Kencing manis

Kencing manis (juga dikenali sebagai diabetes melitus atau diabetes sahaja) merupakan sejenis penyakit yang dapat dicirikan dengan keadaan hiperglisemia (tinggi kandungan glukosa dalam darah), terutamanya selepas pengambilan makanan, pada penghidapnya.

Secara umumnya, penyakit kencing manis dapat digolongkan sebagai:
* Diabetes jenis pertama (I) juga dikenali sebagai diabetes bersandar insulin (IDDM - 'Insulin Dependent Diabetes Mellitus') atau diabetes awal remaja. Diabetes jenis I dicirikan dengan kegagalan penghasilan insulin oleh kelenjar pankreas. Biasanya, penghidap diabetes jenis pertama mula mendapat simptom penyakit semasa kanak-kanak atau remaja. Disebabkan oleh kegagalan penghasilan insulin semula jadi oleh badan, pesakit memerlukan suntikan insulin dari luar untuk pengawalan tahap glukosa darah.
* Diabetes jenis kedua (II) boleh disebabkan oleh kerintangan insulin (penurunan sensitiviti tisu badan terhadap insulin) dan/atau penghasilan insulin yang berkurangan. Diabetes jenis II, oleh kerana masih mempunyai sedikit sebanyak insulin dari pankreas, boleh dikawal secara pemantauan pangambilan makanan, pengurangan berat badan, bersenam, dan pengambilan ubat secara makan/suapan ( suntikan insulin diperlukan dalam keadaan tertentu sekiranya pengambilan ubat secara makan kurang berkesan atau memberi kesan samping serius kepada pesakit).
* Diabetes Gestasi ialah diabetes yang dialami oleh wanita ketika kehamilan. Diabetes gestasi adalah mirip diabetes jenis kedua disebabkan ketika kehamilan, insulin yang diperlukan oleh wanita hamil adalah lebih untuk keperluan bayinya. Jika badan tidak mampu untuk menghasilkan insulin tambahan untuk keperluan anak dalam kandungan maka ibu akan mengalami paras gula dalam darah yang tinggi.
Tanda dan gejala

Tanda-tanda klasik diabetes yang tidak dirawat ialah penurunan berat badan, polyuria (kerap buang air kecil), polydipsia (peningkatan dahaga), dan polyphagia (peningkatan kelaparan). Gejala boleh berkembang dengan cepat (minggu atau bulan) dalam jenis 1 DM, manakala mereka biasanya membangunkan lebih perlahan dan mungkin tidak ketara atau tidak hadir dalam jenis 2 DM.

Beberapa tanda-tanda dan gejala-gejala lain boleh menandakan bermulanya diabetes walaupun mereka tidak khusus kepada penyakit ini. Sebagai tambahan kepada orang-orang yang dikenali di atas, mereka termasuk penglihatan kabur, sakit kepala, keletihan, luka lambat sembuh, dan kulit gatal. Berpanjangan glukosa darah tinggi boleh menyebabkan penyerapan glukosa dalam kanta mata, yang membawa kepada perubahan dalam bentuknya, menyebabkan perubahan penglihatan. Beberapa ruam kulit yang boleh berlaku dalam penyakit kencing manis secara kolektif dikenali sebagai kencing manis dermadrom.
Kecemasan diabetes

Gula darah yang rendah ialah perkara biasa dalam orang dengan jenis 1 dan jenis 2 DM. Kebanyakan kes adalah ringan dan tidak dianggap kecemasan perubatan. Kesan boleh berkisar daripada perasaan rasa tidak senang, berpeluh, menggeletar, dan peningkatan selera makan dalam kes-kes ringan kepada isu-isu yang lebih serius seperti kekeliruan, perubahan dalam tingkah laku seperti agresif, sawan, tidak sedarkan diri, dan (jarang) kerosakan otak kekal atau kematian dalam kes-kes yang teruk. hipoglisemia sederhana dengan mudah boleh disalah anggap sebagai mabuk; pernafasan cepat dan berpeluh, sejuk, kulit pucat merupakan ciri hipoglisemia tetapi tidak muktamad. Ringan kepada kes-kes yang sederhana ialah diri yang dirawat dengan makan atau minum sesuatu yang tinggi gula. kes-kes yang teruk boleh menyebabkan tidak sedarkan diri dan perlu dirawat dengan glukosa intravena atau suntikan dengan glukagon.

Orang (biasanya dengan jenis 1 DM) juga mungkin mengalami episod ketoasidosis kencing manis, gangguan metabolik dicirikan dengan rasa mual, muntah-muntah dan sakit perut, bau aseton pada nafas, bernafas dalam dikenali sebagai Kussmaul bernafas, dan dalam kes-kes yang teruk tahap yang menurun kesedaran.

Satu kemungkinan yang jarang berlaku tetapi sama-sama teruk hyperosmolar negeri nonketotik, yang lebih biasa dalam jenis 2 DM dan terutamanya hasil daripada dehidrasi.
Komplikasi

Semua bentuk diabetes meningkatkan risiko komplikasi jangka panjang. Ini biasanya membangunkan selepas bertahun-tahun (10-20), tetapi boleh menjadi gejala pertama dalam orang-orang yang jika tidak tidak menerima diagnosis sebelum masa itu.

