JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Broodpoeding

duimnael|350px|Austin Leslie se Kreoolse Broodpoeding is in die voormalige Pampy's Restaurant in New Orleans ([[Louisiana) met vanielje-whiskey-sous bedien]]

Broodpoeding is 'n gewilde nagereg in die kookkuns van Groot-Brittanje, die suidelike Verenigde State, België, Noord-Duitsland en Frankryk. In Frankryk word dit pouding au pain en in België bodding en broodpudding genoem. Broodpoeding word van ou snye brood, vet, eiers, suiker of stroop, speserye en droëvrugte gemaak. Die deurweekte snye brood word uitgedruk en met die ander bestanddele vermeng. Die mengsel word in 'n bak geplaas en in die oond gebak.

Broodpoeding word dikwels met 'n soet sous bedien, soos byvoorbeeld whiskey-, rum- of karamelsous, maar oorspronklik is dit net met suiker bestrooi, in stukkies gesny en koud voorgesit.
Geskiedenis

Mense het reeds in die prehistoriese tydperk brood gebak, en die vroegste bekende resepte van soet en geurige broodpoedings dateer uit die antieke tydperk. Dit was moontlik spaarsame kokke wat hul ou brood nog vir 'n gereg wou gebruik. Ou of harde brood is reeds vroeg onder meer as 'n soort houer gebruik waarin byvoorbeeld sop bedien is (Italiaanse sjefs het in die Middeleeue hiervoor veral foccaccia-brood gebruik), as 'n vulsel vir vleisgeregte en as 'n verdikker by poedings. In 19de eeuse kookboeke het resepte vir broodpoedings dikwels in die hoofstukke oor "Kos vir siekes" verskyn. Die resepte varieer volgens die broodsoorte wat gebruik word.
Eksterne skakels

*

Kategorie:Gebak
Kategorie:Kanadese kookkuns
Skewe Toring van Pisa

Die Skewe Toring van Pisa (Italiaans: Torre pendente di Pisa) is 'n losstaande kloktoring van die katedraal in die Italiaanse stad Pisa en vorm deel van die Domplein. Kort nadat die bouery in 1173 begin is, het die fondasie ongelyk geset. Konstruksie is gestaak en eers 'n honderd jaar later weer voortgesit. Van die begin af was dit duidelik sigbaar dat die Toring van Pisa na suid leun.

Sedert gereelde opmeting van die toring in 1911 begin is, het die bokant van die toring 1,2 millimeter per jaar geskuif. Vandag is die bokant van die toring sowat 3,9 meter van die middelpunt af. In 1987 is die toring as 'n wêrelderfenisgebied verklaar.

Nadat die kloktoring van die Katedraal van Pavia in 1989 in duie gestort het, het die Consorzio Progetto Torre di Pisa (Toring van Pisa Projekkonsortium) ingenieurs aangestel om die skewe toring te stabiliseer. Omdat die toring in die eerste paar jaar in verskillende rigtings begin oorhel het, is dit effens gebuig, soos 'n piesang.

In Mei 2008 het ingenieurs aangekondig dat die toring sodanig gestabiliseer is dat dit vir die eerste keer in die geskiedenis opgehou het om te beweeg. Die ingenieurs het aangedui dat dit vir nog 200 jaar stabiel sal wees. Die 800-jaar oue toring is dus steeds skeef.
Fotogalery


Lêer:Lightmatter pisa.jpg|Aansig teen die toring op.
Lêer:Leaning tower door.JPG|Ingang na die kloktoring.
Lêer:Plaque galileo.jpg|Plaket ter nagedagtenis aan Galileo Galilei se eksperimente.
Lêer:Leaning tower loggiati.jpg|Eksterne loggia.
Lêer:Leaning tower staircase 6th floor.jpg|Binneste trappe van die sesde na sewende vloer.
Lêer:Leaning tower staircase 7th floor.JPG|Binneste trappe van die sewende na agtste (boonste) vloer.
Lêer:Leaning tower staircase 8th floor.JPG|Uitsig van die bokant.
Lêer:Leaning tower bell assunta.JPG|Die Assunta-klok.
Lêer:Pisa Leaning Tower bell San Ranieri.jpg|Die Pasquareccia-klok.
Lêer:Pisa schiefer turm gewichte 1998 01.jpg|Gewigte van lood om die toring te probeer stabiliseer.

