JayJayThrowThrow/commonwealth-wiki-mix huggingface dataset:
Sinsheim

Sinsheim geleë aan die Elsenz is 'n stad in die noordweste van Baden-Württemberg, ongeveer 22km suidoos van Heidelberg en ongeveer 28 km noordwestelik van Heilbronn.
Geografie

duimnael|links|Ligging van die Munisipaliteit in die Ryn-Neckar-omgewing
Sinsheim lê in die hart van Kraichgau tussen Heidelberg en Heilbronn en grens aan die Odenwald. Die Elsenz-rivier vloei deur die stad.
Verwysings
Eksterne skakels

* Webwerf van die Stad Sinsheim (Duits)


Kategorie:Nedersettings in Baden-Württemberg
Île aux Cochons

Île aux Cochons (Varkeiland), is 'n eiland geleë by 110 km wes van Île de la Possession met oppervlak 67 km² is die mees westelike van die Crozeteilande. Dit is van vulkaniese oorsprong met klein onaktiewe kraters wat plek-plek voorkom. Die hoogste punt is 826 m op Mont Richard-Foy. Die kuslyn word deur lae hange gevorm. Die varke wat ingevoer is om kos te verskaf aan robjagters en ander besoekers aan die eilande is reeds uitgeroei, maar daar kom steeds katte, konyne en muise voor. Daar is geen menslike infrastruktuur op die eiland nie en die eiland word selde deur wetenskaplike ekspedisies besoek.

Île aux Cochons behoort tot die westelike groep Crozet eilande (Frans: L'Occidental) wat in 1772 deur Marion-Dufresne die Iles Froides (Koue eilande) genoem is. Die Engelse en Amerikaanse robjagters het die eilande in die 19de eeu herdoop na Hog Island (Frans: Ile des Cochons) as gevolg van die invoer van die soogdiere as voedselbron. Guillaume Lesquin gee dit in 1825 die naam Ile Dauphine ter ere van die hertogin van Angoulême, dogter van Louis XVI.

Die eiland bied tuiste aan honderde-duisende pikkewyne. Tussen 400 en 500- duisend koningpikkewyne broei op die eiland. Langkuifpikkewyn (272 000) en die Oostelike geelkuifpikkewyn (51 000 ) en witoorpikkewyne (5000 tot 6000) word ook aangetref.

Ander voëls wat op die eiland voorkom sluit in die grootmalmok, bruinmalmok, grootnellie, Marionwalvisvoël (4 000 000 ), swartstertwalvisvoël, kleinduikstormvoël (Pelecanoides georgicus – 1 000 000), keiserduiker (Phalacrocorax atriceps) en bruinroofmeeu.

Ander diere op die eiland sluit pelsrobbe en suidelike seeolifante in.
Eksterne skakels

* Virtuele besoek aan die Crozeteialnde
* Birdlife inskrywing oor Île aux Cochons


Cochons
Île de la Possession

duimnael|links|Île de la Possession (links) en Île de l'Est (regs)
Die 150 km² groot Île de la Possession is die grootste van die vyf Crozeteilande. Die eiland se naam verwys na die In-besit-neem plegtigheid wat op 24 Januarie 1772 gehou is toe Julien Crozet aan wal gegaan het en 'n bottel met 'n perkament in die naam van koning Louis XV van Frankryk neergelê het. Die eiland se bergagtige landskap word deur diep gletservalleie deurkruis. Die hoogste punt is die 934 meter hoë Pic du Mascarin. Die valleie en kusgebiede is bedek deur subantarktiese plantegroei. Swart rotte kom op die grootste deel van die eiland voor. Die eiland is onbewoon behalwe vir 'n navorsingstasie, beman deur omtrent 20 mense, aan die oostelike punt. Aan die Ooskus bied die La Baie du Marin beskutting teen die winde uit die weste. Die eerste kamp is in 1961 in die omgewing van La Grande Manchotière opgerig. Die permanente basis is in 1963–1964 op die plato bo Port-Alfred en la Grande Manchotière aan die voet van Mont Branca opgerig, op 'n hoogte van byna 130 meter. Die naam, Base Alfred Faure is in 1969 aan die basis gegee en dit is vernoem na die Alfred Faure (1925–1968), meteoroloog en eerste hoof van die sending van 1961 tot 1962.
Eksterne skakels

