JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Pous Johannes VII

Johannes VII was die 86ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Johannes VII is van Griekse afkoms, die seun van ene Plato en sy vrou Blatta, gebore in Rossano, Kalabrië. Op 1 Maart 705 volg hy Pous Johannes VI op en regeer tot sy dood op 18 Oktober 707. Hy word opgevolg deur Pous Sisinnius.
Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat

Johannes VII het goeie betrekkinge met die Lombarde gehandhaaf. Hy het skynbaar ook toegegee aan die keiser Justinianus II om die besluite van die Trulliaanse konsilie van 692 goed te keur.
Daar is verskeie monumente van Johannes in die kerk van Sint Maria Antiqua aan die voet van die Palatynse heuwel. Ander voorstellings was vroeër in die Sint Pieterskerk in die kapel van die Heilige Maagd wat deur hom laat bou is en kan nog gesien word in die grot onder die kerk. Hy het die klooster van Subiaco, wat deur die Lombarde in 601 vernietig is, laat herbou.
Bibliografie

* Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
* Duff, Eamon. Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press, 2001. pp 62–63. ISBN 0300091656
* Maxwell-Stuart, P. G. Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson, 2002, p. 47. ISBN 0500017980.
Eksterne skakels

*
*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Kategorie:Geboortes in 650
Johannes VII
Kategorie:Sterftes in 707
Polisiëringsforum

Polisiëringsforums is 'n inisiatief wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) geneem is. In sommige gebiede staan dit ook bekend as Sektorpolisiëring (Sektor Pol), Sektorpolisiëringsforum, of Gebiedspolisiëringsforum (GPF).

Polisiëringsforums is 'n inisiatief wat geneem is om die burgers te ondersteun en ook om beter terugvoer te verkry. Dit bevorder samewerking met die polisie, en word as noodsaaklik geag weens vandag se kriminele elemente en veiligheidsprobleme in Suid-Afrika. Normaalweg word die forums toegespreek en voorgestaan deur 'n lid van die SAPD of reserviste.
Eksterne skakels

*SAPS SAPD - Suid-Afrikaanse Polisiediens
*Sektorpolisiëring
*eblockwatch


Kategorie:Polisie in Suid-Afrika
Byebrood

duimnael|300px|Gevriesde byebrood

Byebrood of byestuifmeel is die hoofbron van voedsel vir meeste heuningbye en hulle larwes. Byebrood bestaan uit heuning en stuifmeel wat versamel is deur die werkerbye. 'n Onlangse studie van byebrood het aangetoon dat dit 188 soorte fungus en 29 soorte bakteria bevat. Byebrood word ook soms na verwys as ambrosiayn.

Byebrood word gebruik in natuurgeneeskundige medisyne en as 'n voedingsbron, alhoewel blootstelling allergiese of anafilaktiese reaksies by sekere mense kan veroorsaak.
Verwysings

* Apitherapy News
Bibliografie

* Hierdie artikel is oorspronklik vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel, Bee bread.


Kategorie:Entomologie
Santos

Santos is 'n stad in die Brasiliaanse deelstaat São Paulo. Dit is geleë op sowat 72 km vanaf São Paulo en het die grootste hawe in Suid-Amerika.

Santos is in 1546 op 'n eiland gestig en het in die 19de eeu tot een van Brasilië se belangrikste uitvoerhawens vir koffie ontwikkel. Die groei van Santos was sedertdien gekoppel aan dié van São Paulo as die ekonomiese sentrum van die land. Tans hanteer die Santos-hawe sowat die helfte van alle Brasiliaanse uitvoergoedere.
Verwysings

Kategorie:Nedersettings in Brasilië
Kategorie:São Paulo
Kavitasie

duimnael|300px|Verstelbare skroef waarmee verskillende soorte kavitasie in 'n watertonnel bewerkstellig kan word.