Eksterne skakels

Kategorie:Pisa
Kategorie:Geboue en strukture in Italië
Kategorie:Wêrelderfenisgebiede in Italië
Joseph A. Citro

Joseph A. Citro is 'n Amerikaanse skrywer, volkskundige en versamelaar van volksverhale uit die deelstaat Vermont, wat bekendheid verwerf het deur sy uitvoerige navorsing oor en dokumentasie van Vermont en die res van Nieu-Engeland se volks- en spookverhale, bonatuurlike verskynsels en okkulte gebeurtenisse

Van kindsbeen af het hom spook- en gruverhale, en hier veral die werke van Edgar Allan Poe en H.P. Lovecraft, ná aan die hart gelê, en hy het ook sy eie skrywersloopbaan met 'n reeks spookverhale soos The Gore, Shadow Child en Guardian Angels begin. In hierdie romans het hy elemente van Poe se klassieke gruverhale en die skrik van Lovecraft se vertelkuns met volksverhale uit Vermont en die milieu van Nieu-Engeland vermeng.

Later het Citro 'n poging onderneem om Nieu-Engeland se eksentrieke verhale, volksverhale, geheimsinnige monsters, berigte oor vlieënde pierings, spookhuise en ander bonatuurlike gebeurtenisse te katalogiseer. Sy boeke oor hierdie onderwerpe sluit Green Mountains' Ghosts, Ghouls, and Unsolved Mysteries, Passing Strange: True Tales of New England Hauntings and Horrors, Green Mountains, Dark Tales en Damned Yankees: Cursed in New England in. Saam met Diane Foulds het hy ook 'n reisgids uitgegee, wat eksentrieke en misterieuse bestemmings in Nieu-Engeland behandel: Curious New England: The Unconventional Traveler's Guide to Eccentric Destinations.

Joseph A. Citro het ook seminare oor die skryf van spookverhale en nie-fiksie aangebied en kommentaar daaroor gelewer op Vermont Public Radio.
Romans

*Shadow Child (1987)
*Guardian Angels (1988)
*The Gore (1990)
*The Unseen (1990)
*Dark Twilight (staan ook bekend as Lake Monsters) (1991)
*Deus-X (1994)
Nie-fiksie

*Green Mountain Ghosts, Ghouls and Unsolved Mysteries (1994)
*Passing Strange: True Tales of New England Hauntings and Horrors (1996)
*The Vermont Ghost Guide (2000)
*Curious New England: The Unconventional Traveler's Guide to Eccentric Destinations (2003) (with Diane E Foulds)
*Cursed in New England: Stories of Damned Yankees (2004)
*Weird New England (2006) (met 'n voorwoord Mark Sceurman en Mark Moran)
Sien ook

*Bennington-Driehoek
*Champlainmeer
*Glastenbury

Citro, Joseph A.
Citro, Joseph A.
Citro, Joseph A.
Kategorie:Lewende mense
Merweville

duimnael|250px|links|Die NG gemeente Merweville|NG kerk op Merweville is op [[28 April 1916 ingewy.]]
duimnael|200px|links|Ds. Pieter van der Merwe, leraar van die [[NG gemeente Beaufort-Wes van 1896 tot 1904, na wie Merweville genoem is.]]

Merweville is 'n dorpie in die Koup-distrik van die Karoo met sowat 1 600 inwoners. Die dorp se bedrywighede gaan hand aan hand met dié van sy boerderygemeenskap.

Die nedersetting self het as 'n kerkdorpie ontstaan, toe die kerkraad van Beaufort-Wes in 1897 besluit het dat die Koup 'n eie kerk nodig het wat kon sorg vir die betreklik verarmde geestelike en opvoedkundige toestand van die gebied.

Die kerkgrond langs die Van der Bylskraalrivier is in 1899 gekoop van die posmeester, winkelier en vrederegter, ene J.J. le Seuer van der Byl.

Alhoewel die kerkgebou reeds in 1899 ingewy is, is die gemeente Merweville eers in 1904 gestig, omdat krygswet (as gevolg van die Anglo-Boereoorlog) kerkraadsvergaderings aan bande gelê het.