* Virtuele toer van die Crozeteilande
* Bird life inskrywing oor Île de la Possession


Possession
Île des Pingouins

Île des Pingouins (Pikkewyneiland) is aan die westelike rand van die Crozeteilandgroep geleë naby Île aux Cochons. Die eiland behoort soos Île aux Cochons 30 km noord daarvan aan die Westelike groep (L'Occidental) van die Crozetargipel, 100 km wes van Île de la Possession. Dit is 'n klein eiland, 4 km by 1 km. Die kushange wat die eiland omring wissel in hoogte van 50 m tot 300 m. Die hoogste punt is die 360 meter hoë Mont des Manchots. Die eiland is so te sê heeltemal ontoeganklik vanaf die see en word daarom baie selde deur mense besoek. Dit is vry van uitheemse spesies wat beteken dat beide die plant- en dierelewe ongeskonde is. Ten minste 29 voëlspesies broei op die eilande. Dit het 'n uitsonderlike hoë digtheid seevoëls insluitend ses malmok spesies.

Marion-Dufresne het die eiland in 1772 die naam Ile Inaccessible (Ontoeganklike eiland) gegee. Engelse en Amerikaanse Robjagters het die eiland in die 19de eeu Penguin Island gedoop as gevolg van die teenwoordigheid van verskeie pikkewynkolonies. Die huidige naam is 'n misvertaling van die Engelse naam na Frans aangesien pingouin na alke verwys wat slegs in die Noordelike halfrond voorkom. Die Franse woord vir pikkewyn is Manchot.
Eksterne skakels

* Birdlife inskrywing oor Île des Pingouins
* Virtuele toer van die Crozeteilande


Pingouins
Sorbet

duimnael|regs|200px|Somerbessies soos frambose is 'n geskikte basis vir 'n sorbet.

'n Sorbet (afgelei van die Persies-Arabiese woord sjerbet, wat eintlik "bevrore water" beteken, en die Franse sorbet) is 'n ysgereg wat van vrugtesap, vrugtepuree, suiker, suikerstroop en geurstowwe (waaronder ook alkoholiese dranke soos wyn, vonkelwyn en likeur, waarby laasgenoemde graag gebruik word om die smaak van vrugte te verfyn) en soms eierwit gemaak word, maar in teenstelling met roomys geen melkbestanddele soos melk of room en ook geen eiers bevat nie.

Ten einde 'n romerige massa te verkry en die vorming van yskristalle te vermy, moet 'n sorbet, terwyl dit vries, steeds geroer word.

Sorbets word volgens die Franse tradisie gewoonlik as 'n verfrissing tussen twee gange van 'n dinee bedien. Daarnaas is sorbets ook geskik om as 'n aperitief te dien, met byvoorbeeld groen tee as hoofbestanddeel.
Geskiedenis

Volgens oorlewerings het die Romeinse keiser Nero in die 1ste eeu die sorbet uitgevind; lopers het in dié tyd met sneeu gevulde emmers uit die Alpe oor die Via Appia (Appiaanse grootpad) na die keiserlike bankethal in Rome gebring. Die sneeu is vervolgens met heuning en wyn vermeng en as nagereg bedien. Sorbets is ook al duisende jare lank 'n gewilde nagereg in die Sjinese kookkuns, waarby sneeu met vrugtesap en vrugtepuree vermeng is.

Die tradisie van bevrore nageregte is deur Katharina van Medici in 1533 ook in Frankryk ingevoer, toe sy haar geboorteland Italië verlaat het om met die hertog van Orléans (en latere koning Hendrik II van Frankryk) te trou. Teen die einde van die 17de eeu het Paryse straatverkopers sorbets aangebied, en die resep het ook al in ander Europese lande gewild geraak.
Sjerbet

Alhoewel die woord sjerbet dikwels as 'n sinoniem vir sorbet gebruik word, verwys dit in die Europese kulinêre literatuur nou oorwegend na die Amerikaanse sorbet, wat in teenstelling met die Europese variasie wél melk, karringmelk of room mag bevat.


