JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Kosjtsjei

duimnael|250px|Ivan Bilibin: Kosjtsjei die Onsterflike

Kosjtsjei (Russies: Кощей) is in die Slawiese folklore ’n bose persoon met ’n aaklige, seniele voorkoms wat veral jong vroue lastig val. Hy is ook bekend as "Kosjtsjei die Onsterflike" (Russies: Кощей Бессмертный) of "tsaar Kosjtsjei". Sy naam in Pools is "Kościej". Laasgenoemde spelling en spellings in ander Slawiese tale het die vermoede laat ontstaan dat sy naam afgelei is van "kost" (rus. кость; pol. kość – been); daarmee word ’n benerige voorkoms gesuggereer.

Kosjtsjei kan nie op die gewone manier doodgemaak word nie. Sy siel is nie in sy liggaam nie; dis versteek in ’n naald wat in ’n eier is wat in ’n eend is wat in ’n haas is wat in ’n ysterkis is wat begrawe is onder ’n groen eikeboom op die eiland Boejan in die see. Solank as wat sy siel veilig is, kan hy nie sterf nie. As die kis oopgemaak word, sal die haas weghardloop; as die haas doodgemaak word, sal die eend uitspring en probeer wegvlieg. Enigiemand wat die eier kry, het Kosjtsjei se siel in sy mag. Hy begin swak en siek word en verloor dadelik sy towermagte. As die eier rondgegooi word, word hy op dieselfde manier teen sy wil rondgegooi. As die naald gebreek word (in sommige verhale moet dit spesifiek teen sy voorkop gebreek word), sal Kosjtsjei sterf.
Verwysings

: Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Koschei


Kategorie:Russiese sprokiekarakters
Kategorie:Slawiese sprokiekarakters
Noorse Taalraad

Die Noorse Taalraad (Noors: Språkrådet) is 'n raadgewende staatsliggaam wat in 2005 gestig is om kwessies in verband met die twee Noorse skryftaalvariante, Bokmål en Nynorsk, te behandel en advies aan sowel openbare instellings asook privaatpersone te verskaf. Die voorlopers van die huidige Taalraad - die Norsk språknemnd en die Norsk språkråd - het respektiewelik sedert die jare 1952 en 1972 bestaan.

Die hoofdoelwitte van die Noorse Taalraad is die bewaring van die Noorse taal as 'n kulturele erfenis, die uitbeiding van kennis oor die taal en die vestiging van wedersydse respek tussen die gebruikers van verskillende standaard- en plaaslike taalvorme van Noors. Die Noorse Taalraad werk daarnaas aan die standaardisering en normering van Noorweë se twee amptelike skryftale en verseker die taalkundige gehalte van skoolboeke.
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf


Kategorie:Noors
Winterpaleis

duimnael|300px|Die Winterpaleis gesien vanaf die Newarivier

Die Winterpaleis (Russies: Зимний дворец) lê in Sint Petersburg aan die Newarivier, tussen die Paleisoewer en die Paleisplein. Dit is in die 18de eeu gebou as woonplek vir die tsaars van Rusland, maar maak tans deel uit van die Hermitage, wat een van die wêreld se grootste kunsversamelings huisves.
Konstruksie

Die Winterpaleis is tussen 1754 en 1762 gebou vir keiserin Elisabeth. Die Russies/Italiaanse argitek Bartolomeo Rastrelli het opdrag gekry om ’n paleis te bou wat mooier is as enige ander Europese koninklike paleis. Dit het agt jaar geneem om te voltooi en 4 000 mense het daaraan gewerk. Rastrelli wou die 460 kamers van die paleis in die barokstyl versier. Elisabeth het egter in 1762 gesterf en haar opvolger, Pieter III, nie lank daarna nie. Die nuwe keiserin, Katharina die Grote, se smaak was heeltemal anders as Elisabeth s’n en sy het nuwe argitekte gesoek om die paleis in die neoklassieke styl te voltooi. Die afrondingswerk is nog in dieselfde jaar gedoen. Die groen-en-wit paleis bestaan uit ’n mengsel van barok en neoklassisme. Daar word beweer dat die paleis 1 500 kamers, 1 786 deure en 1 945 vensters het.
Die brand van 1837

