JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Homer Simpson

Homer Jay Simpson is 'n geanimeerde tekenprentkarakter in die televisiereeks The Simpsons. Hy is getroud met Marge en pa van Bart, Lisa en Maggie Simpson. Hy is genoem na Matt Groening, die skepper van die program, se pa, Homer Groening. Hy word uitgebeeld as 'n lui, eetlustige en nie baie skerp karakter. Homer het een van die Verenigde State se TV-ikone geword. Sy stem word gespeel deur Dan Castellaneta. Homer verteenwoordig die negatiewe aspekte van die Amerikaanse werkersklas.
Bronne

*
* Planet Simpson: How a Cartoon Masterpiece Documented an Era and Defined a Generation deur Chris Turner. ISBN 0-679-31318-4.
Eksterne skakels

* Homer Simpson in die Internet-rolprentdatabasis
* Biografie vanaf die amptelike Simpsons-webwerf


Kategorie:Televisiekarakters
Lisa Simpson

Lisa Marie Simpson (8 jaar oud) is 'n geanimeerde tekenprentkarakter in die televisiereeks The Simpsons. Sy is genoem na Matt Groening, die skepper van die program, se suster, Lisa. In die reeks verteenwoordig sy 'n hoogsiteligente meisie met 'n IK van 159.
Bronne

*
* Planet Simpson: How a Cartoon Masterpiece Documented an Era and Defined a Generation deur Chris Turner. ISBN 0-679-31318-4.
Eksterne skakels

* Lisa Simpson in die Internet-rolprentdatabasis
* Biografie vanaf die amptelike Simpsons-webwerf


Kategorie:Televisiekarakters
Marge Simpson

Marjorie Jacqueline "Marge" Simpson (néé Bouvier) (ongeveer 34 jaar oud) is 'n geanimeerde tekenprentkarakter in die televisiereeks The Simpsons. Sy word gespeel deur Julie Kavner. Sy is die geduldige vrou van Homer Simpson en ma van Bart, Lisa en Maggie. Marge kan uitgeken word deur haar blou hare. Sy is genoem na Matt Groening, die skepper van die program, se ma, Marge Groening. Marge verteenwoordig 'n stereotipiese 1950-huisvrou.
Bronne

*
* Planet Simpson: How a Cartoon Masterpiece Documented an Era and Defined a Generation deur Chris Turner. ISBN 0-679-31318-4.
Eksterne skakels

* Marge Simpson in die Internet-rolprentdatabasis
* Biografie vanaf die amptelike Simpsons-webwerf


Kategorie:Televisiekarakters
Bart Simpson

Bartholomew JoJo "Bart" Simpson (uitgespreek "Baart") (10 jaar oud) is 'n geanimeerde tekenprentkarakter in die televisiereeks The Simpsons. Hy is die oudste kind en enigste seun van Homer en Marge Simpson en broer van Lisa en Maggie. Bart is een van die mees bekende tekenprentkarakters ter wêreld. In teenstelling met die ander The Simpsons-familielede is Bart nie na een van Matt Groening, die skepper van die program, se familielede genoem nie. Sy naam is egter 'n anagram, afgelei van brat.
Bronne

*
* Planet Simpson: How a Cartoon Masterpiece Documented an Era and Defined a Generation deur Chris Turner. ISBN 0-679-31318-4.
Eksterne skakels

* Bart Simpson in die Internet-rolprentdatabasis
* Biografie vanaf die amptelike Simpsons-webwerf


Kategorie:Televisiekarakters
Pedro I van Brasilië

Dom Pedro, Keiser van Brasilië (Pedro I) en Koning van Portugal (Pedro IV) (12 Oktober 1789 tot 24 September 1834) het Brasilië onafhanklik verklaar en die Brasiliaanse Keiserryk gestig.
Agtergrond

