JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Orbit Downloader

Orbit Downloader is 'n gratissagteware program (Engels: freeware) wat omtrent enige lêertipe kan aflaai. Die program kan ook onder Linux werk op die Wine-skakelvlak, wat dit moontlik maak om Windows programme onder Linux te laat loop. Orbit Downloader word gedurig verbeter en verder ontwikkel. Dit besit 'n ingeboude Greper (Grabber: Grab++) wat addisioneel aangeskakel kan word om agtergrondmonitering te doen en selfs geïntegreerde (embedded) Flash Video-lêers van webwerwe soos YouTube, Dailymotion, Metacafe ens. te kan aflaai. Daar is ook 'n forum om rugsteun te verkry, foute te rapporteer en om wense vir verdere ontwikkelings voor te stel.

Orbit Downloader ondersteun die volgende protokolle:
* HTTP
* HTTPS
* FTP
* Metalink
* RTSP (Real-Time Streaming Protocol)
* PNM (hernoem PNM tot RTSP)
* MMS (Microsoft Media Services)
* NSS (hernoem NetShow Services tot MMS)
* RTMP

Orbit Downloader werk met die meeste van die groter webblaaiers soos Opera, Mozilla Firefox, Microsoft Internet Explorer, Maxthon en Netscape.
Verwysings
Eksterne skakels

* Orbit Downloader Tuisblad

Kategorie:Vrye sagteware
Lys van tsare en keisers van Rusland

duimnael|220px|Wapen van die Russiese Ryk.

Hier volg ’n lys van die tsare en keisers van Rusland. Die eerste tsaar (Russies: царь, tsar) van Rusland was Iwan die Verskriklike van die Rjoerik-dinastie en die laaste tsaar Pieter die Grote van die Romanof-dinastie wat later as keiser (Russies: император, imperator) van Rusland herkroon is. Imperator was die amptelike titel van die Russiese heersers tot met die abdikasie van Nikolaas II in 1917. Hy is in 1918 saam met sy gesin tereggestel. Toe hy abdikeer, is sy broer groothertog Michail Aleksandrowitsj as keiser aangewys, maar hy het ná ’n dag die troon van die hand gewys.
Tsare van Rusland (1547-1721)

Rjoerik-dinastie
Tyd van Beroeringe
Troon vakant (tot 1613)
Romanof-dinastie
Keisers en keiserinne van Rusland (1721-1917)

(Die keisers was ook groothertoë van Finland van 1809 tot 1917; en konings van Pole van 1815 tot 1916)
Romanof-dinastie
Aanspraakmakers op die Russiese troon sedert 1917

* Nikolaas II (1917-1918)
* Kirill Wladimirowitsj, groothertog van Rusland (1924-1938)
* Wladimir Kirillowitsj, groothertog van Rusland (1938-1992)
* Maria Wladimirowna, groothertogin van Rusland (1992-hede)
** Groothertog Giorgi Michailowitsj, seun van Maria Wladimirowna
* Prins Nikolaas Romanof (1992-2014)
* Prins Dmitri Romanof, broer van Nikolaas Romanof (2014-2016)
* Prins Andrei Romanof (2016-hede)
Eksterne skakels

*
* Godunov to Nicholas II by Saul Zaklad
* Genealogy of Romanov Imperial House



Rusland
Tacuinum Sanitatis

duimnael|Tacuinum sanitatis casanatensis (XIV eeu)

Die Tacuinum (somtyds Taccuinum) Sanitatis is 'n middel eeuse handboek oor gesondheid, gebaseer op die Taqwim al‑sihha ("Tafels van Gesondheid"), 'n elfde-eeuse Arabiese mediese verhandeling deur Ibn Butlan van Bagdad; dit bestaan in verskillende Latynse weergawes, waar die manuskripte uitbundig geïllustreer is. Alhoewel die voordele en skadelike eienskappe van kosse en plante in die fynste besonderhede beskryf word, is dit veel meer as slegs 'n kruieboek. Dit stel ses essensiële elemente voor vir welvaart:

* voldoende kos en drank in matigheid,
* vars lug,
* verwisseling van aktiwiteit en rus,
* verwisseling van slaap en waaksaamheid,
* afskeisels en uitskeidings van vog en finaal
* die invloed van siels- of gemoedstoestand.

