JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Sjangaans

Die Sjangaan is 'n etniese groep wat in Suider-Afrika in die lande van Suid-Afrika, Mosambiek en Zimbabwe woon.
Geskiedenis

Die groepering wat vandag as die Sjangaan bekend staan, is eintlik 'n samesmelting van Tsongas en Zoeloes wat hulle vernoem het na SoShangane, 'n leier van die militêre Zoeloe-regimente van Shaka Zoeloe, wat in 1820 uit KwaZulu gestuur is om die vredeliewende Tsongas aan te val en te onderwerp. Toe die Zoeloe-impi's daar aankom, het hulle 'n vreedsame landbougemeenskap met vrugbare grond en groot getalle beeste aangetref.
In plaas daarvan om die beeste te steel en terug te neem Natal toe, het die vlugtelinge saam met SoShangane hulle vir 'n kort tydjie op die oewers van die Thembe-rivier suidoos van Swaziland gevestig. In ooreenstemming met Zoeloe-tradisie het hulle die naburige Tsonga-stamme begin assimileer en onderwerp. SoShangane en sy volgelinge het later – nadat hulle 'n Tsonga-element geassimileer het – die Thembe-rivier verlaat en verder noordwaarts begin trek, waar hulle hulle uiteindelik in die vrugbare Limpopo-vallei gevestig het. Die gebied waar hulle gewoon het, het as Kashangana begin bekend staan en daar is mettertyd na hulle verwys as die Mashangana.
Steeds bevrees omdat hy Shaka se heerskappy verraai het, het SoShangane die Limpopo in 1835 verlaat en verder noordwaarts tot so ver as die Zambezirivier getrek. Ná etlike botsings met buurstamme het hulle hulle by Musapa in Zimbabwe gevestig. Vanaf hierdie basis het SoShangane die Ndzawu- (Mashona-)stamme begin onderwerp. Mettertyd het hy die gebied tussen die Zambezirivier en Maputo onder sy heerskappy gekonsolideer en 'n koninkryk opgebou wat bekend gestaan het as die Gaza-koninkryk, vernoem na sy grootvader Gaza. Gevolglik praat die Sjangaan-Tsongas vandag 'n verskeidenheid dialekte wat oral oor Mosambiek, suidelike Zimbabwe en Mpumalanga gevind word.
Vandag

Baie Sjangaans is steeds bekwame landboukundiges en boer met mielies, pampoene, bone en grondbone. 'n Houtstamper en -vysel word gebruik om mieliepitte in 'n poeier te vermaal – die hoofbestanddeel van 'n taaierige pap. Terwyl vrouens hul landerye beplant en onderhou, word van die mans vereis om die lande voor te berei en die hele gesin help met die oes.
Die gevolg van so 'n Sjangaan-Tsonga-mengsel is hierdie mense se insluiting van baie Zoeloe-tradisies en -gebruike, wat uitdrukking vind in groot artistieke kreatiwiteit in hul houtgraverings, vlegwerk, erdewerk en musiek.


Kategorie:Etniese groepe in Suid-Afrika
Kategorie:Etniese groepe in Zimbabwe
Kategorie:Inheemse volke van Suider-Afrika
Kategorie:Bantoevolke
Tsongas

Die Tsonga is 'n bevolkingsgroep wat hoofsaaklik Tsonga as taal gebruik.
Geskiedenis

Vroeë Portugese verslae dui aan dat die Tsonga alreeds in 1554 in die Maputo-gebied van Mosambiek woonagtig was. Aan die begin van die negentiende eeu was hulle egter nog beperk tot die sentrale en suidelike dele van Mosambiek tussen die Indiese Oseaan en die Lebomboberge. Volgens klassifikasie kan die Tsonga-groep in drie hoofgroepe verdeel word: die suidelike groep (Maputa, Mpfumo en Tembe, waarna saam verwys word as Ronga), 'n sentrale groep (Khosa, Kuna, Mavunda, Valoyi, Maluleke en Nhlanganu) en 'n noordelike groep (Hlengwe en Tswa).