duimnael|300px|regs|Vooraansig van die Winterpaleis met die Paleisplein op die voorgrond
In die nag van 17 Desember 1837 het ’n groot brand in die Winterpaleis uitgebreek. Daar het min van die paleis oorgebly. Nikolaas I was vasbeslote om die paleis gou weer te laat herstel. Die werk het net vyftien maande geduur en het onder leiding van die argitekte Vasily Stassov en Alexander Brjoellov plaasgevind; Stassov was verantwoordelik vir die openbare vertrekke en Bryullov vir die private vertrekke.

In 1839 het die keiserlike gesin na die paleis teruggetrek.
Gebruik

Die keiserlike gesin het die paleis as winterwoning gebruik van 1762 tot 1917, toe die Romanof-dinastie tot ’n einde gekom het. Die paleis is vir talle geleenthede gebruik, soos danspartye, huwelike en kronings. Die Russiese tsaars het ’n groot aantal kunswerke uit hul persoonlike versamelings hierheen gebring.
Ná die Februarie-rewolusie van 1917 het die tussentydse regering die paleis as hoofkwartier gebruik. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is ’n deel van die paleis as ’n hospitaal ingerig en ná die Oktober-rewolusie van 1917 het die Winterpaleis deel van die Hermitage geword.
Sien ook

* Hermitage
Verwysings
Notas

: Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Nederlandse Wikipedia-artikel :nl:Winterpaleis


Kategorie:Geboue en strukture in Sint Petersburg
Kategorie:Paleise in Rusland
Morgan Tsvangirai

Morgan Tsvangirai (10 Maart 1952 – 14 Februarie 2018) was 'n Zimbabwiese leierpolitikus. Hy het die Movement for Democratic Change, die grootste opposisieparty in Zimbabwe, gelei. Vanaf 15 Februarie 2009 tot 11 September 2013 het Tsvangirai onder president Robert Mugabe as eerste minister van Zimbabwe gedien.

Tsvangirai is op 14 Februarie 2018 in Johannesburg oorlede aan kolorektale kanker.
2008-verkiesings

duimnael|links|Morgan Tsvangirai ontmoet Barack Obama in 2009
duimnael|links|Morgan Tsvangirai ontmoet Hillary Clinton in 2010
Tsvangirai het by Zimbabwe se verkiesing op 29 Maart 2008 waarskynlik die absolute meerderheid van die stemme gekry, maar nadat die regeringsparty en Robert Mugabe nie daarmee tevrede was nie word alle stemme oorgetel. Die tweede rondte van die verkiesing word op 27 Junie gehou, maar Tsvangirai onttrek homself noodgedwonge as kandidaat voor die verkiesing, weens vrees vir sy eie lewe en dié van sy ondersteuners.

Op 12 September 2008 word gerapporteer dat Robert Mugabe en Morgan Tsvangirai 'n magsdelingsooreenkoms geteken het.
Verwysings
Verdere leeswerk

*
*
*
Eksterne skakels

* MDC se webwerf
* Zimbabwe Election 2008


Kategorie:Eerste Ministers van Zimbabwe
Kategorie:Geboortes in 1952
Kategorie:Sterftes in 2018
Pous Theodorus II

Theodorus II was die 115de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Theodorus II is in 840 gebore in Konstantinopel (Rome volgens BBKL en PTA), die seun van (Patriarg ?) Photius. Hy word priester gewy deur Pous Stefanus V. Sy broer Theotius was 'n biskop. In November 897 volg hy Pous Romanus op en regeer tot sy dood in Desember 897. Hy word opgevolg deur Pous Johannes IX.
Die naam ‘Theodorus’ beteken 'gawe van God'.
Pontifikaat