Volgens die boek is siektes die uitslag van wanbalanse van hierdie elemente, daarom is 'n gesonde lewe 'n lewe in harmonie.

Die verhandeling vertaal in Latyn in middel-dertien-eeuse Palermo, waar dit 'n Italies-Normandiese tradisie voort dra as een van die hoof plekke van vreedsame inter-kulturele kontak tussen die Islamitiese en Europese wêrelde.

Die Tacuinum was baie populêr in Wes-Europa in die Laat Middeleeue; 'n indikasie van die gewildheid is die gebruik van die woord taccuino in moderne Italiaans om te bedoel enige soort sak handboek, gids of notaboek.
duimnael|links|Knoffel oes, van Tacuinum sanitatis, 15de eeu (Bibliothèque nationale)
In byvoeging tot sy belangrikheid vir sy studie van middeleeuse medisyne, is die Tacuinum ook van belang in die studie van boerdery en kook; byvoorbeeld, die vroegste herkenbare beeld van 'n wortel — 'n moderne plant; word daarin gevind.
Eksterne skakels

: Hierdie artikel is oorspronklik vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel, :en:Tacuinum sanitatis.

* Voorbeelde van 2 manuskripte (Italië, 14de eeu; Venice, 1490)
* Voorbeelde van 4 manuskripte (Parisinum, Vindobonense, Casanatense, Rothomagense: almal van die laat 14de en 15de eeue.
* Inleidende geskrif en 'n paar illustrasies
* Tacuinum Sanitatis beskryf


Kategorie:Mediese geskiedenis
*
Broadway-toring

thumbnail|300px|'n Uitsig oor die Broadway-toring wat in die Cotswolds geleë is
thumbnail|regs|300px|'n Aansig van die kant met die ingang.
Broadway-toring is 'n siergebou of folly (in Engels letterlik "gekheid" of "dwaasheid") geleë op Broadway-heuwel, langs die A44-pad tussen Evesham en Moreton-in-Marsh, net meer as 1,6 km suidoos van die dorpie Broadway, in Worcestershire, Engeland, op die tweede hoogste punt in die Cotswolds. Die toring se basis is 312 meter bo seespieël en die toring self is 17 meter hoog. Op 'n mooiweersdag kan dertien graafskappe van Engeland van die bokant van die toring gesien word. Die uitsig sluit in die Severn-Vallei tot by die Walliese berge. Vandag is dit 'n toeriste aantrekking met verskeie tentoonstellings wat oop is vir die publiek.

Die "Saksiese" toring is deur James Wyatt in 1794 ontwerp om soos 'n skynkasteel te lyk, en is gebou vir Lady Coventry in 1797. Die toring is op 'n "baken"-heuwel, waar bakens op spesiale geleenthede aangesteek is, gebou. Lady Coventry het gewonder of 'n baken op die heuwel van haar huis in Worcester (~35,4 km ver) gesien sou kon word en het die bou van die toring geborg om die antwoord te bepaal. Die baken kon duidelik gesien word.

Oor die jare het die toring as drukpers vir Sir Thomas Phillipps gedien en as landelike toevlugsoord vir kunstenaars insluitend William Morris.

Die toring is geleë op die Cotswold Way.
Verwysings
Eksterne Skakels

* Uitsigte van Broadway en die toring in ou poskaarte
* The Highest Little Castle in the Cotswolds

Kategorie:Geboue en strukture in Engeland
Romaji

Die term romaji (ローマ字, of vroeër 羅馬字) verwys na die gebruik van die karakters van die Latynse alfabet in die Japannese skryfstelsel saam met die kanji, hiragana en katakana en die romanisering van Japannees om Japannese terme in vreemde tale weer te gee of om Japannees te skryf waar dit nie geleë is om die inheemse skrifte te gebruik nie, soos by die studie van Japannees deur buitelanders of by die invoer van Japannees op rekenaars (Wāpuro rōmaji, letterlik woordverwerker rōmaji). Die gebruik van rōmaji in Japannese tekste is beperk tot tussen 0,4% en 1,6% afhangend van die bronne wat geraadpleeg word.