Ons weet baie min van die vroeë geskiedenis van die Tsonga, en tradisies wissel van stamgroep tot stamgroep. Wat ons wel weet, is dat hulle 'n redelik geïsoleerde landboukundige volk was wat oor 'n lang tydperk in verspreide nedersettings gewoon het. Eers toe die Nguni-indringers hul vreedsame bestaan verwoes het, is baie van hulle uitgedryf na die Laeveld-gebiede van die Limpopo-provinsie naby die Nasionale Krugerwildtuin. Daarvandaan het party weswaarts na die binnelandse plato getrek, terwyl sommiges in Mosambiek gebly het. As gevolg van hierdie migrasies word daar deesdae na die Tsonga verwys as òf die Tsongas van Mosambiek òf die Tsongas van Suid-Afrika.
Vandag

Kenmerkend van hierdie mense is dat hulle reeds honderde jare lank seelewe langs die strande van Maputaland oes. Hulle is nog steeds hoogs bekwame vissers en hul viskrale en -fuike dateer waarskynlik baie eeue terug. Die visdryfjag is een van hul mees fassinerende tradisies en vind gewoonlik in die wintermaande plaas, wanneer baie van die streek se panne opdroog.
Wanneer die watervlakke laag was, sou die mans bymekaarkom en - gewapen met spiese en vismandjies - afsit na die panne toe. 'n Groep sou tot by die middel in die water inloop en die water "klop", waardeur hulle die vis oor die pan sou dryf. Wanneer hulle 'n skool visse geïsoleer het, sou hulle die vis in die mandjies vasvang. Deur 'n gat bo in die mandjie kon hulle dan die visse met die hand vang of met 'n spies steek.
Die Tsonga-viskrale en -fuike, wat in hul eenvoudige prag byna na beeldhoukuns lyk, word nog steeds in die helder water van Kosibaai gebou. Dit bestaan uit 'n omheining van dun pale met riete vervleg, wat noukeurig in die waterweë geplaas word op so 'n wyse dat visse wat vanuit die see inswem, of die meer verlaat, in die ronde kraal ingelei en daar vasgekeer word. Hierdie unieke Tsonga-gebruik word van generasie tot generasie gehandhaaf, met elke familie wat sy eie fuik besit. Tsonga-mans is deskundige vlegters en vorm nie net hul eie fuike uit die blare van inheemse plante nie, maar ook ander vlegwerk.
Bibliografie

* Roux, Heléne: Tsonga se toeka lewe. In: Omgewing RSA. Departement Omgewingsake. Deel 12, nr. 11, November / Desember 1985


Kategorie:Etniese groepe in Mosambiek
Kategorie:Etniese groepe in Suid-Afrika
Kategorie:Inheemse volke van Suider-Afrika
Kategorie:Etniese groepe in Zimbabwe
Kategorie:Bantoevolke
Lys van openbare vakansiedae in die Verenigde State van Amerika

Die Verenigde State van Amerika het 'n aantal vakansiedae wat plaaslik gevier word, maar streng gesproke is daar geen amptelike openbare vakansiedae waarop werknemers geregtig is ten volle betaling. Die federale regering kan slegs nasionale openbare vakansiedae met betrekking tot sy eie werknemers erken, terwyl die vyftig deelstate die diskresie het om hul amptelike vakansiedae self vas te lê.

Die meeste Amerikaanse vakansiedae het geen religieuse betekenis nie, maar word ter ere van geskiedkundige persoonlikhede of ter herinnering aan belangrike nasionale gebeurtenisse gevier. Net twee vakansiedae, Kersfees en Nuwejaarsdag, word ooreenkomstig met die tradisies in ander lande gevier.

Tans is daar elf "federale vakansiedae", waarvan tien jaarliks en een vierjaarliks gevier word. Die jaarlikse openbare vakansiedae word grotendeels ook deur die regerings van deelstate en plaaslike owerhede erken, maar hulle is nogtans daartoe geregtig om die datums volgens die plaaslike tradisies te wysig, bykomende plaaslike vakansiedae te vier of selfs vakansiedae te skrap.

Volgens die Uniform Holiday Bill ("Wet aangaande die eenvormigheid van vakansiedae") uit die jaar 1968, wat in 1971 in werking getree het, word die viering van die meeste amptelike vakansiedae verskuif na die Maandag wat naaste aan die eintlike datum lê, met uitsondering van Nuwejaarsdag, Onafhanklikheidsdag, Veteranedag (Veterans Day), Oesdankfees (Thanksgiving, op die vierde Donderdag in November) en Kersfees. Daar is ook besondere vakansiedae in 'n aantal deelstate wat uitsluitlik plaaslik gevier word.