Die dorp is vernoem na die dryfveer agter die kerk se stigting, ds. Pieter van der Merwe van die NG gemeente Beaufort-Wes.
Boorling van Merweville

* Schalk Pienaar, 'n Suid-Afrikaanse joernalis en koerantredakteur.
Sien ook

* NG gemeente Merweville
* Lys van dorpe in Suid-Afrika
* Engelsman se graf
* www.merweville.net.za


Kategorie:Nedersettings in die Wes-Kaap
Koup

__NOTOC__
duimnael|340px|regs|Die Drie Susters-omgewing aan die noordgrens van die Koup
Die Koup is 'n streek in die Karoo. Dit is veral vir skaapboerdery bekend, maar daar word ook met olywe, uiesaad, vrugtebome en volstruise geboer. Sy eerste geskiedenis is verweef met veeboere wat tussen 1750 en 1760 hier aangekom het. Ene mnr. P.E. Kruger het in 1755 van die eerste weilisensies gekry, maar permanente inwoners was jare lank skaars omdat droogtes en inheemse Khoi-stamme hul lewens bemoeilik het.

Die naam van die streek kom waarskynlik van 'n Khoi-woord, houp, of "maagvet". Volgens oorlewering hou dit verband daarmee dat skape in dié streek so vet kan word en omdat die geil, blink gras ná 'n goeie reënseisoen soos die binnevet van 'n skaap lyk. Die gemiddelde reënval wissel tussen 3 en 5 duim per jaar, en op plekke is daar sterk bronwater.

Die Koup is in 1926/27 en 1946/47 deur erge droogtes getref. Na vyf jaar van swak reëns het skape in 1946/47 in groot getalle begin vrek toe dele van die Koup in woestyn omskep is. In distrik Beaufort-Wes het 75 000 stuks vee gevrek. Die gebiede rondom Beaufort-Wes, Laingsburg en Merweville is die swaarste getref, maar die Kamdeboo (Aberdeen- en dele van distrik Graaff-Reinet) het tot 'n mate gespaar gebly.
Nedersettings

regs|duimnael|350px|Ligging van dorpe van die Koup
Dorpe in die Koup is:
* Beaufort-Wes
* Klaarstroom
* Laingsburg
* Leeu-Gamka
* Matjiesfontein
* Merweville
* Prins Albert
* Touwsrivier
* Willowmore
Verwysings
Bibliografie

* le Roux, P.J.: uit die Koup – 'n outobiografie van 'n seun wat in die Koup grootgeword het. Stellenbosch: De Oewer Uitgewers, 2003.
Sien ook

* Lys van streeksname in Suid-Afrika


Kategorie:Karoo
Kategorie:Streke van die Wes-Kaap
Leeu-Gamka

duimnael|links|270px|Die nuwe NG kerk op Leeu-Gamka.
duimnael|links|270px|Ds. D.J. Le R. Marchand van die NG gemeente Prins Albert, het die hoeksteen op [[7 Junie 1922 gelê. Sedert die bou van die nuwe kerk gebruik die gemeente dit as 'n saal.]]

Leeu-Gamka is 'n nedersetting in die Karoo langs die N1 nasionale pad, suidwes van Beaufort-Wes in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie het ongeveer 2 700 inwoners in 2011 gehad.

Dit was vroeër as "Bitterwater" bekend en 'n gewilde aandoenplek vir reisigers na die Noorde, aangesien dit een van die min plekke in die omgewing was wat drinkbare water gehad het. In 1879 is 'n klipgeboustasie met ’n lae platform opgerig en is dit herdoop tot "Fraserburgweg". Die eerste kerk en skool is in 1896 gebou en 'n hotel in 1898. Gedurende die Anglo-Boereoorlog is die hotel en van die ander geboue as 'n hospitaal gebruik deur die Britse magte.

In die 1940's is die naam na Leeu-Gamka verander na aanleiding van die Leeu- en die Gamkariviere wat naby die dorp verbyloop. Die naam is saamgestel uit Afrikaans "leeu" en Khoi -gam- ‘leeu’ met -ka wat op ’n suigklank dui; dit is dus ’n verdubbeling van betekenis: ‘leeu-leeu’.