Die Latynse alfabet is vir die eerste keer in die 16de eeu in Japan gebruik deur Portugese sendelinge wat 'n romanisering-stelsel ontwikkel het gegrond op Portugese spelling. Later het die Nederlanders in Japan 'n romanisering-stelsel gegrond op Nederlands ontwikkel. Teen die 20ste eeu was daar 'n aantal verskillende romaniseringstelsels in gebruik insluitend die Nippon-, Kunrei- en Hepburn-stelsels.
Verwysings

Kategorie:Japannese skryfstelsel

de:Japanische Schrift#Rōmaji
Fujiwara-kyō

duimnael|260px|Fujiwara-kyō
Fujiwara-kyō (藤原京, in Japannees ook Fujiwara no miyako), was die Keiserlike hoofstad van Japan vir sestien jaar tussen 694 en 710. Dit was geleë in die Yamato Provinsie, spesifiek die hedendaagse Kashihara in die Nara prefektuur, nadat dit van die nabygeleë Asuka geskuif is.

Uitgrawings wat steeds voort duur het teen 2006 aangetoon dat die stad van so vroeg as 682 begin aanlê is, naby die einde van die Keiser Temmu era. Ná 'n tussenpose as gevolg van Keiser Temmu se dood is bouwerk hervat tydens die bewind van Keiserin Jitō, wat die hoofstad amptelik daarheen gekuif het in 694. Fujiwara-kyō het ook as hoofstad gedien tydens die bewinde van Keiser Mommu, en Keiserin Gemmei. Die skuif van die hoofstad in 710 na die Heijō Paleis in Nara het die aanvang van die Nara-tydperk aangedui.

Fujiwara was Japan se eerste hoofstad waarvan die strate in 'n rooster patroon gegrond op die model van die Sjinese hopofstadstelsel (条坊制 jōbō-sei) uitgelê is. Onlangse uitgrawings en studies dui daarop dat die stad 'n oppervlak van ongeveer 5km x 5km beslaan het, heelwat groter as wat te vore gemeen is. Die paleis het 'n erf wat omtrent 1 vierkantmeter groot was beslaan en is deur 5 meter hoë mure omring. Elekeen van die vier mure het drie hekke gehad; Suzakumon (朱雀門, Suzaku-mon), die hoofhek, was in die middel van die suidelike muur geleë. Die Daigokuden (大極殿) en ander paleisgeboue was die eerste paliesstrukture in Japan wat teëldakke in die Sjinese styl gehad het.

Die dorp was te vore die domein van die Nakatomi clan wat namens die keiserlike hof toesig gehou het oor die beoefening van Sjinto-rituele en seremonies. Die stad het in 711 afgebrand, 'n jaar na die skuif na Nara,en is nie herbou nie. Argeologiese uigrawings het in 1934 begin en sommige dele van die paleis is herbou. Byna 10 000 houttablette, wat as mokkan (木簡) bekend staan, met Sjinese skrif daarop is daar aangetref.

Hierdie waka, geskryf deur Keiserin Jitō wat Fujiwara in die somer beskryf is baie bekend:
「春過ぎて夏来るらし白栲の衣乾したり天の香久山」 haru-sugite natsu-kitarurashi shirotae-no koromo-hoshitaru amanokaguyama
Verwysings

*Frederic, Louis (2002). "Japan Encyclopedia." Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.


Kategorie:Voormalige hoofstede van Japan
Asuka-kyō

duimnael|250px|regs|Ishibutai Kofun, wat geglo word die graf van Soga no Umako is
was een van die Keiserlike hoofstede van Japan tydens die Asuka-tydperk (538 - 710), wat na die stad vernoem is. Dit is geleë in die hedendaagse dorpie Asuka, Nara Prefektuur.