Komplikasi jangka panjang yang besar berkaitan dengan kerosakan kepada saluran darah. Risiko Diabetes beregu penyakit kardiovaskular dan kira-kira 75% daripada kematian pesakit diabetes adalah disebabkan oleh penyakit arteri koronari. Lain-lain penyakit "makrovaskular" arestrok, dan penyakit vaskular periferal.

Komplikasi utama diabetes disebabkan oleh kerosakan pada saluran darah kecil termasuk kerosakan kepada mata, buah pinggang, dan saraf. Kerosakan mata yang dikenali sebagai retinopati diabetes, adalah disebabkan oleh kerosakan kepada saluran darah dalam retina mata, dan boleh menyebabkan kehilangan penglihatan secara beransur-ansur dan buta. Kerosakan kepada buah pinggang yang dikenali sebagai nefropati diabetes, boleh membawa kepada tisu parut, air kencing kehilangan protein, dan penyakit buah pinggang kronik akhirnya, kadang-kadang memerlukan dialisis atau pemindahan buah pinggang. Kerosakan pada saraf badan, yang dikenali sebagai neuropati diabetes, komplikasi diabetes yang paling biasa. Gejala-gejala boleh termasuk kebas, kesemutan, sakit, dan sensasi kesakitan diubah, yang boleh membawa kepada kerosakan kepada kulit. masalah kaki yang berkaitan dengan diabetes (seperti ulser kaki diabetik) boleh berlaku, dan boleh menjadi sukar untuk merawat, kadang-kadang memerlukan amputasi. Selain itu, proksimal neuropati diabetes menyebabkan membuang otot menyakitkan dan kelemahan.

Ada hubungan antara defisit kognitif dan kencing manis. Berbanding dengan mereka yang tidak mempunyai diabetes, mereka yang mempunyai penyakit ini mempunyai 1,2-1,5 kali ganda kadar yang lebih besar daripada penurunan fungsi kognitif.
Punca

Diabetes melitus diklasifikasikan kepada empat kategori yang luas: Jenis 1, Jenis 2, kencing manis semasa mengandung, dan "jenis tertentu lain". "Jenis tertentu lain" ialah koleksi beberapa dozen punca individu. Diabetes lebih berubah-ubah daripada sekali walaupun dan orang mungkin mempunyai kombinasi bentuk. Istilah "diabetes", tanpa syarat, biasanya merujuk kepada kencing manis.
Jenis 1

Diabetes melitus jenis 1 dicirikan oleh kehilangan sel-sel beta penghasil insulin dalam Langerhans dalam pankreas, yang membawa kepada kekurangan insulin. Jenis ini boleh lagi diklasifikasikan sebagai imun-pengantara atau idiopatik. Majoriti diabetes jenis 1 ialah sifat pengantara kebal, di mana serangan autoimun pengantara sel T membawa kepada kehilangan sel-sel beta dan dengan itu insulin. Ia menyebabkan kira-kira 10% daripada kes-kes kencing manis di Amerika Utara dan Eropah. Orang yang paling terjejas adalah sihat dan berat badan yang sihat apabila bermulanya berlaku. Kepekaan dan responsif terhadap insulin biasanya normal, terutama di peringkat awal. Diabetes jenis 1 boleh memberi kesan kepada kanak-kanak atau orang dewasa, tetapi secara tradisi dipanggil "diabetes juvana" kerana majoriti kes-kes diabetes ialah kanak-kanak.

Kencing manis "rapuh", yang juga dikenali sebagai diabetes yang tidak stabil atau diabetes labil, ialah istilah yang telah digunakan secara tradisional untuk menggambarkan perubahan dramatik dan berulang dalam tahap glukosa, sering berlaku tanpa alasan yang jelas dalam penyakit kencing manis yang bergantung kepada insulin. Istilah ini, bagaimanapun, tidak mempunyai asas biologi dan tidak boleh digunakan. Namun, diabetes jenis 1 boleh disertai dengan tahap gula dalam darah tinggi yang tidak teratur dan tidak menentu, kerap dengan ketosis, dan kadang-kadang dengan tahap gula dalam darah rendah yang serius. komplikasi lain termasuk sambutan regulatori penglihatan untuk gula darah rendah, jangkitan, gastroparesis (yang membawa kepada penyerapan menentu diet karbohidrat), dan endokrinopati (contohnya, penyakit Addison). Fenomena ini dipercayai berlaku tidak lebih kerap daripada dalam 1% hingga 2% daripada orang dengan diabetes jenis 1.

Diabetes jenis 1 sebahagiannya diwarisi, dengan beberapa gen, termasuk genotip HLA tertentu, yang dikenali untuk mempengaruhi risiko diabetes. Pada orang genetik terdedah, bermulanya diabetes boleh dicetuskan oleh satu atau lebih faktor persekitaran seperti jangkitan virus atau diet. Terdapat beberapa bukti yang mencadangkan kaitan antara jenis 1 DM dan virus Coxsackie B4. Tidak seperti jenis 2 DM, bermulanya diabetes jenis 1 tidak berkaitan dengan gaya hidup.
Jenis 2

Jenis 2 DM dicirikan oleh rintangan insulin, yang boleh digabungkan dengan rembesan insulin agak berkurangan. Tindak balas yang rosak tisu badan terhadap insulin dipercayai melibatkan reseptor insulin. Walau bagaimanapun, kecacatan tertentu tidak diketahui. kes-kes kencing manis kerana kecacatan yang diketahui dikelaskan secara berasingan. Jenis 2 DM ialah jenis penyakit kencing manis yang paling biasa.