Die laaste van die uitgestorwe Kaapse leeus is vermoedelik naby Leeu-Gamka in 1842 doodgeskiet.
Sien ook

* NG gemeente Leeu-Gamka
* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in die Wes-Kaap
Ashton

Ashton is geleë in die Klein Karoo aan die voet van die Langeberge tussen Robertson en Swellendam en is op een van die hoofroetes tussen Kaapstad en Mosselbaai. Die vrugbare vallei waarin die dorp geleë is, is veral geskik vir wyn- en vrugteverbouing. Bekende stoeterye vir renperde, beeste en skape is hier ontwikkel en in 1962 is die eerste plaaslike koöperatiewe wynkelder gebou.
Geskiedenis

Ashton was vroeër bekend as Roodewal, maar is in 1887 vernoem na Job Ashton, 'n direkteur van die Cape Central Railways Limited, wat die spoorlyn tussen Worcester en Ashton gebou het. Die dorp het in 1956 munisipale status gekry nadat dit sedert 1947 'n plaaslike bestuur gehad het.

Die vroegste vermelding van die streek waarin Ashton geleë is, kom voor in ou amptelike dokumente uit die jare 1723 tot 1739. Aan veeboere is 'n lisensie uitgereik om hul vee hier te laat wei. 'n Uitspanning, genoem Roodewal, is onder die rooi walle van die Kogmanskloofrivier vir die veeboere ingerig. Hier het boere en handelaars mekaar op vaste tye ontmoet om handelsware uit te ruil. Roodewal het later 'n bekende handelspos geword.
Wapens

Munisipaliteit — Ashton se munisipale wapen was : In groen, 'n goue wiel met agt speke belaai met 'n swart ster; 'n hoekige silwer skildhoof belaai met drie blou ronde skywe elk met 'n goue fleur de lis daarop. Die helmteken was 'n goue perd met 'n druiwetros tussen sy voorpote, uitkomend uit 'n goue muurkroon, en die wapenspreuk was "Natura inspirat".

Zolani — Die Swart woongebied Zolani het van 1978 tot 1996 sy eie plaaslike owerheid gehad. Die dorpskomitee het in 1988 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer : Deursnede, drie uitkomende lindeblare na die skildhoof en tweeledig gelelie na die skildvoet, silwer en groen; 'n hoekige blou skildhoof. Die helmteken was 'n groen muurkroon en die wapenspreuk "Zolani".
Infrastruktuur

Die pad van Montagu na Roodewal deur Kogmanskloof het op agt plekke oor die rivier gekronkel. In 1869 is begin met die bou van 'n nuwe pad en tonnel. Dit is in 1877 voltooi en staan nou bekend as die Kogmanskloofpas. In Februarie dieselfde jaar is die nuwe pad vir verkeer oopgestel en aan die afdelingsraad van Robertson oorhandig. Die regering van die Kaapkolonie het in 1882 besluit dat 'n spoorlyn van Worcester oor Robertson na Roodewal gebou moes word vir die ontwikkeling van die suidwestelike distrikte. Dié spoorlyn is in 1887 geopen. Ongeveer dié tyd is die dorp se naam verander na Ashton. 'n Poskantoor is in 1887 op Ashton opgerig en 'n daaglikse posdiens per poskar is deur Kogmanskloof na Montagu ingestel.

Die bekende Roete 62 begin hier en strek ooswaarts.
Sien ook

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in die Wes-Kaap
Cross Times

Cross Times was 'n kritiese en polities progressiewe Christelike blad wat van 1989 tot 1991 in Kaapstad verskyn het onder redaksie van Hannes Siebert. Siebert het voorheen 'n onafhanklike koerant in Bloemfontein op die been probeer bring en is vandag die direkteur van die Media Peace Centre in Kaapstad. Medewerkers by die blad het Melissa Baumann, Heloise Henning, Lesley Fordred, Dawid Venter, en Val Pacquet ingesluit.

Cross Times het ook Home for All - The Challenge Of Homelessness deur Elaine
Cosser uitgegee.
Noemenswaardige artikels

* Ritchken, E & Koch, E. 1991. "A Chief is Always a Witch." Cross Times, Feb/March.
* Bundy, C. 1991. "Land, law and power." Cross Times, Feb/March
* Pacquet, V. 1990. "South Africa in the international decade of literacy. Special survey on education." Cross Times.