Die meeste Amerikaanse winkels is net gesluit vir Oesdankfees en Kersfees. Privaat maatskappye en besighede vier dikwels slegs die "groot ses" vakansiedae (Nuwejaarsdag, Memorial Day, Onafhanklikheidsdag, Werkersdag (Labor Day), Oesdankfees en Kersfees. Sommige ondernemings voeg ook die Vrydag ná Oesdankfees en een of meer van die ander federale vakansiedae by.

Die winterlike vakansieseisoen duur van Oesdankfees tot en met Nuwejaarsdag en behels die Wintersonstilstand (wat byvoorbeeld deur die Amerikaanse Ateïste gevier word), Kersfees, die Joodse Hanukkah en Kwanzaa.

Die somerseisoen duur tradisioneel van Memorial Day tot en met Werkersdag (alhoewel hierdie seisoen geen amptelike erkenning geniet nie).
Oorsig

Kategorie:Kultuur in die Verenigde State van Amerika
Verenigde State van Amerika
Suid-Afrikaanse Inkomstediens

regs|duimnael|Die SARS-embleem.

Die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID), ook algemeen bekend as SARS, is 'n administratief- onafhanklike staatsinstelling wat verantwoordelik is vir die invordering van staatsinkomste uit belasting en heffings, asook om die nakoming van die verskillende belastingwette af te dwing. Die organisasie het op ontstaan met die inwerkingtreding van die Wet op die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (Wet 34 van 1997). Die organisasie se voorgangers was die staatsdepartemente Binnelandse Inkomste en Doeane en Aksyns, asook die 10 belastingadministrasies van die voormalige onafhanklike tuislande en selfbesturende gebiede.

Die belastingraamwerk en die verskillende belastingwette is die verantwoordelikheid van die Nasionale Tesourie. Die relevante wetgewing, met die belastings en heffings wat die SAID moet invorder, sluit in:

* Inkomstebelastingwet, no 58 van 1962
** Inkomstebelasting
** Belasting op geskenke
** Belasting op kapitaalwins
** Sekondêre belasting op maatskappye

* Wet op Belasting op Toegevoegde Waarde, no 89 van 1991
** Belasting op toegevoegde waarde

* Wet op Hereregte, no 40 van 1949
** Hereregte

* Wet op Seëlregte, no 77 van 1968
** Seëlregte

* Wet op Belasting op Sertifikaatlose Aandele, 1998
** Belasting op sertifikaatlose aandele

* Boedelbelastingwet, no 45 van 1955
** Boedelbelasting

* Wet op Doeane en Aksyns, 1964
** Doeaneheffings
** Aksynsbelasting
** Lugpassasiersbelasting

* Wet op Belasting op Uittreefondse, no 38 van 1996
** Belasting op uittreefondse

Verder vorder die SAID ook vaardigheidsontwikkelingsheffings en bydraes tot die werkloosheidversekeringsfonds namens die betrokke instansies in.

Die organisasie se hoof is die Kommissaris van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens, bygestaan deur 'n uitvoerende komitee. Die organisasie het ongeveer 14 000 werknemers (in Maart 2006).
Verwysings
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf


Kategorie:Belasting
Kategorie:Regering van Suid-Afrika
Pous Innocentius I

Innocentius I was die 40ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Innocentius I is in Albano gebore. Volgens Hieronimus van Stridon was hy die seun van sy voorganger Pous Anastasius I, maar die Liber Pontificalis beweer hy was die seun van Innocentius van Albano. Op 21 Desember 401 volg hy Pous Anastasius I op en regeer tot sy dood op 12 Maart 417. Hy word opgevolg deur Pous Zosimus. Die naam ‘Innocentius’ beteken ‘Onskuldige’.
Pontifikaat

Tydens sy pontifikaat word Rome verower deur die Wes-Gote onder die leiding van Alarik I op 24 Augustus 410.

Pous Innocentius I het gestrewe na die uitbreiding van die mag van die biskop van Rome as die hoogste gesag in die beslegting van dispute. Sy briewe, wat behoue gebly het, aan Victricius van Rouen, Exuperius van Toulouse, Alexander van Antiogië en ander, sowel as sy optrede teen Theofilus van Alexandrië na die versoek van John Chrysostom bewys dat hy genoeg geleentheid daartoe gehad het. Hy het onder andere stelling ingeneem teen Pelagius, 'n Britse monnik, wat die erfsonde verwerp het. Augustinus het hom in die opsig gesteun.
Verering