Pada peringkat awal jenis 2, keabnormalan utama dikurangkan sensitiviti insulin. Pada peringkat ini, gula darah tinggi boleh dirawat dengan pelbagai langkah dan ubat-ubatan yang meningkatkan sensitiviti insulin atau mengurangkan penghasilan glukosa dalam hati ini.

Jenis 2 DM disebabkan terutamanya oleh faktor gaya hidup dan genetik. Beberapa faktor gaya hidup yang dikenali sebagai penting kepada pembangunan jenis 2 DM, termasuk obesiti (ditakrifkan oleh indeks jisim badan yang lebih besar daripada 30), kurangnya aktiviti fizikal, pemakanan yang tidak seimbang, tekanan, dan pembandaran. lemak badan yang berlebihan dikaitkan dengan 30% daripada kes-kes di orang-orang keturunan Cina dan Jepun, 60-80% daripada kes-kes dalam orang-orang keturunan Eropah dan Afrika, dan 100% daripada Pima India dan Kepulauan Pasifik. Malah mereka yang tidak obes sering mempunyai nisbah pinggang-pinggul yang tinggi.

Faktor-faktor pemakanan juga mempengaruhi risiko untuk jenis 2 DM. Pengambilan minuman manis bergula yang melebihi dikaitkan dengan risiko yang lebih tinggi. Jenis lemak dalam diet juga penting, dengan lemak tepu dan asid lemak trans meningkatkan risiko dan lemak politaktepu dan monotaktepu mengurangkan risiko. Makan banyak nasi putih juga boleh meningkatkan risiko diabetes. Kekurangan senaman dipercayai menyebabkan 7% kes.
Kencing manis gestasi

Kencing manis gestasi (GDM) menyerupai DM jenis 2 dalam beberapa hal, yang melibatkan gabungan rembesan insulin yang agak tidak mencukupi dan responsif. Ia berlaku kira-kira 2-10% daripada semua kehamilan dan boleh meningkatkan atau hilang selepas bersalin. Walau bagaimanapun, selepas mengandung kira-kira 5-10% daripada wanita yang menghidap diabetes semasa mengandung didapati mempunyai kencing manis, yang paling biasa jenis 2. Diabetes gestasi boleh dirawat sepenuhnya, tetapi memerlukan pengawasan perubatan berhati-hati sepanjang kehamilan. Pihak pengurusan mungkin termasuk perubahan diet, pemantauan glukosa darah, dan dalam beberapa kes, insulin mungkin diperlukan.

Walaupun ia mungkin fana, diabetes yang tidak dirawat boleh merosakkan kesihatan janin atau ibu. Risiko kepada bayi termasuk makrosomia (berat kelahiran yang tinggi), jantung kongenital dan pusat sistem saraf yang tidak normal, dan kecacatan otot rangka. Peningkatan paras insulin dalam darah janin yang boleh menghalang pengeluaran surfaktan janin dan menyebabkan sindrom masalah pernafasan. Tahap bilirubin darah tinggi mungkin disebabkan oleh kemusnahan sel darah merah. Dalam kes-kes yang teruk, kematian perinatal mungkin berlaku, biasanya akibat perfusi plasenta tidak baik disebabkan oleh kemerosotan vaskular. Buruh induksi boleh ditunjukkan dengan fungsi plasenta berkurangan. Satu bahagian Caesarean boleh dilakukan jika ada menandakan kesusahan janin atau peningkatan risiko kecederaan yang berkaitan dengan makrosomia, seperti distosia bahu.
Jenis lain

Pradiabetes menunjukkan keadaan yang berlaku apabila tahap gula dalam darah seseorang adalah lebih tinggi daripada biasa tetapi tidak cukup tinggi untuk diagnosis DM jenis 2. Ramai orang ditakdirkan untuk membangunkan DM jnis 2 menghabiskan bertahun-tahun dalam keadaan pradiabetes.

Diabetes Autoimun Pendam Dewasa (LADA) ialah suatu keadaan di mana DM jenis 1 terdapat pada orang dewasa. Dewasa dengan LADA sering mulanya salah didiagnosis sebagai mempunyai DM jenis 2, berdasarkan umur bukannya etiologi.