Pous Theodorus II het slegs 20 dae regeer gedurende Desember 897. Hy het Pous Formosus gerehabiliteer en al die wydinge wat deur Formosus uitgevoer is weer geldig verklaar. Hy het die liggaam van Formosus wat in die Tiber-rivier gegooi is en by Porto weer uitgehaal is, laat herbegrawe in die Sint Pieterskerk.
Bibliografie

* Duff, Eamon (2001). Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press. ISBN 0300091656
* Maxwell-Stuart, P. G. (2002). Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson. ISBN 0500017980.
Eksterne skakels

*
*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging

|}


Theodorus II
Hardangerviool

duimnael|regs|200px|'n Hardangerviool wat deur die vioolmaker Knut Gunnarsson Helland (1880-1920) vervaardig is
Die Hardangerviool (Noors: Hardingfele) is 'n Noorse variant van die viool wat behalwe vir sy vier (soms vyf) melodiesnare nog oor vyf of meer resonansiesnare uit staal of messing beskik. Dit word soos by die historiese Viola d'amore onder die kam aangebring, en gee aan die instrument sy kenmerkende klank. Die Hardangerviool verskil van gewone viole ook ten opsigte van sy vlakker kam, wat dit moontlik maak om drie snare gelyktydig te slaan, en die ryk versierings wat dikwels streeksgebonde is.

Die naam verwys na die oorsprongsgebied Hardanger. Die oudste Hardangerviool, wat bewaar gebly het, is in 1651 deur die leenheer Ole Jonsen Jaastad (1621-1694) in Ullensvang vervaardig en tans in die Historiese Museum van Bergen vertoon. In teenstelling met die meeste ander ou Hardangerviole beskik dit slegs oor twee resonansiesnare.

Isak Nilssen Botnen (1669-1759), wat op die plaas Skaar in Hardanger gebore is, word as die "uitvinder" of vervaardiger van die moderne Hardangerviool. Sy viole het oor 'n wisselende aantal resonansiesnare beskik - meestal twee, maar soms ook tot by ses. Sowat vyftien van sy instrumente het bewaar gebly. Sy seun Trond Isaksen Botnen (Flatabø) het omstreeks 1 000 Hardangerviole vervaardig waarvan tussen dertig en veertig instrumente bewaar gebly het - waaronder die tweede oudste viool, wat in Noorweë vervaardig is en omstreeks 1764 ontstaan het. Dit word tans in die Hardanger Folkemuseum in Utne vertoon.

Die Hardangerviool is die tipiese instrument van die Noorse volksmusiek, maar is in enkele gevalle ook in die klassieke konsertmusiek gebruik. Die Noorse komponis Geirr Tveitt het twee konserte vir Hardangerviool en orkes geskryf, terwyl die komponis en musikus Karl Seglem die Noorse viool ook in die konteks van jazz- en wêreldmusiek gebruik.
Sien ook

* Lys van musiekinstrumente

Kategorie:Kultuur in Noorweë
Kategorie:Musiekinstrumente
Atherton Plato

regs|200px|duimnael|Die Mount Hypipamee Krater op die Atherton Plato.

Die Atherton Plato (Engels: Atherton Tablelands) is 'n vrugbare plato wat deel vorm van die Groot Skeidingsgebergte in Queensland, Australië. Dit is wes tot suid-suidwes binnelands vanaf Cairns geleë, diep in die trope maar sy hoë ligging gee daaraan 'n klimaat wat dit geskik maak vir melkboerdery. Die gebied beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 32 000 km² met 'n gemiddelde hoogte van tussen 600 tot 900 m bo seevlak.

Die hoofrivier wat oor die plato vloei is die Barronrivier wat deur die Tinaroomeer opgedam word om besproeingsboerdery te bevorder.
Nywerheid

Atherton is vir die eerste keer deur James Mulligan in 1875 verken, maar John Atherton was die eerste pionier om homself in 1877 daar te vestig naby die dorp wat nou sy naam dra.