Pous Innocentius I word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is op 12 Maart (voorheen 28 Julie). Sy reliek is saam met die van sy voorganger Pous Anastasius I deur die Saksiese hertog Liudolf na Gandersheim gebring.
Verwysings

* Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
Eksterne skakels

*
* Ekumeniese Heiligesleksikon (Duits)
*
Nota

Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Kategorie:Geboortes in 378
Innocentius I
Innocentius I
Kategorie:Sterftes in 417
Hondefluitjie

'n Hondefluitjie (ook bekend as 'n stilfluit of Galton se fluit) is 'n tipe fluit wat klank in die ultrasoniese reeks uitstraal, wat mense nie kan hoor nie, maar sommige ander diere kan, insluitend honde en huiskatte, en word in hul opleiding gebruik. Dit is in 1876 deur Francis Galton uitgevind en word genoem in sy boek Inquiries into Human Faculty and Its Development, waarin hy eksperimente beskryf om die reeks frekwensies te toets wat deur verskeie diere, soos 'n huiskat, gehoor kan word.

Die boonste limiet van die menslike gehoorreeks is ongeveer 20 kilohertz (kHz) vir kinders, en daal tot 15–17 kHz vir middeljarige volwassenes. Die boonste punt van 'n hond se gehoorreeks is ongeveer 45 kHz, terwyl 'n kat s'n 64 kHz is. Daar word gereken dat die wilde voorouers van katte en honde hierdie hoër gehoorreeks ontwikkel het om hoëfrekwensie-klanke te hoor wat gemaak word deur hul voorkeur prooi, klein knaagdiere.[2] Die frekwensie van die meeste hondefluitjies is binne die reeks van 23 tot 54 kHz, dus bo die omvang van menslike gehoor, hoewel sommige verstelbaar is tot in die hoorbare reeks.

Vir menslike gehoor gee hondefluitjies net 'n stil sisgeluid uit. Die belangrikste voordeel van hondefluitjies is dat dit nie 'n harde, potensieel irriterende geluid vir mense produseer wat 'n normale fluitjie sou produseer nie en dus gebruik kan word om diere op te lei of te beveel sonder om mense naby aan hulle te steur. Sommige hondefluitjies het verstelbare skuiwers vir aktiewe beheer van die frekwensie wat geproduseer word. Afrigters kan die fluitjie gebruik bloot om 'n hond se aandag te trek of om pyn te veroorsaak vir die doel van gedragsverandering.

Benewens longaangedrewe fluitjies, is daar ook elektroniese hondefluitjietoestelle wat ultrasoniese klank via piëso-elektriese uitstralers uitstraal. Die elektroniese variëteit word soms met blafsensors gekoppel in 'n poging om blafgedrag te stuit. Hierdie soort fluitjie kan ook gebruik word om die gehoorreeks vir mense te bepaal en vir fisika-demonstrasies wat ultrasoniese klanke vereis.
Verwysings

Kategorie:Honde
Deutschlandlied

duimnael|Das Lied der Deutschen: Handskrif uit die boedel van Hoffmann
duimnael|Teks van die Duitse Volkslied (derde vers van die Lied van die Duitsers)
duimnael|Melodie van die Deutschlandlied
duimnael|Heinrich Hoffmann von Fallersleben, portret deur Carl Georg Christian Schumacher (1819)

Die Deutschlandlied (Duitslandlied) of Das Lied der Deutschen (Die Lied van die Duitsers) is op 26 Augustus 1841 deur Heinrich Hoffmann von Fallersleben op die destydse Britse eiland Helgoland geskryf. Sy melodie is in 1796/97 deur Joseph Haydn vir die destydse keiser van die Heilige Romeinse Ryk, Frans II, gekomponeer as Gott erhalte Franz den Kaiser. Die derde strofe van die lied is die volkslied van die Federale Republiek Duitsland.
Teks en vertaling

Die volgende is die lirieke van die "Lied der Deutschen" (Deutschlandlied) soos geskryf deur Hoffmann von Fallersleben.

Net die derde vers is die Bondsrepubliek Duitsland se amptelike nasionale lied.