Kategorie:Voor- en nageregte
Kategorie:Roomys
Îlots des Apôtres

Die Îlots des Apôtres of Îles des Apôtres (Aposteleilande) is omtrent 15 km noordoos van Île aux Cochons geleë. Dit is deel van die Westelike groep (Frans: L'Occidental) van die Crozeteilandgroep, 105 km Noordwes van Île de la Possession. Dit bestaan uit 'n klein groep rif en loodregte eilande. Die hoofeilande is Grande Île (2 km2) en Petite Île (1 km2). Grande Île is 3 km lank. Die belangrikste klein eilandjies en rotse is: le Donjon, l'Obélisque, le Hangar, l'Enclume, le Caillou, la Grande Aiguille et la Petite Aiguille, le Rocher Percé, le Rocher Fendu, le Rocher Nord en le Rocher Sud.

duimnael|links|Kaart van die Îlots des Apôtres
Die styl kushange maak toegang vanuit die see byna onmoontlik en die eilande is dus baie selde deur mense besoek en daar is geen uitheemse dierspesies nie. Die eilande is dus grootliks in ongerepte toestand. Die hoogste punt is Mont Pierre (290 meter) op Grande Île.

Engelse en Amerikaanse Robjagters het die eilande in die 19de eeu die naam the Apostles gegee as gevolg van die bestaan van 12 hoof eilandjies. Lesquin gee dit in 1825 die naam les Sauvages.

Ten minste 25 voëlspesies broei op die eilande insluitend ses spesies Malmok (Albatros).
Eksterne skakels

* Virtuele toer van die Crozeteilande
* Birdlife-inskrywing oor Îles des Apôtres


Apotres
Eilandboog

400px|duimnael|Subduksie van 'n oseaniese plaat onder 'n kontinentale plaat

'n Eilandboog is 'n tipe argipel of eilandgroep wat deur plaattektoniek gevorm word wanneer een oseaniese tektoniese plaat onder 'n ander een afgedruk word en magma produseer. Dit is 'n soort vulkaanboog. Gedeeltelike smelting van die mantel genereer lae-digtheid kalk-alkaliese magma wat drywend na bo styg om die litosfeer van die boonste plaat te deurdring en dan uitgestoot te word. Die vulkaanketting wat veroorsaak word het 'n boogvorm, en wel ewewydig aan die konvergerende plaatgrens en konveks teenoor die onderskuiwende plaat. Verwering en erosie van die vulkaanrotse produseer swart-groen strande wat uit oliviene sand bestaan wat van die vulkaniese keëls ge-erodeer is.

Aan die subduksiekant van die eilandboog vorm 'n diep en noue seetrog wat die spoor op die aardoppervlak is van die grens tussen die neerdalende en oorskuiwende plate verteenwoordig. Die trog word veroorsaak deur die wrywing van die subduksieplaat wat die voorste punt van die boonste plaat afwaarts trek. Groot wrywingskragte verhit die rotswande van beide plate in die gebied. Veelvuldige aardbewings vind langs die grens plaas met seismiese episentra al hoe dieper onder die eilandboog geleë.

Oseaanbekkens wat deur die ondergang verminder word, word "oorblyfsel-oseane" genoem aangesien dit geleidelik sal krimp tot dit nie meer bestaan nie en in die volgende orogeniese botsing vergruis sal word. Die proses vind herhalend in die geologiese geskiedenis van die aarde plaas.
Eilandboë

* Aleoetiese Eilande
* Crozeteilande
* Koerile
* Japan
* Filippyne
* Mariana-eilande
* Tonga en Kermadec-eilande
* Ryukyu-eilande
* Ogasawaraeilande
* Andaman en Nicobar-eilande
* Mentawai-eilande
* Klein-Soenda-eilande
* Tanimbar en Kai Eilande
* Solomoneilande
* Klein Antille
* Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande
* Sundaboog
* Nieu-Seeland

Kategorie:Plaattektoniek
Kategorie:Argipels
Kerguelenkool

Kerguelenkool (Pringlea antiscorbutica) is 'n blomplant in die familie Brassicaceae en is dus verwant aan kool. Die spesie groei op Heardeiland en die McDonaldeilande, die Crozet-, Prins Eduard-eilande, Marion- en die Kergueleneilande. Dié afgeleë rotseilande is naby die 50º suiderbreedtegraad geleë en word konstant deur sterk yswinde getref. Die Kerguelenkool is gevolglik selfbestuiwend aangesien vlieënde insekte nie in die omstandighede kan oorleef nie.

