie.
----

duimnael|250px|Harmonieuse botone
Harmonie is die kuns van die gebruik van akkoorde (werklik of implisiet) in musiek. Daar word soms daarna verwys as die "vertikale" element van musiek, met melodie die "horisontale" element. Harmonie is soms die resultaat van verskeie gelyktydige melodiese lyne of motiewe, wat ook kontrapunt genoem word. Dan word die harmonie beskryf as polifonies.

Die woord harmonie kom van die Grieks ἁρμονία harmonía wat "verbinding" beteken. Die konsep van harmonie dateer terug na die tyd van Pythagoras.

Harmonie is gebaseer op botone en resonansie. Note kan as harmonieus geag word wanneer sommige van die botone van elke noot, veral die harder botone (wat gewoonlik die laeres is), op dieselfde frekwensie is (binne 'n klein foutinterval). In elke tradisie van musiekuitvoering, -komposisie, en -teorie bestaan sekere harmoniereëls.

Alhoewel harmonie meestal die gevolg van twee of meer gelyktydige note is, is dit moontlik om harmonie te skep met slegs 'n melodiese lyn. Solo-instrumente kan deur die opeenvolging van note harmonie ten volle oordra, sonder dat akkoorde gebruik word. Verskeie voorbeelde hiervan bestaan in die barokperiode.

Vir 'n groot deel in die geskiedenis van klassieke musiek is reëls en konvensies toegepas, veral onder die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk. Volksmusiek en nie-Westerse musiek het ook ontwikkel, en soms met verskillende idees van harmonie. In die Barok- en Klassieke periodes is kerkmusiek beheer deur die kerke, en harmonie wat té dissonant was, is afgeskiet. Daar was egter 'n neiging vanaf die Klassieke periode tot en met die 20ste eeu in westerse musiek waar die harmonie al hoe meer gevorderd geraak het – vele komponiste het weggebreek van die konvensies wat vantevore as reëls geag is.
Verdere leesstof

* Twentieth Century Harmony: Creative Aspects and Practice by Vincent Persichetti, ISBN 0-393-09539-8.
Bron

* Hierdie artikel is vertaal vanaf die ooreenstemmende artikel by die Engelse Wikipedia.
Eksterne skakels

* Harmoniese progressies met demonstrasies
* General Principles of Harmony by Alan Belkin
* Tonalsoft Encyclopaedia of Tuning


Kategorie:Musiek
Wilhelmus van Nassouwe

Die Wilhelmus is die volkslied van Nederland. Dit bestaan uit 15 koeplette wat 'n acrostichon vorm: in die ou variant het die eerste letters van die 15 koeplette die naam Willem van Nassov gevorm.

Die eerste koeplet word gereeld gesing, soms gevolg deur die sesde wat in die Tweede Wêreldoorlog baie populêr was. Die lied is ook in die Suidelike Nederlande gewild. Dit word daar gereeld gehoor by 'n Cantus. Die Wilhelmus is die amptelike Nederlandse volkslied sedert 10 Mei 1932; daarvoor was dit "Wien Neêrlands bloed".

Die Wilhelmus is inhoudelik geskryf as 'n lied wat deur Willem van Oranje gesing sou word (maar nie noodwendig deur hom gesing is nie), dit weerspieël sy tweestryd gedurende die Opstand in die Nederlande. Aan die een kant probeer Willem van Oranje om trou te wees aan die Spaanse koning, aan die ander kant is hy bo alles trou aan die Nederlandse volk.

Die herkoms van die teks is nog steeds nie duidelik nie. Die Wilhelmus is 'n geuzelied en de meeste hiervan is anoniem; vir die skryf van opstandige liedere was destyds die doodstraf beveel. Sedert die begin van die 17e eeu is daar geskrifte wat vermeld dat dit geskryf is deur Marnix van St. Aldegonde, tussen 1570 en 1572. Daar is egter gegronde redes om te twyfel aan sy outeurskap. Dit is moontlik dat die Wilhelmus oorspronklik in Duits geskryf was deur vlugtelinge vanuit die Nederlande, wat met die lied Duitse vorste vir die Nederlandse saak probeer wen het. Ander sê weer dat dit deur Coornhert geskryf was. Die wysie is afkomstig van 'n ou Franse soldatelied. 'n Teorie waarmee ook rekening gehou word is dat dit deur 'n onbekende digter geskryf was, en dat dit daarna deur Marnix van St. Aldegonde bewerk is. Wat die datum aanbetref, word daarvan uitgegaan dat dit na Mei 1568 geskryf is - aangesien die trek langs die Maas in die lied vermeld word - asook voor April 1572, aangesien dit wil lyk asof die verowering van Den Briel in dié lied onbekend is. Die Wilhelmus is derhalwe die oudste Nederlandse volkslied wat nog in gebruik is.
Die teks