Kavitasie (Latyn: cavitare "ondermyn") is die vorming en vernietiging van borrels in vloeistowwe deur drukveranderinge. Daar kan tussen twee grensgevalle onderskei word met baie oorgangsvorme daartussenin. By damp- of harde kavitasie bestaan die borrels hoofsaaklik uit die damp van die omliggende vloeistof. Sulke borrels sal dan onder die invloed van eksterne druk inplof. In sagte- of gaskavitasie bestaan die borrels uit opgeloste gasse in die vloeistof wat onder invloed van eksterne druk van grootte kan wissel maar nie vinnig vernietig word soos in die eerste geval nie.
Oorsake

Die mees algemene oorsake van kavitasie is vinnig bewegende voorwerpe in water, soos die stuwers van sentrifugale pompe, waterturbines of -skroewe. Volgens die Bernoulli-beginsel neem die statiese druk van 'n vloeistof af, hoe hoër die snelheid daarvan. As die spoed so hoog word dat die statiese druk laer word as die dampdruk van die vloeistof sal stoom- of gasborrels vorm. As die statiese druk weer toeneem sal die damp in die borrels weer oombliklik kondenseer wat uiterste druk- en temperatuurwisselinge tot gevolg het (sien skokgolf).

Die oorsake van kavitisie kan veral by die sentrifugale pompe opgemerk word waar daar groot drukverlagings voorkom by die oog van die stuwer met gepaardgaande borrelvorming. Die energieoordrag van die stuwerlemme aan die vloeistof lei dan tot verhoogde drukke en gevolglike vernietiging van die borrels. Kavitasie kan ook in ander dele van so 'n pomp voorkom waar die plaaslike druk tydelik verlaag word.

Ander bydraende faktore van kavitasie by 'n sentrifugale pomp is die verhoging van die vloeistoftemperatuur, 'n verlaging in die suigkantdruk of die vernouing van die inlaat.
Uitwerking van Kavitasie

Meganiese Skade

As kavitasie op die oppervlakte van 'n vastestof voorkom (soos by 'n skip se skroef), word die oppervlak dikwels weggevreet. Dit gebeur omdat die mikroskopiese deeltjies in die oppervlak deur die hoë meganiese ladings vervorm word en dit dan na 'n tyd vanaf die groter massa losbreek. Die presiese meganisme waarop dit plaasvind is tot op hede nog nie uitgeklaar nie. Kavitasie is daarom gewoonlik 'n ongewenste verskynsel in hidrouliese stelsels. Eerstens verlaag dit die doeltreffendheid van hierdie stelsels en tweedens veroorsaak dit materiaalskade as gevolg van die uiters hoë versnellings, temperature en drukwisselinge wat dit meebring. Om kavitasie in pompe te voorkom is dit belangrik om te verseker dat die temperatuur van die vloeistof in die pomp nie te hoog is of die suigingsdruk van die pomp nie te laag is nie. Hoë temperature kan byvoorbeeld voorkom wanneer die pomp loop maar die vloeistof nie verwyder word nie (soos in die geval waar die uitlaatklep toegemaak word).


Kategorie:Chemie
Kategorie:Energie
Kategorie:Fisika
Kategorie:Natuur
Eksarg

Eksarg is die titel van een van vier funksionarisse:
#Opperbevelhebber en stadhouer deur 'n Bisantynse keiser oor 'n bepaalde gebied aangestel, veral dié oor Ravenna, Italië.
#In die ou Christelike Kerk - Biskop aan wie ander biskoppe onderworpe was.
#In die Grieks-Ortodokse Kerk - Verteenwoordiger van die patriarg of metropolitaan, aan wie dié 'n deel van sy regte afgestaan het; oorspronklik hoof van 'n provinsie.
#Hoof van die Bulgaarse Kerk, tot 1915.
Verwysing

*WAT, deel II, p. 492.