Let wel: Die laaste twee lyne, tussen die |: en :|, word herhaal wanneer die lied gesing word.
Volkslied

Sedert 1922 het dié lied 'n amptelike status as die Duitse volkslied, maar gedurende die "Derde Ryk" het 'n mens net die eerste strofe en die Horst-Wessel-Lied gesing. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse president Theodor Heuss en kanselier Konrad Adenauer besluit dat die derde strofe van die lied by amptelike gebeure gesing moet word. Ná die Duitse hereniging was die derde strofe van die Deutschlandlied as die volkslied van Duitsland verklaar. Die begin daarvan, Einigkeit und Recht und Freiheit (Eenheid en Reg en Vryheid), is ook die nasionale leuse van dié land.
Verwysings
Eksterne skakels

*


Kategorie:Volksliedere
Kategorie:Musiek van Duitsland
Kategorie:Nasionale simbole van Duitsland
Kategorie:Wes-Duitsland
Tokio Hotel

Tokio Hotel is 'n musiekgroep wat in 2001 in Maagdenburg (Duitsland) gestig is. Hul naam was voorheen Devilish. Die identiese tweeling Bill en Tom Kaulitz, wat die groep begin het, het al reeds op die ouderdom van sewe begin liedjies skryf en al begin droom daarvan om eendag die musiekindustrie binne te tree. Op twaalf het die broers hul eerste treë na roem gegee toe hulle Gustav Schäfer en Georg Listing ontmoet en Devilish gestig het. Hulle het by klein geleenthede in Duitsland begin optree. Bill vertel van die groep se vroeë sukses: "Dit het baie vinnig gebeur – ons het op partytjies en troues gespeel."
Begin van Tokio Hotel

Bill het in 2003 aan 'n kindertalentkompetisie deelgeneem. Al het hy in die kwarteindrondte uitgeval, het die musiekman Peter Hoffman sy talent raakgesien. Peter het die groep gehelp om kontrakte met Sony BMG en Universal Music Group te sluit. Dit was tóé dat hulle hul naam na Tokio Hotel verander het. Tokio in Japan is hul gunsteling-stad en hulle het "Hotel" bygevoeg omdat hulle gedurig rondreis en in hotelle oorslaap. In 2005 het die tweeling op die ouderdom van vyftien met hul eerste enkelsnit, 'n liedjie met die naam Durch den Monsun (Afrikaans: Deur die Monsoen), in Duitsland bekendheid verwerf. "Dit was dadelik nommer een op die trefferlyste en toe het alles verander. Skielik was ons op groot verhoë, al het ons min ondervinding gehad. Ons moes aan verskillende situasies gewoond raak," getuig Tom.
Diskografie

Tokio Hotel se Duitse albums – Schrei in 2005 en Zimmer 483 in 2007 – is net in Duitsland uitgereik en het daar op die trefferlyste geboer. Hul eerste Engelse album, Scream, is in Junie 2007 uitgereik en 3,5 miljoen CD's is al daarvan verkoop. Hul treffer Monsoon, die Engelse weergawe van hul eerste enkelspeler, is hierop ingesluit. Die video vir hierdie liedjie is vroeg in Mei in Kaapstad verfilm. In die video vryval die ouens uit 'n helikopter bo die see. Die tweede enkelsnit op die album is Ready, Set, Go, 'n liedjie wat meer na die poprockgenre neig.
Ateljeealbums

* Schrei (2005)
* Zimmer 483 (2007)
* Scream (2007)
* Humanoid (2009)
* Kings of Suburbia (2014)
* Dream Machine (2017)
Bronne

* Huisgenoot van 4 Oktober 2007


Kategorie:Duitse musiekgroepe
Fergie

Stacy Ann Ferguson, beter bekend as slegs Fergie, is 'n Amerikaanse sangeres, liedjieskryfster, aktrise en kletsrymer. Sy is op 27 Maart 1975 in Hacienda Heights, Kalifornië, gebore. Daar het sy in 'n streng Katolieke huis grootgeword, maar het egter met bendelede in Hacienda Heights deurmekaar geraak. Sy het in die tagtigerjare in die TV-program Kids Incorporated verskyn. Sy was in die negentigs ook lid van die meisiegroep Wild Orchid. Hulle het twee albums uitgereik.

In 2003 het sy as hoofsanger van die musiekgroep Black Eyed Peas (BEP) aangesluit. Sy het die plek van die sangeres Kim Hill ingeneem wat die groep in 2000 verlaat het. In dieselfde jaar van haar aansluiting tot die groep, was hul album Elephunk 'n groot sukses met treffers soos Where is the Love? saam met Justin Timberlake, Hey Mama en Let's Get Retarded (gewysig vir radio na Let's Get it Started). Hul tweede album Monkey Business in 2005, was ewe suksesvol met treffers soos My Humps en Pump It.