Die plant is eetbaar en bevat hoë hoeveelhede kalium. Die blare is ook ryk aan vitamien C, 'n eienskap wat dit in die tyd van seilskepe baie aantreklik onder matrose wat aan skeurbuik gely het gemaak het.
Eksterne skakels

* https://archive.is/20120529193515/http://www.btinternet.com/~sa_sa/kerguelen/kerguelen_cabbage.html
* http://www.anbg.gov.au/anbg/sub-antarctic/article3.html


Kategorie:Groente
Julien-Marie Crozet

Julien-Marie Crozet (1728 - 1782), 'n seevaarder uit Port Louis, Mauritius, na wie die Crozeteilande vernoem is, word op 26 November 1728, as die oudste van 17 kinders van Joseph Crozet in Port Louis gebore. Na 'n kort skoolopleiding vertrek hy in September 1739, op 11 jarige ouderdom as pilotin, op die skip Maurepas na Pondichéry in Frans-Indië. Hy keer in Mei 1741 terug. In Desember 1742 vertrek hy vir twee jaar na China, steeds as pilotin, aan boord die Philibert. Van toe af spandeer hy meer en meer tyd op die see en begin hy die sporte van 'n vloot loopbaan klim.
Seeloopbaan

In 1771 is hy as tweede in bevel op die Mascarin deel van die ontdekking van die Crozeteilande deur Marc-Joseph Marion du Fresne. Die ontdekking vorm deel van 'n reis vanaf Mauritius na Tahiti wat oorspronklik daarop gemik was om Ahu-toru, 'n Tahitiaan wat na Parys gebring is, terug te neem na Tahiti. Die skepe, die Mascarin en die Marquis de Castries, verlaat Port Louis in Oktober 1771. Die Tahitiaan sterf egter in Madagaskar van pokke en 'n suidelike rigting word ingeslaan. Marion-Dufresne en Julien Crozet, herontdek die Marion- en Prins Eduard-eilande voor hulle die Crozeteilande op 22 Januarie 1772 bereik. 'n In-besit-neemplegtigheid word op 24 Januarie op Île de la Possession gehou - Julien Crozet word aan wal gestuur waar hy die eilande in besit neem deur 'n bottel met 'n perkament in die naam van koning Louis XV neer te lê. Die eiland word Île de la Possession na aanleiding van die gebeurtenis. Crozet oorleef die voorval in Nieu-Seeland waar Marion-Dufresne en twaalf ander bemanningslede in 'n Maoriaanval sterf.

Hy keer in Augustus 1776 na Port Louis terug. In sestien jaar van getroude lewe was hy skaars 3 jaar tuis. Dit verhoed hom egter nie om in Maart 1777 as kaptein van die Elisabeth sy swanger vrou by huis te laat nie. Volgens sommige berigte sterf hy in 1780 op sy laaste reis, "iewers op die see". Ander berigte wil dit hê dat hy op 24 September 1782 in Parys gesterf het. Sy vrou, Jeanne-Marguerite Crozet, sterf op 14 Januarie 1784 op twee-en-veertig-jarige ouderdom in Port Louis.