Kategorie:Titels
Pous Sisinnius

Sisinnius was die 87ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie

Pous Sisinnius is in Sirië gebore, die seun van Johannes. Op 15 Januarie 708 volg hy Pous Johannes VII op en regeer tot sy dood op 4 Februarie 708. Hy word opgevolg deur Pous Konstantyn.
Pontifikaat

Sy bewind van slegs 21 dae was die vyfde kortste in die geskiedenis. Hy het aan jig gely en kon nie selfstandig eet nie. Hy het kalk laat voorberei om die mure van Rome te herstel en voor hy gesterf het, het hy 'n biskop vir Korsika gekonsekreer.
Bibliografie

* Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
* Duff, Eamon. Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press, 2001. pp 62–63. ISBN 0300091656
* Maxwell-Stuart, P. G. Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson, 2002, p. 47. ISBN 0500017980.
Eksterne skakels

*
*
*
Nota

Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Opvolging

|}


Kategorie:Geboortes in 650
Sisinnius
Kategorie:Sterftes in 708
Fisioterapie

duimnael|300px|Fisioterapeute besig om pasiënte te help.

Fisioterapie is 'n geneeskundige beroep wat gemoeid is met die voorkoming en bestuur van bewegingsafwykings wat die gevolg is van siektes en beserings tydens 'n mens se leeftyd. Fisioterapie word gewoonlik deur óf deur 'n gekwalifiseerde fisioterapeut toegepas óf 'n fisioterapeutiese assistent onder leiding van 'n fisioterapeut.
Moderne fisioterapie

Moderne fisioterapie is in Londen in 1896 ontwikkel, waar daar geglo is dat pasiënte op 'n gereelde basis beweeg moes word om te verseker dat spierfunksie en beweeglikheid behoue bly. Hierdie groep belangstellendes het vinnig gegroei en in 1920 het 'n Vereniging vir Fisioterapie in die Verenigde Koninkryk tot stand gekom. Soortgelyke organisasies het ook elders tot stand gekom.

Die sorg en rehabilitasie van groot getalle mense wat ledemate verloor het as gevolg van die Wêreldoorloë vroeg in die twintigste eeu asook die sorg vir pasiënte wat gely het aan siektes soos polio het die ontwikkeling van fisioterapie wêreldwyd versnel. Een van die vroeëre voorstanders van die dissipline was Suster Elizabeth Kenny, 'n Australiese verpleegster wat 'n beduinde impak gehad het op die behandeling van polio in die 1930's en 1940's.
Fisioterapie en Wetenskap

Vir dekades lank was die beoefening van fisioterapie sterk gekritiseer vir sy gebrekkige onderliggende navorsing. Laat in die 1990's het Engelse en Australiese fisioterapeute in 'n meningspeiling laat blyk dat minder as vyf persent (5%) van hulle gereeld wetenskaplike literatuur bestudeer het om hulle te lei in die uitvoering van hulle take in die praktyk.

Ten spyte van die positiewe houding jeens bewysgebaseerde praktyk het baie fisioterapeute steeds behandelingstegnieke benut wat min wetenskaplike steun geniet het.
Verwysings

Kategorie:Gesondheid
Kategorie:Wetenskap
Suider-Afrikaanse ietermagog

Die Suider-Afrikaanse ietermagog (Smutsia temminckii), ook slegs bekend as die ietermagog of die ietermagô, is 'n soogdier waarvan die lyf met harde horingskubbe oortrek is en wat in die oostelike en suidelike dele van Afrika voorkom. 'n Volwasse ietermagog is ongeveer 100 cm, insluitende sy stert wat tussen 30 en 50 cm kan wees. In vergelyking met sy stert en kragtige agterpote, is sy voorpote en kop relatief klein.

duimnael|links|Wanneer 'n ietermagog bedreig voel of aangeval word, rol hy hom in 'n bal op.
Ietermagogge is nagdiere en gebiedsgebonde: hulle kom gewoonlik in grasvelde of oop areas van beboste gebiede voor. Die diere woon in gate wat hulle in die grond grou, maar sal ook soortgelyke gate deur erdvarke of vlakvarke, wat nie meer gebruik word nie, oorneem. Te wyte aan die skaarsheid van die dier en sy uitstekende kamoeflering, is dit nie algemeen om 'n ietermagog in die wild waar te neem nie.