Dom Pedro is in die Queluz paleis naby Lissabon gebore as Pedro de Alcântara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbo. Hy was die tweede seun van die koninklike egpaar. Toe sy ouer broer Antonio Francisco in 1801 sterf, ontvang Dom Pedro die titel prins van Beira en word die tweede in lyn van die Portugese kroon.
In 1807 vlug die koninklike familie uit Lissabon en arriveer in Brasilië in 1808 waar hulle vir die volgende 13 jaar sou bly. Hul teenwoordigheid het bygedra dat Rio de Janeiro die de facto hoofstad van die Portugese koninkryk geword het. Met die dood van Koningin Maria I word Dom Pedro se vader gekroon as Koning John VI. Dom Pedro ontvang die titel Prins van Brasilië en Hertog van Braganza. Op 5 November 1817 trou hy met Groothertoging Maria Leopoldina van Oostenryk.
Brasiliaanse Onafhanklikheid

Toe Koning Johannes VI terug na Portugal vertrek het, het hy van die voorregte ontneem. Dom Pedro het in Brasilië agtergebly en op 7 September 1820 op die oewer van die Ipiranga rivier sy swaard uitgetrek en onafhanklikheid van Portugal verklaar. Op 12 Oktober is hy as Keiser van Brasilië verklaar en op die eerste Desember as Keiser gekroon.

Dom Pedro I het die titel keiser in plaas van koning gekies om die verskeidenheid van die Brasiliaanse kultuur te beklemtoon asook die feit dat Napoleon die term keiserryk beklemtoon het as 'n moderne idee. Met die dood van sy vader Koning Johannes VI op 10 Maart 1826, proklameer Dom Pedro homself as Koning Pedro IV van Portugal maar moes ten gunste van sy dogter Maria II, toe sewe jaar oud, abdikeer.

Op 17 Oktober 1829 trou hy met sy tweede vrou prinses Amelie de Beauharnais von Leuchtenberg.
Terugkeer na Portugal

Te midde van 'n ekonomies- en politieke krisis abdikeer Dom Pedro ten gunste van sy seun Dom Pedro II op 7 April 1831(wat 5 jaar oud was). Hy gebruik toe weer sy ou titel as Hertog van Braganza.
Dom Pedro sterf later op die ouderdom van 36 in die stad van sy geboorte aan tuberkulose.
Bronnelys

: Hierdie artikel is 'n gedeeltelike vertaling van die Engelse Wikipedia artikel Pedro I of Brazil.
* Fausto, Boris. A Concise History of Brazil. Vertaal deur Arthur Brakel. New York: Cambridge University Press, 1999.
* Manchester Alan K. The Paradoxical Pedro, First Emperor of Brazil. The Hispanic American Historical Review, Vol. 12, No. 2. (May, 1932), pp. 176-197.


Kategorie:Brasiliaanse keisers
Kategorie:Geboortes in 1798
Kategorie:Portugese konings
Kategorie:Sterftes in 1834
Lissabon

Lissabon (Portugees: Lisboa, [liʒˈβoɐ], ) is die hoofstad van Portugal en die gelyknamige distrik en administratiewe gewes. Die stad is aan die monding van die rivier Taag in die Atlantiese Oseaan in die uiterste suidweste van Europa en aan die weskus van die Iberiese Skiereiland geleë.

duimnael|links|Die misomhulde Vasco da Gama-brug oor die Taag
duimnael|links|Uitsig oor die stadsdeel Belém, met die Italiaanse argitek Vittorio Gregotti se Centro Cultural de Belém aan die linker- en die jaghawe an die regterkant
As die grootste stad van Portugal met sy belangrikste seehawe, die setel van die Portugese regering en talle nasionale owerhede, ses universiteite en die Portugese Akademie vir Wetenskap is Lissabon die politieke, ekonomiese en kulturele sentrum van die land.

Lissabon is ook die setel van 'n aantal instellings van die Europese Unie, waaronder die Europese Kontrolekantoor vir Dwelmmiddels en Dwelmverslaafdheid en die Europese Agentskap vir Veiligheid op See. Die stad huisves daarnaas ook die hoofkantoor van die Gemeenskap van Portugeessprekende Lande (CPLP).

Lissabon het in 205 v.C. onder Romeinse heerskappy gekom. Gaius Iulius Caesar het die status van Romeinse municipium en die Latynse naam Felicitas Iulia aan die destydse nedersetting Olisipo toegeken.