Sedert 1966 dra 'n straat in die Kerzo-distrik van Port Louis die naam Julien Crozet.
Eksterne skakel

* Julien Crozet, 1725 - 1782, un navigateur port-louisien




Kategorie:Franse ontdekkingsreisigers
Kategorie:Geboortes in 1728
Kategorie:Sterftes in 1782
Alix

Alix, geteken deur die Fransgebore Belgiese kunstenaar Jacques Martin, is een van die bekendste Frans-Belgiese reekse van strokiesverhale, wat in die jaar 1948 vir die eerste keer onder die titel Alix, l'intrépide ("Alix, die dappere") in die Journal de Tintin verskyn het. Die strokiesprente behandel die avonture van Alix, die dertienjarige seun van 'n Galliese stamhoof en aangenome seun van 'n Romeinse adellike, en sy metgesel Énak in die tydperk van Gaius Julius Caesar. In opdrag van sy beskermheer Caesar reis Alix na die verste hoeke van die Romeinse Ryk waar hy baiemaal groot gevare trotseer. Die hoofsaaklike tonele is Rome, Gallië, Mesopotamië, Afrika en Klein-Asië. Die tekenstyl van Alix baseer net soos "Die avonture van Kuifie" op die ligne claire en strewe daarna om 'n outentieke indruk van die antieke wêreld te gee.

Die Alix-reeks was 'n goue geleentheid vir Jacques Martin wat nou sy brood met strokiesprente kon verdien en daarnaas ook met sy idool Hergé kon saamwerk. Sedert 1998 word die Alix-strokiesprente deur Rafael Moralès en sy medewerker Marc Henniquiau geteken, terwyl Jacques Martin nog steeds die verhale skryf.

Die album-reeks Les Voyages d'Alix ("Die reise van Alix") behandel die geografiese en historiese agtergronde van die antieke tydperk en is deur die Alix-strokiesprente geïnspireer.
Verwysings
Eksterne skakels

* Alix - L'univers de Jacques Martin
* Alix l'intrépide - nie-amptelike webwerf oor Alix

Kategorie:Strokiesverhale
Radio France Internationale

duimnael|Radio France Internationale se tak in Dar-es-Salam wat in swahili uitsaai
Radio France Internationale is 'n openbare Franse uitsaaidiens vir die buiteland, wat in 1931 onder sy oorspronklike naam Poste Coloniale gestig is. Die naam is in 1938 verander na Paris Mondial. Sedert die jaar 1975 staan die uitsaaidiens as Radio France Internationale (RFI) bekend. RFI maak aanvanklik deel uit van Radio France se dienste. In die herfs van 1983 word dit 'n outonome diens binne die Radio France-groep en word in 1987 'n selfstandige maatskappy, wat deur die Franse Departement van Buitelandse Sake gefinansieer word.

RFI se dienste is oorspronklik veral gemik op luisteraars in Afrikalande en saai in vyf tale uit (Frans, Engels, Spaans, Duits en Portugees).

Tydens die presidentskap van François Mitterrand begin RFI se dienste geleidelik op 'n wêreldwye skaal uitbrei en word ook in Oos-Europese en Asiatiese tale aangebied, en sy programme word nou ook vir gehore op die Noord- en Suid-Amerikaanse vastelande uitgesaai.

Die destydse voorsitter van RFI, Jean-Paul Cluzel, ontwikkel RFI in 1996 tot 'n nuusdiens wat wêreldwyd opgevang kan word, met programme in Frans en 19 ander tale.

Tans word RFI as kortgolfradio, op die internet en deur middel van talle satelliete en kabelradio wêreldwyd uitgesaai. Daarnaas beskik RFI oor mediumgolf- en FM-dienste in 'n aantal stede soos Parys, Berlyn, Koeweit-stad, Kinshasa en Maputo. Antoine Schwartz is in 2005 as die nuwe voorsitter van RFI benoem.
Eksterne skakels

* Die amptelike webwerf van RFI


Kategorie:Frankryk
Kategorie:Radio
Île de l'Est

Île de l'Est (Ooseiland) is die mees oostelike en tweede grootste eiland in die Crozeteilande. Dit is 18 km oos van Île de la Possession. Die eiland se oppervlak is ongeveer 100 km2. Dit is bergagtig met styl kushange en verskeie diep valleie wat deur gletsers uitgekerf is. Mont Marion-Dufresne is teen 1 090 m nie net die hoogste piek op die eiland nie maar is ook die hoogste punt in die Crozeteilande.

duimnael|links|Kaart van die Île de l'Est
Marion-Dufresne het die eiland in 1772 tydens die ontdekking van die Crozeteilande Île Aride gedoop. Engelse en Amerikaanse robjagters het dit, as gevolg van die eiland se ligging, East Island genoem. Guillaume Lesquin gee dit in 1825 die naam Île Chabrol ter ere van Comte Chabrol de Crouzo, Vlootminister onder Charles X.