Wanneer 'n ietermagog bedreig voel of aangeval word, rol hy homself in 'n bal op. Die dier se harde skubbe kom op sy hele lyf voor, behalwe vir sy sagte maagarea; in 'n opgerolde posisie word dié area dan ook beskerm.

Die stapelvoedsel van die ietermagog is miere of termiete; sy goed-ontwikkelde kloue laat hom toe om die insekte se neste oop te breek op soek na voedsel.

'n Wyfie is telkens met slegs een kleintjie dragtig.
Sien ook

* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere
* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere volgens wetenskaplike name
* Suider-Afrikaanse soogdiere en hul ordes
Bronnelys en verwysings

* Soogdiere van die Krugerwildtuin en ander Nasionale Parke (1979). Saamgestel deur Die Nasionale Parkeraad. 'n Publikasie van die Raad van Kuratore vir Nasionale Parke van die Republiek van Suid-Afrika. ISBN 0-86953-027-5.
Eksterne skakels

Kategorie:Skubdiere
Pierre Varignon

Pierre Varignon (1654, Caen – 23 Desember 1722, Parys) was 'n Franse wiskundige. Varignon was afkomstig uit 'n familie van messelaars. Volgens hom het hy arm groot geword en het hy oor geen erfenis of besittings beskik benewens sy arbeid nie.

Varignon het by die Jesuïet Kollege in Caen studeer. Na verdere studie by die Universiteit van Caen het hy sy M.A. in 1682 ontvang. Hy is die volgende jaar as 'n Katolieke priester bevestig.

Varignon is vir die eerste keer aan wiskunde blootgestel deur Euklides se werk te lees. Nadat hy Descartes' se La Géométrie gelees het, het hy homself toegewy aan die wiskundige wetenskappe. Varignon het professor van wiskunde geword by die Collège Mazarin in Parys in 1688 en is in dieselfde jaar verkies tot die Académie Royale des Sciences. In 1704 het hy die departmentewle leerstoel by Collège Mazarin beklee en ook professor van wiskunde by die Collège Royal geword. Hy is verkies tot die Berlyn Akademie in 1713 en tot die Royal Society in 1718. Baie van sy werk is in Parys in 1725 gepubliseer, drie jaar na sy dood. Sy lesings by Mazarin is in 1731 in Eléments de mathématiques gepubliseer.

Varignon was 'n vriend van Newton, Leibniz, en die Bernoulli familie. Varignon se hoof-bydraes was tot grafiese statika en meganika. Behalwe vir l'Hôpital, was Varignon die vroegste Franse voorstander differensiaalrekening. Hy het die belangrikheid van 'n toets vir die konvergensie van 'n reeks besef, maar analitiese probleme het hom verhoed om sukses te behaal. Hy het nogtans die bewyse van baie stellings in meganika vereenvoudig, Leibniz se analise aangepas tot die traagheidsmeganika van Newton se Principia, en meganika in terme van die komposisie van kragte behandel in Projet d'une nouvelle mécanique in 1687. Onder Varignon se ander werke was 'n 1699 publikasie oor die toepassing van differensiaalrekening tot vloeistofvloei en waterklokke. In 1690 het hy 'n meganiese verduideliking van gravitasie ontwikkel. In 1702 het hy analise op veer-gedrewe horlosies toegepas.