Beberapa kes penyakit kencing manis disebabkan oleh reseptor tisu badan tidak bertindak balas terhadap insulin (walaupun tahap insulin yang normal, yang ialah apa yang memisahkan ia daripada diabetes jenis 2); borang ini adalah sangat luar biasa. mutasi genetik (autosomal ormitokondrial) boleh membawa kepada kecacatan dalam fungsi sel beta. Tindakan insulin yang tidak normal mungkin juga telah ditentukan secara genetik dalam beberapa kes. Apa-apa penyakit yang menyebabkan kerosakan besar kepada pankreas boleh menyebabkan kencing manis (contohnya, pankreatitis kronik dan cystic fibrosis). Penyakit yang berkaitan dengan rembesan hormon insulin yang berlebihan bermusuhan boleh menyebabkan diabetes (yang biasanya diselesaikan sekali hormon berlebihan yang dikeluarkan). Banyak ubat-ubatan menjejaskan rembesan insulin dan beberapa toksin merosakkan sel-sel beta pankreas. Entiti diagnostik ICD-10 (1992), kencing manis yang berkaitan malnutrisi (MRDM atau MMDM, ICD-10 kod E12), telah dikecam oleh Pertubuhan Kesihatan Sedunia apabila taksonomi semasa telah diperkenalkan pada tahun 1999.

Lain-lain bentuk penyakit kencing manis termasuk diabetes kongenital, yang disebabkan oleh kecacatan genetik rembesan insulin, diabetes berkaitan fibrosis-fibrosis, diabetes steroid disebabkan oleh dos yang tinggi glucokortikoid, dan beberapa bentuk diabetes monogenik.

"Diabetes jenis 3" telah dicadangkan sebagai istilah untuk penyakit Alzheimer sebagai proses yang mendasari mungkin melibatkan rintangan insulin oleh otak.
Patofisiologi

Insulin merupakan hormon utama yang mengawal pengambilan glukosa dari darah ke dalam kebanyakan sel-sel badan, terutamanya hati, otot, dan tisu adipos. Oleh itu, kekurangan insulin atau tidak sensitif reseptor yang memainkan peranan penting dalam semua bentuk kencing manis.

Badan mendapat glukosa daripada tiga tempat utama: penyerapan usus makanan, pecahan glikogen, bentuk penyimpanan glukosa dijumpai di dalam hati, dan glukoneogenesis, generasi glukosa daripada substrat bukan karbohidrat dalam badan. Insulin memainkan peranan yang penting dalam mengimbangi tahap gula dalam badan. Insulin boleh menghalang pecahan glikogen atau proses glukoneogenesis, ia boleh merangsang pengangkutan glukosa ke dalam sel-sel lemak dan otot, dan ia boleh merangsang penyimpanan gula dalam bentuk glikogen.

Insulin dilepaskan ke dalam darah oleh sel-sel beta (β-sel), yang ditemui di pulau-pulau kecil daripada Langerhans dalam pankreas, sebagai tindak balas kepada peningkatan tahap glukosa darah, biasanya selepas makan. Insulin akan digunakan oleh kira-kira dua pertiga daripada sel-sel badan untuk menyerap glukosa dari darah untuk digunakan sebagai bahan api, untuk penukaran kepada molekul lain yang diperlukan, atau untuk penyimpanan. kadar glukosa yang lebih rendah menyebabkan pelepasan insulin menurun dari sel-sel beta dan dalam pemecahan glikogen kepada glukosa. Proses ini terutamanya dikawal oleh hormon glucagon, yang bertindak dengan cara yang bertentangan dengan insulin.

Jika jumlah insulin yang ada tidak mencukupi, jika sel-sel bertindak balas dengan baik kepada kesan insulin (tidak sensitif insulin atau rintangan insulin), atau jika insulin itu sendiri rosak, maka glukosa tidak akan diserap dengan baik oleh sel-sel badan yang memerlukannya, dan ia tidak akan disimpan dengan sewajarnya dalam hati dan otot. Kesan bersih adalah berterusan tahap glukosa darah, sintesis protein miskin, dan kekacauan metabolik lain, seperti peningkatan asid dalam darah, asidosis.

Apabila kepekatan glukosa dalam darah kekal tinggi dari masa ke masa, buah pinggang akan mencapai ambang penyerapan semula, dan glukosa akan dikumuhkan dalam air kencing (glikosuria). Ini meningkatkan tekanan osmosis air kencing dan menghalang penyerapan semula air oleh buah pinggang, menyebabkan peningkatan pengeluaran air kencing (polyuria) dan peningkatan kehilangan cecair. jumlah darah yang hilang akan diganti secara osmosis dari air yang diadakan dalam sel-sel badan dan petak badan lain, menyebabkan penyahhidratan dan peningkatan dahaga (polydipsia).
Diagnosis

Diabetes melitus dicirikan oleh gula darah tinggi berulang atau berterusan, dan didiagnosis dengan menunjukkan mana-mana satu daripada yang berikut:

* Tahap plasma glukosa puasa ≥ 7.0 mmol/l (126 mg/dl)
* Glukosa plasma ≥ 11.1 mmol/l (200 mg/dl) dua jam selepas 75 g beban glukosa lisan dalam ujian toleransi glukosa
* Gejala gula darah tinggi dan glukosa plasma kasual ≥ 11.1 mmol/l (200 mg/dl)
* Hemoglobin berglukosa (HbA1C) ≥ 48 mmol/mol (≥ 6.5 DCCT %).