Daar is geen menslike teenwoordigheid op die eiland nie en daar is tans geen soogdiere op die eiland nie. Soos die ander Crozeteilande het Île de l'Est 'n ryk voëllewe. Meer as 'n miljoen Marionwalvisvoëls broei op die eiland wat tagtig persent van die wêreld bevolking verteenwoordig. 'n Klein bevolking van Eaton se Pylsterteend in die vorm Anas eatoni drygalskyi kom ook op die eiland voor.

Die eiland bied ook tuiste aan meer as 'n miljoen pikkewyne. 100-duisend Koningpikkewyne broei op die eiland, 900000 Langkuifpikkewyne, 93000 Oostelike Geelkuifpikkewyn en 9000 Witoorpikkewyne.
Eksterne skakels

* Virtuele besoek aan Île de l'Est
* Birdlife inskrywing oor Île de l'Est


Est
Waterwiggelary

duimnael|regs|'n Waterwiggelaar, van 'n 18de eeu Franse boek oor bygelowe.
Waterwiggelary is 'n woord wat veral verwys na die praktyk om ondergrondse lopende water op te spoor, gewoonlik met behulp van die swaai van 'n stokkie, stafie of pendulum oor 'n kaart, of terwyl die wiggelaar beweeg oor 'n landsoppervlakte. Sommige handboeke oor waterwiggelary dring daarop aan dat dit slegs met behulp van varsgesnyde takkies kan geskied. Wetenskaplike navorsing omtrent hierdie bedryf kon nie bewys dat dit werk nie, maar dit word steeds deur talle mense geglo.

Die beweging van stokkies word nou algemeen toegeskryf aan die Idiomotoriese effek. Die ideomotoriese effek is 'n sielkundige verskynsel waarin 'n persoon onbewustelike bewegings maak.
In minder komplekse terme beweeg stokke slegs as gevolg van toevallige of onwillekeurige bewegings van die persoon wat dit gebruik.
Geskiedenis

Wiggelary bestaan al in die een of ander vorm vir duisende jare. Oorspronklik skyn dit dat dit meestal gebruik was om die toekoms, of die wil van die gode, te voorspel. Tydens die Middeleeue is gedink dat waterwiggelary die Duiwel se werk is. Wiggelary soos dit vandag beoefen word, het moontlik in die 16de eeu in Duitsland ontstaan, toe dit gebruik is in pogings om metale te vind.
Wetenskaplike studies

Dié navorsingstudies wat wel getoon het dat dit werk, was nie ontwerp volgens wetenskaplike standaarde nie, en kon verklaar word deur ander veranderlikes, soos leidrade vervat in die geografie van die terrein waarin die waterwiggelaar gewerk het. Waterwiggelary word beskou as 'n skynwetenskap en daar is dusver geen wetenskaplike bewys dat waterwiggelary slegs werk so dikwels as wat dit toevallig reg sou wees deur net wild te raai.
Sydney, Australië

In 1980 het 'n objektiewe wetenskaplike toets tot stand gekom. Tien plastiese pype is ondergronds begrawe, parallel met mekaar, met net een pyp wat lopende water daardeur het. Dit het sedertdien tot 'n jaarlikse kompetisie ontwikkel, en teen 2005, was die uitslag in slegs 15 van 111 pogings suksesvol.
München, Duitsland

Die mees uitgebreide toetsing het hier, tussen 1987 en 1988, plaasgevind. Meer as 500 wiggelaars het deelgeneem in meer as 10 000 dubbelblinde toetse. Van die 500 het slegs ses wiggelaars uitslae gehad wat effens beter as toevallig was.
Sien ook

* Wiggelary getoets: die faling van die navorsingstoetse in München
* Die wiggelarytoets van Australiese skeptici
Verwysings