Die stad het vanaf die 5de eeu n.C. onder die gesag van verskillende Germaanse stamme gestaan en is in die 8ste eeu deur More verower. Sedert die Christelike herowering in 1147 deur kruisvaarders onder die bevel van Afonso Henriques het Lissabon tot die politieke, ekonomiese en kulturele sentrum van Portugal ontwikkel. In teenstelling met die meeste ander hoofstede het Lissabon sy status as hoofstad en regeringsetel nie aan enige statuut of ander geskrewe ooreenkoms te danke nie, maar fungeer danksy 'n grondwetlike konvensie as die de facto-hoofstad van Portugal.
Museums in Lissabon

Die Museum Calouste Gulbenkian het skilderye van Domenico Ghirlandaio, Peter Paul Rubens, Rembrandt van Rijn, Frans Hals, Auguste Renoir, Antoon van Dyck, Jean-Baptiste Camille Corot, Edgar Degas, Édouard Manet, Claude Monet en J.M.W. Turner.

Die Museu Nacional de Arte Antiga, die belangrikste kunstmuseum van Portugal het skilderye van Jheronimus Bosch en Albrecht Dürer.
Sport

Die Portugese nasionale rugbyspan speel die meeste van sy tuiswedstryde op die Estádio Universitário de Lisboa by die Universiteit van Lissabon se kampus. In die stad is ook die Portugese Rugbyfederasie se hoofkantoor geleë.
Eksterne skakels

*
* Amptelike webwerf
*


Kategorie:Kusstede
Kategorie:Nedersettings in Portugal
Aktinied

Die aktiniedreeks bestaan uit die 14 chemiese elemente van aktinium tot nobelium op die periodieke tabel, met atoomgetalle 89 tot 102. Die reeks is genoem na die element aktinium. Alle aktiniede is f-blokelemente. Daar is ook alternatiewe rangskikkings wat aktinium uitsluit en/of die oorgangsmetaal lawrensium insluit. Lawrensium, al is dit 'n d-blokelement, het vermoedelik eienskappe wat meer soortgelyk is aan die aktiniede as aan die oorgangsmetale. Die aktiniedreeks word in sommige definisies van die seldsame aardelemente ingesluit.

Die aktiniede vertoon minder ooreenkoms in hulle chemiese eienskappe as die lantaniedreeks. Dit het byvoorbeeld 'n groter verskeidenheid oksidasietoestande, wat aanvanklik daartoe gelei het dat daar onduidelikheid betaan het of aktinium, torium en uraan as d-blokelemente beskou moes word. Alle aktiniede is radioaktief.

Slegs aktinium, torium en uraan kom natuurlik in meer as spoorhoeveelhede in die aardkors voor. Neptunium en Plutonium is al in spoorhoeveelhede in uraanerts as vervalproduk aangetref of deur bombardering vervaardig. Die oorblywende aktiniede is in kernneerslag ontdek, of is in deeltjieversnellers gesintetiseer. Die tweede helfte van die reeks het geweldige kort halfleeftye.

Die aktiniede word gewoonlik onderaan die hoofdeel van die periodieke tabel geplaas. Indien dit deel van die hooftabel vorm, is hul posisie duideliker.

'n Organometalliese verbinding van 'n aktinied staan bekend as 'n organoaktinied.
Geskiedenis van die aktiniedreeks

Tydens sy Manhattan-projeknavorsing in 1944 het Glenn T. Seaborg onverwagte probleme ondervind met die isolering van amerikium (95) en curium (96). Hy het begin wonder of die elemente eintlik tot 'n ander reeks behoort, wat sou verduidelik hoekom die verwagte chemiese eienskappe van die nuwe elemente verskil het van wat verwag is. In 1945 het hy teen die advies van kollegas 'n voorstel gemaak vir die mees beduidende verandering aan Dmitri Mendelejef se periodieke tabel wat universeel deur die wetenskapgemeenskap aanvaar is: die aktiniedreeks.

In 1945 publiseer Seaborg sy aktiniedkonsep van swaar elemente en voorspel die aktiniede sou 'n oorgangsreeks vorm soortgelyk aan die seldsameaardreeks van die lantaniede.