John Atherton was dan ook die persoon wat tin daar ontdek het. 'n Toeloop van myners het op hierdie ontdekking gevolg. Die bou van 'n pad deur die plato het 'n tweede toeloop tot gevolg gehad, naamlik die houtkappers wat op soek was na die gesogte rooi seder van die reënwoud. Alhoewel tin die aanvanklike rede was waarom Atherton gevestig is, bestaan die dorp deesdae hoofsaaklik as gevolg van die bosboubedrywighede in die gebied.

Voor Atherton self ontwikkel is, het 'n groot Chinese dorp daar ontstaan. Die Chinese was oorspronklik werkers op die Palmerrivier se goudvelde. Die Chinese setlaars daar het 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van die landbou in die noorde van Queensland aangesien soveel as 80% van alle gewasse deur hulle op die plato verbou is en het hulle daarom ook 'n belangrike rol gespeel om verdere nedersettings in die gebied moontlik te maak. Hulle was ook die eerstes om melkboerderye daar te vestig. Soos die bevolking van die Chinese dorp toegeneem het, is klein winkeltjies opgerig, en putte gegrawe vir watervoorsiening. Daar was ook kruiedokters, dokters en handelaars. Die rowwe strooihutte is vervang met houthuise met stoepe en sinkdakke. Teen 1909 het die Chinese dorp tot 'n bevolking van 1100 gegroei. Vandag herinner die Hou Wang Tempel aan die voormalige Chinese bevolking op die Atherton Plato.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Australiese troepe in die gebied gestasioneer voordat hulle na die front vertrek het en ook met hulle terugkeer. Baie soldate is ook in die militêre begraafplaas in Atherton begrawe.

Gewasse wat in en rondom Atherton verbou word is suikerriet, mielies, avokados, aarbeie, macadamianeute, veselperskes en sitrusvrugte. Tabak was voorheen ook hier verbou. Bees- en pluimveeboerderye word ook op die plato aangetref. Toerisme dra ook by tot die ekonomie van die plato, met die Tinarroodam as die middelpunt. Yungaburra is ook vinnig besig om 'n gewilde bestemming te word met verskeie restaurante en oorslaapgeriewe.
Plekke van belang

* Barrinemeer
* Eachammeer
* Gordynvyeboom - sowat 1km voor die dorp Yungaburra geleë.
* Undara Vulkaniese Nasionale Park
* Hann Plato Nasionale Park
* Mount Hypipamee-krater en Dinner-valle - sowat 23 km suidwes van Atherton op die Kennedy-hoofweg geleë.

Kategorie:Queensland
Kategorie:Berge van Australië
Kategorie:Streke van Australië
Jonathan Safran Foer

Jonathan Safran Foer (gebore 21 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse skrywer bekend vir sy boek Everything Is Illuminated wat in 2002 uitgereik is.
Biografie

Foer is in Washington, D.C. gebore en het daar by Georgetown Day skool gegaan. Hy is daarna gekies om aan Princeton universiteit verder te studeer waar hy letterkunde en filosofie gestudeer het. Hy bly tans in Brooklyn, New York, saam met sy vrou, die skryfster Nicole Krauss, en hulle twee jaar oue seun, Sasha.

Jonathan is een van die meer omstrede skrywers van ons era. Nie vir die inhoud van sy skryfwerke nie, maar eerder aangesien sy skrywes polarisasie by sy lesers aanwakker: sommige kritici en aanhangers beskou hom as 'n genie, terwyl ander hom as 'n prulskrywer beskryf. Die oorspronklike vrystelling van sy eerste roman, Everything Is Illuminated, het egter oorweldigende lof ontvang – nie net van erkende publikasies nie, maar ook hooggeagde skrywers soos John Updike, Salman Rushdie en Isabel Allende.

