داروهای متداول برای بیهوشی در حیوانات آزمایشگاهی و روش های اجرایی آن کدام هستند؟
در روش بیهوشی عموما از دو دست مواد به صورت ترکیبی استفاده می شود. دسته اول قبل از بیهوشی، داروهای آرام بخش تجویز می شوند تا القا و برگشت از بیهوشی تسهیل شود. دیازپام، میدازوالم و زوالزپام دارای اثرات تسکین دهندگی، شل کنندگی عضلانی و ضد تشنج می باشد. زایلازین داروی پرمصرف دسته اگونیست های آلفا-۲ است. اثرات این دارو به دنبال تزریق وریدی، ظرف ۳ تا ۵ دقیقه و پس از تجویز عضلانی و یا زیرجلدی ظرف ۱۰ الی ۱۵ دقیقه آغاز می شود. که به میزان ۵ تا ۱۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن حیوان استفاده می شود. در دسته دوم داروهائی برای بیهوشی استفاده می شود که افزایش تونوسیته عضلات، افزایش فشار خون، اثرات بی دردی خفیف از خصوصیات این گروه می باشد. کتامین عضو مشهور این گروه و پرمصرف ترین داروی بیهوشی دامپزشکی می باشد. بیهوشی مورد نیاز برای جراحی در جوندگان و خرگوش را می توان از ترکیب کتامین با زایلازین ایجاد کرد. در خرگوش می توان از ترکیب کتامین و دیازپام استفاده کرد. جذب کتامین به دنبال تجویز داخل وریدی، عضلانی، زیرجلدی و داخل صفاقی سریع می باشد. در بیهوشی با کتامین رفلکس های پلک و چشم و رفلکس های بلع و حنجره فعال می باشند. میزان مصرف این ماده ۲۰ تا ۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن می باشد. سایر روش های بیهوشی به صورت استنشاقی می باشند که استفاده از ایزوفلوران از بقیه متداول تر و استفاده از محفظه ای که حیوان گازهای بیهوشی و اکسیژن را همزمان دریافت کند بهترین روش مورد استفاده در آزمایشگاه هاست.