In 1961 het Antoni Przybylski 'n ster ontdek met 'n ongewoon hoë hoeveelheid aktiniede.
Sien ook

* Lantanied
Verwysings

* The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition.
* Chemical Elements website
* Actinides on the Book Rags website
* Lawrence Berkeley Laboratory image of historic periodic table by Seaborg showing actinide series for the first time
* Lawrence Livermore National Laboratory, Uncovering the Secrets of the Actinides
* Los Alamos National Laboratory, Actinide Research Quarterly



Kategorie:Periodieke tabel
Flerovium

Flerovium is 'n radioaktiewe chemiese element op die periodieke tabel met die simbool Fl en atoomgetal 114. Op 30 Mei 2012 is die tydelike naam ununquadium en simbool Uuq deur die IUPAC in flerovium en Fl verander.
Geskiedenis

Die ontdekking van flerovium in Desember 1998 is in Januarie 1999 deur wetenskaplikes by die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing in Doebna, Rusland, aangekondig. Dieselfde span het drie maande later 'n ander isotoop van Fl vervaardig en die sintese in 2004 en 2006 bevestig.

In 2004 het die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing die sintese van hierdie element deur 'n ander metode bevestig (die chemiese identifisering op finale vervalprodukte van die element).

Flerovium word soms eka-lood genoem aangesien die eienskappe daarvan volgens veronderstelling soortgelyk is as dié van lood. Daar word verwag dat dit 'n sagte, digte metaal is wat in lug verweer met 'n smeltpunt van ongeveer 200 grade Celsius.
Sintese

Flerovium kan vervaardig word deur plutonium-244 teikens met kalsium-48-swaarioonstrale te bombardeer.
Sintese van isotoop 298

Die vervaardiging van flerovium-298 sou baie moeilik wees, omdat kerne wat na 114 protone en 184 neutrone optel nie in weegbare hoeveelhede beskikbaar is nie.

Dit kan egter moontlik wees om dit te doen as kernoordragreaksies behaal kan word. Een van die reaksies kan wees: 204Hg + 136Xe → 298Unq + 40Ca + 2n
Stabiele(r) flerovium

Volgens die eiland van stabiliteit-teorie kan verwag word dat sommige nukliede in die omgewing van 114 protone en 184 neutrone (d.w.s. isotoop Fl-298) betreklik stabiel behoort te wees in vergelyking met die omliggende nukliede. Flerovium kom nie natuurlik in die natuur voor nie en word geheel en al in laboratoriums vervaardig. Alle isotope van flerovium wat tot dusver vervaardig is, is neutron-arm. Dit beteken hulle bevat beduidend minder neutrone as 184, wat een van die magiese getal neutrone is wat vermoedelik die isotoop stabieler kan maak. Neutron-arm dui ook aan dat die isotope verval deur óf spontane splyting en 'n verskeidenheid radionukliede vervaardig óf deur positron-uitstraling óf elektronvangs om die element nihonium te lewer.
Verwysings
Eksterne skakels

*

* WebElements.com – Uuq
* Apsidium – Flerovium
* First postcard from the island of nuclear stability
* Second postcard from the island of stability


Kategorie:Flerovium
Kategorie:Kernfisika
Oganesson

Oganesson (met die elementsimbool Og) is die naam vir die superswaarelement met die atoomgetal 118, tans die hoogste atoomgetal toegeken aan 'n element (kyk elemente wat in die 21ste eeu ontdek is). Dit het die tydelike IUPAC-naam "ununoctium" en elementsimbool "Uuo" gehad totdat dit op 28 November 2016 sy nuwe naam gekry het. Dit is genoem na die fisikus Yuri Oganessian, wat 'n belangrike rol gespeel het in die ontdekking van die swaarste elemente op die periodieke tabel.

Oganesson deel waarskynlik eienskappe met ander elemente in sy groep, die edelgasse, en kom waarskynlik ooreen met radon in terme van chemiese eienskappe. Sommige navorsers verwys daarom daarna as eka-radon. Dit is waarskynlik die tweede radioaktiewe gasagtige element en die eerste standaard halfgeleidende gas.

As kernonstabilitiet vanweë radioaktiwiteit weggelaat word, verwag wetenskaplikes oganesson is chemies baie meer reaktief as xenon of radon. Dit sou waarskynlik stabiele oksiede (OgO3, etc.) sowel as chloriede en fluoriede vorm.
Geskiedenis

In 1999 het navorsers by die Lawrence Berkeley Nasionale Laboratorium die ontdekking van elemente 116 (Livermorium) en 118 in Physical Review Letters aangekondig.