Dié boek is ook in 2005 deur regisseur Liev Schrieber verfilm, met Elijah Wood as in die hoofrol. Sy tweede roman, Extremely Loud and Incredibly Close, is in 2005 gepubliseer en daar is ook klaar sprake dat dit ook verfilm gaan word.

Foer is die middelste kind van drie seuns waarvan almal in die letterkunde betrokke is. Foer het pas vir die eerste keer begin les gee: hy het 'n werk as tydelik lektor by Yale Universiteit aanvaar, waar hy klas gee in Intermediêre Fiksie.

In die London Review of Books, het Wyatt Mason geskryf: “Foer het 'n ongewone geloof in die krag van geskrewe kommunikasie getoon, asook 'n ware gelowige se bereidwilligheid om die beperkings daarvan te toets”.


Kategorie:Amerikaanse Jode
Kategorie:Amerikaanse skrywers
Kategorie:Geboortes in 1977
Kategorie:Lewende mense
Pous Johannes IX

Johannes IX was die 116de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Johannes IX is gebore in 840 in Tivoli, Italië die seun van Rampoald. Voor sy verkiesing was Johannes 'n Benediktyner monnik en is tot priester gewy deur Pous Formosus. In Januarie 898 volg hy Pous Theodorus II op deur die invloed van keiser Lambert van Spoleto. Hy regeer tot sy dood in Januarie 900 en word opgevolg deur Pous Benedictus IV.
Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat

Gelyktydig met die verkiesing van Pous Johannes IX het die teenstanders van Pous Formosus Teenpous Sergies III verkies, maar hy is gewelddadig verdryf en geëkskommunikeer. Pous Johannes bekragtig die rehabilitasie van Pous Formosus wat reeds deur sy voorganger Pous Theodorus II deurgevoer is. Hy laat die notules van die "kadawersinode" verbrand. Die pous het goeie betrekkinge met keiser Lambert onderhou en hom onvoorwaardelik gesteun tydens die keiser se stryd met Arnolf van Karintië. Om die bande met die keiser te versterk, bepaal hy dat 'n pous slegs ingehuldig kan word in die teenwoordigheid van die keiser of sy gesant. Na Johannes se onverwagse dood in 900 begin die Romeinse adellikes weer onder mekaar baklei.
Bibliografie

* Duff, Eamon (2001). Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press. ISBN 0300091656
* Maxwell-Stuart, P. G. (2002). Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson. ISBN 0500017980.
Eksterne skakels

*
*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging

|}


Kategorie:Geboortes in 840
Johannes IX
Kategorie:Sterftes in 900
Bergenvaarders

duimnael|250px|Die Schütting of gildehuis van die Duitse koopmans op die Noorse stad Bergen se Bryggen
Die term Bergenvaarders (Duits: Bergenfahrer) het vanaf die Middeleeue na die Hanseatiese koopmans en seelui verwys wat oorwegend by die handel met Noorweë en hier veral die hawestad Bergen (met die plaaslike Duitse kantoor Bryggen) betrokke was.

Die Bergenvaarders het as koopmans in hulle Hanseatiese stede van herkoms in die plaaslike korporasies van Bergenvaarders saamgesluit om sodoende hul ekonomiese, politieke en sosiale belange te bevorder. Hierdie soort korporasies het in die stede van die Wendiese Hanseverbond aan die Oossee, veral in Lübeck en Stralsund, maar ook in die mededingende susterstad Bremen aan die Noordsee bestaan.

In Bergen was hulle almal ondergeskik aan die Kantoor, wat oor 'n eie regspersoonlikheid beskik het (Latyns communis mercator hanse Theutonicae Bergis existens of Middelnederduits Der gemene kopmann to Bergen). In teenstelling met die Hanseverbond het die Bergense Kantoor sy eie seël ontwerp wat 'n bekroonde stokvis getoon het en later in twee helftes verdeel is om ook die halwe dubbelarend van die Heilige Romeinse Ryk as simbool vir die keiserlike Duitse koopman te toon. Die bekroonde stokvis het ook steeds in die wapens en kentekens van die verskillende stede se Bergenvaarders verskyn.