Kategorie:Suid-Afrikaanse koerante
Emilia Fox

Emilia Rose Elizabeth Fox (* 31 Julie 1974 in Londen, Engeland) is 'n Britse aktrise. Sy is die dogter van Edward Fox en Joanna David. Sy is bekend vir haar rol as Nikki Alexander in Silent Witness. Verder het sy rolle in onder ander Pride & Prejudice en The Pianist gehad. Sy praat Duits en Frans.
Selektiewe filmografie

* Pride & Prejudice (1995)
* Rebecca (1997)
* Blink (1998)
* Bad Blood (1999)
* David Copperfield (1999)
* Randall & Hopkirk (Deceased) (2000)
* Other People’s Children (2000)
* The Pianist (2002)
* Prendimi l’anima (2002)
* Coupling (2002)
* Helen of Troy (2003)
* 3 Blind Mice (2003)
* Henry VIII (2003)
* Gunpowder, Treason & Plot (2004)
* Things to Do Before You’re 30 (2004)
* La tigre e la neve (2005)
* Keeping Mum (2005)
* Cashback (2006)
* Born Equal (2006)
* Silent Witness (2004-2009)
* Fallen Angel (2007)
* Ballet Shoes (2007)
* Consuming Passion (2008)
* Dorian Gray (2009)
Eksterne skakels

* IMDb – Emilia Fox


Kategorie:Geboortes in 1974
Kategorie:Lewende mense
Kategorie:Engelse aktrises van die 20ste eeu
Kategorie:Engelse aktrises van die 21ste eeu
Vlakplaas

Vlakplaas is 'n plaas wat as die hoofkwartier gedien het van 'n teeninsurgensie-eenheid van die Suid-Afrikaanse veiligheidspolisie tydens die Apartheidstydperk. Die eenheid is na die plaas vernoem. Die eenheid met die kodenaam C-10 (later na C1 hernoem) is aangevoer deur Eugene de Kock. Vlakplaas is berug as 'n terrein vir en basis van waar talle teregstellings van politieke teenstanders van die voormalige Nasionale Party-regering plaasgevind het.

Vlakplaas is gebruik om askari's op te lei – ANC-guerrillas wat gevang is en tot pro-regering soldate omvorm is.
Sien ook

* Dirk Coetzee (1945–2013), mede-stigter en bevelvoerder van die polisie-eenheid op Vlakplaas.
Verwysings
Eksterne skakel

* Witch Doctors 'cleanse' Vlakplaas
* Vlakplaas proposed as museum


Kategorie:Apartheid
Kategorie:Polisie in Suid-Afrika
Lothar Neethling

Lothar Paul Neethling (29 Augustus 1935 - 11 Julie 2005) was van 1971 tydens die Apartheidsera 'n generaal in die Suid-Afrikaanse polisie se forensiese eenheid. Neethling het die Forensiese Wetenskaplaboratorium self op die been gebring.
Geskiedenis

Neethling is in Augustus 1935 in Duitsland as Lothar Paul Tietz gebore en het na Suid-Afrika gekom as een van die 83 Duitse weeskinders wat ná die Tweede Wêreldoorlog op 8 September 1948 per skip in Kaapstad aangekom het. Die dertienjarige Lothar is deur die voorsitter van die Duitse Kinderfonds, dr J C Neethling, in Pretoria aangeneem.

In die 1970's is 'n klein chemiese wapenlaboratorium vanuit die Suid-Afrikaanse Polisie se forensiese laboratorium bedryf. Neethling het van 1977 navorsing oor traangas gedoen wat daarop gemik was om beter aanwendingsmeganismes vir skarebeheer te ontwikkel sowel as meer effektiewe gasse. Traangas was 'n belangrike wapen in die onderdrukking van die stryd teen apartheid wat voldoen het aan die staat se aanvanklike beginsel van “minimum geweld”. Die navorsing het teen 1982 gelei tot die standaardgebruik van nuwe traangasaërosols wat in sekere gevalle die tradisionele handgranaattipe traangashouers vervang het.