Die Varignon Parallelogram is deur Coxeter and Greitzer aan Pierre Varignon (1654–1722) toegeskryf. Die stelling wat postuum in 1731 gepubliseer is sê dat die middelpunte van opeenvolgende sye van enige vierhoek 'n parallelogram vorm.
Die Varignon teorema is een van die fundamentele stellings in die teorie van glyende vektore. Volgens Varignon se stelling, as 'n stelsel van glyende vektore gereduseer kan word tot 'n enkele resultant, is die moment van die resultant om 'n punt 0 (of as ) gelyk aan die som van die momente van die samestellende vektore om die punt (of as).
Verwysings
Eksterne skakels

* Varignon and Wittenbauer Parallelograms deur Antonio Gutierrez van "Geometry Step by Step from the Land of the Incas"


Kategorie:Franse wiskundiges
Kategorie:Wiskundiges in die 17de eeu
Kategorie:Wiskundiges in die 18de eeu
Kategorie:Geboortes in 1654
Kategorie:Sterftes in 1722
Jakob Bernoulli

Jakob Bernoulli (wat ook as Jacob, Jacques of James bekendstaan) (Basel, 6 Januarie 1655 – 16 Augustus 1705) was een van die agt vername wiskundiges in die Bernoulli familie.

Jakob het in ooreenstemming met sy vader se wense teologie studeer en 'n predikant geword. Maar teen die wense van sy ouers het hy ook wiskunde en sterrekunde studeer. Hy het van 1676 tot 1682 deur Europa gereis, waar hy geleer het van die jongste ontdekkings in wiskunde en die wetenskap. Dit het ingesluit die werk van Robert Boyle en Robert Hooke.

duimnael|links|Bernoulli se graf
Hy is deur korrespondensie met Gottfried Leibniz aan analise blootgestel en het daarna met sy broer Johann op verskeie toepassings saamgewerk, vernaamlik die publikasie van artikels oor transendentale krommes (1696) en isoperimetrie (1700, 1701). In 1690 het Jakob die eerste persoon geword om die tegniek te ontwikkel vir die oplos van skeibare differensiaalvergelykings.

Nadat hy in 1682 na Basel teruggekeer het, het hy 'n skool vir wiskunde en wetenskap gestig. Hy is in 1687 as professor van wiskunde by die Universiteit van Basel aangestel, 'n posisie wat hy vir die res van sy lewe beklee het.

Jakob Bernoulli is die bekendste vir die werk Ars Conjectandi (Die Kuns van Konjektuur) wat agt jaar na sy dood in 1713 deur sy kleinneef Nicholas gepubliseer is. In hierdie werk het hy die bekende resultate in waarskynlikheidsleer en optelling beskryf, baie keer met alternatiewe bewyse van bekende resultate. Hierdie werk het ook die toepassing van waarskynlikheidsleer tot kansspele en sy inleiding tot die teorema wat as die wet van groot getalle bekend staan ingesluit. Die terme Bernoulli trial en Bernoulli getalle is uit die werk afkomstig. Die Bernoulli krater, op die Maan, is gesamentlik na hom en sy broer Johann vernoem.

Bernoulli het 'n figuur van 'n logaritmiese spiraal en die slagspreuk Eadem mutata resurgo ("Verander en tog dieselfde, reis ek weereens") vir sy grafsteen gekies. Die spiraal wat deur die grafsteenmakers geskep is was egter 'n Archimedes spiraal.
Verwysings
Eksterne skakels

* Jakob Bernoulli: Tractatus de Seriebus Infinitis (pdf)


Kategorie:Switserse wiskundiges
Kategorie:Wiskundiges in die 17de eeu
Kategorie:Wiskundiges in die 18de eeu
Kategorie:Geboortes in 1655
Kategorie:Sterftes in 1705
Tierboskat

Die tierboskat (Leptailurus serval) is 'n medium-grootte wildekat wat in Afrika voorkom.
Identifikasie

'n Volwasse tierboskat het 'n gemiddelde hoogte van 50 cm en 'n lengte van ongeveer 130 cm, insluitende sy stert, wat ongeveer 40 cm lank kan wees. Die tierboskat is 'n slank en langbenige kat, met 'n kort stert. Hy het 'n klein kop met groot, ovaal ore, wat naby aan mekaar geleë is. Sy lyf is versier met kolle op 'n dof-bruin pels; die kolle verander in strepe op sy rug en bene.
Habitat