Satu keputusan yang positif, jika tiada gula darah tinggi tidak berbelah bagi, harus disahkan oleh mengulangi mana-mana kaedah di atas pada hari yang berbeza. Lebih baik untuk mengukur tahap glukosa puasa kerana memudahkan pengukuran dan komitmen masa yang agak formal ujian toleransi glukosa, yang mengambil masa dua jam untuk disiapkan dan tidak menawarkan kelebihan ramalan lebih ujian puasa. Menurut definisi semasa, dua ukuran glukosa puasa di atas 126 mg / dl (7.0 mmol / l) dianggap diagnostik untuk kencing manis.

Setiap rakyat Pertubuhan Kesihatan Sedunia dengan tahap glukosa puasa 6,1-6,9 mmol/l (110–125 mg/dl) dianggap mempunyai glukosa puasa terjejas. orang dengan glukosa plasma pada atau di atas 7.8 mmol/l (140 mg/dl), tetapi tidak lebih daripada 11.1 mmol/l (200 mg/dl), dua jam selepas beban glukosa oral 75 g dianggap mempunyai toleransi glukosa terjejas. Kedua-dua negeri pradiabetik, kedua khususnya ialah faktor risiko utama bagi perkembangan untuk kencing manis besar-besaran, dan juga penyakit kardiovaskular. Persatuan Diabetes Amerika sejak 2003 menggunakan pelbagai yang sedikit berbeza untuk glukosa puasa terjejas 5,6-6,9 mmol/l (100 hingga 125 mg/dl).

Hemoglobin berglukosa adalah lebih baik daripada glukosa berpuasa untuk menentukan risiko penyakit kardiovaskular dan kematian akibat sebarang sebab.

Penyakit jarang diabetes insipidus mempunyai gejala yang sama untuk kencing manis, tetapi tanpa gangguan dalam metabolisme gula (insipidus bermaksud "tanpa rasa" dalam bahasa Latin) dan tidak melibatkan mekanisme penyakit sama. Diabetes ialah sebahagian daripada keadaan yang lebih luas dikenali sebagai sindrom metabolik.
Pencegahan

Tiada langkah pencegahan diketahui dengan diabetes jenis 1. Diabetes jenis 2 selalunya boleh dicegah dengan mengekalkan berat badan yang normal, terlibat dalam latihan fizikal, dan memakan diet yang sihat. Tahap aktiviti fizikal yang lebih tinggi mengurangkan risiko kencing manis sebanyak 28%. Perubahan pemakanan diketahui berkesan dalam membantu mencegah diabetes termasuk mengekalkan diet yang kaya dengan bijirin penuh dan serat, dan memilih lemak yang baik, seperti lemak poli tak tepu terdapat dalam kacang, minyak sayur-sayuran, dan ikan. Menghadkan minuman bergula dan makan daging merah dan lain-lain sumber lemak tepu juga boleh membantu mencegah diabetes. Merokok aktif juga dikaitkan dengan peningkatan risiko diabetes, jadi berhenti merokok boleh menjadi langkah pencegahan penting juga.
Pengurusan

Diabetes melitus ialah penyakit kronik, yang mana tidak ada dikenali ubat kecuali dalam keadaan yang sangat khusus. Pengurusan menumpukan kepada mengekalkan tahap gula dalam darah seperti yang dekat dengan normal, tanpa menyebabkan gula darah rendah. Ini biasanya boleh dicapai dengan diet yang sihat, senaman, berat badan, dan penggunaan ubat-ubatan yang sesuai (insulin dalam kes diabetes jenis 1; ubat-ubatan oral, dan juga mungkin insulin, diabetes jenis 2).

Belajar mengenai penyakit ini dan mengambil bahagian secara aktif dalam rawatan adalah penting, kerana komplikasi jauh kurang biasa dan kurang teruk pada orang yang telah diurus dengan baik tahap gula dalam darah. Matlamat rawatan ialah satu tahap HbA1c sebanyak 6.5%, tetapi tidak boleh lebih rendah daripada itu, dan boleh ditetapkan lebih tinggi. Perhatian juga dibayar kepada masalah kesihatan lain yang boleh mempercepatkan kesan negatif daripada diabetes. Ini termasuk merokok, kadar kolesterol tinggi, obesiti, tekanan darah tinggi, dan kekurangan senaman. Kasut khusus digunakan secara meluas untuk mengurangkan risiko ulser, atau perulseran semula, dalam kaki diabetik yang berisiko. Bukti keberkesanan ini masih samar-samar, namun.
Gaya hidup

Penghidap diabetes boleh mendapat manfaat daripada pendidikan mengenai penyakit dan rawatan, pemakanan yang baik untuk mencapai berat badan yang normal, dan senaman, dengan matlamat untuk menjaga kedua-dua paras glukosa darah jangka panjang jangka pendek dan dalam batas-batas yang boleh diterima. Di samping itu, dengan risiko yang berkaitan lebih tinggi daripada penyakit kardiovaskular, pengubahsuaian gaya hidup yang disyorkan untuk mengawal tekanan darah.
Pengubatan

Ubat-ubatan yang digunakan untuk merawat diabetes berbuat demikian dengan mengurangkan tahap gula dalam darah. Terdapat beberapa kelas yang berbeza daripada ubat-ubatan anti-diabetes. Ada yang boleh didapati melalui mulut, seperti metformin, manakala yang lain hanya boleh didapati melalui suntikan seperti GLP-1 agonis. Diabetes jenis 1 hanya boleh dirawat dengan insulin, biasanya dengan kombinasi analog insulin biasa dan NPH insulin, atau sintetik.