Daar is verskillende teorieë oor hoe die paleis sy naam bekom het, insluitend i) dat dit vernoem is na 'n voël – die gewone Kruisbek, of isuka in Japannees, ii) dat dit vernoem is na die landvorm, b.v. 洲処 (suka, wat sandbank of delta beteken) of 崩地 (asu) + 処 (ka) en ander. 'n Ander teorie is dat dit vernoem is ter ere van Asuka Nyorai, die Japannese ekwivalent van Akshobhya, een van die Vyf Boeddhas van Wysheid, wat in die Asuka-dera (tempel) aanbid is, die Asuka-niimasu-jinja (heiligdom vir sy manifestasie as 'n Sjinto god), en verskeie ander strukture uit daardie tydeperk. Die ruïnes van die gebou het behou gebly en argeologiese projekte ontdek steeds voorwerpe uit die verlede. Onlangse ontdekkings sluit in Wado-muntstukke, wat oënskynlik van die oudste muntstukke in Japan is, en skilderye in die Kitora-tombes.

Die Ishibutai Kofun is in Asuka geleë. Op 12 Maart 2004 is die ontdekking van die hoofgebou van 'n woning aangekondig. Aangesien die gebou langs die kofun geleë is, is dit waarskynlik dat die woning aan Soga no Umako behoort het wat waarskynlik in die kofun begrawe is.
Verwysings

Kategorie:Voormalige hoofstede van Japan
Sjintoïsme

thumb|200px
duimnael|250px|'n Torii by die Itsukushima Jinja (heiligdom)
duimnael|250px|Die Torii van die Fushimi Inari-taisha in [[Kioto wat na die binneste heiligdom lei]]
is die inheemse geloof van Japan en was vroeër die land se staatsgodsdiens. Dit is 'n soort politeïsme (veelgodery), en behels die aanbidding van Boeddha of -geeste. Sommige kami is plaaslik en kan beskou word as die geestelike wese of gees van genie van 'n besondere plek, maar ander verteenwoordig belangrike natuurlike voorwerpe en prosesse: byvoorbeeld, Amaterasu, die Songodin, of die berg Foedji. Sjinto is 'n animistiese geloofstelsel. Die woord Sjinto, van die oorspronklike Chinese Shêntao (神道), kombineer twee kanji: (leenwoorde behou gewoonlik hulle Chinese uitspraak, us shin en nie kami nie), wat gode of geeste beteken; en , wat 'n filosofiese weg of pad beteken (oorspronklik van die Chinese woord dao). As sodanig word Sjinto baie keer vertaal as "Die Weg van die Gode". 'n Paar verskille bestaan tussen KoSjinto (die antieke Sjinto) en die baie soorte Sjinto wat vandag geleer en in gebruik is, wat dui op die invloed van Boeddhisme wat in die 6de eeu in Japan ingevoer is.

Ná die Tweede Wêreldoorlog het Sjinto opgehou om Japan se staatsgodsdiens te wees. Dit word egter steeds as dié inheemse geloof van Japan beskou. Sommige Sjinto gebruike en leerstellings wat voor die oorlog baie gewig gedra het word nie meer geleer of gebruik nie, terwyl ander steeds as algemene aktiwiteite bestaan soos omikuji ('n vorm van waarsêery) en die Japannese Nuwe Jaar wat min mense met godsdiens assosieer. Belangrike nasionale seremonies soos kronings en koninklike huwelike word in die Three Palace Sanctuaries in Tokio gehou.
Verwysings
Eksterne skakels

Kategorie:Politeïsme
Nara-tydperk

Die in die geskiedenis van Japan dek die tydperk van 710 tot 794 n.C.. Keiserin Gemmei (元明天皇 Gemmei Tennō) het die hoofstad die Heijō-kyō (平城京, hedendaagse Nara) gevestig. Behalwe vir 5 jaar (740-745), toe die hoofstad vir 'n kort tydperk weer geskuif is, het dit die hoofstad van die Japanse beskawing gebly totdat Keiser Kammu (桓武天皇 Kammu Tennō) 'n nuwe hoofstad Nagaoka-kyō (長岡京) gevestig het in 784 voor dit na Heian-kyō (平安京), of Kioto (京都), geskuif is 'n dekade later in 794.

