Dlaczego tak trudno się wycofać?
Uwolnienie się ze struktur zorganizowanej i rytualnej przemocy na tle seksualnym często stwarza ogromne trudności dla osób pokrzywdzonych.
Sprawcy i sprawczynie niejednokrotnie wywierają potężną presję fizyczną i psychiczną, grożąc, szantażując lub prześladując osoby pokrzywdzone. Sprawcy i sprawczynie chcą za wszelką cenę zapobiec udowodnieniu ich czynów. Dlatego nieraz starają się zadbać o to, aby osoba pokrzywdzona była mało wiarygodna. Jednocześnie opuszczenie grupy często oznacza dla osób pokrzywdzonych rezygnację z własnej rodziny oraz środowiska społecznego, w którym dorastały. Ze względu na silne więzi łączące z grupą osoba pokrzywdzona zwykle potrzebuje szczególnego powodu lub konkretnego zdarzenia, aby się z niej wycofać. Do tego wszystkiego często dochodzi także nakaz zachowania milczenia wobec osób z zewnątrz, co pozwala na ukrycie cierpienia i przemocy.
W przypadku dysocjacyjnego zaburzenia osobowości może się zdarzyć, że niektóre części osobowości nie mogą lub nie chcą oddzielić się od grupy, w ten sposób utrudniając lub uniemożliwiając odejście. Rozszczepienie własnej osobowości może ponadto prowadzić do tego, że osoby pokrzywdzone czasem wręcz nie zdają sobie w ogóle sprawy z tego, co je spotyka. Gdy pojawiają się „przebłyski wspomnień”, często nie są w stanie umieścić ich w odpowiednim kontekście i przedstawić wydarzeń w uporządkowany sposób.