Metformin biasanya disyorkan sebagai rawatan baris pertama untuk penyakit kencing manis jenis 2, kerana terdapat bukti yang baik bahawa ia mengurangkan kematian. Ia berfungsi dengan mengurangkan pengeluaran glukosa hati. Beberapa kumpulan lain dadah, kebanyakannya diberikan oleh mulut, juga boleh mengurangkan gula dalam darah dalam jenis II DM. Ini termasuk agen yang meningkatkan pelepasan insulin, agen yang mengurangkan penyerapan gula dari usus, dan ejen-ejen yang membuat badan lebih sensitif kepada insulin. Apabila insulin digunakan dalam diabetes jenis 2, formulasi yang jangka bertindak biasanya ditambah pada mulanya, sambil terus ubat-ubatan oral. Dos insulin kemudiannya meningkat kepada kuasa.

Sejak penyakit kardiovaskular ialah satu komplikasi serius yang berkaitan dengan diabetes, ada yang telah disyorkan tahap tekanan darah di bawah 130/80 mmHg. Walau bagaimanapun, bukti menyokong kurang daripada atau sama dengan suatu tempat antara 140/90 mmHg untuk 160/100 mmHg; hanya manfaat tambahan dijumpai untuk sasaran tekanan darah di bawah julat ini ialah penurunan terpencil dalam risiko strok, dan ini diiringi oleh peningkatan risiko kesan advers serius lain. Satu kajian 2016 mendapati bahaya yang berpotensi untuk merawat lebih rendah daripada 140 mmHg. Antara ubat-ubatan yang merendahkan tekanan darah, angiotensin menukar perencat enzim (ACEIs) meningkatkan hasil dalam mereka yang mempunyai DM manakala ubat-ubatan sama penghalang reseptor angiotensin (ARBs) tidak. Aspirin juga disyorkan untuk mereka yang mempunyai masalah jantung, penggunaan bagaimanapun rutin aspirin tidak ditemui untuk meningkatkan hasil dalam penyakit kencing manis tidak rumit.
Pembedahan

Satu pemindahan pankreas kadang-kadang dianggap bagi orang-orang dengan diabetes jenis 1 yang mempunyai komplikasi yang teruk penyakit, termasuk penyakit buah pinggang peringkat akhir yang memerlukan pemindahan buah pinggang.

Hilang berat badan pembedahan dalam mereka yang obesiti dan diabetes jenis dua sering langkah yang berkesan. Ramai yang mampu untuk mengekalkan tahap gula darah yang normal dengan sedikit atau tiada ubat-ubatan selepas pembedahan dan kematian jangka panjang menurun. Namun begitu ada beberapa risiko kematian jangka pendek kurang daripada 1% daripada pembedahan. Potongan indeks jisim badan (IJB) apabila pembedahan adalah sesuai tidak lagi jelas. Disyorkan bahawa pilihan ini dipertimbangkan dalam mereka yang tidak mampu untuk mendapatkan kedua-dua berat badan mereka dan gula darah di bawah kawalan.
Sokongan

Di negara-negara yang menggunakan sistem pengamal umum, seperti United Kingdom, penjagaan boleh berlaku terutamanya hospital di luar, dengan penjagaan pakar berasaskan hospital digunakan hanya dalam kes komplikasi, sukar mengawal gula darah, atau projek-projek penyelidikan. Dalam keadaan lain, pengamal am dan pakar berkongsi hati dalam pendekatan pasukan. sokongan rumah telekesihatan boleh menjadi teknik pengurusan yang berkesan.
Epidemiologi

Pada tahun 2013, 382 juta orang menghidap diabetes seluruh dunia. Jenis 2 membentuk kira-kira 90% daripada kes-kes. Ini bersamaan dengan 8.3% daripada penduduk dewasa dengan kadar yang sama dalam kedua-dua wanita dan lelaki.

Pada tahun 2014, Persekutuan Diabetes Antarabangsa (IDF) menganggarkan bahawa diabetes menyebabkan 4.9 juta kematian. Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) menganggarkan bahawa diabetes menyebabkan 1.5 juta kematian pada tahun 2012, menjadikannya 8 punca utama kematian. Percanggahan antara kedua-dua anggaran disebabkan oleh hakikat bahawa penyakit kardiovaskular sering menjadi punca kematian bagi individu yang mempunyai diabetes; IDF menggunakan model untuk menganggarkan jumlah kematian yang boleh dikaitkan dengan diabetes. Lebih daripada 80% daripada kematian kencing manis berlaku di negara-negara yang rendah dan berpendapatan sederhana.