Die grootste deel van die Japannese samelewing was gedurende die tydperk betrokke by landbou wat om klein dorpies beoefen is. Meeste inwoners het die Sjinto-geloof beoefen gegrond op die aanbidding van natuurlike en voorouergeeste (kami).

Die hoofstad by Nara is volgens die model van Chang'an (長安, die hedendaagse Xi'an, 西安), die hoofstad van Tang China (唐) gebou. In baie ander opsigte het die Japannese opperstande hulle volgens die Sjinese gedra, insluitend die aanneming van Chinese karakters (Japannees: kanji, 漢字), kleredrag, en die geloof Boeddhisme.
Verwysings

Kategorie:Geskiedenis van Japan
Heijō Paleis

regs|duimnael|250px|Die gerestoureerde Suzakumon (hek) van die Heijo Paleis

in Nara, was die Keiserlike Paleis van Japan (710-784 n.C.), gedurende die grootste deel van die Nara-tydperk. Die oorblyfesel van die paleis, en die omliggende gebied, is in 1998 as 'n UNESCO Wêrelderfenisgebied gevestig saam met 'n aantal ander geboue en gebiede as die "Historiese Monumente van Antieke Nara."

Ná Keiserin Genmei se bestyging van die Keiserlike Troon in 707 het heelwat bespreking plaasgeviond oor die skuif van die paleis. 'n Jaar later is 'n edik uitgevaardig aangaande die besluit om die palies na Nara te skuif. In 710 het die nuwe hoofstad amptelik oorgeneem, maar voltooiing van die Paleis moes nog langer wag. (Geskryf Heijō (平城) maar destyds as Nara uitgespreek, die gebied het sy sinoniem, Nanto (南都, 'Suidelike Hoofstad') teenoor Kioto, die hoofstad in die Noorde eeue later bekom.)

Die stad en die paleisgronde was grootliks op Chang'an (die hedendaagse Xi'an), die hoofstad van China gedurende die Tang-dinastie op dieselfde stadium toe Nara die hoofstad van Japan was. Chang'an was op sy beurt weer, soos baie antieke Oos-Asiese stede gegrond op 'n komplekse stelsel waarsêery, oortuigings en wette. Dit het die roosterstelsel van die straatuitleg bepaal sowel as die vereiste vir geestelike beskermende heiligdomme of tempels wat by besondere kardinale rigtings in die stad geplaas moes word.

Volgens die stelsel is die Paleis aan die noordelike punt geplaas op 'n lyn wat geloop het van Suzakustraat, die hoofdeurgang wat nood-suid deur die middel van die stad geloop het. Die straat het by die Suzaku-mon geëindig en die res van die Paleis geboue is dan noord van die hek gebou. Die hoofgeboue van die Paleiskompleks was die Daigoku-den, waar regerings aangeleenthede uitgevoer is, die Chōdō-in waar formele seremonies gehou is, die Dairi, die Keiser se woning, en kantoere vir verskeie administratiewe agentskappe. Die fondasies van die geboue is steeds sigbaar op die terrein.

Toe die hoofstad na Heian-kyō (vandag Kioto) geskuif is, is Nara se keiserlik paleis eenvoudig verlaat en aan die elemente oorgelaat. Oor die eeue heen het die geboue agteruitgegaan tot daar teen die begin van die Kamakura-tydperk in die laat 12de eeu byna niks meer bokant die grond behoue gebly het nie. Die dele onder die grond het egter behoue gebly en is deur moderne argeoloë herontdek.

Hoewel die terrein reeds in 1952 aangewys is as Spesiale Historiese Terrein deur die Agentskap vir Kulturele Sake duur argeolgiese uitgrawings steeds voort. Die Suzaku-mon en Tou-in Tuin is gerestoureer en vir die publiek oopgestel in 1998. Verder is daar in 2001 met restourasie van die eerste Daigoku-den begin.
Verwysings
Eksterne skakels