Die teks van die Wilhelmus is geskryf in ou Nederlands. Die huidige volkslied gebruik 'n moderne spelling, maar gebruik die oorspronklike sinsbou. Aanpassing hiervan is nie goed moontlik binne die wysie nie. Opvallend is die gebruik van datiewe naamvalle en verbuigings soos "den vaderland getrouwe" (trou aan die vaderland) wat in moderne Nederlands en Afrikaans nie meer voorkom nie.
Eksterne skakels

*dr. Van Doorn oor die Wilhelmus
*dbnl.org over die Wilhelmus
*MP3
*webwerf met inligtinge oor o.a. die ontstaan van die Wilhelmus


Kategorie:Nasionale simbole van Nederland
Kategorie:Volksliedere
Den Haag

Den Haag (amptelik: ’s-Gravenhage) is die administratiewe hoofstad (regeringsetel‎) van Nederland, setel van die Eerste Kamer en Tweede Kamer van die Nederlandse parlement, woonplek van die koning en hoofstad van die provinsie Zuid-Holland, met ’n oppervlakte van 98 km² en ’n bevolking van ongeveer 563 000 inwoners (2023) en van 1 406 000 in die metropolitaanse gebied. Den Haag is egter nie die staatkundige hoofstad van Nederland nie, want die land se grondwet bepaal dat dit Amsterdam is.

Die stad het ook ’n voetbalklub, ADO Den Haag.
Besienswaardighede

* Die Mauritshuis kunsmuseum, wat bekende skilderye huisves (Peter Paul Rubens, David Teniers de Jonge, Salomon van Ruysdael, Rembrandt van Rijn, Ferdinand Bol en Jacob Jordaens).
* Monument vir die Hertog von Saksen-Weimar aan die Lange Voorhout
Geboortes

* Mark Rutte (1967), Eerste Minister sedert 2010



Kategorie:Nedersettings in Zuid-Holland
Kategorie:Provinsiehoofstede van Nederland
Kategorie:Stede in Nederland
Kategorie:Nedersettings langs die Noordsee
Kategorie:Regeringsetel‎
Juan Manuel Fangio

Juan Manuel Fangio (24 Junie 1911 – 17 Julie 1995) was 'n bekende Argentynse motorrenjaer en vyfmalige wenner van die Formule Eenkampioenskap waarvan vier agtereenvolgend was tussen 1954–57.

duimnael|links|Juan Manuel Fangio in 1986
Hy is in Balcarce, Argentinië gebore. Hy het sy renloopbaan in 1934 in Suid-Amerika begin, hoofsaaklik in langafstandwedrenne en is in 1940 en 1941 as die nasionale kampioen gekroon. Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het sy opgang vertraag en hy kon eers in 1947 in Europa begin deelneem.

Hy was aanvanklik nie baie suksesvol nie, maar dit het alles verander toe hy vir Alfa Romeo begin jaag het in 1950. Hy het die tweede plek in die kampioenskap van 1950 beklee en sy eerste titel in 1951 verower. Hy het goed gedoen in die 1952-seisoen in 'n Maserati totdat sy seisoen kortgeknip is deur 'n nekbesering wat hy in 'n ernstige ongeluk te Monza in Italië opgedoen het. In 1954 het hy weer teruggekeer en in 'n Maserati begin jaag en oorgeskakel na Mercedes toe hulle in die middel van die seisoen ingeskryf het. Hy het in daardie jaar agt van die twaalf wedrenne gewen (ses van die agt wat deel gevorm het van die amptelike kampioenskapskalender) en weer vir Mercedes in 1955 gejaag. Teen die einde van die tweede suksesvolle seisoen (wat oorskadu is deur die tragiese ramp te Le Mans waarin 81 toeskouers gesterf het), het Mercedes al die 1955-titels gewen en toe onttrek uit Formule Eenwedrenne.

In 1956 het Fangio na Ferrari verskuif waar hy vir Alberto Ascari vervang het wat in 'n ongeluk gesterf het en toe sy vierde titel verower, deur eerste in drie wedrenne te eindig en tweede in al die oorblywende kampioenskapswedrenne. In 1957 het hy weer sy terugkeer na Maserati gemaak waar hy sy vyfde titel gewen het met 'n uitsonderlike poging om sy finale oorwinning by die Nürburgring in Duitsland te verseker. Na sy reeks agtereenvolgende kampioenskappe het hy in 1958 afgetree ná die Franse Grand Prix na hy 24 Grands Prix gewen het uit 'n totaal van 51 waaraan hy deelgeneem het.

Hy is op 23 Februarie 1958 deur Kubaanse rebelle ontvoer maar is later weer vrygelaat. Hy was daarna tot en met sy dood 'n verteenwoordiger vir Mercedes-Benz, waar hy dikwels in sy voormalige renmotors in vertoonrondtes deelgeneem het. In 1990 is hy ingelyf by die Internasionale Motorsport se Ererol. Hy is na sy dood in die Ciudad de Balcarce begraafplaas in Argentinië begrawe.
Eksterne skakels

* Grand Prix History – Hall of Fame, Juan-Manuel Fangio


Kategorie:Argentynse renjaers
Kategorie:Formule Een-renjaers
Kategorie:Geboortes in 1911
Kategorie:Sterftes in 1995