Die navorsers het beweer hulle het die reaksie uitgevoer:
: \,^{86}_{36}\mathrm{Kr} + \,^{208}_{82}\mathrm{Pb} \, \to \,^{293}_{118}\mathrm{Uuo} + 1 \; ^1_0\mathrm{n} \;

Die jaar daarna het hulle die bewering teruggetrek nadat ander navorsers nie hulle resultate kon herhaal nie.
In Junie 2002 het die direkteur van die laboratorium aangekondig die aanvanklike bewering omtrent die ontdekking van die twee elemente was gegrond op data wat deur die hoofouteur, Victor Ninov, versin is.

Die Amerikaanse groep wou die element ghiorsium noem na Albert Ghiorso voordat hulle die bewering moes terugtrek.

Op 10 Oktober 2006 kondig navorsers by die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing in Doebna, Rusland, in Physical Review C aan hulle het ununoctium-294 vervaardig deur die botsing van kalifornium-249-atome en kalsium-48-ione indirek waar te neem:

: \,^{249}_{98}\mathrm{Cf} + \,^{48}_{20}\mathrm{Ca} \, \to \,^{294}_{118}\mathrm{Uuo} + 3 \; ^1_0\mathrm{n} \;

Die navorsingspan het bestaan uit werknemers van die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing en die Lawrence Livermore Nasionale Laboratorium in Kalifornië, VSA. Die vervalprodukte van drie atome van oganesson, nie die atome self nie, is in Doebna waargeneem. 'n Halfleeftyd van 0,89 ms is waargeneem: 294Og verval na 290Fl deur alfaverval. 290Og is baie onstabiel en verval binne 'n breukdeel van 'n sekonde na 286Fl, wat ook spontane splyting kan ondergaan of kan alfaverval na 282Cn, wat spontane splyting sal ondergaan.
Sien ook

* Ontdekking van die chemiese elemente
Verwysings
Eksterne skakels

* Livermore persverklaring omtrent die ontdekking
* WebElements.com – Uuo
* Apsidium – Oganesson
*
* Theory of atomic-mass calculation


Kategorie:Oganesson
Amerikaanse kolonies

duimnael|400px|Amerikaanse kolonies
Die Verenigde State van Amerika het hul kolonies verkry deur die Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898. Spanje het toe sy laaste steunpunte in die Karibiese gebied verloor;

* Kuba,
* Santo Domingo (Dominikaanse Republiek) en
* Puerto Rico.

Op Kuba het die VSA die Baai van Guantánamo beset, waar hulle tot vandag 'n militêre basis behou (teen die wil van Kuba). In 1999 is die Panamakanaalsone oorgedra aan Panama. Puerto Rico is nou nog Amerikaans, maar geniet 'n groot mate van outonomie en gebruik bowendien Spaans as amptelike taal.

Verder het Amerika in 1898 in die Stille Oseaangebied die Filippyne en Guam van Spanje verower. Die Filippyne het in 1946 onafhanklikheid verkry, terwyl Guam, die Noordelike Mariana-eilande en baie andere eilande (Eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika en Klein afgeleë eilande van die Verenigde State van Amerika) in die Stille Oseaan vir strategiese doeleinde deur die Amerikaners behou is.


Kategorie:Geskiedenis van die Verenigde State van Amerika
Kategorie:Voormalige kolonies
Seldsame aardelement

duimnael|Seldsame aarderts

"Seldsame aardelemente" en "seldsame aardmetale" is triviale name wat soms toegepas word op 'n versameling van sestien chemiese elemente in die periodieke tabel, naamlik skandium, yttrium, en veertien van die vyftien lantaniede (uitgesluit prometium), wat natuurlik op Aarde voorkom. Die eerste twee word ingesluit aangesien hulle neig om saam met die laasgenoemde dieselfde ertsneerslae. Sommige definisies sluit ook die aktiniede in.

"Aard" is 'n verouderde term vir oksied. Tydens die ontdekking van die elemente is daar geglo dat ertse van die elemente as minerale baie skaars was. Die term "seldsame aard" is egter nou uitgedien aangesien die elemente in werklikheid betreklik volop in die aardkors voorkom; die volopste , serium, teen 68 dele per miljoen, is die 25ste volopste element in die aardkors, meer algemeen as lood, terwyl selfs die skaarste "seldsame" aardelement, lutesium, 200 keer meer volop as goud is.