Kategorie:Skynwetenskappe
Foksterriër

duimnael|250px|'n Foksterriër met sy tipiese wakker gesigsuitdrukking.
Die naam Foksterriër verwys na 'n honderas wat oorspronklik in Engeland in die middel-19de eeu geteel is. Daar is hoofsaaklik twee soorte: steekhaar en gladdehaar, maar ander soorte soos Jack Russell-terriërs word ook erken.
Oorsprong

Hierdie honderas is geteel om van hulp te wees met die Engelse tradisie van vosjagtery. Voordat hierdie hond geteel is, was alles gedaan teen die tyd wat die vos sy gat bereik het. Dit het die eienskappe van die hondsoort gedefinieer: die hond moes die stamina gehad het om saam met die jagtende hondesoorte te kon hardloop, moes klein genoeg wees om die vos in sy gat in te volg, en moes taai genoeg wees om die vos se desperate verdedigingsaanval teen te staan. Die eerste geregistreerde foksterriër, 'n hond genaamd Foiler, is ongeveer 1875-'76 geregistreer.
Kleur

Geneties is die agtergrondkleur van die pels van die foksterriër ligbruin, of swart en bruin. Die wit kleur van die pels kom van 'n kol-geen, wat die agtergrondskleurformasie teëstaan. Die twee allele ter sprake is sp vir lukrake kolle, maar met die kop meestal 'n soliede kleur, teenoor die sw wat die hele hond wit maak, behalwe miskien vir die ore en stukkies kleur rondom die oë. Die pigment van die neus, lippe, en pootkussings bly altyd swart.
Bronnelys

* The Fox Terriers. AKC Featured Breed article.
* Little, Clarence. Inheritance of Coat Color in Dogs.
* Willis, Malcolm. Genetics of the Dog.
Notas

* Hierdie artikel is 'n gedeeltelike vertaling van die Engelse Wikipedia artikel Fox Terrier.
Eksterne skakels

* The Fox Terriers - 'n artikel deur Norma Bennet Woolf.


Kategorie:Honde
Woepies Wurm

Woepies Wurm is die hoofkarakter van 'n produksie van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) van die 1980's wat op kasset beskikbaar gestel is. Met behulp van sang en interaksie tussen die karakters is die natuurlike wêreld op 'n prettige manier aan die luisteraar bekend gestel.
Ander karakters

* Marius Mot
* Snakkie Slak
* Kriekie Kriek
* Gertjie Gloeiwurm
* Ignatius Naaldekoker
Eksterne skakels

*


Kategorie:Dierekarakters
Kategorie:Televisiekarakters
Mensdom

:Hierdie artikel handel oor die betekenis van die woord "mensdom". Vir ander soortgelyke betekenisse, soos "die mens " as 'n spesie, en "menslikheid" volg die betrokke skakel.

Die mensdom is 'n versamelnaam vir alle mense. Die mensdom is in staat om oor homself na te dink en ook om homself in andere se posisie in te dink. Voorts is die mensdom in staat tot die ontwikkeling van tegnologie, asook die daarstelling van wetenskaplike teorieë. Meer as enige ander biologiese spesie is die mensdom in staat om sy omgewing te verander, meestal tot sy eie voordeel. So kontroleer die mensdom byvoorbeeld lopende water deur middel van die konstruksie van damme, sekuriteit deur die bou van huise, hongersnood deur landbouproduksie, en siekte deur geneeskunde. Een van die belangrikste eienskappe van die mensdom is die ontwikkeling van taal om te kan kommunikeer. Die tegnologiese ontwikkelinge in die twintigste eeu het die mensdom in staat gestel om wêreldwyd, en omtrent onmiddellik, met mekaar te kommunikeer.

Die mensdom het verskillende kulture. Verskille in die kulture het al tot oorloë gelei en die grootskaalse uitwissing van medemense.

Die mensdom bestaan in 2006 na skatting uit 7 miljard mense. Dié hoë syfer behou nadele vir die omgewing in: besoedeling neem toe, en ander biologiese spesies sterf uit. Aan die ander kant, bevoordeel die mensdom se ekologiese sukses sekere spesies, soos die rot, die huiskat en diere waarmee geboer word, soos die skaap en bees.


Kategorie:Natuur