Diabetes melitus berlaku di seluruh dunia tetapi adalah lebih biasa (terutamanya jenis 2) di negara-negara yang lebih maju. Peningkatan terbesar dalam kadar dijangka berlaku di Asia dan Afrika, di mana kebanyakan orang dengan diabetes mungkin akan hidup pada tahun 2030. Kenaikan kadar di negara-negara membangun mengikuti trend urbanisasi dan perubahan gaya hidup, termasuk diet "gaya Barat". Ini telah mencadangkan (iaitu, diet) kesan alam sekitar, tetapi ada sedikit pemahaman mekanisme pada masa ini.
Sejarah

Penyakit kencing manis telah diketahui semenjak tamadun purba lagi dan telah direkodkan oleh tamadun Mesir, India, Cina, dan Yunani (Greek). Tanda-tanda penyakit kencing manis, seperti dahaga yang melampau dan kerap kencing, telah digambarkan oleh orang Mesir di atas paprus pada 1550 SM. Pakar perubatan India juga telah membahagikan pengidap kencing manis kepada dua jenis berlainan semenjak abad ke lima lagi.

Nama lain kencing manis, diabetes yang bererti pancur air, dinamakan oleh pakar perubatan Yunani (Greek), Areteus dari Cappadocia semenjak 2,000 tahun dahulu. Perkataan mellitus kemudiannya ditambah oleh Willis bagi menunjukkan terdapat gula dalam air kencing. Diabetes Melitus atau secara amnya dikenali sebagai kencing manis, merupakan satu penyakit kronik (tidak boleh pulih sepenuhnya) dan hampir 8-9% masyarakat dewasa di Malaysia mengidap penyakit ini.

Salah satu daripada ujian bagi mengesan pengidap kencing manis yang terawal ialah mencurahkan air kencing pada tanah dan melihat sama ada semut menghurungi tempat tersebut. Bukti kaitan kelenjar pankreas dengan punca penyakit kencing manis dijumpai pada tahun 1897, apabila dua orang pakar sains, Minkowski dan Von Mering membuktikan hubungan kelenjar pankreas dengan kencing manis dengan membuang kelenjar pankreas pada anjing, menyebabkan anjing tersebut mengidap kencing manis.

Walaupun penyakit kencing manis telah lama diketahui, kawalan penyakit kencing manis yang berkesan hanya diketahui pada 1921 apabila Frederick G. Banting dan Best menjumpai fungsi insulin sebagai pengawal kandungan glukos dalam darah.
Etimologi

Istilah kencing manis berasal daripada gabungan perkataan kencing dan manis disebabkan oleh keadaan air kencing yang kelihatan manis apabila dihurungi semut. Perkataan manis barangkali berasal daripada Rumpun Bahasa Melayu-Polinesia *ma-hemis daripada *hemis.

Perkataan diabetes datang daripada perkataan diabetes ( atau ) bahasa Inggeris yang datang daripada bahasa Latin diabētēs, yang seterusnya datang daripada Yunani Purba διαβήτης (diabētēs) yang bermaksud "orang yang lewat melalui; Sifon" Pakar perubatan Yunani Purba Aretaeus Cappadocia (fl. 1 abad CE) menggunakan perkataan itu, dengan makna yang dimaksudkan "pelepasan air kencing secara berlebihan", sebagai nama bagi penyakit ini. Akhirnya, perkataan berasal daripada διαβαίνειν Greek (diabainein), yang bermaksud "untuk melalui," yang terdiri daripada δια- (dia-), yang bermaksud "melalui" dan βαίνειν (bainein), yang bermaksud "pergi". Perkataan "diabetes" mula-mula direkodkan dalam bahasa Inggeris, dalam bentuk diabète, dalam teks perubatan yang ditulis sekitar 1425.

Perkataan melitus berasal daripada perkataan bahasa Inggeris mellitus ( atau ) yang berasal daripada perkataan Latin klasik, mellite, yang bermaksud "kencing" (iaitu manis dengan madu madu manis). Perkataan Latin berasal daripada mell-, yang berasal daripada mel, yang bermaksud "madu"; kemanisan; perkara yang menyenangkan, dan -ītus akhiran, yang ertinya adalah sama dengan akhiran bahasa Inggeris "-ite". Thomas Willislah yang pada 1675 mengatakan "kencing" kepada perkataan "kencing manis" sebagai penetapan untuk penyakit ini, apabila beliau mendapati air kencing pesakit kencing manis mempunyai rasa manis (glycosuria). Rasa manis dalam air kencing ini telah disedari oleh Yunani, China, Mesir, India, dan Parsi.
Pengawalan diabetes

Diabetes ialah penyakit kronik yang akan kekal seumur hidup. Setakat ini belum ada ubat yang dapat menyembuh penyakit diabetes tetapi penyakit ini boleh dikawal dengan cara berikut:

* Penjagaan pemakanan dan berat badan
* Kerap bersenam
* Pengubatan
* Pemakanan pesakit Diabetes seharusnya kurang lemak dan kalori serta seimbang.