In 1989 het Dirk Coetzee, 'n voormalige bevelvoerder van die Suid-Afrikaanse Polisie se Vlakplaas-eenheid, in 'n onderhoud met die Afrikaanse anti-apartheid-koerant Vrye Weekblad aangevoer dat Neethling 'n chemiese middel aan hom verskaf het waarmee die studente-aktivis Sizwe Kondile verdoof is voordat hy geskiet en sy liggaam op 'n brandstapel tot as verbrand is. Die koerant het berig dat Neethling middels ontwikkel het wat teen anti-apartheidsaktiviste gebruik is en dat hy sodoende betrokke was by apartheidsmoordbendes. Die middels het bekend geword as Lothar se doepa. Neethling het Die Vrye Weekblad en die Weekly Mail vir laster gedagvaar. In die hooggeregshofsaak het regter Johan Kriegler ten gunste van die koerante beslis en generaal Neethling se eis van skadevergoeding ter bedrae van R1,5 miljoen verwerp. Neethling slaag egter in 'n appèlsaak (waarvan die uitspraak op 4 Desember 1993 gelewer is) daarin om Kriegler se uitspraak om te keer. Die Vrye Weekblad is beveel om R90 000 en Neethling se hofonkostes te betaal, wat uiteindelik bygedra het tot die ondergang van die koerant.

Coetzee het die bewering wat aan Vrye Weekblad gemaak is aan die Harmskommissie herhaal en weer tydens sy getuienis aan die Waarheid-en-versoeningskommissie. In September 1997 het Max du Preez, voormalige redakteur van die Vrye Weekblad, by die Brixtonse polisiestasie ook klagtes teen Neethling gelê weens beweerde sameswering tot moord, meineed en bedrog.

Neethling is in 2005 in Pretoria aan longkanker oorlede. Hy het twee doktorsgrade behaal en is in 1984 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, waarvan hy 'n lid was, met 'n erepenning van die Fakulteit Wetenskap en Tegniek vereer. Neethling het ook sewe medaljes van die Suid-Afrikaanse Polisie ontvang.
Verwysings

Kategorie:Suid-Afrikaanse polisiebeamptes
Kategorie:Geboortes in 1935
Kategorie:Sterftes in 2005
Kategorie:Afrikaners
Kategorie:Suid-Afrikaanse immigrante uit Duitsland
Mail & Guardian

Die Mail & Guardian is 'n Suid-Afrikaanse koerant wat in 1985 begin is deur 'n groep joernaliste wat oortollig verklaar is na die sluiting van die Rand Daily Mail en die Sunday Express. 'n Ander groep van die personeellede het Business Day uit die Rand Daily Mail se sakeseksie begin.

Die koerant het aanvanklik bekend gestaan as die Weekly Mail en is weens finansiële oorwegings as 'n weekblad uitgebring. Die stigterslede het die redakteur Irwin Manoim en Anton Harber ingesluit. Die eerste uitgawe het op Vrydag 13 Junie 1985 verskyn. Die hoofartikel het gehandel oor die Suid-Afrikaanse Polisie se aanhouding van Mosambiekse werkers wat dan aan Renamo oorhandig is. Omrede die uitgewers nie die gebruiklike hoofstroomtegnologie kon bekostig nie, was die koerant een van die eerste gedrukte nuusmedia ter wêreld wat Apple Macintosh-lessenaarsetwerk gebruik het.

Die Weekly Mail het fel kritiek gelewer op die Nasionale Party-regering, die Apartheidbeleid en regeringsopterede wat daarmee gepaard gegaan het. Reeds in 1986 is 'n uitgawe van die winkelrakke verwyder as gevolg van verslaggewing oor die tweede noodtoestand wat deur president P.W. Botha verklaar is. In 1988 is die koerant dan ook vir 'n tyd lank verbied. Die koerant het tydens 1990 enkele maande lank as die dagblad Daily Mail verskyn, maar die koste het gou tot die einde van dié proefneming gelei. Daarna is teruggekeer tot die weeklikse uitgawe wat deurentyd Vrydae as Weekly Mail verskyn het.

In 1994 is Mail & Guardian Online gestig om die eerste Internet-nuuspublikasie in Afrika te word. Die Londen-gebaseerde Guardian Media Groep (GMG), uitgewer van die Guardian het in 1995 die hoofaandeelhouer geword en die koerant se naam is verander na Mail & Guardian. GMG het die meeste van die groep se aandele in 2002 aan die Zimbabwese koerantmagnaat Trevor Ncube verkoop. GMG besit steeds 10% van die maatskappy.