Die tierboskat word hoofsaaklik in grasvelde aangetref, alhoewel daar ook melanistiese diere voorkom wat meer dikwels in bergagtige gebied voorkom. Tierboskatte benodig water en woon dus nie in semi-woestyne of droë steppes nie.
Dieet

Tierboskatte is karnivore wat gewoonlik klein soogdiere en voëls eet, maar hulle eet ook dikwels insekte (onder andere kewers).
Voortplanting

'n Wyfie se werpsel bestaan gewoonlik uit ±3 kleintjies.
Sien ook

* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere
* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere volgens wetenskaplike name
* Suider-Afrikaanse soogdiere en hul ordes
Bronnelys en verwysings

* Soogdiere van die Krugerwildtuin en ander Nasionale Parke (1979). Saamgestel deur Die Nasionale Parkeraad. 'n Publikasie van die Raad van Kuratore vir Nasionale Parke van die Republiek van Suid-Afrika. ISBN 0-86953-027-5.


Kategorie:Katagtiges
Sylvestre François Lacroix

Sylvestre François de Lacroix (28 April 1765–24 Mei 1843) was 'n Franse wiskundige.

Lacroix is in Parys gebore en het in 'n arm gesin grootgeword wat nogtans daarin geslaag het om 'n goeie opvoeding vir hul seun te verseker. Hy het 'n besondere talent vir wiskunde getoon en het op ouderdom veertien die beweging van die planete bereken. In 1782 toe hy 17 was het hy 'n instrukteur in wiskunde geword by die École Gardes de Marine in Rochefort, Frankryk. Hy het na Parys teruggekeer en kursusse in sterrekunde en wiskunde by die Lycée aangebied. In 1787 was hy die medewenner van daardie jaar se Grand Prix van die Franse Académie des Sciences, maar is nooit die prys toegeken nie. In dieselfde jaar is die Lycée afgeskaf en het hy na die provinsies teruggekeer.

In Besançon het hy wiskunde, fisika en chemie by die École d'Artillerie aangebied. In 1793 het hy die eksaminator van die Artilleriekorps geword en Pierre-Simon Laplace in die pos vervang. Teen 1794 het hy sy ou instrukteur, Gaspard Monge, bygestaan om materiaal vir 'n kursus in beskrywende meetkunde voor te berei. In 1799 is hy aangestel as professor by die École polytechnique. Lacroix het meeste van sy tekste geproduseer met die doel om sy kursusse te verbeter. Ook in 1799 is hy verkies tot die nuutgestigte Institut National des Sciences et des Arts. In 1812 het hy by die Collège de France begin doseer en is in die wiskundeleerstoel aangestel in 1815.

Gedurende sy loopbaan het hy 'n aantal belangrike handboeke in wiskunde geskryf. Vertalings van die boeke in Engels is in Britse universiteite gebruik en die boeke het vir byna 50 jaar in sirkulasie gebly. In 1812 het Babbage The Analytical Society opgerig vir vertaling van die Differensiaal- en Integraalkalkulus; dit het aangevoer dat Lacroix se werk so perfek was dat enige kommentaar oorbodig was, en die boek is in 1816 deur George Peacock in Engels vertaal.