Kategorie:Hanse
Kategorie:Bremen
Kategorie:Lübeck
Oslofjord

duimnael|regs|200px|Die Oslofjord
duimnael|regs|200px|Kaart van die Oslofjord

Die Oslofjord (Noors: Oslofjorden) is 'n fjord in Suid-Noorweë wat ondanks sy benaming in geologiese opsig eerder as 'n slenk beskou moet word wat vanaf die kontinentale plaat van Afrika oor die Middellandse See en die Rhônevallei tot by die Bo-Rynslenk loop en van hier verder noordwaarts oor die Oslofjord tot by die Mjøsameer strek.

Die fjord strek oor 'n lengte van sowat 100 kilometer in suid-noordelike rigting en verskaf seetoegang aan die Noorse hoofstad Oslo wat aan sy noordelike ent geleë is. Naby Langesund in die suide gaan die Oslofjord oor na die Skagerrak.

Die fjord se omgewing met sy talle natuurlike hawens en sytakke was reeds in die Ystertydperk 'n geskikte gebied vir die stigting van menslike nedersettings. Die vroegste spore van menslike gemeenskappe dateer selfs uit die Jongsteentydperk. Tydens die oorgang van die Wiking-tydperk na die vroeë Middeleeue omstreeks 1000 het die handelsposte en klein groepe van plase tot stedelike nedersettings begin ontwikkel. Sarpsborg in die ooste en Tønsberg aan die wesoewer is die oudste stede in die gebied.

Aangesien die seevlak in hierdie periode as gevolg van die postglasiale Skandinawiese landopheffing sowat vier meter hoër as vandag was, lê 'n groot aantal van hierdie plekke tans enkele kilometer van die Oslofjord se huidige oewer af. Ander stede soos Oslo en Tønsberg is om militêr-strategiese of kommersiële redes eers in hierdie tydperk gestig.
duimnael|links|250px|Die Oslofjord, soos gesien vanuit die bergspits Ekeberg in die gelyknamige Oslose voorstad
Die Oslofjord en die landskap aan sy weerskante het tydens die Middeleeue as Vik(in) of Fold(in) bekend gestaan; die benaming Fold het in die name van die fylkes (provinsies) Østfold en Vestfold bewaar gebly.

Die gebied verteenwoordig vandag die demografiese swaartepunt van Noorweë (en die snelste groeiende stedelike gebied in Skandinawië) - sowat veertig persent van die Noorse bevolking woon sowat een uur per motor van die Oslofjord af, en ook veertig persent van alle Noorse werkgeleenthede is hier gekonsentreer. Die Oslofjord vorm sodoende 'n beduidende waterweg vir 'n groot aantal vrag- en passasierskepe, maar is daarnaas ook 'n gewilde ontspanningsgebied vir baaiers en watersportgeesdriftiges.

Die E6-snelweg, wat vanuit die Suid-Sweedse stad Malmö tot by Oslo loop en met sy grotendeels vier lane in Noorweë tot 'n tolpad uitgebou is, is die beduidendste grootpad in die gebied. Daarnaas is tussen Drøbak en Storsand ook 'n padtonnel onder die Oslofjord gebou. Die veerboot Bastøfergen verbind daarnaas die stede Moss en Horten met mekaar.

Kategorie:Fjords in Noorweë
Kategorie:Oslo
Brümilda van Rensburg

Brümilda van Rensburg (gebore 30 Oktober 1956) is 'n bekende Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is op 30 Oktober 1956 in Philippolis in die Vrystaat gebore en het in Pretoria grootgeword.