* Amptelike UNESCO bladsy


Kategorie:Geboue en strukture in Japan
Kategorie:Wêrelderfenisgebiede in Japan
Kategorie:Paleise
Nara, Nara

is die hoofstad van die Nara-prefektuur in die Kansaigebied van Japan. Die stad beslaan die noordelike gedeelte van die Nara-prefektuur en strek tot teen die Kioto-prefektuur. Agt tempels, heiligdomme en ruïnes in Nara, spesifiek Tōdai-ji, Saidai-ji, Kōfoekoe-ji, die Kasoega-tempel, Gangō-ji, Jakoesji-ji, Tōsjōdai-ji en die Heijō-paleis, tesame met die oeroue Kasoegajama-woud, vorm die "Historiese Monumente van Antieke Nara", 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied.
Eksterne skakels

* Amptelike UNESCO bladsy


Kategorie:Nedersettings in Japan
Kategorie:Wêrelderfenisgebiede in Japan
Nagasaki

() is die hoofstad en die grootste stad van die Nagasaki Prefektuur in Japan. Dit was voorheen deel van die Nisjisonogi-distrik. Dit was in die 16de eeu die middelpunt van Europese invloed. Nagasaki het tydens die Eerste Chinees-Japannese Oorlog en Russies-Japannese Oorlog 'n belangrike basis van die Japannese Keiserlike Vloot geword.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Nagasaki die tweede stad ter wêreld wat deur Amerikaanse met 'n atoombom, Fat Man, aangeval is.
Sien ook

* Tsutomu Yamaguchi, die enigste persoon wat beide atoombomontploffings, Hirosjima en Nagasaki, oorleef het.


Kategorie:Nedersettings in Japan
Little Norway

duimnael|200px|'n Museumgids in Little Norway
Little Norway is 'n opelugmuseum en gewilde toeristebestemming in Blue Mounds, 'n dorp in die Amerikaanse deelstaat Wisconsin. Die museum pronk met 'n outentieke Noorse dorp en word in die Amerikaanse National Register of Historic Places gelys.
Geskiedenis

Aangesien die landskap in die suidweste van Wisconsin baie op dié van Noorweë lyk het die Noorse immigrant Osten Olson Haugen uit Telemark hom met sy gesin teen die middel van die 19de eeu in die beskermde vallei aan die voet van 'n heuwel gevestig.

Die huidige museumdorp is in 1927 deur die Noors-Amerikaner Isak Dahle gestig wat die vallei Nissedahle ("Kaboutervallei") genoem het.
Besienswaardighede

Een van die bekendste besienswaardighede in Little Norway is Norway Building, 'n gebou wat in 1893 in Noorweë vir die Columbian Exposition in Chicago opgerig is. Dit is later na die opelugmuseum Little Norway verskuif en is tans een van die voorbeelde van outentieke Noorse staafkerk-boukuns buite dié Skandinawiese land.
Eksterne skakel

* Die webwerf van die museum

Kategorie:Wisconsin
Elektronewel

duimnael|'n Man wat oor 'n selfoon praat

Elektronewel (Engels: Electrosmog – smog is 'n samestelling uit smoke en fog – 'n samestelling uit 'rook' en 'mis') is 'n informele disfemisme vir verskeie tegnies veroorsaakte elektriese, magnetiese en elektromagnetiese velde. Die begrip word gebruik deur mense wat vrees dat dié velde 'n (sover onbewese) skadelike uitwerking het op mense.
Limiete

Om skade deur 'n termiese uitwerking te vermy, is daar (wetlike) limiete vasgelê vir plekgebonde senders. Vir ander toerusting word die SAR-Waarde voorgestel, waarvoor 'n limiet van 2 W/kg aanbeveel word, maar nie wetlik vereis word nie. Die tipiese waarde van toerusting, soos WLAN-senders en dies meer. By mobiele telefone (selfone) hang die uitset af van die aktuele uitsaaikrag en lê by alle huidige toerusting onder die limiet, alhoewel daar selfone met hoër en laer uitstralings gemeet is.
Sien ook

* Elektrosensitiwiteit
Eksterne skakels

* Sweedse assosiasie vir elektro-sensitiewe mense
* Bondsdepartement vir stralingsveiligheid
* Bio-elektromagnetiese Vereniging