Lacroix-krater op die Maan is na hom vernoem.
Bibliografie

duimnael|Traité élémentaire de trigonométrie rectiligne et sphérique, et d'application de l'algèbre à la géométrie, 1813

* "Eléments de géométrie déscriptive"
* "Traité du calcul différentiel et du calcul intégral", Chez Courcier, Paris, 1797-1798 (In 1802 hersien tot 'n verkorte weergawe vir gebruik in klaskamers. Die verkorte is nege keer herdruk tussen 1802 en 1881.)
* "Complément des Élémens d'algèbre, a l'usage de l'École centrale des quatre-nations", Chez Courcier, Parys, 1804
* "Traité élémentaire de calcul des probabilités", Paris, Mallet-Bachelier
* An Elementary Treatise on Arithmetic (Hilliard and Metcalf, 1825) vertaal deur John Farrar
* An Elementary Treatise on the Differential and Integral Calculus (J. Deighton and sons, 1816) in Engels vertaal deur Charles Babbage, George Peacock en Frederick William Herschel
Verwysings
Eksterne skakels

*


Kategorie:Franse sterrekundiges
Kategorie:Franse wiskundiges
Kategorie:Wiskundiges in die 18de eeu
Kategorie:Wiskundiges in die 19de eeu
Kategorie:Geboortes in 1765
Kategorie:Sterftes in 1843
Claude Jade

Claude Jade (8 Oktober 1948 in Dijon - 1 Desember 2006 in Boulogne-Billancourt) was 'n Franse aktrise.
Lys van rolprente

* 1968: Baisers volés (François Truffaut)
* 1969: Topaz (Alfred Hitchcock)
* 1969: Mon oncle Benjamin (Édouard Molinaro)
* 1970: Domicile conjugal (François Truffaut)
* 1971: Le bateau sur l'herbe (Gérard Brach)
* 1973: Prêtres interdits (Denys de La Patellière)
* 1976: Le choix (Jacques Faber)
* 1977: Una spirale di nebbia (Eriprando Vosconti)
* 1979: L'amour en fuite (François Truffaut)
* 1981: Teheran 43 (A. Alov, V. Naumov)
* 1981: Lenin v Parizhe (Sergei Jutkevitch)
* 1982: Lise et Laura (Henri Helman)
* 1984: Une petite fille dans les tournesols (Bernard Ferie)
* 1994: Bonsoir (jean-Pierre Mocky)
* 1995: Porté dispru (Jacques Richard)
* 1998-2000: "Cap des Pins"
* 2006: Célimène et le cardinal (Jacues Rampal)


Kategorie:Geboortes in 1948
Kategorie:Sterftes in 2006
Kategorie:Franse aktrises van die 20ste eeu
Kategorie:Franse aktrises van die 21ste eeu
Leonhard Euler

Leonhard Paul Euler (; 15 April 1707 – ) was 'n baanbrekende Switserse wiskundige en fisikus, wat die grootste deel van sy lewe in Rusland en Duitsland deurgebring het.

Euler het belangrike ontdekkings in wyduiteenlopende vertakkings soos analise en grafiekteorie gemaak. Hy het ook baie moderne wiskundige terminologie en notasie ingevoer, veral vir wiskundige analise, soos die konsep van 'n wiskundige funksie. Hy is ook bekend vir sy werk in meganika, optika en sterrekunde.

Euler word beskou as die vernaamste wiskundige van die 18de eeu en een van die grootste van alle tye. Hy was ook een van die mees produktiewe; sy versameling beslaan 60–80 kwartovolumes. 'n Opmerking wat toegeskryf word aan Pierre-Simon Laplace druk Euler se invloed op wiskunde as volg uit: "Lees Euler, lees Euler, hy is die meester [d.i., onderwyser] van ons almal."

Euler is op die sesde reeks van die Switserse 10-frank banknoot en talle Switserse, Duitse en Russiese posseëls uitgebeeld. Die asteroïde 2002 Euler is ter ere van hom vernoem. Hy word ook deur die Lutherse Kerk volgens hulle Kalender van Beskermheiliges op 24 Mei gedenk.
Sien ook

* e (wiskunde)
Verwysings

Kategorie:Switserse fisici
Kategorie:Switserse wiskundiges
Kategorie:Wiskundiges in die 18de eeu
Kategorie:Geboortes in 1707
Kategorie:Sterftes in 1783