Die hoog ekonomiese bronne van seldsame aardelemente is die minerale, bastnasiet, monaziet, en lopariet en die lateritiese ioon-absorpsie kleie. Ondanks hulle betreklike volopheid is dit moeiliker om die elemente te ontgin as die bronne van oorgangsmetale (deels as gevolg van hulle baie soortgelyke eienskappe), wat hulle relatief duur maak.

Vir meer detail oor die eienskappe en gebruike van die elemente, sien lantaniede.

Die seldsame aardelement (skandium en yttrium word ook ingesluit, as gevolg van hulle soortgelyke chemiese eienskappe, al is hulle nie seldsame aard elemente nie), met hul simbool en atoomgetal word hieronder gelys:
Verwysings

Kategorie:Periodieke tabel
Koerse kolonies

duimnael|Koerse kolonies in Afrika
Koerland was 'n klein hertogdom onder die rivier Daugava in die huidige Letland. Dit het aan Lyfland en Litaue gegrens.

In Koerland se gloriedae bekom die hertogdom die volgende kolonies:
* Die westelike deel van die eiland Tobago (die ooste was 'n kolonie van Nederland wat later ook die westelike deel verower het) in die periode 1652-1655
* Die eiland Sint-Andreas in die monding van die Gambiërivier in die periode 1651-1655

Toe Swede tydens die uitbreek van die Sweeds-Poolse oorlog Koerland binneval en die hertog Jacob Kettler gevange neem verloor Koerland sy kolonies aan Die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande. Aan die einde van die oorlog het Koerland tevergeefs probeer om die eiland Tobago weer terug te kry.


Kategorie:Koerland
Kategorie:Voormalige kolonies
Noorse kolonies

duimnael|250px|Noorweë in 1265
duimnael|250px|Denemarke-Noorweë tot 1814

Byna alle eertydse Noorse kolonies is deur Denemarke oorgeneem, maar Noorweë besit steeds 'n aantal oorsese gebiede.
Noorse kolonies
Europa

*Faroëreilande (1100 - 1814, nou Deens)
*Ysland (1260 - 1814, tot 1918 Deens)
*Svalbard (1920 - hede)
*Jan Mayen (1925 - hede)
Noord-Amerika

*Groenland (1260 - 1814, nou Deens)
*Eirik Raudes Land (Oos-Groenland, 1932-1933)

Kortstondige kolonies wat nou deel vorm van oostelike Kanada:

*Helluland
*Markland
*Vinland
Antarktika (Territoria)

(onbewoon)

*Bouvet-eiland (1929 - hede)
*Peter I-Eiland (1929 - hede)
*Koningin Maudland (1939 - hede)
Helluland

Helluland is die naam van drie gebiede wat deur Leif Erikson circa 1000 aan die Noord-Atlantiese kus van Noord-Amerika ontdek is. Helluland is beskryf in die Yslandse sagas (die Eiríks saga rauða en die Grœnlendinga saga) as 'n land van groot plat klippe (van waar dit die naam "Helluland" of "Land van Plat Klippe") gekry het. Dit het daartoe gelei dat historici raai dat Helluland Baffineiland in die Kanadese gebied Nunavut was.

Uit die getuienis van die sagas, het die Noorse ontdekkers waarskynlik kontak gemaak met die plaaslike Dorsetkultuur van die gebied, mense wat die sagas as skraelings beskryf, maar daar was geen beduidende kulturele gevolg vir enige van die twee kulture nie.

Helluland was die eerste van drie gebiede in Noord-Amerika wat deur Leif Erikson besoek is. Hy het besluit om nie met vestiging voort te gaan in die gebied nie as gevolg van die onherbergsaamheid daarvan. Hy sou later verder suid gaan na Markland (waarskynlik Labrador) en Vinland (byna verseker Newfoundland).
Kyk ook

* L'Anse aux Meadows
Eksterne skakels

* Markland and Helluland Archaeology

Kategorie:Nunavut
Kategorie:Viking verkenning van Noord-Amerika