Kategorie:Mobiele tegnologie
Kategorie:Radiobiologie
Uetersen

Uetersen is 'n stad in die deelstaat Sleeswyk-Holstein, Duitsland met sowat 18 800 inwoners.
Geografie

Uetersen is aan die Pinnau geleë, een van die Elbe se syriviere, wat 75 kilometer verder noordwes in die Noordsee uitmond. Die stad lê sowat 30 kilometer van Hamburg af.
Klimaat

Danksy die maritieme invloede het Uetersen in vergelyking met die oostelike agterland 'n gematigde, vogtige klimaat wat deur 'n minder wisselvallige weer as die binnelandse gebiede gekenmerk is. In die algemeen het die noorde van Duitsland ietwat laer temperature en meer reënval as die suide, maar danksy die maritieme invloed is die winters meer gematig.

Die gemiddelde wintertemperatuur in Uetersen is 2 °C, die gemiddelde somertemperatuur sowat 22 °C. Julie is die warmste maand met 'n gemiddelde temperatuur van 17,0 °C, Januarie die koudste met 'n gemiddelde van 0,0 °C. Warm somerdae met meer as 25 °C tree nou gereeld op.

Stormagtige weer tree veral in die winter op, terwyl die tydperk tussen Julie en Oktober die natste van die jaar is. Reënbuie is in hierdie tydperk sterker en behels meer reënwater as die ligte reën wat in die res van die jaar val.
Taal

Die Uetersener variant van die Neder- of Platduitse. Nog in die 19de eeu was Nederduits die algemene omgangstaal van Uetersen. Sedertdien is die tradisionele "Platduitse" dialek deur die Hoogduitse skryf- en spreektaal teruggedring en speel 'n minder belangrike rol as streektaal. Die taal word nog steeds gepraat en orals in Noord-Duitsland met trots bewaar. Die stad se eie omgangstaal, Missingsch, is sterk deur Nederduits beïnvloed.
Eksterne skakels

* Amptelike webwerf


Kategorie:Nedersettings in Sleeswyk-Holstein
Blue Lagoon (Ysland)

Die Blue Lagoon (Yslands: Bláa Lonið) is 'n geotermiese warmbad naby Grindavík, 'n dorp op die Yslandse skiereiland Reykjanes. Dit is naby die hoofstad Reykjavík en die internasionale lughawe in Keflavík geleë en het tot een van die gewildste toeristebestemmings in die suidweste van die land ontwikkel.

Die kunsmatige meer met 'n oppervlakte van 5 000 vierkante meter is 'n "neweproduk" van die nabygeleë geotermiese kragsentrale Svartsengi waar 'n mengsel van see- en soetwater vanuit 'n diepte van sowat 2 kilometer na die oppervlakte gepomp en vir kragopwekking ingespan word. In hierdie diepte styg die watertemperatuur tot by 240 °C. Die water vloei later in die omliggende lawaveld waar geleidelik 'n soutwatermeer met sy kenmerkende blou-wit kleur ontstaan het.

Die plaaslike bevolking het die meer aanvanklik as 'n baaiplek benut totdat die huidige warmbad-fasiliteite opgerig is. Die warmbad, wat ook in die winter baie gewild is, pomp tans ook sy eie warmwater na die oppervlakte. Blue Lagoon se warmwater het 'n temperatuur van tussen 37 en 42 °C en bevat mineraalsoute, kieselaarde en alge. Die kieselaarde reflekteer onder meer die blou strale van die sonlig en skep ook die blou kleur van die meerwater.

Die meerwater hou 'n heilsame effek vir lyers van psoriasis en ander velsiektes in. Blue Lagoon bied naas sy warmbad ook saunas, massages en stoombaddens aan. Blue Lagoon se kosmetiese produkte soos stortbadgel en sjampoe bevat onder meer soute en alge uit die warmwaterbronne en word plaaslik en via die warmbad se aanlynwinkel bemark. In 1999 is die Yslandse Prys vir Omgewingsbewaring aan Blue Lagoon toegeken.
Eksterne skakels

* Die amptelike webwerf van Blue Lagoon

Kategorie:Geografie van Ysland