Haar debuut-solo-album, The Dutchess, is in 2006 uitgereik. Hierop verskyn verskeie treffers wat nommer een op die trefferlyste behaal het, soos London Bridge, Fergalicious, Glamorous en Big Girls Don't Cry.
Persoonlike lewe

Uit teleurstelling omdat haar eerste meisiesmusiekgroep Wild Orchid misluk het, het Fergie glo aan metamfetamien verslaaf geraak. Sy het egter die verslawing te bowe gekom en in 'n onderhoud met die tydskrif Time in September 2006 het sy gesê: "Dit was die moeilikste verhouding wat ek nog moes verbreek."

In die Februarie van 2007 het sy 'n verhouding met die akteur Josh Duhamel aangeknoop. Fergie het hom ontmoet toe sy in 2004 in 'n episode van die TV-reeks Las Vegas as haarself verskyn het.
Bronne

* Huisgenoot van 4 Oktober 2007
Verwysings

Kategorie:Amerikaanse musici
Kategorie:Geboortes in 1975
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Amerikaanse aktrises van die 20ste eeu
Kategorie:Amerikaanse aktrises van die 21ste eeu
Utrecht, KwaZulu-Natal

:Vir ander gebruike van die term Utrecht, sien Utrecht


Utrecht is 'n klein dorpie aan die voet van die Baleleberge in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Geskiedenis

In 1843 is die Republiek van Kliprivier deur Engeland geannekseer. Sowat twee-derdes van die Natalse Voortrekkers het toe na die latere Vrystaat en Transvaal getrek. Van die orige een-derde het drie, te wete A. T. Spies, J. C. Klopper en C. J. van Rooyen agtergebly en grond, oos van die Buffelsrivier, vir 300 beeste van Mpande in 1852 verruil. Die transaksie het maklik verloop, aangesien van Rooyen, wat vlot Zoeloe kon praat, op 'n baie goeie voet met die Zoeloe-koning verkeer het. (Van Rooyen het per geleentheid vroeër vir Mpande as koning gesalf). Van Rooyen het voor 1852 reeds van Mpande toestemming gehad om die grond ten ooste van die Buffelsrivier as weiding te gebruik.

Die grootste gedeelte van Noordwes-Natal is deur Shaka gebuit voor ongeveer 1820 toe hy die Hlubi's, aldaar verdryf het, en die genoemde gebied dus Zoeloe-eiendom geword het, maar hulle self nie daar gaan vestig het nie.

In argiefstukke word daar verwys na die "Buffel rivier maatschappij", bedoelende sekere families wat hulle saam met van Rooyen daar gaan vestig het.

In 'n proklamasie van 27 Desember 1852 verwittig komdt A. W. J. Pretorius hulle dat die ZAR nie die transaksie erken nie. Die rede daarvoor was klaarblyklik dat die ZAR bang was om weer die Engelse om te krap, aangesien die Buffelrivier die grens tussen die Voortrekkers en die Engelse sou wees na hulle anneksasie van die Kliprivier-republiek. Die Volksraad van die ZAR herhaal die waarskuwing weereens in 'n brief dds Desember 1853, gerig aan 'n sekere "Philip Koch en de overigen bewoners van de omstreken der Buffelrivier".

Die inwoners het aansluiting met die ZAR gesoek, maar is nie toegelaat nie. Op 8 September 1854 het die driemanskap, Van Rooyen, Spies en Klopper die grondgebied weer gekoop van Mpande vir 'n verdere 100 beeste, waarby 'n koopbrief geteken is.

Die koopbrief kan in die Transvaalse argief besigtig word en lui soos volg:


Die Utrechtse Republiek (na die stigting van die Nieuwe Republiek bekend as die Oude Republiek) het voortbestaan tot 1858 toe die Utrechtse en Lydenburgse republieke saamgesmelt het, en bekend was as die Republiek van Lydenburg. Hierdie republiek het in 1860 deel geword van die ZAR tot op 31 Mei 1902 toe Utrecht se distrik saam met die van Vryheid (vroeër die Niewe Republiek) as oorlogsbuit aan Natal gegee is.
Sien ook

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Bronnelys

* Transvaalse argief, Pretoria
* Die Utrechtse Eeufeesgedenkboek 1854-1954.
Verwysings

Kategorie:Geskiedenis van Suid-Afrika
Kategorie:Nedersettings in KwaZulu-Natal