تفاوت بین محرک‌های مورد استفاده در درمان بیش فعالی چیست؟
دو نوع محرک اصلی وجود دارد: آمفتامین‌ها و متیل فنیدید که هر دوی آن‌ها دهه‌هاست که استفاده می‌شوند. آمفتامین‌ها شامل داروهایی مانند Adderall ،Dexedrine و Vyvanse هستند. داروهای متیل فنیدیت شامل ریتالین، کنسرتا، دیترانا، فوکالین، متادات و متیلین و سایر داروها است.
داروهای بیش فعالی مانند ریتالین در ابتدا طوری طراحی شده بودند که اثر آن‌ها تنها چند ساعت طول می‌کشید. در حال حاضر برخی از محرک‌ها مانند کنسرتا دوز صعودی دارند و محفظه‌هایی در داخل دارو وجود دارد که بعد از بلع در زمان‌های مختلف آزاد می‌شوند. اثر این داروها می‌تواند تا ۱۲ ساعت نیز ادامه داشته باشد. بعضی اوقات ممکن است بلعیدن کپسول‌ها برای کودک دشوار باشد، بنابراین مارک‌های دیگر این داروها را به صورت قرص تولید کرده‌اند. والدین می‌توانند کپسول را باز کرده و آن را در مواد غذایی بریزند تا کودک بتواند آن را به راحتی بخورد. Daytrana تنها داروی بیش فعالی است که در یک پچ ترانس درمال قرار می‌گیرد که برای جذب سریع می‌تواند از طریق باسن استفاده شود.