Sy het die graad, BA Honneurs in Drama met lof aan die Universiteit van Pretoria verwerf en twee keer die universiteit se Ludwig Binge-toekenning ontvang vir haar sukses in die uitvoerende kunste. Haar toneelspeltalent is reeds op skool raakgesien by die Afrikaanse Hoër Meisieskool in Pretoria en sy het die eerste skolier geword wat erekleure vir toneelspel ontvang het.
Filmografie

* Binnelanders (TV-reeks), 2014-
* Leading Lady, 2014
* Musiek vir die Agtergrond, 2013
* High Rollers 2012–2013
* Hartland, 2012
* The Power of Three, 2011 as Olivia
* Eternity, 2010 as Lilian Shapiro
* Egoli: Afrikaners is plesierig, 2010 as Louwna
* Egoli: Plek van Goud (TV-reeks), 1992–2009 as Louwna
* Agter Elke Man, 1990 as seremoniemeester
* Return to Justice, 1990
* Brutal Glory (video), 1990 as Lottie
* Eendag vir Altyd, 1988
* Edge of Innocence, 1988
* Dancing in the Forest, 1988
* 'n Wêreld sonder Grense, 1987
* Arme moordenaar (TV-fliek), 1986
* Boetie op manoeuvres (Wild Maneuvres), 1985 as gas by partytjie
* Nag van Vrees, 1985
* Koöperasiestories (TV-reeks), 1983 as Flora
Sien ook

* Egoli: Plek van Goud waarin sy die rol van Louwna vertolk.
* Egoli: Afrikaners is plesierig
* NG gemeente Jeppestown
Eksterne skakels

* Brümilda se webwerf
*


Kategorie:Geboortes in 1956
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Suid-Afrikaanse aktrises
Kategorie:Suid-Afrikaanse aktrises van die 20ste eeu
Kategorie:Suid-Afrikaanse aktrises van die 21ste eeu
Kategorie:Afrikaners
Eidsvoll

duimnael|links|250px|Eidsvollsbygningen in 2005 Foto: Kjetil Bjørnsrud

Eidsvoll is 'n munisipaliteit (Noors: kommune) in die Noorse provinsie (fylke) Akershus met 'n oppervlakte van 456 vierkante kilometer en 'n bevolking van 19 916 mense (2008). Die munisipaliteit is na sy administratiewe hoofstad vernoem en grens in die noorde aan Østre Toten en Stange, in die ooste aan Nord-Odal, in die suid-ooste aan Nes, in die suide aan Ullensaker en in die weste aan Nannestad en Hurdal.

Eidsvoll staan vandag veral bekend vir die Noorse Grondwet van die jaar 1814, wat hier op 17 Mei 1814 in die huis van Carsten Anker, Eidsvollbygningen, onderteken is.


Kategorie:Nedersettings in Noorweë
Pous Benedictus IV

Benedictus IV was die 117de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Benedictus IV is gebore in Rome uit 'n adellike familie, die seun van Mammalus. Hy word tot priester gewy deur Pous Formosus. Op 1 Februarie 900 (of Mei / Junie volgens die "Chronicle of the Popes" en BBKL) volg hy Pous Johannes IX op en regeer tot sy dood in Julie of Augustus 903. Hy word opgevolg deur Pous Leo V.
Die naam ‘Benedictus’ beteken 'die geseënde'.
Pontifikaat

Pous Benedictus IV kroon Lodewyk van die Provence (ook die Blinde genoem), koning van die Lombarde tot keiser in 901. In dieselfde jaar ekskommunikeer hy beide Boudewyn II van Vlaandere en sy handlanger Winedmar (die direkte moordenaar) weens die moord op aartsbiskop Fulk van Reims op 17 Junie 900. Hy sterf is die somer van 903.
Bibliografie

* Duff, Eamon (2001). Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press. ISBN 0-300-09165-6
* Maxwell-Stuart, P. G. (2002). Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson. ISBN 0-500-01798-0.
Verwysings
Eksterne skakels

*
*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging

|}


Benedictus IV
Kategorie:Sterftes in 903