Pesakit diabetes boleh menjalani kehidupan yang normal dengan syarat pesakit itu dikawal dengan betul. Lebih kurang 40% pesakit diabetes mampu mengawal keadaan penyakit mereka dengan menjaga pemakanan dan bersenam. Manakala selebihnya adalah dengan mengambil sama ada ubat (pil) dan/atau suntikan insulin di samping pemakanan yang sihat dan bersenam. Walau apa pun ubat yang diambil, perkara-perkara berikut perlu diketahui dan dipatuhi :

* Bila hendak mengambil/makan ubat dan berapa banyak ubat yang perlu diambil?
* Jenis rawatan yang diterima?
* Dimana hendak mendapat ubat?
Masyarakat dan budaya

"Deklarasi St. Vincent" 1989 ialah hasil daripada usaha-usaha antarabangsa untuk menambah baik penjagaan yang diberikan kepada mereka yang mempunyai diabetes. Berbuat demikian adalah penting bukan sahaja dari segi kualiti hidup dan jangka hayat tetapi juga ekonomi — perbelanjaan disebabkan oleh kencing manis telah ditunjukkan untuk menjadi parit besar ke atas sumber-sumber kesihatan – dan produktiviti yang berkaitan untuk sistem penjagaan kesihatan dan kerajaan.

Beberapa negara ditubuhkan lebih dan program diabetes kebangsaan bagi membantu rawatan penyakit kurang berjaya.

Orang yang mempunyai diabetes yang mempunyai gejala neuropatik seperti kebas atau kesemutan di kaki atau tangan ialah dua kali lebih berkemungkinan untuk menjadi penganggur kerana mereka yang tidak mempunyai gejala.

Pada tahun 2010, kadar lawatan bilik kecemasan (ER) yang berkaitan dengan diabetes di Amerika Syarikat adalah lebih tinggi di kalangan orang-orang komuniti berpendapatan rendah (526 bagi setiap 10,000 penduduk) berbanding daripada masyarakat pendapatan tertinggi (236 bagi setiap 10,000 penduduk). Kira-kira 9.4% lawatan ER berkaitan dengan diabetes adalah untuk tidak diinsuranskan.
Penamaan

Istilah "diabetes jenis 1" telah menggantikan beberapa istilah bterdahulu, termasuk kencing manis zaman kanak-kanak-awal, diabetes juvenil, dan kencing manis yang bergantung kepada insulin (IDDM). Begitu juga, "diabetes jenis 2" istilah telah menggantikan beberapa istilah bekas, termasuk diabetes dewasa-awal, diabetes berkaitan obesiti dan kencing manis yang bergantung kepada noninsulin (NIDDM).
Melangkaui kedua-dua jenis, tidak ada tatanama standard dipersetujui.

Diabetes mellitus juga kadang-kadang dikenali sebagai "penyakit kencing manis gula" untuk membezakannya dengan diabetes insipidus.
Haiwan lain

Dalam haiwan, diabetes ialah yang paling biasa ditemui pada anjing dan kucing. Haiwan pertengahan umur yang paling biasa terjejas. Anjing betina adalah dua kali lebih berkemungkinan terjejas sebagai jantan, manakala menurut beberapa sumber, kucing jantan juga akan lebih mudah berbanding betina. Dalam kedua-dua spesies, semua baka mungkin terjejas, tetapi sesetengah baka anjing kecil adalah sangat berisiko untuk menghidap kencing manis, seperti Pudel Miniatur. Tanda-tanda yang mungkin berkaitan dengan kehilangan cecair dan poliuria, tetapi kursus ini juga boleh menjadi berbahaya. Haiwan diabetes lebih cenderung kepada jangkitan. Komplikasi jangka panjang diiktiraf pada manusia lebih jarang terdapat pada haiwan. Prinsip-prinsip rawatan (penurunan berat badan, antidiabetik oral, insulin subkutaneus) dan pengurusan kecemasan (mis ketoasidosis) adalah sama dengan yang pada manusia.
Penyelidikan

Insulin boleh tersedut telah dibangunkan. Produk-produk yang asal telah ditarik balik kerana kesan sampingan. Afrezza, di bawah pembangunan oleh syarikat farmaseutikal MannKind Corporation, telah diluluskan oleh FDA untuk jualan umum pada Jun 2014. Satu kelebihan kepada insulin dihidu adalah bahawa ia mungkin lebih mudah dan mudah untuk digunakan.

Insulin Transdermal dalam bentuk krim yang telah dibangunkan dan ujian sedang dijalankan ke atas orang-orang dengan diabetes jenis 2.
Rujukan


Bacaan selanjutnya

*
Pautan luar

* Lebih lanjut mengenai kencing manis.
* Laman mengenai Diabetes Mellitus
* Maklumat Lanjut Mengenai Diabetes Melitus (Kencing Manis).
* American Diabetes Association
* Diabetes Australia-NSW
* Canadian Diabetes Association
* Diet, Nutrition and the prevention of chronic diseases (including diabetes) by a Joint WHO/FAO Expert consultation (2003)
* Centers for Disease Control Diabetes Section
* Diabetes UK
* Diabetes Health Institute
* Diabetes Institute for Immunology and Transplantion
* The Iacocca Foundation
* The Immunology of Diabetes Society
* International Diabetes Federation
* Juvenile Diabetes Research Foundation
* MedlinePlus Diabetes from the U.S. National Library of Medicine
* National Diabetes Education Program
* National Diabetes Information Clearinghouse
* World Health Organization fact sheet on diabetes
* World Health Organization—The Diabetes Programme
*

Kategori:Penyakit dan gangguan
Kategori:Penyakit kencing manis
Kategori:WPPER