Die huidige redakteur van die Mail & Guardian is Ferial Haffajee en die hoof- uitvoerende beampte is Trevor Ncube. Die koerant se webwerf word geredigeer deur Riaan Wolmarans en die uitgewer is Matthew Buckland.
Toekennings

* 1995 – Britse IPD Best International Newspaper Award
* 1996 – Missouri Medal for Distinguished Journalism
* 2001 – Forbes.com het die Mail & Guardian Online gekies as een van die top 175 webwerwe ter wêreld
* 2005 – Webby Worthy eervolle vermelding.
Verwysings
Eksterne skakels

* Mail & Guardian Online (amptelike webwerf)

Kategorie:Suid-Afrikaanse koerante
Ferial Haffajee

Ferial Haffajee was die eerste vroulike hoofredaktrisse van die Mail & Guardian en daarmee ook die eerste van 'n noemenswaardige koerant in Suid-Afrika. Sy is tans redakteur van City Press. Haffajee het as die dogter van klerewerkers in die werkersklaswoonbuurt Bosmont in Johannesburg groot geword en het by die Universiteit van die Witwatersrand studeer.

Ná voltooiing van haar studies het sy as leerlingjoernalis by die Weekly Mail begin werk. Daarna het sy by die SABC as radioregisseur en televisie verslaggewer gewerk. In die tydperk het sy bekendheid verwerf toe sy gekies is as lid van 'n paneel verslaggewers wat die eerste onderhoud gevoer het met Nelson Mandela kort na sy vrylating. Dit is gevolg deur politieke verslaggewer by die Financial Mail waar sy tot besturende redakteur bevorder voor sy weer by die Mail & Guardian aangesluit het as mederedakteur.
Verwysings

Kategorie:Suid-Afrikaanse joernaliste
Kategorie:Suid-Afrikaanse skrywers
Kategorie:Geboortes in 1967
Kategorie:Lewende mense
Stet

Stet was 'n Afrikaanse literêre tydskrif wat in die 1980's uitgegee is. Die eerste uitgawe het in Oktober 1982 onder die redaksie van Tienie du Plessis en Gerrit Olivier verskyn. Die tydskrif se naam verwys na 'n drukkerterm vir “laat bly”. Stet was anti-apartheid en gekant teen sensuur.

Stet het literêre en politieke kommentaar, gedigte, strokies- en fotoverhale in Afrikaans ingesluit. Die eerste uitgawe het bydraes van Olivier, Hennie Aucamp, Wilma Stockenström, Fransi Phillips, Alexander Strachan, Lochner de Kock en Dan Roodt ingesluit as ook 'n onderhoud met die filosoof Johan Degenaar.
Verwysings

Kategorie:Suid-Afrikaanse tydskrifte
Rivierdolfyn

Rivierdolfyne is vier spesies dolfyne wat in varswater voorkom. Hulle word geklassifiseer in die familie Platanistoidea. Drie van die spesies kom in riviere voor.
Ekologie

Rivierdolfyne is die mees bedreigde van alle dolfynsoorte weens faktore wat jag en die besoedeling van habitat insluit. Sommige rivierdolfyne beskik slegs oor swak sig en kom sodoende in gevaar weens aanraking van of verstrengeling in mensgemaakte voorwerpe soos nette.
Klassifikasie

In die onlangse klassifikasie (Rice 1998) is daar tans vier families rivierdolfyne, alhoewel die Lipotidae teen die einde van die dekade reeds uitgewis sal wees. Sedert Desember 2006 is die familie geklassifiseer as voorlopig uitgewis.

* Superfamilie
** Familie Plantanistidae - Ganges en Indus-rivierdolfyn
** Familie Iniidae - Amesone-rivierdolfyn
** Familie Lipotidae - Sjinese rivierdolfyn
** Familie Pontoporiidae - La Plata-dolfyn
Sien ook

*Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere
*Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere volgens wetenskaplike name
*Suider-Afrikaanse soogdiere en hul ordes


Kategorie:Dolfyne